NL Publicatieblad van de Europese Unie C 74/11

Bekendmaking van een wijzigingsaanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

(2015/C 74/10)

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de wijzigingsaanvraag.

WIJZIGINGSAANVRAAG

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (2)

WIJZIGINGSAANVRAAG OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 9

„ABONDANCE”

EG-nr. FR-PDO-0117-01088 — 7.12.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Rubriek van het productdossier waarop de wijziging betrekking heeft

—

☐

—

☒

—

☐

—

☒

—

☒

—

☐

—

☒

—

☒

—

☒

2. Aard van de wijziging(en)

—

☐

—

☒

—

☐

—

☐

3. Wijziging(en)

3.1. Wijzigingen van punt 2) „Beschrijving van het product”

Er wordt nu aangegeven dat „Abondance” een geperste kaas is. Dit werd niet vermeld in het dossier dat werd ingediend voor de registratie van de BOB.

Om alle beschrijvende elementen van de kaas samen te brengen, zijn de elementen betreffende het feit dat deze kaas wordt vervaardigd van rauwe, volle, gestremde koemelk, en de elementen betreffende het uitzicht van de korst, die voordien in het hoofdstuk „Werkwijze voor het verkrijgen van het product” waren opgenomen (weefselstructuur en goudgele tot bruine kleur), nu verplaatst naar het hoofdstuk „Beschrijving van het product”.

Ook de algemene vorm van de kaas is vermeld (plat, cilindervormig wiel).

De doorsnede van de kaas wordt niet langer gegeven, aangezien het formaat van de kaas kan worden bepaald aan de hand van de platte cilindervorm, de hoogte van het kaaswiel en het gewicht.

De ondergrens van het gewichtsbereik voor de kaas is van 7 kg verlaagd naar 6 kg om beter rekening te houden met variaties in het formaat van de kazen die onder meer toe te schrijven zijn aan het seizoen en de kleine kuddes van de landbouwers-producenten, in combinatie met de verhoging van de minimale rijpingstijd.

Omdat de kaasmassa tijdens de organoleptische proeven enkele fijne barstjes kan vertonen, wordt deze mogelijkheid nu ook vermeld.

3.2. Wijziging van punt 4) Elementen waaruit blijkt dat het product uit het geografische gebied afkomstig is

De rubriek „Elementen waaruit blijkt dat het product uit het geografische gebied afkomstig is” werd geconsolideerd en bevat met name de aangifteverplichtingen en de verplichte registers met betrekking tot de traceerbaarheid van het product en het toezicht op de productieomstandigheden.

Bovendien is deze rubriek uitgebreid en aangevuld met verscheidene bepalingen in verband met de registers en de aangiftedocumenten om de traceerbaarheid van de kazen te waarborgen.

De elementen betreffende de identificatie van de kazen, die voordien waren vermeld in het hoofdstuk „Etikettering”, zijn verplaatst naar het hoofdstuk „Elementen waaruit blijkt dat het product uit het geografische gebied afkomstig is”.

De term „caseïnemerk” is vervangen door „identificatiemerk”, wat betekent dat dit merk niet van caseïne vervaardigd hoeft te zijn, maar dat ook andere materialen mogen worden gebruikt die geschikt zijn voor voedingsmiddelen.

De term „blauw” is vervangen door „rood” en „groen”, waarbij deze kleuren verwijzen naar de vervaardiging in een zuivelbedrijf (rood) dan wel op de boerderij (groen). Verder is ook de vorm van de merktekens aangegeven.

Nu wordt ook vermeld dat het merkteken de term „fermier” moet vermelden als er sprake is van kazen die op de boerderij zijn vervaardigd en dat de maand en de dag van vervaardiging moeten worden vermeld op de zijkant, in de buurt van het identificatiemerk, met behulp van cijfers of letters van caseïne of met behulp van voedselinkt.

Ook is vermeld dat de merktekens „door de groepering aan de marktdeelnemers ter beschikking worden gesteld” en dat „de fabrikant ze aan de groepering terugbezorgt als zijn vergunning wordt ingetrokken”. Aangezien elke producent van rechtswege lid is van de groepering, worden er zo automatisch evenveel identificatiemerken aan de marktdeelnemer verstrekt als deze gevraagd heeft.

3.3. Wijzigingen van punt 5) Beschrijving van de methode voor het verkrijgen van het product

Betreffende de rassen: de term „Tarine” is vervangen door „Tarentaise” in overeenstemming met de officiële benaming „Tarine” is immers een volksnaam voor „Tarentaise”.

