NL Publicatieblad van de Europese Unie C 312/25

Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 6, lid 2, van Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen

2010/C 312/15

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 7 van Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de aanvraag. Bezwaarschriften moeten de Commissie bereiken binnen zes maanden te rekenen vanaf de datum van deze bekendmaking.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

„ΞΥΓΑΛΟ ΣΗΤΕΙΑΣ” (XYGALO SITEIAS)/„ΞΙΓΑΛΟ ΣΗΤΕΙΑΣ” (XIGALO SITEIAS)

EG-nummer: EL-PDO-0005-0731-24.11.2008

BGA ( ) BOB ( X )

1. Naam:

„Ξύγαλο Σητείας” (Xygalo Siteias)/„Ξίγαλο Σητείας” (Xigalo Siteias)

2. Lidstaat of derde land:

Griekenland

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel:

3.1. Productcategorie:

Categorie 1.3.: Kaas

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is:

Xygalo Siteias is een product dat door melkverzuring ontstaat. Het is wit, heeft een smeuïge en/of korrelige textuur en heeft geen korst. Het heeft een frisse, zurige, licht gezouten smaak en een aangenaam kenmerkend aroma. Het vochtgehalte bedraagt hoogstens 75 % en het zoutgehalte hoogstens 1,5 %. Berekend op de droge stof bedraagt het vetgehalte 33 tot 46 % en het eiwitgehalte minstens 31,5 %.

Xygalo Siteias wordt gemaakt van geiten- of schapenmelk of van een mengsel daarvan. Als er onvoldoende geitenmelk is, wordt zodanig ingegrepen op het vetgehalte van de schapenmelk dat het vetgehalte van het eindproduct niet meer bedraagt dan 46 gewichtspercenten (berekend op de droge stof). Vervolgens wordt het melkmengsel gepasteuriseerd (facultatief) en gekoeld tot 25 °C. Er wordt zout (NaCl) toegevoegd (hoogstens 2 gewichtspercenten), evenals onschadelijke culturen van melkzuurbacteriën en kleine hoeveelheden natuurlijk stremsel uit magen van dieren (vooral als de melk gepasteuriseerd is). Dan volgt de natuurlijke gisting van de melk in voor levensmiddelen geschikte recipiënten. Deze recipiënten worden tijdens het proces niet verplaatst. Zij hebben een deksel, maar zijn niet hermetisch afgesloten. De gisting duurt 7 tot 10 dagen en vindt plaats bij een temperatuur van 15-20 °C. Van de wrongel wordt bovenaan het overtollige vet afgeschept (boter). Het rijpen vindt in dezelfde recipiënten plaats en duurt ongeveer een maand, bij een temperatuur van 10 tot 15 °C. Tijdens het hele verzurings- en rijpingsproces wordt de wrongel niet omgeroerd. Tot slot wordt het product afgescheiden van de zich onderaan in de recipiënten bevindende wei, in voor levensmiddelen geschikte kaasvaten geplaatst en koel opgeslagen bij een temperatuur van minder dan 4 °C. Als de melk niet gepasteuriseerd is, moet de Xygalo Siteias minstens ongeveer twee maanden koel bewaard worden voordat de kaas voor verbruik mag worden vrijgegeven, zodat kan worden gecontroleerd of er geen ongewenste micro-organismen aanwezig zijn.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten):

De grondstof voor de bereiding van Xygalo Siteias is verse melk van gezonde schapen en geiten die op traditionele wijze worden gehouden in de (voormalige) provincie Siteia, volledig aangepast zijn aan het specifieke klimaat en de flora van het gebied en uitsluitend afkomstig zijn van inheemse Griekse geitensoorten en plaatselijke schapenrassen (vooral het Siteia-ras, maar ook de rassen Psiloriti en Sfakia en eventuele kruisingen daarvan).

De melk moet afkomstig zijn van een melkbeurt die heeft plaatsgevonden minstens tien dagen nadat het dier heeft geworpen. Na het melken brengt de veehouder de melk naar de kaasfabriek. Een andere mogelijkheid is dat de melk koel wordt bewaard in melkkoelers en regelmatig wordt opgehaald (meestal onder toezicht van de kaasfabriek) met een daartoe geschikt voertuig of in een koeltank.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong):

De schapen en de geiten worden op traditionele en extensieve of hoogstens semi-intensieve wijze gehouden in de laagvlakten en het middelgebergte (maximumhoogte: 1 000 m). In oktober en november (de maanden waarin de nieuwe lammeren worden gezoogd) worden, omdat er dan weinig vegetatie in de natuur aanwezig is en de dieren meer voeder nodig hebben, olijfbomenbladeren en droogvoeders (bijv. klaver, hooi en maïs) gegeven. Naargelang van het jaar kan dit tot 30-40 % van het voederrantsoen gaan.

