Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende verzekeringsbemiddeling (herschikking) /* COM/2012/0360 final - 2012/0175 (COD) */





TOELICHTING 1. Achtergrond van het voorstel Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende verzekeringsbemiddeling (IMD 1)[1] is de enige EU-wetgeving die de verkooppunten van verzekeringsproducten reglementeert om de rechten van de consument te beschermen. De richtlijn werd op 9 december 2002 vastgesteld en moest uiterlijk op 15 januari 2005 door de lidstaten zijn omgezet. De genoemde richtlijn is een instrument voor minimale harmonisatie dat algemene beginselen bevat, en is in de 27 lidstaten op wezenlijk verschillende manieren ten uitvoer gelegd. Reeds tijdens de door de Commissie in de periode 2005-2008 uitgevoerde tenuitvoerleggingscontrole werd erkend dat IMD 1 moest worden herzien. Uit de huidige en recente financiële turbulenties is duidelijk gebleken hoe belangrijk het is in alle financiële sectoren voor een doeltreffende consumentenbescherming te zorgen. In november 2010 heeft de G20 de OESO, de Raad voor financiële stabiliteit en andere relevante internationale organisaties verzocht gemeenschappelijke beginselen op het gebied van financiële diensten te ontwikkelen teneinde de bescherming van de consument te verbeteren. In de algemene ontwerpbeginselen van de G20 met betrekking tot financiële consumentenbescherming wordt de behoefte onderstreept aan gedegen reglementering van en/of toezicht op alle aanbieders van financiële diensten en agenten die rechtstreeks met klanten handelen. In die beginselen wordt bepaald dat de consument altijd vergelijkbare normen voor consumentenbescherming moet kunnen genieten. De huidige herziening van IMD 1 moet worden gezien in het licht van die richtsnoeren en aanverwante internationale initiatieven. Ook tijdens de besprekingen in het Europees Parlement over de richtlijn ter reglementering van de risicogebaseerde benadering van kapitalisatie en het toezicht op verzekeringsondernemingen (Solvabiliteit II)[2], vastgesteld in 2009, was een specifiek verzoek om herziening van IMD 1 gedaan. Volgens sommige leden van het Parlement en sommige consumentenorganisaties was er in de nasleep van de financiële crisis behoefte aan een betere bescherming van de verzekeringnemer en waren de verkoopmethoden van verschillende verzekeringsproducten voor verbetering vatbaar. Er werd met name grote bezorgdheid geuit over de normen voor de verkoop van levensverzekeringsproducten met een beleggingscomponent. Met het oog op de onderlinge samenhang tussen de verschillende sectoren verzocht het Europees Parlement bij de herziening van IMD 1 rekening te houden met de lopende herziening van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID II)[3]. Dit betekent dat overal waar het om de reglementering van de verkoop van levensverzekeringsproducten met een beleggingscomponent gaat, het voorstel voor een herziene richtlijn (IMD 2) dezelfde normen voor consumentenbescherming moet hanteren als MiFID II. 1.1. Doelstellingen van het voorstel De herziene richtlijn (IMD 2) is bedoeld om de reglementering van de retailmarkt voor verzekeringen op efficiënte wijze te verbeteren. Doel is te zorgen voor gelijke concurrentievoorwaarden voor alle marktdeelnemers die bij de verkoop van verzekeringsproducten betrokken zijn, alsook voor een betere bescherming van de verzekeringnemer. De overkoepelende doelstellingen van deze herziening zijn niet-vervalste concurrentie, consumentenbescherming en marktintegratie. Meer bepaald moet het IMD 2-project de volgende verbeteringen bewerkstelligen: uitbreiding van het toepassingsgebied van IMD 1 tot alle distributiekanalen (bv. direct writers, autoverhuurders enz.); onderkenning, beheer en beperking van belangenconflicten; sterkere harmonisatie van de administratieve sancties en maatregelen in geval van schendingen van wezenlijke bepalingen van de huidige richtlijn; verbetering van de geschiktheid en objectiviteit van advies; waarborging dat de beroepskwalificaties van de verkopers beantwoorden aan de complexiteit van de verkochte producten; vereenvoudiging en onderlinge aanpassing van de procedures voor grensoverschrijdende toegang tot verzekeringsmarkten in de hele EU. 1.2. Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de Unie De doelstellingen van het voorstel zijn in overeenstemming met de beleidsgebieden en doelstellingen van de Unie. Het Verdrag voorziet in maatregelen om ervoor te zorgen dat een goed werkende interne markt met een hoge mate van consumentenbescherming tot stand komt en dat diensten vrij kunnen worden verricht. Dit voorstel is bedoeld om te worden aangenomen als onderdeel van een "retailconsumentenpakket", samen met het pripvoorstel inzake informatieverstrekking over beleggingsproducten en de ICBE V-richtlijn. Doel van het pripinitiatief is voor een coherente horizontale aanpak te zorgen voor de verstrekking van informatie over beleggingsproducten en verzekeringsproducten met een beleggingscomponent (zogenaamde verzekeringsprips[4]); in de herzieningen van IMD 1 en MiFID zullen bepalingen over verkoopmethoden worden opgenomen. Verder is het voorstel in overeenstemming met en een aanvulling op andere EU-wetgeving en -beleidslijnen, met name op het gebied van consumentenbescherming, beleggersbescherming en bedrijfseconomisch toezicht, zoals Solvabiliteit II, MiFID II en het pripinitiatief. IMD 2 zal de verkoopmethoden van alle verzekeringsproducten reglementeren: van algemene verzekeringsproducten zoals motorrijtuigenverzekeringen tot en met levensverzekeringen, met inbegrip van die met een beleggingscomponent, bv. unit-linked levensverzekeringsproducten. IMD 2 behoudt de kenmerken van een rechtsinstrument voor minimale harmonisatie. Dit houdt in dat de lidstaten kunnen beslissen strengere maatregelen te nemen indien zij dat voor de consumentenbescherming nodig achten. De minimumnormen van IMD 1 zullen echter aanzienlijk worden verhoogd. Sommige delen van de nieuwe richtlijn zullen worden versterkt met maatregelen van niveau 2 om de voorschriften op één lijn te brengen met MiFID, met name in het hoofdstuk over de distributie van levensverzekeringen met een beleggingscomponent. 2. Resultaten van de raadpleging van belanghebbende partijen en effectbeoordeling Over verschillende punten in verband met de herziening van de IMD-richtlijn hebben de diensten van de Commissie advies ingewonnen bij de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EAVB, voorheen CETVB). Het eindverslag van de EAVB is ingediend in november 2010.[5] In de loop van 2010 en 2011 hebben de diensten van de Commissie regelmatig vertegenwoordigers van de verzekeringssector, consumentenorganisaties en toezichthouders ontmoet om over de aanstaande herziening van gedachten te wisselen. Van 26 november 2010 tot en met 28 februari 2011 hebben de diensten van de Commissie een openbare raadpleging over de herziening van IMD 1 gehouden. Ook uit de resultaten van die raadpleging bleek brede ondersteuning voor de richting die de diensten van de Commissie aan de herziening wilden geven.[6] Op 10 december 2010 is een openbare hoorzitting over IMD 2 gehouden. Bij de discussie ging vooral aandacht uit naar het toepassingsgebied van de richtlijn, de informatievereisten voor verzekeringstussenpersonen, belangenconflicten, grensoverschrijdende handel en de vereisten inzake beroepskwalificatie.[7] Op 11 april 2011 heeft een bijeenkomst met deskundigen van de lidstaten en de EAVB plaatsgevonden om de resultaten van de openbare raadpleging en de mogelijke structuur en inhoud van IMD 2 te bespreken. De grote meerderheid van de aanwezige belanghebbenden ondersteunde de richting die de diensten van de Commissie aan de herziening van IMD 1 wilden geven. Overeenkomstig haar beleid voor betere regelgeving heeft de Commissie een effectbeoordeling van de beleidsalternatieven verricht. Voor die effectbeoordeling werden verscheidene specifieke studies gebruikt die door verschillende diensten van de Commissie in opdracht waren gegeven. Ten eerste liet DG MARKT PricewaterhouseCoopers (PwC) een studie uitvoeren om een volledig overzicht te verkrijgen van de werking van verzekeringsdistributie in de EU. Het verslag was klaar in juli 2011 en werd gepubliceerd op de website van de Commissie[8]. Ten tweede is in dit voorstel rekening gehouden met de resultaten van een in 2010 bestelde studie over de kosten en baten van mogelijke veranderingen in de distributievoorschriften voor verzekeringsproducten en verzekeringsbeleggingsproducten.[9] Ten derde werd gekeken naar de bevindingen van een EU-wijde studie naar de kwaliteit van adviesverstrekking.[10] Ten slotte werd ook rekening gehouden met een vierde studie, waarin vanuit gedragseconomisch oogpunt de verschillende factoren in verband met de besluitvorming van beleggers werden bestudeerd.