Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten

(door de Commissie ingediend)

TOELICHTING

ALGEMENE INLEIDING

De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is in februari 2002 begonnen met haar werkzaamheden op het gebied van maritieme beveiliging. De Commissie heeft het in deze omstandigheden wenselijk geacht om niet eenzijdig initiatieven te ontwikkelen, maar eerst de afloop van de besprekingen binnen de IMO af te wachten alvorens.

Op 12 december 2002 heeft de IMO na een Diplomatieke Conferentie van vijf dagen een wijziging van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee (SOLAS-Verdrag - Safety Of Life At Sea) aangenomen, met name een nieuw hoofdstuk getiteld "speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging", en een internationale code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten (ISPS-Code - International Ship and port Facility Security).

Deze instrumenten moeten het maritieme beveiligingsaspect behandelen van de eigenlijke scheepvaart en de havenfaciliteiten [1].

[1] De havenfaciliteiten moeten worden opgevat als installaties die interface-activiteiten uitvoeren tussen haven en schip.

De werkzaamheden op het gebied van maritieme beveiliging binnen de IMO beperken zich tot de schepen en de havenfaciliteiten die worden gevormd door het schip/haven raakvlak. De Commissie zal in een later stadium een wetsvoorstel indienen betreffende de beveiliging in de havens van de Gemeenschap.

Vermeld zij dat alle lidstaten betrokken zijn in hun hoedanigheid van vlaggenstaat, en dat 13 van hen ook betrokken zijn in hun hoedanigheid van havenstaat.

Alle bepalingen van de wijziging van het SOLAS-Verdrag en deel A van de ISPS-code hebben een dwingend karakter. Deel B van genoemde code bestaat uit aanbevelingen die de lidstaten gevraagd wordt te implementeren [2].

[2] Deze bepalingen gelden voor passagiersschepen, vrachtschepen van 500 BRT en meer, offshore booreenheden en internationaal scheepvaartverkeer afhandelende havenfaciliteiten.

Overzicht van de belangrijkste bepalingen van genoemde internationale instrumenten

De dwingende bepalingen (wijziging van het SOLAS-Verdrag en deel A van de ISPS-code) vormen een onontwijkbaar kader voor de verbetering van de maritieme beveiliging

Zij hebben betrekking op de uitrusting van de schepen met een in de vorm van een duurzaam merkteken aangebracht identificatienummer van het schip, een automatisch identificatiesysteem (AIS), een beveiligingsalarm dat een noodoproep moet uitzenden wanneer het schip wordt aangevallen, en de afgifte van een continu overzichtsrapport, als het waren een curriculum vitae van het schip.

Zij voorzien ook in een aantal actieve en passieve veiligheidsmaatregelen, gegroepeerd in drie veiligheidsniveaus (normaal, hoog, uitzonderlijk) waarvan de implementatie gekoppeld is aan risicoanalyses. Hieruit vloeit met name de verplichting voort aanwijzing van verantwoordelijken voor de uitvoering van de veiligheidsmaatregelen (beveiligingsbeambten van het schip, de maatschappij en de havenfaciliteit), opstelling van veiligheidsplannen op basis van risicoanalyse (schip en havenfaciliteit), en afgifte van een international security certificat voor het schip. Het geheel wordt gecompleteerd met maatregelen voor de opleiding van en oefeningen voor het betrokken personeel.

Er wordt ook voorzien in de mogelijkheid om, afhankelijk van de potentiële gevaren voor bevolking, goederen en milieu, een veiligheidsverklaring op te stellen voor het schip en de ontvangende havenfaciliteit, waarin de desbetreffende verantwoordelijkheden van beide partijen zijn vastgelegd. Ook controle voor beveiligingsdoeleinden van een schip in de haven of vóór het de haven binnenloopt door de havenstaatautoriteiten is mogelijk. Verder worden de verantwoordelijkheden en verplichtingen van de verschillende actoren (verdragsluitende staten, maatschappijen, scheepskapiteins, havenfaciliteiten) duidelijk omschreven.

Deel B van de ISPS-code bestaat uit een aantal zeer gedetailleerde aanbevelingen, die de verschillende actoren als richtsnoeren moeten dienen bij de implementatie van de dwingende bepalingen.

Wat de verantwoordelijkheid van de verdragsluitende staten betreft, die moeten onder meer richtsnoeren krijgen voor de aanduiding van een erkend beveiligingsorgaan (dat beveiligingsdiensten moet verlenen aan havenfaciliteiten en schepen) en nationale of regionale contactpunten voor maritieme beveiliging, het beheer van de veiligheidsniveaus en de uitwisseling van informatie op beveiligingsgebied. Deel B van de ISPS-code bevat ook, zowel voor schepen als voor havenfaciliteiten, gedetailleerde voorstellen met betrekking tot risicoanalyse en opstelling van veiligheidsplannen, opleiding van personeel en oefeningen. Verder wordt aangegeven hoe aan en in welke gevallen er een veiligheidsverklaring moet worden ingevuld door het schip en de ontvangende havenfaciliteit.

***

De wijziging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code moeten op 1 juli 2004 in werking treden. Dat betekent dat er nog maar weinig tijd is voor afronding van alle voorbereidende werkzaamheden. In bepaalde gevallen moet er daarom voorzien worden in vervroegde tenuitvoerlegging.

Voorts bevatten de internationale instrumenten bepalingen waarvan de draagwijdte op communautair vlak moet worden gepreciseerd. De toepassing daarvan beperkt zich tot het internationaal scheepvaartverkeer, terwijl beveiliging ruimer moet worden opgevat, en tot bepaalde nationale vervoerswijzen, moet worden uitgebreid, met inachtneming van een met de aard van de risico's en de gevolgen daarvan verband houdende gradatie.

Enkele bepalingen van de wijziging van het SOLAS-Verdrag van december 2002 zijn van invloed op reeds in het communautaire corpus legis opgenomen instrumenten. Het betreft hier:

- wijzigingen van voorschrift 19 van het hoofdstuk V van het SOLAS-Verdrag "voorschriften voor boordnavigatiesystemen en -apparatuur". Deze voorschriften met betrekking tot het automatisch scheepsidentificatiesysteem (AIS) moeten worden aangepast op grond van Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart,

- wijzigingen van de voorschriften 3 en 5 van hoofdstuk XI-1 van het SOLAS-Verdrag betreffende het scheepsidentificatienummer en het continu scheepsgegevensoverzicht. Met deze voorschriften zal rekening worden gehouden, met name in het kader van Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende havenstaatcontrole.

***

De Commissie vindt dus dat er maatregelen nodig zijn om:

- op het niveau van de Gemeenschap te garanderen, en te controleren, dat de voornaamste doelstelling van genoemde internationale instrumenten, namelijk verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, wordt verwezenlijkt,

- te zorgen voor een geharmoniseerde implementatie en voor gelijke toegangs- en controlevoorwaarden, in de gehele Europese Unie, voor de met de maritieme sector verband houdende markten en activiteiten,

Derhalve:

- zal de Commissie voornoemde Richtlijnen 2002/59/EG en 95/21/EG volgens de comitéprocedure aanpassen en daarin ook de relevante bepalingen van de nieuwe voorschriften van het SOLAS-Verdrag opnemen , naast die van hoofdstuk XI-2 van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-Code.

- stelt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad voor om zo spoedig mogelijk de onderhavige verordening betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten aan te nemen. De verordening zet hoofdstuk XI-2 van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code om in Gemeenschapsrecht, levert een basis voor een geharmoniseerde interpretatie en implementatie en voor de communautaire controle, en bereidt enkele bepalingen uit tot het binnenlands zeescheepvaartverkeer.

***

WAAROM EEN VERORDENING NODIG IS

- De implementatie van de wijziging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-Code kan per lidstaat verschillen, voorzover deze instrumenten dwingende bepalingen bevatten die niettemin voor verschillende interpretatie en aanpassingen vatbaar zijn, en bepalingen in de vorm van aanbevelingen. Het is noodzakelijk dat de implementatie overal gelijk is en dat de schepen uit derde landen die onze kusten en havens aandoen op gelijke manier worden gecontroleerd.

- De lidstaten zouden nationale maatregelen van uiteenlopende strekking kunnen invoeren die op verschillende data van kracht worden. Het ontbreken van harmonisatie van maatregelen zou schadelijk kunnen zijn voor de sector zeevervoer, ongelijkheid van het nagestreefde veiligheidsniveau kunnen veroorzaken en gemakkelijk tot concurrentievervalsing tussen de lidstaten kunnen leiden.

- De doelstelling, verbetering van de beveiliging in het zeevervoer, kan niet worden bereikt wanneer men zich tot het internationaal zeevervoer beperkt. Er moeten ook maatregelen voor de binnenlandse zeescheepvaart komen, en alleen actie op Gemeenschapsniveau kan garanderen dat dit op geharmoniseerde wijze gebeurt.

- Tenslotte moeten er maatregelen worden genomen die de lidstaten aansporen tot bevordering, onder bevredigende beveiligingsvoorwaarden, van specifieke havenfaciliteiten gebruikend geregeld intracommunautair zeevervoer op vaste routes.

GROTE LIJNEN VAN HET VOORSTEL

- Doelstelling van deze verordening, die het SOLAS-Verdrag wijzigt en de ISPS-code invoert, is een basis te leggen voor een geharmoniseerde interpretatie en implementatie van, en communautaire controle op de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging.

- Enkele aanbevelingen van deel B van de ISPS-Code worden tot dwingende bepalingen gemaakt, teneinde enerzijds het nagestreefde veiligheidsniveau te verhogen en anderzijds interpretatieverschillen tussen lidstaten te voorkomen. De bepalingen hebben betrekking op de veiligheidsplannen en -beoordelingen van de schepen en havenfaciliteiten, op bepaalde verantwoordelijkheden op beveiligingsgebied van de verdragsluitende staten, en op de verplichting voor de maatschappij de kapitein informatie te verstrekken over de exploitanten van het schip;

-De Commissie wordt verzocht om, ter bevordering van het intracommunautair zeescheepvaartverkeer over korte afstand en in het licht van voorschrift 11, hoofdstuk XI-2 van het SOLAS-Verdrag van de IMO overeenkomsten voor regelingen op beveiligingsgebied te sluiten ten behoeve van het geregelde intracommunautair zeescheepvaartverkeer op vaste routes dat gebruik maakt van eigen specifieke havenfaciliteiten, zonder dat ten koste gaat van het nagestreefde algemene veiligheidsniveau. De verordening voert een systeem van conformiteitscontrole in die vooraf moet gaan aan de ondertekening van deze overeenkomsten;

- De verordening geeft aan welke maatregelen de lidstaten moeten nemen ten aanzien van havens waar incidenteel internationale reizen worden afgehandeld;

- Zij geeft een regeling voor de veiligheidscontroles die waar dan ook vandaan komende schepen moeten ondergaan voordat zij een haven in de Gemeenschap binnenlopen, alsmede een regeling voor de veiligheidscontroles in de haven;

- Zij eist de aanwijzing van een centrale nationale autoriteit die verantwoordelijk is voor de beveiliging van de schepen en havenfaciliteiten, alsmede een tijdschema voor een vervroegde implementatie van bepaalde maatregelen van de verordening;

- Zij voorziet in inspecties ter verificatie van de controlemodaliteiten bij de tenuitvoerlegging van de in het kader van deze verordening vastgestelde nationale plannen;

- Het agentschap, dat is opgericht bij Verordening nr. 1406/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme beveiliging [3], krijgt tot taak de Commissie bij de uitvoering van haar taken te assisteren;

[3] PB L 208 van 5.8.2002, blz. 1 tot en met 9.

- Er wordt voorzien in een procedure voor de aanpassing van de bepalingen van de onderhavige verordening.

- Ten aanzien van het binnenlandse zeevervoer is de Commissie van mening dat de globale doelstelling van beveiliging van het zeevervoer alleen kan worden bereikt door enkele bepalingen ook voor dit type vervoer te laten gelden. Zij vindt dat met het oog op de instandhouding van gelijke markttoegangsvoorwaarden deze maatregelen in alle lidstaten op uniforme wijze moeten worden genomen. De toe te passen maatregelen moeten in verhouding staan tot de potentiële risico's. Het personenvervoer heeft hier dan ook prioriteit. Een en ander mag evenwel geen al te grote druk leggen op de geregelde diensten, terwijl tegelijkertijd het nagestreefde algemene veiligheidsniveau niet mag worden aangetast. Daarom worden door de verordening:

- alle bepalingen van hoofdstuk XI-2 van het SOLAS-Verdrag en van deel A van de ISPS-code uitgebreid tot passagiersschepen die binnenlandse reizen maken waarbij zij zich meer dan 20 zeemijl uit de kust moeten bevinden. De bepalingen in genoemde teksten die betrekking op hebben op de uitvoering van veiligheidsbeoordelingen, de opstelling van veiligheidsplannen en de aanwijzing van beveiligingsagenten van maatschappijen en schepen worden uitgebreid tot de overige voor binnenlands verkeer gebruikte schepen;

- de modaliteiten omschreven van veiligheidsregelingen voor passagiersschepen die binnenlandse lijndiensten verzorgen waarbij zij zich op meer dan 20 zeemijl uit de kust moeten bevinden;

- mogelijkheden voorzien om onder strikte en op ieder moment controleerbare voorwaarden schepen die binnen een lidstaat of tussen twee of meer lidstaten een geregelde dienst onderhouden vrij te stellen van verplichte veiligheidscontroles vóór het binnenlopen van de haven.

- Juridische overwegingen

De Commissie stelt voor de verordening te baseren op artikel 80, lid 2 van het EG-Verdrag, onverminderd de regelgeving van de lidstaten op het gebied van nationale beveiliging en de maatregelen die kunnen worden genomen op basis van titel VI van het Verdrag inzake de Europese Unie.

ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING

Artikel 1:

Dit artikel omschrijft de doelstelling van de verordening.

Artikel 2:

Dit artikel bevat de definities van de voornaamste in de verordening gebruikte termen. De meeste zijn gebaseerd op de terminologie die wordt gebruikt in de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging, die door de Diplomatieke Conferentie van de IMO op 12 december 2002 tot wijziging van het SOLAS-Verdrag zijn aangenomen, alsmede op de terminologie van de ISPS-code.

Artikel 3:

In dit artikel staan de gemeenschappelijke maatregelen en het toepassingsgebied van de verordening omschreven.

De speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging waarmee het SOLAS-Verdrag wordt gewijzigd en de ISPS-code gelden voor de volgende voor internationale reizen gebruikte typen schepen:

- passagiersschepen, met inbegrip van de hogesnelheidspassagiersvaartuigen;

- vrachtschepen met inbegrip van hogesnelheidsvaartuigen van meer dan 500 brt;

- booreilanden; en

De havenfaciliteiten die diensten verlenen aan dergelijke internationale reizen makende schepen.

De onderhavige verordening breidt alle in de beschouwde IMO-teksten voorziene maatregelen uit tot binnenlandse reizen makende passagiersschepen, waarbij zij zich meer dan 20 zeemijl uit de kust moeten bevinden, alsmede tot de havenfaciliteiten die deze schepen afhandelen.

Ook de voorschriften van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-Code met betrekking tot de uitvoering van veiligheidsbeoordelingen, de opstelling van veiligheidsplannen en de aanwijzing van beveiligingsbeambten van maatschappijen en schepen worden uitgebreid tot de overige voor binnenlands verkeer gebruikte schepen (passagiersschepen, met inbegrip van hogesnelheidspassagiersvaartuigen; vrachtschepen, inclusief hogesnelheidsvaartuigen, van 500 brt en meer) alsmede tot de hen afhandelende havenfaciliteiten.

Deel B van de ISPS-Code bevat aanbevelingen voor de implementatie van de dwingende instrumenten van de IMO (speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging tot wijziging van het SOLAS-Verdrag, en deel A van de ISPS-Code), waarmee de lidstaten zoveel mogelijk rekening moeten houden.

Ter verhoging van het veiligheidsniveau in de zeescheepvaart in de Gemeenschap en om interpretatieverschillen tussen de lidstaten die tot concurrentievervalsing kunnen leiden te vermijden, worden door deze verordening de volgende paragrafen van deel B van de ISPS-Code dwingend gemaakt:

- 1.12: betreffende permanente bewaking van de deugdelijkheid van de scheepsveiligheidsplannen en de herziening daarvan,

- 1.16: betreffende de veiligheidsbeoordelingen van havenfaciliteiten, en de periodieke herziening daarvan,

- 4.1: betreffende de bescherming van de vertrouwelijkheid van de plannen en de veiligheidsbeoordelingen,

- 4.5: betreffende de minimale bevoegdheden van de erkende veiligheidsbedrijven, die door de lidstaten met de volgende taken kunnen worden belast: uitvoering van veiligheidsbeoordelingen van havenfaciliteiten, goedkeuring, namens de bevoegde bestuurlijke instantie in de lidstaten van de veiligheidsplannen van schepen en overeenstemmingscontrole en -certificatie van schepen wat de beveiliging betreft,

- 4.8: betreffende de instelling van het veiligheidsniveau door de lidstaten voor de schepen en havenfaciliteiten,

- 4.14, 4.15, 4.16: betreffende de instelling van centrale of regionale aanspreekpunten voor de veiligheidsplannen van de havenfaciliteiten en het verstrekken van inlichtingen over beveiliging aan de veiligheidsagenten van schepen, maatschappijen en havenfaciliteiten,

- 4.18: betreffende de identificatiedocumenten van de overheidsfunctionarissen die de veiligheidsmaatregelen moeten inspecteren,

- 4.24: betreffende de toepassing door de schepen van de veiligheidsmaatregelen die zijn afgekondigd door de staat in wiens territoriale wateren zij varen,

- 4.28: betreffende de uit de beveiligingstaken voortvloeiende nieuwe eisen waarmee rekening moet worden gehouden wanneer de minimumbemanningssterkte van de schepen wordt vastgesteld,

- 4.41: betreffende het elkaar inlichten door staten wanneer een schip een haven wordt uitgezet of de toegang wordt ontzegd,

- 4.45: betreffende de behandeling van schepen uit een staat die geen partij is bij het verdrag,

- 6.1: betreffende de verplichting voor de maatschappij om de kapitein informatie te verstrekken over de exploitanten van het schip,

- 8.3: tot en met 8.10: betreffende de minimumnormen die bij de veiligheidsbeoordeling van het schip moeten worden aangehouden,

- 9.2: betreffende de minimumnormen die ten aanzien van het scheepsveiligheidsplan van het schip moeten worden aangehouden,

- 13.6 en 13.7: betreffende de periodiciteit van de oefeningen en de beveiligingstrainingen voor de scheepsbemanningen, en voor de veiligheidsofficieren van de maatschappijen en schepen,

- 15.3 en 15.4: betreffende de minimumnormen die moeten worden aangehouden bij de veiligheidsbeoordeling van de haveninstallatie,

- 16.3 en 16.8: betreffende de minimumnormen die moeten worden nageleefd ten aanzien van het veiligheidsplan van de haveninstallatie.

- 18.5 en 18.6: betreffende de periodiciteit van de beveiligingsoefeningen en -trainingen in de havenfaciliteiten en voor de veiligheidsagenten van de havenfaciliteiten.

Artikel 4:

Dit artikel bevestigt dat iedere lidstaat verplicht is de inlichtingen te verstrekken die worden gevraagd overeenkomstig de bepalingen van voorschrift 13 (verstrekking van inlichtingen) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag, een verplichting die ook geldt naar de Commissie en de overige lidstaten toe. De inlichtingen hebben betrekking op de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, het bestaan van goedgekeurde veiligheidsplannen voor havenfaciliteiten, de aanspreekpunten die rond de klok beschikbaar moeten zijn om de verschillende typen alarms en inlichtingen in verband met maritieme beveiliging te ontvangen en te verwerken, naar aanleiding daarvan te adviseren of assistentie te verlenen, de machtiging van erkende veiligheidsbedrijven, de overeenkomsten betreffende alternatieve veiligheidsregelingen en de gelijkwaardige veiligheidsregelingen.

Artikel 5:

Dit artikel biedt de lidstaten de mogelijkheid om onderling de bilaterale of multilaterale overeenkomsten te sluiten als voorzien in voorschrift 11 (overeenkomsten betreffende andere regelingen op beveiligingsgebied) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag, en met name de overeenkomsten die nodig zijn ter bevordering van het geregeld intracommunautaire zeevervoer op korte afstand langs vaste routes dat gebruik maakt van specifieke eigen havenfaciliteiten.

Volgens lid 2, derde alinea, mag de Commissie een ontwerpovereenkomst uit hoofde van de vrijwaringsprocedure beoordelen voordat de overeenkomst wordt gesloten.

Lid 4 staat de lidstaten toe veiligheidsregelingen te treffen voor passagiersschepen die bij het onderhouden van een binnenlandse geregelde dienst zich op meer dan 20 zeemijl uit de kust dienen te bevinden; deze regelingen mogen niet ten koste gaan van het nagestreefde algemene veiligheidsniveau. De Commissie zal met de door artikel 10 voorziene inspecties de toepassingsvoorwaarden van de controle op deze maatregelen beoordelen.

Artikel 6:

Dit artikel regelt het geval van havenfaciliteiten die incidenteel internationaal scheepvaartverkeer afhandelen. Het zou overdreven kunnen zijn om voortdurend alle door deze verordening voorgeschreven beveiligingsvoorschriften toe te passen. Iedere lidstaat stelt aan de hand van de door hem uit te voeren veiligheidsbeoordeling de lijst van betrokken havens vast, alsmede alternatieve maatregelen die een adequaat beschermingsniveau opleveren. Zij geven al deze gegevens door aan de Commissie, terwijl aan de overige lidstaten alleen de lijst wordt verstrekt.

Artikel 7:

Dit artikel voert de verplichting in voor ieder schip dat aankondigt een haven in een lidstaat te willen binnenlopen om van tevoren alle inlichtingen te verstrekken die betrekking hebben op de zijn internationaal veiligheidscertificaat en het veiligheidsniveau waarop wordt geopereerd en vroeger geopereerd is, alsmede iedere andere praktische inlichting met betrekking tot beveiliging.

Dit artikel eist van de lidstaten dat zij een "bevoegde havenveiligheidsautoriteit" benoemen in iedere haven in de Gemeenschap, die belast wordt met de coördinatie van de toepassing van de veiligheidsmaatregelen die door de onderhavige verordening met betrekking tot schepen en havenfaciliteiten zijn voorgeschreven.

Tenslotte bewaren de lidstaten een verslag van de procedures die in dit verband voor ieder schip zijn gevolgd.

Artikel 8:

Dit artikel biedt de mogelijkheid om schepen die binnen een lidstaat of tussen twee of meer lidstaten geregelde diensten onderhouden vrij te stellen van de veiligheidscontroles vóór het binnenlopen van een haven. Aan zo'n vrijstelling is wel de eis verbonden voor de scheepvaartmaatschappij om permanent de lijst van betrokken schepen en alle inlichtingen die van geval tot geval in normale omstandigheden worden geëist permanent ter beschikking te houden van de autoriteiten van de betrokken lidstaat.

De lijst van betrokken maatschappijen en schepen wordt bovendien door iedere betrokken lidstaat aan de Commissie toegestuurd.

Artikel 9:

De veiligheidscontroles in de haven worden gewoonlijk uitgevoerd door de bevoegde veiligheidsautoriteiten van de lidstaten.

De aanwezigheid aan boord van het schip van het international security certificat kan evenwel ook worden gecontroleerd door de inspecteurs van de havenstaatcontrole, zoals bepaald in Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de havenstaatcontrole [4], als gewijzigd bij Richtlijn 2001/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 [5].

[4] PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1 tot en met 19.

[5] PB L 19 van 22.1.2002, blz. 17 tot en met 31.

Dit artikel voorziet dus in complementair optreden in geval van betrokkenheid van verschillende bestuurlijke instanties.

Artikel 10:

Dit artikel vermeldt de verplichtingen van de lidstaten op het gebied van bestuur, controle en inzet van de nodige middelen ter verwezenlijking van de doelstellingen van deze verordening, en verlangt dat zij een nationaal plan voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze verordening aannemen.

Er moet één centrale nationale autoriteit worden ingesteld die verantwoordelijk is voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, en die als correspondent van de Commissie fungeert bij de toepassing van deze verordening.

Lid 3 bevat een tijdschema voor de vervroegde uitvoering van bepaalde maatregelen, overeenkomstig de aanwijzingen van de op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de IMO aangenomen resolutie nr. 6, opdat de beoogde veiligheidsregeling op 1 juli 2004, de door de IMO vastgestelde datum, in werking kan treden. Het betreft hier de volgende maatregelen:

- benoeming, vóór 1 januari 2004, van een centrale nationale autoriteit, als omschreven in het vorige lid;

- uitvoering van de veiligheidsbeoordeling van schepen en havenfaciliteiten, en de aanwijzing, vóór 1 maart 2004, van beveiligingsbeambten voor schepen, maatschappijen en havenfaciliteiten voor;

- goedkeuring van de veiligheidsplannen voor schepen en havenfaciliteiten vóór 1 mei 2004;

-afgifte van internationale beveiligingscertificaten voor schepen vóór 1 juni 2004.

In de leden 4 tot en met 6 wordt de procedure omschreven volgens welke de onder toezicht van de Commissie plaatsvindende inspecties worden ingevoerd waarmee de doeltreffendheid van de controles op de implementatie van ieder nationaal systeem zal worden geverifieerd.

Lid 7 geeft het agentschap, dat is opgericht bij Verordening nr. 1405/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme beveiliging [6] en overeenkomstig zijn reglement, een rol van ondersteuning van de Commissie bij de uitvoering van haar taken.

[6] PB L 208 van 5.8.2002, blz. 1 tot en met 9.

Artikel 11:

Dit artikel regelt de mogelijkheid voor de Commissie om volgens de regelgevingsprocedure latere wijzigingen van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code toe te passen en, in het licht van de opgedane ervaring, nog meer bepalingen van deel B van de ISPS-code een dwingend karakter te geven dan reeds nu het geval is, en om voorts een geharmoniseerde regeling op te stellen voor de toepassing van de dwingend gemaakte bepalingen van deel B van de ISPS-code.

Artikel 12:

De Commissie wordt bijgestaan door een comité dat handelt volgens de regelgevingsprocedure (artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [7]) en de vrijwaringsprocedure (artikel 6 van genoemd besluit).

[7] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

Genoemd comité is opgericht bij artikel 3 van Verordening nr. 2099/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 tot oprichting van een Comité voor maritieme beveiliging en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) [8].

[8] PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1.

Artikel 13:

Dit artikel vraagt de lidstaten om sancties in te voeren op overtredingen van de bepalingen van deze verordening; de sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.

Artikel 14:

Met het oog op de naleving van de uiterste datum voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging tot wijziging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-Code, welke datum door de IMO is vastgelegd op 1 juli 2004, en ter bevordering van een geleidelijke en geordende tenuitvoerlegging, treedt deze verordening in werking op de 20e dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Zij zal van toepassing zijn op 1 juli 2004, met uitzondering van de bepalingen van artikel 10, lid 3, die in werking zullen treden en van toepassing zullen zijn op de in genoemd artikel voorziene data. Het betreft hier:

- de benoeming, vóór 1 januari 2004, van een centrale nationale autoriteit;

- de uitvoering van veiligheidsbeoordelingen van schepen en havenfaciliteiten, alsmede de aanwijzing van beveiligingsbeambten voor schepen, maatschappijen en havenfaciliteiten vóór 1 februari 2004;

- de goedkeuring van de veiligheidsplannen voor schepen en havenfaciliteiten voor 1 mei 2004;

- de afgifte, vóór 1 juni 2004, van internationale beveiligingscertificaten voor schepen.

Bijlage 1:

Deze bijlage bevat hoofdstuk XI-2 (speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging) van het SOLAS-Verdrag.

Bijlage 2:

Deze bijlage bevat deel A van het ISPS-code.

Bijlage 3:

Deze bijlage bevat deel B van de ISPS-code.

2003/0089 (COD)

Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten

(voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 80, lid 2,

Gezien het voorstel van de Commissie [9],

[9] PB C [...], [...], blz.[...].

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité [10],

[10] PB C [...], [...], blz.[...].

Gezien het advies van het Comité van de Regio's [11],

[11] PB C [...], [...], blz.[...].

Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag [12],

[12] PB C [...], [...], blz.[...].

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Kwaad opzet en terrorisme behoren tot de ernstigste bedreigingen die er zijn voor de idealen van democratie en vrijheid en de waarden van vrede, die het wezen van de Europese Unie uitmaken.

(2) Het zeevervoer in de Europese Gemeenschap en de burgers die daarvan gebruik maken dienen te allen tijde verzekerd te zijn van beveiliging tegen het gevaar van opzettelijke ongeoorloofde acties.

(3) Op 12 december 2002 heeft de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) wijzigingen op het Verdrag voor beveiliging van mensenlevens op zee (SOLAS) aangenomen, alsmede een Internationale Code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten (ISPS-code). Deze instrumenten ter verbetering van de beveiliging van de in de internationale handel gebruikte schepen en bijbehorende havenfaciliteiten, bevatten dwingende bepalingen. De draagwijdte van enkele van die bepalingen in de Gemeenschap dient te worden bijgesteld; hetzelfde geldt voor de bepalingen met de waarde van aanbevelingen, waarvan enkele in de Gemeenschap een dwingend karakter moeten krijgen.

(4) Onverminderd de nationale regelgeving van de lidstaten op beveiligingsgebied en de maatregelen die genomen kunnen worden op basis van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, dient de in de tweede overweging geformuleerde beveiligingsdoelstelling te worden verwezenlijkt door invoering van nuttige maatregelen voor het zeevervoer in de vorm van gemeenschappelijke normen voor een communautaire interpretatie, implementatie en controle van de op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) aangenomen bepalingen. Aan de Commissie dienen uitvoeringsbevoegdheden te worden gedelegeerd, zodat zij nadere uitvoeringsmaatregelen kan vaststellen.

(5) De onderhavige verordening eerbiedigt de grondrechten en volgt de beginselen die met name door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend.

(6) Niet alleen de beveiliging van voor internationaal zeevervoer gebruikte schepen en de havenfaciliteiten van afhandeling moet worden verbeterd, maar ook de in de Gemeenschap op binnenlandse routes varende schepen en de bijbehorende havenfaciliteiten moeten beter worden beveiligd, en dan vooral passagiersschepen, vanwege het aantal mensenlevens wat hier op het spel staat.

(7) Deel B van de ISPS-Code bevat enkele aanbevelingen waarvan de toepassing in de Gemeenschap verplicht dient te worden gesteld, om zo op homogene wijze te kunnen bij- dragen tot verwezenlijking van de in de tweede overweging beschreven beveiligingsdoelstelling.

(8) Teneinde bij te dragen tot de erkende en noodzakelijke doelstelling van bevordering van het intracommunautair zeevervoer op korte afstand dienen te lidstaten te worden verzocht om veiligheidsregelingen als bedoeld in Voorschrift 11, hoofdstuk XI-2 van het SOLAS-Verdrag van de IMO overeen te komen ten behoeve van het geregeld intracommunautair zeevervoer op vaste routes dat gebruik maakt van specifieke eigen havenfaciliteiten, zonder hiermee afbreuk te doen aan het nagestreefde algemene veiligheidsniveau.

(9) Voor havenfaciliteiten in havens die incidenteel internationaal zeescheepvaartverkeer afhandelen kan het overdreven zijn om permanent alle beveiligingsregels van deze verordening toe te passen. Het is aan de lidstaten om aan de hand van door hen te verrichten veiligheidsbeoordeling te bepalen welke havens dit zijn en alternatieve maatregelen vast te stellen die voldoende bescherming bieden.

(10) De lidstaten moeten schepen uit alle landen die om toegang tot een haven van de Gemeenschap vragen streng op naleving van de beveiligingsregels controleren. De lidstaten dienen een «bevoegde havenveiligheidsautoriteit» te benoemen die in iedere haven van de Gemeenschap de toepassing van de door deze verordening voorgeschreven veiligheidsmaatregelen voor schepen en havenfaciliteiten moeten coördineren . De autoriteit moet van ieder schip dat om toegang tot de haven vraagt eisen dat het van tevoren inlichtingen geeft over zijn international security certificat en de veiligheidsniveaus waarop het opereert en vroeger geopereerd heeft, alsmede iedere andere praktische inlichting met betrekking tot de beveiliging.

(11) De lidstaten moeten voor intracommunautaire of binnenlandse geregelde zeevervoerdiensten vrijstelling kunnen geven van de verplichting om systematisch de in voorgaande overweging bedoelde inlichtingen te verstrekken. Deze inlichtingen moeten wel te allen tijde op verzoek van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten verstrekt kunnen worden door de maatschappijen die genoemde diensten onderhouden.

(12) De veiligheidscontroles in de haven moeten uitgevoerd worden door de bevoegde veiligheidsautoriteiten van de lidstaten, maar wat het international security certificat betreft ook door de inspecteurs van de havenstaatcontrole, zoals is bepaald in Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de havenstaatcontrole [13], als gewijzigd bij Richtlijn 2001/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 [14]. Wanneer er verschillende bestuurlijke instanties zijn, dienen zij elkaar dus aan te vullen.

[13] PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1 tot en met 19.

[14] PB L 19 van 22.1.2002, blz. 17 tot en met 31.

(13) Aangezien er op nationaal niveau verschillende partijen een rol spelen bij de tenuitvoerlegging van de veiligheidsmaatregelen, moet iedere lidstaat een centrale bevoegde autoriteit aanwijzen die de toepassing van de veiligheidsmaatregelen in het zeevervoer op nationaal niveau coördineert en controleert. De lidstaten moeten zorgen voor de nodige middelen en een nationaal plan voor de implementatie van deze verordening ter verwezenlijking van de in de tweede overweging beschreven beveiligingsdoelstelling, met onder meer een tijdschema voor de vervroegde implementatie van bepaalde maatregelen, overeenkomstig de aanwijzingen van resolutie 6 die op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de IMO is aangenomen. De doeltreffendheid van de controles op de implementatie van ieder nationaal systeem moet met inspecties onder toezicht van de Commissie worden gecontroleerd.

(14) Het Agentschap dat is opgericht bij Verordening nr. 1406/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme beveiliging [15] assisteert indien nodig de Commissie bij de uitvoering van haar inspectietaken, alsmede bij de opslag en de follow-up van de door de lidstaten verstrekte relevante informatie.

[15] PB L 208 van 5.8.2002, blz. 1 tot en met 9.

(15) Er dienen de nodige maatregelen te worden vastgesteld voor de tenuitvoerlegging van deze verordening overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [16]. Met de uitvoering van deze taken dient te worden belast het Comité voor maritieme beveiliging en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS), dat is opgericht bij artikel 3 van Verordening nr. 2099/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van een Comité voor maritieme beveiliging en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) [17].

[16] PB L 184 van 17.1.1999, blz. 23.

[17] PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1.

Uit dien hoofde dient te worden voorzien in een procedure volgens welke de onderhavige verordening kan worden aangepast aan de evolutie van de internationale instrumenten, en andere bepalingen van deel B van de ISPS-code dan die welke door de verordening reeds dwingend zijn verklaard in het licht van de opgedane ervaring een dwingend karakter kan worden gegeven.

(16) Aangezien de doelstellingen van de beoogde actie, namelijk invoering en toepassing van nuttige maatregelen op het gebied van het zeevervoersbeleid, niet in voldoende mate door de lidstaten kunnen worden gerealiseerd, en verwezenlijking op communautair niveau, vanwege de Europese dimensie van deze verordening, de voorkeur verdient, kan de Gemeenschap maatregelen nemen volgens het subsidiariteitsbeginsel van artikel 5 van het Verdrag. Overeenkomstig het in dit artikel verwoorde evenredigheidsbeginsel beperkt deze verordening zich tot de gemeenschappelijke basisnormen die vereist zijn om de beveiligingsdoelstellingen voor schepen en havenfaciliteiten te bereiken, en gaat zij niet verder dan wat voor dat doel nodig is,

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Artikel 1

Doelstellingen

1. De voornaamste doelstelling van deze verordening is invoering en tenuitvoerlegging van de communautaire maatregelen voor verbetering van de beveiliging van in de internationale handel en voor binnenlands verkeer gebruikte schepen en bijbehorende havenfaciliteiten, tegen het gevaar van opzettelijke ongeoorloofde acties.

2. De verordening beoogt voorts een basis leggen voor een geharmoniseerde interpretatie en implementatie van en communautaire controle op de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging die op 12 december zijn aangenomen door de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie, die het SOLAS-Verdrag (beveiliging van mensenlevens op zee) wijzigen, en de ISPS-Code (internationale code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten).

Artikel 2

Definities

In de zin van deze verordening wordt verstaan onder:

1. "Speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag": de wijzigingen houdende samenstelling van hoofdstuk XI-2 van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974 (SOLAS-Verdrag), als gewijzigd, van de Internationale Maritieme Organisatie. Deze op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de IMO aangenomen, in resolutie 1 van genoemde Diplomatieke Conferentie vervatte wijzigingen zijn opgenomen in bijlage 1 van deze verordening.

2. "ISPS-Code": de internationale code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten (ISPS-Code), die door de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie is aangenomen op 12 december 2002.

3. "Deel A van de ISPS-Code": de deel A van de ISPS-Code vormende preambule en dwingende voorschriften betreffende de bepalingen van hoofdstuk XI-2 van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974, als gewijzigd, die op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), vervat in resolutie 2 van genoemde Diplomatieke Conferentie, zijn aangenomen, en die zijn opgenomen in bijlage 2 van deze verordening.

4. "Deel B van de ISPS-Code": de deel B van de ISPS-Code vormende aanbevelingen betreffende de bepalingen van hoofdstuk XI-2 van het Internationaal Verdrag voor beveiliging van mensenlevens op zee, 1974, als gewijzigd, en die van deel A van de ISPS-Code, die op 12 december 2002 door de Diplomatieke Conferentie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) vervat in resolutie 2 van genoemde Diplomatieke Conferentie zijn aangenomen, en die zijn opgenomen in bijlage 3 van deze verordening.

5. "Maritieme beveiliging": de combinatie van maatregelen en personele en materiële middelen die het zeevervoer moeten beschermen tegen de gevaren van opzettelijke ongeoorloofde acties.

6. "Centrale nationale veiligheidsautoriteit": de door iedere lidstaat aangewezen nationale autoriteit die verantwoordelijk is voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten.

7. "Bevoegde havenveiligheidsautoriteit": de door de centrale nationale autoriteit van iedere lidstaat benoemde autoriteit in iedere haven van de Gemeenschap die de toepassing moet coördineren van de door deze verordening voorgeschreven veiligheidsmaatregelen voor schepen en havenfaciliteiten.

8. "Internationaal zeescheepvaartverkeer": iedere zeeverbinding tussen een haven van een lidstaat en een haven buiten die lidstaat, en omgekeerd.

9. "Binnenlands zeescheepvaartverkeer": iedere verbinding die in zeegebieden tussen een haven in een lidstaat en diezelfde haven of een andere haven in die lidstaat wordt onderhouden.

10. "Geregelde dienst": een reeks overtochten die is georganiseerd om een verbinding tussen twee of meer havens te onderhouden:

a) volgens een gepubliceerd dienstrooster;

b) met een zodanige regelmaat of frequentie dat zij een herkenbare systematische reeks vormt,

11. "Havenfaciliteit": een locatie waar interactie tussen haven en schip plaatsvindt. Een locatie omvat ankergebieden, ligplaatsen en aanvaarroutes vanuit zee, naar gelang van toepassing.

12. "Schip/haven raakvlak": interacties die plaatsvinden wanneer een schip rechtstreeks en onmiddellijk betrokken is bij activiteiten waarbij sprake is van de verplaatsing van personen of goederen dan wel havendienstverlening aan het schip of vanuit het schip.

Artikel 3

Gemeenschappelijke maatregelen en toepassingsgebied

1. Wat het internationaal zeescheepvaartverkeer betreft passen de lidstaten onverkort de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging toe van het SOLAS-Verdrag en deel A van de ISPS-Code, als gedefinieerd in bovenstaand artikel 2, onder de in bovengenoemde teksten bedoelde voorwaarden voor de daarin bedoelde schepen, maatschappijen en havenfaciliteiten.

2. Wat het binnenlands zeescheepvaartverkeer betreft zijn de eisen van bovenstaand lid 1 op dezelfde wijze van toepassing op de voor binnenlandse reizen gebruikte passagiersschepen die behoren tot de klasse A als bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 94/18/EG van de Raad van 17 maart 1998 inzake beveiligingsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen [18], alsmede op hun maatschappijen en de havenfaciliteiten waar zij worden afgehandeld.

[18] PB L 144 van 15.5.1998, blz. 1 tot en met 115.

De voorschriften van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code met betrekking tot de uitvoering van veiligheidsbeoordelingen, de opstelling van veiligheidsplannen en de aanwijzing van veiligheidsofficieren van maatschappijen en schepen, gelden voor de overige schepen, als omschreven in voorschrift 2, lid 1.1 (toepassing/typen schepen) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag, die ook voor binnenlandse reizen worden gebruikt. Dezelfde eisen zijn van toepassing op de haven- faciliteiten die hen afhandelen.

3. Bij de tenuitvoerlegging van de bepalingen die voortvloeien uit bovenstaande leden 1 en 2 houden de lidstaten zoveel mogelijk rekening met de aanbevelingen van deel B van de ISPS-code, als gedefinieerd in artikel 2, lid 4.

4. De lidstaten houden zich aan de bepalingen van onderstaande paragrafen van deel B van de ISPS-code als waren deze dwingend:

- 1.12 (herziening van de scheepsveiligheidsplannen),

- 1.16 (veiligheidsbeoordeling van de havenfaciliteiten),

- 4.1 (bescherming van de vertrouwelijkheid van de veiligheidsplannen en -beoordelingen),

- 4.5 (minimumbevoegdheden van de erkende veiligheidsbedrijven),

- 4.8 (vaststelling veiligheidsniveau),

- 4.14, 4.15, 4.16 (aanspreekpunten voor verstrekking van inlichtingen over de veiligheidsplannen van havenfaciliteiten),

- 4.18 (identificatiedocumenten),

- 4.24 (toepassing door de schepen van de veiligheidsmaatregelen die zijn afgekondigd door de staat in wiens territoriale wateren zij varen),

- 4.28 (personeelssterkte van de schepen),

- 4.41 (het doorgeven van inlichtingen wanneer een schip wordt uitgewezen of de toegang wordt ontzegd ),

- 4.45 (schepen van een staat die geen partij is bij het Verdrag),

- 6.1 (verplichting van de maatschappij om de kapitein inlichtingen over de exploitanten van het schip te verschaffen),

- 8.3 à 8.10 (minimumnormen voor veiligheidsbeoordeling van schepen),

- 9.2 (minimumnormen voor het scheepsveiligheidsplan),

- 13.6 et 13.7 (periodiciteit van de veiligheidsoefeningen en -trainingen van de scheepsbemanningen en de veiligheidsbeambten van maatschappijen en schepen),

- 15.3 et 15.4 (minimumnormen voor de veiligheidsbeoordeling van een havenfaciliteit),

- 16.3 et 16.8 (minimumnormen voor het veiligheidsplan van een havenfaciliteit),

- 18.5 et 18.6 (periodiciteit van de veiligheidsoefeningen en -trainingen in havenfaciliteiten, en voor die van veiligheidsagenten van havenfaciliteiten).

5. Daarom vindt de periodieke herziening van de veiligheidsplannen voor de havenfaciliteiten als voorzien in paragraaf 1.16 van deel B van de ISPS-code telkens plaats wanneer de aard of de bestemming van een havenfaciliteit wordt gewijzigd, en dit uiterlijk drie jaar na de vaststelling van het plan of van de laatste herziening.

6. Op dezelfde wijze verstrekt iedere lidstaat de Commissie en de overige lidstaten de personalia van de als contactpersonen fungerende ambtenaren als bedoeld in paragraaf 4.16 van deel B van de ISPS-code, alsmede de inlichtingen die volgens paragraaf 4.41 van deel B van de ISPS-code moeten worden verstrekt, wanneer een schip gedwongen wordt een haven in de Gemeenschap te verlaten of haar de toegang daartoe wordt ontzegd.

Artikel 4

Verschaffing van inlichtingen

Iedere lidstaat zorgt ervoor dat aan de Internationale Maritieme Organisatie, de Commissie en de overige lidstaten de inlichtingen worden verschaft die gevraagd worden overeenkomstig het bepaalde in voorschrift 13 (verschaffing van inlichtingen) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag.

Artikel 5

Intracommunautair en binnenlands zeescheepvaartverkeer

1. Volgens deze verordening kan voorschrift 11 (overeenkomsten betreffende andere regelingen op beveiligingsgebied) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag van toepassing zijn op het geregeld intracommunautair zeescheepvaartverkeer dat plaatsvindt op vaste routes en gebruik maakt van specifieke eigen havenfaciliteiten.

2. Te dien einde kunnen de lidstaten, ieder wat hem betreft, de bilaterale of multilaterale overeenkomsten sluiten die voorzien zijn in genoemd voorschrift, en met name noodzakelijk ter bevordering van het intracommunautair zeescheepvaartverkeer over korte afstand.

De betrokken lidstaten melden de ontwerpovereenkomsten aan de Commissie.

De Commissie onderzoekt of de ontwerpovereenkomsten een adequaat beschermingsniveau garanderen, met name wat betreft de voorschriften van paragraaf 2 van bovengenoemd voorschrift 11, en of zij in overeenstemming zijn met het Gemeenschapsrecht. Indien de ontwerpovereenkomsten niet aan deze criteria voldoen, neemt de Commissie binnen vier maanden een besluit overeenkomstig de procedure van artikel 12, lid 3; in een dergelijk geval passen de betrokken lidstaten dan het ontwerp aan alvorens tot sluiting van de overeenkomst over te gaan.

3. De periodiciteit van de herziening van deze overeenkomsten, die is voorzien in paragraaf 4 van voorschrift 11 van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging, moet minsten om de drie jaar zijn.

4. De lidstaten mogen dergelijke regelingen op beveiligingsgebied treffen voor de in artikel 3, lid 2, eerste alinea van deze verordening bedoelde passagiersschepen op binnenlandse geregelde diensten en de afhandelende havenfaciliteiten, maar dit mag niet ten koste gaan van het nagestreefde algemene veiligheidsniveau.

De betrokken lidstaat stelt de Commissie jaarlijks vóór 1 juli in kennis van deze maatregelen en van de periodieke herzieningen daarvan.

De toepassingsvoorwaarden van deze maatregelen worden onderworpen aan de door de Commissie uit te voeren in artikel 10, leden 4 tot en met 7 van deze verordening voorziene inspecties volgens de daarin aangegeven modaliteiten.

Artikel 6

Incidenteel internationaal zeescheepvaartverkeer

1. Iedere lidstaat stelt aan de hand van de verrichte veiligheidsbeoordelingen van havenfaciliteiten de lijst van betrokken havens op, en stelt de draagwijdte vast van de maatregelen ter uitvoering van de bepalingen van voorschrift 2, lid 2 (draagwijdte van de toepassing op havenfaciliteiten die incidenteel internationale reizen afhandelen) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag.

2. Iedere lidstaat deelt de Commissie uiterlijk op 1 juli 2004 deze lijst en de getroffen maatregelen mede.

3. Iedere lidstaat deelt de lijst uiterlijk op bovengenoemde datum mede aan de overige lidstaten.

Artikel 7

Veiligheidscontroles voorafgaande aan het aandoen van een haven in de Gemeenschap

1. Wanneer een schip waarvoor de voorschriften van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code of de voorschriften van artikel 3 van deze verordening gelden meldt dat het een haven in een lidstaat wil aandoen, eist de bevoegde veiligheidsautoriteit van de haven in die lidstaat dat de inlichtingen worden verschaft die zijn voorgeschreven in paragraaf 2.1 van voorschrift 9 (schepen die een haven van een andere verdragsluitende regering willen aandoen) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag. De autoriteit onderzoekt de verschafte inlichtingen, en past indien nodig de in paragraaf 2 van genoemd voorschrift voorziene procedures toe.

2. De In bovenstaand lid bedoelde inlichtingen worden verschaft:

a) minstens vierentwintig uur van tevoren, of

b) uiterlijk wanneer het schip de vorige haven verlaat, indien de reisduur minder dan vierentwintig uur bedraagt, of

c) zodra deze informatie beschikbaar is, indien de aanloophaven niet bekend is of tijdens de reis wordt veranderd.

3. Voor elk schip wordt een rapport bewaard van de gevolgde procedure.

Artikel 8

Vrijstellingen van de veiligheidscontroles voorafgaande aan het aandoen van een haven

1. De lidstaten mogen de geregelde diensten tussen havens op hun grondgebied vrijstellen van de eis van bovenstaand artikel 7, wanneer aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:

a) de maatschappij die de hierboven bedoelde geregelde diensten exploiteert stelt een lijst op, en houdt deze bij, van de betrokken schepen en geeft deze door aan de bevoegde veiligheidsautoriteit van de betrokken haven,

b) voor iedere reis worden de inlichtingen die zijn voorgeschreven in paragraaf 2.2 van voorschrift 9 van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag ter beschikking worden gehouden van de bevoegde beveiligingsautoriteit van de haven, indien deze dit vraagt. De maatschappij moet een intern systeem opzetten dat garandeert dat genoemde inlichtingen 24 op 24 uur direct nadat daarom is gevraagd aan de bevoegde veiligheidsautoriteit van de haven kunnen worden doorgegeven.

2. Wanneer een internationale geregelde dienst tussen twee of meer lidstaten onderhouden wordt, kan ieder van de betrokken lidstaten de overige lidstaten vragen voor deze dienst vrijstelling te verlenen. Alle betrokken lidstaten werken samen om een vrijstelling voor de betreffende dienst overeenkomstig de voorwaarden van lid 1 te verlenen.

3. De lidstaten controleren periodiek of aan de voorwaarden van de leden 1 en 2 wordt voldaan. Wanneer niet meer wordt voldaan aan minstens één van deze voorwaarden, trekken de lidstaten onmiddellijk de aan de betrokken maatschappij verleende vrijstelling in.

4. De lidstaten stellen een lijst op van de maatschappijen en schepen die op grond van dit artikel zijn vrijgesteld, alsmede iedere bijgewerkte lijst. Zij delen deze lijsten aan de Commissie mede.

Artikel 9

Veiligheidscontroles in de havens in de Gemeenschap

1. De certificaatcontrole, als omschreven in paragraaf 1.1 van voorschrift 9 (controle van de schepen in de haven) van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag wordt in de haven verricht door de bevoegde veiligheidsautoriteit van de haven als gedefinieerd in lid 7 van artikel 2 van deze verordening, of door de inspecteurs als gedefinieerd in lid 5 van artikel 2 van Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juli 1995 betreffende de havenstaatcontrole [19], als gewijzigd bij Richtlijn 2001/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 [20].

[19] PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1 tot en met 19.

[20] PB L 19 van 22.1.2002, blz. 17 tot en met 31.

2. Wanneer de in het kader van de havenstaatcontrole optredende inspecteur niet ressorteert onder de bevoegde veiligheidsautoriteit van de haven als gedefinieerd in lid 7 van artikel 2 van deze verordening en van mening is dat er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat het schip niet voldoet aan de voorschriften van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag of de ISPC-code, wendt hij zich onverwijld tot genoemde bevoegde veiligheidsautoriteit van de haven, die daarop de maatregelen treft welke zijn voorzien in de paragrafen 1.2 en 1.3 van voorschrift 9 van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag.

Artikel 10

Implementatie en conformiteitscontrole

1. De lidstaten kwijten zich van de bestuurlijke en controlerende taken die voortvloeien uit de bepalingen van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag en de ISPS-code. Zij zorgen ervoor dat alle nodige middelen worden besteed en daadwerkelijk ingezet voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze verordening.

2. Overeenkomstig voorschrift 13 van de speciale maatregelen ter verbetering van de maritieme beveiliging van het SOLAS-Verdrag wijzen de lidstaten de nationale autoriteit aan die verantwoordelijk is voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten. Deze centrale nationale autoriteit is de correspondent van de Commissie bij de toepassing van deze verordening.

3. De lidstaten stellen, ieder wat hen betreft, een nationaal plan vast voor de implementatie van deze verordening. Zij nemen iedere maatregel die de vervroegde uitvoering verzekert van:

- de benoeming van een centrale nationale autoriteit, als omschreven in het vorige lid, voor 1 januari 2004;

- de uitvoering van veiligheidsbeoordelingen van schepen en havenfaciliteiten, alsmede de aanwijzing van beveiligingsbeambten voor schepen, havenfaciliteiten en bij maatschappijen vóór 1 maart 2004;

- de goedkeuring van de veiligheidsplannen voor schepen en havenfaciliteiten vóór 1 mei 2004 ;

- de afgifte van internationale beveiligingscertificaten voor schepen vóór 1 juni 2004.

4. Zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening begint de Commissie, in samenwerking met de in bovenstaand lid 2 bedoelde autoriteit, door middel van inspecties de controlemodaliteiten voor de tenuitvoerlegging van de in het kader van deze verordening aangenomen nationale plannen te controleren. Bij deze inspecties wordt gekeken naar de door in bovenstaand lid 2 bedoelde autoriteit verschafte informatie, met name de controlerapporten. De uitvoeringsbepalingen van deze inspecties worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 12, lid 2.

5. De beambten die door de Commissie werden belast met de uitvoering van deze inspecties overeenkomstig bovenstaand lid 4, produceren, alvorens daartoe over te gaan, een van de diensten van de Commissie uitgaande schriftelijke machtiging waarin de aard en het doel van de inspecties staan aangegeven, alsmede de datum waarop zij geacht werd te beginnen. De Commissie licht de bij de inspecties betrokken lidstaten tijdig van tevoren in.

Indien men wil controleren of de uitvoering van de nationale plannen daadwerkelijk plaatsvindt, kunnen de inspecties indien nodig worden uitgebreid tot de diensten die belast zijn met het controleren van de havenfaciliteiten, de maatschappijen en de schepen. In dat geval vinden de inspecties zonder voorafgaande waarschuwing plaats.

De betrokken lidstaat onderwerpt zich aan deze inspecties en ziet erop toe dat de betrokken organen of personen dat eveneens doen.

6. De Commissie geeft de inspectierapporten door aan de betrokken lidstaat, die binnen drie maanden na ontvangst meldt welke maatregelen hij genomen heeft om eventuele tekortkomingen te verhelpen. Het rapport en het antwoord van de in lid 2 bedoelde autoriteit werden doorgegeven aan het in artikel 12, lid 1 bedoelde comité.

7. Het agentschap dat is opgericht bij Verordening nr. 1406/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme beveiliging [21], assisteert, overeenkomstig haar reglement, de Commissie bij de uitvoering van haar inspectietaken, en bij de opslag en follow-up van de gegevens die door de lidstaten worden verstrekt krachtens de artikelen 3, lid 6, 4, 5, 6, 8 en 10 van deze verordening.

[21] PB L 208 van 5.8.2002, blz. 1 tot en met 9.

Artikel 11

Aanpassingen

Overeenkomstig de procedure van artikel 12, lid 2 kunnen er bepalingen worden vastgesteld die tot doel hebben:

- in het kader van deze verordening de latere wijzigingen van de door de verordening bedoelde internationale instrumenten toe te passen,

- in het licht van de opgedane ervaring de verplichtingen van artikel 3, lid 4 van deze verordening uit te breiden tot andere paragrafen van deel B van de ISPS-code, of een geharmoniseerde regeling op te stellen voor de toepassing daarvan.

Artikel 12

Comité

1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité van maritieme beveiliging en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS), dat is opgericht bij artikel 3 van Verordening nr. 2099/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 tot oprichting van een Comité voor maritieme beveiliging en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) [22].

[22] PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1.

2. Indien er wordt verwezen naar dit lid zijn de artikelen 5 en 7 van toepassing van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [23] met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 van dit besluit.

[23] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

De in artikel 5, lid 6 van het Besluit 1999/468/EG voorziene periode wordt gesteld op een maand.

3. Wanneer wordt verwezen naar dit lid, zijn de artikelen 6 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 van dat besluit.

Artikel 13

Sancties

De sancties die zijn voorzien in geval van overtreding van de bepalingen van deze verordening zijn doeltreffend, evenredig en ontradend.

Artikel 14

Inwerkingtreding

Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Hij is van toepassing op 1 juli 2004, met uitzondering van de bepalingen van artikel 10, lid 3, die in werking treden en van toepassing zijn op de in dit artikel genoemde data.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te Brussel, op [...]

Voor het Europees Parlement Voor de Raad

De Voorzitter De Voorzitter

BIJLAGE 1

WIJZIGINGEN VAN DE BIJLAGE BIJ HET INTERNATIONAAL VERDRAG VOOR DE BEVEILIGING VAN MENSENLEVENS OP ZEE, 1974

"HOOFDSTUK XI-2

SPECIALE MAATREGELEN TER VERBETERING VAN DE BEVEILIGING OP ZEE

Voorschrift 1

Definities

1 In dit hoofdstuk wordt, tenzij uitdrukkelijk anders bepaald, verstaan onder:

.1 Bulkcarrier: een bulkcarrier als omschreven in voorschrift IX/1.6.

.2 Chemicaliëntankschip: een chemicaliëntankschip als omschreven in voorschrift VII/8.2.

.3 Gastankschip: een gastankschip zoals omschreven in voorschrift VII/11.2.

.4 Hogesnelheidsvaartuig: een vaartuig als omschreven in voorschrift X/1.2.

.5 Booreenheid: een mechanisch voortbewogen booreenheid als omschreven in voorschrift IX/1, zich niet op locatie bevindend.

.6 Olietankschip: een olietankschip als omschreven in voorschrift II-1/2.12.

.7 Maatschappij: een maatschappij als omschreven in voorschrift IX/1.

.8 Ship/haveninterface: de interacties die optreden bij rechtstreekse en onmiddellijke betrokkenheid van een schip bij acties waarvan sprake is van verplaatsing van personen of goederen, dan wel verlening van havendiensten aan of vanuit het schip.

.9 Havenfaciliteit: een door de verdragsluitende regering of de aangewezen autoriteit vastgestelde locatie waar het schip/haven raakvlak plaatsvindt. Deze omvat onder meer ankerplaatsen, ligplaatsen en aanvaarroutes, naar gelang van toepassing.

.10 Schip-tot-schip-activiteit: iedere niet met een havenfaciliteit verband houdende activiteit die de overdracht van goederen of personen van het ene schip naar het andere omvat..11 Aangewezen autoriteit: de organisatie(s) of de bestuurlijke instantie(s) die van de verdragsluitende regering verantwoordelijk worden gesteld voor de implementatie van de bepalingen van dit hoofdstuk met betrekking tot de beveiliging van havenfaciliteiten en schip/haveninterfaces, vanuit het oogpunt van de havenfaciliteit.

.12 International Ship and Port Facility Security (ISPS) Code: de internationale code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten, bestaande uit deel A (waarvan de bepalingen als dwingend worden behandeld) en deel B (waarvan de bepalingen als aanbevelingen worden behandeld), als aangenomen op 12 december 2002 bij resolutie 2 van de Conferentie van verdragsluitende staten bij het Internationaal Verdrag ter beveiliging van mensenlevens op zee, 1974, als eventueel gewijzigd door de organisatie, op voorwaarde dat :

.1 wijzigingen van deel A van de code worden aangenomen, ten uitvoer worden gelegd en in werking treden overeenkomstig artikel VIII van dit Verdrag betreffende de wijzigingsprocedures die voor de Bijlage, met uitzondering van hoofdstuk I, gelden, en

.2 wijzigingen van deel B van de code worden aangenomen door de Maritieme Veiligheidcommissie overeenkomst het reglement van orde.

.13 Veiligheidsincident: iedere verdachte handeling of omstandigheid die bedreigend is voor de veiligheid van een schip, met inbegrip van de veiligheid van een booreenheid, een hogesnelheidsvaartuig, een havenfaciliteit, een schip/haven raakvlak of een schip-tot-schip-activiteit.

.14 Veiligheidsniveau: gradering van het risico dat een poging tot veiligheidsincident wordt ondernomen of dat een veiligheidsincident plaatsvindt.

.15 Veiligheidsverklaring: een overeenkomst tussen een schip en een havenfaciliteit dan wel een ander schip waarmee interactie is, waarin de door partijen te nemen veiligheidsmaatregelen vermeld staan.

.16 Erkende veiligheidsorganisatie: een organisatie die over de vereiste deskundigheid op veiligheidsgebied en kennis van schip en havenoperaties beschikt, en die gemachtigd is de door dit hoofdstuk of door deel A van de ISPS-Code voorgeschreven beoordelingen, verificaties, goedkeuringen of certificatiewerkzaamheden te verrichten.

2 In de voorschriften 3 tot en met 13 omvat de term "schip" ook booreenheden en hogesnelheidsvaartuigen.

3 Met de in dit hoofdstuk gebruikte term "alle schepen" worden alle schepen bedoeld waarop dit hoofdstuk van toepassing is.

4 Wanneer in de voorschriften 3, 4, 7, 10, 11, 12 en 13 de term "verdragsluitende regering" wordt gebruikt, wordt hiermee ook de "aangewezen autoriteit" bedoeld.

Voorschrift 2

Toepassing

1 Dit hoofdstuk is van toepassing op:

.1 de volgende soorten schepen die voor internationale reizen worden gebruikt:

.1.1 passagiersschepen met inbegrip van hogesnelheidspassagiersvaartuigen;

.1.2 vrachtschepen, met inbegrip van hogesnelheidsvaartuigen met een bruto tonnage van 500 of meer; en

.1.3 booreenheden; en

.2 havenfaciliteiten die voor internationale reizen gebruikte schepen afhandelen.

2. Onverminderd de bepalingen van paragraaf 1.2, beslissen de verdragsluitende staten in hoeverre dit hoofdstuk en de relevante hoofdstukken van deel A van de ISPS-Code van toepassing zijn op die havenfaciliteiten op hun grondgebied die niet hoofdzakelijk voor internationale reizen makende schepen worden gebruikt, maar incidenteel schepen die in verband met een internationale reis aankomen of afvaren moeten afhandelen.

2.1 De verdragsluitende staten baseren hun besluiten, krachtens paragraaf 2 op veiligheidsbeoordelingen van havenfaciliteiten die worden verricht overeenkomstig het bepaalde in deel A van de ISPS-Code.

2.2 Geen enkel door een verdragsluitende regering krachtens paragraaf 2 genomen besluit mag ten koste gaan van het door dit hoofdstuk of door deel A van de ISPS-Code beoogde veiligheidsniveau.

3 Dit hoofdstuk is niet van toepassing op oorlogsschepen, hulpschepen of andere schepen die het eigendom zijn of geëxploiteerd worden door een verdragsluitende regering en uitsluitend voor niet-commerciële overheidsdiensten worden gebruikt.

4 Niets in dit hoofdstuk mag afbreuk doen aan de uit het internationaal recht voortvloeiende rechten en verplichtingen van staten.

Voorschrift 3

Verplichtingen van de verdragsluitende staten met betrekking tot de beveiliging

1 Administraties stellen veiligheidsniveaus vast en zorgen dat de schepen die het recht hebben om onder hun vlag te varen over deze veiligheidsniveaus worden geïnformeerd. In geval van wijzigingen van het veiligheidsniveau wordt de veiligheidsniveau-informatie bijgewerkt zoals de omstandigheden vereisen.

2 De verdragsluitende staten stellen veiligheidsniveaus vast en zorgen dat de havenfaciliteiten op hun grondgebied en de schepen, voordat zij een haven binnenlopen of terwijl zij zich in een haven op hun grondgebied bevinden, over deze veiligheidsniveaus worden geïnformeerd. In geval van wijzigingen van het veiligheidsniveau wordt de veiligheidsniveau-informatie bijgewerkt naar gelang de omstandigheden dit vereisen.

Voorschrift 4Eisen voor maatschappijen en schepen

1 De maatschappijen leven de relevante eisen van dit hoofdstuk en van deel A van de ISPS-Code na , waarbij ze rekening houden met de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren.

2 De schepen leven de relevante eisen van dit hoofdstuk en van deel A van de ISPS-Code na, waarbij ze rekening houden met de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren. De naleving wordt gecontroleerd en gecertificeerd overeenkomstig de bepalingen van deel A van de ISPS-Code.

3 Alvorens een haven binnen te lopen, of terwijl het zich in een haven op het grondgebied van een verdragsluitende regering bevindt, voldoet een schip aan de eisen met betrekking tot het door die verdragsluitende regering vastgestelde veiligheidsniveau, indien dit veiligheidsniveau hoger is dan het door de Administratie voor dat schip vastgestelde veiligheidsniveau.

4 Schepen reageren zo spoedig mogelijk op iedere overschakeling op een hoger veiligheidsniveau.

5 Indien een schip zich niet houdt aan de eisen van dit hoofdstuk of van deel A van de ISPS-Code, dan wel niet kan voldoen aan de eisen met betrekking tot het door de Administratie of door een andere verdragsluitende regering vastgestelde en op dat schip van toepassing zijnde veiligheidsniveau, dan meldt het schip dit aan de betreffende bevoegde autoriteit alvorens over te gaan tot enige schip/haven raakvlak of alvorens de haven binnen te lopen, afhankelijk van de situatie die zich het eerst voordoet.

Voorschrift 5

Specifieke verantwoordelijkheid van de maatschappijen

De maatschappij zorgt ervoor dat de kapitein te allen tijde de informatie aan boord heeft aan de hand waarvan bevoegde ambtenaren van een verdragsluitende regering kunnen vaststellen:

.1 wie verantwoordelijk is voor de aanwijzing van de bemanningsleden of andere personen die op dat moment in welke hoedanigheid dan ook aan boord van een schip in dienst of te werk gesteld zijn ten behoeve van dat schip;

.2 wie degene is die beslist over de bezigheid van het schip; en

.3 , wanneer het schip gebruikt wordt in het kader van een charterpartij (charterpartijen), wie de partijen zijn bij deze charterpartij(en)

Voorschrift 6

Scheepsveiligheidsalarmsysteem

1 Alle schepen worden uitgerust met een scheepsveiligheidsalarmsysteem, en wel als volgt:

.1 op of na 1 juli 2004 gebouwde schepen;

.2 vóór 1 juli 2004 gebouwde passagiersschepen, met inbegrip van hogesnelheidspassagiersvaartuigen, ten laatste bij de eerste inspectie van de radio-installatie na 1 juli 2004;

.3 vóór 1 juli 2004 gebouwde olietankschepen, chemicaliëntankers, gastankers, bulkcarriers en hogesnelheidsvrachtvaartuigen, met een brutotonnage van 500 en meer, ten laatste bij de eerste inspectie van de radio-installatie na 1 juli 2004; en

.4 andere vrachtschepen met een brutotonnage van 500 en meer en booreenheden die vóór 1 juli 2004 gebouwd zijn, ten laatste bij de eerste inspectie van de radio-installatie na 1 juli 2006.

2 Wanneer het scheepsveiligheidsalarmsysteem wordt ingeschakeld:

.1 stelt het een schip/walveiligheidsalarm in werking en zendt dit naar een door de Overheid aangewezen bevoegde autoriteit, die in deze omstandigheden ook de maatschappij kan zijn, dat de identiteit en positie van het schip vermeldt en aangeeft of de veiligheid van het schip wordt bedreigd of in gevaar is gebracht;

.2 zendt dit scheepsveiligheidsalarm niet naar andere schepen;

.3 stelt geen alarm aan boord van het schip in werking; en

.4 houdt het scheepsveiligheidsalarm in werking totdat het wordt uitgeschakeld en/of opnieuw wordt ingesteld.

3 Het scheepsveiligheidsalarmsysteem:

.1 kan vanaf de navigatiebrug en op minstens één andere plaats worden ingeschakeld;

.2 voldoet aan prestatienormen die niet lager zijn dan de door de Organisatie aangenomen normen.

4 De inschakelpunten van het scheepsveiligheidsalarmsysteem zijn zo ontworpen dat het scheepsveiligheidsalarm niet per ongeluk kan worden ingeschakeld.5 Aan de eis van een scheepsveiligheidsalarmsysteem kan worden voldaan met een radio-installatie die is aangepast aan de eisen van hoofstuk IV, maar dan ook aan alle eisen van dit voorschrift moet voldoen.

6 Wanneer een Administratie een melding binnenkrijgt van een scheepsveiligheidsalarm, stelt die Administratie onmiddellijk de staat (staten) in de nabijheid waarvan het schip zich op dat moment bevindt in kennis.

7 Wanneer een verdragsluitende regering een melding ontvangt van een scheepsveiligheidsalarm van een schip dat niet gerechtigd is onder zijn vlag te varen, stelt die verdragsluitende regering onmiddellijk de desbetreffende Administratie in kennis en, indien van toepassing, de staat (staten) in de nabijheid waarvan het schip zich op dat moment bevindt.

Voorschrift 7

Bedreigingen voor schepen

1 De verdragsluitende staten stellen veiligheidsniveaus vast, en zorgen ervoor dat in hun territoriale wateren varende schepen, of schepen die hebben medegedeeld dat zij van plan zijn zich in hun territoriale wateren te begeven, over deze veiligheidsniveaus worden geïnformeerd.

2 De verdragsluitende staten zorgen voor een aanspreekpunt waar deze schepen om raad of bijstand kunnen vragen, en waar zij eventuele met de veiligheid verband houdende zorgen over andere schepen, scheepsbewegingen of berichten kunnen melden.

3 Indien is vastgesteld dat er gevaar bestaat voor een aanval, licht de betrokken verdragsluitende regering de betrokken schepen en hun Administraties in over:

.1 het huidige veiligheidsniveau;

.2 de veiligheidsmaatregelen die de betrokken schepen moeten nemen om zichzelf tegen een aanval te beschermen, overeenkomstig de bepalingen van deel A van de ISPS-code; en

.3 de veiligheidsmaatregelen die de kuststaat besloten heeft te nemen, naar gelang van toepassing.

Voorschrift 8

Beslissingsvrijheid van de kapitein met betrekking tot de veiligheid van het schip

1 De kapitein wordt niet door de maatschappij, de verlader of enige andere persoon weerhouden van het nemen of het uitvoeren van een beslissing die naar het professionele oordeel van de kapitein moet worden genomen voor de veiligheid en ter beveiliging van het schip. Dit houdt ook in dat hij personen (behalve personen waarvan vaststaat dat zij naar behoren door een verdragsluitende regering zijn gemachtigd) of hun eigendommen de toegang kan ontzeggen en kan weigeren vracht, inclusief containers en andere afgesloten vrachttransporteenheden, aan boord te nemen.

2 Indien er tijdens de bedrijfsactiviteiten van het schip een situatie ontstaat, waarbij volgens het professioneel oordeel van de kapitein, voor het schip geldende eisen inzake veiligheid en beveiliging met elkaar in strijd zijn, geeft de kapitein uitvoering aan de eisen die noodzakelijk zijn voor de veiligheid van het schip. De kapitein kan in dergelijke gevallen tijdelijke beveiligingsmaatregelen treffen, en hij informeert onverwijld de Administratie en, indien van toepassing, de verdragsluitende regering van het land in wier haven het schip zich bevindt of voornemens is binnen te lopen. Al dergelijke tijdelijke beveiligingsmaatregelen in het kader van deze verordening dienen in de hoogst mogelijke mate afgestemd te zijnop het geldende beveiligingsniveau. Wanneer dergelijke gevallen worden vastgesteld, zorgt de Administratie ervoor dat deze strijdigheden worden opgelost en dat de kans op herhaling tot een minimum wordt beperkt.

Voorschrift 9

Controle- en handhavingsmaatregelen

1 Controle van schepen in de haven

1.1 Volgens dit hoofdstuk kan ieder schip waarop dit hoofdstuk van toepassing is in de haven van een andere verdragsluitende regering gecontroleerd worden door bevoegde ambtenaren van die regering, die eveneens de functies van voorschrift I/19 kunnen vervullen. Bij deze controle wordt alleen geverifieerd of het schip beschikt over een geldig internationaal veiligheidscertificaat of een geldig voorlopig internationaal veiligheidscertificaat dat is afgegeven krachtens het bepaalde in deel A van de ISPS-Code ("certificaat"), hetgeen aanvaard wordt indien het geldig is, tenzij er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat het schip niet voldoet aan de eisen van dit hoofdstuk of van deel A van de ISPS-Code.

1.2 Wanneer die gegronde redenen aanwezig zijn, of wanneer er desgevraagd geen geldig certificaat wordt overgelegd, leggen de bevoegde ambtenaren van de verdragsluitende regering één of meer controlemaatregelen op met betrekking tot het schip, overeenkomstig het bepaalde in paragraaf 1.3. Al deze opgelegde maatregelen moeten evenredig zijn en er moet rekening worden gehouden met de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren.

1.3. De volgende controlemaatregelen kunnen worden opgelegd: inspectie van het schip, ophouding van het schip, aanhouding van het schip, beperking van de bedrijfsvoering, met inbegrip van bewegingen binnen de haven, of uitwijzing van het schip uit de haven. Ter aanvulling van deze controlemaatregelen, of in plaats daarvan, kunnen ook andere, minder verregaande administratieve of corrigerende maatregelen worden genomen.

2 Schepen die voornemens zijn een haven van een andere verdragsluitende regering aan te doen

2.1 In de zin van dit hoofdstuk kan een verdragsluitende regering eisen dat schepen die voornemens zijn zijn havens aan te doen onderstaande informatie verschaffen aan bevoegde ambtenaren van die regering, teneinde de naleving van dit hoofdstuk te verzekeren voordat het schip de haven binnenloopt, en zo te vermijden dat er controlemaatregelen moeten worden opgelegd of stappen ondernomen:

.1 of het schip beschikt over een geldig certificaat, en de naam van de autoriteit die het heeft uitgereikt;

.2 het veiligheidsniveau waarop het schip momenteel opereert;

.3 het veiligheidsniveau waarop het schip in een vorige haven heeft geopereerd, toen het een schip/haven raakvlak heeft uitgevoerd binnen het in paragraaf 2.3 aangegeven tijdsbestek;

.4 eventuele speciale of aanvullende beveiligingsmaatregelen die door het schip zijn genomen in een vorige haven waar het een schip/haven raakvlak heeft uitgevoerd binnen het in paragraaf 2.3 aangegeven tijdsbestek;

.5 of de passende scheepsveiligheidsprocedures zijn gevolgd gedurende een schip-tot-schip-activiteit binnen het in paragraaf 2.3 vermelde tijdsbestek; of

.6 andere praktische met beveiliging verband houdende informatie (maar geen details over het scheepsveiligheidsplan) rekening houdend met de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren.

Indien de verdragsluitende regering dit vraagt, geven het schip of de maatschappij een voor die verdragsluitende regering aanvaardbare bevestiging van de hierboven verlangde informatie.

2.2 Ieder schip waarop dit hoofdstuk van toepassing is en dat van plan is de haven van een andere verdragsluitende regering aan te doen, verschaft de in paragraaf 2.1 beschreven informatie, indien de bevoegde ambtenaren van die regering dit vragen. De kapitein kan weigeren die informatie te verschaffen, maar dient wel te beseffen dat hem dan de toegang tot de haven kan worden ontzegd.

2.3 Het schip houdt voor de laatste tien havenfaciliteiten die het heeft aangedaan de in paragraaf 2.1 bedoelde gegevens bij.

2.4 Indien de bevoegde ambtenaren van de verdragsluitende regering van de haven die het schip voornemens is aan te doen na ontvangst van de in paragraaf 2.1 beschreven informatie gegronde redenen hebben om aan te nemen dat het schip niet aan de eisen van dit hoofdstuk of deel A van de ISPS-Code voldoet, proberen genoemde ambtenaren communicatie tot stand te brengen met het schip en tussen het schip en de Administratie om de niet-naleving recht te zetten. Indien deze communicatie niet leidt tot rechtzetting, of indien de ambtenaar ook anderszins gegronde redenen hebben om aan te nemen dat het schip niet voldoet aan de eisen van dit hoofdstuk of deel A van de ISPS-Code, kunnen deze ambtenaren met betrekking tot dat schip de in paragraaf 2.5 voorziene stappen zetten. Al dergelijke stappen moeten evenredig zijn en worden gezet aan de hand van de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren.

2.5 Genoemde stappen zijn:

.1 een eis tot rechtzetting van de niet-naleving;

.2 een eis dat het schip zich begeeft naar een aangewezen plaats in de territoriale wateren of de binnenlandse wateren van die verdragsluitende regering;

.3 inspectie van het schip, indien het schip zich in de territoriale wateren bevindt van de verdragsluitende regering wier haven het schip voornemens aan te doen; of

.4 ontzegging van de toegang tot de haven.

Alvorens tot dergelijke stappen over te gaan, stelt de verdragsluitende regering het schip op de hoogte van haar voornemens. De kapitein kan daarop afzien van zijn voornemen om die haven aan te doen. Deze verordening is dan niet van toepassing.

3 Aanvullende bepalingen

3.1 Indien:

.1 een in paragraaf 1.3 bedoelde controlemaatregel wordt opgelegd die verder gaat dan een gewone administratieve of corrigerende maatregel; of

.2 één van de in paragraaf 2.5 bedoelde stappen wordt ondernomen, stelt een bevoegde ambtenaar van de verdragsluitende regering de Administratie onverwijld schriftelijk op de hoogte van de opgelegde controlemaatregelen of ondernomen stappen, alsmede van de redenen daarvoor. De verdragsluitende regering die de controlemaatregelen oplegt of de stappen onderneemt meldt ook aan het erkend beveiligingsbedrijf dat het certificaat voor het betreffende schip heeft afgegeven, en aan de Organisatie wanneer deze controlemaatregelen zijn opgelegd of deze stappen zijn ondernomen.

3.2 Wanneer een schip de toegang tot de haven wordt ontzegd of wordt uitgewezen, dienen de havenstaatautoriteiten de bewuste feiten mede te delen aan de havenstaatautoriteiten van de volgende in aanmerking komende aanloophavens, indien deze bekend zijn, en eventuele andere in aanmerking komende kuststaten, rekening houdende met door de Organisatie te ontwikkelen richtsnoeren. De geheimhouding en beveiliging van deze meldingen worden gegarandeerd.

3.3 Het ontzeggen van de toegang tot de haven overeenkomstig de paragrafen 2.4 en 2.5 of uitwijzing overeenkomstig de paragrafen 1.1 tot en met 1.3 zijn maatregelen die alleen worden opgelegd wanneer de bevoegde ambtenaren van de verdragsluitende regering gegronde redenen hebben om aan te nemen dat het schip een onmiddellijke bedreiging vormt voor beveiliging of veiligheid van schepen of andere goederen, en er geen andere passende middelen zijn om die dreiging weg te nemen.

3.4 De oplegging van de in paragraaf 1.3 bedoelde controlemaatregelen en het nemen van de in paragraaf 2.5 bedoelde stappen overeenkomstig deze verordening, vinden niet langer plaats wanneer de niet-naleving die aanleiding gaf tot controlemaatregelen of stappen naar tevredenheid van de verdragsluitende regering is rechtgezet, rekening houdende met eventuele door het schip of de Administratie voorgestelde acties.

3.5 Wanneer verdragsluitende staten controle uitoefenen krachtens paragraaf 1 of stappen ondernemen krachtens paragraaf 2:

.1 wordt al het mogelijke gedaan om te vermijden dat een schip ten onrechte wordt aangehouden of opgehouden. Indien een schip daardoor ten onrechte wordt aangehouden of opgehouden, heeft het recht op schadevergoeding voor eventuele geleden verliezen of schade; en

.2 wanneer toegang tot het schip in noodgevallen en om humanitaire of veiligheidsredenen noodzakelijk is, mag deze niet worden belet.

Voorschrift 10

Eisen met betrekking tot havenfaciliteiten

1. Havenfaciliteiten voldoen aan de desbetreffende eisen van dit hoofdstuk en deel A van de ISPS-Code, rekening houdende met de in deel B van de ISPS-Code gegeven richtsnoeren.

2 Verdragsluitende staten met op hun grondgebied een havenfaciliteit of havenfaciliteiten waarop deze verordening van toepassing is, zorgen ervoor dat:

.1 de veiligheidsbeoordelingen van de havenfaciliteiten overeenkomstig de bepalingen van deel A van de ISPS-Code worden uitgevoerd, herzien en goedgekeurd; en

.2 de veiligheidsplannen van de havenfaciliteiten overeenkomstig de bepalingen van deel A van de ISPS-Code worden ontwikkeld, herzien, goedgekeurd en ten uitvoer gelegd.

3 De verdragsluitende staten moeten duidelijk aangeven en mededelen welke maatregelen die in een veiligheidsplan van een havenfaciliteit voor de verschillende veiligheidsniveaus moeten worden opgenomen, alsmede wanneer een veiligheidsverklaring moet worden overgelegd.

Voorschrift 11

Alternatieve veiligheidsovereenkomsten

1 De verdragsluitende staten mogen, bij de implementatie van dit hoofdstuk en deel A van de ISPS-Code schriftelijk bilaterale of multilaterale overeenkomsten met andere verdragsluitende staten sluiten voor alternatieve veiligheidsregelingen met betrekking tot korte internationale reizen op vaste routes tussen op hun grondgebieden gelegen havenfaciliteiten.

2 Deze overeenkomsten gaan niet ten koste van het veiligheidsniveau van andere niet onder de overeenkomst vallende schepen of havenfaciliteiten.

3 Onder dergelijke overeenkomsten vallende schepen verrichten geen schip-tot-schip-activiteiten met niet onder de overeenkomst vallende schepen.

4 Deze overeenkomsten worden periodiek herzien, rekening houdend met de opgedane ervaring en eventuele wijzigingen van de specifieke omstandigheden of de beoordeelde bedreigingen voor de veiligheid van de onder de overeenkomst vallende schepen, havenfaciliteiten of routes.

Voorschrift 12

Gelijkwaardige veiligheidsregelingen

1 Een Administratie kan toestaan dat een bepaald schip, of een groep schepen, dat/die gerechtigd is onder haar vlag te varen andere met de in dit hoofdstuk of in deel A van de ISPS-Code voorgeschreven maatregelen gelijkstaande maatregelen uitvoert, mits deze veiligheidsmaatregelen minstens even doeltreffend zijn als de in dit hoofdstuk of deel A van de ISPS-Code voorgeschreven maatregelen. Een Administratie die dergelijke veiligheidsmaatregelen toestaat, deelt de bijzonderheden daaromtrent mede aan de Organisatie.

2 Bij de implementatie van dit hoofdstuk en deel A van de ISPS-Code kan een verdragsluitende regering een bepaalde op haar grondgebied gelegen havenfaciliteit ,of groep havenfaciliteiten, die niet valt onder hun krachtens voorschrift 11 gesloten overeenkomst toestaan veiligheidsmaatregelen te implementeren die gelijkstaan met de in dit hoofdstuk of in deel A van de ISPS-Code voorgeschreven maatregelen. Een verdragsluitende regering die dergelijke veiligheidsmaatregelen toestaat deelt de bijzonderheden daaromtrent aan de Organisatie mede.

Voorschrift 13

Verschaffing van informatie

1 De verdragsluitende staten delen uiterlijk 1 juli 2004 de volgende gegevens mede aan de Organisatie, en stellen deze ter informatie ter beschikking van maatschappijen en schepen:

.1 de namen en contactgegevens van hun nationale autoriteit of autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten;

.2 de locaties op hun grondgebied die onder de goedgekeurde veiligheidsplannen voor havenfaciliteiten vallen;

.3 de namen en contactgegevens van degenen die zijn aangewezen om te allen tijde beschikbaar te zijn voor het ontvangen van en reageren op de schip/walveiligheidsalarms, als bedoeld in voorschrift 6.2.1;

.4 de namen en contactgegevens van degenen die zijn aangewezen om te allen tijde beschikbaar te zijn voor het ontvangen van en reageren op eventuele mededelingen van verdragsluitende staten die de controle- en nalevingsmaatregelen uitvoeren, als bedoeld in voorschrift 9.3.1; en

.5 de namen en contactgegevens van degenen die zijn aangewezen om te allen tijde beschikbaar te zijn voor het adviseren of assisteren van schepen, en aan wie schepen eventuele met de veiligheid verband houdende zorgen als bedoeld in voorschrift 7.2 kunnen melden; en verwerken deze informatie, zodra zich daarin wijzigingen voordoen. De Organisatie verspreidt deze gegevens onder andere verdragsluitende staten ter informatie van hun beambten.

2 De verdragsluitende staten delen uiterlijk 1 juli 2004 aan de Organisatie de namen en contactgegevens mede van alle erkende beveiligingsorganisaties die bevoegd zijn namens hen op te treden, met de bijzonderheden van de specifieke verantwoordelijkheid van deze organisaties en de voorwaarden waaronder bevoegdheden aan hen zijn gedelegeerd. Deze gegevens worden bijgewerkt zodra zich daarin wijzigingen voordoen. De Organisatie verspreidt deze gegevens onder andere verdragsluitende staten ter informatie van hun ambtenaren.

3 De verdragsluitende staten verstrekken aan de Organisatie uiterlijk op 1 juli 2004 een lijst waarop de goedgekeurde havenveiligheidsplannen voor de zich op hun grondgebied bevindende havenfaciliteiten vermeld staan, alsmede de door elk goedgekeurd havenveiligheidsplan bestreken locatie of locaties, met bijbehorende goedkeuringsdatum, en doen nadien verdere mededelingen in geval van onderstaande wijzigingen:

.1 wijzigingen met betrekking tot de door een goedgekeurd havenveiligheidsplan bestreken locatie of locaties moeten worden ingevoerd of zijn ingevoerd. In deze gevallen worden de wijzigingen met betrekking tot de door het plan bestreken locatie of locaties medegedeeld, alsmede de datum waarop deze wijzigingen moeten worden ingevoerd of zijn geïmplementeerd;

.2 een goedgekeurd havenveiligheidsplan dat aanvankelijk op de bij de Organisatie ingediende lijst stond, moet worden ingetrokken of is ingetrokken. In deze gevallen moet worden medegedeeld op welke datum de intrekking zal ingaan of is ingegaan, en wordt de Organisatie zo spoedig als praktisch mogelijk is ingelicht.

.3 de lijst van goedgekeurde havenveiligheidsplannen moet worden uitgebreid. In deze gevallen moeten de door het plan bestreken locatie of locaties en de datum van goedkeuring worden medegedeeld.

4 De verdragsluitende staten verstrekken na 1 juli om de vijf jaar aan de Organisatie een herziene en bijgewerkte lijst, waarop alle goedgekeurde havenveiligheidsplannen voor de zich op hun grondgebied bevindende havenfaciliteiten staan aangegeven met de door ieder goedgekeurd havenveiligheidsplan bestreken locatie of locaties en de desbetreffende data van goedkeuring (en de datum van goedkeuring van eventuele wijzigingen), die volgt op en in de plaats komt van alle informatie die overeenkomstig paragraaf 3 gedurende de voorgaande vijf jaar is medegedeeld.

5 De verdragsluitende staten delen de Organisatie de overeenkomsten mede die krachtens voorschrift 11 zijn gesloten. De medegedeelde informatie omvat:

.1 de namen van de verdragsluitende staten die de overeenkomst hebben gesloten;

.2 de onder de overeenkomst vallende havenfaciliteiten en vaste routes;

.3 de periodiciteit van de herziening van de overeenkomst;

.4 de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst en

.5 informatie over eventueel overleg dat heeft plaatsgevonden met andere verdragsluitende staten;

Naderhand delen zij zo spoedig als praktisch mogelijk is de Organisatie mede, wanneer de overeenkomst is gewijzigd of is afgelopen.

6 Iedere verdragsluitende regering die krachtens het bepaalde in voorschrift 12 gelijkwaardige veiligheidsregelingen toestaat met betrekking tot een schip dat gerechtigd is onder haar vlag te varen of met betrekking tot een op haar grondgebied gelegen havenfaciliteit deelt de bijzonderheden daaromtrent mede aan de Organisatie

7 De Organisatie stelt de krachtens paragraaf 3 medegedeelde informatie ter beschikking van andere verdragsluitende staten die daarom vragen.

BIJLAGE 2

INTERNATIONALE CODE VOOR DE BEVEILIGING VAN SCHEPEN EN HAVENFACILITEITEN

PREAMBULE

1 De Diplomatieke Conferentie inzake maritieme veiligheid, die in december 2002 in Londen is gehouden heeft, ter verhoging van de veiligheid op zee, nieuwe bepalingen aan het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974 toegevoegd, en de onderhavige Code goedgekeurd. Deze nieuwe maatregelen vormen het internationale kader voor samenwerking tussen schepen en havenfaciliteiten om activiteiten die een bedreiging vormen voor de veiligheid in het zeevervoer op te sporen en tegen te houden.

2. Na de tragische gebeurtenissen van 11 september 2001 is op de tweeëntwintigste zitting van de Vergadering van de Internationale Maritieme Organisatie ('de Organisatie') in november 2001 unaniem overeengekomen nieuwe maatregelen voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten te ontwikkelen. Genoemde maatregelen zijn in december 2002 vastgesteld door een Conferentie van verdragsluitende staten bij het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974 (bekend als de Diplomatieke Conferentie inzake maritieme veiligheid). De voorbereiding voor de Diplomatieke Conferentie was toevertrouwd aan de Commissie maritieme veiligheid (MSC) van de Organisatie, op basis van suggesties die door lidstaten, intergouvernementele organisaties en niet-gouvernementele organisaties tijdens het overleg met de Organisatie zijn ingediend

3 Op de eerste buitengewone zitting, eveneens in november 2001, heeft de MSC een Tussentijdse MSC-werkgroep maritieme veiligheid opgericht, teneinde de ontwikkeling en vaststelling van geschikte veiligheidsmaatregelen te versnellen. De eerste bijeenkomst van de Tussentijdse MSC-werkgroep maritieme veiligheid vond plaats in februari 2002, en het resultaat van de daar gevoerde besprekingen is gerapporteerd aan en besproken op de vijfenzeventigste zitting van de MSC in mei 2002; er is een ad hoc-werkgroep opgericht om de gedane voorstellen verder uit te werken. Op de vijfenzeventigste zitting van de MSC is het rapport van deze werkgroep behandeld en is de aanbeveling gedaan het werk door een volgende Tussentijdse MSC-werkgroep, in september 2002, te laten voortzetten. Op de zesenzeventigste zitting van de MSC is het resultaat van de werkzaamheden van de Tussentijdse MSC-werkgroep van september 2002, en van de direct aan de Diplomatieke Conferentie voorafgaande verdere werkzaamheden van de MSC-werkgroep in combinatie met de zesenzeventigste zitting van de MSC in december 2002, direct vóórafgaand aan de Diplomatieke Conferentie besproken, en is overeenstemming bereikt over de definitieve versie van de door de Diplomatieke Conferentie te behandelen voostellen.

4 De Diplomatieke Conferentie (9 tot en met 13 december 2002) heeft ook wijzigingen van de bestaande bepalingen van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee (SOLAS 74) vastgesteld, die de invoering van de eis om automatische identificatiesystemen aan te brengen moeten versnellen, en nieuwe voorschriften aan hoofdstuk XI-1 van SOLAS 74 toegevoegd met betrekking tot de aanbrenging van het scheepsidentificatienummer en het voeren van een continu gegevensoverzicht. Daarnaast heeft de Diplomatieke Conferentie een aantal resoluties aangenomen, waaronder resoluties met betrekking tot de implementatie en herziening van deze Code, technische samenwerking en de samenwerking met de Internationale Arbeidsorganisatie en de Wereld Douane Organisatie. Erkend werd dat het bij de voltooiing van het werk van deze twee organisaties nodig kan zijn bepaalde nieuwe bepalingen met betrekking tot maritieme veiligheid te beoordelen en te wijzigen.

5 De bepalingen van hoofdstuk XI-2 van SOLAS 74 en deze Code zijn van toepassing op schepen en havenfaciliteiten. De overeenkomst om SOLAS 74 uit te breiden tot havenfaciliteiten was gebaseerd op het feit dat SOLAS 74 de snelste manier was om ervoor te zorgen dat de vereiste veiligheidsmaatregelen snel zouden worden ingevoerd en in werking traden. Er is evenwel ook afgesproken dat de voor havenfaciliteiten geldende bepalingen uitsluitend van toepassing zijn op het schip/haven raakvlak. De meer algemene problematiek van de veiligheid van havengebieden wordt onderwerp van verdere gezamenlijke werkzaamheden van de Internationale Maritieme Organisatie en de Internationale Arbeidsorganisatie. Ook werd overeengekomen dat de bepalingen geen betrekking dienden te hebben op de feitelijke reacties op aanvallen of tot eventueel noodzakelijke opruimingsactiviteiten na een dergelijke aanval.

6 Bij het opstellen van de bepalingen is ervoor gezorgd dat zij verenigbaar waren met de bepalingen van het - gewijzigde - Internationale Verdrag van 1978 betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, de ISM-Code (International Safety Management) en het geharmoniseerde systeem van inspectie en certificering.

7 De bepalingen betekenen een aanzienlijk gewijzigde opstelling van de internationale maritieme bedrijven ten aanzien van het punt van de veiligheid van het zeevervoer. Erkend wordt dat genoemde bepalingen voor bepaalde verdragsluitende staten een aanzienlijke aanvullende last kunnen vormen. Het belang van technische samenwerking om verdragsluitende staten bij te staan bij het implementeren van de bepalingen wordt volledig erkend.

8 Implementatie van de bepalingen vereist een doorlopende doeltreffende samenwerking tussen en begrip van allen die betrokken zijn bij (het gebruik van) schepen en havenfaciliteiten, met inbegrip van scheepsbemanning, havenpersoneel, passagiers, personen met belangen met betrekking tot vracht, het bestuur van schepen en havens en functionarissen van nationale en plaatselijke instanties met verantwoordelijkheden op het gebied van de veiligheid. Bestaande werkwijzen en procedures dienen te worden beoordeeld, en aangepast indien zij geen adequaat veiligheidsniveau bieden. In het belang van een verbeterde maritieme veiligheid zullen scheepvaart- en havenindustrieën en nationale en plaatselijke instanties bijkomende verantwoordelijkheden moeten dragen.

9 Bij het implementeren van de veiligheidsbepalingen van hoofdstuk XI-2 van SOLAS 74 en deel A van deze Code, moet rekening worden gehouden met de richtsnoeren van deel B van deze Code. Er wordt echter erkend dat de mate waarin deze richtsnoeren van toepassing zijn, kan variëren afhankelijk van de aard van de havenfaciliteit en het schip, het handelsgebied en/of de vracht.

10 Niets in deze Code mag worden geïnterpreteerd of toegepast op een wijze die niet strookt met een passend respect voor de fundamentele rechten en vrijheden als uiteengezet in internationale instrumenten, met name die instrumenten die betrekking hebben op maritiem personeel en vluchtelingen, met inbegrip van de Verklaring van de fundamentele beginselen en rechten op het werk van de Internationale Arbeidsorganisatie en internationale normen met betrekking tot maritiem en havenpersoneel.

11 Gelet op het feit dat het - gewijzigde - Verdrag van 1965 inzake de vergemakkelijking van het verkeer ter zee bepaalt dat openbare instanties dienen toe te staan dat buitenlandse bemanningsleden aan wal komen terwijl het schip waarmee zij zijn aangekomen zich in de haven bevindt - mits de formaliteiten bij aankomst van het schip zijn afgerond en de openbare instanties geen reden hebben om de toestemming om aan wal te komen te weigeren om redenen van volksgezondheid, openbare veiligheid of openbare orde - , dienen verdragsluitende staten, bij het goedkeuren van veiligheidsplannen van schepen en havenfaciliteiten, naar behoren kennis te nemen van het feit dat scheepspersoneel op een vaartuig leeft en werkt, en behoefte heeft aan walverlof en aan toegang tot voor zeelieden bestemde sociale diensten, medische zorg inbegrepen.

DEEL A

dwingende eisen met betrekking tot de bepalingen van hoofdstuk XI-2 van het - Internationaal verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee van 1974

1. ALGEMEEN

1.1. Inleiding

Dit deel van de Internationale Code voor de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten bevat dwingende bepalingen, waarnaar wordt verwezen in hoofdstuk XI-2 van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974

1.2. Doelstellingen

Deze Code heeft als doelstellingen:

.1 schepping van een internationaal kader voor samenwerking tussen verdragsluitende staten, overheidsinstanties, plaatselijke overheden en scheepvaart- en havenbedrijven bij het opsporen van bedreigingen voor de veiligheid en het nemen van preventieve maatregelen tegen veiligheidsincidenten die voor de internationale handel gebruikte schepen of havenfaciliteiten kunnen treffen;

.2 vaststelling van de respectieve rollen en verantwoordelijkheden van de verdragsluitende staten, overheidsinstanties, plaatselijke overheden en de scheepvaart- en havenbedrijven op nationaal en internationaal niveau ter verzekering van de maritieme veil