6. 8. 84 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 206/13 
6.3. Aangezien deze gezondheidspas op vrijwillige 
basis wordt verstrekt, mogen hiervoor door de arts 
geen extra honoraria in rekening worden gebracht 
die door de ziektekostenverzekeringen moeten wor-
Gedaan te Brussel, 23 mei 1984. 
I. ALGEMENE OPMERKINGEN 
1. Het Comité herinnert eraan dat het Europees 
Fonds voor Regionale Ontwikkeling tot doel heeft 
„de belangrijkste in de Gemeenschap op regionaal 
gebied bestaande onevenwichtige situaties te corri­
geren, met name die welke voortvloeien uit een 
overwicht van de agrarische sector, industriële ver­
anderingen en structurele tekorten aan werkgelegen­
heid" (•)• 
2. Meer dan 25 jaar na de oprichting van de Euro­
pese Gemeenschap en meer dan acht jaar na de 
invoering van een communautair regionaal beleid, is 
dit doel nog steeds niet bereikt. Integendeel, de 
(') Verordening (EEG) nr. 724/75 van de Raad van 
18 maart 1975 houdende oprichting van een Europees 
Fonds voor Regionale Ontwikkeling, artikel 1. den terugbetaald. Het is gewenst dat deze kaart gra­
tis wordt afgegeven wanneer de patiënt zijn arts 
voor een periodiek medisch onderzoek opzoekt. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Francais CEYRAC 
kloof tussen de rijkere en de armere regio's is nog 
breder geworden (zie tabellen in bijlage). 
Ook de economische crisis heeft ertoe bijgedragen 
dat het verschil in ontwikkelingspeil tussen de peri­
fere en de meer centraal gelegen regio's groter is 
geworden, doordat een zekere afvloeiing van econo­
mische bedrijvigheid naar de meer centraal gelegen 
regio's heeft plaats gevonden. Hieruit zou de nodige 
lering moeten worden getrokken voor de toekomst. 
3. Het Comité betreurt dat de Raad pas zeer laat 
gevolg heeft gegeven aan het voorstel tot herziening 
van de EFRO-verordening dat de Commissie op 
21 oktober 1981 heeft ingediend. Het heeft aan dit 
voorstel zijn volledige steun gegeven, in de eerste 
plaats omdat de Commissie de aanzienlijk uitge­
breide EFRO-middelen (met name waar het gaat om 
de quotavrije afdeling) in bepaalde regio's wilde 
concentreren. Het is ervan overtuigd dat alleen een Advies inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (Achtste verslag van de 
Commissie aan de Raad) 
(84/C 206/04) 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
De Commissie heeft op 14 november 1983 besloten, overeenkomstig de bepalingen 
van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeen­
schap het Economisch en Sociaal Comité om advies te vragen over bovengenoemd 
onderwerp. 
Procedure 
De Afdeling voor regionale ontwikkeling, die met de voorbereiding van de werkzaam­
heden dienaangaande was belast, heeft haar op het mondelinge verslag van de heer 
Cavazzuti gebaseerde advies op 13 april 1984 goedgekeurd. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 217e zitting (vergadering van 
23 mei 1984) volgend advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd: 
Nr. C 206/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 8. 84 
op communautaire leest geschoeid regionaal beleid 
in staat is de van oudsher bestaande en nog steeds 
breder wordende kloof tussen rijke en arme regio's 
te dichten. 
4. Het Comité stelt met voldoening vast dat geen 
fraudes in het gebruik van de aan de Lid-Staten toe­
gekende EFRO-steun aan het licht zijn gekomen. 
5. Positief vindt het ook dat het achtste EFRO-ver-
slag van de Commissie qua omvang en kwaliteit 
aanzienlijk beter is dan de vorige jaarverslagen. 
6. Wil men bereiken dat de EFRO-steun meer 
effect sorteert, dan is het volgens het Comité abso­
luut noodzakelijk dat meer studies en onderzoek 
worden verricht, ook door de Commissie. 
II. BIJZONDERE OPMERKINGEN 
Activiteiten van de quotagebonden afdeling 
7. Hoewel in de EFRO-verordening wordt bepaald 
dat ten hoogste 70 % van de toegekende steun naar 
infrastructuurprojecten mag gaan ('), hebben de 
Lid-Staten de laatste jaren gemiddeld bijna 90 % 
van de EFRO-steun voor dergelijke projecten uitge­
geven. 