De nauwkeurige omschrijving van de dieren die behoren tot het melkvee (melkgevende koeien, droogstaande koeien, vaarzen), de verplichte identificatie en registratie van de runderen en de vermelding van de codes voor de toegestane rassen moeten het gemakkelijker maken om na te gaan of de bedrijven de bepalingen betreffende de verdeling van de rassen naleven.

Om de bijdrage van het ras Abondance te versterken — dit ras is historisch gezien verbonden met deze kaas en is bijzonder goed aangepast aan het reliëf en klimaat van het gebied — is vastgesteld hoeveel percent van de kudde ten minste tot dit ras moet behoren. Door de wijziging van de organisatie in de bedrijven en voor een goed beheer van het ras Abondance, dat traditioneel op collectieve wijze werd beheerd, waren een aanpassingstermijn en uitvoeringsbepalingen met het oog op een collectieve doelstelling noodzakelijk. Daarom is de volgende alinea toegevoegd:

„De totale kudde waarvoor op 7 december 2012 een identificatieverklaring voor de oorsprongsbenaming „Abondance” was onderschreven, bestaat:

— voor ten minste 35 % uit dieren van het ras Abondance tot en met 31 december 2015;

— voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.

Wanneer deze bepaling niet wordt nageleefd, bestaat de kudde van elke melkproducent voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.

De kudde van elke melkproducent die na 7 december 2012 een identificatieverklaring voor de oorsprongsbenaming „Abondance” heeft onderschreven, bestaat:

— voor ten minste 35 % uit dieren van het ras Abondance tot en met 31 december 2015;

— voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.”.

Om de traditionele praktijk van beweiding te versterken en het verband met het geografische gebied te behouden, wordt vermeld dat het grondrantsoen van de kudde in de zomer ten minste voor 50 % (in brutogewicht) uit weidegras moet bestaan en dat dit in de winter voornamelijk uit hooi moet bestaan dat naar believen wordt toegediend.

Aangezien de grond tegenwoordig sterk onder druk staat, wordt een beperking ingevoerd op de totale inbreng van niet uit het geografische gebied afkomstig voeder, namelijk maximaal 35 % van de droge stof die jaarlijks door de kudde wordt verbruikt.

Omdat een te grote belasting ertoe zou leiden dat niet elke koe beschikt over een toereikende hoeveelheid voeder om het aromatische potentieel van de melk volledig tot uiting te doen komen, is de belasting per hectare voederareaal, uitgedrukt in jaarlijks gemiddelde per bedrijf, beperkt tot 1,4 GVE per hectare hoofdvoedergewassenareaal.

De bepalingen met het oog op het verbod van het gebruik van ggo’s zijn enerzijds bedoeld om het verband met het geografische gebied te behouden en anderzijds om de traditionele voederwijzen van de dieren in stand te houden.

Er wordt bepaald dat de melkkoeien gedurende ten minste 150 dagen per jaar in de wei moeten grazen. Een lijst met toegestaan voeder wordt toegevoegd en de gebruiks- en verdelingsvoorwaarden van enkele van deze voeders worden verduidelijkt.

Er wordt een mogelijkheid ingevoerd om droogvoer toe te dienen dat buiten het geografische gebied geteeld is, maar dit wordt beperkt tot maximaal 30 % van de jaarlijkse behoeften aan droogvoer van de kudde (in brutogewicht) en valt onder de eerder genoemde beperking tot 35 % van de droge stof die jaarlijks door de kudde wordt verbruikt.

Om enerzijds de risico’s van besmetting met boterzuurkiemen te voorkomen en anderzijds het herkauwen van de dieren te bevorderen, is „elke toediening aan de melkkudde van aanvullend voeder vermengd met fijngehakte voedergewassen verboden”.

Er wordt een kader gecreëerd met betrekking tot de traditionele praktijk waarbij de kudde wordt gedrenkt met wei die van het bedrijf afkomstig is, om een eventueel besmettingsrisico zo veel mogelijk terug te dringen: „De drenking van de kudde met wei die van het bedrijf en van één enkele productie afkomstig is, is toegestaan. Deze wei mag niet worden vermengd met wei van een andere productie en moet binnen 24 uur worden verbruikt.”.

Om het volume en de aard van het aanvullend voeder te beperken en om de controle te vergemakkelijken, wordt een lijst met toegestaan aanvullend voeder toegevoegd en wordt de hoeveelheid die mag worden verstrekt, beperkt tot 1 800 kg per melkkoe per jaar en tot 500 kg/GVE per jaar voor vaarzen.

