P6_TA(2006)0438

Terugvordering van subsidies

Resolutie van het Europees Parlement over de terugvordering van subsidies (2005/2163(INI))

Het Europees Parlement,

- gezien het Witboek van de Commissie over haar hervorming (COM(2000)0200) en met name het deel over acties 96, met betrekking tot een "doeltreffender beheer bij de terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen",

- gezien de mededeling van de Commissie over de verbetering van de invordering van tegoeden van de Gemeenschap die voortvloeien uit het directe en het gedeelde beheer van de uitgaven van de Gemeenschap (COM(2002)0671),

- gezien het verslag van de Commissie aan de Raad en aan het Europees Parlement over de toepassing van de regeling betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen alsmede andere maatregelen (COM (2006)0043),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 april 2003 over de kwijting 2001 [1], met name de paragrafen 39 tot en met 43,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 januari 2004 over de follow-up van de kwijting 2001 [2], met name de paragrafen 7 tot en met 9,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 april 2004 over de kwijting 2002 [3], met name paragraaf 7,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 april 2005 over de kwijting 2003 [4], met name de paragrafen 83 tot en met 85,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 juni 2005 over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en de bestrijding van fraude [5],

- gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen [6], met name artikel 72,

- gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 [7] van de Commissie tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad, en met name artikel 78, lid 3, letter f en artikel 84 daarvan,

- gezien het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de toepassing van de bepalingen van het nieuwe Financieel Reglement (COM(2005)0181),

- gezien het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de begroting van de Europese Gemeenschappen (COM(2005)0181),

- gelet op Verordening (EEG) nr. 595/91 [8], met name de artikelen 3 en 5 over onregelmatigheden en fraude en Verordeningen (EG) nrs. 1469/95 [9], 515/97 [10] en 1258/1999 [11],

- gelet op Verordening (EG) nr.1290/2005 van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid [12] (nieuwe GLB-verordening) en met name artikel 32 daarvan,

- gezien het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in zaak C-87/01 P van de Commissie tegen de CCRE [13],

- gelet op artikel 256 van het EG-Verdrag,

- gelet op artikel 45 van zijn Reglement,

- gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A6-0303/2006),

A. overwegende dat de Commissie nog geen gedetailleerd actieplan ten uitvoer heeft weten te leggen waarin het gebruik van de rentebedragen en boetes gekwantificeerd, geïdentificeerd en uitgelegd wordt die daadwerkelijk zijn uitgekeerd aan betalingsorganen van de landbouw, waarop door het Parlement werd aangedrongen in de paragrafen 39 tot en met 43 van zijn reeds aangehaalde resolutie over de kwijting 2001,

B. overwegende dat in zijn reeds aangehaalde resolutie over de follow-up van de kwijting 2001 het Parlement met ongerustheid het ontbreken van dit gedetailleerde plan heeft geconstateerd en dat anderzijds de communautaire middelen die zijn teruggevorderd in gedeeld beheer, niet op normale wijze in de EUbegroting zijn opgenomen,

C. overwegende dat op 30 maart 2006 in Bled, Slovenië een bijeenkomst is georganiseerd door de Sloveense douane-autoriteiten en het Europees bureau voor fraudebestrijding (OLAF) van veeartsen, deskundigen op het gebied van gezondheid en onderzoekers die belast zijn met de bestrijding van fraude over de te nemen maatregelen tegen de bestrijding van de illegale handel in landbouwproducten en de gezondheidsrisico's die deze bij consumenten kunnen veroorzaken.

Financieel Reglement

1. wijst erop dat het Financieel Reglement erin voorziet dat de invordering van schuldvorderingen van de Europese Unie, wanneer de debiteur het bedrag niet vrijwillig terugbetaalt, kan worden verkregen langs juridische weg of door middel van een executoriale titel die verkregen is overeenkomstig artikel 256 van het EG-Verdrag;

2. is wat terugvorderingen betreft blij met de drie voorstellen die door de Commissie worden gepresenteerd in het kader van de aanpassing van het Financieel Reglement van 2002, welke voornamelijk bestaan uit:

