[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 09.08.2006

COM(2006) 446 definitief

VERSLAG VAN DE COMMISSIE

over de werkzaamheden van de comités in 2005 {SEC(2006) 1065}

ALGEMENE OPMERKINGEN OVER DE COMITOLOGIE

Dit verslag gaat over de werkzaamheden van de comitologiecomités in 2005. Het bestaat uit een inleiding, een horizontal overzicht van de werkzaamheden van de comités en een bijlage met gedetailleerde statistische gegevens over de comitologiecomités[1] (de bijlage is onderverdeeld in de verschillende gebieden waarop de diensten van de Commissie werkzaam zijn). In de bijlage wordt verder commentaar gegeven op veranderingen in het aantal comités en op bijzonderheden in verband met specifieke ontwerp-uitvoeringsmaatregelen, zoals ongunstige adviezen, resoluties van het Europees Parlement die voortvloeien uit de uitoefening van zijn recht van controle (zie punt 1.2) en verwijzingen naar de Raad (zie punt 1.3). De onderhandelingen in de Raad (en met het Europees Parlement en de Commissie) over een herziening van Besluit 1999/468/EG van de Raad moeten formeel worden beëindigd in de weken volgend op de vaststelling van dit verslag (zie punt 1.5). In het volgende jaarverslag (over 2006) zal gedetailleerd verslag worden uitgebracht over de resultaten.

1.1 Comitologiecomités en hun institutionele context

a) De institutionele functie van comitologiecomités

Het doel van de comitologiecomités is de Commissie bij te staan in de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden die haar zijn verleend door de wetgever, dat wil zeggen de Raad die alleen of samen met het Europees Parlement optreedt volgens de medebeslissingsprocedure. De comitologiecomités hebben drie belangrijke kenmerken gemeen.

Ten eerste zijn ze door de wetgever (de Raad en het Europees Parlement) opgericht volgens de “wetgevende” procedures die van toepassing waren toen het oprichtingsbesluit werd goedgekeurd, sinds het Verdrag van Maastricht de medebeslissingsprocedure. De rechtsgrond van de comitologiecomités is dus vastgelegd in een “basisbesluit”.

Ten tweede zijn veel aspecten van hun structuur en werkwijze identiek. Elk comité wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie en bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten[2]. De comités werken volgens de procedures die in het basisbesluit zijn vastgesteld, overeenkomstig het “comitologiebesluit” van de Raad, Besluit 1999/468/EG.[3]

Ten derde brengen de comités advies uit over de ontwerp-uitvoeringsmaatregelen die de Commissie hun overeenkomstig het basisbesluit voorlegt, en treden zij op in het kader van de hiertoe vastgestelde raadplegingsprocedure, beheersprocedure of regelgevingsprocedure.

De comitologiecomités moeten worden onderscheiden van andere comités en groepen deskundigen die door de Commissie zijn opgericht om haar te ondersteunen bij de uitoefening van haar initiatiefrecht of de uitvoering van taken op het gebied van toezicht, coördinatie of samenwerking met de lidstaten. Deze adviesorganen (er zijn er ongeveer 1 300) vallen buiten het bestek van dit verslag[4].

b) Comitologie en transparantie: het register en het depot voor comitologiedocumenten

In artikel 7 van Besluit 1999/468/EG en in de verklaringen van de Raad en de Commissie over deze bepaling (met name de vierde en de vijfde verklaring) worden maatregelen getroffen om de werkzaamheden van de comitologiecomités transparanter te maken .

In artikel 7, lid 5, van Besluit 1999/468/EG is bepaald dat de Commissie een register moet instellen met de gegevens van alle in het kader van de comitologieprocedures aan het Europees Parlement toegezonden documenten . Dit register is in december 2003 in werking getreden.[5]

Overeenkomstig haar vijfde verklaring ad Besluit 1999/468/EG heeft de Commissie voor nog meer transparantie gezorgd door dit register aan te vullen met een depot , waardoor het publiek overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie,[6] die op 3 december 2001 in werking is getreden, inzage krijgt in documenten die aan het Europees Parlement zijn toegezonden. Het register wijst op het bestaan van een document en op de belangrijkste referentiegegevens van het document; het depot bevat het document in een downloadbaar formaat.

In artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie wordt het besluitvormingsproces van de EU-instellingen, waarvan de comitologieprocedures een onderdeel zijn, beschermd. De Commissie heeft op 17 februari 2005 besloten hoe zij voornemens is gebruik te maken van deze wettelijke bescherming: ontwerp-uitvoeringsmaatregelen dienen normaal gesproken publiekelijk beschikbaar te worden nadat een comité erover heeft gestemd .[7] Alleen in het geval van “specifieke belangen” zoals vastgelegd in de leden 1 en 2 van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 (d.w.z. veiligheidskwesties of commerciële belangen) dient het verlenen van toegang tot documenten te worden uitgesteld totdat de definitieve goedkeuring van de maatregelen door de Commissie een feit is.[8] Na de definitieve goedkeuring zijn de maatregelen toegankelijk via de gemeenschappelijke databases en registers van de Commissie (zie notulen van de vergaderingen van de Commissie in het register van de documenten van de Commissie[9]).

Als een begeleidende maatregel bij de hervorming van Besluit 1999/468/EC van de Raad (zie punt 1.5) onderzoekt de Commissie momenteel verdere verbeteringen aan het register om aan het Europees Parlement een transparantere en coherentere toegang te verlenen tot de documenten in het depot.

1.2 Recht van controle van het Europees Parlement

Opdat het Europees Parlement zijn recht van controle uit hoofde van artikel 8 van Besluit 1999/468/EG kan uitoefenen, moet de Commissie het Parlement van de werkzaamheden van de comités op de hoogte brengen en het alle ontwerp-uitvoeringsmaatregelen toezenden overeenkomstig een basisbesluit dat volgens de medebeslissingsprocedure is vastgesteld (artikel 251 van het Verdrag).

In februari 2000 hebben het Europees Parlement en de Commissie een akkoord over de wijze van toepassing van Besluit 1999/468/EG gesloten, waarin de procedures voor de uitvoering van de aan de Commissie opgelegde verplichtingen specifiek worden vastgesteld.[10]

Behalve in spoedgevallen voorziet het akkoord in een termijn van één maand vanaf de ontvangst van een “definitieve” ontwerp-uitvoeringsmaatregel[11] ter uitvoering van een volgens de medebeslissingsprocedure aangenomen wettekst. Indien het Europees Parlement van mening is dat de ontwerp-maatregel de bij het basisbesluit verleende uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt, kan het zo nodig overeenkomstig artikel 8 van Besluit 1999/468/EG (in plenaire vergadering) een resolutie aannemen.[12]

In de praktijk uploaden de diensten van de Commissie de ontwerp-uitvoeringsmaatregel in het register op het moment dat zij het ontwerp aan de lidstaten verzenden ter voorbereiding op een vergadering van een comité, overeenkomstig punt 1 van het voornoemde akkoord. Indien er gestemd wordt via een schriftelijke procedure, zonder dat er een vergadering van het comité wordt belegd overeenkomstig het reglement van orde van het comité, geldt hetzelfde. Zodra de stemming heeft plaatsgehad, krijgen – sinds medio 2004 – de diensten van de Commissie de opdracht een stemformulier in te vullen waarop de einduitslag van de stemming over de specifieke ontwerp-uitvoeringsmaatregel wordt aangegeven. De diensten geven tevens aan of de ontwerp-uitvoeringsmaatregel al dan niet is gewijzigd naar aanleiding van de behandeling door het comité.

Indien de ontwerp-uitvoeringsmaatregel is gewijzigd, wordt deze een tweede maal geüpload in het register, samen met het stemformulier, en verzonden aan het Europees Parlement. Op deze wijze worden het Europees Parlement en het publiek (die in deze fase van de comitologieprocedure normaal gesproken directe toegang krijgen tot de ontwerp-maatregel) ondubbelzinnig op de hoogte gesteld van wat het “definitieve” ontwerp van de uitvoeringsmaatregel is in de zin van punt 6 van het voornoemde akkoord. Als de ontwerp-uitvoeringsmaatregel ongewijzigd blijft, wordt alleen het stemformulier geüpload en verzonden aan het Europees Parlement. De in eerste instantie geüploade versie van de ontwerp-uitvoeringsmaatregel wordt dan beschouwd als het definitieve ontwerp.

a) Door het Europees Parlement aangenomen resoluties in 2005

Het Europees Parlement heeft in 2005 twee resoluties aangenomen[13] waarin werd gesteld dat de Commissie, bij de goedkeuring van specifieke uitvoeringsmaatregelen, de haar verleende uitvoeringsbevoegdheden heeft overschreden. Beide resoluties hadden betrekking op de milieusector , meer bepaald Richtlijn 2002/95/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende beperking van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur (RoHS-richtlijn) wat het afvalstoffenbeleid betreft (zie gedetailleerde referentiegegevens in de bijlage bij dit verslag, in het hoofdstuk over statistische gegevens voor Milieu).

De Commissie antwoordde op de eerste resolutie van 12 april 2005 (B6-0218/2005) dat de rechtvaardiging van het toekennen van vrijstellingen van de bij de RoHS-richtlijn vastgestelde vereisten, naar haar mening, buiten het toepassingsgebied van het controlerecht van het Europees Parlement viel, namelijk het recht om te beoordelen of de Commissie haar uitvoeringsbevoegdheden heeft overschreden. Na de herbestudering van het verrichte werk voor de ontwerp-beschikking en de bestudering van de beschikbare informatie (onderzoek, raadpleging van belanghebbenden en besprekingen in het comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang) besloot de Commissie dat de goedkeuring van de ontwerp-uitvoeringsmaatregel in overeenstemming was met de bepalingen van de RoHS-richtlijn.

De tweede resolutie van 6 juli 2005 (B6-0392/2005) had betrekking op de op 5 juni 2005 door de Commissie goedgekeurde ontwerp-beschikking van de Raad tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de technische vooruitgang, van de bijlage bij de RoHS-richtlijn, om DecaBDE , een gevaarlijke stof die behoort tot de polybroomdifenylethers (PBDE's), vrij te stellen van de beperkingen op het gebruik krachtens artikel 4, lid 1, van de RoHS-richtlijn.[14] Hoewel het Europees Parlement in zijn resolutie niet artikel 8 maar artikel 5, lid 5, van Besluit 1999/468/EG van de Raad aanhaalde, was het van mening dat de Commissie haar uitvoeringsbevoegdheden had overschreden, omdat voor voornoemde uitvoeringsmaatregel, naar zijn mening, een wetsvoorstel overeenkomstig de medebeslissingsprocedure nodig was. Aangezien in de Raad geen gekwalificeerde meerderheid werd bereikt, werd de oorspronkelijke beschikking uiteindelijk door de Commissie gegeven op 13 oktober 2005, ondanks de resolutie van het Parlement, waarna het Europees Parlement bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen beroep instelde tegen de Commissie om de beschikking van de Commissie nietig te laten verklaren (zaak C-14/06; zie punt 1.4). De Commissie rechtvaardigde de vaststelling van de beschikking niet ten aanzien van het Parlement aangezien de resolutie van het Parlement gericht werd aan de Raad (naar de welke de zaak destijds was verwezen). De Commissie verdedigt haar standpunt voor het Hof en wacht de uitspraak van het Hof af.

b) Overzicht van aan het Europees Parlement verzonden documenten

In de eerste resolutie, aangenomen op 12 april 2005, verzocht het Europees Parlement de Commissie ook een zorgvuldig overzicht op te stellen van alle verzonden ontwerp-uitvoeringsmaatregelen sinds de inwerkingtreding van het register in december 2003. De Commissie bracht het Europees Parlement verslag uit over het resultaat van haar overzicht in een mededeling van 20 juli 2005. Op welbepaalde beleidsterreinen had zich een beperkt aantal onregelmatigheden voorgedaan (50 ontwerp-maatregelen in absolute cijfers). Er moet worden opgemerkt dat in 2005 meer dan 2 000 ontwerp-uitvoeringsmaatregelen werden vastgesteld; dat wil zeggen dat zich per jaar in 1 % van alle gevallen onregelmatigheden voordeden. De fouten leken betrekking te hebben op de toepassing van de zogeheten aanpassingsverordeningen ,[15] waarbij ongeveer 140 basisbesluiten met Besluit 1999/468/EG van de Raad in overeenstemming wordt gebracht. Sinds de inwerkingtreding van met name Verordening (EG) nr. 1882/2003 op 20 november 2003 vallen een aantal besluiten immers onder de medebeslissingsprocedure en daarom moesten alle betrokken ontwerp-uitvoeringsmaatregelen onmiddellijk aan het Europees Parlement worden toegezonden voor de uitoefening van het recht van controle.[16]

In alle gevallen waarin een onregelmatigheid was ontdekt, stelde de Commissie het Europees Parlement een controle achteraf voor, die de betrokken parlementaire commissies de mogelijkheid bood de uitvoeringsmaatregelen in kwestie te bestuderen. De Commissie bood ook aan iedere maatregel waarvan het Europees Parlement dit verzocht, in te trekken en deed dit met Beschikking 2005/63/EG van de Commissie van 24 januari 2005 tot wijziging van bijlage II van Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende autowrakken.[17] Daarnaast paste de Commissie versterkte interne controlemiddelen toe op haar administratieve procedures, om soortgelijke problemen in de toekomst te vermijden.

1.3 Verwijzingen naar de Raad

In totaal zijn er in 2005 11 gevallen gemeld van voorstellen die naar de Raad zijn verwezen.

Overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad moeten voorstellen betreffende te nemen maatregelen bij de Raad worden ingediend als de Commissie in de regelgevingsprocedure niet de vereiste meerderheid haalt voor een gelijkluidend advies over de ontwerp-uitvoeringsmaatregel of in de beheersprocedure geconfronteerd wordt met een gekwalificeerde meerderheid die een andersluidend advies uitbrengt.

De 11 verwijzingen in 2005 hebben betrekking op vier beleidsterreinen: Gezondheid en consumentenbescherming (5), Milieu (4), EuropeAid (1) en Statistieken (1).

Het aantal maakt slechts een klein percentage van minder dan 0,5 % uit van het totale aantal uitvoeringsmaatregelen dat door de Commissie is vastgesteld volgens de beheers- of de regelgevingsprocedure (2.637).[18]

Het totale aantal voor 2005 is – in absolute cijfers – lager dan in 2004 (toen er 14 verwijzingen naar de Raad waren). Het is vermeldenswaard dat 6 van de 10 verwijzingen in 2005 voorstellen waren voor een besluit van de Commissie tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde producten (op de beleidsterreinen Gezondheid en consumentenbescherming en Milieu). De hoge concentratie verwijzingen op het beleidsterrein genetisch gemodificeerde organismen (GGO’s) is te verklaren door de uiteenlopende standpunten van de lidstaten over de toe te passen normen op de wetenschappelijke beoordeling van nieuwe producten (zie specifieke opmerkingen in de bijlage bij dit verslag, in de hoofdstukken over de statistische gegevens voor Gezondheid en consumentenbescherming en Milieu).

1.4 Rechtspraak[19]

a) Arrest van 25 oktober 2005 (“FETA”-kaas)

In zijn arrest van 25 oktober 2005[20] over de gevoegde zaken C-465/02 en C-466/02, Duitsland en Denemarken als verzoekers (ondersteund door Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) versus de Commissie (ondersteund door Griekenland), heeft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen het beroep tot nietigverklaring van Verordening (EG) nr. 1829/2002 van de Commissie van 14 oktober 2002[21] tot wijziging van de bijlage bij Verordening (EG) nr. 1107/96 wat de benaming “FETA” betreft, verworpen. De Commissie heeft de benaming “FETA” dus terecht als beschermde oorsprongsbenaming geregistreerd bij Verordening (EG) nr. 692/2003 van de Raad van 8 april 2003 houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (basiswettekst).[22]

Een van de argumenten van de Duitse regering was dat er een schending was geweest van het reglement van orde van het regelgevend comité zoals bedoeld in artikel 15 van de basiswettekst. De tijdens de vergadering van het regelgevend comité op 20 november 2001 te onderzoeken documenten zouden niet veertien dagen vóór deze vergadering ter kennis van de Duitse regering zijn gebracht en zouden haar evenmin in het Duits zijn betekend.

Aangezien het comité op de datum van deze vergadering geen eigen reglement van orde had, onderzocht het Hof van Justitie in plaats daarvan de betreffende bepalingen van het standaardreglement van orde dat op 31 januari 2001 door de Commissie is goedgekeurd.[23] Artikel 3, lid 1, van dit standaardreglement van orde bepaalt dat de voorzitter de delegaties de convocatie en andere relevante documenten uiterlijk veertien kalenderdagen vóór de vergaderdatum toezendt.

Hoewel vaststond dat de Duitse regering de documenten niet in het Duits en niet binnen de voorgeschreven veertien kalenderdagen had ontvangen[24], paste het Hof van Justitie vaste rechtspraak toe op de situatie, in die zin dat een dergelijke procedurele onregelmatigheid slechts tot nietigverklaring van de uiteindelijk door de Commissie vastgestelde handeling kan leiden indien de procedure zonder die onregelmatigheid een andere afloop had kunnen hebben.[25] Dit was bij het betreffende geschil niet het geval, omdat de leden van het comité op de bewuste vergadering slechts was verzocht hun standpunt over de resultaten van een vragenlijst van de Commissie in te dienen, terwijl het voorstel voor een verordening van de Commissie pas later op de vergadering van het comité van mei 2002 werd bestudeerd.[26]

b) Door het Europees Parlement ingesteld beroep tegen de Commissie (“DecaBDE”)

Op 11 januari 2006 heeft het Europees Parlement bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen beroep ingesteld tegen de Commissie om Beschikking 2005/717/EG van de Commissie van 13 oktober 2005 nietig te laten verklaren (zie punt 1.2, onder a)). Het Europees Parlement stelt dat de Commissie niet heeft voldaan aan de voorwaarden in de RoHS-richtlijn om DecaBDE in een specifieke toepassing vrij te stellen van het verbod vervat in deze richtlijn en bijgevolg haar uitvoeringsbevoegdheden heeft overschreden. De Commissie heeft, volgens het Europees Parlement, ook een kennelijke fout begaan bij de beoordeling van het wetenschappelijke bewijsmateriaal, zich niet gehouden aan het voorzorgsbeginsel en, door de vrijstelling uit te breiden tot DecaBDE in alle soorten polymeertoepassingen, zonder uitzondering, het evenredigheidsbeginsel geschonden.[27] De Commissie vecht de naar voren gebrachte argumenten aan. De zaak is aanhangig bij het Hof van Justitie.

1.5 Verdere ontwikkelingen

a) Hervorming van de huidige comitologie

Het voorstel van de Commissie voor een herziene regelgevingsprocedure[28] strekte ertoe het Europees Parlement en de Raad op voet van gelijkheid te plaatsen voor de controle op de uitoefening van enkele van de uitvoeringsbevoegdheden die door het Europees Parlement en de Raad aan de Commissie zijn verleend volgens de medebeslissingsprocedure (artikel 251 van het Verdrag). Het betreft uitvoeringsmaatregelen die ten doel hebben medebeslissingsbesluiten aan te passen of algemeen van toepassing te maken.

Overeenkomstig artikel 202 van het EG-Verdrag zijn raadpleging van het Europees Parlement en eenparigheid van stemmen in de Raad vereist voor de herziening van het comitologiebesluit (1999/468/EG). Het Britse voorzitterschap van de Raad (tweede helft van 2005) richtte in september 2005 de groep “Vrienden van het voorzitterschap” op om de voorgestelde hervorming te bespreken. Deze groep kwam regelmatig bijeen, zowel onder het Britse als onder het daaropvolgende Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad (eerste helft van 2006).

Het Europees Parlement heeft twee van zijn leden, Joseph Daul (FR/PPE, voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters) en Richard Corbett (UK/PSE, rapporteur over comitologie in de Commissie institutionele zaken (AFCO)), de opdracht gegeven politieke besprekingen te voeren met het voorzitterschap van de Raad en de Commissie.

Als gevolg van deze besprekingen bereikten de drie instellingen aan het einde van het Oostenrijkse voorzitterschap een akkoord om Besluit 1999/468/EG van de Raad te wijzigen om een nieuwe “regelgevingsprocedure met toetsing” in te voeren. Deze nieuwe procedure zal van toepassing zijn op uitvoeringsmaatregelen van algemene strekking die niet-essentiële aspecten van via de medebeslissingsprocedure vastgestelde basisbesluiten wijzigen. Het Europees Parlement krijgt een vetorecht over de inhoud van dergelijke uitvoeringsmaatregelen en verbetert daardoor aanzienlijk zijn controlebevoegdheid over de door comitologieprocedures aan de Commissie toegekende uitvoeringsbevoegdheden.

b) Uitbreiding

Op 25 april 2005 is het Toetredingsverdrag met Bulgarije en Roemenië ondertekend. Op vergelijkbare wijze als bij de tien nieuwe lidstaten gedurende de periode voorafgaand aan hun toetreding in mei 2004, is per 26 april 2005 aan Bulgarije en Roemenië de status van actieve waarnemer toegekend en mogen deze landen deelnemen aan de vergaderingen van de comités.[29] Voor de resterende kandidaat-lidstaten, Turkije en Kroatië[30], en sinds december 2005 ook de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, blijft de deelname georganiseerd op grond van de “Mededeling van de Commissie aan de Raad – Deelname van kandidaat-lidstaten aan communautaire programma’s, agentschappen en comités”.[31]

HORIZONTAAL OVERZICHT VAN DE WERKZAAMHEDEN

2.1 Aantal comités

Het is belangrijk een onderscheid te maken tussen de comitologiecomités, enerzijds, en andere entiteiten, met name de “groepen deskundigen”, anderzijds. Deze groepen worden door de Commissie zelf opgericht en zijn bij de voorbereiding en de uitvoering van het beleid betrokken, terwijl de comitologiecomités bij de uitvoering van wetgevingsbesluiten zijn betrokken. In dit verslag wordt de aandacht uitsluitend toegespitst op de comitologiecomités. Het aantal comitologiecomités is berekend per beleidsterrein ( tabel I ) (toestand op 31 december 2005). Ter vergelijking worden ook de gegevens van het vorige jaar (toestand op 31 december 2004) vermeld.

TABEL I – Totaal aantal comités

Beleidsterrein | 2004 | 2005 |

Ondernemingen (ENTR) | 29* | 32 |

Werkgelegenheid en sociale zaken (EMPL) | 6 | 6 |

Landbouw (AGRI) | 30 | 31 |

Energie/vervoer/trans-Europese netwerken (TREN) | 39 | 38 |

Milieu (ENV) | 35 | 32 |

Onderzoek (RTD) | 3 | 3 |

Informatiemaatschappij (INFSO) | 9* | 10 |

Visserij (FISH) | 3 | 3 |

Interne markt (MARKT) | 11 | 10 |

Regionaal beleid (REGIO) | 2 | 2 |

Belastingen en douane-unie (TAXUD) | 10 | 10 |

Onderwijs en cultuur (EAC) | 9 | 7 |

Gezondheid en consumentenbescherming (SANCO) | 13 | 15 |

Justitie, vrijheid en veiligheid (JLS) | 10 | 13 |

Buitenlandse betrekkingen (RELEX) | 3 | 3 |

Handel (TRADE) | 11 | 12 |

Uitbreiding (ELARG) | 2 | 3 |

EuropeAid (AIDCO) | 9 | 8 |

Humanitaire hulp (ECHO) | 1 | 1 |

Statistieken (ESTAT) | 7 | 8 |

Begroting (BUDG) | 2 | 2 |

Fraudebestrijding (OLAF) | 1 | 1 |

TOTAAL | 245 | 250 |

*Het aantal comités voor ENTR en INFSO in 2004 moest met terugwerkende kracht met één worden verlaagd, omdat voor deze beleidsterreinen genoemde samenstellingen tot twee comités van het beleidsterrein ONDERZOEK behoren.

De tabel laat het relatieve belang zien van comitologie voor de verschillende beleidsterreinen. Energie en vervoer (38), Ondernemingen (32), Milieu (32) en Landbouw (31) hebben nog altijd veruit het grootste aantal comités. Met 133 op een totaal van 250 comités tellen deze beleidsterreinen alleen al voor meer dan de helft van alle comités. De inspanningen van de Commissie in de afgelopen jaren om het aantal comités te stabiliseren hebben resultaat opgeleverd. Hoewel het totale aantal comités aan het eind van 2005 iets hoger is dan in 2004, voldoet het toch aan de doelstelling van de Commissie om het aantal comités tot ongeveer 250 te beperken. Terwijl de wetgever op sommige beleidsterreinen met toegenomen activiteit (bijvoorbeeld Justitie, vrijheid en veiligheid en Gezondheid en consumentenbescherming ) nieuwe comités heeft opgericht, is het aantal op andere beleidsterreinen gedaald als gevolg van de herstructurering van het wettelijke kader. Sommige stijgingen of dalingen in het aantal comités op een bepaald beleidsterrein resulteren uit de overdracht van verantwoordelijkheden tussen diensten van de Commissie. Een gedetailleerde verslaggeving over de oprichting, afschaffing, het overbrengen en samengaan van comités wordt in de bijlage gegeven in de aantekeningen bij de tabel voor ieder beleidsterrein.

2.2 Aantal adviezen en uitvoeringsmaatregelen

Net als vorige verslagen vermeldt dit verslag het totale aantal formele adviezen van de comités[32] en de later door de Commissie goedgekeurde uitvoeringsmaatregelen (= wetgeving, administratieve en financieringsbesluiten). Deze gegevens geven de concrete “output” van de comités weer (zie t abel II ). In 2005 hebben de comités in totaal 2.582 adviezen uitgebracht (2.777 in 2004); de Commissie heeft 2.654 uitvoeringsmaatregelen goedgekeurd (2.625 in 2004).

TABEL II – Aantal adviezen en uitvoeringsmaatregelen (2005)

Adviezen | Uitvoerings-maatregelen | Adviezen | Uitvoerings-maatregelen |

ENTR | 69 | 55 | EAC | 56 | 55 |

EMPL | 9 | 1 | SANCO | 303 | 303 |

AGRI | 1.321 | 1.481 | JLS | 16 | 15 |

TREN | 36 | 32 | RELEX | 2 | 2 |

ENV | 50 | 47 | TRADE | 14 | 12 |

RTD | 202 | 202 | ELARG | 83 | 83 |

INFSO | 86 | 85 | AIDCO | 139 | 124 |

FISH | 19 | 9 | ECHO | 50 | 50 |

MARKT | 13 | 12 | ESTAT | 30 | 21 |

REGIO | 12 | 12 | BUDG | 7 | 6 |

TAXUD | 61 | 47 | OLAF | 2 | 0 |

Uit het grote aantal uitvoeringsmaatregelen dat op sommige beleidsterreinen is goedgekeurd, – Landbouw (1.481), Gezondheid en consumentenbescherming (303), Onderzoek (202), EuropeAid (124) en Informatiemaatschappij (85) – blijkt opnieuw de hoeveelheid werk die op deze terreinen via de comitologieprocedures aan de Commissie is gedelegeerd.[33] In vergelijking met vorig jaar valt er een aanzienlijke stijging waar te nemen op het beleidsterrein Informatiemaatschappij (34 uitvoeringsmaatregelen in 2004), terwijl er een daling merkbaar is op het beleidsterrein Onderwijs en cultuur (55 uitvoeringsmaatregelen in 2005, in vergelijking met 115 in 2004).

In de bijlage worden nog andere horizontale tabellen weergegeven (tabel III: aantal comités per procedure en tabel IV: aantal vergaderingen).

[1] De bijlage is een werkdocument van de diensten van de Commissie

[2] De lidstaten, en niet de personen die hen vertegenwoordigen, zijn wettelijk gezien “leden” van de comités en oefenen de stemrechten uit.

[3] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

[4] De Commissie heeft een Register van deskundigengroepen opgericht, dat toegankelijk is via de EUROPA-server: http://ec.europa.eu/secretariat_general/regexp/

[5] Zie de website: http://ec.europa.eu/comm/secretariat_general/regcomito/registre.cfm?CL=nl. Het register bestrijkt alle documenten vanaf medio 2003.

[6] PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43.

[7] De stemming kan plaatsvinden tijdens een reguliere vergadering van het comité of door middel van een schriftelijke procedure, overeenkomstig het reglement van orde van het comité.

[8] Of zelfs te worden geweigerd om redenen van geheimhouding.

[9] http://ec.europa.eu/comm/secretariat_general/regdoc/registre.cfm?CL=nl.

[10] PB L 256 van 10.10.2000, blz. 19. Door het akkoord vervallen enkele vroegere akkoorden: het akkoord Plumb/Delors van 1988, het akkoord Samland/Williamson van 1996 en de “modus vivendi” van 1994.

[11] De ontwerpen worden een eerste maal toegezonden voordat de vergadering van het comité plaatsvindt en vervolgens een tweede maal na de vergadering, als er belangrijke wijzigingen zijn aangebracht in de ontwerp-maatregel.

[12] Dat basisbesluit moet zelf volgens de medebeslissingsprocedure (artikel 251 van het Verdrag) zijn aangenomen door de Raad en het Europees Parlement.

[13] De eerste resolutie op 12 april 2005 (B6-0218/2005) en de tweede op 6 juli 2005 (B6-0392/2005).

[14] PB L 271 van 15.10.2005, blz. 48. Het originele ontwerp van de beschikking van de Commissie was niet goedgekeurd door het afvalcomité op 19 april 2005; de uitvoeringsmaatregel werd derhalve naar de Raad verwezen.

[15] Met name Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1) van 29 september 2003 tot aanpassing aan Besluit 1999/468/EG van de Raad van de bepalingen betreffende de comités die de Commissie bijstaan in de uitoefening van haar uitvoeringsbevoegdheden die zijn vastgelegd in besluiten waarop de procedure van artikel 251 van het Verdrag van toepassing is (medebeslissingsprocedure).

[16] Deze reeks van gebeurtenissen waardoor de basisbesluiten voortaan worden beschouwd als besluiten waarop de medebeslissingsprocedure van toepassing is, kan ertoe geleid hebben dat de verantwoordelijke diensten de nieuwe plicht tot het verzenden van ontwerp-uitvoeringsmaatregelen voor de basisbesluiten die op hun beleidsterreinen door voornoemde verzamelverordening zijn aangepast, mogelijk over het hoofd hebben gezien.

[17] PB L 25 van 28.1.2005, blz. 73. Beschikking tot intrekking van de beschikking betreffende autowrakken: 2005/437/EG, PB 152 van 15.6.2005, blz. 18; beschikking voor het opnieuw vaststellen van de beschikking betreffende autowrakken: 2005/438/EG, PB 152 van 15.6.2005, blz. 19.

[18] In totaal 2.654 uitvoeringsmaatregelen (zie opmerkingen over tabel II) minus 17 uitvoeringsmaatregelen die volgens de raadplegingsprocedure zijn vastgesteld.

[19] Sinds 2005 worden alle arresten van het Hof van Justitie en alle nieuwe bij het Hof van Justitie ingestelde beroepen in het verslag jaar gemeld.

[20] Nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie van het Hof van Justitie; zie mededeling in PB C 86 van 8.4.2006, blz. 1.

[21] PB L 277 van 15.10.2002, blz. 10.

[22] PB L 99 van 17.4.2003, blz. 1.

[23] PB C 38 van 6.2.2001, blz. 3.

[24] Op 9 november 2001, zie punt 35 van het arrest.

[25] Zie punt 37 van het arrest.

[26] Zie punt 38 van het arrest.

[27] Zie mededeling in PB C 86 van 8.4.2006, blz. 11.

[28] Voorstel voor een besluit van de Raad tot wijziging van Besluit 1999/468/EG tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (COM(2002) 719 def., goedgekeurd op 11.12.2002. Dit voorstel werd in april 2004 gewijzigd - COM(2004) 324 def. van 22.4.2004 – om de technische aanpassingen van het Europees Parlement erin op te nemen (resolutie aangenomen op 2.9.2003 (P5-TA(2003)0352)).

[29] Besluit van de Commissie van 2005 - C(2005)874 (artikel 7).

[30] Bulgarije en Roemenië hebben nu het statuut van toetredende landen.

[31] COM(1999) 710 def., goedgekeurd op 20.12.1999. Zie ook “Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement – Voorbereiding van de deelname van de Westelijke Balkan aan de communautaire programma’s en agentschappen” (COM(2003) 748 def., goedgekeurd op 3.12.2003).

[32] Inclusief gunstige en ongunstige adviezen, na een formele stemming bij de regelgevings- en beheersprocedure. Gevallen waarin “geen advies” werd uitgebracht, d.w.z. waarin een formele stemming plaatsvond maar de noodzakelijke (gekwalificeerde) meerderheid niet werd bereikt, zijn niet in de cijfers opgenomen.

[33] Opgemerkt zij dat het aantal goedgekeurde besluiten op zich niet weergeeft wat het politieke, economische of financiële belang van deze besluiten is.