Er worden bemestingsvoorwaarden vastgesteld om tweeërlei redenen. Enerzijds vormt de beperking op organische bemesting ook een beperking van de hoeveelheden die mogen worden verspreid, wat ook bijdraagt tot het respect voor de kenmerken van de grond en het behoud van een natuurlijke, gediversifieerde flora, waardoor het verband met het geografische gebied behouden kan blijven. Anderzijds kunnen de bepalingen met betrekking tot bemesting van niet-agrarische oorsprong risico’s van besmetting door verontreinigende stoffen vermijden: „Alleen de volgende organische meststoffen zijn toegestaan:

— organische mest van agrarische oorsprong die afkomstig is uit het geografische gebied van de oorsprongsbenaming „Abondance”: compost, dierlijke mest, gier of vloeibare mest (van agrarische oorsprong) en afvoerstromen van de kaasbereiding;

— organische mest van niet-agrarische oorsprong, van het type zuiveringsslib (of de bijproducten daarvan), groenafval.

Bij elke bemesting moet per perceel een analytische follow-up gebeuren van de ziektekiemen, zware metalen en sporen van organische verbindingen die in de regelgeving zijn opgenomen.

Bemesting is toegestaan op het areaal van het bedrijf, maar de mest moet onmiddellijk in de bodem worden ingebracht en de geldende reglementering betreffende welbepaalde beperkingen (data, beschermde zones enz.) en hoeveelheden moet worden nageleefd.”.

De melkvoorwaarden zijn vastgesteld: de droogzettingstijd tussen twee kalvingen moet minstens 45 dagen bedragen, er wordt tweemaal per 24 uur gemolken met een interval van minstens 8 uur en bij een besmetting met stafylokokken wordt de uier vooraf geweekt. Met behulp van deze maatregelen kunnen de praktijken worden gehandhaafd die het welzijn van de dieren combineren met melk van goede kwaliteit, aangezien ze gunstig zijn voor de natuurlijke flora van de melk.

Er zijn voorwaarden vastgesteld voor de bewaring van de melk na het melken en uiterste termijnen voor het gebruik van de melk om de eigenschappen van de melk die gunstig zijn voor de kwaliteit van de kaas te behouden:

— bewaring en rijping van de melk op de boerderij gebeuren bij een temperatuur tussen 4 en 14 °C;

— voor de zuivelproductie moet de melk uit de twee melksessies worden gestremd vóór de middag van de dag die volgt op de oudste melksessie. Als het melkvolume dat op het einde van de vervaardiging in de melktank overblijft, minder is dan de helft van het volume van het fabricagevat, dan mag die melk worden gestremd met de volgende melkproductie. Voor vervaardiging op de boerderij moet de melk maximaal 14 uur na het einde van de oudste melksessie worden gestremd.

Wanneer de kaasmakerij zich in een zuivelbedrijf bevindt, wordt de melk die bestemd is voor de vervaardiging van „Abondance”, afzonderlijk ingezameld en apart van de andere melk opgeslagen, om de controle te vergemakkelijken. De installaties voor overtapping en bewaring van de melk zijn duidelijk van elkaar gescheiden en als de melk wordt vervoerd via een vrachtwagen met compartimenten, moet het pompsysteem voorkomen dat de melk door elkaar gemengd raakt.

Om te garanderen dat rauwe melk wordt gebruikt, wordt aangegeven welke behandelingen van de melk verboden zijn: hittebehandeling van de melk boven 40 °C, bactofugatie, ultrafiltratie, microfiltratie of andere behandelingen met een soortgelijk effect. Bovendien mogen in de ruimten waar de „Abondance” wordt gemaakt, geen apparatuur of installaties aanwezig zijn waarmee bovenvermelde behandelingen kunnen worden verricht, met uitzondering van fabricageketels. De melk mag slechts eenmaal worden verhit en uitsluitend vóór de stremming, bij een temperatuur tussen 30 en 35 °C.

Omwille van het behoud van het diverse geur- en smaakpalet van de beschermde oorsprongsbenaming „Abondance” — dat door de consumenten-kenners van het product wordt verwacht — wordt vermeld dat de zuivelbedrijven jaarlijks niet meer dan 5 miljoen kg melk tot kaas mogen verwerken en dat dit voor de kaasmakerijen op de boerderij 500 000 kg melk is.

Om te garanderen dat volle melk wordt gebruikt, mag er geen room worden toegevoegd of onttrokken.

Er is vastgesteld welke gist wordt gebruikt, wat bijdraagt tot het behoud van de biodiversiteit in de microflora van de kaasmakerijen: aan de rauwe, volle melk mogen hetzij melkzuurbacteriën worden toegevoegd die afkomstig zijn van een cultuur die is opgekweekt op basis van een vorige productie, hetzij in de handel verkrijgbare giststoffen die zijn opgenomen in een „gistbank”.