- het toekennen van een bevoorrecht karakter aan de communautaire schuldvorderingen door middel van een gelijkstelling met de invordering van belastingschulden bij de lidstaten,

- het voorzien in een verjaringstermijn van vijf jaar voor de inning van de communautaire schuldvorderingen; deze termijn kan natuurlijk worden verlengd wanneer er actieve vervolgingen ten aanzien van de terugvordering plaatsvinden, hetgeen voor meer zekerheid voor de instellingen en de debiteuren zorgt,

- het gelijkstellen van de communautaire vorderingen met civiele vorderingen overeenkomstig de instrumenten die zijn aangenomen op het gebied van gerechtelijke samenwerking in civiele zaken (vgl. artikelen 72, lid 2, 73 bis en 73 ter van het reeds aangehaalde voorstel tot wijziging van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad;

3. nodigt de Commissie uit een herziening voor te bereiden van het Financieel Reglement, met name van de uitvoeringsbepalingen, die het mogelijk maakt de exacte vermogensrechtelijke indeling van de schuldvorderingen ontstaan uit de verschillende soorten communautaire betalingen te verduidelijken;

4. wijst erop dat dit voorstel in artikel 3, lid 1 van de uitvoeringsvoorschriften voor het Financieel Reglement is vastgelegd; wijst er voorts op dat in artikel 105 van de uitvoeringsvoorschriften voor het Financieel Reglement een onderscheid wordt gemaakt tussen voorfinanciering, overbruggingskrediet en afsluiting van de uitgave; en dat bovendien een onderscheid wordt gemaakt tussen voorfinanciering, die in uitvoering van een opdracht in de zin van artikel 88 van het Financieel Reglement aan de lidstaten of in het kader van instrumenten voor pre-toetredingssteun plaatsvindt en voorschotten ingevolge artikel 265 van de uitvoeringsvoorschriften voor het Financieel Reglement;

5. stelt vast dat een regeling moet worden getroffen voor de wijze waarop invordering plaatsvindt bij voorschotten, wanneer het project wegens overmacht of om andere redenen moet worden stopgezet; stelt voorts vast dat in dergelijke gevallen in plaats van invordering compensatie kan plaatsvinden met een betaalbare en onbetwistbare vordering van de contractpartij op de Europese Unie ingevolge een ander contract;

6. is van mening dat het gewettigd vertrouwen van de begunstigde meestal bescherming verdient, wanneer hij de middelen heeft besteed of maatregelen heeft getroffen, die niet, of alleen met onaanvaardbare gevolgen, ongedaan kunnen worden gemaakt; is van mening dat de begunstigde zich niet op gewettigd vertrouwen kan beroepen wanneer:

a) de aanwijzing van de uitgaven het resultaat is van opzettelijke misleiding, bedreiging of omkoping,

b) de aanwijzing van de uitgaven het gevolg is van gegevens die in hoge mate onjuist of onvolledig waren,

c) de begunstigde wist dat de maatregelen waarop de aanwijzing gebaseerd is, in strijd zijn met de wet of dit als gevolg van grove nalatigheid niet wist;

7. is van mening dat de Commissie regelmatig aan het Parlement een overzicht moet overleggen van de nog terug te vorderen subsidies, die zijn uitgesplitst per totaalbedrag per directoraat-generaal en de periode waarin de subsidie invorderbaar is;

8. is van mening dat de beginselen van universaliteit en waarachtigheid van de begroting, zoals vastgelegd in het Verdrag en het huidige Financieel Reglement, in acht moeten worden genomen door de uitvoeringsvoorschriften en door de sectorale wetgeving;

9. is eveneens van mening dat, nu de lidstaten vooral moeten aantonen dat zij de internationale boekhoudkundige normen in acht nemen, de vraag moet worden gesteld of dit gegeven kan worden gebruikt door de EU om zo een gemeenschappelijke aanpak te ontwikkelen met betrekking tot deze normen;

10. wijst erop dat de bevoegde ordonnateur volgens artikel 78, lid 1, letter c van het Financieel Reglement kan vaststellen of de uitgave overeenstemt met de bepalingen van de Verdragen; en dat alvorens de bevoegde ordonnateur de invorderingopdracht aan de rekenplichtige overhandigt, hij moet nagaan of de begunstigde op de aanwijzing van de uitgave mocht vertrouwen en of zijn vertrouwen, rekening houdend met het publieke belang van invordering, beschermd moet worden;