[11] De in de effectbeoordeling besproken beleidsopties werden aan verschillende criteria getoetst: marktintegratie voor marktdeelnemers, bescherming en vertrouwen van de klant, gelijke concurrentievoorwaarden voor de verschillende marktdeelnemers, en kosteneffectiviteit, d.w.z. de mate waarin de opties op kosteneffectieve en efficiënte wijze de beoogde doelstellingen verwezenlijken en de werking van de verzekeringsmarkten vergemakkelijken. De globale raming van de administratieve last op basis van de bovenvermelde studie van PwC en bedrijfsstatistieken, bijgesteld door de diensten van de Commissie, komt erop neer dat het voorstel, gezien het grote aantal betrokken ondernemingen (ongeveer 1 miljoen), zal resulteren in relatief matige kosten van gemiddeld ongeveer 730 EUR per onderneming. De effectbeoordeling werd afgerond in 2012. De aanbevelingen van de Effectbeoordelingsraad van de Europese Commissie werden overgenomen, met name wat het effect op kleine en middelgrote ondernemingen betreft. Bijvoorbeeld, bij tussenpersonen die tot het midden- en kleinbedrijf behoren en momenteel niet maar volgens het huidige voorstel wel onder de richtlijn vallen, gaat het voornamelijk om ondernemingen waarvan de hoofdactiviteit een andere is dan verzekeringsbemiddeling (bemiddeling is voor hen dus louter een nevenactiviteit naast hun hoofdactiviteit, bv. in het geval van reisagenten of autoverhuurders). Voor deze tussenpersonen zal een minder strenge aanpak worden gehanteerd (verklaringsprocedure, artikel 4 van dit voorstel) die in verhouding staat tot de bijkomstige aard van de bemiddeling die zij uitvoeren. Over het algemeen zijn verhoudingsgewijze vereisten ingevoerd om aan de verzuchtingen van het midden- en kleinbedrijf tegemoet te komen en het beginsel "minder regels voor minder complexe producten" na te leven. Zo zijn bijvoorbeeld sommige beleggingsproducten als levensverzekeringen verpakt. Voor de verkoop van dergelijke producten (levensverzekeringen met een beleggingscomponent (verzekeringsbeleggingsproducten of verzekeringsprips)) worden striktere regels ingevoerd (hoofdstuk VII). 3. Juridische elementen van het voorstel 3.1. Rechtsgrondslag Het voorstel is gebaseerd op artikel 53, lid 1, en artikel 62 van het VWEU. De nieuwe richtlijn zal Richtlijn 2002/92/EG vervangen en betreft de harmonisatie van de nationale bepalingen met betrekking tot verzekeringstussenpersonen en andere verkopers van verzekeringsproducten. Bepaalde verkopers die dit als nevenactiviteit doen, en bepaalde verleners van diensten na de verkoop zoals schaderegelaars en schadebehandelaars worden aan het toepassingsgebied toegevoegd. De nieuwe richtlijn verduidelijkt de uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten, alsook de bevoegdheden van de toezichthoudende autoriteiten van de lidstaten van herkomst en ontvangst in dit verband. Het voornaamste doel en onderwerp van dit voorstel is de harmonisatie van de nationale bepalingen inzake de gedragsregels voor alle verkopers van verzekeringsproducten en andere op de verzekerings- en herverzekeringsmarkten aanwezige marktentiteiten, de voorwaarden voor hun bestuur, en hun toezichtskader. 3.2. Subsidiariteit en evenredigheid Volgens het subsidiariteitsbeginsel (artikel 5, lid 3, VEU) mag slechts op EU-niveau worden opgetreden wanneer de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt maar vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de EU kunnen worden bereikt. De meeste kwesties die door de herziening worden bestreken, vallen reeds binnen het huidige wettelijke kader van IMD 1. Daarnaast is het zo dat de verzekeringsmarkt steeds meer grensoverschrijdend van aard wordt. De voorwaarden waaronder bedrijven en exploitanten in deze context kunnen concurreren, of het nu de regels inzake transparantie of consumentenbescherming betreft, moeten over de grenzen heen vergelijkbaar zijn en vormen momenteel de kern van IMD 1. Thans dient op Europees niveau actie te worden ondernomen om het regelgevingskader van IMD 1 zodanig te actualiseren en aan te passen dat rekening wordt gehouden met de ontwikkelingen die sinds de tenuitvoerlegging ervan op de verzekeringsmarkten hebben plaatsgevonden. Vanwege deze integratie zou geïsoleerd nationaal ingrijpen veel minder efficiënt zijn en tot fragmentatie van de markten leiden, met regelgevingsarbitrage en concurrentieverstoring tot gevolg. Voor de EAVB is een belangrijke rol weggelegd in de tenuitvoerlegging van het nieuwe EU-brede kader. Er moeten aan de EAVB specifieke bevoegdheden worden verleend om de werking van de verzekeringsmarkten te verbeteren. In het voorstel wordt ten volle rekening gehouden met het evenredigheidsbeginsel, dat inhoudt dat het optreden van de EU voldoende moet zijn om de doelstellingen te verwezenlijken en niet verder mag gaan dan wat nodig is. Het voorstel is met dit beginsel verenigbaar omdat het rekening houdt met het juiste evenwicht tussen het openbaar belang en de kostenefficiëntie van de maatregelen: met name de noodzaak om een evenwicht te vinden tussen consumentenbescherming, marktefficiëntie en kosten voor de sector stond bij het vaststellen van de vereisten centraal. Omwille van dat beginsel wordt in het voorstel een onderscheid gemaakt tussen de verschillende verkoopkanalen voor verzekeringsproducten en worden verkopers van eenvoudige verzekeringsproducten minder zware inschrijvings- en beroepskwalificatievereisten opgelegd. Zo worden bijvoorbeeld personen die als nevenactiviteit verzekeringen met een laag risico verkopen (zoals autoverhuurders en reisagenten), onderworpen aan een vereenvoudigde kennisgevingsprocedure in plaats van een registerinschrijving als verzekeringstussenpersoon. Het voorstel maakt ook een onderscheid tussen levensverzekeringsproducten en algemene verzekeringsproducten wat de transparantievereisten in verband met de vergoeding betreft. Deze evenredigheidsmaatregelen worden genomen om rekening te houden met de verschillen tussen de diverse verzekeringsproducten in termen van complexiteit en risiconiveau voor de consument, alsook om de administratieve last te beperken voor kleine en middelgrote ondernemingen die verzekeringsproducten verkopen. 3.3. Inachtneming van de artikelen 290 en 291 VWEU Op 23 september 2009 heeft de Commissie voorstellen aangenomen voor verordeningen tot oprichting van de EBA, de EAVB en de EAEM. In dat verband verwijst de Commissie naar haar verklaringen bij de vaststelling van de verordeningen tot oprichting van de Europese toezichthoudende autoriteiten met betrekking tot de artikelen 290 en 291 VWEU: "Wat het proces voor de vaststelling van de regelgevingsnormen betreft, benadrukt de Commissie het unieke karakter van de financiëledienstensector, dat voortvloeit uit de Lamfalussy-structuur en expliciet erkend wordt in verklaring 39 bij het VWEU. De Commissie betwijfelt evenwel ten zeerste of de beperkingen van haar rol met betrekking tot de vaststelling van gedelegeerde handelingen en uitvoeringsmaatregelen in overeenstemming is met de artikelen 290 en 291 VWEU." 3.4. Verwijzingen naar andere richtlijnen Aangezien Richtlijn 2009/138/EG betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) momenteel nog niet van toepassing is, wordt in dit voorstel verwezen naar de definities in Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 2002/83/EG en Richtlijn 2005/68/EG. Deze richtlijnen zullen bij Richtlijn 2009/138/EG worden ingetrokken. 3.5. Nadere uitleg van het voorstel Hoofdstuk I – Toepassingsgebied en definities Artikel 1 breidt het toepassingsgebied van IMD 1 uit tot de verkoop van verzekeringscontracten door verzekerings- en herverzekeringsondernemingen zonder tussenkomst van een verzekeringstussenpersoon. Ook schadebeheeractiviteiten door en voor verzekeringsondernemingen, schaderegeling en schade-expertises vallen binnen het toepassingsgebied. De "de minimis"-uitsluiting van het toepassingsgebied in IMD 1 blijft behouden (voor personen die als aanvulling op de verkoop van goederen verzekeringspolissen verkopen waarvan de premie op jaarbasis niet meer dan 500 EUR bedraagt, en die aan de andere criteria voor vrijstelling voldoen), met dien verstande dat de limiet voor de premie op jaarbasis wordt verhoogd tot 600 EUR pro rata (minder dan 2 EUR per dag). Deze 2 EUR is het bedrag van de premie per contract en per dag. Bijvoorbeeld opticiens die bij een bril een verzekering verkopen, blijven nog steeds buiten het toepassingsgebied van de richtlijn. Verzekeringspolissen die als aanvulling op de verkoop van diensten worden verkocht, vallen na de herziening binnen het toepassingsgebied van de richtlijn. Voorbeelden zijn de verkoop van reisverzekeringen door reisagenten en de verkoop van algemene verzekeringspolissen door autoverhuurbedrijven en