Van december tot ongeveer april (de periode waarin de melkproductie toeneemt na het spenen van de lammeren) voeden de dieren zich met de plaatselijke wilde flora (grassen en struiken, meestal aromatisch en inheems), die heeft kunnen groeien dankzij de in de winter en het voorjaar gevallen neerslag (salie (Salvia fruticosa & Salvia pomifera), cistusroos (Cistus creticus), trosheide (Erica manipuliflora), brandkruid (Phlomis lanata), doornige brem (Calycotome villosa), kermeseik (Quercus coccifera), enz.). Nog tot begin maart worden ter aanvulling van deze vegetatie takken en bladeren gegeven die afkomstig zijn van het jaarlijkse snoeien en uitdunnen van olijfbomen. In de winterperiode wordt ook droogvoeder toegevoegd (gewoonlijk niet meer dan in totaal 20 %), zodat de dieren voldoende te eten hebben in perioden met hevige neerslag, sneeuw en vorst.

Vanaf mei en de hele zomer (een periode met een minder hoge melkproductie) eten de meeste kuddes verschillende soorten gedroogde granen, afkomstig van in het gebied gelegen akkers die door de veehouders speciaal daartoe zijn ingezaaid, en grazen zij tegelijk op de graaslanden waar de plaatselijke flora groeit. Naargelang van het jaar kan droogvoeder uit andere gebieden (bijv. hooi, klaver en maïs) worden bijgevoederd (30-40 % van het rantsoen).

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden:

Zowel de productie en de behandeling van de melk als de productie van de Xygalo Siteias moeten in het afgebakende geografische gebied plaatsvinden.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.:

De kaas moet in het afgebakende gebied worden verpakt om de kwaliteit van het product te garanderen. Deze kwaliteit zou, als het product in bulk wordt vervoerd, zeer waarschijnlijk worden aangetast. Het risico is dan namelijk groot dat de massa in contact komt met de lucht, wat resulteert in verontreiniging met ongewenste micro-organismen, die de organoleptische kenmerken wijzigen en de reeds beperkte houdbaarheid (hoogstens zes maanden na de productie ervan) nog aanzienlijk doen afnemen.

Met het oog op de verkoop wordt de Xygalo Siteias verpakt in voor levensmiddelen geschikte recipiënten met een inhoud van ten hoogste 5 kg. De relatief grote verpakkingen van 5 kg zijn bestemd voor cateringbedrijven, waar ineens grote hoeveelheden worden verbruikt, zodat de kwaliteit van het product niet kan worden aangetast.

De inhoud van de verpakking moet worden beperkt om te garanderen dat het product door de eindgebruiker wordt geconsumeerd binnen een redelijke termijn na het openen van de verpakking, waardoor geen enkel typisch organoleptisch kenmerk verloren gaat. Xygalo Siteias is een zachte, smeuïge kaas en heeft geen beschermend omhulsel, zoals harde kazen.

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering:

De op de verpakking van het product aangebrachte etikettering moet in duidelijk geprinte, goed leesbare letters het volgende vermelden:

— de naam van het product „ΞΥΓΑΛΟ ΣΗΤΕΙΑΣ” of „ΞΙΓΑΛΟ ΣΗΤΕΙΑΣ” (of/en in Latijns schrift „XYGALO SITEIAS” of „XIGALO SITEIAS”), gevolgd door „Beschermde oorsprongsbenaming” of het equivalent in een andere taal (Latijns of ander alfabet);

— naam en adres van het productie- en het verpakkingsbedrijf.

Als voor de productie rauwe (niet gepasteuriseerde) melk wordt gebruikt, moet ook het specifieke merkteken waarin de nationale en de communautaire regelgeving voorziet, worden aangebracht.

