Nr. C 329/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
Advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de minimumeisen voor 
schepen die gevaarlijke of verontreinigende goederen in verpakte vorm vervoeren en die de 
zeehavens van de Gemeenschap in- of uitvaren (l) 
(89/C 329/08) 
De Raad heeft op 5 juni 1989 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 84 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en 
Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 11 oktober 1989 goedgekeurd. Rapporteur 
was mevrouw Bredima-Savopoulou. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 270e zitting (vergadering van 18 oktober 
1989) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Inleiding 
1.1. Na een groot aantal scheepsongevallen — de 
Torrey Canyon, Amoco Cadiz, Betelgeuse om er maar 
een paar te noemen — waardoor het zeemilieu en de 
kustgebieden van de lid-staten ernstig werden verontrei­
nigd, heeft de Europese Raad tijdens zijn bijeenkomst 
te Kopenhagen in april 1978 er bij de Gemeenschap op 
aangedrongen om een actieve rol te spelen bij het 
streven naar meer veiligheid in het zeevervoer en bij het 
voorkomen van verontreiniging door schepen. 
1.2. Naar aanleiding van de in de internationale pu­
blieke opinie toegenomen bewustwording van de pro­
blematiek van de verontreiniging in het algemeen en de 
verontreiniging van het zeemilieu in het bijzonder zijn 
een aantal EG-maatregelen goedgekeurd, waaronder 
Richtlijn nr. 79/116/EEG(2). 
2. Samenvatting van het richtlijnvoorstel 
2.1. In Richtlijn 79/116/EEG zijn minimumeisen 
neergelegd voor tankers die de EG-havens in- of uitva­
ren en die koolwaterstoffen, vloeibare gassen en chemi­
sche produkten in bulk vervoeren. Hiermee wordt be­
oogd, de kans op ongelukken met zulke tankers in de 
EG-kustgebieden te verminderen. 
2.2. Een belangrijke lacune van Richtlijn nr. 79/116/ 
EEG is evenwel dat deze richtlijn niet van toepassing is 
op het vervoer per schip van gevaarlijke goederen in 
verpakte vorm, in containers, tankwagons, tankauto's 
en afneembare tanks, enz. De jongste jaren heeft het 
vervoer van dit soort lading een aanzienlijke groei door­
gemaakt, hetgeen een grotere kans op ongelukken met 
zich meebrengt. 
2.3. Doel van dit richtlijnvoorstel is, ervoor te zorgen 
dat van Gemeenschapswege wettelijke voorschriften 
worden vastgesteld, zodat deze lacune kan worden aan­
gevuld. Dit voorstel is een verdere stap in de richting 
van een afdoende bescherming van het zeemilieu tegen 
de aan het vervoer van gevaarlijke goederen verbonden 
(') PB nr. C 147 van 14. 6. 1989, blz. 3. 
(2) PB nr. L 33 van 8. 2. 1979, blz. i^. gevaren. Dit richtlijnvoorstel is erop gericht, ongeluk­
ken te voorkomen en zo er ongevallen gebeuren de 
gevolgen daarvan te beperken. In het voorstel is in 
het bijzonder bepaald dat schepen die met verpakte 
gevaarlijke goederen als lading EG-havens in- of uitva­
ren aan bepaalde minimumeisen moeten voldoen, ten 
einde de veiligheid van het zeevervoer te vergroten, 
mensenlevens te beschermen en het zeemilieu en de 
kustgebieden van de EG-lid-staten in stand te houden. 
Tot de onder de regels vallende ladingen behoren o.m. 
explosieven, ontvlambare vloeistoffen, giftige stoffen, 
radioactieve stoffen en diverse verontreinigende stoffen. 
2.4. Het richtlijnvoorstel heeft in de eerste plaats 
betrekking op de kennisgevingsprocedure die door 
schepen met een lading verpakte gevaarlijke goederen 
aan boord in acht dient te worden genomen en op 
het soort informatie dat aan de ter zake bevoegde 
autoriteiten dient te worden verstrekt. Krachtens dit 
voorstel dienen dergelijke schepen de havenautoriteiten 
gegevens te verstrekken over schip en lading, gebruik 
te maken van loodsdiensten en de loodsen uitvoerige 
informatie over het schip te verstrekken; voorts is in 
dit richtlijnvoorstel bepaald dat loodsen de havenauto­
riteiten in kennis moeten stellen van de door hen vastge­
stelde gebreken, en dienen de kuststaten alle in hun 
territoriale wateren aanwezige schepen ervan in kennis 
te stellen dat er zich in hun territoriale wateren schepen 
bevinden die een lading gevaarlijke goederen vervoeren. 