leasemaatschappijen. Artikel 2 neemt de definities van IMD 1 over met wat wijzigingen en voegt enkele nieuwe definities toe. · "Verzekeringsbemiddeling" wordt uitgebreid overeenkomstig de uitbreiding van het toepassingsgebied in artikel 1 en omvat bepaalde activiteiten van verzamelwebsites inzake verzekeringen. De activiteit "aanbieden" wordt verwijderd. De definitie van "herverzekeringsbemiddeling" wordt op dezelfde manier gewijzigd. · Voor de omschrijving van "verzekeringsbeleggingsproduct" wordt de definitie van "beleggingsproduct" in de verordening betreffende essentiële informatiedocumenten voor beleggingsproducten (pripverordening) gevolgd. · "Verbonden verzekeringstussenpersoon" wordt uitgebreid tot tussenpersonen die onder de verantwoordelijkheid van een andere verzekeringstussenpersoon werken. · "Advies" wordt omschreven als de verstrekking van een persoonlijke aanbeveling aan een klant, al dan niet op diens verzoek. · "Professionele klant" wordt omschreven met het oog op de vrijstelling van de informatievereisten. · "Crossselling" betekent dat twee of meer producten in één verkoop worden gebundeld. · "Voorwaardelijke provisie" wordt omschreven als een commissie waarvan de hoogte afhangt van het bereiken van overeengekomen doelstellingen. · Onder "nauwe banden" worden regelingen met verbonden personen verstaan en regelingen die een nadelig effect kunnen hebben op het vermogen van een toezichthouder om effectief toezicht uit te oefenen. · "Vergoeding" wordt zo omschreven dat niet alleen betalingen (honoraria, commissies enz.) eronder vallen maar ook economische voordelen van welke aard ook. · In de definities van "lidstaat van herkomst", "lidstaat van ontvangst", "verzekeringstussenpersoon", "herverzekeringstussenpersoon" en "duurzame drager" zijn ter verduidelijking wijzigingen aangebracht. Hoofdstuk II – Inschrijvingsvereisten Artikel 3 laat de inschrijvingsvereisten van IMD 1 grotendeels ongemoeid, maar legt wel de instelling door de EAVB van een Europees elektronisch register op (als link tussen de nationale databanken) en stelt de kennisgeving van het bestaan van bepaalde regelingen met andere personen verplicht. Het Europees elektronisch register zal fungeren als portaalsite van waaruit naar de nationale registers kan worden doorgeklikt. Verder worden personen op wie de verklaringsprocedure (zie artikel 4) van toepassing is, van inschrijving vrijgesteld. Hoofdstuk III – Verklaringsprocedure Artikel 4 stelt twee categorieën personen vrij van de bovenvermelde inschrijvingsvereisten en voert voor hen een vereenvoudigde procedure in waardoor zij na een eenvoudige verklaring bemiddelingsactiviteiten kunnen uitoefenen. Het gaat om: · personen die aan verzekeringsbemiddeling doen als nevenactiviteit naast hun hoofdberoepswerkzaamheid en die aan bepaalde andere voorwaarden voldoen (zoals reisagenten). Grosso modo komt het er bij die andere voorwaarden op neer dat de producten een aanvulling op een ander product of op een dienst moeten zijn en dat zij geen levensverzekerings- of aansprakelijkheidsrisico's mogen dekken, tenzij die dekking ondergeschikt aan de hoofddekking wordt verleend; en · personen wier activiteiten beperkt blijven tot het beroepshalve verrichten van schadebeheer of schaderegeling. De verklaringsprocedure heeft voornamelijk betrekking op reisagenten en autoverhuurders die verzekeringsproducten verkopen, en op schaderegelaars en schadebehandelaars. Hoofdstuk IV – Vrijheid van dienstverlening en vrijheid van vestiging De artikelen 5, 6 en 7 zijn een afspiegeling van de bepalingen in artikel 5 van IMD 1, het voorstel voor de herziening van MiFID en het Protocol van Luxemburg[12]. Ook de verdeling van de bevoegdheden tussen de toezichthouders van de lidstaat van herkomst en de lidstaat van ontvangst wordt hier geregeld, met name voor gevallen waarin een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon bij zijn werkzaamheden in de lidstaat van ontvangst zijn verplichtingen niet nakomt. Hoofdstuk V – Andere organisatorische maatregelen Artikel 8 stelt de vereisten inzake beroepsbekwaamheid en organisatorische vereisten vast (artikel 4 in IMD 1): de vereiste van passende kennis en bekwaamheid, de vereiste van betrouwbaarheid, de vereiste van een beroepsaansprakelijkheidsverzekering en maatregelen ter bescherming tegen het onvermogen van de tussenpersoon om de premie aan de verzekeringsonderneming over te dragen of het bedrag van een schadevordering of premierestitutie aan de verzekerde over te dragen. Het artikel bevat ook een verplichting tot voortdurende bijscholing. Om een evenredig effect te bereiken, moeten voor personen die als nevenactiviteit aan verzekeringsbemiddeling doen of wier activiteiten beperkt blijven tot het beroepshalve verrichten van schadebeheer, de voorschriften in verhouding staan tot de complexiteit van het verkochte product. Daarom wordt artikel 8 op dergelijke tussenpersonen niet volledig toegepast. De Commissie heeft de bevoegdheid gedelegeerde handelingen vast te stellen om te specificeren wat onder passende kennis en bekwaamheid wordt verstaan. Artikel 9 gaat over de bekendmaking van regels van algemeen belang en is een uitwerking van artikel 6 van IMD 1. Het verplicht de lidstaten de regels van algemeen belang bekend te maken, en verplicht de EAVB informatie over die regels te verzamelen en bekend te maken (voor een indicatieve uiteenzetting van de beginselen van algemeen belang met betrekking tot de derde verzekeringsrichtlijnen, zie de interpretatieve mededeling van de Commissie over het vrij verrichten van diensten en het algemeen belang in het verzekeringsbedrijf, 2000/C 43/03). De artikelen 10 tot en met 12 zijn een herformulering van de voormalige artikelen 7, 9 en 10 en gaan over de bevoegde autoriteiten, informatie-uitwisseling tussen de lidstaten en klachten. Artikel 13 gaat over procedures voor de buitengerechtelijke beslechting van geschillen met klanten en versterkt het voormalige artikel 11 van IMD 1 door de lidstaten ertoe te verplichten (in plaats van ertoe aan te moedigen) dergelijke procedures in te voeren en de deelname eraan verplicht te stellen. Artikel 14 betreft een beperking met betrekking tot het gebruik van tussenpersonen. Het breidt het voormalige artikel 3, lid 6, van IMD 1 uit tot herverzekeringsondernemingen en verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen en houdt ook rekening met de verklaringsprocedure (zie artikel 4). Hoofdstuk VI – Informatievereisten en gedragsregels In de artikelen 15 tot en met 20 worden de informatieverplichtingen, de vrijstelling voor grote risico's, de striktere bepalingen van het voormalige artikel 12 en de informatievoorwaarden van het voormalige artikel 13 geherformuleerd. Bovendien worden de volgende bepalingen toegevoegd: · het algemene beginsel voor tussenpersonen dat zij zo goed mogelijk de belangen van hun klanten moeten behartigen; · soortgelijke informatievereisten voor verzekeringsondernemingen; · de verplichting voor verzekeringstussenpersonen om de grondslag en het bedrag van de vergoeding mee te delen; · de verplichting om het bedrag mee te delen van elke variabele vergoeding die verkoopmedewerkers van verzekeringsondernemingen en verzekeringstussenpersonen ontvangen; · een systeem van verplichte, volledige informatieverstrekking voor de verkoop van levensverzekeringen en van informatieverstrekking op verzoek (van de klant) voor de verkoop van schadeverzekeringen gedurende een overgangsperiode van vijf jaar. Na afloop van deze overgangsperiode wordt het systeem van volledige informatieverstrekking automatisch ook van toepassing op de verkoop van schadeverzekeringen. Gedurende de overgangsperiode maakt het voorstel een onderscheid tussen levensverzekeringen en schadeverzekeringen. Bij de verkoop van levensverzekeringen ligt de vergoeding (commissie) vaak hoger. Bovendien staan levensverzekeringsproducten dichter bij beleggingsproducten en is de aankoop van een dergelijk product een investering op lange termijn. Voor schadeverzekeringen is de situatie anders. De vergoeding ligt doorgaans lager (de commissie bedraagt ongeveer 5 tot 10 % van de premie) en het product houdt minder risico's in. In de meeste EU-landen kan de consument zeer makkelijk en zonder al te veel kosten op een ander, vervangbaar product overschakelen; · de verplichting voor verzekeringsondernemingen en -tussenpersonen om de klant vóór de sluiting van een overeenkomst voldoende informatie over het verzekeringsproduct te verstrekken zodat hij met kennis van zaken een beslissing kan nemen; · een verplichting voor de EAVB om ervoor te zorgen dat informatie over strengere nationale bepalingen waarvan zij in kennis wordt gesteld, aan de verzekeringsondernemingen, de verzekeringstussenpersonen en de consumenten wordt meegedeeld; en · extra uitzonderingen op de algemene