Nr. C 225/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 9. 90 
middelen — waarover sinds 1988 snel informatie is 
uitgewisseld. 
2.3. Het Comité neemt er nota van dat de Commissie 
ervan uitgaat dat Beschikking 89/45/EEG zal worden 
afgeschaft op het moment dat de richtlijn inzake algemene 
produktieveiligheid in werking treedt. 
2.4. Het Comité beveelt tot dan een verdere uitbreiding 
aan van passende, doeltreffende en eerlijke middelen om 
nog sneller produkten uit de handel te kunnen nemen. 
2.5. Het Comité stemt in het algemeen in met het 
voorstel, waarin feitelijk alleen artikel 7 van de beschikking 
wordt gewijzigd. De belangrijkste veranderingen betreffen 
verlenging van de regeling tot deze wordt afgeschaft en het 
op één lijn brengen van de bepalingen betreffende het 
Raadgevend Comité met de algemene procedure voor 
comités van raadgevende aard als bepaald in Besluit 87/ 
373/EEG. 
3. Bijzondere opmerkingen 
3.1. In de derde overweging wordt gesteld dat het 
communautair uitwisselingssysteem „nu voor een onbe­
perkte periode dient te worden ingesteld". Het Comité 
vindt dat het consistenter zou zijn te schrijven dat het 
systeem zal blijven gelden „totdat de richtlijn inzake 
algemene produktveiligheid in werking treedt". 
1. Inleiding 
1.1. Het Comité neemt kennis van het jaarverslag (1988) 
van de Commissie over het Europees Fonds voor Regionale 
Ontwikkeling (EFRO) en wijst erop dat dit verslag moet 
worden gezien in het licht van de overgang naar de nieuwe 
regeling inzake de structuurfondsen. 3.2. Artikel 7 
Het Comité zou willen weten waarom de vermelding van 
de mogelijkheid dat de Commissie voor een secretariaat 
zorgt, is komen te vervallen. 
Ook adviseert het Comité de clausule dat Lid-Staten zich 
door maximaal twee deskundigen mogen laten vergezellen, 
weer op te nemen. 
3.3. Artikel 8 
Het Comité staat er achter dat verslag moet worden 
uitgebracht over de werking van het systeem en stelt voor 
dat rapport een ruimere verspreiding te geven dan alleen de 
publikatie in het Publikatieblad van de Europese Gemeen­
schappen. Het zou aan alle betrokken organisaties moeten 
worden toegezonden. De verplichting ten minste om de 
twee jaar verslag uit te brengen moet beslist worden 
nagekomen. 
Gedaan te Brussel, 4 juli 1990. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
1.2. Bovendien stelt het Comité vast dat het verslag 
weliswaar in de algemene context van de verwezenlijking 
van de interne markt en het streven naar economische en 
sociale samenhang (zie artikel 130 b) is geplaatst, en 
daarbij ook de centrale functie van het EFRO bij het 
ongedaan maken van de belangrijkste regionale oneven­
wichtigheden (artikel 130 c) is erkend, maar toch niet kon 
worden afgeweken van het gebruikelijke stramien om aldus 
een meer positieve bijdrage tot het hervormingsproces te 
leveren. Advies over het 14e jaarverslag (1988) van de Commissie over het Europees Fonds voor Regionale 
Ontwikkeling (EFRO) 
(90/C 225/03) 
De Commissie heeft op 23 mei 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van 
het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor regionale ontwikkeling, ruimtelijke ordening en urbanisme, die met de 
voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 22 mei 1990 
goedgekeurd. Rapporteur was de heer Serra Caracciolo. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 278e zitting (vergadering van 4 juli 1990) het 
volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
10. 9. 90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 225/5 
2. Algemene opmerkingen 
2.1. Het Comité herinnert eraan dat het destijds in zijn 
advies over de hervorming van de structuurfondsen (*) 
reeds de volgende vier instrumenten van het economisch en 
sociaal beleid als prioritair heeft aangemerkt: 
a) coördinatie (die nog niet echt bereikt is) van het 
economisch beleid van de Lid-Staten; 
b) een gemeenschappelijk regionaal beleid gericht op het 
herstel van het evenwicht tussen de regio's en op de 
ontwikkeling van achterop geraakte regio's van indus­
triezones met afnemende economische activiteit; 
c) totstandbrenging van een Europese sociale ruimte, 
waarbinnen een betere en meer rechtvaardige ontwikke­
ling kan worden gegarandeerd; 
d) voortdurende koppeling tussen de totstandbrenging van 
de interne markt en de vergroting van de onderlinge 
samenhang. 