3. Algemene opmerkingen 
3.1. Het Comité onderschrijft zonder meer het doel 
van dit richtlijnvoorstel, nl. het creëren van een veilige 
scheepvaartzone zonder verontreining rond de lange 
kustlijn van de Gemeenschap. Circa de helft van alle 
schepen met een EG-haven als bestemming heeft gevaar­
lijke goederen in de een of andere vorm als lading, 
waaruit wel blijkt dat de voorgestelde maatregelen in 
de praktijk van aanzienlijk belang zijn. 
3.2. In de context van dit richtlijnvoorstel rijst echter 
de vraag, volgens welk beginsel de Gemeenschap tewerk 
dient te gaan, aangezien er op internationaal niveau 
werkzaamheden m.b.t. de bescherming van het zee-
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 329/21 
milieu zijn verricht, en op grote schaal internationale 
normen zijn aanvaard. De Gemeenschap heeft twee 
mogelijkheden, nl.: hetzij eigen, afwijkende normen en 
voorschriften invoeren, hetzij een doeltreffende tenuit­
voerlegging van internationale normen nastreven. Het 
bezwaar bij de eerste mogelijkheid is, dat andere landen 
dan wel groepen landen wellicht geneigd zijn dit voor­
beeld over te nemen, hetgeen ertoe zou leiden dat in 
verschillende gebieden uiteenlopende regels worden ge­
hanteerd, waardoor onnodig verwarring ontstaat voor 
het zeevervoer en de terzake bevoegde autoriteiten. 
Derhalve is het Comité van oordeel dat de Gemeenschap 
de tweede mogelijkheid dient te kiezen, nl. te voldoen 
aan de door gespecialiseerde internationale zeevaart-
instanties vastgestelde internationale normen door deze 
normen in de EG-voorschriften over te nemen en ervoor 
te zorgen dat zij strikt in acht worden genomen. Uitein­
delijk is het zo dat verontreiniging een internationaal 
en niet een EG-probleem is. Waar het voor de Gemeen­
schap hierbij op aankomt, is dat de EG-lid-staten strikt 
de hand houden aan internationale normen. 
3.3. De Intergouvernementele Maritime Organisatie 
(IMO), een gespecialiseerd VN-orgaan waarbij 133 lan­
den zijn aangesloten, is het orgaan „bij uitstek" om 
zaken die verband houden met de veiligheid in het 
zeevervoer en de bescherming van het zeemilieu te be­
handelen. In deze hoedanigheid heeft de IMO het Inter­
nationale Verdrag ter voorkoming van verontreiniging 
door schepen (MARPOL 73/78) vastgesteld. Bijlage 3 
van dit MARPOL-Verdrag omvat voorschriften ter 
voorkoming van verontreiniging door gevaarlijke goe­
deren die in verpakte vorm over zee vervoerd worden. 
Deze gevaarlijke goederen zijn de als „verontreinigende 
stoffen" in de internationale code voor het vervoer van 
gevaarlijke stoffen over zee (IMDG-code) genoemde 
stoffen. De lijst van in deze code vervatte verontreini­
gende stoffen zal worden opgenomen in een IMO-
circulaire, die op gezette tijden wordt bijgewerkt. In de 
code zijn de technische benaming en het VN-nummer 
van verontreinigende stoffen vermeld, alsook voor­
schriften inzake het kenmerken, verpakken, stuwen en 
bijzondere vervoerstechnische voorzieningen voor een 
veilig vervoer van deze stoffen. Deze code geldt voor 
alle schepen die onder het Internationale Verdrag voor 
de beveiliging van mensenlevens op zee (SOLAS 1974) 
vallen, wanneer zij een uit gevaarlijke goederen bestaan­
de lading aan boord hebben. Er zij nog op gewezen dat 
naast de bij de IMO aangesloten landen ook organi­
saties die het gehele spectrum van de belanghebbende 
partijen vertegenwoordigen (b.v. zeevervoerbelangen, 
chemische industrie, milieudeskundigen en zeevaren­
den) aan de beraadslagingen van de IMO deelnemen; 
derhalve zijn het MARPOL-Verdrag 73/78, incl. Bijlage 
3 daarvan, en de IMDG-code een bewijs dat er tussen 
alle betrokken partijen overeenstemming is bereikt. De 
IMDG-code volgt de indeling van gevaarlijke goederen 
die door de VN is vastgesteld ten behoeve van een 
uniforme toepassing in het zee-, lucht en inlandvervoer. 