verplichting tot verstrekking van de informatie op een duurzame drager. Wat verbetering van de consumentenbescherming betreft, bieden deze bepalingen in vergelijking met de oorspronkelijke richtlijn (2002/92/EG) meer transparantie met betrekking tot de aard, de structuur en het bedrag van de vergoeding van de tussenpersoon en verduidelijken zij de relatie tussen opdrachtgever en agent, met inbegrip van de impact daarvan op het advies. De bescherming van de consument is er de laatste jaren met grote stappen op vooruit gegaan; bovendien zoeken consumenten nu meer naar informatie en zijn zij meer kostenbewust. Door bekendmaking van de verschillende onderdelen van de totaalprijs – met inbegrip van de vergoeding van de tussenpersoon – is de klant in staat om op basis van de geboden verzekeringsdekking, de aanverwante diensten (bijvoorbeeld verrichting van schadebeheer door de tussenpersoon) en de prijs een keuze te maken. Op die manier kan de consument genieten van passende, kostenefficiënte producten en diensten van de tussenpersoon. De verplichte verstrekking van informatie over de vergoeding moet ook een positief effect hebben op de concurrentie in de verzekeringsdistributie aangezien de klant hierdoor uitgebreidere informatie krijgt over producten en kosten en over mogelijke belangenconflicten. Het zal voor consumenten makkelijker worden om de verzekeringsdekking en de prijs te vergelijken van producten die via verschillende distributiekanalen worden verkocht. In verscheidene EU-lidstaten moet voor bepaalde verzekeringsproducten reeds informatie over de vergoeding worden verstrekt, en MiFID II zal dit voor beleggingsproducten verplicht stellen. Dankzij deze nieuwe informatie zal de consument beter geïnformeerd zijn over welke diensten de tussenpersoon verleent en welke kosten daarmee verbonden zijn. De verstrekking van informatie over de vergoeding moet echter zo worden uitgevoerd dat tussenpersonen en direct writers kunnen worden vergeleken. De informatie over de prijs van de dekking en de distributiekosten moeten vergelijking mogelijk maken. Meer bepaald moeten – om belangenconflicten te vermijden – verzekeringsondernemingen ook de berekeningsgrondslag meedelen van de variabele vergoeding die hun werknemers voor de verkoop van een product ontvangen. De nieuwe voorschriften zorgen er ook voor dat bepaalde kernproblemen in verband met de grensoverschrijdende verlening van verzekeringsbemiddelingsdiensten worden opgelost, namelijk het gebrek aan rechtszekerheid en het gebrek aan vergelijkbaarheid. Indien het wettelijk kader meer geharmoniseerd is, zullen tussenpersonen en hun klanten vlugger geneigd zijn over de grenzen heen verzekeringsproducten te verkopen of te kopen. Dankzij betere informatieverstrekking zullen (zoals eerder vermeld) producten en distributiekanalen makkelijker kunnen worden vergeleken, wat vandaag de dag bij grensoverschrijdende handel bijzonder moeilijk is. Artikel 21 voert een bepaling met betrekking tot het bundelen van producten in en stelt dat de klant moet worden meegedeeld dat de producten afzonderlijk kunnen worden gekocht, en dat de klant bepaalde informatie hierover moet worden verstrekt. Het artikel bepaalt ook dat de EAVB richtsnoeren voor het toezicht hierop moet ontwikkelen en actueel houden. Hoofdstuk VII – Aanvullende vereisten ter bescherming van de klant met betrekking tot verzekeringsbeleggingsproducten Artikel 22 bakent het toepassingsgebied van deze aanvullende bepalingen af, namelijk de verkoop van verzekeringsbeleggingsproducten door een verzekeringstussenpersoon of een verzekeringsonderneming. Artikel 23 bevat aanvullende bepalingen in verband met belangenconflicten en stelt dat dergelijke conflicten moeten worden onderkend. Het artikel geeft de Commissie de bevoegdheid via gedelegeerde handelingen: · de maatregelen te omschrijven die mogen worden vereist om dergelijke conflicten te onderkennen, te voorkomen, te beheren en openbaar te maken; en · criteria vast te stellen ter bepaling van de soorten conflicten die de belangen van de klanten kunnen schaden. Artikel 24 is gebaseerd op artikel [23] van MiFID II en beschrijft de MiFID II-verplichting: · zich op loyale, billijke en professionele wijze voor de belangen van de klant in te zetten; · te zorgen voor correcte, duidelijke en niet-misleidende informatie; · informatie te verstrekken over de verzekeringsonderneming of -tussenpersoon en haar of zijn diensten (met name de vraag of op onafhankelijke basis advies wordt verstrekt), over de omvang van de marktanalyse (de vraag of de geschiktheid permanent zal worden beoordeeld), over de voorgestelde verzekeringsproducten en beleggingsstrategieën, en over de kosten. In het artikel worden ook de criteria voor onafhankelijk advies gespecificeerd, namelijk een verplichting tot beoordeling van op de markt verkrijgbare producten en een verbod op aanvaarding van vergoedingen van derden. De Commissie krijgt de bevoegdheid gedelegeerde handelingen vast te stellen om de naleving van dit artikel te garanderen. Artikel 25 bepaalt hoe de geschiktheid en adequaatheid moeten worden beoordeeld, en schrijft voor dat bij de klant bepaalde informatie wordt ingewonnen. Bij verkopen zonder advies moet de tussenpersoon of onderneming informatie over de kennis en ervaring van de klant inwinnen om uit te maken of een bepaald product voor hem adequaat is. Bij verkopen met advies moet bovendien informatie over de financiële situatie en de beleggingsdoelstellingen van de klant worden ingewonnen. Indien een product niet geschikt of adequaat is, moet de klant hiervoor worden gewaarschuwd. De verkoper moet ook een dossier bijhouden met de voorwaarden waarop hij voor de klant diensten zal verrichten, en moet bij de klant verslag uitbrengen. De Commissie krijgt de bevoegdheid gedelegeerde handelingen vast te stellen om de naleving van dit artikel te garanderen. Hoofdstuk VIII – Sancties Artikel 26 stelt dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de bevoegde autoriteiten, in geval van schending van de overeenkomstig de richtlijn vastgelegde nationale bepalingen, doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve sancties en maatregelen nemen. De administratieve sancties en maatregelen moeten worden opgelegd aan de natuurlijke of rechtspersonen die uit hoofde van het nationale recht voor een schending verantwoordelijk zijn. De bevoegde autoriteiten moeten alle nodige onderzoeksbevoegdheden krijgen en moeten bij grensoverschrijdende zaken samenwerken. Artikel 27 bepaalt dat alle sancties of maatregelen die in geval van schendingen worden opgelegd, moeten worden bekendgemaakt. In artikel 28 worden specifieke schendingen vermeld, alsook de administratieve sancties die aan tussenpersonen kunnen worden opgelegd, zoals intrekking van de registerinschrijving, een tijdelijk verbod voor de verantwoordelijken om leidinggevende functies uit te oefenen, en geldboeten ten belope van ten minste tweemaal het bedrag van de aan de schending ontleende winst indien deze kan worden bepaald. Strafrechtelijke sancties vallen niet onder dit voorstel. Artikel 29 somt de factoren op waarmee bij het opleggen van sancties en maatregelen rekening moet worden gehouden, zoals de aan de schending ontleende winst, de verliezen die derden hebben geleden en de mate waarin de verantwoordelijke persoon meewerkt, en stelt dat de EAVB met betrekking tot de sancties richtsnoeren moet uitvaardigen. Artikel 30 schrijft doeltreffende mechanismen voor om de melding van schendingen aan te moedigen, alsook een passende bescherming voor klokkenluiders en hun persoonsgegevens, evenals bescherming van de gegevens van natuurlijke personen die voor een schending verantwoordelijk worden geacht. Artikel 31 bepaalt dat jaarlijks geaggregeerde informatie over schendingen aan de EAVB moet worden verstrekt en dat de EAVB deze informatie moet publiceren. De Commissie is bevoegd in dit verband technische uitvoeringsnormen vast te stellen, die de EAVB moet ontwikkelen en [6] maanden na de bekendmaking van de richtlijn bij de Commissie moet indienen. Hoofdstuk IX – Slotbepalingen In de artikelen 32 tot en met 39 worden de slotbepalingen van IMD 1 met betrekking tot beroep op de rechter, omzetting en inwerkingtreding, intrekking van vroegere wetgeving en adressaten geherformuleerd (en waar nodig bijgewerkt). Daarnaast worden in de artikelen 33 en 34 de voorwaarden beschreven voor de uitoefening door de Commissie van haar bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen als bepaald in de richtlijn. Artikel 35 voorziet in een procedure voor de toetsing en evaluatie van de richtlijn door de Commissie na de inwerkingtreding ervan. Bij die toetsing zal met name worden gekeken naar het effect van de regels inzake informatieverstrekking in artikel 17, lid 2, op schadeverzekeringstussenpersonen die tot het midden- en kleinbedrijf behoren. 