2.2. Volgens het Comité was het door de Commissie 
gegeven overzicht van 14 jaar EFRO-maatregelen beter uit 
de verf gekomen als de met het beheer van het Fonds in de 
laatste periode van vier jaar behaalde resultaten uitvoeriger 
op hun merites waren beoordeeld. 
2.3. Het Comité merkt op dat de Commissie reeds 
herhaald en nadrukkelijk te kennen heeft gegeven ernaar te 
streven dat de drie structuurfondsen beter op elkaar 
aansluiten, maar dat daaraan in feite niet voldoende wordt 
gewerkt. 
2.4. Als voorts wordt gekeken naar de voornaamste 
tendensen (investeringsstroom, ontwikkeling van dienst­
verlening, verloop van de werkgelegenheid, en dergelijke), 
blijkt volgens het Comité dat deze zich voor de ver­
schillende regio's van de Gemeenschap nog steeds oneven­
redig ontwikkelen. 
In verband hiermee wordt gewezen op de volgende 
uitspraken van de Rekenkamer (2): 
1. „Ondanks enkele kleine verbeteringen bleek in dit 
opzicht uit de controles van de Kamer niet dat er ten 
opzichte van de in een eerder speciaal verslag beschre­
ven situatie degelijke vooruitgang was geboekt" 
(speciaal verslag van de Rekenkamer in PB nr. C 345 van 
31. 12. 1982, blz. 1); 
2. Wat de selectie van de industriële projecten en het 
streven naar een zo groot mogelijke effectiviteit ervan 
betreft: „een verbetering van de selectiecriteria schiet 
tekort" en „met betrekking tot de groei hebben de 
gesteunde projecten nauwelijks een stimulerend effect 
gehad op de economische activiteiten in de regio". 
(!) PB nr. C 175 van 4.7. 1988. 
(2) PB nr. C 312 van 12. 12. 1989, blz. 1. 3. Bijzondere opmerkingen 
PROGRAMMA'S 
3.1. Het Comité verwijst naar zijn adviezen betreffende 
de programma's RENA VAL, RESIDER, STAR, VALO-
REN, ENVIREG en RECHAR, waarvan het de hoofdlijnen 
vanzelfsprekend onderschrijft; wel spreekt het nogmaals 
zijn bezorgdheid uit over het gebrek aan coördinatie tussen 
deze EG-initiatieven en het gemeenschappelijk regionaal 
beleid als zodanig. 
3.2. Het Comité deelt de overtuiging van de Commissie 
dat een nationaal programma van communautair belang 
(NPCB) dient te bestaan uit een coherent geheel van 
meerjarenacties en in overeenstemming met het nationaal 
beleid zou moeten bijdragen tot de verwezenlijking van 
doelstellingen van het communautair beleid. Het Comité 
stelt echter vast dat de NPCB's als instrument er feitelijk 
niet toe hebben bijgedragen om het convergentieproces van 
de nationale economieën te versnellen of de regionale 
ongelijkheid binnen die economieën te verkleinen. 
3.3. Het Comité merkt op dat de doelstelling om voor 
een periode van telkens drie jaar 30 % van de EFRO-
middelen voor produktieve investeringen in de industrie te 
bestemmen (wijziging van de verordening van 1979 en 
besluit van de Raad van 1983), wederom niet is bereikt. In 
dit verband zij naar voren gebracht dat bij voorbeeld 
Spanje, het Verenigd Koninkrijk en België respectievelijk 
100 %, 92 % en 89,8 % voor investeringen in infrastruc­
tuur hebben bestemd. 
