10. 9. 90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 225/51 
Advies over het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de onderlinge 
aanpassingen van de accijnstarieven van alcoholhoudende dranken en in andere produkten 
vervatte alcohol (*) 
(90/C 225/18) 
De Raad heeft op 22 januari 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor economische, financiële en monetaire vraagstukken, die met de voorbereiding 
van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 21 juni 1990 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Della Croce. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 278e zitting (vergadering van 5 juli 1990) het 
volgende advies uitgebracht, dat met grote meerderheid van stemmen, zes stemmen tegen, bij drie 
onthoudingen, is goedgekeurd. 
1. Het Commissievoorstel 
1.1. De Commissie komt met een aantal diepgaande 
wijzigingen van haar voorstel van 21 augustus 1987 
(doe. COM(87) 328 def.), waarin voor de gehele Gemeen­
schap en voor alle produkten gemeenschappelijke tarieven 
werden voorgesteld. 
1.2. In de inleiding bij het nieuwe voorstel zegt de 
Commissie, geen mogelijkheden te zien voor een dergelijke 
strikte harmonisatie. Zij brengt een zekere flexibiliteit in 
het systeem aan en erkent daarmee dat zij zich soepeler 
dient op te stellen. 
1.3. Overigens blijft zij zich op het standpunt stellen dat 
de afschaffing van de douane- en belastinggrenzen als 
fundamenteel beginsel niet mag worden aangetast, en dat 
grote problemen als concurrentiedistorsies, omlegging van 
het handelsverkeer en inkomensderving moeten worden 
voorkomen. 
1.4. De kern van het voorstel is dat met ingang van 
1 januari 1993 voor iedere soort produkten minimumtarie­
ven van kracht moeten worden. Daarnaast worden hogere 
tarieven bepaald, die zouden moeten fungeren als „doelstel­
ling" waarnaar alle Lid-Staten na 1 januari 1993 zouden 
moeten streven. Iedere wijziging van tarieven na die datum 
zou de Lid-Staten alleen worden toegestaan als het 
betrokken tarief daarmee dichter bij deze „streeftarieven" 
komt te liggen. 
Bovendien zou de Raad om de twee jaar de minimumtarie­
ven en de streeftarieven moeten herzien en indien nodig 
aanpassen. 1.5. De Commissie stelt de volgende tarieven voor (in 
ecu): 
Bier 
Niet-mousserende wijn 
Mousserende wijn 
Andere alcoholhouden­
de dranken 
Halffabrikaten Minimum-
0,748 per hl 
graad Plato 
9,35 per hl 
16,5 per hl 
1 118,5 
per hl 
74,8 per hl Streeftarief 
1,496 
18,7 
33 
1398,1 
93,5 Tarief van 
het vorige 
voorstel 
1,32 
17 
30 
1 271 
85 
1.6. De Commissie ziet af van haar voorstel om alcohol 
in parfums en cosmetica te belasten (in 1987 had zij een 
tarief van 424 ecu per hl voorgesteld). 
2. Algemene opmerkingen 
2.1. Het door het Economisch en Sociaal Comité 
uitgebrachte advies over het vorige voorstel van de 
Commissie (doe. CES 746/88) (2) heeft nog niets van zijn 
geldigheid verloren, voor zover het onderhavige advies niet 
anders luidt. 
2.2. In het bijzonder wordt eraan herinnerd dat het 
Comité een bepaalde mate van flexibiliteit had aanbevolen 
en het voorstel van de Commissie om eenheidstarieven in te 
voeren, als te star beschouwde. 
0) PB nr. C 12 van 18. 1. 1990, blz. 12. (2) PB nr. C 237 van 12. 9. 1988, blz. 36. 