4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING De specifieke begrotingsgevolgen voor de Commissie zijn ook beoordeeld in het financieel memorandum bij dit voorstel. Deze hebben betrekking op de taken die zijn toegekend aan de EAVB, zoals gespecificeerd in het financieel memorandum bij dit voorstel. Het voorstel heeft gevolgen voor de begroting van de Gemeenschap. ê 2002/92/EG (aangepast) 2012/0175 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende verzekeringsbemiddeling (herschikking) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet opGezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap Ö betreffende de werking van de Europese Unie Õ, inzonderheid op deen met name artikel 47, lid 2, Ö 53, lid 1, Õ en artikel 55 Ö 62 Õ, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, ò nieuw Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, ê 2002/92/EG Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, ò nieuw Na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, ê 2002/92/EG ð nieuw Handelend Vvolgens de ð gewone wetgevings ïprocedure van artikel 251 van het Verdrag, Overwegende hetgeen volgt: ò nieuw (1) Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling[13] moet op verscheidene punten worden gewijzigd. Ter wille van de duidelijkheid dient tot herschikking van die richtlijn te worden overgegaan. (2) Aangezien het voornaamste doel en onderwerp van dit voorstel de harmonisatie van de nationale voorschriften op de bovengenoemde terreinen is, moet het worden gebaseerd op artikel 53, lid 1, en artikel 62 VWEU. Het werd passend geacht de vorm van een richtlijn te hanteren, zodat uitvoeringsbepalingen op de onder deze richtlijn vallende gebieden, indien nodig, aan eventuele specifieke kenmerken van het markt- en rechtssysteem in elke lidstaat kunnen worden aangepast. Deze richtlijn is ook bedoeld om de nationale regelingen voor de toegang tot het verzekerings- en herverzekeringsbemiddelingsbedrijf, met inbegrip van het beroepshalve verrichten van schadebeheer en schaderegeling, te coördineren, en wordt derhalve gebaseerd op artikel 53, lid 1, van het Verdrag. Aangezien het gaat om een sector waarin in de hele Unie diensten worden aangeboden, wordt deze richtlijn bovendien ook gebaseerd op artikel 62 van het Verdrag. ê 2002/92/EG overweging 1 (aangepast) (3) Verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen vervullen bij de distributie van verzekerings- en herverzekeringsproducten in de Gemeenschap Ö Unie Õ een centrale rol. ê 2002/92/EG overweging 2 Een eerste stap ter bevordering van de uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor verzekeringsagenten en assurantiemakelaars werd gezet met Richtlijn 77/92/EEG van de Raad van 13 december 1976 houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar (ex groep 630 CITI) en houdende met name overgangsmaatregelen voor deze werkzaamheden[14]. ê 2002/92/EG overweging 3 Richtlijn 77/92/EEG zou van toepassing blijven totdat de voorschriften betreffende de coördinatie van de nationale regelingen voor de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van verzekeringsagenten en assurantiemakelaars in werking zouden treden. ê 2002/92/EG overweging 4 Aanbeveling 92/48/EEG van de Commissie van 16 december 1991 inzake verzekeringstussenpersonen[15] werd door de lidstaten grotendeels uitgevoerd en heeft bijgedragen tot de onderlinge aanpassing van de nationale bepalingen betreffende de vereisten inzake beroepsbekwaamheid en de registerinschrijving van verzekeringstussenpersonen. ê 2002/92/EG overweging 9 ð nieuw (4) Verscheidene soorten personen of instellingen, zoals agenten, makelaars, en bankverzekeraars, ð verzekeringsondernemingen, reisagenten en autoverhuurbedrijven, ï kunnen verzekeringsproducten distribueren. De gelijke behandeling van marktdeelnemers en de bescherming van de klant vergen dat al deze personen en instellingen onder deze richtlijn vallen. ò nieuw (5) Uit de toepassing van Richtlijn 2002/92/EG is gebleken dat een aantal bepalingen nader moet worden gepreciseerd om de uitoefening van het verzekerings- en herverzekeringsbemiddelingsbedrijf te vergemakkelijken, en dat ter wille van de bescherming van de consument het toepassingsgebied van die richtlijn moet worden uitgebreid tot alle verkopen van verzekeringsproducten, zowel via verzekeringstussenpersonen als via verzekeringsondernemingen. Verzekeringsondernemingen die rechtstreeks verzekeringsproducten verkopen, moeten wat hun verkoop-, aftersales- en schadeafhandelingsprocessen betreft op dezelfde wijze als verzekeringsagenten en assurantiemakelaars onder het toepassingsgebied van de nieuwe richtlijn vallen. (6) Om te kunnen garanderen dat hetzelfde beschermingsniveau geldt ongeacht het verkoopkanaal waarlangs de consument een verzekeringsproduct koopt, rechtstreeks van een verzekeringsonderneming dan wel onrechtstreeks via een tussenpersoon, moet de richtlijn niet alleen op verzekeringsondernemingen van toepassing zijn maar ook op andere marktdeelnemers die als nevenactiviteit verzekeringsproducten verkopen (bijvoorbeeld reisagenten en autoverhuurbedrijven, leveranciers van goederen die niet aan de voorwaarden voor vrijstelling voldoen). (7) Deze richtlijn moet van toepassing zijn op personen wier werkzaamheden bestaan in het (voor rekening van een klant of een verzekeringsonderneming) assisteren bij het beheer en de uitvoering van een verzekerings- of herverzekeringsovereenkomst, met inbegrip van het beroepshalve verrichten van schadebeheer, of in schaderegeling of schade-expertises. ê 2002/92/EG overweging 5 (8) Tussen de nationale bepalingen bestaan echter nog belangrijke verschillen die belemmeringen vormen voor de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen in de interne markt. Het is derhalve wenselijk Richtlijn 77/92/EEG door een nieuwe richtlijn te vervangen. ò nieuw (9) Uit de huidige en recente financiële turbulenties is duidelijk gebleken hoe belangrijk het is in alle financiële sectoren voor een doeltreffende consumentenbescherming te zorgen. Het verdient daarom aanbeveling het vertrouwen van klanten te versterken en voor een eenvormiger wettelijke behandeling van de distributie van verzekeringsproducten te zorgen, teneinde overal in de Unie een adequaat niveau van consumentenbescherming tot stand te brengen. Maatregelen ter bescherming van de consument moeten worden aangepast aan de bijzondere kenmerken van elke categorie van consumenten (professionele consumenten of andere). ê 2002/92/EG overweging 11 (aangepast) ð nieuw (10) Deze richtlijn betreft Ö moet van toepassing zijn op Õ personen wier werkzaamheden erin bestaan diensten op het gebied van verzekeringsbemiddeling ð verzekerings- of herverzekeringsbemiddeling ï aan derden te verlenen tegen hetzij een financiële vergoeding, hetzij een overeengekomen, met de dienstverlening door de tussenpersoon verband houdend ander economisch voordeel. ò nieuw (11) Deze richtlijn moet van toepassing zijn op personen wier werkzaamheden erin bestaan op basis van door de klant via een website of andere middelen geselecteerde criteria informatie over een of meerdere verzekerings- of herverzekeringsovereenkomsten te verstrekken, of een rangorde van verzekerings- of herverzekeringsproducten of een korting op de prijs van een overeenkomst te verstrekken, wanneer de klant aan het eind van het proces de mogelijkheid heeft rechtstreeks een verzekeringsovereenkomst te sluiten; de richtlijn is niet van toepassing op louter inleidende activiteiten die bestaan in het verstrekken van gegevens en informatie over potentiële verzekeringnemers aan verzekerings- of herverzekeringstussenpersonen of -ondernemingen of van informatie over verzekerings- of herverzekeringsproducten of een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon of -onderneming aan potentiële verzekeringnemers. ê 2002/92/EG overweging 12 (12) Deze richtlijn betreft niet personen met een andere beroepswerkzaamheid, zoals belastingconsulenten of accountants, die in het kader van die andere beroepswerkzaamheid incidenteel advies op verzekeringsgebied verstrekken, noch personen die louter informatie van algemene aard over verzekeringsproducten verstrekken, zonder het oogmerk de klant te assisteren bij de sluiting of uitvoering van een verzekerings- of een herverzekeringsovereenkomst, noch het beroepshalve verrichten van schadebeheer voor een verzekeringsonderneming of een herverzekeringsonderneming noch schade-expertise en -regeling. ê 2002/92/EG overweging 13 ð nieuw (13) Deze richtlijn is niet van toepassing op personen die verzekeringsbemiddeling onder bepaalde strikte voorwaarden als nevenwerkzaamheid uitoefenen ð onder bepaalde beperkende voorwaarden met betrekking tot de polis, met name de kennis die nodig is om de