Het op steeds grotere schaal plaatsvindende inter­
modaal vervoer vormt een extra reden voor een abso­
luut noodzakelijke uniformiteit met de IMO-normen. 
3.4. Nagenoeg alle EG-lid-staten (met uitzondering 
van Spanje, Ierland en Luxemburg) hebben het MAR-POL-Verdrag 73/78 bekrachtigd, en de schepen van 
deze landen vallen onder Bijlage 3, die op 1 januari 
1991 internationaal van kracht dient te worden. In 1978 
heeft de Gemeenschap de EG-lid-staten aanbevolen om 
tot bekrachtiging van het MARPOL-Verdrag over te 
gaan. [Aanbeveling nr. 114/79 van 21 december 1978 (J) 
en nr. 584/78 van 26 juni 1978 (2)]. Bovendien hebben 
in 1982 veertien landen waaronder de EG-lid-staten 
hun goedkeuring gehecht aan het Memorandum van 
Overeenstemming inzake het toezicht door de ha­
venstaten, welk Memorandum een bestuursrechtelijke 
overeenkomst is over de door de havenautoriteiten op 
uniforme wijze te verrichten inspecties. Krachtens dit 
Memorandum van Overeenstemming is MARPOL-
73/78 een van de belangrijkste bij de inspecties toe 
te passen verdragen. Derhalve heeft het Comité geen 
bezwaar tegen dit richtlijnvoorstel, op voorwaarde dat 
het niet strijdig is met internationale normen. 
3.5. De in het MARPOL-Verdrag neergelegde nor­
men zijn het strengst, en de vloten van de EG-lid-staten 
voldoen reeds aan deze normen. Mocht de Gemeen­
schap in dit richtlijnvoorstel een afwijkend pakket min­
der strenge normen willen opnemen, dan zou zij zich 
in wezen richten tot schepen die EG-havens aanlopen 
en die niet aan de MARPOL-normen voldoen. Hierdoor 
zou de ongerijmde situatie ontstaan dat de eisen voor 
schepen die niet aan de MARPOL-normen voldoen, 
lager zouden zijn dan de eisen waaraan de vloten van 
de EG-lid-staten moeten voldoen. Wil men 
vlagdiscriminatie voorkomen, die namelijk in dit geval 
in het nadeel van de Gemeenschap zou werken, dan 
dienen voor alle schepen dezelfde normen te gelden. Dit 
is nog een reden om het richtlijnvoorstel af te stemmen 
op de tekst van Bijlage 3 van MARPOL-73/78, die in 
tal van opzichten strenger is dan dit richtlijnvoorstel. 
Globaal gesproken zou het besluit tot invoering van 
inspecties per gebied naast de in internationaal verband 
overeengekomen en via de IMO ten uitvoer gelegde 
maatregelen de verbetering van de normen niet ten 
goede komen en uitsluitend verwarring en misverstand 
teweegbrengen. 
3.6. Tot slot merkt het Comité op dat ingeval deze 
richtlijn wordt vastgesteld, hierin ook Richtlijn 79/ 
116/EEG dient te worden geïntegreerd, zodat de EG-
wetgeving een consequent geheel vormt en tevens bij 
de internationale normen aansluit. 
4. Bijzondere opmerkingen 
4.1. In de titel van dit richtlijnvoorstel dienen de 
woorden „gevaarlijke of verontreinigende goederen in 
verpakte vorm" te worden gewijzigd in „gevaarlijke 
goederen of schadelijke stoffen in verpakte vorm", ten 
einde een en ander in overeenstemming te brengen met 
de tekst van Bijlage 3 van MARPOL-73/78. 
4.2. In de eerste „Overweging" na de woorden „ge­
vaarlijke goederen" toe te voegen „en schadelijke 
stoffen". 
(') PB nr. L 33 van 8. 2. 1979, blz. 17. 
(2) PB nr. L 194 van 19. 7. 1978, blz. 17. 
Nr. C 329/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
4.3. In de tweede regel van artikel 1 de woorden 
„gevaarlijke goederen in verpakte vorm" te vervangen 
door „gevaarlijke goederen of schadelijke stoffen in 
verpakte vorm". 
4.4. Artikel 2 volgt opnieuw te formuleren : 
„In deze richtlijn wordt verstaan onder: 
— „betrokken schepen", schepen die gevaarlijke 
goederen of schadelijke stoffen vervoeren in ver­
pakte vorm, 
— „schadelijke stoffen", stoffen die in de inter­
nationale code voor het vervoer van gevaarlijke 
stoffen over zee (IMDG-code) als verontreini­
gende stoffen zijn aangeduid, 
— „verpakte vorm", een van de in de IMDG-code 
vermelde verpakkingsvormen van schadelijke 
stoffen." 