Nr. C 225/52 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 9. 90 
In het advies hield het Comité de mogelijkheid open dat 
binnen een smalle bandbreedte beperkte tariefverschillen 
konden blijven bestaan. Bovendien liet het Comité ruimte 
voor normen en uitzonderingen waardoor de tarieven ook 
na 31 december 1992 op één lijn zouden kunnen worden 
gebracht, mits een duidelijk convergentieproces op gang 
komt. 
2.3. In het nieuwe voorstel is echter voor een te grote 
flexibiliteit gekozen, zodat deze indruist tegen de opzet van 
het voorstel zelf. De bedoeling daarvan is immers om de 
uiteenlopende situaties te harmoniseren, zodat het goede­
renverkeer belastingtechnisch neutraal wordt. 
2.4. Met de invoering van een verplicht minimumtarief 
komt harmonisatie ongetwijfeld dichterbij, maar aangezien 
sommige Lid-Staten op alcoholhoudende dranken en op 
alcohol uiterst hoge accijnzen toepassen, zouden ook 
enorme verschillen blijven bestaan. 
Aan de andere kant zij in het oog gehouden dat de 
harmonisatievoorstellen ertoe moeten bijdragen: 
— de belastinggrenzen af te schaffen; 
— te grote concurrentieverstoringen te voorkomen; 
— fraude en belastingontduiking vóór te zijn. 
Zij moeten dan ook daadwerkelijk op deze doelstellingen 
worden afgestemd. 
2.5. De verschillen tussen het door de Commissie 
voorgestelde minimumtarief en de hoogste accijnzen die nu 
nog worden geheven, zijn als volgt: 
Bier 
Niet-mousserende wijn 
Mousserende wijn 
Andere alcoholhoudende 
dranken 
Halffabrikaten 1-13,17 
1 - 27,42 
1-31 
1 - 2,23 
1 - 4,97 IRL 
IRL 
IRL 
IRL 
IRL 
Weliswaar worden de hoogste tarieven in alle gevallen in de 
Republiek Ierland aangetrokken, maar ook de kloof tussen 
het voorgestelde en het in andere Lid-Staten toegepaste 
tarief is aanzienlijk. 
Dergelijke verschillen zouden vooral bij bier, wijn en 
mousserende wijn een enorme invloed hebben op de prijs 
die de consument betaalt. 
2.6. Binnen een echt streven naar harmonisatie zijn ook 
maximumtarieven, die zo dicht mogelijk bij de minimum­
tarieven moeten worden gekozen, onontbeerlijk. Wanneer slechts een minimumniveau wordt vastgelegd, 
kan dit overigens steeds hogere gemiddelde tarieven in de 
hand werken, zodat de opbrengst uit accijnzen groter 
wordt. Zo zou het dan weer steeds onwaarschijnlijker 
worden dat alle accijnzen binnen een redelijke termijn 
geheel kunnen worden afgeschaft. Het Comité verwijst ten 
slotte naar zijn opmerkingen hierover in het advies over de 
algemene mededeling (doe. CES 831/90). 
2.7. Weliswaar zullen de Regeringen van verschillende 
Lid-Staten ertoe genoopt worden, de BTW-tarieven uit 
concurrentieoverwegingen te verlagen, waarbij slechts een 
begrotingsprobleem ontstaat, terwijl zich in het geval van 
de accijnzen ook andere belemmeringen voordoen, die 
onder meer voortkomen uit historisch gegroeide omstan­
digheden en het streven om het verbruik van bepaalde 
produkten te beperken. 
2.8. De door de Commissie aangegeven streef tarieven 
liggen allemaal rond 10 % boven de in het voorgaande 
voorstel opgenomen eenheidstarieven. 
De Commissie verwijst ter rechtvaardiging van deze 
verhoging naar de volksgezondheid. Hoewel het vreemd 
lijkt dat de Commissie dit aspect in haar voorgaand 
voorstel niet in overweging zou hebben genomen, blijft het 
de vraag of het verschil van 10 % werkelijk de omvang van 
de consumptie kan beïnvloeden. 