polis te verkopen, de risico's die worden gedekt en het bedrag van de premie ï. ê 2002/92/EG overweging 10 (aangepast) (14) Deze richtlijn bevat Ö geeft Õ een definitie van verbonden verzekeringstussenpersoon, die Ö om Õ rekening houdt Ö te houden Õ met de kenmerken van bepaalde markten in de lidstaten en beoogt registerinschrijvingsvoorwaarden vast te stellen die voor deze tussenpersonen kunnen gelden. Deze definitie belet niet dat de lidstaten gelijkaardige begrippen kunnen hanteren met betrekking tot verzekeringstussenpersonen die, handelend in naam en voor rekening van een verzekeringsonderneming en onder de volledige verantwoordelijkheid van die onderneming, gemachtigd zijn om premies en voor klanten bestemde bedragen te innen overeenkomstig de bij deze richtlijn bepaalde voorwaarden inzake financiële waarborgen. ê 2002/92/EG overweging 14 ð nieuw (15) Verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen ð die natuurlijke personen zijn, ï moeten bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar zij hun woonplaats of hoofdkantoor hebben in een register worden ingeschreven op voorwaarde dat zij voldoen aan strenge beroepsvereisten inzake bekwaamheid, betrouwbaarheid, dekking tegen beroepsaansprakelijkheid en financiële draagkracht; ðdegene die rechtspersonen zijn, moeten bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar zij hun statutaire zetel (of, indien zij volgens hun nationale recht geen statutaire zetel hebben, hun hoofdkantoor) hebben in een register worden ingeschreven op voorwaarde dat zij voldoen aan strenge beroepsvereisten inzake bekwaamheid, betrouwbaarheid, dekking tegen beroepsaansprakelijkheid en financiële draagkracht. Verzekeringstussenpersonen die reeds in lidstaten zijn geregistreerd, hoeven niet nogmaals te worden ingeschreven uit hoofde van deze richtlijn. ï ê 2002/92/EG overweging 6 en overweging 15 (aangepast) ð nieuw (16) Verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen dienen ook gebruik te kunnen maken van de bij het Verdrag vastgestelde rechten op het gebied van vrije vestiging en vrije dienstverrichtingdienstverlening. Ö Bijgevolg moet een Õ Deze registerinschrijving ð in of een verklaring aan hun lidstaat van herkomst ï moet verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen in staat stellen overeenkomstig de beginselen van vrijheid van vestiging en vrijheid van dienstverrichtingdienstverlening in andere lidstaten werkzaam te zijn, op voorwaarde dat tussen de bevoegde autoriteiten de vereiste kennisgevingsprocedure is gevolgd. ê 2002/92/EG overweging 16 (nieuw) (17) Passende sancties zijn vereist tegen personen die de werkzaamheid van verzekerings- of herverzekeringsbemiddeling zonder registerinschrijving uitoefenen en tegen verzekerings- of herverzekeringsondernemingen die gebruikmaken van de diensten van niet-ingeschreven tussenpersonen of van tussenpersonen die de krachtens deze richtlijn vastgestelde nationale voorschriften niet naleven. ò nieuw (18) Om de transparantie te verhogen en grensoverschrijdende handel te vergemakkelijken, moet de EAVB een Europese elektronische databank instellen van gegevens over iedere verzekerings- en herverzekeringstussenpersoon die een voornemen kenbaar heeft gemaakt zijn recht op vrijheid van vestiging of vrijheid van dienstverlening uit te oefenen, en die databank openbaar maken en bijhouden. Hiertoe moeten de lidstaten de EAVB onverwijld alle relevante informatie verstrekken. De databank moet telkens een hyperlink naar de betrokken bevoegde autoriteit in elke lidstaat tonen. Alle bevoegde autoriteiten van alle lidstaten moeten op hun website een hyperlink naar deze databank plaatsen. (19) De respectieve rechten en verantwoordelijkheden van de lidstaten van herkomst en de lidstaten van ontvangst met betrekking tot het toezicht op verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen die door hen zijn ingeschreven of die uit hoofde van de vrijheid van vestiging of de vrijheid van dienstverlening op hun grondgebied verzekerings- of herverzekeringsbemiddelingsactiviteiten uitoefenen, moeten duidelijk worden vastgesteld. (20) De lidstaten dienen de inschrijvingsvereisten niet toe te passen op verzekeringstussenpersonen die met betrekking tot bepaalde soorten verzekeringsovereenkomsten als nevenactiviteit aan verzekeringsbemiddeling doen of die zich met het beroepshalve verrichten van schadebeheer, schaderegeling of schade-expertises bezighouden, op voorwaarde dat zij aan de vereisten van deze richtlijn inzake kennis, bekwaamheid en betrouwbaarheid en aan de toepasselijke informatievereisten en gedragsregels voldoen en zij bij de bevoegde autoriteit een activiteitenverklaring hebben ingediend. ê 2002/92/EG overweging 7 (aangepast) (21) Het feit dat verzekeringstussenpersonen niet in de gehele Gemeenschap Ö Unie Õ werkzaam kunnen zijn, belemmert de goede werking van de interne verzekeringsmarkt. ò nieuw (22) Het is van belang een hoge mate van professionaliteit en bekwaamheid te garanderen bij verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen en bij de werknemers van rechtstreekse verzekeraars die betrokken zijn bij activiteiten ter voorbereiding van, tijdens en na de verkoop van verzekeringspolissen. Daarom moet de vakkennis van verzekeringstussenpersonen, werknemers van rechtstreekse verzekeraars en autoverhuurbedrijven en reisagenten, alsook de vakkennis van personen die schadebeheer, schaderegeling of schade-expertises verrichten, beantwoorden aan de ingewikkeldheidsgraad van die activiteiten. Er moet voor voortdurende bijscholing worden gezorgd. ê 2002/92/EG overweging 8 ð nieuw (23) De coördinatie van de nationale bepalingen betreffende de vereisten inzake beroepsbekwaamheid en de registerinschrijving van personen die werkzaamheden op het gebied van de verzekeringsbemiddeling ð verzekerings- of herverzekeringsbemiddeling ï aanvangen en uitoefenen, kan derhalve zowel tot de voltooiing van de interne markt voor financiële diensten als tot een betere bescherming van de consument op dit gebied bijdragen. ò nieuw (24) Om de grensoverschrijdende handel te stimuleren, moeten beginselen voor de wederzijdse erkenning van de kennis en bekwaamheden van tussenpersonen worden ingevoerd. (25) Indien een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon een nationaal kwalificatieniveau 3 of hoger heeft toegekend gekregen conform het Europees kwalificatiekader dat is ingesteld in het kader van de aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 tot vaststelling van een Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren[16], moet dit door de lidstaat van ontvangst worden aanvaard als bewijs dat die verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon voldoet aan de kennis- en bekwaamheidsvereisten die overeenkomstig deze richtlijn een voorwaarde voor registerinschrijving zijn. Dit kader helpt lidstaten, onderwijsinstellingen, werkgevers en individuele personen kwalificaties van de diverse onderwijs- en opleidingssystemen in de Unie te vergelijken. Het is een essentieel instrument voor de ontwikkeling van een arbeidsmarkt op het niveau van de hele Unie. Het kader is niet ontworpen om de nationale kwalificatiesystemen te vervangen maar om de maatregelen van de lidstaten aan te vullen door de samenwerking tussen hen te vergemakkelijken. (26) Ondanks het bestaande Europese paspoortstelsel voor verzekeraars en tussenpersonen blijft de Europese verzekeringsmarkt sterk versnipperd. Om de grensoverschrijdende handel te vergemakkelijken en de transparantie voor de consument te verhogen, moeten de lidstaten de op hun grondgebied geldende regels van algemeen belang bekendmaken en moeten een Europees elektronisch register en informatie over de op verzekerings- en herverzekeringsbemiddeling toepasselijke regels van algemeen belang van alle lidstaten publiek beschikbaar worden gemaakt. ê 2002/92/EG overweging 17 (27) Samenwerking en uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten zijn ter bescherming van de consument en ter verzekering van een gezond verzekerings- en herverzekeringsbedrijf in de interne markt van wezenlijk belang. ê 2002/92/EG overweging 22 (aangepast) ð nieuw (28) Er is behoefte aan adequate Ö geschikte Õ en doeltreffende ð buitengerechtelijke ï klachten- en beroepsprocedures in de lidstaten om geschillen tussen verzekeringstussenpersonen ð of -ondernemingen ï en consumenten te beslechten, zo mogelijk met gebruikmaking van bestaande procedures. ð Er moeten doeltreffende buitengerechtelijke klachten- en beroepsprocedures beschikbaar zijn om geschillen tussen verzekeringsondernemingen, of personen die verzekeringsproducten verkopen of aanbieden, en klanten met betrekking tot de bij deze richtlijn vastgestelde rechten en plichten te behandelen. Om de doeltreffendheid van buitengerechtelijke procedures voor de