4. Beknopte omschrijving van de afbakening van het geografische gebied:

Xygalo Siteias wordt geproduceerd op het grondgebied van de voormalige (tot 1997) provincie Siteia in de nomos Lassithi op Kreta. Vandaag (2008) beantwoordt dit gebied aan de dorpen Siteia, Makry Yialos, Itanos, Lefki en alle gemeentelijke arrondissementen daarvan. In feite is dit gebied een schiereiland dat het hele oostelijke uiteinde van Kreta omvat en dat op natuurlijke wijze van de rest van het eiland is afgescheiden door de bergen Thrypti en Orno in het westen en door de drie zeeën ten noorden, ten oosten en ten zuiden.

5. Verband met het geografische gebied:

5.1. Specificiteit van het geografische gebied:

Geologisch reliëf — klimaat

De provincie Siteia is 786 vierkante kilometer groot. Het grootste gedeelte ervan is middelgebergte (hoogte: 300-1 000 m, met kleine hoogvlakten); minder dan 20 % is laagvlakte (lager dan 300 m) en het aantal bergstreken (1 000-1 500 m) is beperkt; in het reliëf zijn geen hoge toppen zoals in West- of Centraal-Kreta en hierdoor kunnen op het grootste gedeelte van deze provincie schapen en geiten worden gehouden (vooral in het middelgebergte en in mindere mate in de laagvlakten).

In vergelijking met de rest van Kreta heeft het gebied van Siteia, voor eenzelfde hoogte, minder neerslag, sterkere winden en hogere temperaturen.

De gemiddelde jaarlijkse neerslag is nergens groter dan 1 100 mm; in de gebieden van het middelgebergte en de centrale gebieden valt tussen 500 en 800 mm neerslag, in het noordoosten en het zuiden tussen 300 en 500 mm en in de zuidoostelijke punt minder dan 300 mm.

De gemiddelde jaarlijkse temperatuur bedraagt 18,67 °C aan de noordkust en minstens 1 °C meer in het zuiden, bij een jaarlijkse temperatuurschommeling van 17 °C. In de gebieden van het middelgebergte waar de schapen en de geiten worden gehouden (op een hoogte van ongeveer 600 m), bedraagt de gemiddelde jaarlijkse temperatuur ongeveer 16,50 °C, bij een temperatuurschommeling van ongeveer 20 °C. Op diezelfde hoogte liggen de gemiddelde temperaturen in West-Kreta 1 tot 1,5 °C lager.

De noordwestelijke winden overheersen, vooral in de maanden juli en augustus; dan zorgen zij ervoor dat de temperatuur op de middag niet te hoog oploopt. In de wintermaanden en het voorjaar zijn er occasioneel zuidenwinden, die het klimaat milder en zachter maken.

Het aantal uren zonneschijn is bijzonder hoog: van 2 700 uren per jaar aan de noordkant tot meer dan 3 000 uur in het zuiden (hoogste aantal in Griekenland).

Flora — graaslanden

Het specifieke reliëf en het klimaat doen ook een bijzondere flora ontstaan. Tot op een hoogte van ongeveer 600 m worden op extensieve wijze olijven geteeld (Olea Europea) en tot op ongeveer 1 000 m groeien wijnstokken (Vitis vinifera). Tot dusver zijn in het gebied van Siteia meer dan 700 soorten planten geregistreerd, terwijl dat er in heel Kreta, dat tienmaal groter is, ongeveer 1 800 zijn.

Op onbebouwd areaal is frygana (garrigue) de meest voorkomende vegetatie. Grote oppervlakten zijn bedekt met heesters, zoals gedoornde pimpernel (Sarcopoterium spinosum), heidebrem (Genista acanthoclada), tijm (Thymus capitatus), salie (Salvia fruticosa & Salvia pomifera) en de Kretenzische ebbestruik (de inheemse Ebenus cretica).

De gebieden met het grootste aantal endemen zijn precies die waar het grootste aantal schapen en geiten vrij rondgraast; deze dieren voeden zich met de rijke en gevarieerde inheemse aromatische planten, struiken en kruiden.

Op de rotsachtige hellingen, die vooral voor de geiten toegankelijk zijn, maar ook, zij het in mindere mate, voor de schapen, overheerst een vegetatie van hoge struiken (maquis), zoals de mastiekboom (Pistacia lentiscus), de kermeseik (Quercus coccifera), de wilde olijf („argoulida” — Olea europaea ssp. sylvestris), de Johannesbroodboom (Ceratonia siliqua) en de doornige brem (Calycotome villosa).