4.5. In artikel 4 na de woorden „vastgesteld in de 
artikelen 5, 6, 7 en 8 van deze richtlijn voldoen" het 
volgende toe te voegen „alsmede aan de eisen die zijn 
neergelegd in Bijlage 3 van MARPOL-73/78 en in het 
bijzonder aan de in de IMDG-code gedetailleerd om­
schreven eisen inzake verpakking, aanduiding, etikette­
ring, documentatie en stuwage." 
4.6. In de laatste regel van artikel 5, lid 1, na het 
woord „tijdig;" de volgende woorden toe te voegen 
„ook de havenarbeiders moeten hiervan kennis kunnen 
nemen". In de tweede zin van artikel 5, lid 1, na de 
woorden „de aanleg of de afvaart van het schip te 
worden medegedeeld" het volgende toe te voegen „dan 
wel zo spoedig mogelijk nadat het schip is geladen." 
4.7. In artikel 5, lid 2, na het woord „radarstation" 
toevoegen: „of station van de dienst 
scheepsverkeersleiding (VTS)." 
4.8. In het eerste gedachtenstreepje van artikel 6, 
tweede regel, na de woorden „een veilige en vlotte 
doorvaart" toe te voegen „dan wel de veiligheid aan 
boord". 
In het tweede gedachtenstreepje van artikel 6, na de 
woorden „gevaarlijke goederen" toe te voegen, „ver­
ontreinigende stoffen dan wel soortgelijke stoffen in­
dien men daarvan op de hoogte is" en de woorden „en 
met name van die in Bijlage 4, II." te schrappen. 
4.9. In artikel 7 vierde regel, na het woord „schip" 
de woorden „de veiligheid aan boord" toe te voegen. 
4.10. In artikel 8, eerste regel, na het woord „kust-
staat" het volgende in te voegen „die de ernst van de 
situatie beoordelen,". 
5.1. De titel van Bijlage 1 als volgt te wijzigen „Gege­
vens betreffende de schepen die gevaarlijke goederen dan wel schadelijke stoffen in verpakte vorm vervoe­
ren". (Uiteraard dient de indeling van de gevaarlijke 
goederen overeen te stemmen met die welke door de 
Verenigde Naties is vastgesteld ten behoeve van een 
uniforme toepassing in het inland-, zee- en luchtver­
voer). 
5.2. Punt 1.7 van Bijlage 1 als volgt opnieuw te 
formuleren: „Precieze aard van de vervoerde stoffen, 
zoals voorgeschreven in Bijlage 2 van MARPOL-73/78 
(Regel 4 — Documentatie) en zoals vermeld in de 
internationale code voor het vervoer van gevaarlijke 
stoffen over zee." 
5.3. Punt 1.8 van Bijlage 1 als volgt te formuleren: 
„Bevestiging dat zich aan boord een lijst, manifest of 
stuwageplan bevindt, zoals is voorgeschreven in Bijlage 
3 (Regel 4) van MARPOL-73/78." 
5.4. Bijlage 2 omvat een checklist voor schepen die 
gevaarlijke goederen in verpakte vorm vervoeren. De 
titel van deze checklist dient als volgt te worden gefor­
muleerd : „Checklist voor schepen die gevaarlijke goe­
deren dan wel schadelijke stoffen in verpakte vorm 
vervoeren." Deze checklist kan worden vereenvoudigd, 
aangezien alle onder B („veiligheidsinrichtingen") val­
lende voorzieningen in elk geval onder de in C voorge­
schreven veiligheidscertificaten vallen („Veiligheids-
certificaten en andere boorddocumenten"). Voorts zijn 
schepen krachtens art. 6 van dit richtlijnvoorstel ver­
plicht om gebreken of slecht functionerende voorzie­
ningen te melden. Tot slot zou in het belang van de 
identificatie van schepen in deze checklist tevens het 
internationale scheepsnummer, ingeval het schip een 
dergelijk nummer heeft, kunnen worden vermeld. 
5.5. Ten einde niet af te wijken van de internationale 
usance, adviseert het Comité om in plaats van Bijlage 3 
(„Nadere voorschriften inzake kennisgeving") het 
IMO-schema voor standaardrapportage en procedures 
over te nemen (algemene beginselen voor systemen van 
scheepsrapportage en daarop betrekking hebbende 
voorschriften, Resolutie A 598 (15) (19-11-87), dat een 
geharmoniseerde kennisgevingsprocedure omvat. 
