Advies van het Economisch en Sociaal Comité over een "Ontwerp-aanbeveling van de Raad inzake een parkeerkaart voor gehandicapten"

(96/C 174/06)

De Raad heeft op 30 januari 1996 besloten, overeenkomstig de artikelen 75 en 198 van het EG-Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over voornoemd ontwerp.

De Afdeling voor sociale aangelegenheden, gezinsvraagstukken, onderwijs en cultuur, belast met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden, heeft haar advies op 14 maart 1996 goedgekeurd. Rapporteur was mevrouw Wahrolin.

Het ESC heeft tijdens zijn 334e Zitting (vergadering van 27 maart 1996) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd.

1. Inleiding

1.1. De Commissie heeft het Economisch en Sociaal Comité een ontwerp-aanbeveling inzake een parkeerkaart voor gehandicapten voorgelegd.

1.2. Voor de grote meerderheid van de gehandicapten is de auto het ideale transportmiddel. Het is noodzakelijk dat er maatregelen worden genomen om het openbaar vervoer toegankelijk te maken voor gehandicapten. Ook om het bijzonder vervoer van mensen die noch van de auto, noch van het openbaar vervoer gebruik kunnen maken, kan men niet heen. Geen van deze oplossingen kan echter de bewegingsvrijheid en de onafhankelijkheid geven die de auto biedt. Hierbij moet er eveneens aan worden gedacht dat individuen steeds vaker verder moeten gaan om te kunnen deelnemen aan de diverse activiteiten die horen bij een normaal sociaal en cultureel leven.

1.3. Ook de stroom van reizigers die zich van lid-staat naar lid-staat verplaatsen, is groeiende. Met de uitbreiding van de samenwerking tussen de EU-landen stijgt het aantal mensen dat voor langere of voor kortere tijd in een andere lid-staat verblijft. Het gaat daarbij niet alleen om toerisme, maar ook om tijdelijk werk, opdrachten in het buitenland, conferenties e.d. Gehandicapten moeten dezelfde mogelijkheden als niet-gehandicapten hebben om hieraan te kunnen deelnemen. Dit houdt o.a. in dat zij in het desbetreffende land met de eigen auto terecht moeten kunnen of een auto moeten kunnen huren. Dit brengt echter tevens de behoefte met zich mee om de auto te kunnen parkeren op plaatsen waar gehandicapten uit het land zelf dat mogen.

2. Achtergrond

2.1. De in 1977 op de conferentie van de Europese ministers van verkeer aangenomen aanbeveling, die geldt voor de Europese OESO-landen, laat nog verschillende problemen onopgelost. De in de EU-landen gebruikte parkeerkaarten zien er zeer verschillend uit, ook al lijkt een aantal ervan op het model van de Commissie. De verschillen zijn zo groot dat het niet vanzelfsprekend is dat buitenlandse autoriteiten de parkeerkaarten als zodanig zullen herkennen. Daarbij treden er taalproblemen op omdat de kaart gewoonlijk alleen tekst bevat in de taal of talen van het land waar de kaart is uitgegeven.

2.2. Uit ervaring is eveneens bekend dat onder de houders van parkeerkaarten grote onduidelijkheid heerst over de vraag of de kaart geldig is in de landen die de houders willen bezoeken. Ook is er een groot gebrek aan informatie over de regels waaraan de houders zich bij het gebruik van de parkeerkaart hebben te houden.

2.3. Een ander probleem is dat er zowel tussen de lid-staten onderling als binnen de lid-staten verschillen in opvatting bestaan over de voorwaarden waaraan iemand moet voldoen om in aanmerking te komen voor een parkeerkaart voor gehandicapten. Het zou waarschijnlijk een zeer gecompliceerde zaak zijn om tot algemeen geldende regels hiervoor te komen. Overigens hebben niet alleen mensen die door hun lichamelijke handicap niet of niet goed in staat zijn zich te bewegen, een parkeerkaart nodig. Dit is echter een kwestie waarover op nationaal niveau moet worden besloten.

2.4. Met de door de Commissie voorgestelde oplossing is het ook niet nodig dat de EU dat gecompliceerde proces opstart, aangezien er in het voorstel van de Commissie van wordt uitgegaan dat ieder land het oordeel van het land waar de parkeerkaart is uitgegeven, overneemt. De vraag welke personen voor de parkeerkaart in aanmerking komen, blijft zodoende een zaak van de lid-staten zelf.

3. Inhoud van het advies

3.1. Voorgesteld wordt om de parkeerkaart te plastificeren, wat vervalsing enigszins tegengaat. Er zijn nog andere maatregelen denkbaar die vervalsing efficiënter tegengaan, maar uiterlijk en karakter van de kaart niet veranderen.

3.2. De parkeerkaart heeft een lichtblauwe achtergrond, en voorop de kaart staat links het witte rolstoelrijderssymbool tegen een donkerblauwe achtergrond, zoals dat binnenkort in de hele wereld zal worden gebruikt en ook terug te vinden is op verkeersborden die voor gehandicapten gereserveerde parkeerplaatsen aanduiden. Een algemeen probleem is dat dergelijke parkeerplaatsen voor gehandicapten vaak te klein zijn. Verder staan de nodige gegevens op de kaart vermeld: de geldigheidsduur, het serienummer en de instantie die de kaart heeft afgegeven. De echtheid van de kaart kan hiermee worden gecontroleerd.

3.3. Links voorop de kaart kan de houder desgewenst ook het kenteken van het voertuig invullen. Hierdoor kan ervoor worden gezorgd dat de kaart wordt gebruikt door de juiste persoon in de juiste auto. Het gevolg is echter ook dat de houder de kaart niet kan gebruiken wanneer hij buiten zijn woonplaats of in het buitenland een voertuig huurt of leent. Het Comité is van mening dat het beoogde doel, een uniforme EU-parkeerkaart voor gehandicapten, hiermee voor een belangrijk deel niet wordt gehaald. Het Comité is er zich terdege van bewust dat toekenning van de parkeerkaart een nationale aangelegenheid is en moet blijven. Wel dringt het erop aan dat de toegekende kaart wordt geregistreerd op naam van de gehandicapte, zodat hij/zij deze kaart kan gebruiken los van de vraag of in de eigen auto, een gehuurde of een geleende auto wordt gereden, dan wel dat hij/zij met iemand meerijdt. Derhalve zou het kenteken van het voertuig volgens het Comité niet op de kaart mogen worden vermeld.

3.4. Rechtsboven op de kaart staat in de taal van het land waar de kaart is uitgegeven, "Parkeerkaart voor gehandicapten". Daaronder staat in alle talen van de Unie het woord "Parkeerkaart". Samen met het rolstoelrijderssymbool zou dit voldoende moeten zijn om alle twijfel over het doel van de kaart weg te nemen. Rechts op de kaart staat bovendien in het wit het onderscheidingsteken van de lid-staat die de kaart afgeeft, met daaromheen de EU-sterren, en helemaal onderaan staat de vermelding "Model van de Europese Gemeenschappen".

3.5. Op de achterkant van de kaart staan de gegevens waarmee de houder van de kaart kan worden geïdentificeerd, en staat vermeld welke rechten de parkeerkaart geeft en waar de kaart in de auto dient te worden geplaatst.

3.6. Het Comité vindt verder dat over de afmetingen van de kaart goed nagedacht lijkt te zijn.

4. Opmerkingen

4.1. Omdat er van land tot land, en zelfs binnen één land van plaats tot plaats, bepaalde verschillen zijn in de regels voor het gebruik van de parkeerkaart, stelt het Comité voor, mensen die een "parkeerkaart voor gehandicapten" krijgen tegelijkertijd een brochure te laten geven met informatie over de regels die in de EU-landen voor het gebruik van de parkeerkaart gelden. De brochure dient ook informatie te bevatten over in hoeverre er lokaal wordt afgeweken van de landelijke regels. Hoe deze afwijkende lokale regels luiden, dient de houder zelf uit te zoeken; zou dit ook in de brochure worden opgenomen, dan zou deze te uitgebreid worden.

4.2. Het Comité is tenslotte van mening dat de ontwerp-aanbeveling van de Commissie goed doordacht is en goed aan haar doel beantwoordt. Het stelt daarom voor dat de ontwerp-aanbeveling wordt goedgekeurd.

Brussel, 27 maart 1996.

De voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

C. FERRER