beslechting van door klanten ingediende klachten te verhogen, moet deze richtlijn bepalen dat verzekeringsondernemingen, of personen die verzekeringsproducten verkopen of aanbieden, verplicht zijn deel te nemen aan geschillenbeslechtingsprocedures die klanten tegen hen starten en die betrekking hebben op de bij deze richtlijn vastgestelde rechten en plichten, mits die procedures niet tot bindende besluiten leiden. Het doel van dergelijke buitengerechtelijke geschillenbeslechtingsprocedures is tot een snellere en goedkopere beslechting van geschillen tussen verzekeringsondernemingen, of personen die verzekeringsproducten verkopen of aanbieden, en klanten te komen en het gerechtelijk apparaat te ontlasten. Buitengerechtelijke geschillenbeslechtingsprocedures mogen echter geen afbreuk doen aan het recht van de betrokken partijen om een gerechtelijke procedure in te leiden. ï ê 2002/92/EG overweging 23 ð nieuw Onverminderd het recht van de klanten een gerechtelijke procedure in te leiden, dienen de lidstaten ð ervoor te zorgen dat ADR-entiteiten die zich bezighouden met geschillen als bedoeld in deze richtlijn, ï openbare of particuliere instanties voor buitengerechtelijke geschillenbeslechting aan te moedigen om bij de beslechting van grensoverschrijdende geschillen samen te werkensamenwerken. ð De lidstaten moeten ADR-entiteiten die dergelijke geschillen behandelen, ertoe aanmoedigen toe te treden tot FIN-NET[17]. ï Die samenwerking zou er met name toe kunnen dienen de klant in staat te stellen om klachten over in andere lidstaten gevestigde verzekeringstussenpersonen voor te leggen aan de buitengerechtelijke instanties in de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft. De oprichting van het FIN-net biedt de consument bijkomende hulp wanneer hij een beroep doet op grensoverschrijdende diensten. In de bepalingen betreffende de procedures wordt rekening gehouden met Aanbeveling 98/257/EG van de Commissie van 30 maart 1798 betreffende de principes die van toepassing zijn op de organen die verantwoordelijk zijn voor de buitengerechtelijke beslechting van consumentengeschillen[18]. ò nieuw (29) Doordat tal van verzekeringstussenpersonen en -ondernemingen almaar meer verschillende werkzaamheden gelijktijdig uitoefenen, neemt de kans toe dat belangenconflicten ontstaan tussen deze verschillende werkzaamheden en de belangen van hun klanten. Daarom is het noodzakelijk dat de lidstaten regels vaststellen om te voorkomen dat dergelijke conflicten de belangen van de klant schaden. (30) De consument moet vooraf duidelijke informatie krijgen over de status van de personen die het verzekeringsproduct verkopen en over de vergoeding die zij ontvangen. Europese verzekeringstussenpersonen en verzekeringsondernemingen moeten worden verplicht hun status bekend te maken. Deze informatie moet vóór het sluiten van de overeenkomst aan de consument worden verstrekt. De bedoeling hiervan is de relatie tussen de verzekeringsonderneming en de tussenpersoon (in voorkomend geval), alsook de structuur en de inhoud van de vergoeding van de tussenpersoon te tonen. (31) Teneinde belangenconflicten tussen de verkoper en de koper van een verzekeringsproduct te beperken, moet worden gezorgd voor voldoende bekendmaking van de vergoeding van verzekeringsdistributeurs. Daarom moeten voor levensverzekeringsproducten de tussenpersoon en de werknemer van de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming worden verplicht de klant vóór de verkoop over hun vergoeding in te lichten. Wat de andere verzekeringsproducten betreft, waarvoor een overgangsperiode van vijf jaar geldt, moet de klant in kennis worden gesteld van zijn recht om deze informatie, die hem op verzoek moet worden verstrekt, te vragen. (32) Teneinde de klant in het bezit te stellen van vergelijkbare informatie over verleende verzekeringsbemiddelingsdiensten ongeacht of hij via een tussenpersoon dan wel rechtstreeks van een verzekeringsonderneming koopt, en teneinde concurrentieverstoring te voorkomen doordat verzekeringsondernemingen ertoe worden aangezet rechtstreeks aan klanten te verkopen in plaats van via tussenpersonen om de informatievereisten te ontwijken, moeten ook verzekeringsondernemingen worden verplicht klanten met wie zij rechtstreeks handelen bij de verlening van verzekeringsbemiddelingsdiensten, informatie te verstrekken over de vergoeding die zij voor de verkoop van verzekeringsproducten ontvangen. (33) Aangezien dit voorstel bedoeld is om de bescherming van de consument te verbeteren, zijn sommige bepalingen ervan alleen van toepassing op de relatie bedrijf-klant (B2C), met name de bepalingen betreffende de gedragsregels voor verzekeringstussenpersonen of andere verkopers van verzekeringsproducten. (34) Om misleidende verkopen te vermijden, moet de verkoop van verzekeringsproducten waar nodig vergezeld gaan van eerlijk en professioneel advies. ê 2002/92/EG overweging 18 (aangepast) (35) Het is voor de consument van wezenlijk belang te weten of hij met een tussenpersoon te maken heeft die Ö de consument Õ advies verstrekt over de producten van een groot aantal verzekeringsondernemingen, dan wel over door een bepaald aantal verzekeringsondernemingen aangeboden producten. ê 2002/92/EG overweging 20 (aangepast) ð nieuw (36) ð Aangezien de consument steeds meer afhankelijk wordt van gepersonaliseerde aanbevelingen, is het aangewezen een definitie van advies op te nemen. Vooraleer advies te verstrekken, moet de verzekeringstussenpersoon of -onderneming een beoordeling maken van de behoeften, de verlangens en de financiële situatie van de klant. ï Wanneer de tussenpersoon verklaart over de producten van een groot aantal verzekeringsondernemingen advies te verstrekken, dient hij een onpartijdige en voldoende brede analyse van de op de markt verkrijgbare producten uit te voeren. Bovendien dienen alle tussenpersonen ð verzekeringstussenpersonen en verzekeringsondernemingen ï de redenen toe te lichten die aan hun advies ten grondslag liggen. ò nieuw (37) Voorafgaand aan de sluiting van een overeenkomst, ook in het geval van verkoop zonder advies, moet de klant de nodige informatie worden verstrekt om hem in staat te stellen met kennis van zaken een beslissing te nemen. De verzekeringstussenpersoon moet in staat zijn de klant de voornaamste kenmerken van de door hem verkochte verzekeringsproducten uit te leggen. (38) Er moeten uniforme regels worden vastgesteld om de persoon die het verzekeringsproduct verkoopt een zekere keuze te geven met betrekking tot de drager waarop alle informatie aan de klant wordt verstrekt, waarbij ook het gebruik van elektronische communicatie moet worden toegestaan wanneer dat gezien de omstandigheden van de transactie aangewezen is. De klant moet er echter voor kunnen kiezen de informatie op papier te ontvangen. Ter wille van de toegang van de consument tot informatie moet alle precontractuele informatie altijd kosteloos worden verstrekt. ê 2002/92/EG overweging 21 ð nieuw (39) Het is minder noodzakelijk te verlangen dat dergelijke inlichtingen worden verstrekt wanneer de klant een onderneming is die de herverzekering of de verzekering van commerciële en industriële risico's wenst ð of een professionele klant is (zie bijlage I bij de richtlijn) ï. ê 2002/92/EC overweging 19 (aangepast) ð nieuw (40) Deze richtlijn gaat in op de informatieplicht ð minimuminformatieplicht ï van ð verzekeringsondernemingen en ï verzekeringstussenpersonen jegens hun klanten. In dit verband mag Ö moet Õ een lidstaat Ö de mogelijkheid hebben Õ strengere bepalingen Ö te Õ handhaven of aan Ö te Õ nemen welke kunnen worden opgelegd aan de verzekeringstussenpersonen ð en verzekeringsondernemingen ï die op zijn grondgebied verzekeringsbemiddelingsactiviteiten uitoefenen, ongeacht de plaats waar deze tussenpersonen gevestigd zijn ð bepalingen van hun lidstaat van herkomst ï, op voorwaarde dat deze strengere bepalingen in overeenstemming zijn met het Gemeenschapsrecht Ö recht van de Unie Õ, met inbegrip van Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt ("richtlijn inzake elektronische handel")[19]. ð Lidstaten die naast de bepalingen van deze richtlijn de toepassing van extra voorschriften voor verzekeringstussenpersonen en voor de verkoop van verzekeringsproducten voorstellen en deze toepassen, moeten ervoor zorgen dat de uit die extra voorschriften voortvloeiende administratieve lasten in verhouding staan tot de bescherming voor de consument. In het belang van de consumentenbescherming en om de misleidende verkoop van verzekeringsproducten te voorkomen, moet het lidstaten, indien zij dit noodzakelijk en in verhouding achten, toegestaan zijn de strengere voorschriften uitzonderlijk ook op verzekeringstussenpersonen toe te passen die het verzekeringsbemiddelingsbedrijf als nevenactiviteit uitoefenen.