Dankzij de warmtegeleidende eigenschap van koper wordt de warmte beter verdeeld in de kuip en in de vochtmassa die zich daarin bevindt. Dit kenmerk is vooral interessant voor de vervaardiging van verhitte of halfverhitte geperste kazen. Daarom wordt aangegeven dat de kaas in een open koperen kuip wordt gemaakt. In afwijking daarvan mogen nog tot 1 september 2017 kuipen van roestvrij staal worden gebruikt die vóór 7 december 2012 werden gebruikt voor de vervaardiging van „Abondance”.

Om het gebruik van ongewenste additieven te voorkomen, zijn kleurstoffen voor de kaasmassa en de korst verboden. Naast de melkgrondstoffen zijn zout, stremsel dat wordt gewonnen uit de lebmaag van kalveren en geselecteerde gistculturen de enige toegestane hulpstoffen of additieven. Alle andere toevoegingen zijn verboden.

Aangegeven wordt dat de wrongel moet worden gesneden met behulp van een wrongelsnijder met draden, met lemmets of uit vurenhout om te komen tot een korrel die kleiner is dan 1 cm3 en dat de wrongel geleidelijk moet worden verwarmd. De bewerkingstijd in de kuip vanaf het begin van het snijden van de wrongel tot het in vormen gieten moet ten minste 40 minuten duren. Met deze bepalingen kan het vakmanschap van de traditionele kaasmaker tijdens het bereiden van de „Abondance” worden beschreven en behouden.

Het verloop van het in vormen gieten en in kaasdoek verpakken wordt beschreven omdat deze stappen van beslissend belang zijn voor de verdere ontwikkeling van het product. Er werd ook een fout verbeterd in verband met de persingstijd die in het vorige productdossier voorkwam (de persing duurt minstens 7 uur in plaats van ongeveer 20 uur). Door de evolutie van de techniek is hout niet langer het enige materiaal dat tijdens het persen mag worden gebruikt: „De kaas rust ten minste 5 uur in een ring, verpakt in een plantaardige of synthetische doek die hem op zijn minst aan beide zijden met een of twee stukken bedekt, zodat hij de vorm en het uitzicht met weefselstructuur krijgt waardoor de specifieke oppervlaktemicroflora van de „Abondance” zich aan de kaas kan hechten. De gebruikte vorm is een ring met een hoogte van 7 tot 8,5 cm. Het verschil in dikte tussen het binnenste centrale deel van de ring (het dikste deel) en de randen (het minst dikke deel) mag niet kleiner zijn dan 1 cm. De ring bestaat uit hout of synthetisch materiaal dat met levensmiddelen in contact mag komen. De persing moet ten minste 7 uur duren.”.

De minimale rijpingsperiode is van 90 dagen opgetrokken tot 100 dagen. Daardoor kunnen de organoleptische eigenschappen van de kaas beter tot hun recht komen. Het aan de rijping voorafgaande stadium en het rijpingsstadium zelf zijn gedefinieerd om het vakmanschap dat komt kijken bij de rijping van de „Abondance” toe te lichten en te behouden. Dit stadium is van fundamenteel belang om de kenmerken van de „Abondance” tot hun recht te laten komen: „Het aan de rijping voorafgaande stadium mag niet langer dan tien dagen duren, te rekenen vanaf de productiedatum. De temperatuur moet in dat stadium tussen 7 en 16 °C liggen. De kazen rijpen op planken van ongeschaafd vurenhout, behalve tijdens het vervoer. De kazen rijpen in een kelder gedurende minstens 100 dagen vanaf de stremmingsdatum, bij een temperatuur die tussen 10 en 13 °C ligt en bij een vochtigheidsgraad van ten minste 90 %. De kaas wordt dusdanig behandeld dat hij een goudgele tot bruine gewassen korst met een weefselstructuur krijgt. De kaas mag tijdens de rijping naar een andere werkplaats worden verplaatst op voorwaarde dat de rijpingsketen niet langer dan 12 uur wordt onderbroken. De kaas wordt met behulp van een borstel of doek ingeborsteld met een korstflora of droog zout. De frequentie waarmee de kaas moet worden omgedraaid en ingeborsteld hangt af van het beoogde uitzicht van de korst, de ouderdom van de kazen en de specifieke kenmerken van de kelders. Tijdens de eerste maand moet de kaas om de tien dagen ten minste drie keer worden ingeborsteld en omgedraaid, daarna moet hij ten minste om de tien dagen eenmaal worden ingeborsteld en omgedraaid. Na 100 dagen kunnen de kazen ofwel worden verpakt in een verpakking die de eigenschappen van het product bewaart en worden opgeslagen bij een positieve temperatuur die lager is dan 10 °C, ofwel onverpakt worden bewaard op vurenhouten planken waarbij ze moeten worden behandeld volgens de bepalingen van bovenstaande alinea. Ze rijpen dan verder in dezelfde omstandigheden als daarvoor.”.