Schapen- en geitenrassen — houderijsysteem — geproduceerde melk

Er bestaat een apart, plaatselijk ras, het „Siteia-schaap”, dat een subras is van het kleine bergschaap van de Egeïsche Eilanden. Het is aangepast aan streken met beperkte vegetatie en neerslag, zoals Siteia, en wordt niet alleen voor de melk gehouden, maar ook voor het vlees en de wol.

De Siteia-schapen vormen het overgrote deel van de schapen die in het gebied van Siteia worden gehouden (28 000-30 000 dieren in 1995-2000). De voorbije 30 jaar zijn ook, in kleinere aantallen, schapen van het Psiloriti-ras en het Sfakia-ras gehouden, die ook geschikt zijn voor het middelgebergte. Deze rassen worden ook met Siteia-schapen gekruist om de melkproductie van dit laatste ras te verhogen. De Siteia-schapen zijn perfect aangepast aan het gebied waar zij worden gehouden; dit wordt bevestigd door hun weerstand tegen piroplasmose (jaarlijks slechts 1 geval per 1 000 dieren, en bij slechts 25 % van die gevallen is de ziekte fataal). Volgens recente studies produceren zij een relatief kleinere hoeveelheid melk per dier: 106-115 kg per jaar per ooi op de semi-intensieve en 72-80 kg op de extensieve houderijen van Siteia; de gemiddelden voor Kreta zijn respectievelijk 110-150 kg en 78-98 kg per jaar per ooi.

De geiten van de streek van Siteia (18 000-20 000 dieren) behoren tot inheemse Griekse rassen, die zich uitstekend hebben aangepast aan moeilijk toegankelijke gebieden met beperkte struikvegetatie.

De schapen en de geiten in de streek van Siteia worden op traditionele en extensieve of hoogstens semi-intensieve wijze gehouden, vooral in het middelgebergte (300 tot 1 000 m hoog) en minder in de laagvlakten. Er is een jaarlijkse fokcyclus (zie ook punt 3.4.). De dieren worden gehouden op graaslanden met tal van inheemse en aromatische planten, die de melk haar bijzonder smakelijke eigenschappen geven. De voortplanting van de schapen en de geiten gebeurt via natuurlijke paring in de kudde, en zo worden de natuurlijke kenmerken van de plaatselijke rassen in stand gehouden.

Extensieve schapen- en geitenhouderijen zijn bedrijven waar de dieren op uitgestrekte, open graaslanden grazen en zich voeden met de vegetatie van de streek (spontaan gegroeid of gegroeid na inzaai — menselijk ingrijpen). Een vrij groot aantal kuddes verandert van graasland naargelang van de seizoenen en wordt tijdens de wintermaanden (november tot en met april) naar lagergelegen gebieden gebracht. Om de dieren te beschermen en er toezicht op te houden wordt gebruik gemaakt van de traditionele schapen- en geitenren, die meestal omheind is met gestapelde muren en geen dak heeft. Op semi-intensieve bedrijven is er een overdekte plaats waar de schapen en de geiten telkens als dat tijdens de koude wintermaanden nodig is, kunnen vertoeven, worden gevoederd en worden gemolken. Het grootste deel van het jaar kunnen zij evenwel op open graaslanden grazen dankzij het milde klimaat van de streek van Siteia. In de voorbije 20 jaar hebben vrij veel schapen- en geitenhouders stallen en melkinstallaties gebouwd, wat neerkomt op een overschakeling naar de semi-intensieve veehouderij. Zo combineren zij de positieve elementen van zowel het extensieve als het intensieve houderijsysteem.

Traditionele veehouderij en kaasmakerij in de streek van Siteia

Historisch gezien is de naam van het Siteia-gebied reeds vanaf de Minoïsche tijden met de goed ontwikkelde veehouderij- en kaasmakerijtraditie van de inwoners verbonden. Deze band bestaat nog steeds. Ter indicatie volgen hier enkele aanwijzingen en getuigenissen:

— keramieken vazen waarin dicht bij de voet gaatjes voor de kaasbereiding zijn aangebracht, opgegraven in een minoïsch huis in Palaiokastro Siteias (de hoofdstad van het huidige Itanos);

— munten met de afbeelding van een geit, afkomstig van Praisos, die in de klassieke en de hellenistische periode de machtigste stad van het gebied was; dit geeft aan welke waarde geiten in de economie van het gebied hadden;

— geschreven overeenkomsten, althans voor de jaren 1347 tot en met 1450, over het veelvuldig laden van kaas in de haven van Siteia met als bestemming Venetië, Egypte (Alexandrië), Cyprus en elders;

— een verwijzing naar Siteia als een van de zeven regio’s van Kreta waar de schapen- en de geitenhouderij in de 13e en de 14e eeuw floreerden;

— een verwijzing naar „kaas” of „goede kaas” als belangrijkste product van de provincie Siteia in de 19e eeuw;

— de stabiele positie van de provincie Siteia als een van de acht provincies waar in de 19e en de 20e eeuw schapen en geiten werden gehouden, en de productie, in absolute cijfers, van de grootste hoeveelheid kaas en wol van alle Kretenzische provincies, zowel in 1847 als in 1929;

— een verwijzing naar de productie van harde kaas, zachte kaas, boter en scheerwol in de statistische gegevens over de jaren 1937-1938 van de nomos Lassithi (waarvan Siteia de grootste provincie is);

— de productie van Xygalo in Siteia, zowel door de huisvrouwen in hun huizen als door de veehouders in hun stenen hutten („mitata”); deze productie vond vooral in de warme zomermaanden plaats wanneer de hoeveelheid schapen- en geitenmelk beperkt was en het vetgehalte laag was. Voor de bereiding werd gebruik gemaakt van speciale keramieken vazen — kleine kruiken („kouroupia”), met een gat in het onderste gedeelte waardoor de wei kon worden verwijderd zonder dat de bovenliggende wrongel werd gebroken; — de schriftelijke verwijzing, reeds in 1957, naar Xygalo als een product van Siteia, dat werd vervaardigd in minstens één van de veehoudersbuurtschappen in het middelgebergte (Misirgio in de voormalige gemeente Mitato; in het Kretenzische dialect betekent „mytato” kaasfabriek); — de oprichting in de jaren 1970 van de eerste moderne melkverwerkende eenheid in het gebied van Siteia; — het feit dat er vandaag in het gebied van Siteia twee eenheden operationeel zijn die over het statuut van erkende installatie voor de productie van melk en zuivelproducten beschikken en op traditionele wijze kaas- en zuivelproducten maken op basis van een lange traditie en volgens de specifieke melkverwerkingsmethoden van de veehouders-kaasmakers uit de streek.

5.2. Specificiteit van het product:

Xygalo Siteias is een specifiek product dat in het geografische gebied Siteia wordt vervaardigd in het kader van een jarenlange traditie van veehouderij en kaasmakerij. Daarbij wordt gebruik gemaakt van bijzondere productietechnieken en van melk met specifieke kenmerken, het resultaat van de combinatie van plaatselijke schapen- en geitenrassen, de traditionele veehouderijmethode, het klimaat en de flora.

Door bekende Griekse smaakexperten wordt Xygalo Siteias omschreven als: „een smeuïg kaasje dat uitsluitend in Siteia wordt gemaakt en een rijke, iets zurige en frisse smaak heeft”. Reeds in het begin van de jaren 1990 heeft het zijn plaats veroverd op de rekken in de supermarkt en op de menu’s van de restaurants in Oost-Kreta. Voorts wordt het, ten minste sinds 1999, tot in de restaurants van Athene en Thessaloniki omschreven als een bijzonder gerecht (traditioneel, maar ook gourmet).

Op het internet stelt CONCRED („Conserving Cretan Diet”), een initiatief dat de steun van de regionale autoriteiten van Kreta krijgt en in het kader waarvan restaurants die schotels aanbieden volgens het Kretenzische voedingspatroon, worden gecertificeerd, de Xygalo voor als een uitgelezen voorgerecht, waarnaar wordt verwezen met „Xygalo Stiako”.

Differentiëring van andere smeuïge kazen

De Xygalo heeft dezelfde dichtheid (75 % vocht) als de „Galoturi”-kaas van Epirus en West-Griekenland en de „Κatiki”-kaas van Domokos, maar is minder zout. „Κopanisti”-kaas van de Cycladen en „Anevato”-kaas hebben een grotere dichtheid (een vochtgehalte van respectievelijk ten hoogste 56 en 60 %) en bevatten ook meer zout dan de Xygalo. De dichtheid van de „Pihtogalo”-kaas van Chania ligt tussen de genoemde waarden in (maximumvochtgehalte: 65 %).

