TOELICHTING

1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

In haar voorstel inzake het meerjarig financieel kader voor de periode 2014-2020[1] zet de Commissie het begrotingskader en de voornaamste leidraden voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) uiteen. Op basis daarvan komt zij met een reeks verordeningen tot vaststelling van het wetgevingskader voor het GLB voor de periode 2014-2020, en met een beoordeling van de effecten van alternatieve scenario's voor de ontwikkeling van het beleid.

De huidige hervormingsvoorstellen zijn gebaseerd op de mededeling over het GLB tot 2020[2]. Daarin geeft Commissie aan welke globale beleidsopties een antwoord moeten bieden op de uitdagingen waarmee de landbouw en de plattelandsgebieden zullen worden geconfronteerd, en moeten leiden tot de verwezenlijking van de doelstellingen van het GLB, namelijk 1) een rendabele voedselproductie, 2) een duurzaam beheer van de natuurlijke hulpbronnen en klimaatactie, en 3) een evenwichtige territoriale ontwikkeling. Zowel tijdens de interinstitutionele besprekingen[3] als gedurende het overleg met de belanghebbende partijen in het kader van de effectbeoordeling bleek een breed draagvlak te bestaan voor de leidraden in de mededeling die richting moeten geven aan de hervorming.

Gedurende het proces bleken alle partijen het erover eens te zijn dat het efficiënte gebruik van de hulpbronnen moet worden bevorderd om, overeenkomstig de Europa 2020-strategie, te komen tot een slimme, duurzame en inclusieve groei van de landbouw en de plattelandsgebieden in de EU, en bleken zij tevens de mening te delen dat hiervoor moet worden uitgegaan van de bestaande structurering van het GLB rond twee pijlers die aan de hand van op elkaar aansluitende instrumenten dezelfde doelstellingen nastreven. De eerste pijler omvat enerzijds de rechtstreekse betalingen en de marktmaatregelen die de landbouwers in de EU moeten verzekeren van een jaarlijks basisbedrag ter ondersteuning van hun inkomen, en anderzijds de steun bij specifieke marktverstoringen. De tweede pijler heeft betrekking op maatregelen voor plattelandsontwikkeling in het kader waarvan de lidstaten met inachtneming van een gemeenschappelijk kader meerjarenprogramma's opstellen en cofinancieren[4].

De opeenvolgende hervormingen van het GLB hebben ertoe geleid dat de producenten van inkomenssteun worden voorzien en de landbouw tegelijkertijd marktgerichter is geworden, dat de milieuvereisten beter in het beleid zijn geïntegreerd en dat meer steun wordt verleend voor plattelandsontwikkeling als geïntegreerd beleidsinstrument voor de ontwikkeling van plattelandsgebieden in de hele EU. Naar aanleiding van hetzelfde hervormingsproces gaan echter steeds meer stemmen op voor een betere verdeling van de steun over en binnen de lidstaten en voor doelgerichtere maatregelen om milieuproblemen aan te pakken en om beter op te treden tegen de toegenomen marktvolatiliteit.

De hervormingen uit het verleden hadden vooral tot doel te reageren op endogene problemen gaande van enorme overschotten tot voedselveiligheidscrises, en hebben hun nut voor de EU, zowel op intern als op internationaal niveau, zeker bewezen. Dit neemt echter niet weg dat het merendeel van de uitdagingen die zich nu voordoen, wordt veroorzaakt door factoren die buiten de landbouw liggen en dus een breder opgezette beleidsaanpak vergen.

Het inkomen van landbouwers zal naar verwachting onder druk blijven staan in verband met het toenemende aantal risico's, de afnemende productiviteit en de krappere marges als gevolg van de duurder wordende productiemiddelen. Daarom is het noodzakelijk de inkomenssteun te handhaven en de instrumenten te verbeteren om de risico's beter te kunnen beheren en het hoofd te kunnen bieden aan crisissituaties. Het is voor de levensmiddelensector en de mondiale voedselzekerheid van vitaal belang dat de landbouwsector stevig op zijn poten staat.

Tegelijkertijd wordt van de landbouwsector en van de plattelandsgebieden verwacht dat zij zich harder inspannen om de in de Europa 2020-agenda ingebedde ambitieuze klimaat- en energiedoelstellingen en biodiversiteitstrategie waar te maken. De landbouwers – samen met de bosbouwers de voornaamste grondbeheerders – zullen steun nodig hebben bij het invoeren en in stand houden van landbouwsystemen en -praktijken die met name bijdragen tot de verwezenlijking van doelstellingen op het gebied van milieu en klimaat. Marktprijzen alleen volstaan namelijk niet om hen ertoe aan te zetten dergelijke collectieve goederen te leveren. Om de inclusieve groei en cohesie te bevorderen, is het tevens van essentieel belang de diverse mogelijkheden die inherent zijn aan de plattelandsgebieden, optimaal te benutten.

Het toekomstige GLB wordt dus geen beleid dat uitsluitend is afgestemd op een klein, weliswaar wezenlijk, segment van de economie van de Unie, maar wél een beleid van strategisch belang voor de voedselzekerheid en het ecologische en territoriale evenwicht. Precies hierin ligt de toegevoegde waarde van een echt gemeenschappelijk EU-beleid. Met een dergelijk beleid worden de beperkte begrotingsmiddelen immers zo efficiënt mogelijk gebruikt wanneer het erop aankomt in de hele EU een duurzame landbouw te handhaven, grensoverschrijdende problemen zoals de klimaatverandering aan te pakken, de solidariteit tussen de lidstaten te verstevigen en tegelijkertijd voldoende flexibiliteit bij de beleidstenuitvoerlegging in te bouwen om tegemoet te komen aan lokale behoeften.

Overeenkomstig het raamwerk in het voorstel voor een meerjarig financieel kader moet het GLB zijn tweepijlerstructuur behouden, met dien verstande dat de nominale begroting voor elke pijler op het niveau van 2013 blijft en duidelijk de nadruk wordt gelegd op de verwezenlijking van de essentiële EU-prioriteiten. De toewijzing van 30 % van de rechtstreekse betalingen voor verplichte maatregelen ten bate van klimaat en milieu, moet de duurzame productie stimuleren. De betalingsniveaus moeten geleidelijk naar elkaar toegroeien en de betalingen aan grote begunstigden moeten progressief worden afgetopt. Plattelandsontwikkeling moet samen met andere EU-fondsen die gedeeld worden beheerd, worden opgenomen in een gemeenschappelijk strategisch kader dat sterker op resultaten is gericht en slechts in werking treedt wanneer vooraf aan duidelijkere en verbeterde voorwaarden is voldaan. Tot slot moet de GLB-financiering voor marktmaatregelen worden versterkt met twee instrumenten die buiten het meerjarig financieel kader vallen: 1) een noodreserve voor crisissituaties, en 2) een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering met een ruimere werkingssfeer.

De voornaamste componenten van het wetgevingskader van het GLB voor de periode 2014-2020 zijn vastgesteld in de volgende verordeningen:

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (verordening rechtstreekse betalingen);

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten ("Integrale-GMO-verordening");

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (verordening plattelandsontwikkeling);

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (horizontale verordening);

- Voorstel voor een verordening van de Raad houdende maatregelen tot vaststelling van steun en restituties in het kader van de gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten;

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad, wat de toepassing van de rechtstreekse betalingen aan landbouwers voor 2013 betreft;

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1234/2007, wat de bedrijfstoeslagregeling en de steun voor wijnbouwers betreft.

De verordening plattelandsontwikkeling is gebaseerd op het op 6 oktober 2011 door de Commissie ingediende voorstel tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor alle fondsen die onder een gemeenschappelijk strategisch kader vallen[5]. Bovendien zal een verordening inzake de verstrekking van levensmiddelen aan de meest hulpbehoevenden in de Unie worden voorgesteld; de financiering voor deze regeling wordt van nu af aan onder een andere post van het meerjarig financieel kader ondergebracht.

Voorts wordt momenteel in het licht van de bezwaren van het Hof van Justitie van de Europese Unie gewerkt aan nieuwe voorschriften voor het bekendmaken van informatie over begunstigden. Met name wordt nagegaan hoe het recht van de begunstigden op bescherming van hun persoonsgegevens het best kan worden verzoend met het beginsel van de transparantie.

2. RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

Op basis van een evaluatie van het huidige beleidskader en een analyse van de toekomstige uitdagingen en behoeften, wordt in de effectbeoordeling de impact van drie alternatieve scenario's beoordeeld en vergeleken. Dit is het resultaat van een lang proces dat in april 2010 van start is gegaan onder leiding van een uit vertegenwoordigers van verschillende diensten samengestelde groep die uitvoerige kwantitatieve en kwalitatieve analyses heeft onderzocht en onder meer een basissituatie heeft samengesteld in de vorm van middellangetermijnprojecties voor de landbouwmarkten en de landbouwinkomens tot 2020, en een modellering heeft opgesteld van de impact van de verschillende beleidsscenario's op de economische variabelen van de sector.

De drie scenario's die in de effectbeoordeling zijn uitgewerkt, worden hieronder toegelicht. 1) Een aanpassingsscenario: het huidige beleidskader wordt voortgezet, met weliswaar een aantal correcties van de voornaamste tekortkomingen, zoals de verdeling van de rechtstreekse betalingen. 2) Een integratiescenario: het beleid wordt ingrijpend gewijzigd door de rechtstreekse betalingen doelgerichter en "groener" te maken, door het plattelandsontwikkelingsbeleid strategischer toe te passen en beter te coördineren met andere beleidsgebieden van de EU en door de rechtsgrondslag te verruimen met het oog op meer samenwerking tussen de producenten. 3) Een heroriënteringsscenario: het beleid wordt uitsluitend op het milieu gericht en de rechtstreekse betalingen worden geleidelijk uitgefaseerd aangezien ervan wordt uitgegaan dat de productiecapaciteit ook zonder steun op peil blijft en dat de sociaaleconomische behoeften van de plattelandsgebieden in het kader van andere beleidsgebieden kunnen worden ingevuld.

De drie scenario's zijn opgesteld tegen de achtergrond van de economische crisis en de druk op de overheidsfinanciën (waarop de EU heeft gereageerd met de Europa 2020-strategie en het voorstel voor het meerjarig financieel kader) en kennen elk een ander gewicht toe aan de drie beleidsdoelstellingen van het toekomstige GLB, dat tot doel heeft een concurrerende en duurzame landbouw in vitale plattelandsgebieden tot stand te brengen. Met het oog op een betere afstemming op de Europa 2020-strategie, met name wat het efficiënte gebruik van hulpbronnen betreft, wordt het van steeds essentiëler belang de productiviteit van de landbouw te verbeteren via onderzoek, kennisoverdracht en het stimuleren van samenwerking en innovatie (onder meer in het kader van het Europees Partnerschap voor innovatie voor de productiviteit en duurzaamheid van de landbouw). Hoewel het GLB het handelsverstorende beleidskader inmiddels achter zich heeft gelaten, wordt verwacht dat de landbouwsector in de EU verder onder druk zal komen staan van de liberalisering, met name in het kader van de ontwikkelingsagenda van Doha en de vrijhandelsovereenkomst met de Mercosur.

