Nr. C 269/10 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 14.10. 91 
Advies over het voorstel voor een verordening (EEG) van de Raad betreffende toezicht en 
controle op de overbrenging van afvalstoffen zowel binnen als naar en uit de Gemeenschap (*) 
(91/C 269/03) 
De Raad heeft op 13 november 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 100 A 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch 
en Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumentenvraagstukken, die met de voorbe­
reiding van de werkzaamheden ter zake was belast, heeft haar advies op 4 juni 1991 opgesteld. 
Rapporteur was de heer van Dam. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 288e zitting (vergadering van 3 juni 
1991) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Inhoud en motivering van het voorstel van de Com­
missie 
Het voorstel heeft tot doel, de bestaande EG-wetgeving 
betreffende het grensoverschrijdende vervoer van afval­
stoffen om de onderstaande redenen te herzien: 
a) Eerdere EG-voorschriften in deze zijn niet adequaat 
in de wetgeving van de lid-staat omgezet. Om ervoor 
te zorgen dat de voorschriften op hetzelfde tijdstip 
en op dezelfde wijze worden toegepast, wordt een 
verordening in plaats van een richtlijn voorgesteld. 
b) De afschaffing van de binnengrenzen op de interne 
markt per 1 januari 1993 vereist nieuwe procedures 
inzake het toezicht op het vervoer van afvalstoffen. 
c) Er moet rekening worden gehouden met de bepalin­
gen in het Verdrag van Bazel en de Overeenkomst 
van Lomé betreffende de overbrenging van afval­
stoffen naar en uit derde landen. 
d) De ervaring heeft uitgewezen dat het toepassingsge­
bied voor de tenuitvoerlegging van de bestaande 
richtlijn moeilijkheden opleverde. De Commissie 
breidt daarom het toepassingsgebied uit tot alle 
afvalstoffen, omdat het onderscheid tussen gevaar­
lijke en andere afvalstoffen niet zeer duidelijk is, 
hetgeen naar haar mening een bron van inspiratie 
voor illegale handelingen kan vormen. Bovendien 
veroorzaken — aldus de Commissie — ongevaarlij­
ke afvalstoffen vaak dezelfde problemen als gevaar­
lijke. Voor ongevaarlijke afvalstoffen worden de 
grenzen tussen de lid-staten soms zelfs sneller geslo­
ten dan voor gevaarlijke. De Commissie heeft bijge­
volg, zowel om reden van milieubescherming als 
met het oog op de voltooiing van de binnenmarkt, 
besloten het toepassingsgebied tot in beginsel alle 
afvalstoffen uit te breiden. 
e) Naast uitbreiding van het toepassingsgebied tot alle 
— en dus niet alleen de gevaarlijke — afvalstoffen 
wordt voorzien in uitbreiding tot transporten bin­
nen de lid-staten. Voor recycleerbare stoffen wordt 
een wachttijd van 15 dagen ingevoerd alvorens tot 
vervoer kan worden overgegaan. Volgens het voorstel kunnen aan het verkeer van 
afval beperkingen worden opgelegd, verband hou­
dend met de afstand en het ecologische en rationele 
beheer van het afval. Deze aan de afvalstrategie 
ontleende criteria kunnen gelden tot rechtvaardiging 
van het ingrijpen van bevoegde autoriteiten wanneer 
het om afvalverwijdering gaat. 
2. Algemene opmerkingen 
2.1. Het Comité staat op zichzelf positief tegenover 
de bedoelingen van het voorstel. Het ziet zeer wel de 
noodzaak in van een regelgeving die het mogelijk 
maakt, het vervoer van gevaarlijke afvalstoffen te vol­
gen en over informatie inzake de aard en de kenmerken 
van deze stoffen te beschikken, teneinde ongecon­
troleerd vervoer, dat voor mens en milieu gevaar ople­
vert, te voorkomen. 
Het Comité onderkent voorts dat het Verdrag van 
Bazel en de vernieuwde Overeenkomst van Lomé IV 
aanleiding moeten zijn voor aanpassing van de bestaan­
de richtlijn, evenals de totstandkoming van de interne 
markt per 1 januari 1993. 