8. Het Comité is zich ervan bewust dat in bepaalde 
perifere regio's van de Gemeenschap nog meer 
investeringen in infrastructuurprojecten noodzake­
lijk zijn; het wijst er evenwel op dat de investerin­
gen hier nog in meer dan tweederde van de gevallen 
naar traditionele infrastructuurprojecten gaan (ver­
voer: 36 %, infrastructuur voor waterbouw: 29 %). 
9. Ook bij de steunverlening ten behoeve van 
infrastructuurprojecten zou volgens het Comité 
geleidelijk voorrang moeten worden gegeven aan 
investeringen in „moderne" sectoren van algemeen 
belang. 
10. Daar de meeste projecten pas in de loop van 
het vierde kwartaal van het begrotingsjaar aan het 
Comité van het Fonds ter goedkeuring worden voor­
gelegd (en dit zal in de toekomst ook het geval zijn 
met de programma's, die waarschijnlijk ingewikkel­
der en bijgevolg moeilijker te beoordelen zullen 
zijn), stelt het Comité voor dat de Lid-Staten er zo 
spoedig mogelijk toe worden verplicht de steunaan­
vragen over het gehele begrotingsjaar te spreiden. 
11. In de industriële, ambachtelijke en dienstverle­
nende sectoren zouden volgens het Comité investe-
(') Artikel 4, lid 1, sub b), van de EFRO-verordening. ringen in kleine en middelgrote ondernemingen en 
in coöperaties — in de ruimste betekenis van het 
woord — moeten worden gestimuleerd; hierbij 
denkt het Comité ook aan bedrijven die zich bezig­
houden met de verwerking van de typische land-
bouwprodukten van de regio's in kwestie of die 
werkzaam zijn in de distributiesector. 
12. Het Comité dringt er dan ook met klem op aan 
dat de verplichting om ten minste 30 % van de 
EFRO-steun — berekend over een periode van ver­
scheidene (drie?) jaren — te gebruiken voor het sti­
muleren van investeringen in produktieve sectoren, 
door alle Lid-Staten wordt nagekomen. 
13. Het Comité wijst er nogmaals op dat de 
EFRO-steun bedoeld is als aanvulling op de steun 
die door de nationale overheid en door nationale 
openbare of particuliere instellingen wordt verleend. 
Het is er dan ook radicaal tegen gekant dat de Lid-
Staten de EFRO-steun gebruiken om op grond van 
het beginsel van de billijke tegenprestatie („juste 
retour") een deel van hun bijdrage aan de Gemeen­
schap terug te krijgen. 
Activiteiten van de quotavrije afdeling 
14. Het Comité herinnert eraan dat het voorstan­
der is van een geleidelijke uitbreiding (zij het in het 
kader van de huidige verordening) van de quotavrije 
afdeling, zowel procentueel als in absolute cijfers. 
15. Het vestigt er de aandacht op dat de quotavrije 
afdeling het mogelijk maakt de regionale steunverle­
ning soepel te doen verlopen, op bepaalde regio's te 
concentreren en op haar compatibiliteit te controle­
ren, hetgeen van wezenlijk belang is voor een beter 
en doeltreffend gebruik van de beschikbare midde­
len. 
16. Het neemt kennis van de moeilijkheden die 
zich volgens de door de Commissie verstrekte infor­
matie bij de inwerkingtreding van de quotavrije 
afdeling hebben voorgedaan. Niettemin is het er 
niet over te spreken dat in de periode 1978 tot 1982 
op een totaal van 463,74 miljoen Ecu aan vastleg­
gingskredieten slechts 73,33 min Ecu (15,8 %) daad­
werkelijk is uitgegeven. 
Het zou gaarne zien dat de Commissie en de Lid-
Staten zich meer inspanningen getroosten — onder 
meer door de bevoegde diensten uit te breiden — 
om de oorzaken van de vertragingen op te sporen en 
weg te werken, zodat de beschikbare middelen snel­
ler op hun bestemming kunnen aankomen. 
17. Niet alleen om de in punt 15 naar voren 
gebrachte redenen, maar ook omdat de quotavrije 
afdeling de Lid-Staten ertoe aanzet „steunregelin-
6.8.84 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 206/15 
gen in te voeren die tevoren niet bestonden", zou 
het aandeel van deze afdeling volgens het Comité 
resoluut moeten worden verhoogd. 
Slotopmerkingen 
18. Het Comité acht de rol en de verantwoordelijk­
heid van de nationale overheden van fundamenteel 
belang, maar is niettemin nog steeds van oordeel dat 
ook de regionale en plaatselijke instanties en de 
sociaal-economische kringen bij de tenuitvoerleg­
ging van de programma's moeten worden betrok­
ken. Bovendien zouden volgens het Comité ook de taak 
en de werkzaamheden van het Comité voor regio­
naal beleid opgewaardeerd moeten worden. 
19. Over het geheel genomen zijn de door de Com­
missie verstrekte gegevens en haar opmerkingen 
over de gevolgen van de EFRO-steun voor de werk­
gelegenheid juist. Het Comité is evenwel van oor­
deel dat de Commissie niet van ramingen zou 
mogen uitgaan, maar de steunontvangende Lid-Sta-
ten zou moeten verzoeken concrete gegevens te ver­
strekken, zo mogelijk voor elke sector afzonderlijk. 
Het effect van de EFRO-steun zal wellicht nauw­
keuriger kunnen worden gemeten wanneer na de 
herziening van de EFRO-verordening programma's 
in plaats van projecten gefinancierd zullen worden. 
TABEL 1 
BBP: (EUR-10 = 100) in Ecu 
(Enkele voorbeelden ter illustratie van de verbreding van de kloof tussen rijkere en armere 
regio's) (') 
BONDSREPUBLIEK DUITSLAND 
Hamburg 
Stuttgart 
Lüneburg 
FRANKRIJK 
ïle-de-France 
Limousin 
ITALIË 
Lombardije 
Basilicata 
BELGIË 
Antwerpen 
Provincie Luxemburg 
LUXEMBURG 
VERENIGD KONINKRIJK 
South East (Londen) 
Noord-Ierland 
IERLAND 
NEDERLAND 
Groningen 
Utrecht 
Friesland 1970 
198 
138 
85 
167 
79 
103 
43 
121 
77 
127 
99 
70 
53 
113 
90 
75 1977 
225 
153 
96 
169 
86 
83 
46 
156 
96 
128 
80 
52 
47 
277 
122 
93 1979 
225 
155 
91 
173 
87 
83 
45 
152 
92 
129 
86 
59 
50 
223 
121 
95 1980 
190 
145 
105 
166 
90 
112 
48 
155 
95 
121 
100 
64 
51 
280 
113 
127 
Bron: werkdocument Europees Parlement. 
(') In principe de rijkste en armste regio van elke Lid-Staat, met uitzondering van Luxemburg, Ierland, Dene­
marken en Griekenland, waarvoor een gemiddelde waarde wordt gegeven. Voor de Bondsrepubliek Duits­
land en voor Nederland wordt nog een derde voorbeeld gegeven omdat de rijkste regio niet representatief 
Nr. C 206/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 8. 84 
DENEMARKEN 
Kopenhagen 
GRIEKENLAND 1970 
158 
46 1977 
167 
46 1979 
159 
45 1980 
150 
• 40 
TABEL 2 
Werkloosheidspercentage 1970 tot 1982 
(Enkele voorbeelden ter illustratie van de ontwikkeling van de verschillen tussen de diverse 
regio's) 
EUR-9 
BONDSREPUBLIEK DUITSLAND 
Stuttgart 
FRANKRIJK 
ïle-de-France 
Limousin 
ITALIË 
Basilicata 
Toscana 
BELGIË 
Provincie Luik 
LUXEMBURG 
VERENIGD KONINKRIJK 
North West 
South East (Londen) 
IERLAND 
NEDERLAND 
Utrecht 
DENEMARKEN 
GRIEKENLAND 1970 
2,0 
0,1 
1,3 
1,2 
7,7 
2,6 
4,5 
0 
2,6 
1,5 
5,8 
0,6 
1,0 1977 
5,3 
2,2 
4,8 
3,4 
12,0 
3,1 
10,5 
0,6 
6,9 
4,1 
9,5 
2,3 
5,8 1979 
4,1 
1,4 
5,0 
2,9 
10,0 
3,6 
9,9 
1,5 
4,4 
2,2 
7,2 
2,0 
6,0 
geen gegevens okt. 1982 
9,9 
3,4 
7,9 
7,5 
16,2 
4,9 
18,4 
1,6 
15,1 
9,3 
13,3 
'11,6 
14,0 
4,1 
Bron: werkdocument van het Europees Parlement. 
Gedaan te Brussel, 23 mei 1984. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Francois CEYRAC