Om de kenmerken van de „Abondance” te behouden, wordt vermeld dat de kazen afzonderlijk moeten worden verpakt om de korstflora te beschermen. Wanneer de kazen echter naar een werkplaats gaan waar ze worden versneden, ingepakt of waar ze (verder) rijpen, dan hoeft dit niet te gebeuren op voorwaarde dat ze worden vervoerd in een transportmiddel waarin de korst normaal gezien niet beschadigd geraakt.

Om het traditionele vakmanschap dat te pas komt aan de vervaardiging van de „Abondance” op de boerderij te verduidelijken en te behouden, worden bijzondere productievoorwaarden beschreven: „Alleen bedrijven die voldoen aan de volgende voorwaarden, mogen op de etikettering de vermelding „fabrication fermière” (op de boerderij vervaardigd) of „fromage fermier” (kaas van de boerderij) of een andere aanduiding vermelden die aangeeft dat de kaas op de boerderij is gemaakt. De kaas wordt uiterlijk 14 uur na het einde van de oudste melksessie gestremd. Elke producent beschikt ten minste over één ruimte waar de kaas wordt verwerkt en het gemeenschappelijk gebruik van dergelijke ruimte is verboden. In de loop van het productieproces wordt een aantal handelingen manueel verricht. Deze handelingen mogen niet machinaal gebeuren:

— het snijden van de wrongel met behulp van een wrongelsnijder met draden of van een vurenhouten wrongelsnijder;

— het aftappen en vormen van de kaas. Deze handelingen moeten steeds op dezelfde manier gebeuren met naleving van de plaatselijke gebruiken. Elke kaas moet uit de fabricagekuip worden afgetapt met behulp van een doek en een stokje en hij moet onmiddellijk in de ring terechtkomen die voor de vorming wordt gebruikt. De kuipen mogen een maximale inhoud van 1 500 liter hebben. In afwijking daarvan mogen grotere kuipen die vóór 7 december 2012 werden gebruikt voor de vervaardiging van „Abondance” nog tot 1 september 2017 worden gebruikt;

— het omkeren van de kaas, wat ten minste eenmaal moet gebeuren in het halfuur onmiddellijk na de vorming en ten minste tweemaal in de daaropvolgende twaalf uur.”

3.4. Wijziging van punt 8) Specifieke elementen inzake etikettering

Om de consument beter te informeren, ook als er sprake is van moderne distributiewijzen, zijn de voorschriften inzake etikettering aangevuld: „Behalve het BOB-logo van de Europese Unie moet op het etiket van de hele kazen of de in porties verdeelde kazen met de oorsprongsbenaming „Abondance” de naam van de benaming worden aangebracht in een lettertype dat minstens even groot is als twee derde van het grootste op het etiket voorkomende lettertype.

Alle kazen die gesneden worden aangeboden, moeten aan een kant een etiket of een neteldoek dragen.”.

3.5. Wijziging van punt 9) Nationale eisen

Toevoeging van een tabel met de belangrijkste punten van het productdossier die moeten worden gecontroleerd.

3.6. Andere wijziging: verpakking

Met het oog op een aanpassing aan de verkoop in voorverpakte vorm wordt vastgesteld hoe de stukken kaas dan moeten worden aangeboden: „Wanneer de kaas in voorverpakte vorm wordt verkocht, moeten de stukken aan drie kanten een korst hebben, maar mag de korstflora van de korst zijn verwijderd.”. Deze verplichting maakt het de consument gemakkelijker om de kaas te identificeren want dat kan hij onder meer doen aan de hand van de korst. Tegelijkertijd vergemakkelijkt dit de controle ter plaatse van producten die in de handel worden aangeboden aan die consument.

Omdat de „Abondance” nu ook als ingrediënt wordt gebruikt voor bereidingen, wordt eveneens vermeld dat stukken die bestemd zijn voor tweede verwerking in de industrie, zonder korst mogen worden verpakt.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (3)

„ABONDANCE”

EG-nr. FR-PDO-0117-01088 — 7.12.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Naam

„Abondance”

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.3. Kaas

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

„Abondance” is een halfverhitte geperste kaas, gemaakt van gestremde, rauwe en volle melk. De kaas rijpt ten minste 100 dagen.

Hij wordt aangeboden in de vorm van een plat cilindervormig wiel met een dikte van 7 tot 8 cm, een holronde zijkant, en een gewicht van 6 tot 12 kg.