3.4. Het Comité legt de Commissie andermaal het 
verzoek voor dat het reeds in zijn advies over het 
13e EFRO-jaarverslag naar voren heeft gebracht; toen 
achtte het Comité het noodzakelijk dat voor elke regio 
duidelijk wordt aangegeven in hoeverre de ten uitvoer 
gelegde infrastructuurprojecten met EFRO-steun zijn 
gefinancierd. 
Deze informatie, die gewoonlijk in het periodiek verslag 
over de sociaal-economische situatie en ontwikkeling van 
de regio's van de Gemeenschap wordt opgenomen, zou het 
overzicht dat de Commissie van de 14 jaar steunverlening 
door het EFRO heeft willen geven, goed hebben aangevuld. 
3.5. Er mag zeker ook op worden gewezen dat de 
verhouding 10 : 1 tussen de bedragen die via het EFRO 
voor de NPCB's dan wel voor de communautaire 
programma's worden gereserveerd, nog lang niet tot 
tevredenheid stemt. 
3.6. Ter wille van meer duidelijkheid en doorzichtigheid 
is het wenselijk dat oude en nieuwe regelingen voor 
steunverlening door het Fonds niet langer naast elkaar 
blijven voortbestaan. Het Comité hoopt dus dat de 
Commissie zich zal houden aan de door haarzelf gestelde 
termijn, op grond waarvan het in 1980 begonnen 
experiment met „specifieke communautaire acties" vóór 
eind 1990 moet worden afgesloten. 
3.7. Het Comité herinnert eraan dat met geïntegreerde 
ontwikkelingsprojecten is gewerkt in een poging die ertoe 
moest bijdragen de verschillende communautaire struc-
tuurmaatregelen te integreren en te coördineren; derhalve 
is het te betreuren dat deze programmatische aanpak is 
vastgelopen. 
Nr. C 225/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 9. 90 
PROJECTEN 
3.8. Het Comité acht het, mede gezien de verhouding 
tussen de uitgaven voor projecten en die voor program­
ma's, nog steeds noodzakelijk dat de volgorde van de 
prioriteiten wordt omgekeerd. 
Ook in 1988 hebben projecten namelijk absolute voorrang 
gekregen, en is met name 93 % van de uitgaven voor 
projecten naar investeringen in infrastructuur gegaan. 
Derhalve acht het Comité het absoluut noodzakelijk dat de 
communautaire initiatieven op directe steun aan economi­
sche en industriële activiteiten worden gericht. 
3.9. Wat de op het gebied van de werkgelegenheid 
behaalde resultaten betreft, meent het Comité dat het bij 
gebrek aan een methode voor de inschatting van die 
resultaten vooraf en het toezicht erop achteraf niet 
mogelijk is om schepping en behoud van arbeidsplaatsen in 
hun juiste verhouding te beoordelen. 
HET EIGEN ONTWIKKELINGSPOTENTIEEL VAN DE RE­
GIO'S 
3.10. Het Comité spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit 
over het feit dat aan de ontwikkeling van het eigen 
potentieel van minder begunstigde regio's zo weinig 
aandacht wordt geschonken. 
Het Comité stelt vast dat de hiervoor uitgegeven bedragen 
in 1988 zijn toegenomen (50 % van de in totaal voor de 
periode 1975-1988 geraamde uitgaven), maar dringt erop 
aan dat aan deze doelstelling nog meer voorrang wordt 
verleend. 
STUDIES 
3.11. Het Comité is ingenomen met de maatregelen van 
de Commissie op het gebied van studies en verzoekt haar 
tegelijk te ijveren voor een beleid om de resultaten ervan te 
verspreiden wanneer deze van breder belang blijken te zijn. 
TOEZICHT 
3.12. Het Comité wil beklemtonen hoe onontbeerlijk 
het is om procedures voor toezicht op en evaluatie van de 
programma's en de resultaten ervan vast te leggen; 
begrippen als gecreëerde werkgelegenheid, behouden 
werkgelegenheid en werkloosheid dienen daartoe zo 
uniform en zo duidelijk mogelijk te worden gedefinieerd. 