Bij het opstellen van de drie beleidsscenario's is rekening gehouden met de voorkeuren die naar voren zijn gekomen tijdens het overleg in het kader van de effectbeoordeling. De belanghebbende partijen konden van 23.11.2010 tot 25.1.2011 hun bijdragen indienen en op 12.1.2011 is een bijeenkomst van een adviescomité gehouden. De voornaamste punten worden hieronder samengevat[6].

- De belanghebbende partijen zijn het er grotendeels over eens dat een sterk, op twee pijlers gebaseerd GLB nodig is om de uitdagingen (voedselzekerheid, duurzaam beheer van de natuurlijke hulpbronnen en territoriale ontwikkeling) aan te gaan.

- De meeste respondenten vinden dat het GLB een rol moet spelen bij het stabiliseren van markten en prijzen.

- De belanghebbende partijen hebben uiteenlopende meningen over de gerichtheid van de steun (met name de herverdeling van de rechtstreekse betalingen en de plafonnering van de betalingen).

- Men is het erover eens dat beide pijlers in belangrijke mate kunnen bijdragen tot het intensiveren van klimaatgerelateerde maatregelen en van de milieuprestatie ten bate van de samenleving in de EU. Het brede publiek pleit ervoor dat de betalingen in het kader van de eerste pijler doelgerichter worden gebruikt; veel landbouwers vinden dat dat nu al gebeurt.

- De respondenten willen dat alle delen van de EU, ook de probleemgebieden, delen in de toekomstige groei en ontwikkeling.

- Een groot aantal respondenten legt de nadruk op de integratie van het GLB en andere beleidsgebieden, zoals milieu, gezondheid, handel en ontwikkeling.

- Het GLB kan in overeenstemming met de Europa 2020-strategie worden gebracht aan de hand van innovatie, ontwikkeling van concurrerende ondernemingen en de levering van collectieve goederen aan de EU-burger.

De vergelijking van de drie alternatieve beleidsscenario's in het kader van de effectbeoordeling heeft de volgende resultaten opgeleverd.

Het heroriënteringsscenario zou leiden tot een versnelde structurele aanpassing in de landbouwsector dankzij een verschuiving van de productie naar de meest kostenefficiënte gebieden en rendabele sectoren. Met dit scenario zouden aanzienlijk meer financiële middelen naar milieu gaan, maar zou de sector aan de andere kant worden blootgesteld aan grotere risico's omdat er maar beperkte ruimte bestaat voor interventie op de markt. Bovendien zou zowel de samenleving als het milieu zware klappen krijgen, aangezien de minst concurrerende gebieden hun inkomens en natuurlijke omgeving danig achteruit zouden zien gaan omdat het hefboomeffect van de combinatie rechtstreekse betalingen - randvoorwaarden verloren zou gaan.

Aan de andere kant van het spectrum zou het aanpassingsscenario de beste kansen op continuïteit van het beleid bieden, plus de mogelijkheid om weliswaar beperkte, maar tastbare verbeteringen in te voeren op het gebied van concurrentievermogen en milieuprestatie. Er bestaan echter ernstige twijfels over de vraag of dit scenario een adequaat antwoord kan bieden op de belangrijke klimaat- en milieuproblemen van de toekomst die mee zullen bepalen of de duurzaamheid van de landbouw op lange termijn kan worden gewaarborgd.

Met het integratiescenario – en de daarmee gepaard gaande doelgerichtere en "groenere" rechtstreekse betalingen – worden nieuwe paden ingeslagen. Volgens de analyse is "vergroening" tegen een redelijke kostprijs voor de landbouwers een haalbare kaart. Nadeel is evenwel dat dit onvermijdelijk een grotere administratieve belasting met zich zal brengen. Ook is het mogelijk de plattelandsontwikkeling een nieuw elan te geven op voorwaarde dat de lidstaten en de regio's de nieuwe mogelijkheden efficiënt benutten en het gemeenschappelijk strategisch kader (met daarin ook de andere EU-fondsen) de synergie met de eerste pijler niet tenietdoet en de kenmerkende sterke punten van de plattelandsontwikkeling niet verzwakt. Als men erin slaagt het juiste evenwicht te bereiken, zou langetermijnduurzaamheid van de landbouw en de plattelandsgebieden het meest gebaat zijn bij dit scenario.

Op basis van het voorgaande wordt in de effectbeoordeling geconcludeerd dat het integratiescenario er op de meest evenwichtige manier in slaagt het GLB geleidelijk af te stemmen op de strategische doelstellingen van de EU. Hetzelfde evenwicht is trouwens terug te vinden bij de tenuitvoerlegging van de verschillende componenten in de wetgevingsvoorstellen. Eveneens van essentieel belang is dat een evaluatiekader wordt ontwikkeld om de prestatie van het GLB te meten aan de hand van een gemeenschappelijke reeks aan beleidsdoelstellingen gekoppelde indicatoren.

Vereenvoudiging was een belangrijke bekommernis in het hele proces en moet op diverse manieren haar beslag krijgen, bijvoorbeeld bij het stroomlijnen van de randvoorwaarden en van de marktinstrumenten en bij het ontwerpen van de regeling voor kleine landbouwers. Bovendien moet het "vergroenen" van de rechtstreekse betalingen zo worden vormgegeven dat de administratieve belasting, onder meer op het gebied van controlekosten, tot een minimum wordt beperkt.

3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

Voorgesteld wordt de bestaande tweepijlerstructuur van het GLB te handhaven, met verplichte algemeen toepasselijke jaarlijkse maatregelen onder de eerste pijler, aangevuld met optionele, beter op de specifieke nationale en de regionale kenmerken toegesneden maatregelen in het kader van de meerjarige programmeringsaanpak onder de tweede pijler. Met de nieuwe vormgeving van de rechtstreekse betalingen wordt beoogd de synergieën met de tweede pijler beter te benutten en de tweede pijler onder te brengen in een gemeenschappelijk strategisch kader dat een betere coördinatie mogelijk maakt met andere EU-fondsen die gedeeld worden beheerd.

Op deze basis wordt de bestaande structuur van de vier basisrechtsinstrumenten behouden, weliswaar met dien verstande dat de werkingssfeer van de financieringsverordening wordt uitgebreid om de gemeenschappelijke bepalingen te bundelen in wat nu de horizontale verordening wordt genoemd.

De voorstellen zijn in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel. Het GLB is een echt gemeenschappelijk beleid. De bevoegdheid ervoor wordt gedeeld tussen de EU en de lidstaten. Het beleid wordt op EU-niveau aangestuurd met als doel een duurzame en diverse landbouw in de hele EU te handhaven en in het kader daarvan belangrijke grensoverschrijdende problemen zoals de klimaatverandering aan te pakken en de solidariteit tussen de lidstaten te verstevigen. Gezien het belang van de toekomstige uitdagingen (voedselzekerheid, milieu en territoriaal evenwicht) blijft het GLB een beleid dat van strategisch belang is, wil men ervoor zorgen dat de beleidsuitdagingen op de meest doeltreffende manier worden benaderd en de begrotingsmiddelen op de meest efficiënte manier worden gebruikt. Bovendien wordt voorgesteld de bestaande onderverdeling van de instrumenten in twee pijlers te behouden. Dit biedt de lidstaten meer ruimte voor het vinden van op hun specifieke lokale omstandigheden toegesneden oplossingen en voor het cofinancieren van de tweede pijler. Het nieuwe Europees Partnerschap voor innovatie en de toolkit voor risicobeheer worden eveneens onder de tweede pijler ondergebracht. Tegelijkertijd wordt het beleid beter afgestemd op de Europa 2020-strategie (inclusief een gemeenschappelijk kader waaronder ook de andere EU-fondsen zullen vallen) en wordt een aantal verbeteringen en vereenvoudigingen ingevoerd. Tot slot blijkt uit de in het kader van de effectbeoordeling verrichte analyse duidelijk dat niet-optreden kosten met zich zou brengen in de vorm van negatieve economische, ecologische en sociale gevolgen.

De integrale-GMO-verordening bevat voorschriften voor de gemeenschappelijke organisatie van de landbouwmarkten. De steunregeling voor de meest hulpbehoevenden zal in een afzonderlijk instrument worden opgenomen.

Naar aanleiding van de melkcrisis in 2008–2009 is gebleken dat nog steeds behoefte bestaat aan een doeltreffend veiligheidsnetmechanisme en dat de beschikbare instrumenten moeten worden gestroomlijnd. Uit de besprekingen van de groep deskundigen op hoog niveau inzake melk is tevens naar voren gekomen dat de werking van de voedselketen aan verbetering toe is. Deze verordening heeft tot doel de bepalingen te stroomlijnen, uit te breiden en te vereenvoudigen op basis van de ervaring die tot dusverre is opgedaan met de openbare interventie, de particuliere opslag, uitzonderings-/noodmaatregelen en steun voor specifieke sectoren. Bovendien is de verordening gericht op betere samenwerking tussen de producenten- en de brancheorganisaties.

Bepaalde vormen van sectorale steun worden afgeschaft (bijv. voor magere melk, hop en zijderupsen). Aangezien de afschaffing van de melkquota en het verbod op de aanplant van wijnstokken nog in het kader van de bestaande wetgeving hun beslag zullen krijgen, hoefden de desbetreffende wetsbepalingen niet te worden gewijzigd. Volgens de planning verstrijken de suikerquota op 30 september 2015. Voorts is in de verordening één bepaling over dierziekten/verlies aan vertrouwen bij de consument opgenomen, en tevens een clausule inzake marktverstoringen die alle onder de huidige integrale GMO vallende sectoren dekt.

Voorts zullen de lidstaten voortaan niet meer slechts in enkele, maar in alle sectoren die onder de bestaande integrale GMO vallen, producentenorganisaties, unies van producentenorganisaties en brancheorganisaties kunnen erkennen. De steun voor de oprichting van producentengroeperingen in de sector groenten en fruit wordt overgeheveld naar de component plattelandsontwikkeling.

De verordening spoort met het voorstel dat al is gedaan voor de melksector. In dat voorstel wordt bepaald aan welke basisvoorwaarden moet worden voldaan indien lidstaten schriftelijke contracten verplicht stellen om de onderhandelingspositie van de melkproducenten in de voedselketen te versterken. De verordening spoort eveneens met het voorstel dat met betrekking tot de handelsnormen is gedaan in het kader van het kwaliteitspakket.

Vanuit het oogpunt van de vereenvoudiging zullen zowel de lidstaten als de marktdeelnemers hun administratieve belasting zien afnemen als gevolg van de afschaffing van bepaalde sectorale steunmaatregelen, de ontkoppeling van de steunregeling in de sector zijderupsen, de stopzetting van de suikerquotaregeling en de afschaffing van de voorschriften op het gebied van de registratie van leveringscontracten en de gelijkwaardigheidsverklaring in de hopsector. Het zal niet langer nodig zijn een zekere capaciteit aan te houden om de sectorale steunregelingen ten uitvoer te leggen, noch om financiële middelen vrij te maken om deze regelingen te controleren.

4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

Krachtens het voorstel inzake het meerjarig financieel kader zou landbouw – per slot van rekening een gemeenschappelijk beleid van strategisch belang – zoals voorheen een aanzienlijk deel van de EU-begroting toegewezen krijgen. Dit komt erop neer dat voor de verwezenlijking van de kerndoelstellingen van het landbouwbeleid in de periode 2014-2020 317,2 miljard euro wordt uitgetrokken voor de eerste pijler en 101,2 miljard euro voor de tweede pijler (cijfers uitgedrukt in lopende prijzen).