De kaas heeft een goudgele tot bruine gewassen korst met een weefselstructuur. De kaasmassa is soepel, smeltend, niet-elastisch, en is ivoorkleurig tot bleekgeel. Ze vertoont doorgaans ook enkele regelmatige, ver uiteenliggende gaten. Ze kan ook enkele fijne barsten vertonen.

De kaas bevat ten minste 48 g vet per 100 g kaas na volledige droging en het gehalte aan droge stof mag niet lager zijn dan 58 g per 100 g kaas.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

De melk die voor de kaasmakerij wordt gebruikt, is uitsluitend afkomstig van de volgende runderrassen: Abondance, Tarentaise of Montbéliarde.

De totale kudde waarvoor op 7 december 2012 een identificatieverklaring voor de oorsprongsbenaming „Abondance” was onderschreven, bestaat:

— voor ten minste 35 % uit dieren van het ras Abondance tot en met 31 december 2015;

— voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.

Wanneer deze bepaling niet wordt nageleefd, bestaat de kudde van elke melkproducent voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.

De kudde van elke melkproducent die na 7 december 2012 een identificatieverklaring voor de oorsprongsbenaming „Abondance” heeft onderschreven, bestaat:

— voor ten minste 35 % uit dieren van het ras Abondance tot en met 31 december 2015;

— voor ten minste 45 % uit dieren van het ras Abondance vanaf 1 januari 2016.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong)

Om het verband met het afgebakende gebied te garanderen, moet de kudde overwegend worden gevoerd met uit dat gebied afkomstig voer. Het grondrantsoen bestaat voor ten minste 50 % (in brutogewicht) uit weidegras in de zomer en uit hooi dat in de winter naar believen wordt toegediend.

Het gedeelte van de voeding dat niet uit het geografische gebied zelf afkomstig is, mag niet meer bedragen dan 35 % (drooggewicht) van de droge stof die jaarlijks door de kudde wordt verbruikt.

In de zomer moeten de melkkoeien ten minste 150 dagen (al dan niet na elkaar) in de wei grazen.

Droogvoer dat niet in het afgebakende geografische gebied wordt geproduceerd, is alleen toegestaan als bijvoer en mag niet meer dan 30 % van de jaarlijkse behoeften aan droogvoer, uitgedrukt in brutogewicht van de kudde van het bedrijf, uitmaken.

Als aanvulling op het grondrantsoen is de toediening van aanvullend voeder beperkt tot 1 800 kg (brutogewicht) per melkkoe per jaar en tot 500 kg/GVE per jaar voor vaarzen. De toegelaten enkelvoudige of samengestelde aanvullende voeding is opgenomen in een positieve lijst.

Verboden in het voer van de kudde is het gebruik van kuilvoer, gegist voer, ingepakte balen en voer dat de geur of de smaak van de melk of de kaas ongunstig kan beïnvloeden of voer dat gevaar van bacteriologische besmetting met zich meebrengt.

Het is verboden transgene gewassen te telen op alle oppervlakken van een bedrijf waar melk wordt geproduceerd die is bestemd om te worden verwerkt tot „Abondance”. Dit verbod geldt voor alle plantensoorten die mogelijk als voer kunnen worden gegeven aan de dieren van het bedrijf en voor elke teelt van rassen die deze soorten kunnen besmetten.

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De productie van de melk en de vervaardiging en de rijping van de kaas vinden plaats in het geografische gebied.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.

Om de korstflora te beschermen, moeten de kazen afzonderlijk worden verpakt. Wanneer de kazen echter naar een werkplaats gaan waar ze worden versneden, ingepakt of waar ze (verder) rijpen, dan hoeft dit niet te gebeuren op voorwaarde dat ze worden vervoerd in een transportmiddel waarin de korst normaal gezien niet beschadigd geraakt.

Wanneer de kaas in voorverpakte vorm wordt verkocht, moeten de stukken aan drie kanten een korst hebben, maar mag de korstflora van de korst zijn verwijderd.

Stukken die bestemd zijn voor de industrie waar de kaas een tweede verwerking ondergaat, mogen zonder korst worden verpakt.

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering

Behalve het BOB-logo van de Europese Unie moet op het etiket van de hele kazen of de in porties verdeelde kazen met de oorsprongsbenaming „Abondance” de naam van de benaming worden aangebracht in een lettertype dat minstens even groot is als twee derde van het grootste op het etiket voorkomende lettertype.

Alle kazen die gesneden worden aangeboden, moeten aan een kant een etiket of een neteldoek dragen.

Elk wiel „Abondance” dat bestemd is voor de verkoop, wordt geïdentificeerd door een specifiek merkteken aan de hand waarvan de kaas kan worden herkend. Dit merkteken wordt tijdens het persen op de zijkant van elk kaaswiel geplaatst.