Tevens dient op nationaal, regionaal en lokaal niveau meer 
met de betrokken sociaal-economische belangengroeperin­
gen op basis van partnerschap te worden samengewerkt. 
3.13. Het Comité betreurt het feit dat de sociaal-
economische kringen in sommige Lid-Staten onvoldoende 
bij de uitwerking en de uitvoering van de via de 
structuurfondsen gefinancierde maatregelen zijn betrok­
ken. Het Comité verzoekt de Commissie derhalve, in 
komende jaarverslagen tevens de inbreng van lokale en 
regionale organisaties c.q. van sociale en economische 
belangengroeperingen in de verschillende Lid-Staten te 
vermelden. 4. Conclusies 
4.1. Van de noodzakelijke overgang van losse maat­
regelen ten gunste van projecten op meer doeltreffende 
steunverlening via programma's is in het verslagjaar nog 
maar bedroevend weinig terecht gekomen. In dit verband 
neemt het Comité met voldoening kennis van de intentie­
verklaringen van de Commissie en van de eerste resultaten 
die dank zij de jongste hervorming zijn bereikt, en die erop 
gericht zijn ten aanzien van de diverse vormen van 
steunverlening andere prioriteiten te stellen. 
4.2. De oplossingen voor de problematiek rond het 
toezicht blijken nog volledig tekort te schieten. Er is wel 
getracht voor de verschillende communautaire en nationale 
beleidsmaatregelen systematisch na te gaan wat het gevolg 
voor de regio's zou zijn, waarbij beoordeling vooraf en 
achteraf nauw verbonden waren, maar hiermee is niet het 
gewenste resultaat geboekt. 
4.3. Het Economisch en Sociaal Comité dringt er met 
klem op aan dat de in 1988 nog aanwijsbare vertraging 
wordt ingehaald en spoedig van toezichtprocedures 
gebruik wordt gemaakt waarin de partnership-samen-
werking tot haar recht kan komen en het subsidiariteits­
beginsel correct kan worden toegepast. 
4.4. Wat de verhouding tussen de samenhang binnen de 
Gemeenschap en het eigen potentieel van de regio's betreft, 
blijkt onmiskenbaar dat de ongelijkheid tussen de ontwik­
kelingsniveaus van meer of minder begunstigde regio's nog 
verder ten gunste van de eerstgenoemde is toegenomen, en 
zulks binnen de Gemeenschap als geheel maar ook in de 
afzonderlijke Lid-Staten. Dit springt des te meer in het oog 
als wordt gekeken naar de werkgelegenheid, waarbij dan 
met name weer de jeugdwerkloosheid en de langdurige 
werkloosheid opvallen, en dit blijft dus één van de 
zorgwekkendste problemen binnen het totaalbeeld van de 
economie. 
4.5. Afsluitend kan zonder meer worden gezegd dat de 
resultaten ten minste op vier onderdelen van de hervorming 
van 1984 — namelijk het creëren en ontwikkelen van het 
eigen potentieel, de verhouding programma's/projecten, 
het scheppen van werkgelegenheid, en ten slotte toezicht en 
publiciteit — ook voor 1988 ver achter blijven bij de 
verwachtingen en de behoeften. Met de vroegere uitspra­
ken van de Commissie in gedachten spreekt het Comité de 
wens uit dat, na 14 jaar gebrekkig en ontoereikend 
functioneren, bij de steunverlening van het Fonds nu 
voortaan voor een meer kwalitatieve benadering wordt 
gekozen, zodat de bereikte resultaten over het geheel 
genomen bevredigender zullen uitvallen. De volgende 
jaarverslagen van de Commissie over het Europees Fonds 
voor Regionale Ontwikkeling zouden, naar het oordeel van 
het Comité, qua inhoud en indeling beslist deze nieuwe 
benadering moeten weerspiegelen. 
Gedaan te Brussel, 4 juli 1990. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE