COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 05.02.1997 
COM(97) 42 def. 
Voorstellen voor 
BESCHIKKINGEN VAN DE RAAD 
waarbij alle 15 Lid-Staten worden gemachtigd een maatregel toe te passen die afwijkt 
van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie­
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(door de Commissie ingediend) 

Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk België wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
I-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
10 september 1996 heeft de regering van het Koninkrijk België verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Koninkrijk 
België. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Koninkrijk België andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperltf 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen,* 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te " 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- s--
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk België wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Koninkrijk België bij brief, die op 10 september 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Koninkrijk België; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- L-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Koninkrijk België 
gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap 
gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde 
ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze 
richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de 
bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of, 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk België. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
-1-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
\ 
- 8' 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Denemarken wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
" °l 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van het Koninkrijk Denemarken verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Koninkrijk 
Denemarken. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de * 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze,, 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare' 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Koninkrijk Denemarken 
andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
- IQ 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het. 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. > 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
• w 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- 12.-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Denemarken wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Koninkrijk Denemarken bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Koninkrijk Denemarken in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- 13>' 
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Koninkrijk 
Denemarken gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk Denemarken. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
\* 
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
lb~ 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Bondsrepubliek Duitsland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen 
die afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
it-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van de Bondsrepubliek Duitsland verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Bondsrepubliek 
Duitsland. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire • 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Bondsrepubliek Duitsland 
andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
- n--
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
- v<s-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
\°r 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Bondsrepubliek Duitsland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen 
die afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de^ 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Bondsrepubliek Duitsland bij brief, die op 6 december 1996 bij 
de Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Bondsrepubliek Duitsland in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- lo-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Bondsrepubliek 
Duitsland gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot de Bondsrepubliek Duitsland. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
-21-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- XL-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Helleense Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
-i3 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
2 september 1996 heeft de regering van de Helleense Republiek verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Helleense 
Republiek. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaatst 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Helleense Republiek andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de** 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing^. 
' PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz.89). 
li\ 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
-is-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
-x-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Helleense Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
#< 
(voorgesteld door de Commissie) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Helleense Republiek bij brief, die op 2 september 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Helleense Republiek in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te^ 
vermijden; i 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
Xk-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Helleense 
Republiek gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in d^ 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot de Helleense Republiek. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- 2X-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten' 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
f 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- T\ 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Spanje wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
-3o-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van het Koninkrijk Spanje verzocht om machtiging, 
op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 
17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake 
omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: 
uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van artikel 9 van 
de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Koninkrijk 
Spanje. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De. 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik^, 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire­
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de' 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op, 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Koninkrijk Spanje andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996. blz.89). 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. • 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
-.32-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
33-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Spanje wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Koninkrijk Spanje bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Koninkrijk Spanje in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- 3H-' 
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Koninkrijk Spanje 
gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap 
gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde 
ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze 
richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de 
bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. > 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk Spanje. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
35 
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
-20, 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij De Franse Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die afwijkt 
van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
- zy-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van De Franse Republiek verzocht om machtiging, 
op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 
17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake 
omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: 
uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van artikel 9 van 
de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van De Franse 
Republiek. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats, v 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van De Franse Republiek andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing' 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
5& -
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstef 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van dè 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande' 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
- 'S\-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
-IVO" 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij De Franse Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die afwijkt 
van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie van de 
wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kaft 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om def; 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -' 
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat De Franse Republiek bij brief, die op 6 december 1996 bij de' 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van De, 
Franse Republiek in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
~ivv-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt De Franse Republiek 
gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap 
gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde 
ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze 
richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de 
bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot De Franse Republiek. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
-H-2--
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
-*3' 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij Ierland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die afwijkt van artikel 9 
van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie van de 
wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
- W 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van Ierland verzocht om machtiging, op basis van 
artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 
betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
- Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme 
grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van artikel 9 van de 
genoemde richtlijn. * 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van Ierland. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van. 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op^ 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van Ierland andere regels toe te 
passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de ontvanger de zetel 
van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de dienst 
is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats-
of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing te beschouwen. Aldus zou 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
4r^> 
het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik in de Gemeenschap te 
belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de< 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. : 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
<*k 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
-*w 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij Ierland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die afwijkt van artikel 9 
van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie van de wetgevingen 
der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de0 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of •* 
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat Ierland bij brief, die op 6 december 1996 bij de Commissie is 
geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een maatregel die 
afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van 
Ierland in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD. 
Artikel 1 
- l*&' 
In afwijking van artikel 9, lid Ivan Richtlijn 77/388/EEG wordt Ierland gemachtigd 
om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde ontvangers op te 
nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze richtlijn. Indien» 
deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de bepaling van artikel 9, 
lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot Ierland. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- L^-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot ' 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
SO-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Italiaanse Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
SI -
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van de Italiaanse Republiek verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Italiaanse 
Republiek. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Italiaanse Republiek andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode tç-
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
S3, 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
^\-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Italiaanse Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Italiaanse Republiek bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Italiaanse Republiek in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- -SS -
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Italiaanse 
Republiek gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de* 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot de Italiaanse Republiek. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- 3^>-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- s> 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Groothertogdom Luxemburg wordt gemachtigd een maatregel toe te 
passen die afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende 
de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
SS' 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van het Groothertogdom Luxemburg verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Groothertogdom 
Luxemburg. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste* 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Groothertogdom* 
Luxemburg andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de 
plaats waar de ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting 
heeft gevestigd waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel 
of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de 
1 PB L 145 van 13.6.1977. blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996. blz. 89). 
s°i-
heffing te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale 
verbruik in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor def 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting.* 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
- to -
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
<o\ 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Groothertogdom Luxemburg wordt gemachtigd een maatregel toe te 
passen die afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de' 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Groothertogdom Luxemburg bij brief, die op 6 december 1996 
bij de Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van 
een maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Groothertogdom Luxemburg in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- G2-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Groothertogdom 
Luxemburg gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Groothertogdom Luxemburg. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- es -
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
o\-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk der Nederlanden wordt gemachtigd een maatregel toe te passen 
die afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
- G^> ~ 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 30 
september 1996 heeft de regering van het Koninkrijk der Nederlanden verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Koninkrijk der 
Nederlanden. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats^ 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van* 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Koninkrijk der 
Nederlanden andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de 
plaats waar de ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting 
heeft gevestigd waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel 
of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
- CU' 
heffing te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale 
verbruik in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
cy 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- &s-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk der Nederlanden wordt gemachtigd een maatregel toe te passen 
die afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Koninkrijk der Nederlanden bij brief, die op 30 september 1996 
bij de Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van 
een maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Koninkrijk der Nederlanden in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
c°\-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Koninkrijk der 
Nederlanden gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk der Nederlanden. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
,^o -
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten* 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- =n 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Republiek Oostenrijk wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
-yx-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 september 1996 heeft de regering van de Republiek Oostenrijk verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegd» 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Republiek 
Oostenrijk. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Republiek Oostenrijk 
andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977. blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
-yz-
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
^-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
-is-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Republiek Oostenrijk wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Republiek Oostenrijk bij brief, die op 6 september 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Republiek Oostenrijk in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- ^>-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Republiek 
Oostenrijk gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofi'equente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 .« 
Deze beschikking is gericht tot de Republiek Oostenrijk. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
-TV-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- yg-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Portugese Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
-y\-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van de Portugese Republiek verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Portugese 
Republiek. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Portugese Republiek 
andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 89). 
- «D-
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen* 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
~%\~ 
Ôm een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
«2-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Portugese Republiek wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Portugese Republiek bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Portugese Republiek in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
-83' 
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Portugese 
Republiek gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot de Portugese Republiek. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- 84. -
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
-SS"-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Republiek Finland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
8fc>-
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van de Republiek Finland verzocht om machtiging, 
op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 
17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake 
omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: 
uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van artikel 9 van 
de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van de Republiek 
Finland. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
T 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De,. 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van de Republiek Finland andere 
regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996, blz. 34). 
- 8V 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
-SS-
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- 8V 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij de Republiek Finland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
(voorgesteld door de Commissie^ 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat de Republiek Finland bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van de 
Republiek Finland in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te^ 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: ,. 
Artikel 1 
- ^o-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt de Republiek Finland 
gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap 
gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde 
ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze 
richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de 
bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot de Republiek Finland. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
<\\-
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- ^2 
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Zweden wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
- "\3> 
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van het Koninkrijk Zweden verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Koninkrijk 
Zweden. t 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de* 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Koninkrijk Zweden andere 
regels toe te passen wat de plaats van de helling betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977. blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.1996. blz.. 89). 
-<H 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 31 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
- ys 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- yi* -
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Koninkrijk Zweden wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
•f 
(voorgesteld door de Commissie) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Koninkrijk Zweden bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Koninkrijk Zweden in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW ta 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
-<\y-
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Koninkrijk 
Zweden gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de Gemeenschap 
gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap gevestigde 
ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) van deze 
richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij de 
bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk Zweden. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
-y&~ 
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- y<\-
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Verenigd Koninkrijk wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde BTW-Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting 
(ingediend door de Commissie) 
- loo -
TOELICHTING 
Bij brief die bij het Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd op 
6 december 1996 heeft de regering van het Verenigd Koninkrijk verzocht om 
machtiging, op basis van artikel 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad 
van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten 
inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde 
waarde: uniforme grondslag1, tot het invoeren van een maatregel die afwijkt van 
artikel 9 van de genoemde richtlijn. 
Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde Richtlijn, zijn de andere Lid-Staten bij 
brief van 20 december 1996 in kennis gesteld van het verzoek van het Verenigd 
Koninkrijk. 
Dit verzoek wordt gedaan in het kader van een wijziging van de regels inzake de plaats 
van de belastingheffing bij het verrichten van telecommunicatiediensten. 
Krachtens de vigerende wetgeving, overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de Zesde 
Richtlijn, wordt als plaats van de verrichting van telecommunicatiediensten de plaats 
aangemerkt waar de dienstverrichter de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste 
inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de dienst verricht, of bij gebreke van een 
dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats. 
Deze regel veroorzaakt problemen met betrekking tot de daadwerkelijke belasting van 
telecommunicatiediensten waarvan het gebruik in de Gemeenschap plaatsvindt. De 
toepassing van deze bepaling leidt er immers toe dat de telecommunicatiediensten die 
worden verleend door een buiten de Europese Unie gevestigde dienstverrichter, buiten 
het toepassingsgebied van de belasting vallen, ook indien het daadwerkelijke gebruik 
van deze diensten binnen dit toepassingsgebied plaatsvindt. De communautaire 
gebruikers doen in toenemende mate een beroep op buiten de Europese Unie 
gevestigde dienstverrichters om de betaling van BTW te vermijden. Het probleem van 
een doeltreffende belasting van telecommunicatiediensten is ontstaan als gevolg van de 
ontwikkeling van de technische mogelijkheden om deze diensten te verrichten zonder 
dat de dienstverrichter, in het land van zijn cliënt, nog een beroep behoeft te doen op 
een netwerk dat hem toebehoort of op een vaste inrichting in een andere vorm. Deze 
ontwikkeling veroorzaakt een derving van belastinginkomsten voor de openbare 
financiën van de Lid-Staten, terwijl tegelijkertijd de concurrentiekracht van de 
Europese telecommunicatiemaatschappijen wordt aangetast. De situatie komt neer op 
belastingontwijking in deze sector van activiteit. 
Om hierin verbetering te brengen wenst de regering van het Verenigd Koninkrijk 
andere regels toe te passen wat de plaats van de heffing betreft, en de plaats waar de 
ontvanger de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd 
waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste 
inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats als plaats van de heffing 
1 PB L 145 van 13.6.1977. blz. 1. Deze richtlijn werd laatstelijk gewijzigd door Richtlijn 96/95/EG 
(PB L 338 van 28.12.19%, blz. 89). 
loi 
te beschouwen. Aldus zou het oogmerk van de BTW, namelijk om het totale verbruik 
in de Gemeenschap te belasten, volledig worden verwezenlijkt wat de 
telecommunicatiediensten betreft. 
Aangezien de afwijking waarom wordt verzocht een wijziging van de plaats van 
heffing beoogt en aangezien alle Lid-Staten om dezelfde afwijking hebben verzocht, 
zou de machtiging van de Raad hetzelfde effect hebben als een wijziging van de Zesde 
Richtlijn zelf. Een dergelijke wijziging kan evenwel slechts conform de regels van het 
Verdrag plaatsvinden, waarbij met name de rechten van het Europese Parlement en van 
het Economisch en Sociaal Comité worden geëerbiedigd. Onder deze omstandigheden 
kan de voorgenomen maatregel slechts worden toegestaan als tussentijdse maatregel 
waarmee de gewettigde belangen van de Lid-Staten worden gediend, namelijk het 
tegengaan van belastingontwijking, in afwachting van de goedkeuring van een voorstel 
voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde Richtlijn die op deze zelfde datum bij de 
Raad wordt ingediend. Om dezelfde reden dient de duur van de afwijking te worden 
beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de termijn die noodzakelijk is voor de 
vaststelling van een communautaire regeling en de omzetting ervan in nationaal recht. 
Een termijn van circa twee jaar lijkt toereikend, waarbij de geldigheidsduur van de 
afwijking wordt beperkt tot 3 1 december 1998. 
Aangezien het een vrijwaringsmaatregel betreft dient zij te worden beperkt tot hetgeen 
strikt noodzakelijk is om belastingontwijking te voorkomen en moet, niettegenstaande 
het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de Zesde BTW-Richtlijn, een beroep 
worden gedaan op een fiscaal mechanisme dat reeds bekend en derhalve gemakkelijk 
toepasbaar is. 
In verband hiermee dient allereerst de toepassing van de machtiging te worden beperkt 
tot de diensten die door een buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichter 
worden verleend, omdat alleen deze diensten momenteel aan de belastingheffing 
ontsnappen en belastingontwijking veroorzaken. 
Wat de definitie van de plaats van de belastingheffing betreft dient een methode te 
worden gekozen die de minste specifieke fiscale verplichtingen met zich brengt voor 
buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters, zodat geen afbreuk wordt gedaan 
aan het belastingstelsel dat in het kader van de wijziging van de Zesde Richtlijn zijn 
intrede zal doen. De doelstellingen kunnen het beste worden bereikt door gebruik te 
maken van de bepalingen van artikel 9, lid 2, sub e) van de Zesde Richtlijn, op grond 
waarvan de belastingplichtige ontvanger van dienst tot voldoening van de belasting 
gehouden is. 
Het is evenwel niet voldoende om alleen een oplossing te vinden voor diensten die ten 
behoeve van belastingplichtigen worden verricht. Een dergelijke oplossing zou slechts 
betrekking hebben op het eindverbruik van belastingplichtigen die geen recht op 
volledige aftrek genieten en dus met name banken en verzekeringsondernemingen, 
doch zou niet gelden voor door particulieren gekochte diensten. Om in deze lacune te 
voorzien moet de toepassing van artikel 9, lid 3, sub b) verplicht worden gesteld ten 
aanzien van telecommunicatiediensten die aan niet-belastingplichtigen worden 
verleend. 
tea 
Om een bijzondere regel in te voeren voor de plaatsbepaling van 
telecommunicatiediensten die door buiten de Gemeenschap gevestigde 
dienstverrichters worden verleend, is het noodzakelijk dat de beoogde diensten worden 
gedefinieerd. Hiervoor kan het best een beroep worden gedaan op een reeds op 
internationaal niveau ingeburgerde definitie, die van het Verdrag van Melbourne. 
Ook al wordt tegenwoordig een toenemend aantal diensten verricht door middel van 
telecommunicatienetwerken, zoals diensten op het gebied van reclame, informatie, 
recreatie, vrijetijdsbesteding, enz., is het toch niet wenselijk deze op te nemen in de 
definitie van telecommunicatiediensten. Deze andere diensten kunnen immers ook met 
andere middelen worden verleend dan via telecommunicatienetwerken; het 
ontwikkelen van verschillende belastingvoorschriften naar gelang van het gebruikte 
transmissiemedium zou de mededinging in gevaar kunnen brengen. Het verdient 
derhalve de voorkeur onderscheid te maken tussen het middel van overbrenging van de 
berichten en de inhoud ervan. 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad is identiek aan de voorstellen die op 
dezelfde datum door de Commissie bij de Raad zijn ingediend ten behoeve van de 
veertien andere Lid-Staten. 
- V03 -
Voorstel voor een 
BESCHIKKING VAN DE RAAD 
waarbij het Verenigd Koninkrijk wordt gemachtigd een maatregel toe te passen die 
afwijkt van artikel 9 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) betreffende de harmonisatie* 
van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting. 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, 
Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de 
harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:uniforme 
grondslag, inzonderheid op artikel 27, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Overwegende dat de Raad, volgens artikel 27, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, op 
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan 
machtigen bijzondere, van die richtlijn afwijkende maatregelen te treffen om de 
belastingheffing te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -
ontwijking te voorkomen; 
Overwegende dat het Verenigd Koninkrijk bij brief, die op 6 december 1996 bij de 
Commissie is geregistreerd, heeft verzocht om machtiging tot het invoeren van een 
maatregel die afwijkt van artikel 9 van Richtlijn 77/388/EEG; 
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 december 1996 van het verzoek van het 
Verenigd Koninkrijk in kennis zijn gesteld; 
Overwegende dat de maatregel noodzakelijk is om het effect van belastingontwijking 
tegen te gaan dat ertoe heeft geleid dat een toenemend aantal communautaire 
belastingplichtigen en niet-belastingplichtigen zich buiten de Gemeenschap van 
telecommunicatiediensten voorzien met als enig doel om de betaling van BTW te 
vermijden; 
Overwegende dat het wenselijk is de afwijking toe te staan tot 31 december 1998, om 
de Raad in staat te stellen om, op voorstel van de Commissie, een algemene en 
definitieve communautaire oplossing te vinden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
- IO4- -
In afwijking van artikel 9, lid 1 van Richtlijn 77/388/EEG wordt het Verenigd 
Koninkrijk gemachtigd om de telecommunicatiediensten die door niet in de 
Gemeenschap gevestigde dienstverrichters worden verleend aan in de Gemeenschap 
gevestigde ontvangers op te nemen in het toepassingsgebied van artikel 9, lid 2, sub e) 
van deze richtlijn. Indien deze Lid-Staat gebruik maakt van deze mogelijkheid, past zij 
de bepaling van artikel 9, lid 3, sub b) van Richtlijn 77/388/EEG eveneens toe op deze 
diensten. 
Als telecommunicatiediensten worden die diensten beschouwd die betrekking hebben op 
de overdracht, uitzending en ontvangst van signalen, geschriften, beelden en geluiden of 
informatie van allerlei aard, per draad, via radiofrequente straling, langs optische weg of 
met behulp van andere elektromagnetische middelen, daaronder begrepen de overdracht 
en het verlenen van een recht om gebruik te maken van een netwerk of infrastructuur dat 
een dergelijke overdracht, uitzending en ontvangst mogelijk maakt. 
Artikel 2 
De in deze beschikking vervatte machtiging verstrijkt op 31 december 1998. 
Artikel 3 
Deze beschikking is gericht tot het Verenigd Koninkrijk. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De Voorzitter 
- lOS -
FINANCIEEL MEMORANDUM 
Dit voorstel voor een beschikking van de Raad zal, als het wordt goedgekeurd, tot 
gevolg hebben dat de grondslag van de eigen middelen uit de BTW van de> 
Gemeenschap wordt verhoogd, omdat de wijziging van de plaats van belastingheffing, 
van telecommunicatiediensten de mogelijkheid biedt het gebruik van dit soort diensten 
in de Europese Unie beter te beoordelen. 
Het is echter onmogelijk om de omvang van deze toename van de eigen middelen te 
berekenen. 
- \Oio 
ISSN 0254-1513 
COM(97) 42 def. 
DOCUMENTEN 
NL 09 06 10 
Catalogusnummer : CB-CO-97-038-NL-C 
ISBN 92-78-15524-1 
Bureau voor officiële publikaties der Ruropese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg 
- [oy -