Elk identificatiemerk, vierkant en rood voor kazen die in een zuivelbedrijf zijn gemaakt, en elliptisch en groen voor kazen die op de boerderij zijn vervaardigd, moet ten minste de volgende vermeldingen bevatten:

— de identificatiecode van de kaasmakerij,

— het woord „fermier” voor kazen die op de boerderij zijn gemaakt.

De dag en maand van de vervaardiging worden vermeld op de zijkant, in de buurt van het identificatiemerk, met behulp van cijfers of letters van caseïne of met behulp van voedselinkt.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Abondance, Alex, Allèves, Allonzier-la-Caille, Amancy, Andilly, Annecy-le-Vieux, Arâches-la-Frasse, Arbusigny, Arenthon, Armoy, Aviernoz, Ayse, (La) Balme-de-Thuy, (La) Baume, Beaumont, Bellevaux, Bernex, (Le) Biot, Bluffy, Boëge, Bogève, Bonnevaux, Bonneville, (Le) Bouchet, Brenthonne, Brizon, Burdignin, Cercier, Cernex, Cervens, Chainaz-les-Frasses, Chamonix-Mont-Blanc, Champanges, (La) Chapelle-d’Abondance, (La) Chapelle-Rambaud, (La) Chapelle-Saint-Maurice, Charvonnex, Châtel, Châtillon-sur-Cluses, Chevaline, Chevenoz, Choisy, (Les) Clefs, (La) Clusaz, Cluses, Collonges-sous-Salève, Combloux, Cons-Sainte-Colombe, Contamine-sur-Arve, (Les) Contamines-Montjoie, Copponex, Cordon, Cornier, (La) Côte-d’Arbroz, Cruseilles, Cusy, Cuvat, Demi-Quartier, Dingy-Saint-Clair, Domancy, Doussard, Duingt, Entremont, Entrevernes, Essert-Romand, Etaux, Évires, Faucigny, Faverges, Fessy, Féternes, Fillinges, (La) Forclaz, (Les) Gets, Giez, (Le) Grand-Bornand, Groisy, Gruffy, Habère-Lullin, Habère-Poche, Héry-sur-Alby, (Les) Houches, Larringes, Lathuile, Leschaux, Lucinges, Lugrin, Lullin, Lyaud, Magland, Manigod, Marcellaz, Marignier, Marlens, Marnaz, Megève, Mégevette, Meillerie, Menthon-Saint-Bernard, Menthonnex-en-Bornes, Mieussy, Mont-Saxonnex, Montmin, Montriond, Morillon, Morzine, (La) Muraz, Mûres, Nancy-sur-Cluses, Nâves-Parmelan, Novel, (Les) Ollières, Onnion, Orcier, Passy, Peillonnex, Pers-Jussy, (Le) Petit-Bornand-les-Glières, Praz-sur-Arly, Présilly, Quintal, (Le) Reposoir, Reyvroz, (La) Rivière-Enverse, (La) Roche-sur-Foron, Saint-André-de-Boëge, Saint-Blaise, Saint-Eustache, Saint-Ferréol, Saint-Gervais-les-Bains, Saint-Gingolph, Saint-Jean-d’Aulps, Saint-Jean-de-Sixt, Saint-Jean-de-Tholome, Saint-Jeoire, Saint-Jorioz, Saint-Laurent, Saint-Martin-Bellevue, Saint-Paul-en-Chablais, Saint-Pierre-en-Faucigny, Saint-Sigismond, Saint-Sixt, Sallanches, Samoëns, (Le) Sappey, Saxel, Scionzier, Serraval, Servoz, Sévrier, Seythenex, Seytroux, Sixt-Fer-à-Cheval, Talloires, Taninges, Thollon-les-Mémises, Thônes, Thorens-Glières, Thyez, (La) Tour, Vacheresse, Vailly, Vallorcine, Verchaix, (La) Vernaz, Vers, Veyrier-du-Lac, Villard, (Les) Villards-sur-Thônes, Villaz, Ville-en-Sallaz, Villy-le-Bouveret, Villy-le-Pelloux, Vinzier, Viuz-en-Sallaz, Viuz-la-Chiésaz, Vougy, Vovray-en-Bornes.

5. Verband met het geografische gebied

5.1. Specificiteit van het geografische gebied

Omgevingsfactoren

Het geografische gebied van de „Abondance” is vastgesteld op basis van de bakermat van de productie van deze kaas: Pays d’Abondance (met inbegrip van de Vallée d’Abondance), in de Chablais, het noordoostelijke gedeelte van het departement Haute-Savoie, tussen het meer van Genève en de vallei van de Giffre. Dit geografische gebied vertoont specifieke klimaateigenschappen door zijn ligging en reliëf, doordat het meer van Genève vlakbij is en door de bosrijke omgeving.