11. stelt vast dat te weinig gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheid de schuldenaar een betalingstermijn toe te kennen in ruil voor zekerheidstelling en betaling van moratoire rente, volgens artikel 85 van de uitvoeringsvoorschriften voor het Financieel Reglement, om tenminste een deel van het in te vorderen bedrag te kunnen innen;

12. stelt vast dat in de meeste gevallen de invordering plaatsvindt door middel van compensatie met een betalingsverplichting tegenover de contractuele partner, wanneer de voorwaarden voor compensatie aanwezig zijn; stelt voorts vast dat in gevallen waarin compensatie niet mogelijk is, invordering in laatste instantie mogelijk is door de contractpartij mee te delen dat hij bij niet-terugbetaling van het in te vorderen bedrag voortaan niet meer als contractpartij in aanmerking komt;

13. acht het van belang erop te wijzen dat de bevoegde ordonnateur onverwijld OLAF op de hoogte moet stellen, als hij vaststelt dat de uitgaven niet in overeenstemming zijn met het contract of de aanwijzing van de uitgaven het gevolg is van misleiding, bedreiging of omkoping.

Procedures

14. constateert dat, zeven jaar na het schandaal met de vervalste boter van "Italburro" en ondanks alle aandacht die de Europese instellingen aan deze zaak hebben geschonken, met name het Europees Parlement en de Commissie (OLAF):

a) het teruggevorderde bedrag minder dan 0,1% bedraagt van de geschatte waarde van de fraude;

b) de acties van de Italiaanse autoriteiten, waarmee een crimineel netwerk is ontmaskerd, tientallen verantwoordelijken zijn gedagvaard, honderden tonnen vervalste producten zijn onderschept en bewijzen verzameld zijn dat er tienduizenden tonnen vervalste boter zijn verzonden naar andere lidstaten, bijna geen vervolg hebben gehad en dat de Europese samenwerking bijzonder teleurstellend, ja zelfs niet bestaand is gebleken,

c) elke lidstaat zijn eigen en onvergelijkbare procedures heeft en dit zelfs zo ver gaat dat de smokkel van vervalste producten in de ene lidstaat als een misdaad wordt beschouwd, terwijl het in een andere niet meer is dan een administratief probleem; zo valt de terugvordering tien keer lager uit dan verwacht,

d) de volksgezondheid verwaarloosd is, omdat niemand tot op de dag van vandaag de boter heeft onderzocht op eventuele besmetting door het gebruik van verboden middelen in voedingsproducten, als gevolg van de gekkekoeienziekte;

15. merkt op dat, hoewel de Commissie heeft erkend dat er fouten zijn gemaakt in de zogenaamde Blue Dragon-zaak en besloten heeft de EU-middelen in verhouding tot het fraudebedrag te verlagen, zij het de uitsluitende verantwoordelijkheid acht van de lidstaat die deze middelen mede beheert om de volledige omvang van de beweerde onregelmatigheden te onderzoeken, de schuldigen te vervolgen en/of te streven naar compensatie van de door de fraude benadeelden; merkt voorts op de Blue Dragon-zaak twee lidstaten, Spanje en Frankrijk, betreft, wat het moeilijker maakt de verantwoordelijkheden vast te stellen en een duidelijk Europese dimensie aan de zaak geeft; is van mening dat de Commissie een publieke autoriteit is met rechtstreekse verantwoordelijkheden tegenover de Europese burgers, van wier vertrouwen zij, via het Europees Parlement, afhankelijk is en dat derhalve de Commissie niet alleen moet proberen om Europese middelen in te vorderen bij een lidstaat waarin er misbruik van gemaakt is, maar zich ook moet inspannen voor vervolging van overtreders en compensatie van benadeelden;