Een verhoging voor bij voorbeeld wijn met 0,17 ecu per 
liter zou volgens de Commissie het drankmisbruik 
aanzienlijk terugdringen. 
Maar de problematiek rond de volksgezondheid dient op 
een totaal andere en meer zorgvuldige wijze te worden 
aangepakt. 
2.9. Het probleem van het alcoholisme is in onze 
maatschappij nog steeds groot en het dient dan ook met 
doelmatige middelen te worden bestreden. 
Alcoholgebruik wordt tot op zekere hoogte in het 
voedingspatroon als normaal geaccepteerd. Gematigd 
alcoholgebruik in die zin geeft in het geheel geen reden tot 
bezorgdheid. 
Voorts komt ook alcoholmisbruik als ziekteverschijnsel 
voor: dit aspect dient met kennis van zaken te worden 
aangepakt, waarbij men zich niet door vooringenomen 
standpunten mag laten leiden. 
2.10. Daartoe dient gebruik te worden gemaakt van 
betrouwbare en nauwkeurige statistische analyses met 
betrekking tot de omvang van de consumptie, de ontwikke­
ling van het „ziektebeeld", de betrokken maatschappelijke 
klassen en de omgeving waarin het misbruik met name 
voorkomt. 
Bij de huidige stand van zaken kan het Comité niet nader op 
de verschillende aspecten ingaan. 
2.11. Het Comité kan slechts enkele, onvermijdelijk 
summiere punten ter overweging geven. 
10. 9.'90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 225/53 
Er wordt steeds minder wijn gedronken in landen waar op 
wijn geen accijns wordt geheven, en steeds meer in landen 
waar de accijnzen hoog zijn. 
Er worden steeds meer duurdere kwaliteitswijnen gedron­
ken, terwijl wijnen van lage of middelmatige kwaliteit, of 
anders gezegd goedkopere wijnen, steeds minder worden 
gedronken. 
2.12. Ook het verbruik van gedistilleerd, dat wil zeggen 
dranken met een hoog alcoholgehalte, ontwikkelt zich 
geheel onafhankelijk van de prijs van deze dranken en de 
daarop geheven belastingen. Het verbruik van duurdere 
produkten is inderdaad aanzienlijk toegenomen, terwijl de 
goedkopere produkten — ook wanneer oude tradities in 
het spel zijn — steeds minder worden gedronken. 
2.13. Het gemiddeld verbruik van niet-alcoholhouden-
de dranken neemt gestaag toe, ondanks het feit dat de prijs 
ervan in verhouding tot de gebruikte ingrediënten als hoog 
moet worden aangemerkt. 
2.14. Uit dit alles moge blijken dat de prijs in het 
algemeen weinig invloed heeft op de ontwikkeling van het 
globale verbruik en dat er geen enkel verband is tussen de 
prijs van het produkt en alcoholmisbruik. Alcoholisme 
moet dus vooral ook met andere „wapens" dan belas­
tingheffing worden bestreden. 
3. Bijzondere opmerkingen (per produkt) 
3.1. Bier: Het door de Commissie voorgestelde tarief 
ligt aanzienlijk lager dan het in 1987 voorgestelde 
gemeenschappelijke tarief, terwijl het streeftarief net als 
voor de andere produkten daar 10 % boven ligt. 
Het Comité waardeert het dat de Commissie een niet te 
hoog minimumtarief aangeeft, maar eigenlijk zou zij 
moeten voorstellen de accijnzen op bier op korte termijn en 
volgens een passend schema geleidelijk af te schaffen. 
Bovendien zijn in de consumptie van wijn en bier 
analogieën aan te wijzen, hoewel niet te verwachten valt 
dat op het vlak van de concurrentie problemen ontstaan of 
dat het ene produkt het andere zou gaan vervangen. 