Bovenop de hierboven genoemde financiële middelen voor de eerste en de tweede pijler wordt nog een extra bedrag van 17,1 miljard euro geoormerkt voor onderzoek en innovatie (5,1 miljard euro), voedselveiligheid (2,5 miljard euro), voedselverstrekking voor de meest hulpbehoevenden in het kader van andere posten van het meerjarig financieel kader (2,8 miljard euro), een nieuwe reserve voor crises in de landbouwsector (3,9 miljard euro) en het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (maximaal 2,8 miljard euro). Dit alles samen brengt de totale begroting voor het GLB in de periode 2014-2020 op 435,6 miljard euro.

Wat de verdeling van de steun over de lidstaten betreft, wordt voorgesteld dat indien lidstaten op het gebied van rechtstreekse betalingen minder dan 90 % van het EU-gemiddelde ontvangen, het verschil tusen het niveau van hun rechtstreekse betalingen en dat niveau van 90 % met een derde wordt verkleind. De nationale maxima in de verordening over de rechtstreekse betalingen worden op die grondslag berekend.

De steun voor plattelandsontwikkeling wordt met inachtneming van de huidige verdeling verdeeld aan de hand van objectieve criteria die gekoppeld zijn aan de beleidsdoelstellingen. Minder ontwikkelde regio's moeten, zoals nu ook het geval is, kunnen profiteren van hogere cofinancieringsniveaus die tevens zullen worden toegepast op maatregelen inzake, onder meer, kennisoverdracht, producentengroeperingen, samenwerking en Leader.

Er is een mogelijkheid tot flexibiliteit ingevoerd wat de overdracht tussen de pijlers betreft (tot 5 % van de rechtstreekse betalingen). Dit houdt in dat lidstaten die hun plattelandsontwikkelingsbeleid willen versterken, overdrachten van de eerste naar de tweede pijler kunnen doen en dat lidstaten met een percentage rechtstreekse betalingen onder 90 % van het EU-gemiddelde overdrachten kunnen doen van de tweede naar de eerste pijler.

In het financieel memorandum dat bij de voorstellen is gevoegd, wordt nader ingegaan op de financiële gevolgen van de voorstellen inzake de hervorming van het GLB.

2011/0281 (COD)

Voorstel voor een

VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten ("Integrale-GMO-verordening")

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 42, eerste alinea, en artikel 43, lid 2,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie[7],

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[8],

Na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming[9],

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure[10],

Overwegende hetgeen volgt:

1. In de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's "Het GLB tot 2020: inspelen op de uitdagingen van de toekomst inzake voedsel, natuurlijke hulpbronnen en territoriale evenwichten"[11] worden de uitdagingen en doelstellingen voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) in de periode na 2013 uiteengezet en wordt aangegeven welke richting het GLB in die periode zal uitgaan. Gezien de besprekingen over deze mededeling moet de hervorming van het GLB met ingang van 1 januari 2014 in werking treden. De hervorming moet betrekking hebben op alle belangrijke instrumenten van het GLB, inclusief Verordening (EU) nr. [COM(2010) 799] van […] houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke BEPALINGEN voor een aantal landbouwproducten (Integrale-GMO-verordening)[12]. Gezien de reikwijdte van de hervorming dient Verordening (EU) nr. [COM(2010) 799] te worden ingetrokken en te worden vervangen door een nieuwe integrale-GMO-verordening. Bovendien moet in het kader van de hervorming worden gestreefd naar een optimale harmonisatie, stroomlijning en vereenvoudiging van de bepalingen, met name de bepalingen die op meer dan één landbouwsector van toepassing zijn, onder meer door ervoor te zorgen dat de Commissie middels gedelegeerde handelingen niet-essentiële onderdelen van maatregelen kan vaststellen.

2. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij de voorbereiding passend overleg pleegt, onder meer met deskundigen. Bij het voorbereiden en opstellen van gedelegeerde handelingen dient de Commissie erop toe te zien dat de desbetreffende documenten gelijktijdig, tijdig en op passende wijze bij het Europees Parlement en de Raad worden ingediend.

3. Overeenkomstig artikel 43, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna "het Verdrag" genoemd) dient de Raad maatregelen voor de bepaling van de prijzen, de heffingen, de steun en de kwantitatieve beperkingen vast te stellen. Wanneer artikel 43, lid 3, van het Verdrag van toepassing is, dient in de onderhavige verordening ter wille van de duidelijkheid expliciet te worden vermeld dat de maatregelen op die basis door de Raad zullen worden vastgesteld.

4. De onderhavige verordening dient alle basisonderdelen van de integrale GMO te bevatten. De bepaling van prijzen, heffingen, steun en kwantitatieve beperkingen is in bepaalde gevallen onlosmakelijk met deze basisonderdelen verbonden.

5. Om tegemoet te komen aan de in artikel 40, lid 1, van het Verdrag vastgestelde eis een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten tot stand te brengen, dient deze verordening van toepassing te zijn op alle in bijlage I bij het Verdrag vermelde landbouwproducten.

6. Er moet worden verduidelijkt dat Verordening (EU) nr. […] [horizontale GLB-verordening][13] en de op grond daarvan vastgestelde bepalingen van toepassing zijn op de in de onderhavige verordening opgenomen maatregelen. [De horizontale GLB-verordening] omvat met name bepalingen die de naleving van de uit de GLB-bepalingen voortvloeiende verplichtingen moeten garanderen, onder meer op het gebied van controles en de toepassing van administratieve maatregelen en administratieve sancties bij niet-naleving, en omvat tevens voorschriften inzake het stellen en vrijgeven van zekerheden en het terugvorderen van ten onrechte verrichte betalingen.

7. In deze verordening wordt net als in andere op grond van artikel 43 van het Verdrag vastgestelde wetsbesluiten verwezen naar de productomschrijvingen en de posten en postonderverdelingen van de gecombineerde nomenclatuur. Wijzigingen van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief kunnen tot gevolg hebben dat de betrokken wetsbesluiten op technisch gebied aan deze wijzigingen moeten worden aangepast. De Commissie moet de bevoegdheid krijgen om uitvoeringsmaatregelen vast te stellen teneinde dergelijke aanpassingen aan te brengen. In het belang van de duidelijkheid en de eenvoud moet Verordening (EEG) nr. 234/79 van 5 februari 1979 inzake de procedure voor aanpassingen van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief voor landbouwproducten[14], die voorziet in deze bevoegdheid, worden ingetrokken en dient die bevoegdheid te worden geïntegreerd in de onderhavige verordening.

8. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de rijstsector, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de bijwerking van de in deel I van bijlage II bij de onderhavige verordening opgenomen definities inzake de rijstsector.

9. De Commissie moet uitvoeringsmaatregelen op het gebied van verhogingen of verlagingen van de openbare-interventieprijs kunnen vaststellen om ervoor te zorgen dat de productie op bepaalde padievariëteiten wordt gericht.

10. Voor granen, rijst, suiker, gedroogde voedergewassen, zaaizaad, olijfolie en tafelolijven, vlas en hennep, groenten en fruit, bananen, melk en zuivelproducten, en zijderupsen moeten verkoopseizoenen worden vastgesteld die zo goed mogelijk moeten worden afgestemd op de biologische productiecyclus van elk van deze producten.

11. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de sector groenten en fruit en de sector verwerkte groenten en fruit, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van de verkoopseizoenen voor deze producten.

12. Om de markten te stabiliseren en de landbouwbevolking een redelĳke levensstandaard te garanderen is voor de verschillende sectoren een gedifferentieerd systeem van prijsondersteuning ontwikkeld, en zijn regelingen inzake rechtstreekse steunverlening ingevoerd, rekening houdend met enerzijds de uiteenlopende behoeften van elk van deze sectoren en anderzijds de onderlinge afhankelijkheid van de verschillende sectoren. Deze maatregelen nemen de vorm aan van openbare interventie of, in voorkomend geval, de betaling van steun voor particuliere opslag. De prijsondersteunende maatregelen dienen te worden behouden, weliswaar in gestroomlijnde en vereenvoudigde vorm.

13. Met het oog op duidelijkheid en transparantie moeten de bepalingen een gemeenschappelijke structuur krijgen, terwijl het in elke sector gevoerde beleid in stand moet worden gehouden. Hiertoe dient een onderscheid te worden gemaakt tussen referentieprijzen en interventieprijzen en moeten de laatstbedoelde prijzen worden gedefinieerd, waarbij met name moet worden verduidelijkt dat slechts de voor openbare interventie geldende interventieprijzen overeenstemmen met de toegepaste regelingsprijs waarnaar wordt verwezen in bijlage 3, punt 8, eerste zin, van de WTO-overeenkomst inzake de landbouw (i.e. prijsverschilondersteuning). In dit verband dient te worden verduidelijkt dat op de markt kan worden geïntervenieerd via openbare interventie en via andere vormen van interventie waarbij geen gebruik wordt gemaakt van vooraf vastgestelde prijsindicaties.

14. Afhankelijk van de praktijk en de ervaring die in het kader van vorige GMO's zijn opgedaan, moet de interventieregeling gedurende bepaalde perioden van het jaar beschikbaar zijn en gedurende die periode hetzij permanent hetzij afhankelijk van de marktprijzen worden opengesteld.

15. Het prijsniveau waartegen bepaalde hoeveelheden van bepaalde producten tegen een vaste prijs voor openbare interventie, i.e. bij wijze van prijsverschilondersteuning, en in andere gevallen worden aangekocht, dient conform de met vorige GMO's opgedane praktijk en ervaring te worden bepaald in het kader van de betrokken openbare inschrijving.

16. Deze verordening moet de mogelijkheid bieden de voor openbare interventie aangekochte producten weg te werken. Dergelijke maatregelen moeten op zodanige wijze worden genomen dat verstoringen van de markt worden voorkomen en dat de kopers op voet van gelijkheid worden behandeld en gelijke toegang tot deze producten hebben.

17. Om de markttransparantie te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de voorwaarden op grond waarvan zij kan beslissen particuliere-opslagsteun te verlenen teneinde, rekening houdend met de marktsituatie, de markt in evenwicht te brengen en de marktprijzen te stabiliseren.

18. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de verschillende sectoren, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen om vast te stellen welke andere dan de in de onderhavige verordening vastgestelde eisen en voorwaarden van toepassing zijn op de producten die voor openbare interventie moeten worden aangekocht en in het kader van de regeling voor particuliere-opslagsteun moeten worden opgeslagen, om vast te stellen welke prijsverhogingen of -verlagingen met het oog op kwaliteitsdoeleinden gelden voor de aankoop en de verkoop, en om vast te stellen welke bepalingen gelden met betrekking tot de op de betaalorganen rustende verplichting om al het rundvlees na de overname en vóór de opslag te laten uitbenen.