16. wijst erop dat de invorderingsprocedure van schuldvorderingen langs juridische weg of door middel van een executoriale titel, overeenkomstig artikel 256 van het EG-Verdrag, tot op heden alleen in uitzonderlijke omstandigheden is gebruikt en voornamelijk voor de invordering van boetes die zijn opgelegd op het gebied van de mededinging; neemt nota van het voornemen van de Commissie om, conform het Financieel Reglement, daaraan in de toekomst een groter toepassingsgebied te verlenen;

17. wijst erop dat de procedure van institutionele aard die momenteel door de Commissie gevolgd wordt met betrekking tot terugvorderingen, en die, bij ontstentenis van vrijwillige betaling, bestaat uit het zich richten tot nationale autoriteiten, veel te lang is, dat de inning van vorderingen daarom niet kan worden uitgevoerd en in het gunstigste geval vertraagd verloopt hetgeen slecht is voor de financiële belangen van de Gemeenschappen;

18. is, wat de executoriale titels betreft, van mening dat de mededelingen tussen de Commissie en de lidstaten moeten worden vereenvoudigd en dat het zaak is om directere relaties in te stellen tussen haar diensten en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten.

Hervorming van OLAF

19. is voorts van mening dat het gepast is om enerzijds na te denken over de manier waarop de ontoereikendheid kan worden gecompenseerd van de middelen waarover de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor juridische vervolgingen beschikken om de complexiteit van fraude binnen de EU correct in te schatten, en anderzijds om na te denken over de manier waarop de betreffende organen van de Unie moeten kunnen rekenen op de nationale controle-instanties, om hen te wijzen op en te betrekken bij het onderzoek van fraudezaken; wijst erop dat de nationale controle-instanties door hun aard geen bindende verplichting hebben deze organen erbij te betrekken;

20. is eveneens van mening dat de mogelijkheid van een betere samenwerking met Europol en Eurojust moet worden verkend om zo de efficiënte bescherming van de financiële belangen van de Unie te verbeteren, maar ook dat de mogelijkheid van een complete administratieve onafhankelijkheid van OLAF ten opzichte van de Commissie evenals van de andere instellingen kan worden onderzocht;

21. stelt vast dat in het speciale verslag van de Rekenkamer 1/2005 de bestaande organisatie van OLAF ten aanzien van de onafhankelijkheid van het onderzoek enerzijds en van de administratieve samenwerking van OLAF met de Commissie anderzijds, als goed functionerend wordt aangemerkt; en dat met name in dit verslag wordt vastgesteld dat de onafhankelijkheid in de praktijk gegarandeerd was, aangezien de Commissie zich niet heeft gemengd in de werkzaamheden van OLAF;

22. merkt, ondanks de reeds genomen maatregelen, op dat de vraag van de verduidelijking van de regels inzake het openen en afsluiten van OLAF-onderzoeken evenals het verlengen ervan andere initiatieven van de wetgever vergen, waarbij ook de versterking van de band tussen het Parlement en OLAF moet worden overwogen;

23. wacht met interesse op het voorstel voor een verordening van de Commissie houdende de hervorming van OLAF.

Volksgezondheid

24. wijst erop dat in het licht van de huidige regelgeving, alleen eerlijke, gezonde en commerciële producten kunnen profiteren van restituties en dat zij in andere gevallen geen recht hebben op enige vorm van steun;

25. merkt op dat, zoals aangehaald door de directeur van OLAF tijdens de bijeenkomst in Bled, de fraude in de handel in landbouwproducten een duidelijk potentieel risico vormt voor de gezondheid van mens en dier;

26. is van mening dat het van zeer groot belang is om de aandacht van de nationale en internationale controlediensten meer op dit probleem te vestigen en dat alleen een nauwe internationale samenwerking, ook met derde landen, op de lange termijn een betere consumentenbescherming en betere bescherming van de financiële belangen van de EU kan waarborgen;

27. merkt op dat de verschillende geanalyseerde illegale praktijken de urgente noodzaak aantonen om de samenwerking tussen de nationale douanes, de veterinaire diensten en de autoriteiten van de EU, zoals OLAF, te versterken;

28. is van mening dat het belangrijk is om te benadrukken dat de Commissie in tegenstelling tot de lidstaten geen controlebevoegdheid heeft wat betreft de productanalyse in het kader van de volksgezondheid in de Europese Unie;

29. herinnert eraan dat in de zaak van de vervalste boter de fraude oorspronkelijk niet de volksgezondheid betrof, maar berustte op de samenstelling van gewraakte producten, welke voortkwamen uit een sector die profiteerde van grote communautaire subsidies;

30. is van mening dat de Commissie en OLAF ervoor moeten zorgen dat de lidstaten via hun semioverheidsinstellingen voldoende efficiënte controles kunnen uitvoeren door middel van daadwerkelijk onafhankelijke controleurs;

31. is van mening dat, wanneer een fraude op een gegeven moment gevolgen kan hebben voor de gezondheid, de bevoegde gezondheidsdiensten hiervan op de hoogte moeten worden gesteld en door middel van een goed geleide procedure toegang moeten hebben tot monsters, en dat de bewaarperiode van dergelijke monsters aanzienlijk moet worden verlengd.

Onderzoek door OLAF en nationale procedures

32. stelt vast dat OLAF niet over geschikte informatie beschikt wat betreft de hoeveelheid bij fraude betrokken producten, terwijl het omzetten van de onderzoeken in een strafzaak desastreus is geweest voor de terugvorderingen, ook al kan OLAF, juridisch gezien, namens de Commissie beroep aantekenen tegen een nationale beslissing;

33. wijst erop dat, hoewel het in sommige lidstaten mogelijk is over te gaan tot terugvordering, zelfs als er strafrechtelijke actie wordt ondernomen, in veel landen in de rechtspraak het principe geldt van "le pénal tient le civil en état" (de burgerlijke rechter moet wachten op de uitspraak van de strafrechter) waardoor de invordering van verschuldigde bedragen wegens het optreden van de gerechtelijke autoriteiten onmogelijk wordt;

34. betreurt het dat in sommige lidstaten onregelmatigheden of fraude alleen worden erkend voor bedragen die afzonderlijk bewezen zijn, dat wil zeggen per onderdeel, en dat bij ontstentenis hiervan de dader automatisch onschuldig wordt geacht.

Mededelingen over en registratie van onregelmatigheden en terugvorderingen

35. betreurt het dat de Commissie niet het actieplan heeft gestart waarop was aangedrongen in de paragrafen 39 tot en met 43 van zijn reeds aangehaalde resolutie over de kwijting 2001 en in de resolutie over de follow-up van deze kwijting;

36. is ingenomen met de positieve reactie van de Commissie op de herhaalde verzoeken van het Parlement, met name de in paragraaf 102 van zijn reeds eerder aangehaalde resolutie over de kwijting voor 2001 verwoorde verzoeken, om openbaarmaking van de identiteit van begunstigden van Gemeenschapsgelden en van de ontvangen bedragen, zoals voorgesteld in het Europese transparantie-initiatief (COM(2006)0194 — SEC(2005)1300); betreurt echter dat eenzelfde informatie over invordering van Gemeenschapsgelden niet onder dit Europese transparantie-initiatief valt; verzoekt de Commissie om de begrotingsautoriteit en in laatste instantie ook het publiek inzage te geven in de identiteit en de bedragen in verband met openstaande of overgemaakte invorderingen van Gemeenschapsgelden, alsook in de uiteindelijke bestemming van deze gelden;

37. acht het van essentieel belang dat het regelgevend kader voorziet in een volledige boekhouding van alle schuldvorderingen die voortkomen uit onregelmatigheden, de ingevorderde bedragen, van de rente en de boetes die effectief zijn uitgekeerd aan derde organen uit hoofde van de communautaire middelen volgens de beginselen van universaliteit en begrotingswaarachtigheid, zoals vastgelegd in het Verdrag en eveneens in het Financieel Reglement, en verzoekt de Commissie in deze zin te handelen;

38. acht het van essentieel belang dat de Commissie ervoor zorgt dat de beginselen van onafhankelijkheid ten aanzien van de sectoren betalingsopdrachten, auditing en certificering, zoals vereist voor de communautaire uitgaven in direct beheer, eveneens worden gevolgd ten aanzien van de communautaire uitgaven in gedeelde verantwoordelijkheid;