Het zout van de Xygalo wordt toegevoegd aan en opgelost in de melk voordat die begint te verzuren. Daardoor heeft het uitgelekte eindproduct een mildere en iets minder zoute smaak. Bij de andere producten (Kopanisti, Anevato, Pihtogalo en Katiki) wordt het zout toegevoegd aan de uitgelekte kaaswrongel, nadat de wei is verwijderd. Alleen bij de Galoturi wordt het zout aan de melk toegevoegd, maar pas 24 uur na het begin van de verzuring.

Het kenmerk bij uitstek dat de Xygalo van andere soortgelijke producten onderscheidt, is het lagere vetgehalte, dat tussen 33 en 46 gewichtspercenten moet liggen (minimum- en maximumwaarde berekend op de droge stof).

Bij de „Pihtogalo”-kaas van Chania is het minimale vetgehalte veel hoger (50 gewichtspercenten) en bij de overige kazen gaat het om 40, 43 of zelfs 45 %. Het lage vetgehalte van de Xygalo wordt verkregen doordat in verhouding veel geitenmelk wordt gebruikt en doordat het vet tijdens de productie van de melk of van de eigenlijke Xygalo wordt afgeschept/verwijderd. Bij de productie van de overige, soortgelijke kazen wordt geen vet afgeschept, maar wordt er gehomogeniseerd.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel van een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA):

Samengevat zijn er vier belangrijke punten die voor de kwaliteit en de kenmerken van de Xygalo Siteias van essentieel belang zijn en het product met het geografische gebied (milieu en mensen) verbinden en het tegelijk van andere soortgelijke producten onderscheiden:

— het gebruik van melk van hoge kwaliteit, die uitsluitend afkomstig is van dieren van plaatselijke rassen (het Siteia-schaap en in minder mate het Psiloriti- en het Sfakia-schaap of kruisingen daarvan en een inheemse Griekse geitensoort) welke volgens traditionele veehouderijmethoden (extensief of hoogstens semi-intensief) in het afgebakende gebied worden gehouden en aan het specifieke klimaat ervan zijn aangepast (beperkte neerslag, groot aantal uren zonneschijn, relatief hoge gemiddelde temperatuur, maar zonder al te grote schommelingen in de dagtemperaturen, krachtige winden, enz.);

— de aanwezigheid van tal van inheemse en aromatische planten in de in het afgebakende gebied liggende natuurlijke graaslanden waar de veehouders hun schapen en geiten houden; deze veehouders maken, op basis van hun ervaring, in alle seizoenen van het jaar optimaal gebruik van de geologie van de terreinen, de typische klimaatomstandigheden en de specifieke flora van het gebied. Deze flora draagt bij tot de productie van de melk, die de Xygalo Siteias haar specifieke kwaliteit en haar aangename organoleptische kenmerken geeft;

— het gebruik van specifieke technieken voor de bereiding van Xygalo Siteias, met de volgende belangrijke kenmerken: — het onder controle houden van het vetgehalte door in een eerste fase de melk af te scheppen of door na een eerste verzuringsfase het vet uit het product te scheppen, waardoor de Xygalo zo „licht” mogelijk wordt gehouden, — de toevoeging van zout aan de volledige melkmassa vóór de verzuring, waardoor de zeer lichte zoutsmaak ontstaat, — het niet-omroeren van de wrongel tijdens het hele verzurings- en rijpingsproces, dat plaatsvindt in de natuurlijke omgeving, wat de ontwikkeling van de voor de natuurlijke gisting gewenste microflora bevordert, en — de, wat tijdstip en kwaliteit betreft, succesvolle verwijdering van de wei uit de Xygalo Siteias na de rijping, waardoor de wrongel zo weinig mogelijk breekt;

— het voortleven van de oude naam van het basisproduct van de natuurlijke melkverzuring: „Οξύγαλα — Oxygala (zure melk)”, die in het plaatselijke dialect van Siteia wordt omgevormd tot „Ξύγαλο-Xygalo”, en de productiemethode die verbazend dicht bij die van de Hellenistische en de Romeinse periode aansluit. De huidige soortgelijke producten hebben namen die vrij sterk van vroegere namen afwijken, terwijl andere zuivelproducten een veel kortere geschiedenis hebben in het geografische gebied van Kreta, en in Griekenland in het algemeen.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier:

(Artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006)

http://www.minagric.gr/greek/data/Προδιαγραφές%20προϊόντος%20ΞΥΓΑΛΟ%20ΣΗΤΕΙΑΣ.doc

(1) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12.