19. Om rekening te houden met de diverse omstandigheden op het gebied van de opslag van interventievoorraden in de Unie en om de marktdeelnemers een adequate toegang tot de openbare interventie te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de vereisten waaraan de interventieopslagruimten voor de in het kader van de regeling aan te kopen producten moeten voldoen, met betrekking tot de verkoop van kleine hoeveelheden die in de lidstaten in opslag zijn gebleven, met betrekking tot voorschriften voor de rechtstreekse verkoop van hoeveelheden die niet meer mogen worden herverpakt of die kwaliteitsverlies hebben geleden, en met betrekking tot bepaalde voorschriften inzake de opslag van producten in en buiten de lidstaat die verantwoordelijk is voor de producten en voor de behandeling van deze producten op het gebied van douanerechten en andere bedragen die krachtens het GLB voor deze producten moeten worden verleend of over deze producten moeten worden geheven.

20. Om te garanderen dat de particuliere opslag het gewenste effect op de markt heeft, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot maatregelen voor het verlagen van het te betalen steunbedrag wanneer de opgeslagen hoeveelheid kleiner is dan de gegunde hoeveelheid, en met betrekking tot voorwaarden voor de toekenning van een voorschot.

21. Ter vrijwaring van de rechten en plichten van marktdeelnemers die deelnemen aan maatregelen voor openbare interventie of particuliere opslag, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het gebruik van openbare inschrijvingen, met betrekking tot de toegangsvoorwaarden voor de marktdeelnemers en met betrekking tot de verplichting tot het stellen van een zekerheid.

22. Om de aanbiedingsvorm van de verschillende producten te standaardiseren in het belang van de markttransparantie, de notering van prijzen en de toepassing van marktinterventieregelingen in de vorm van openbare interventie en particuliere opslag, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de EU-schema's voor de indeling van geslachte runderen, van varkens en van schapen en geiten.

23. Om een accurate en betrouwbare indeling van geslachte dieren te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de toetsing door een EU-comité van de wijze waarop de indeling van geslachte dieren in de lidstaten wordt toegepast.

24. De bestaande, in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid vastgestelde regeling voor de verstrekking van levensmiddelen aan de meest hulpbehoevenden in de Unie moet in een afzonderlijke verordening worden ondergebracht waarin de doelstellingen van deze regeling op het gebied van sociale cohesie worden weergegeven. Dit neemt niet weg dat deze verordening moet voorzien in de mogelijkheid om producten uit openbare-interventievoorraden weg te werken door deze beschikbaar te maken voor gebruik in het kader van deze regeling.

25. De consumptie van groenten en fruit en van zuivelproducten door kinderen moet worden aangemoedigd, onder meer door het aandeel van deze producten in de voeding van kinderen duurzaam te vergroten in het stadium waarin hun eetgewoonten worden gevormd. Daarom moet de EU-steun ter financiering of cofinanciering van de levering van dergelijke producten aan kinderen in onderwijsinstellingen worden bevorderd.

26. Met het oog op een gezond beheer van de begroting voor de regelingen moeten voor elke regeling adequate bepalingen worden vastgesteld. De EU-steun mag niet worden gebruikt ter vervanging van financiering voor eventueel bestaande nationale schoolfruitregelingen. In het licht van de budgettaire beperkingen moet de lidstaten echter worden toegestaan hun financiële bijdrage aan de regelingen te vervangen door bijdragen van de particuliere sector. De lidstaten moeten in het belang van de doeltreffendheid van hun schoolfruitregeling zorgen voor begeleidende maatregelen waarvoor zij nationale steun mogen toekennen.

27. Teneinde gezonde eetgewoonten bij kinderen te bevorderen, het doeltreffende en gerichte gebruik van de Europese fondsen te waarborgen en de kennis over de regeling te stimuleren, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de producten die in het kader van de regeling niet voor steun in aanmerking komen, met betrekking tot de doelgroep van de regeling, met betrekking tot de nationale of regionale strategieën – inclusief begeleidende maatregelen – die de lidstaten moeten opstellen om voor de steun in aanmerking te komen, met betrekking tot de goedkeuring en de selectie van steunaanvragers, met betrekking tot objectieve criteria voor de verdeling van de steun over de lidstaten, de indicatieve toewijzing van steun aan de lidstaten en de wijze van hertoewijzing van steun aan de lidstaten op basis van de ontvangen aanvragen, met betrekking tot de subsidiabele kosten, inclusief de mogelijkheid een maximum voor dergelijke kosten vast te stellen, en met betrekking tot de aan de deelnemende lidstaten gestelde eis de rol van de Unie als subsidieverstrekker voor de regeling bekend te maken.

28. Om rekening te houden met de evolutie van de consumptiepatronen voor zuivelproducten en met de innovatie en ontwikkelingen op de zuivelmarkt, om ervoor te zorgen dat de steun wordt verleend aan de juiste begunstigden en aanvragers en om de kennis van de steunregeling te vergroten, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen inzake de schoolmelkregeling aan te nemen met betrekking tot de producten die in het kader van de regeling voor steun in aanmerking komen, met betrekking tot de nationale of regionale strategieën die de lidstaten moeten opstellen om voor de steun in aanmerking te komen, met betrekking tot de doelgroep van de regeling, met betrekking tot de voorwaarden voor verlening van de steun en het stellen van een zekerheid om de uitvoering te garanderen wanneer een voorschot op de steun wordt betaald, met betrekking tot monitoring en evaluatie, en met betrekking tot de aan de onderwijsinstellingen gestelde eis de rol van de Unie als subsidieverstrekker voor de regeling bekend te maken

29. Slechts één lidstaat maakt gebruik van de steunregeling voor organisaties van hopproducenten. Om flexibiliteit te creëren en de aanpak in deze sector af te stemmen op die in andere sectoren, moet deze steunregeling worden stopgezet, met dien verstande dat deze producentenorganisaties in aanmerking kunnen komen voor steun in het kader van plattelandsontwikkelingsmaatregelen.

30. Er is EU-financiering nodig om erkende producentenorganisaties aan te moedigen tot het opstellen van activiteitenprogramma's die tot doel hebben de productiekwaliteit van olijfolie en tafelolijven te verbeteren. In dat verband dient in deze verordening te worden bepaald dat de EU-steun moet worden toegewezen naargelang van de prioriteit die wordt gegeven aan de in het kader van de betrokken activiteitenprogramma's verrichte activiteiten. Er dient echter te worden bepaald dat alleen de nuttigste activiteiten voor steun in aanmerking komen en de mogelijkheid van cofinanciering moet worden ingevoerd om de kwaliteit van dergelijke programma's te verbeteren.

31. Om te garanderen dat de organisaties van marktdeelnemers in de sector olijfolie en tafelolijven die steun ontvangen, de productiekwaliteit van hun producten daadwerkelijk verbeteren en hun verplichtingen nakomen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de voorwaarden voor erkenning van organisaties van marktdeelnemers die voor toepassing van de steunregeling in aanmerking willen komen, en de schorsing of de intrekking van die erkenning, met betrekking tot de voor EU-financiering in aanmerking komende maatregelen, met betrekking tot de toewijzing van EU-financiering ten bate van specifieke maatregelen, met betrekking tot de niet voor EU-financiering in aanmerking komende activiteiten en kosten, en met betrekking tot de selectie en goedkeuring van activiteitenprogramma's en de verplichting tot het stellen van een zekerheid.

32. In deze verordening wordt een onderscheid gemaakt tussen enerzijds groenten en fruit, waaronder zowel voor afzet als voor verwerking bestemde groenten en fruit vallen, en anderzijds verwerkte groenten en fruit. De voorschriften inzake producentenorganisaties, operationele programma's en financiële steun van de EU zijn slechts van toepassing op groenten en fruit en op uitsluitend voor verwerking bestemde groenten en fruit.

33. De productie van groenten en fruit is onvoorspelbaar en de producten zijn bederfelijk. Zelfs beperkte overschotten kunnen de markt danig uit evenwicht brengen. Daarom moeten crisisbeheersmaatregelen worden vastgesteld die net als vroeger in de operationele programma's moeten worden geïntegreerd.

34. Bij de productie en de afzet van groenten en fruit moet, zowel op het gebied van teeltmethoden als bij het beheren van afvalmateriaal en het wegwerken van uit de markt genomen producten, ten volle rekening worden gehouden met de milieueisen, vooral wat betreft de bescherming van de waterkwaliteit, de instandhouding van de biodiversiteit en de landschapsverzorging.

35. In het kader van het plattelandsontwikkelingsbeleid moeten alle sectoren in alle lidstaten in aanmerking komen voor steun voor de oprichting van producentengroeperingen en bijgevolg moet de specifieke steun in de sector groenten en fruit worden stopgezet.

36. Om de producentenorganisaties in de sector groenten en fruit meer verantwoordelijkheid te geven, met name ten aanzien van hun financiële beslissingen, en om ervoor te zorgen dat de hun van overheidswege toegewezen financiële middelen toekomstgericht worden besteed, moeten voorwaarden worden vastgesteld voor het gebruik van deze financiële middelen. Gezamenlijke financiering van door producentenorganisaties ingestelde actiefondsen is een adequate oplossing. In bepaalde gevallen dient aanvullende financiering te worden toegestaan. Actiefondsen mogen slechts worden gebruikt om operationele programma's in de sector groenten en fruit te financieren. Met het oog op de beheersing van de EU-uitgaven moet de steun aan producentenorganisaties die een actiefonds instellen, worden begrensd.

37. In regio's waar de productie in de sector groenten en fruit zwak is georganiseerd, dient de toekenning van extra nationale financiële bijdragen te worden toegestaan. In lidstaten die op structureel gebied sterk benadeeld zijn, moeten die bijdragen door de Unie kunnen worden vergoed.

38. Om een doeltreffende, gerichte en duurzame steunverlening aan producentenorganisaties in de sector groenten en fruit te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot actiefondsen en operationele programma's, met betrekking tot structuur en inhoud van een nationaal kader en een nationale strategie, met betrekking tot financiële EU-steun, met betrekking tot crisispreventie- en crisisbeheersmaatregelen, en met betrekking tot nationale financiële steun.

39. Het is belangrijk te zorgen voor steunmaatregelen in de wijnsector die erop gericht zijn de concurrentiestructuren te versterken. Hoewel deze maatregelen door de Unie moeten worden vastgesteld en gefinancierd, moet het aan de lidstaten worden overgelaten om een passend geheel aan maatregelen te kiezen die tegemoet komen aan de behoeften van hun regionale groeperingen, met inachtneming van hun specifieke kenmerken, en om deze maatregelen in de nationale steunprogramma’s te integreren. De lidstaten moeten verantwoordelijk worden gesteld voor de uitvoering van dergelijke programma’s.

40. De afzetbevordering van EU-wijnen in derde landen is een essentiële maatregel die in aanmerking moet komen voor nationale steunprogramma’s. Herstructurerings- en omschakelingsactiviteiten moeten verder worden gefinancierd op grond van de positieve structurele effecten ervan op de wijnsector. Er moet ook steun beschikbaar zijn voor investeringen in de wijnsector die erop gericht zijn de economische prestatie van de ondernemingen als zodanig te verbeteren. Steun voor de distillatie van bijproducten moet ter beschikking staan van lidstaten die dit instrument willen gebruiken om de kwaliteit van de wijn te waarborgen en tegelijkertijd het milieu in stand willen houden.

41. Preventiegerichte instrumenten zoals oogstverzekering, onderlinge fondsen en groen oogsten, moeten ter bevordering van een verantwoordelijke aanpak van crisissituaties in aanmerking komen voor steun in het kader van de steunprogramma’s voor wijn.

42. De bepalingen inzake de door de lidstaten besloten steunverlening aan wijnbouwers via de toekenning van toeslagrechten, zijn inmiddels definitief geworden. Daarom mag slechts steun worden verleend waarover de lidstaten uiterlijk op 1 december 2013 op grond van artikel 137 van Verordening (EU) nr. [COM(2010) 799] en overeenkomstig de daar vastgestelde voorwaarden hebben beslist.

43. Om ervoor te zorgen dat met de steunprogramma's voor wijn de beoogde doelstellingen worden bereikt en de Europese fondsen gericht worden gebruikt, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot voorschriften inzake de verantwoordelijkheid voor de uitgaven die worden gedaan tussen de datum van ontvangst van de steunprogramma's en van wijziging ervan enerzijds en de datum van toepassing van de steunprogramma's en de wijzigingen daarvan anderzijds, de criteria voor de subsidiabiliteit van de steunmaatregelen, de soort voor steun in aanmerking komende uitgaven en acties, de niet voor steun in aanmerking komende maatregelen en het maximale steunniveau per maatregel, met betrekking tot wijzigingen van reeds in werking getreden steunprogramma's, met betrekking tot voorschriften en drempels voor voorschotten, inclusief de verplichting tot het stellen van een zekerheid wanneer een voorschot wordt betaald, met betrekking tot algemene bepalingen en definities voor de toepassing van de steunprogramma's, met betrekking tot het voorkómen van misbruik van de steunmaatregelen en het voorkómen van dubbele financiering van projecten, met betrekking tot de voorwaarden waaronder producenten bijproducten van de wijnbereiding aan de markt onttrekken, de uitzonderingen op deze verplichting teneinde extra administratieve belasting te voorkomen en de bepalingen voor de vrijwillige certificering van distilleerders, met betrekking tot de voorschriften die de lidstaten met het oog op de tenuitvoerlegging van de steunmaatregelen in acht moeten nemen, alsmede de beperkingen om de coherentie met de werkingssfeer van de steunmaatregelen te verzekeren, en met betrekking tot de betalingen aan de begunstigden, met inbegrip van betalingen via verzekeringstussenpersonen.

44. In de bijenteelt lopen de productieomstandigheden en de opbrengsten sterk uiteen en zijn diverse en verspreid wonende marktdeelnemers actief, zowel bij de productie als bij de afzet. Bovendien is het nodig dat de Unie, gezien de verspreiding van de varroamijtziekte in tal van lidstaten in de afgelopen jaren en gezien de problemen die deze ziekte met zich brengt voor de honingproductie, haar acties voortzet, aangezien de varroamijtziekte niet volledig kan worden uitgeroeid en met goedgekeurde producten moet worden behandeld. Om rekening te houden met die omstandigheden en om de productie en de afzet van bijenteeltproducten in de Unie te bevorderen, moeten om de drie jaar nationale programma's voor de sector worden opgesteld teneinde de algemene voorwaarden voor de productie en de afzet van bijenteeltproducten te verbeteren. Deze nationale programma’s dienen gedeeltelijk door de Unie te worden gefinancierd.

45. Om ervoor te zorgen dat de financiële EU-middelen gericht worden gebruikt, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de maatregelen die in de bijenteeltprogramma's mogen worden opgenomen, met betrekking tot de inhoud en de manier van opstellen van de nationale programma's en de gerelateerde studies, en met betrekking tot de voorwaarden voor toewijzing van de financiële EU-bijdrage aan de deelnemende lidstaten.

46. De EU-steun voor de zijderupsenteelt moet in het kader van het stelsel van de rechtstreekse betalingen worden ontkoppeld overeenkomstig de aanpak voor steunverlening in andere sectoren.

47. De steun voor magere melk die en mageremelkpoeder dat in de Unie voor voederdoeleinden en voor verwerking tot caseïne en caseïnaten wordt geproduceerd, heeft de markt niet voldoende ondersteund en moet daarom worden stopgezet, net als de voorschriften inzake het gebruik van caseïne en caseïnaten bij de kaasbereiding.

48. De toepassing van normen voor de afzet van landbouwproducten kan de economische productie- en afzetvoorwaarden voor die producten en de kwaliteit ervan helpen verbeteren. De toepassing van dergelijke normen is dan ook in het belang van producenten, handelaren en consumenten.

49. Naar aanleiding van de mededeling van de Commissie over het kwaliteitsbeleid ten aanzien van landbouwproducten[15] en de daaropvolgende debatten wordt het als dienstig beschouwd handelsnormen per sector of product te handhaven teneinde rekening te houden met de verwachtingen van de consument en bij te dragen tot de verbetering van de economische voorwaarden voor de productie en de afzet van landbouwproducten en tot een betere kwaliteit van deze producten.

50. Om te garanderen dat alle producten van deugdelijke handelskwaliteit zijn, zou het, onverminderd Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden en de beginselen en voorschriften daarvan[16], dienstig zijn een algemene basishandelsnorm, als overwogen in de genoemde mededeling van de Commissie, in te stellen voor producten waarvoor geen sector- of productspecifieke handelsnorm bestaat. Als die producten in voorkomend geval aan een toepasselijke internationale norm voldoen, moeten die producten als conform de algemene handelsnorm worden beschouwd.

51. Voor sommige sectoren en/of producten zijn definities, aanduidingen en/of verkoopbenamingen een belangrijk element voor de vaststelling van de mededingingsvoorwaarden. Het is dan ook dienstig voor die sectoren en/of producten definities, aanduidingen en verkoopbenamingen vast te stellen die in de Unie uitsluitend mogen worden gebruikt voor de afzet van producten die aan de overeenkomstige voorschriften voldoen.

52. Voor de handelsnormen moeten horizontale bepalingen worden vastgesteld.

53. De handelsnormen moeten de markt in staat stellen zich te bevoorraden met producten van een gestandaardiseerde en bevredigende kwaliteit en moeten met name betrekking hebben op de definities, de indeling in klassen, de aanbiedingsvorm en de etikettering, de verpakking, de productiemethode, de bewaring, het vervoer, de producentengegevens, het gehalte aan bepaalde stoffen, de betrokken administratieve documenten, de opslag, de certificering en de termijnen.

54. Met name moet het, rekening houdend met het belang dat de consument heeft bij adequate en transparante productinformatie, mogelijk zijn om geval per geval op het juiste geografische niveau de plaats van de landbouwproductie te bepalen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van bepaalde sectoren, met name wat verwerkte landbouwproducten betreft.

55. Voor alle producten die in de Unie worden afgezet moeten handelsnormen gelden.

56. Er dienen bijzondere voorschriften te worden vastgesteld voor producten die uit derde landen worden ingevoerd, indien het op grond van in derde landen geldende nationale bepalingen gerechtvaardigd is af te wijken van de handelsnormen en op voorwaarde dat gelijkwaardigheid met de EU-wetgeving wordt gegarandeerd.

57. Voor smeerbare vetproducten is het dienstig de lidstaten de mogelijkheid te bieden bepaalde nationale voorschriften met betrekking tot kwaliteitsniveaus te behouden of vast te stellen.

58. Om te reageren op wijzigingen in de marktsituatie en rekening te houden met de specifieke kenmerken van elke sector, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen en wijzigen van voorschriften betreffende de algemene handelsnorm en het afwijken van die voorschriften en met betrekking tot voorschriften op het gebied van de naleving van de handelsnorm.

59. Om rekening te houden met de verwachtingen van de consument, om bij te dragen tot de verbetering van de economische productie- en afzetvoorwaarden voor landbouwproducten en tot de kwaliteit van die producten, om de aanpassing aan de constant veranderende marktomstandigheden en aan de evoluerende vraag van de consument te bevorderen, om rekening te houden met de ontwikkelingen op het gebied van ter zake relevante internationale normen en technische vooruitgang en om te voorkomen dat de productinnovatie wordt afgeremd, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van sector- of productspecifieke handelsnormen voor elke afzetfase, alsmede van afwijkingen en vrijstellingen van de toepassing van dergelijke normen, en met betrekking tot de eventueel vereiste wijziging, afwijking of vrijstelling van definities en verkoopbenamingen.

60. Om ervoor te zorgen dat de nationale voorschriften voor bepaalde producten en/of sectoren in het licht van de handelsnormen correct en transparant worden toegepast, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot voorwaarden voor de toepassing van dergelijke handelsnormen, alsmede met betrekking tot voorwaarden voor het in bezit hebben, in het verkeer brengen en gebruiken van producten die via experimentele procedés zijn verkregen.

61. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de handel tussen de Unie en bepaalde derde landen, met de bijzondere aard van sommige landbouwproducten en met de specifieke aard van elke sector, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van een tolerantie voor elke handelnorm bij overschrijding waarvan de hele partij producten als niet-conform de norm wordt beschouwd, met betrekking tot de voorwaarden waaronder ervan wordt uitgegaan dat ingevoerde producten een equivalent niveau van inachtneming van de voorschriften van de Unie betreffende de handelsnormen bieden en waaronder maatregelen kunnen worden genomen om af te wijken van de vereisten dat de producten slechts conform deze normen in de Unie mogen worden afgezet, en met betrekking tot de voorschriften inzake de toepassing van de handelsnormen op uit de Unie uitgevoerde producten.

62. Het concept van kwaliteitswijn in de Unie is onder meer gebaseerd op de specifieke kenmerken die zijn toe te schrijven aan de geografische oorsprong van de wijn. De consument kan deze wijn herkennen aan de hand van beschermde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen. Om de kwaliteitsaanspraken voor de betrokken producten te onderbouwen met een transparant en beter uitgewerkt kader, dient een regeling te worden vastgesteld op grond waarvan aanvragen voor een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding op dezelfde wijze worden onderzocht als in het kader van het horizontale kwaliteitsbeleid van de Unie voor andere levensmiddelen dan wijn en gedistilleerde dranken dat is vastgelegd in Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen[17].

63. Om de specifieke kwaliteitskenmerken van wijn met een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding te handhaven, moet het de lidstaten worden toegestaan op dit gebied stringentere regels toe te passen.

64. Om in de Unie beschermd te kunnen worden, moeten oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen voor wijn op EU-niveau worden erkend en geregistreerd overeenkomstig door de Commissie vastgestelde procedurele voorschriften.

65. Oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen van derde landen die in het land van oorsprong beschermd zijn, dienen ook in de EU voor bescherming in aanmerking te komen.

66. De registratieprocedure moet iedere natuurlijke of rechtspersoon met een rechtmatig belang in een lidstaat of een derde land de gelegenheid bieden zijn rechten te doen gelden door bezwaar aan te tekenen.

67. Geregistreerde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen moeten worden beschermd tegen elk gebruik waarbij ten onrechte wordt geprofiteerd van de reputatie die verbonden is aan producten die aan de eisen voldoen. Om eerlijke concurrentie te bevorderen en de consument niet te misleiden, moet deze bescherming ook gelden voor niet onder deze verordening vallende producten en diensten, met inbegrip van die welke niet in bijlage I bij het Verdrag zijn opgenomen.

68. Om rekening te houden met de bestaande etiketteringspraktijken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het toestaan van het gebruik van een wijndruivenrasbenaming die geheel of gedeeltelijk bestaat uit een beschermde oorsprongsbenaming of een beschermde geografische aanduiding.

69. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de productie in het afgebakende geografische gebied, om de kwaliteit en de traceerbaarheid van het product te waarborgen en om de legitieme rechten of belangen van de producenten of de marktdeelnemers te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de beginselen voor de afbakening van het geografische gebied, met betrekking tot de definities, beperkingen en afwijkingen voor de productie in het afgebakende geografische gebied, met betrekking tot de voorwaarden voor opname van aanvullende eisen in het productdossier, met betrekking tot de in het productdossier op te nemen gegevens, met betrekking tot het type producent dat de bescherming van een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding kan aanvragen, met betrekking tot de procedures voor het aanvragen van de bescherming van een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding, onder meer op het gebied van inleidende nationale procedures, onderzoek door de Commissie, bezwaarprocedures en procedures inzake de wijziging, annulering en omzetting van beschermde oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen, met betrekking tot de procedures voor grensoverschrijdende aanvragen, met betrekking tot aanvragen die geografische gebieden in derde landen betreffen, met betrekking tot de datum waarop de bescherming ingaat, met betrekking tot de procedures voor wijziging van productdossiers, en met betrekking tot de datum waarop een wijziging in werking treedt.

70. Om een adequate bescherming te garanderen en om te voorkomen dat de marktdeelnemers en de bevoegde autoriteiten nadeel ondervinden van de toepassing van deze verordening op wijnnamen waarvoor vóór 1 augustus 2009 bescherming is verleend, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van voor de beschermde benaming geldende beperkingen, met betrekking tot overgangsbepalingen op het gebied van wijnnamen die de lidstaten vóór 1 augustus 2009 als oorsprongsbenaming of als geografische aanduiding hebben erkend, met betrekking tot de inleidende nationale procedure, met betrekking tot wijnen die vóór een specifieke datum zijn afgezet of geëtiketteerd, en met betrekking tot wijzigingen van het productdossier.

71. Bepaalde aanduidingen die in de Unie traditioneel worden gebruikt, verstrekken de consument informatie over de bijzondere kenmerken en de kwaliteit van wijn, die een aanvulling vormt op de informatie die in de oorsprongsbenamingen en de geografische aanduidingen besloten ligt. Teneinde de werking van de interne markt en de eerlijke concurrentie te garanderen en te voorkomen dat consumenten worden misleid, dienen deze traditionele aanduidingen in aanmerking te komen voor bescherming in de Unie.

72. Om een adequate bescherming te garanderen, de legitieme rechten van producenten of marktdeelnemers te waarborgen en om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de handel tussen de EU en bepaalde derde landen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot bepalingen inzake de taal en de spelling van een te beschermen traditionele aanduiding, met betrekking tot de definitie van het type aanvragers die bescherming van een traditionele aanduiding kunnen aanvragen, met betrekking tot de voorwaarden waaronder een aanvraag om erkenning van een traditionele aanduiding als ontvankelijk wordt beschouwd, met betrekking tot de gronden voor bezwaar tegen een voorstel tot erkenning van een traditionele aanduiding, met betrekking tot de reikwijdte van de bescherming, waaronder het verband met merken, beschermde traditionele aanduidingen, beschermde oorsprongsbenamingen of beschermde geografische aanduidingen, homoniemen of bepaalde wijndruivenrassen, met betrekking tot de redenen voor annulering van een traditionele aanduiding, met betrekking tot de datum voor indiening van een aanvraag of een verzoek, met betrekking tot de procedures voor het aanvragen van de bescherming van een traditionele aanduiding, onder meer op het gebied van onderzoek door de Commissie, bezwaarprocedures, procedures inzake annulering en wijziging, met betrekking tot de voorwaarden voor het gebruik van een traditionele aanduiding op producten van derde landen, en met betrekking tot afwijkingen in dit verband.

73. De omschrijving, de aanduiding en de aanbiedingsvorm van de onder deze verordening vallende producten van de wijnsector kunnen belangrijke gevolgen hebben voor de afzetbaarheid van deze producten op de markt. Verschillen tussen de nationale wettelijke bepalingen over de etikettering van producten van de wijnsector kunnen de goede werking van de interne markt belemmeren. Bijgevolg moeten regels worden vastgesteld waarin de rechtmatige belangen van consumenten en producenten in aanmerking worden genomen. Daarom dienen EU-voorschriften inzake etikettering te worden vastgesteld.

74. Om de naleving van bestaande etiketteringspraktijken, met horizontale voorschriften inzake etikettering en aanbiedingsvorm, te garanderen, om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de wijnsector, om de doeltreffende werking van de certificerings-, goedkeuring- en verificatieprocedures, alsmede de legitieme belangen van de marktdeelnemers te waarborgen en om te voorkomen dat de marktdeelnemers worden benadeeld, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot uitzonderlijke omstandigheden die het weglaten van de vermelding "beschermde oorsprongsbenaming" of "beschermde geografische aanduiding" rechtvaardigen, met betrekking tot andere aanbiedingsvormen en het gebruik van andere etiketteringsaanduidingen dan bedoeld in deze verordening, met betrekking tot bepaalde verplichte aanduidingen, facultatieve aanduidingen en aanbiedingsvormen, met betrekking tot de vereiste maatregelen op het gebied van de etikettering en de aanbiedingsvorm van wijn met een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding die aan de nodige vereisten voldoet, met betrekking tot wijn die vóór 1 augustus 2009 is afgezet en geëtiketteerd, en met betrekking tot afwijkingen op het gebied van etikettering en aanbiedingsvorm.

75. De bepalingen inzake wijn moeten worden toegepast in het licht van de overeenkomsten die op grond van artikel 218 van het Verdrag zijn gesloten.

76. Er moeten voorschriften voor de indeling van wijndruivenrassen worden vastgesteld op grond waarvan lidstaten die meer dan 50 000 hectoliter per jaar produceren, verantwoordelijk blijven voor de indeling van de wijndruivenrassen waarvan op hun grondgebied wijn mag worden gemaakt. Sommige wijndruivenrassen moeten worden uitgesloten.

77. Er dienen bepaalde oenologische procedés en beperkingen voor de productie van wijn te worden vastgesteld, met name op het gebied van de versnijding en het gebruik van bepaalde soorten druivenmost, druivensap en verse druiven van oorsprong uit derde landen. Om te voldoen aan de internationale normen moet de Commissie zich voor verdere oenologische procedés in de regel baseren op de oenologische procedés die worden aanbevolen door de Internationale Organisatie voor wijnbouw en wijnbereiding (OIV).

78. In de wijnsector moeten de lidstaten ertoe worden gemachtigd de toepassing van bepaalde oenologische procedés te beperken of uit te sluiten, stringentere beperkingen voor op hun grondgebied geproduceerde wijnen te behouden en het experimentele gebruik van niet-toegestane oenologische procedés onder vast te stellen voorwaarden toe te staan.

79. Om ervoor te zorgen dat de betrokken producten voldoende traceerbaar zijn, met name met het oog op de bescherming van de consument, moet worden bepaald dat alle onder deze verordening vallende producten van de wijnsector die zich binnen de Unie in het verkeer bevinden, vergezeld moeten gaan van een begeleidend document.

80. Voor een beter beheer van het wijnbouwpotentieel dienen de lidstaten bij de Commissie een op het wijnbouwkadaster gebaseerde inventaris van hun productiepotentieel in te dienen. Om de lidstaten aan te moedigen de inventaris in te dienen, moet worden bepaald dat de herstructurerings- en omschakelingssteun slechts wordt verleend aan lidstaten die de inventaris hebben ingediend.

81. Om de monitoring en de verificatie van het productiepotentieel door de lidstaten te vergemakkelijken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het toepassingsgebied en de inhoud van het wijnbouwkadaster en de vrijstellingen.

82. Om het vervoer van wijnbouwproducten en de verificatie daarvan door de lidstaten te vergemakkelijken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot voorschriften betreffende het begeleidende document, het gebruik ervan en de vrijstelling van het gebruik ervan, met betrekking tot het vaststellen van de voorwaarden waaronder een begeleidend document moet worden beschouwd als een document dat een beschermde oorsprongsbenaming of een beschermde geografische aanduiding certificeert, met betrekking tot de verplichting tot het bijhouden van een register, met betrekking tot het specificeren van wie een register moet bijhouden en in welke gevallen van die verplichting kan worden afgeweken, met betrekking tot de transacties die in het register moeten worden opgenomen, en met betrekking tot voorschriften voor het gebruik van de begeleidende documenten en de registers.

83. Na het verstrijken van de quotaregeling zullen nog steeds specifieke instrumenten nodig zijn om op het gebied van rechten en plichten voor een redelijk evenwicht tussen de suikerondernemingen en de suikerbietentelers te zorgen. Hiertoe dienen de standaardbepalingen inzake onderlinge overeenkomsten tussen deze ondernemingen en telers te worden vastgesteld.

84. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de suikersector en met de belangen van alle partijen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot dergelijke overeenkomsten, met name op het gebied van de aankoop, de levering, de overname en de betaling van de bieten.

85. De producentenorganisaties en de unies daarvan kunnen een nuttige bijdrage leveren tot de concentratie van het aanbod en de bevordering van beste praktijken. Brancheorganisaties kunnen een belangrijke rol spelen door de dialoog tussen de in de bevoorradingsketen actieve partijen mogelijk te maken en zowel beste praktijken als markttransparantie te stimuleren. De bestaande voorschriften inzake de omschrijving en de erkenning van producentenorganisaties en unies daarvan die in bepaalde sectoren actief zijn, moeten derhalve worden geharmoniseerd, gestroomlijnd en uitgebreid teneinde deze organisaties en unies daarvan op verzoek te erkennen op grond van in alle sectoren vastgestelde statutaire bepalingen van de EU.

86. De in sommige sectoren geldende voorschriften op grond waarvan de lidstaten onder bepaalde voorwaarden een aantal van de voor hun productenorganisaties en unies daarvan en hun brancheorganisaties geldende voorschriften mogen uitbreiden tot niet bij die productenorganisaties, unies daarvan en brancheorganisaties aangesloten marktdeelnemers teneinde de impact van die productenorganisaties, unies daarvan en brancheorganisaties te versterken, zijn doeltreffend gebleken en moeten worden geharmoniseerd, gestroomlijnd en uitgebreid tot alle sectoren.

87. Wat levende planten, rundvlees, varkensvlees, schapen- en geitenvlees, eieren en pluimveevlees betreft, moet de mogelijkheid worden geboden om, met het oog op een vlottere aanpassing van het aanbod aan de eisen van de markt, bepaalde maatregelen te nemen die ertoe kunnen bijdragen dat de markten worden gestabiliseerd en een redelijke levensstandaard van de betrokken landbouwgemeenschap wordt verzekerd.

88. Ter aanmoediging van de initiatieven van producentenorganisaties, unies van producentenorganisaties en brancheorganisaties om de aanpassing van het aanbod aan de eisen van de markt te vergemakkelijken, uitgezonderd de initiatieven tot het uit de markt nemen van producten, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot maatregelen om, in de sectoren levende planten, rundvlees, varkensvlees, schapen- en geitenvlees, eieren en pluimveevlees, de kwaliteit te verhogen, de organisatie van productie, verwerking en afzet te verbeteren, de notering van de marktprijstendensen te vergemakkelijken, en het opstellen van korte- en langetermijnramingen aan de hand van gegevens betreffende de gebruikte productiemiddelen mogelijk te maken.

89. Om de werking van de markt voor wijn te verbeteren, moeten de lidstaten in staat zijn besluiten van brancheorganisaties uit te voeren. Die besluiten mogen evenwel geen betrekking hebben op praktijken die de concurrentie kunnen verstoren.

90. Bij gebrek aan EU-wetgeving over geformaliseerde, schriftelijke contracten, kunnen de lidstaten in het kader van hun regelingen op het gebied van contractrecht het gebruik van dergelijke contracten verplichten, op voorwaarde dat de EU-wetgeving hierbij in acht wordt genomen en met name de goede werking van de interne markt en van de gemeenschappelijke marktordening wordt gewaarborgd. Gezien de uiteenlopende situaties in de EU op dit gebied, moet de beslissing hierover, in het belang van de subsidiariteit, worden overgelaten aan de lidstaten. Wat de sector melk en zuivelproducten betreft, moet op EU-niveau wel een aantal basisvoorwaarden voor het gebruik van deze contracten worden vastgesteld, teneinde te garanderen dat dergelijke contracten aan bepaalde minimumnormen voldoen en zowel de interne markt als de gemeenschappelijke marktordening goed blijft werken. Aangezien sommige zuivelcoöperaties wellicht voorschriften met een soortgelijke werking in hun statuten hebben opgenomen, dienen zij in het belang van de vereenvoudiging te worden vrijgesteld van de contractplicht. Met het oog op een doeltreffende werking dient een dergelijke regeling tevens van toepassing te zijn in gevallen waarin tussenpersonen de melk bij de landbouwers inzamelen om deze aan de verwerkers te leveren.

91. Om een rationele ontwikkeling van de productie en een billijke levensstandaard van de melkproducenten te waarborgen, moet de onderhandelingspositie van de landbouwers ten opzichte van de verwerkers worden versterkt met het oog op een billijker spreiding van de toegevoegde waarde over de hele bevoorradingsketen. Om deze doelstellingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid te verwezenlijken, dient op grond van artikel 42 en artikel 43, lid 2, van het Verdrag een bepaling te worden vastgesteld om producentenorganisaties van melkproducenten en unies daarvan in staat te stellen om met betrekking tot de hele of gedeeltelijke productie van de leden onderhandelingen met een melkbedrijf te voeren over contractuele voorwaarden, inclusief prijzen. Met het oog op doeltreffende mededinging op de zuivelmarkt moet deze mogelijkheid worden verbonden aan adequate kwantitatieve beperkingen.

92. De registratie van alle contracten voor de levering van in de Unie geproduceerde hop is omslachtig en moet worden stopgezet.

93. Om ervoor te zorgen dat de doelstellingen en verantwoordelijkheden van producentenorganisaties, unies van producentenorganisaties, brancheorganisaties en organisaties van marktdeelnemers in het belang van de doeltreffendheid van de door hen genomen maatregelen duidelijk worden omschreven, om rekening te houden met de specifieke kenmerken van elke sector en om de concurrentie en de goede werking van de gemeenschappelijke marktordening te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de specifieke doelstellingen die deze organisaties en unies daarvan kunnen, moeten of niet mogen nastreven, met inbegrip van afwijkingen van de in deze verordening vastgestelde doelstellingen, met betrekking tot de statuten, erkenning, structuur, rechtspersoonlijkheid, lidmaatschap, omvang, verantwoordingsplicht en activiteiten van deze organisaties en unies daarvan, alsmede de gevolgen van de erkenning, de intrekking van de erkenning en fusies, met betrekking tot transnationale organisaties en unies daarvan, met betrekking tot de uitbesteding van activiteiten en de terbeschikkingstelling van technische middelen door organisaties of unies daarvan, met betrekking tot het minimumvolume of de minimumwaarde van de afzetbare productie van organisaties of unies daarvan, met betrekking tot de uitbreiding van bepaalde voorschriften van de organisaties tot niet-leden en de verplichte betaling van een lidmaatschapsbijdrage door niet-leden, inclusief een lijst van stringentere productievoorschriften die kunnen worden uitgebreid, met betrekking tot aanvullende vereisten op het gebied van de representativiteit, de betrokken economische gebieden, met inbegrip van het door de Commissie te verrichten onderzoek van de omschrijving daarvan, de minimumperioden waarin de voorschriften van toepassing moeten zijn alvorens te worden uitgebreid, de personen of organisaties voor wie/waarvoor de voorschriften of de bijdragen gelden, en de omstandigheden waarin de Commissie kan eisen de uitbreiding van de voorschriften of de verplichte bijdragen af te wijzen of in te trekken.

94. Als gevolg van de eenmaking van de markt van de Unie is aan de buitengrenzen van de EU een regeling van het handelsverkeer nodig. Die regeling moet invoerrechten en uitvoerrestituties omvatten en moet in beginsel de EU-markt stabiliseren. De regeling van het handelsverkeer moet gebaseerd zijn op de verbintenissen die zijn aangegaan in het kader van de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde en in het kader van bilaterale overeenkomsten.

95. De monitoring van de handelsstromen is bij uitstek een beheerskwestie die op flexibele wijze moet worden aangepakt. Bij het nemen van het besluit om certificaatverplichtingen op te leggen, moet worden nagegaan of certificaten noodzakelijk zijn voor het beheer van de betrokken markten en, met name, voor de monitoring van de invoer en de uitvoer van de betrokken producten.

96. Om rekening te houden met de ontwikkelingen in de handel en op de markt, met de behoeften van de betrokken markten en, in voorkomend geval, met de verplichting de invoer of de uitvoer te monitoren, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de lijst van de producten van de sectoren waarvoor een invoer- of een uitvoercertificaat moet worden overgelegd, alsmede de gevallen en omstandigheden waarin geen invoer- of uitvoercertificaat hoeft te worden overgelegd.

97. Met het oog op de omschrijving van de voornaamste elementen van de certificaatregeling moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het definiëren van rechten en plichten die uit het certificaat voortvloeien, van de rechtsgevolgen van het certificaat, inclusief de eventuele tolerantie die voor de naleving van de invoer- of uitvoerverplichting geldt, en, in voorkomend geval, van de oorsprong en de herkomst, met betrekking tot het koppelen van de afgifte van een certificaat of de vrijgave voor het vrije verkeer aan de overlegging van een door een derde land of een entiteit afgegeven document waarin onder meer de oorsprong, de authenticiteit en de kwaliteitskenmerken van de betrokken producten worden gecertificeerd, met betrekking tot de voorschriften voor de overdracht van het certificaat of de beperkingen waaraan de overdraagbaarheid eventueel gebonden is, de voorschriften die vereist zijn met het oog op de betrouwbaarheid en de doeltreffendheid van de certificaatregeling, alsmede de situaties waarin de lidstaten administratief moeten samenwerken om gevallen van fraude of onregelmatigheden te voorkomen of in behandeling te nemen, en met betrekking tot de gevallen en situaties waarin wel of niet een zekerheid moet worden gesteld die garandeert dat de producten binnen de geldigheidsduur van het certificaat worden ingevoerd of uitgevoerd.

98. De essentiële elementen van de douanerechten voor landbouwproducten die op grond van WTO-overeenkomsten en bilaterale overeenkomsten gelden, zijn in het gemeenschappelijk douanetarief vastgesteld. De Commissie moet ertoe worden gemachtigd maatregelen vast te stellen voor de gedetailleerde berekening van de invoerrechten die uit deze essentiële elementen voortvloeien.

99. Om de nadelen voor de EU-markt die het gevolg kunnen zijn van de invoer van bepaalde landbouwproducten, te voorkomen of te beperken, moet in bepaalde situaties bij invoer van die producten een aanvullend recht worden geheven.

100. Om de doeltreffende werking van het invoerprijssysteem te garanderen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de invoering van een controle om de douanewaarde te toetsen aan een andere waarde dan de eenheidsprijs.

101. Onder bepaalde voorwaarden dienen tariefcontingenten voor invoer te worden geopend en beheerd die voortvloeien uit volgens het Verdrag gesloten internationale overeenkomsten of uit andere wetsbesluiten.

102. Om in het kader van de invoertariefcontingenten te zorgen voor een billijke toegang tot de beschikbare hoeveelheden, voor de toepassing van de overeenkomsten, verbintenissen en rechten van de Unie en voor een gelijke behandeling van de marktdeelnemers, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de voorwaarden en eisen waaraan een marktdeelnemer moet voldoen om een aanvraag in het kader van het invoertariefcontingent te kunnen indienen, met betrekking tot bepalingen inzake de overdracht van rechten tussen marktdeelnemers en, waar nodig, beperkingen op de overdracht in het kader van het beheer van de invoertariefcontingenten, met betrekking tot het koppelen van de toegang tot een invoertariefcontingent aan het stellen van een zekerheid, met betrekking tot het vaststellen van alle bepalingen die nodig zijn in het licht van specifieke kenmerken, vereisten of beperkingen die van toepassing zijn op de tariefcontingenten zoals vastgesteld in betrokken internationale overeenkomsten of andere betrokken wetsbesluiten.

103. In sommige gevallen kunnen landbouwproducten die voldoen aan bepaalde specificaties en/of prijsvoorwaarden, in aanmerking komen voor een speciale behandeling bij invoer in een derde land. Met het oog op een correcte toepassing van een dergelijke regeling moeten de autoriteiten van het invoerende derde land en die van de Unie op administratief vlak met elkaar samenwerken. Daartoe moeten de producten vergezeld gaan van een in de Unie afgegeven certificaat.

104. Om ervoor te zorgen dat producten die worden uitgevoerd, uit hoofde van volgens artikel 218 van het Verdrag door de Unie gesloten overeenkomsten in aanmerking kunnen komen voor een speciale behandeling bij invoer in een derde land mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op te leggen verplichting om op verzoek en nadat zij de nodige controles hebben verricht, een document af te geven waarin wordt verklaard dat de voorwaarden zijn vervuld.

105. Het stelsel van douanerechten maakt het mogelijk af te zien van iedere andere beschermende maatregel aan de buitengrenzen van de Unie. In uitzonderlijke omstandigheden kunnen de interne markt en het stelsel van rechten echter tekortschieten. Om de EU-markt in dergelijke gevallen niet zonder bescherming te laten tegen verstoringen die daaruit kunnen voortvloeien, moet de Unie in staat worden gesteld onverwijld alle vereiste maatregelen te nemen. Die maatregelen moeten in overeenstemming zijn met de internationale verbintenissen van de Unie.

106. Er moet worden voorzien in de mogelijkheid om de toepassing van de regeling actief of passief veredelingsverkeer te verbieden. Het is derhalve aangewezen het gebruik van de regeling actief of passief veredelingsverkeer in dergelijke situaties te schorsen.

107. De deelname van de Unie aan de internationale handel in bepaalde onder deze verordening vallende producten moet worden veiliggesteld door middel van bepalingen inzake de toekenning van restituties bij uitvoer naar derde landen, die gebaseerd zijn op het verschil tussen de prijzen in de Unie en op de wereldmarkt en die binnen de grenzen blijven van de verbintenissen die in het kader van de WTO zijn aangegaan. De gesubsidieerde uitvoer moet, wat waarde en hoeveelheid betreft, worden beperkt.

108. De inachtneming van de grenzen aan de waarde van de restituties bij uitvoer moet bij de vaststelling van die restituties worden veiliggesteld via monitoring van de betalingen overeenkomstig de voorschriften betreffende het Europees Landbouwgarantiefonds. De monitoring kan door verplichte vaststelling vooraf van de uitvoerrestituties worden vergemakkelijkt, waarbij in het geval van gedifferentieerde restituties de mogelijkheid moet worden geboden om binnen een geografisch gebied waarvoor één enkel uitvoerrestitutiebedrag geldt, de vermelde bestemming door een andere te vervangen. Bij wijziging van de bestemming dient de voor de werkelijke bestemming geldende uitvoerrestitutie te worden betaald, met als maximum het bedrag dat geldt voor de vooraf vastgestelde bestemming.

109. De inachtneming van de kwantitatieve beperkingen moet worden gegarandeerd door middel van een betrouwbaar en doeltreffend monitoringsysteem. Daartoe moet de toekenning van uitvoerrestituties afhankelijk worden gesteld van de overlegging van een uitvoercertificaat. Uitvoerrestituties dienen te worden toegekend voor maximaal de hoeveelheden waarvoor dit binnen de gestelde grenzen mogelijk is naargelang van de specifieke situatie voor elk betrokken product. Op deze regel kunnen alleen uitzonderingen worden gemaakt voor niet in bijlage I bij het Verdrag opgenomen verwerkte producten, waarvoor geen volumebeperkingen gelden. Wanneer bij de uitvoer met uitvoerrestituties de vastgestelde hoeveelheid waarschijnlijk niet zal worden overschreden, moet kunnen worden afgeweken van een strikte toepassing van de beheersregels.

110. Wat de uitvoer van levende runderen betreft, moet worden bepaald dat uitvoerrestituties slechts worden toegekend en betaald als de in de EU-wetgeving vastgestelde bepalingen inzake dierenwelzijn, en met name die betreffende de bescherming van dieren tijdens het vervoer, in acht worden genomen.

111. Om te garanderen dat exporteurs van onder deze verordening vallende landbouwproducten gelijke toegang hebben tot uitvoerrestituties, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de toepassing van bepaalde voor landbouwproducten geldende voorschriften op producten die worden uitgevoerd in de vorm van verwerkte producten.

112. Om de naleving van de dierenwelzijnsvoorschriften door de exporteurs te bevorderen en om de bevoegde autoriteiten in staat te stellen na te gaan of de uitbetaling van aan de naleving van dierenwelzijnsvoorschriften gekoppelde uitvoerrestituties correct heeft plaatsgevonden, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot de naleving van dierenwelzijnsvoorschriften buiten het douanegrondgebied van de Unie, ook wat het inzetten van onafhankelijke derde partijen betreft.

113. Om ervoor te zorgen dat de marktdeelnemers hun verplichtingen in het kader van openbare inschrijvingen nakomen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van de primaire eis voor het vrijgeven van de zekerheid die moet worden gesteld met het oog van het verkrijgen van een certificaat voor uitvoerrestituties die in het kader van een openbare inschrijving zijn vastgesteld.

114. Om de administratieve lasten voor de marktdeelnemers en de autoriteiten tot een minimum te beperken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot het vaststellen van de drempel waaronder geen uitvoercertificaat hoeft te worden afgegeven of overgelegd, met betrekking tot het bepalen van de bestemmingen of de transacties waarvoor een vrijstelling van de verplichting een uitvoercertificaat over te leggen, gerechtvaardigd is, en met betrekking tot de toelating om, wanneer dat gerechtvaardigd is, achteraf uitvoercertificaten af te geven.

115. Teneinde rekening te houden met praktische situaties die een volledige of gedeeltelijke toepassing van uitvoerrestituties rechtvaardigen, en teneinde de marktdeelnemers te helpen de periode tussen de aanvraag van de uitvoerrestitutie en de uiteindelijke uitbetaling ervan te overbruggen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot maatregelen inzake een andere datum voor de restitutie, inzake de gevolgen voor de uitbetaling van de uitvoerrestitutie wanneer de in een certificaat vermelde productcode of bestemming niet overeenstemt met het daadwerkelijke product of de daadwerkelijke bestemming, inzake voorschotten op de uitvoerrestitutie, met inbegrip van de voorwaarden voor het stellen en vrijgeven van de zekerheid, inzake controles en bewijsstukken bij twijfels over de werkelijke bestemming van de producten, inclusief de mogelijkheid van wederinvoer op het douanegebied van de Unie, inzake met uitvoer uit de Unie gelijkgestelde bestemmingen, en inzake de opname van op het douanegrondgebied van de Unie gelegen bestemmingen die in aanmerking komen voor uitvoerrestituties.

116. Om ervoor te zorgen dat de producten waarvoor uitvoerrestituties worden betaald, uit het douanegebied van de Unie worden uitgevoerd en niet op dat grondgebied terugkeren, en om ervoor te zorgen dat de marktdeelnemers in het geval van gedifferentieerde restituties niet meer dan de strikt noodzakelijke administratieve taken moeten verrichten bij het opstellen en het indienen van bewijsstukken waaruit blijkt dat de producten waarvoor uitvoerrestituties worden betaald, een bestemmingsland hebben bereikt, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot maatregelen inzake de termijn waarbinnen de producten het douanegebied van de Unie moeten hebben verlaten, inclusief de periode waarin zij dat grondgebied tijdelijk weer mogen binnenkomen, inzake de verwerking die de producten waarvoor uitvoerrestituties worden betaald, tijdens die periode mogen ondergaan, inzake het bewijs, in het geval van gedifferentieerde restituties, dat de producten een bestemming hebben bereikt, inzake de restitutiedrempels en de voorwaarden waaronder de exporteurs van de betrokken bewijslast kunnen worden vrijgesteld, en inzake de voorwaarden, in het geval van gedifferentieerde restituties, waaronder onafhankelijke derde partijen het bewijs waaruit blijkt dat een bestemming is bereikt, mogen goedkeuren.

117. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de verschillende sectoren, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag bepaalde handelingen aan te nemen met betrekking tot specifieke vereisten en voorwaarden voor de marktdeelnemers en de producten die voor uitvoerrestituties in aanmerking komen, met name op het gebied van de omschrijving en de kenmerken van de producten, en met betrekking tot de vaststelling van de coëfficiënten voor de berekening van de uitvoerrestituties.

118. Om te voorkomen dat illegale hennepteelt de markt voor vezelhennep verstoort, dient deze verordening te voorzien in controles op de invoer van hennep en hennepzaad, die moeten garanderen dat de betrokken producten bepaalde garanties bieden ten aanzien van het gehalte aan tetrahydrocannabinol. Bovendien moet de invoer van ander dan voor inzaai bestemd hennepzaad onderworpen blijven aan een controleregeling die de erkenning van de betrokken importeurs omvat.

119. De minimumprijzen voor de uitvoer van bloembollen hebben geen nut meer en moeten worden afgeschaft.

120. Overeenkomstig artikel 42 van het Verdrag zijn de bepalingen van het Verdrag over mededinging slechts van toepassing op de productie van en de handel in landbouwproducten voor zover dat bij de EU-wetgeving is vastgesteld in het kader van artikel 43, leden 2 en 3, van het Verdrag en overeenkomstig de daarin vastgelegde procedure.

121. De mededingingsregels betreffende de in artikel 101 van het Verdrag bedoelde overeenkomsten, besluiten en gedragingen en betreffende misbruik van machtsposities zijn van toepassing op de productie van en de handel in landbouwproducten voor zover de toepassing ervan geen belemmering vormt voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het GLB.

122. Er moet worden voorzien in ruimte voor een speciale aanpak van landbouwers- of producentenorganisaties en unies daarvan die tot doel hebben gezamenlijk landbouwproducten te produceren of af te zetten dan wel gezamenlijke voorzieningen te gebruiken, tenzij dat gezamenlijk optreden mededinging uitsluit of de verwezenlijking van de doelstellingen van artikel 39 van het Verdrag in gevaar brengt.

123. Er moet worden voorzien in ruimte voor een speciale aanpak van bepaalde door brancheorganisaties ontplooide activiteiten op voorwaarde dat deze activiteiten niet leiden tot compartimentering van de markten, de goede werking van de GMO niet belemmeren, de concurrentie niet verstoren of uitschakelen, geen vaststelling van prijzen omvatten en geen discriminatie creëren.

124. De goede werking van de eengemaakte markt zou door de verlening van nationale steun in gevaar worden gebracht. Daarom moeten de Verdragsbepalingen betreffende staatssteun in de regel van toepassing zijn op landbouwproducten. In sommige situaties moeten evenwel uitzonderingen kunnen worden toegestaan. Als dergelijke uitzonderingen gelden, moet de Commissie in staat zijn een lijst van bestaande, nieuwe of voorgestelde nationale steunmaatregelen op te stellen, ten aanzien van de lidstaten passende opmerkingen te maken en geschikte maatregelen voor te stellen.

125. Finland en Zweden moeten de mogelijkheid krijgen om wegens de specifieke economische situatie van de productie en de afzet van rendieren en rendierproducten, op dat gebied nationale betalingen te blijven toekennen.

126. Om in gerechtvaardigde gevallen een crisis te kunnen aanpakken, ook nadat de tijdelijke steunmaatregel voor crisisdistillatie op grond van de steunprogramma's in 2012 is beëindigd, moeten de lidstaten nationale betalingen voor crisisdistillatie kunnen toekennen binnen een totale begrotingsgrens van 15 % van de respectieve waarde van de desbetreffende jaarbegroting die de lidstaat voor zijn nationale steunprogramma heeft uitgetrokken. Deze nationale betalingen moeten aan de Commissie worden gemeld en uit hoofde van deze verordening worden goedgekeurd voordat zij worden verleend.

127. De bepalingen inzake de rooipremie en bepaalde maatregelen in het kader van de steunprogramma’s voor wijn mogen op zich geen beletsel vormen voor de verlening van nationale steun voor dezelfde doeleinden.

128. In Finland is de suikerbietenteelt onderhevig aan bijzondere geografische en klimatologische omstandigheden die, naast de algemene gevolgen van de hervorming van de suikersector, een negatieve invloed zullen hebben op de teelt. Deze lidstaat moet daarom de toestemming krijgen om permanent nationale betalingen aan zijn suikerbietentelers toe te kennen.

129. Teneinde de gevolgen van de ontkoppeling in het kader van de vroegere EU-steunregeling voor noten te milderen, moeten de lidstaten toestemming krijgen om nationale betalingen voor noten te blijven toekennen zoals bedoeld in artikel 120 van Verordening (EG) nr. 73/2009. Aangezien die verordening dient te worden ingetrokken, moeten deze nationale betalingen omwille van de duidelijkheid worden opgenomen in de onderhavige verordening.

130. Beperkingen van het vrije verkeer die voortvloeien uit de toepassing van maatregelen om de verspreiding van dierziekten tegen te gaan, kunnen in één of meer lidstaten moeilijkheden op de markt veroorzaken. De ervaring wijst uit dat ernstige marktverstoringen zoals een aanzienlijke daling van de consumptie of van de prijzen verband kunnen houden met een verlies van vertrouwen bij de consument als gevolg van het bestaan van risico's voor de volksgezondheid of voor de gezondheid van dieren of planten. Gezien de opgedane ervaring moeten ook voor plantaardige producten maatregelen kunnen worden genomen die terug te voeren zijn op verlies van het consumen