39. stelt vast dat niet de Commissie maar de lidstaten volgens het beginsel van gedeeld beheer ervoor moeten zorgen dat voor Gemeenschapsuitgaven onder gedeelde verantwoordelijkheid dezelfde principes van onafhankelijkheid van de sectoren betalingsopdrachten, auditing en certificering worden toegepast als bij de Gemeenschapsuitgaven onder rechtstreeks beheer; stelt verder vast dat dit met name de oprichting betreft van erkende betaalorganen met een interne auditservice en van onafhankelijke certificeringsinstellingen ten behoeve van Verordening (EG) nr. 1663/95 [14] voor de sector Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL-G) en de instelling van een onafhankelijke persoon of dienst in de zin van artikel 38, lid 1, letter f van Verordening (EG) nr. 1260/1999 [15] gekoppeld aan artikel 15 van Verordening (EG) nr. 438/2001 [16];

40. is van mening dat de terugvorderingstaak hetzij door de nationale autoriteiten moet worden waargenomen voor het geval dat de communautaire begroting kan voorzien in middelen voor de financiering van terugvorderingskosten, hetzij dat deze moeten worden uitgevoerd door instellingen met winstoogmerk, is van oordeel dat in dat geval aanbestedingen natuurlijk de regel zijn;

41. acht het in elk geval van essentieel belang dat met de herziening van het regelgevingskader wordt gezorgd voor de toepassing van normen inzake transparantie en het ontbreken van belangenconflicten ten aanzien van het bestaansrecht, de bedragen en de bestemming van de bedragen die voortvloeien uit boetes, rente en terugvorderingen van communautaire middelen.

Europees openbaar ministerie

42. herinnert aan het reeds aangehaalde arrest van het Hof van Justitie in zaak C-87/01 P van de Commissie tegen het CCRE waarin het Hof van mening was dat, indien het betrokken bedrijf zijn zetel heeft in een lidstaat, tegenover de Commissie op de wetgeving van dat land een beroep kan worden gedaan, met name omdat de voorrang van het Gemeenschapsrecht niet volstaat om een interpretatie van de Commissie over de vraag welke wetgeving toepasselijk is te laten prevaleren boven die van de rechter van het betreffende land;

43. is anderzijds van mening dat het instellen van een Europees openbaar ministerie een belangrijke beslissing is, omdat de directe toegang tot het parket van de verschillende lidstaten wordt vergemakkelijkt, hetgeen het op een bepaalde manier mogelijk maakt de procedure beter te "bundelen", en is van mening dat dit zal zorgen voor een vermindering van het veelvoud aan verbindingen, omdat een convergentie naar de diensten van het Europees openbaar ministerie zal plaatsvinden; herinnert eraan dat, hoewel OLAF in het kader van zijn onderzoeken een recht van interventie heeft, het geen gerechtelijke bevoegdheid heeft;

44. stelt vast dat het project van een Europees openbaar ministerie als een langetermijnproject moet worden beschouwd; en dat om op korte termijn een verbetering tot stand te brengen, de plannen zich moeten concentreren op een coördinatie van de nationale openbare ministeries, zodat een toegevoegde waarde kan worden bereikt op het punt van de verlichting van de werkzaamheden van OLAF en ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap;

*

* *

45. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Comité van toezicht van OLAF en aan OLAF.

[1] PB C 64 E van 12.3.2004, blz. 199.

[2] PB C 96 E van 21.4.2004, blz. 112.

[3] PB C 104 E van 30.4.2004, blz. 640.

[4] PB C 33 E van 9.2.2006, blz. 169.

[5] PB C 124 E van 25.5.2006, blz. 232.

[6] PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

[7] PB L 357 van 31.12.2002, blz. 1.

[8] PB L 92 van 13.4.1991, blz. 43.

[9] PB L 145 van 29.6.1995, blz. 1.

[10] PB L 82 van 22.3.1997, blz. 1.

[11] PB L 160 van 26.6.1999, blz. 103.

[12] PB L 209 van 11.8.2005, blz. 1.

[13] Jur. 2003, blz. I-7617.

[14] PB L 158 van 8.7.1995, blz. 6.

[15] PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.

[16] PB L 63 van 3.3.2001, blz. 21.

--------------------------------------------------