2.1.1. Naar het oordeel van het Comité moet aan­
dacht worden besteed aan het feit, dat in verschillende 
lid-staten de nodige faciliteiten voor de verwerking van 
gevaarlijk afval nog niet in voldoende mate voorhanden 
zijn. Het tot stand brengen van dergelijke installaties 
ontmoet vaak grote weerstand van de zijde van de 
bevolking en gaat overigens gepaard met lange aanloop­
tijden ten gevolge waarvan vertraging is onstaan in de 
realisatie van de infrastructuur op het gebied van de 
afvalverwerking, die in het voorstel wordt veronder­
steld. 
Waar deze situatie bestaat wordt het functioneren van 
een regeling betreffende toezicht en controle op de 
overbrenging van afvalstoffen aanzienlijk belemmerd. 
Het is dringend nodig dat de regeringen van de betrok­
ken lid-staten de nodige maatregelen nemen. 
(») PB nr. C 289 van 17. 11. 1990, blz. 9. 2.1.2. Bij zijn beoordeling van het voorstel van de 
Commissie ziet het Comité zich voor de moeilijkheid 
geplaatst, dat het voorstel nog niet volledig vaststaat. 
14. 10. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 269/11 
De bijlagen bij de Richtlijn inzake afvalstoffen, waar­
naar het voorstel voor de definities van verschillende 
begrippen verwijst, zijn nog niet compleet. Voorts is uit 
informatie van de zijde van de Commissie gebleken dat 
de zogenaamde „witte" lijst [artikel 2, lid 2 d)] van 
recycleerbare stoffen waarop dit voorstel niet van toe­
passing zal zijn, nog lang niet gereed is. Zoals onder 
1 d) vermeld, is het de bedoeling, dat in beginsel alle 
afvalstoffen onder de verordening zullen vallen. In 
artikel 2, lid 2 wordt daarop een aantal uitzonderingen 
gemaakt. Aangezien de „witte" lijst er nog niet is, 
ontbreekt een duidelijk beeld van de uitzonderingen. 
2.1.3. Bij het ontbreken van duidelijkheid over deze 
belangrijke elementen van het voorstel kan het Comité 
slechts een voorlopig advies over het voorstel geven. 
Gelet op zijn verplichting om advies uit te brengen en 
ten behoeve van de verdere behandeling door de Raad, 
geeft het Comité niettemin hieronder zijn opmerkingen 
over de ontwerp-verordening weer. Het Comité ver­
wacht dat het te zijner tijd over de lijst van uitzonderin­
gen om advies zal worden gevraagd. 
2.2. Toepassingsgebied beperken 
2.2.1. Het Comité acht de toepasbaarheid van het 
voorstel in de praktijk een groot probleem en beveelt 
onderstaand enige mogelijkheden aan om de uitvoer­
baarheid van de verordening te bevorderen. 
Het Comité stelt voor, het toepassingsgebied te beper­
ken tot gevaarlijke afvalstoffen, zoals ook de huidige 
richtlijn doet, en het stelsel van kennisgeving van zijn 
verkapte vergunningenkarakter te ontdoen. Dienten­
gevolge zal de bureaucratische rompslomp beperkt wor­
den en de kans op stagnatie in de afvalstromen die tot 
opslag en ophoping van afval met de gevolgen van dien 
kan leiden, afnemen. 
2.2.2. Het Comité is zich ervan bewust, dat in deze 
benadering het nabijheidscriterium voor het niet-gc-
vaarlijke afval in het gedrang komt en geeft daarom de 
Commissie in overweging, met een richtlijnvoorstel te 
komen dat in dit probleem voorziet, doch voorts ook 
rekening houdt met de opvattingen van het Comité over 
het voorliggende voorstel. 
2.2.3. De uitbreiding van het toepassingsgebied tot 
alle afvalstoffen en tot transporten binnen de lid-staten, 
alsmede de invoering van een wachttijd voor recycleer­
bare stoften zal leiden tot een aanzienlijke administra­
tieve verzwaring van de uitvoering van de voorgestelde 
regelgeving. Zowel de producenten en de vervoerders 
van afval als de afvalautoriteiten krijgen te maken met 
een veel groter aantal documenten. 
2.2.4. Het is nog niet duidelijk hoeveel afvalautoritei­
ten bevoegd zullen zijn voor de gebieden binnen de lid­
staten. Er bestaat een lijst van afvalautoriteiten in de 
Gemeenschap daterend uit 1987. Deze telt 22 pagina's. 
Het is de vraag, of deze de huidige toestand weergeeft. 
Het aantal afvalautoriteiten wordt door de lid-staten 
vastgesteld; zij kunnen het inkrimpen of uitbreiden. Het 
Verenigd Koninkrijk telt thans 180 bevoegde afvalau­toriteiten. Voor het kunnen functioneren van de veror­
dening is het hoe dan ook nodig, dat de gebieden van 
de afvalautoriteiten, hun adressen en de verwerkings­
capaciteit waarover zij beschikken, bekend zijn. 
2.2.5. De intensiteit van de administratieve handelin­
gen valt ook af te meten aan het aantal „bewegingen" 
van afvalstoffen. Een ruwe schatting voor stoffen voor 
hergebruik afkomstig uit de non-ferrometaalindustrie 
wat hun „bewegingen" over de weg, rail, water en 
zee in 1987 betreft, levert het volgende resultaat op: 
Frankrijk ruim 20 000, Italië bijna 30 000 en Zwitser­
land ruim 20 000. Aangenomen mag worden dat het 
overige afval naar verhouding een aanzienlijk veelvoud 
van deze aantallen te zien geeft. 
2.2.6. Uit een en ander valt af te leiden, dat de 
voorgestelde verordening in belangrijk sterkere mate 
dan de huidige richtlijn het vervoer van afval aan een 
omvangrijke administratieve rompslomp zal onderwer­
pen, die een verwerking van de afvalstroom nadelig zal 
beïnvloeden. 
2.3. Kennisgevingsstelsel aanpassen 
2.3.1. Ten aanzien van het kennisgevingsstelsel 
merkt het Comité het volgende op. De eigenlijke bete­
kenis van de term „kennisgeven" is, dat de „kennis­
gever" in beginsel geen reactie behoeft te verwachten 
en — eventueel na een bepaalde termijn — zijn voorne­
men ten uitvoer kan leggen. Het in het voorstel vervatte 
kennisgevingsstelsel werkt — behalve voor recycleerba­
re stoffen — niet op deze manier, maar als een gewoon 
vergunningssysteem. In de artikelen 4 en 18 is trouwens 
met zoveel woorden van een vergunning sprake, terwijl 
in de toelichting op pagina 7 van het voorstel over een 
vergunningsstelsel wordt gesproken. Het Comité stelt 
voor, het kennisgevingsstelsel voor alle afvalstoffen ook 
in de betekenis van een echte kennisgeving te laten 
functioneren, dus zo, dat, indien de afvalautoriteiten 
niet binnen een bepaalde termijn reageren, de kennis­
gever het voorgenomen transport kan uitvoeren. 
2.3.2. Aan de hand van de inhoud van artikel 4 
vallen de eerder gesignaleerde gecompliceerdheid en de 
administratieve last van het voorstel, zowel voor de 
autoriteiten als voor het betrokken bedrijfsleven, te 
demonstreren. Op zijn minst twee afvalautoriteiten — 
die van de plaats van bestemming en die van de plaats 
van verzending — moeten een kennisgeving van een 
gepland afvaltransport beoordelen. Beide baseren hun 
oordeel op dezelfde, in de leden 2, 3 en 4 vermelde 
feiten en omstandigheden. Het is in de praktijk zeker 
niet uitgesloten dat de ene autoriteit aan eenzelfde gege­
ven een ander gewicht toekent als de andere autoriteit 
en dat zij tot een tegengestelde, althans uiteenlopende 
opvatting komen. Deze verschillen van inzicht kunnen 
tot vertragingen leiden. Het voorstel kent wel termijnen 
waarbinnen de bevoegde autoriteiten op een kennis­
geving moeten reageren, maar kent geen termijn waar­
binnen beslist moet worden wanneer door een autoriteit 
bezwaar tegen een transport is gemaakt en de kennis­
gever aan deze bezwaren is tegemoetgekomen. Het 
Nr. C 269/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 14.10. 91 
Comité dringt erop aan, dat hoe dan ook wordt geko­
men tot een procedure waarbij de kennisgever de afval-
autoriteiten aan bepaalde termijnen kan houden. Dit is 
ook van belang voor de beroepsmogelijkheden. 
2.4. Rechtsgrondslag 
De Commissie heeft, wat de rechtsgrondslag betreft, 
gekozen voor artikel 100 A van het Verdrag, alsmede, 
gezien het verkeer met derde landen, voor artikel 113. 
Wat betreft artikel 100 A herinnert het Comité eraan 
dat het in zijn advies van 14 december 1988 betreffende 
de voorstellen voor een richtlijn van de Raad tot wij­
ziging van Richtlijn 75/442/EEG over afval en voor een 
richtlijn van de Raad over gevaarlijke afvalstoffen heeft 
opgemerkt, dat artikel 100 A als grondslag niet toerei­
kend is en dat artikel 130 S de voorkeur verdient. Het 
Comité heeft tot zijn voldoening geconstateerd, dat ook 
de Raad in zijn standpuntbepaling van 20 en 
21 december 1990 kiest voor artikel 130 S. 
2.5. Richtlijn of verordening 
De Commissie stelt voor, de nieuwe regelgeving in de 
vorm van een verordening te gieten ter vervanging 
van de huidige richtlijn. Zij meent dat daarmede een 
gelijktijdige en eensluidende toepassing in alle lid-staten 
beter kan worden gegarandeerd dan in de situatie waar­
in een richtlijn niet gelijktijdig in werking treedt en 
bovendien op een wijze die nog van lid-staat tot lid­
staat kan verschillen. Het Comité heeft hierover geen 
uitgesproken mening, maar staat wel op het standpunt 
dat, indien tot een verordening wordt besloten, de in­
houd van de verordening duidelijk en niet voor tweeërlei 
uitleg vatbaar mag zijn, alsmede consistent moet zijn 
ten opzichte van samenhangende voorschriften, zoals 
de richtlijnen voor afval en gevaarlijk afval. Aan deze 
voorwaarden wordt in de voorliggende tekst niet vol­
daan. De verwijzing in een eventuele verordening naar 
de op deze richtlijnen gebaseerde wetgeving van de lid­
staten vereist bijzondere aandacht. 
2.6. Het Comité vindt dat een verantwoorde toepas­
sing van deze verordening vraagt om goed opgeleid 
personeel, dat verstand heeft van gevaarlijke stoffen, en 
vraagt daarom aandacht voor de opleiding. 
3. Bijzondere opmerkingen 
3.1. Artikel 1 
Bij dit artikel verwijst het Comité naar zijn hiervoor 
gedane voorstel ter beperking van het toepassingsgebied 
van de verordening. 
3.2. Artikel 2, lid 1 
a) Het gebied van de bevoegde autoriteit in sub c) en 
d) wordt met uiteenlopende termen benoemd. Het 
Comité pleit voor één duidelijke term. b) Evenals de bevoegde autoriteit op de plaats van 
verzending en op die van bestemming [sub c) en d)], 
zal, naar de mening van het Comité, ook de bevoeg­
de autoriteit op de plaats van doorvoer moeten 
worden gedefinieerd. 
c) De „ontvanger" onder g) is kennelijk de laatste 
schakel van het transporttraject. Hij moet echter 
ook een tussenschakel, b.v. handelaar of inzamelaar 
kunnen zijn in het kader van recycling. Het artikel 
moet op dit punt worden aangevuld. 
3.3. Artikel 2, lid 2 
3.3.1. Het voorstel zondert het inzamelen van afval 
bij kleinhandelsvestigingen uit. Het Comité gaat ervan 
uit, dat hieronder vallen alle ondernemingen die aan de 
consument leveren, dus ook warenhuizen en super­
markten. Het Comité stelt voor, eveneens uit te zonde­
ren het afval van ondernemingen die afzonderlijk of 
collectief een regeling hebben getroffen voor de verwij­
dering van hun afval, zoals grote ondernemingen die 
voor hun verschillende vestigingen over één centrale 
afvalverwerking beschikken. 
3.4. Artikel 3 
a) De in lid 1 van dit artikel voorkomende „doorvoer-
autoriteit" is, indien het gaat om een andere lid­
staat dan die van verzending, ingevolge artikel 24 
een door een lid-staat als enig bevoegde aangewezen 
autoriteit. In het belang van de duidelijkheid ver­
dient een verwijzing naar artikel 24 aanbeveling. 
b) Niet duidelijk is wat in lid 2 onder „etappen" moet 
worden verstaan. Indien hieronder vallen verschil­
lende methoden van bewerking, opslag en uiteen­
lopende vervoermethoden, zou dat in de tekst tot 
uitdrukking moeten worden gebracht. 
c) In lid 3 is sprake van een begeleidend document af 
te geven door de bevoegde autoriteit op de plaats 
van verzending. Dit is een ander document als het 
document dat in het goederenvervoer gebruikelijk 
is ter begeleiding van transporten en bekend staat 
als „vrachtbrief'. In de tekst zou door een andere 
benaming duidelijk moeten worden gemaakt dat het 
in dit artikel om een ander document gaat. 
d) Uit informatie van de Commissie is duidelijk gewor­
den, dat in lid 4, eerste gedachtenstreepje, onder 
„samenstelling", niet alleen de chemische samen­
stelling maar ook de hoeveelheden zijn begrepen. 
Ter wille van de helderheid dient dit in de tekst te 
worden vermeld. Wat dan nog onder „gedetailleerde 
inventaris" moet worden verstaan, is onduidelijk. 
e) Onder het tweede gedachtenstreepje van lid 4 wordt 
verstrekking — in het begeleidende document — 
van gegevens inzake de verzekering tegen schade 
aan derden voorgeschreven. Uit informatie van de 
Commissie is gebleken dat deze verzekering niet 
verplicht is. Verder zij verwezen naar de opmerkin­
gen in paragraaf 3.10 over artikel 15. 
14.10. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 269/13 
3.5. Artikel 4 
a) Indien een autoriteit in het geheel niet reageert, noch 
met een ontvangstbevestiging of, indien wel een 
ontvangstbevestiging is afgegeven, noch met een 
weigering of anderszins, staat geen beroepsvoorzie­
ning open. Artikel 18 noemt alleen weigering als 
beroepsgrond. Niet-reageren zou in het systeem van 
het voorstel met weigering gelijk gesteld moeten 
worden. In het gewijzigde kcnnisgevingsstelsel van 
het Comité is dit probleem niet aanwezig. 
b) In de praktijk werken met name verbrandingsinstal­
laties met een oproepsysteem dat rekening houdt 
met een combinatie van bepaalde afvalstoffen ter 
bereiking van een optimale verbranding. Het 
Comité vreest, dat deze praktijk moeilijkheden zal 
ondervinden van de praktische uitvoering van het 
in het voorstel voorziene kennisgevingssysteem, 
waarin termijnen een belangrijke rol spelen. 
c) In het derde lid is het uitgangspunt van beoordeling 
de aanwezigheid van een „merkelijk dichterbij gele­
gen centrum" van afvalverwerking dan het door de 
kennisgever gekozen centrum. Ingevolge dit voor­
schrift dienen de autoriteiten bij hun beoordeling 
rekening te houden met alle relevante omstandighe­
den, zoals de geografische situatie, de aard van 
de afvalstoffen, de economische aspecten van de 
overbrengingsverrichting, enz. Het resultaat kan 
zijn dat zij tot een andere beslissing komen dan 
hetgeen volgens de kennisgever/producent zowel 
met de in acht te nemen voorschriften alsook met 
de door hem in acht te nemen bedrijfseconomische 
gezichtspunten in overeenstemming was. Ten gevol­
ge hiervan doen zich twee problemen voor: de ken­
nisgever komt voor hogere kosten te staan, alsmede 
de vraag wie verantwoordelijk is voor de schade 
aan het afval, die mogelijk voortvloeit uit de beslis­
sing van de autoriteit; deze verantwoordelijkheid 
ligt normaliter bij de kennisgever totdat het afval is 
overgedragen aan de afvalverwerker. Het Comité 
vraagt de aandacht voor deze problemen. 
3.6. Artikel 7 
a) Afvalstoffen die daadwerkelijk voor nuttige toepas­
sing zijn bestemd, vallen onder het algemene regime, 
tenzij aan een aantal voorwaarden is voldaan. Deze 
aanpak bevordert de onduidelijkheid van de maatre­
gel. Naar de opvatting van het Comité zouden deze 
afvalstoffen met hun eigen regime in een aparte titel 
moeten worden ondergebracht. Hierin zou ook in 
sterkere mate rekening moeten worden gehouden 
met het feit dat deze stoffen handelswaar vormen 
voor welke de actuele marktomstandigheden een 
belangrijke rol spelen. De voorgestelde wachttijd 
van 15 dagen na de datum van verzending van de 
ontvangstbevestiging door de bevoegde autoriteit 
op de plaats van bestemming kan aanzienlijke pro­
blemen opleveren. 
b) De betekenis van het woord „daadwerkelijk" in de 
term „daadwerkelijk voor nuttige toepassing be­stemd" (dat overigens in de Engelse versie ont­
breekt) is niet duidelijk. Het voegt naar het oordeel 
van het Comité niets toe aan het begrip „nuttige 
toepassing". 
c) Het Comité merkt op, dat de tekst van het in lid 1 
onder a) vermeld eenvormig formulier nog niet 
voorhanden is. 
d) Wat betreft lid 1 onder b), eerste gedachtenstreepje, 
zij verwezen naar de opmerking in paragraaf 3.4 
onder d). 
e) Ten aanzien van lid b), tweede gedachtenstreepje, 
zij verwezen naar de vraag in paragraaf 3.2, c). 
3.7. Artikel 9 
a) In dit artikel is een uitvoerverbod van bepaalde 
categorieën afvalstoffen opgenomen, o.m. naar lan­
den die geen partij zijn bij het Verdrag van Bazel. 
Dit verbod kan m.n. voor de periode dat Staten 
nog niet zijn toegetreden, moeilijkheden opleveren 
indien voor (een bepaalde soort) afval geen verwer­
kingscapaciteit binnen de Gemeenschap voorhan­
den is. Het Comité vraagt de aandacht voor dit 
probleem. 
b) Het is niet duidelijk of het uitvoerverbod alleen 
op gevaarlijk afval betrekking heeft. Immers, ook 
ingezameld huisafval valt eronder (bijlage IV). 
3.8. Artikel 11, lid 8 
a) Analoge problemen als gesignaleerd in para­
graaf 3.7 onder a) naar aanleiding van het uitvoer­
verbod kunnen zich voordoen naar aanleiding van 
het in dit artikel geregelde invoerverbod. Een vertra­
ging of onderbreking van de aanvoer van bepaalde 
(recycleerbare) grondstoffen kan het gevolg zijn. 
Het Comité vraagt ook hier bij de verdere bewerking 
van het voorstel rekening te houden met problemen 
die kunnen ontstaan. 
b) In lid 8 moet niet alleen de ontvanger, maar in 
voorkomende gevallen ook de vervoerder voor ver­
zending van een afschrift van het begeleidende docu­
ment aan de kennisgever en de betrokken bevoegde 
autoriteiten zorg kunnen dragen. 
3.9. Artikel 14 
Niet alleen aan de kennisgever (lid 2) en aan de ontvan­
ger (lid 3) maar ook aan de vervoerder kan illegaal 
vervoer te wijten zijn en ook hij zal gedwongen moeten 
kunnen worden, de gevolgen van zijn activiteiten te 
corrigeren. 
3.10. Artikel 15 
In dit artikel wordt voor elke overbrenging van afval­
stoffen, met uitzondering van de voor nuttige toepassing 
bestemde, een borgsom geëist. Uit informatie van de 
Nr. C 269/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 14.10. 91 
Commissie is gebleken, dat deze is ontleend aan het 
Verdrag van Bazel. Het Comité vestigt er de aandacht 
op, dat dit Verdrag in artikel 6, lid 11, de keuze laat uit 
verzekering, borgsom of garantiestelling. De Commissie 
heeft niet gemotiveerd waarom zij in haar voorstel voor 
de borgsom heeft gekozen. Het Comité constateert een 
tegenstelling bij het al dan niet vrijwillige karakter van 
een dekking [zie paragraaf 3.4 onder e)]. Het Comité 
beveelt aan, in de Verordening de keuzemogelijkheid 
uit het Verdrag van Bazel op te nemen en van de 
verschillende dekkingsmogelijkheden omvang, strek­
king en procedure nader uit te werken. 