De geologische aard van de grondsoorten, voornamelijk de pre- of subalpiene kalkmassieven en massieve kalkrotsen van de noordelijke Alpen, waar de alpiene zone niet sterk ontwikkeld is, in combinatie met een bijzonder klimaat (veel neerslag in de zomer) met uitgesproken warmteschommelingen, heeft de vorming van een zacht reliëf tot gevolg gehad zodat het mogelijk was om de alpenweiden met hun rijke flora te ontginnen.

Menselijke factoren

In deze moeilijke levensomstandigheden was het vanzelfsprekend dat de ruimte zou worden aangewend voor de teelt van melkkoeien. Die veeteelt is al sinds eeuwen aan de gang en wordt gekenmerkt door het gebruik van specifieke rassen en een bijzondere organisatie van de beweiding.

De door de veehouders gebruikte rassen (Abondance, Tarentaise en Montbéliarde) zijn bijzonder goed aangepast aan het natuurlijke milieu. Zo brengt het ras Abondance (dat genoemd is naar de vallei), dat gewend is aan moeilijke reliëf- en klimaatomstandigheden, dieren voort die bijzonder robuust en gehard zijn en die voor verschillende doeleinden geschikt zijn, maar voornamelijk voor de melkproductie. De melk van dit ras heeft zeer goede eigenschappen voor de kaasmakerij. Deze runderen krijgen veel aandacht van de veehouders, die het ras — dat historisch met deze kaas verbonden is — willen behouden en vermeerderen in het geografische gebied zodat het ook een grotere bijdrage kan leveren aan de kaasmakerij.

In deze streek wordt al verschillende eeuwen „Abondance” gemaakt. Vanaf de 13e eeuw hebben de kanunniken van de abdij van Abondance de vervaardiging van deze kaas aangemoedigd, met name door de ontginning van de alpenweiden te bevorderen. Ook vandaag nog halen de melkkoeien hun voeding voornamelijk uit de grassen en planten van de weiden of alpenweiden. Die alpenweiden worden geëxploiteerd volgens een systeem dat „montagne individuelle” wordt genoemd, wat betekent dat de kudden niet in grote groepen mogen grazen, maar dat elke kudde die tot een familie behoort, afzonderlijk graast. Deze organisatie is een kenmerk van de alpenweiden in deze streek en hangt historisch samen met de kaasproductie op de boerderij.

Vandaag de dag is de „Abondance” nog altijd een van de producten die op de boerderij worden gemaakt, maar deze kaas wordt nu ook vervaardigd in zuivelbedrijven, waarbij nog steeds het traditionele vakmanschap wordt toegepast, met name het gebruik van rauwe melk en de technologie van een halfverhitte kaasmassa.

5.2. Specificiteit van het product

De „Abondance” is een halfverhitte geperste kaas, uitsluitend gemaakt van rauwe en volle koemelk, die een lange rijpingstijd heeft.

De „Abondance” is anders dan andere verhitte geperste kazen omdat hij kleiner is en een holronde zijkant heeft. Voorts ook omdat hij een soepele textuur heeft en een rijk smakenpalet met doorgaans een licht bittere toets.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA)

De rijke flora van het geografische gebied wordt optimaal benut door de melkkoeien, die aan de omgevingsomstandigheden zijn aangepast. Dankzij de flora van de weiden zitten er smaakprecursoren in de „Abondance”-kaas. Dit fenomeen wordt bevorderd doordat de kaasmakers rauwe en volle melk gebruiken. De melk ondergaat dus geen verwerking die de flora zou kunnen veranderen.

„Abondance” is een halfverhitte geperste kaas. Door de techniek van het persen en half verhitten ontstaat er een soepeler textuur dan die van verhitte geperste kazen. Deze soepele textuur heeft ertoe geleid dat men een bepaalde gietvorm is gaan gebruiken om het typische formaat van de „Abondance” te verkrijgen zodat de kaas ook beter houdt wanneer hij van de alpenweiden naar beneden wordt gebracht.

Het formaat van de kaas, dat relatief klein is vergeleken met dat van andere, vooral verhitte, geperste kazen, hangt rechtstreeks samen met de wijze waarop een kudde van één familie op een alpenwei wordt gehouden en met de historische vervaardiging van kaas op de boerderij.

Deze productie maakt integraal deel uit van het evenwicht van de plaatselijke economie en dankzij de erkenning van de benaming was het mogelijk om de traditionele landbouwactiviteiten in deze streek te behouden.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006 (4))

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CdCAbondance.pdf

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.

(2) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12. Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(3) Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(4) Zie voetnoot 3.