3.2. Niet-mousserende wijn: Wijn heeft een plaats in het 
normale voedingspatroon en er mogen daarom geen 
accijnzen op worden geheven. 
Er zij tevens aan herinnerd dat wijn in vijf Lid-Staten van de 
Gemeenschap niet belast wordt, en dat in Frankrijk 
(overigens niet om belastingtechnische redenen) een zeer 
geringe wijnaccijns wordt geheven. Bijgevolg is ongeveer 
90 % van de in de Gemeenschap gedronken wijn op het 
ogenblik niet aan accijns onderhevig. 
Het voor wijn voorgestelde minimumtarief (9,35 ecu per 
hectoliter) zou zelfs niet tegen de administratieve kosten 
kunnen opwegen, mede gezien het feit dat in de landen 
waar nu geen wijnaccijns wordt geheven, deze accijnzen gemakkelijk en op grote schaal kunnen worden ontdoken. 
Dit zal dan ook op de BTW-heffing een negatieve weerslag 
hebben. 
3.3. Mousserende wijn: De Commissie stelt voor om 
mousserende wijn aanzienlijk hoger te belasten dan niet-
mousserende, omdat mousserende wijn in het algemeen 
duurder is en in een ander consumptiepatroon past. Deze 
argumentatie lijkt iedere grond te missen. Mousserende 
wijnen hebben bijna altijd een lager alcoholgehalte en ook 
de prijs ervan ligt niet hoger dan die van stille kwaliteits­
wijnen. Het enige echte verschil is dat mousserende wijnen 
koolzuur bevatten. Vanuit economisch oogpunt kan gezegd 
worden dat mousserende wijn een grotere toegevoegde 
waarde heeft (arbeid en technologie). 
3.4. Andere alcoholhoudende dranken: De Commissie 
kiest voor deze produkten een zeer hoog tarief. Het 
minimumtarief ligt op 8 % van het streeftarief (voor andere 
produkten 50 %). Het Comité kan het voorstel niet 
onderschrijven omdat de prijzen voor vele consumenten te 
hoog zouden worden en vooral omdat er door de 
voorgestelde tarieven voor de nu nog vrij goedkope 
produkten (aquavit, brandy) geen markt meer zou zijn. De 
Commissievoorstellen zijn in zoverre niet logisch, dat de 
actuele, door tariefverschillen veroorzaakte problemen op 
de markt in het geheel niet worden aangepakt. De 
voorstellen inzake alcoholhoudende dranken dienen dus 
fundamenteel te worden gewijzigd. 
3.4.1. Voorts is het niet wenselijk op andere alcoholhou­
dende voedingsmiddelen dan dranken (bonbons, zoetwa­
ren, mosterd, en dergelijke) een accijns te heffen. Deze 
produkten zijn immers in het geheel niet gevaarlijk voor de 
gezondheid en de accijnzen zouden slechts de concurrentie 
bemoeilijken. 
Bovendien zijn deze produkten momenteel in drie Lid-
Staten van accijns vrijgesteld. 
3.5. Halffabrikaten: Ook de „halffabrikaten" zouden 
volgens het Commissievoorstel zwaar worden belast: het 
voorgestelde minimumtarief zou op 8 % van het streefta­
rief komen te liggen. Halffabrikaten moeten speciale 
aandacht krijgen; het Comité houdt in dezen vast aan alle 
in zijn voorgaande advies hierover gemaakte opmerkingen. 
Voor de „halffabrikaten" dient dan ook een voldoende 
nauwkeurige en beperkte definitie te worden gevonden. 
Ook voor dranken met een laag alcoholgehalte (zoals 
sommige aperitieven) zouden bepaalde voordelen moeten 
kunnen gelden. 
Nr. C 225/54 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 9. 90 
4. Conclusies 
4.1. Het voorstel om slechts verplichte minimumtarie­
ven vast te leggen en de aangegeven streeftarieven niet met 
een verplichting tot convergentie te verbinden, past volgens 
het Comité niet in het streven naar harmonisatie. 
4.2. Alle in het eerdere advies van het Comité (doe. 
CES 746/88) naar voren gebrachte standpunten worden 
hierbij impliciet in herinnering gebracht. 
4.3. Van groot belang in verband met de accijnzen zijn 
tevens de regelingen omtrent de douane-entrepots, het 
systeem van inning, het vervoer, toezicht en controle, en het 
voorkomen van fraude en ontduiking. Om het onderhavige 
voorstel afgewogen te kunnen beoordelen, moet het in dit 
grotere verband worden geplaatst. Nu het standpunt van de 
1. Het Commissievoorstel 
1.1. De Commissie stelt voor om ook wat minerale oliën 
betreft in het voorstel van augustus 1987 een zekere 
flexibiliteit in te bouwen. 
1.2. Zoals ook bij de andere produkten waarop 
accijnzen worden geheven, wordt voorgesteld om met 
ingang van 1 januari 1993 voor benzine (loodhoudend of 
loodvrij) en als brandstof gebruikte LPG, methaan en 
kerosine slechts een minimumtarief verplicht te stellen. 
1.3. Voor dieselolie, huisbrandolie en zware stookolie 
worden daarentegen minimum- en maximumtarieven 
voorgesteld, hetgeen dus op een bandbreedte neerkomt. 
1.4. De Commissie zegt voor deze verschillende benade­
ring van de diverse produkten te hebben gekozen omdat 
onderscheid moet worden gemaakt tussen produkten die 
voornamelijk voor huishoudelijk gebruik bestemd zijn en 
produkten die vooral door bedrijven worden gebruikt. 
(') PB nr. C 16 van 23. 1. 1990, blz. 10. Commissie over genoemde aspecten niet bekend is, kan het 
Comité zich nauwelijks met kennis van zaken uitspreken. 
4.4. De toelichting van de Commissie bij het onder­
havige voorstel bevat belangrijke leemtes, omdat niet 
wordt ingegaan op de begrotingsproblemen van de Lid-
Staten, de gevolgen van de voorstellen voor de consument 
en de weerslag ervan op de inflatie. 
Gedaan te Brussel, 5 juli 1990. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
1.5. De Commissie stelt de volgende minimumtarieven 
voor: 
— loodhoudende benzine: 337 ecu per 1 000 liter, 
— loodvrije benzine: 287 ecu per 1 000 liter, 
— LPG en methaan: 84,5 ecu per 1 000 liter, 
— kerosine (als motorbrandstof): 337 ecu per 1 000 liter. 
1.6. De voorgestelde bandbreedtes zijn: 
— dieselolie: 195-205 ecu per 1 000 liter, 
— huisbrandolie: 47-53 ecu per 1 000 liter, 
— zware stookolie: 16-18 ecu per 1 000 kg, 
— kerosine (niet als motorbrandstof gebruikt): 47-53 ecu 
per 1 000 liter. 
1.7 De Commissie wil op dit moment nog geen voorstel 
doen over de streeftarieven, die als convergentiepunt voor 
alle volgende tariefwijzigingen zouden moeten dienen. 
2. Opmerkingen 
2.1. De kanttekening van het Comité in zijn advies over 
het voorgaande Commissievoorstel (doe. CES 745/88, 
rapporteur: de heer Broicher) zijn nog nagenoeg geheel van Advies over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de onderlinge 
afstemming van de accijnzen op minerale oliën (*) 
(90/C 225/19) 
De Raad heeft op 22 januari 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen inzake het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor economische, financiële en monetaire vraagstukken, die met de voorbereiding 
van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 21 juni 1990 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Della Croce. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 278e zitting (vergadering van 5 juli 1990) het 
volgende advies uitgebracht, dat met grote meerderheid van stemmen, zeven stemmen tegen, bij 
twee onthoudingen, is goedgekeurd.