3.11. Artikel 18 
Hier zij herhaald dat een beroepsmogelijkheid moet 
worden geschapen voor het geval dat een bevoegde 
autoriteit niet reageert (tenzij, zoals dezerzijds gesug­
gereerd, van een verkapt vergunningsstelsel wordt over­
gestapt op een echt kennisgevingsstelsel). 
3.12. Artikel 21 
Het is onmogelijk te schatten — en derhalve te beoorde­
len — om welke bedragen het bij de kosten van uitvoe­
ring van de kennisgevings- en toezichtprocedure gaat. 
Temeer niet, waar de kosten van analyses en controles 
daarin vervat zijn. In dit artikel mag daarvan een aan­
duiding niet ontbreken, opdat de kennisgever die voor 
deze kosten moet opkomen, enig houvast heeft. In de 
huidige richtlijn is een verwijzing naar de praktijk in 
de lid-staten opgenomen. Een dergelijke verwijzing zou 
in ieder geval ook in deze verordening moeten worden 
opgenomen. 
3.13. Artikel 24 
Het Comité verwijst naar zijn in paragraaf 2.2.4 ge­
maakte opmerkingen over de in de lid-staten bevoegde 
afvalautoriteiten en de noodzaak van informatie over 
hun gebieden, adressen en de verwerkingscapaciteit 
waarover zij beschikken. 
3.14. Artikel 30 
Overeenkomstig de Richtlijn inzake de standaardisering 
van milieuverslagen zal de termijn van één jaar, waar­
over de lid-staten verslag moeten uitbrengen, moeten 
worden gewijzigd in drie jaar. 
Gedaan te Brussel, 3-juli 1991. 3.15. Artikelen 31/32 
Voor deze artikelen die betrekking hebben op de uitwer­
king van verschillende nog aan het voorstel ontbrekende 
onderdelen, verwijst het Comité naar zijn hierboven in 
paragraaf 2.1.2 en 2.1.3 gemaakte opmerkingen. Ervan 
uitgaande dat de Raad het advies van het Comité op 
prijs stelt, verwacht het dat het Comité uit artikel 32 
een zodanige procedure zal volgen dat het Comité in 
de gelegenheid is alsnog zijn adviestaak ten volle te 
vervullen. 
3.16. Bijlage 11 A 
In deze bijlage wordt een kort overzicht gegeven van 
afvalverwijderingsmethoden. 
De formulering van D6 („lozing van vaste afvalstoffen 
in het aquatisch milieu, dumping uitgezonderd"), doet 
twijfel rijzen aan de werkelijke inhoud. Ten aanzien van 
D7 („dumping met inbegrip van opberging in diepzee­
sedimenten"), wordt opgemerkt dat deze verwijdering 
is verboden, en rijst de vraag of zij hier wel thuis hoort. 
3.17. Bijlage UB 
In deze bijlage wordt een kort overzicht gegeven van 
handelingen waardoor exploitatie van afvalstoffen mo­
gelijk wordt. Ril daarvan betreft het gebruik van re­
siduen die via gebruik als brandstof of verspreiding 
over de grond ten behoeve van de landbouw of het 
milieu zijn verkregen. Het Comité is van oordeel, dat 
hier niet van afvalstoffen kan worden gesproken. 
3.18. Bijlage V 
Deze bijlage bevat een lijst van gevaarlijke eigenschap­
pen. Onder H12 is sprake van ecotoxische stoffen die, 
indien zij vrijkomen, onmiddellijke of vertraagde 
schadelijke gevolgen hebben of kunnen hebben voor 
het milieu door bio-accumulatie en/of een toxische 
uitwerking op biotische systemen. Naar aanleiding hier­
van merkt het Comité op dat een nauwere en nauwkeu­
rigere definitie van „ecotoxisch" nodig is b.v. ernstig 
of in hoge mate — omdat anders alle afval, maar ook 
stoffen die geen afval zijn, eronder zouden kunnen 
vallen. Als voorbeelden valt te denken aan zout, dat 
voor zoet water wel gevaarlijk is, maar niet in het 
algemeen; of aan melk, die, in oppervlaktewater ge­
loosd, een gevaar voor mens en milieu kan opleveren, 
maar op zichzelf nuttig en voedzaam is. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fran?ois STAEDELIN