5.6. Het Comité wil erop wijzen dat in Bijlage 4-
I een opsomming wordt gegeven van de categorieën 
gevaarlijke goederen die waarschijnlijk hetzij als buik­
lading, hetzij in verpakte vorm zullen worden vervoerd, 
terwijl in het richtlijnvoorstel zelf uitsluitend wordt 
gesproken van in verpakte vorm vervoerde goederen 
(zie de Overwegingen en artikel 1). Het Comité stelt 
voor om Bijlage 4-1 te schrappen. 
5.7. De lijst van in Bijlage 4-II dient te worden inge­
trokken, ten einde bij de ter zake bevoegde autoriteiten, 
reders en verladers geen verwarring teweeg te brengen. 
Het Comité heeft in het voorgaande voorgesteld om de 
in artikel 2 gehanteerde begrippen opnieuw te definië­
ren, ten einde de lijst van verontreinigende stoffen in 
overeenstemming te brengen met de in de IMDG-code 
vermelde stoffen. 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 329/23 
5.8. De gemaakte opmerkingen over Bijlage 4-II zijn 
ook op Bijlage 4—III („Categorieën of soorten van ge­
vaarlijke afvalstoffen") van toepassing. 
6. Conclusie 
Hoewel het Comité de doelstellingen van dit richtlijn­
voorstel onderschrijft, is het van oordeel dat er geen wettelijke belemmeringen voor de EG-lid-
staten zijn om al op korte termijn over te gaan tot 
toepassing van Bijlage 3 van MARPOL 73/78, en 
er ruimte is voor een nauwere samenwerking tussen 
de Gemeenschap en de IMO, ten einde ervoor te 
zorgen dat de EG-normen meer op de internationale 
normen worden afgestemd, zonder daardoor op 
enigerlei wijze de bevoegdheden van de EG-lid-
staten in IMO-verband aan te tasten. 
Gedaan te Brussel, 18 oktober 1989. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
Advies over het voorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van een specifiek 
programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling voor de Europese Gemeenschap 
voor Atoomenergie (EGA) op het gebied van beheer en de opslag van radioactieve afvalstoffen 
(1990-1994) 0) 
(89/C 329/09) 
De Raad heeft op 5 juni 1989 besloten, overeenkomstig artikel 170 van het EGA-Verdrag, 
het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor energie, nucleaire vraagstukken en onderzoek, die met de voorbereiding 
van de werkzaamheden belast was, heeft haar advies op 6 oktober 1989 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Flum. 
Het Comité heeft tijdens zijn 270e zitting (vergadering van 18 oktober 1989) het volgende 
advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Algemene beoordeling 
Het specifieke inzake onderzoek en technologische ont­
wikkeling (O & TO) m.b.t. de opslag van radioactief 
afval vloeit voort uit het Kaderprogramma van commu­
nautaire werkzaamheden op het gebied van onderzoek 
en technologische ontwikkeling (1987-1991) (2). 
Dit programma bestrijkt de periode 1990-1994 en is 
reeds het vierde vijfjarenprogramma inzake opslag van 
radioactief afval. Het is de bedoeling op de EG-begro-
ting een bedrag van 79,6 miljoen ECU hiervoor uit te 
trekken. 
De Commissie heeft in het voorstel zeer uitvoerig en 
overtuigend aangetoond hoe noodzakelijk het is, de 
reeds in 1973 aangevangen activiteiten m.b.t. de verwij­
dering van radioactief afval voort te zetten. Zij heeft er 
ook op gewezen dat het lopende programma (1985-1989) (3), waarvan de belangrijkste resultaten ook in het 
document van de Commissie zijn vermeld, door een 
vervolgprogramma dient te worden voortgezet om er­
voor te zorgen dat radioactief afval op korte en op 
lange termijn op het hoogste veiligheidsniveau wordt 
verwijderd. 
Het Comité stemt in principe nadrukkelijk in met het 
door de Commissie voorgestelde vierde vijfjaren-
programma voor verder EG-onderzoek m.b.t. de opslag 
van radioactief afval, alsook met de adviezen van de 
raadgevende comités over dit programma. 
2. Algemene opmerkingen over opslag en beheer van 
bijzondere afvalstoffen 
Overal waar techniek toegepast wordt (onderzoek, ge­
neeskunde, industrie, huishoudens), ontstaan afval-
(!) PB nr. C 144 van 10. 6. 1989, blz. 11. 
(2) PB nr. L 302 van 24. 10. 1987, blz. 1 e.v. (3) PB nr. L 83 van 25. 3. 1985, blz. 20 e.v.