ï ò nieuw (41) Crossselling is een gebruikelijke strategie die overal in de Unie door aanbieders van financiële retaildiensten wordt gehanteerd. Een dergelijke strategie kan weliswaar voor consumenten voordelen opleveren, maar kan ook de vorm aannemen van praktijken waarbij onvoldoende met de belangen van de consument rekening wordt gehouden. Zo kunnen bepaalde vormen van crossselling, namelijk koppelpraktijken waarbij twee of meer financiële diensten of producten samen als één pakket worden verkocht en ten minste een van deze diensten of producten niet afzonderlijk verkrijgbaar is, de concurrentie verstoren en een negatief effect sorteren op de mobiliteit van consumenten en hun vermogen om met kennis van zaken te kiezen. Als voorbeeld van een koppelpraktijk kan de verplichte opening van een rekening-courant voor de betaling van de premies worden genoemd wanneer voor een consument een verzekeringsdienst wordt verstrekt, of de verplichte sluiting van een motorrijtuigenverzekering bij de verstrekking van een consumentenkrediet om de gefinancierde auto te verzekeren. Bundelingspraktijken, waarbij twee of meer financiële diensten of producten samen als één pakket worden verkocht maar elk van de diensten ook afzonderlijk kan worden gekocht, kunnen weliswaar ook de concurrentie verstoren en een negatief effect sorteren op de mobiliteit van consumenten en hun vermogen om met kennis van zaken te kiezen, maar zij laten de consument tenminste een keuze en houden daarom wellicht minder risico in voor de nakoming door verzekeringstussenpersonen van hun verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn. De toepassing van dergelijke praktijken moet nauwlettend worden gevolgd teneinde de concurrentie te bevorderen en de consument meer keuze te bieden. (42) Verzekeringsovereenkomsten waarbij beleggingen betrokken zijn, worden vaak aan consumenten aangeboden als mogelijk alternatief of vervangingsmiddel voor beleggingsproducten die onder Richtlijn [MiFID II][20] vallen. Om voor een consequente beleggersbescherming te zorgen en het risico van regelgevingsarbitrage te vermijden, is het van belang dat retailbeleggingsproducten (verzekeringsbeleggingsproducten als omschreven in de verordening betreffende essentiële informatiedocumenten voor beleggingsproducten) aan dezelfde gedragsnormen worden onderworpen, onder meer met betrekking tot het verstrekken van passende informatie, de deugdelijkheid van advies, beperkingen op "inducements", het beheer van belangenconflicten en, in het geval van onafhankelijke adviseurs, beperkingen op de vorm van vergoeding. De Europese Autoriteit voor effecten en markten (EAEM) en de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EAVB) moeten samenwerken om met behulp van richtsnoeren een zo hoog mogelijke mate van consistentie te bereiken in de gedragsnormen voor retailbeleggingsproducten die onder [MiFID II] of deze richtlijn vallen. Voor verzekeringsbeleggingsproducten zijn de normen van deze richtlijn die van toepassing zijn op alle verzekeringsovereenkomsten, en de verhoogde normen voor verzekeringsbeleggingsproducten (hoofdstuk VII van deze richtlijn) cumulatief. Bijgevolg moeten personen die verzekeringsbemiddelingsactiviteiten uitoefenen met betrekking tot verzekeringsbeleggingsproducten, zowel voldoen aan de gedragsnormen die van toepassing zijn op alle verzekeringsovereenkomsten als aan de verhoogde normen die van toepassing zijn op verzekeringsbeleggingsproducten. (43) Teneinde naleving van deze richtlijn door verzekeringsondernemingen en personen die verzekeringsbemiddelingsactiviteiten uitoefenen, te garanderen en ervoor te zorgen dat zij in de hele Unie op dezelfde wijze worden behandeld, moeten de lidstaten voorzien in administratieve sancties en maatregelen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. In de mededeling van de Commissie van 8 december 2010 betreffende het versterken van sanctieregelingen in de financiële sector[21] is een evaluatie van bestaande bevoegdheden en de praktische toepassing ervan uitgevoerd om de convergentie van de sancties en maatregelen te bevorderen. Daarom moeten de door de lidstaten vastgestelde administratieve sancties en maatregelen aan bepaalde essentiële vereisten voldoen op het gebied van adressaten, in aanmerking te nemen criteria bij het opleggen van een sanctie of maatregel, bekendmaking van sancties of maatregelen, essentiële sanctiebevoegdheden en de omvang van administratieve geldboeten. (44) De bevoegde autoriteiten moeten met name worden gemachtigd om geldboeten op te leggen die hoog genoeg zijn om de te verwachten winsten teniet te doen en die zelfs op grotere instellingen en de bestuurders daarvan een afschrikkend effect hebben. (45) Teneinde een consistente toepassing van de sancties in alle lidstaten te garanderen, moet van hen worden verlangd dat zij er zorg voor dragen dat de bevoegde autoriteiten bij de vaststelling van de aard van de administratieve sancties of maatregelen en van de omvang van de administratieve geldboeten alle relevante omstandigheden in aanmerking nemen. (46) Om de afschrikkende werking op het publiek in het algemeen te versterken en om te informeren over inbreuken op regels die nadelig kunnen zijn voor de bescherming van de consument, moeten, behalve in welbepaalde omstandigheden, de opgelegde sancties en maatregelen worden bekendgemaakt. Om naleving van het evenredigheidsbeginsel te verzekeren, moeten opgelegde sancties en maatregelen anoniem worden bekendgemaakt indien bekendmaking de betrokken partijen onevenredige schade zou toebrengen. (47) De bevoegde autoriteiten moeten over de nodige onderzoeksbevoegdheden beschikken om mogelijke schendingen op te sporen, en moeten tevens doeltreffende mechanismen opzetten om de melding van mogelijke of feitelijke schendingen aan te moedigen. (48) Deze richtlijn moet op zowel administratieve sancties als maatregelen betrekking hebben, ongeacht of deze in nationaal recht als een sanctie dan wel als een maatregel worden aangemerkt. (49) Deze richtlijn moet de bepalingen van de nationale wetgevingen van de lidstaten met betrekking tot strafbare feiten onverlet laten. (50) Teneinde de doelstellingen van deze richtlijn te bereiken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen ten aanzien van de nadere bijzonderheden in verband met het begrip passende kennis en bekwaamheid van de tussenpersoon, het beheer van belangenconflicten, gedragsregels in verband met pakketproducten voor retailverzekeringsbeleggingen, en de procedures en formulieren voor de verstrekking van informatie in verband met sancties. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad. (51) Technische normen voor financiële diensten moeten zorgen voor een consistente harmonisatie en een afdoende consumentenbescherming in de hele Unie. Het zou efficiënt en passend zijn om de EAVB, als orgaan met hooggespecialiseerde expertise, te belasten met de uitwerking van aan de Commissie voor te leggen ontwerpen van technische regelgevings- en uitvoeringsnormen die geen beleidskeuzen inhouden. (52) Overeenkomstig de artikelen 290 en 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 10 tot en met 15 van Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen)[22], moet de Commissie gedelegeerde handelingen vaststellen als bepaald in artikel [8] met betrekking tot het begrip passende kennis en bekwaamheid van de tussenpersoon, de artikelen [17 en 23] met betrekking tot het beheer van belangenconflicten en de artikelen [24 en 25] met betrekking tot gedragsregels in verband met pakketproducten voor retailverzekeringsbeleggingen, evenals technische uitvoeringsnormen als bepaald in artikel [30] met betrekking tot de procedures en formulieren voor de verstrekking van informatie in verband met sancties. De ontwerpen van deze gedelegeerde handelingen en technische uitvoeringsnormen moeten door de EAVB worden ontwikkeld. (53) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, onder toezicht van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, met name de door de lidstaten aangewezen onafhankelijke overheidsinstanties[23], en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de EU-instellingen en -organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens[24] beheersen de door de EAVB in het kader van deze richtlijn uitgevoerde verwerking van persoonsgegevens, onder toezicht van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. (54) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals verankerd in het Verdrag. (55) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van 28 september 2011, hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd. (56) Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn moet een toetsing van deze richtlijn worden uitgevoerd om rekening te houden met de marktontwikkelingen en met ontwikkelingen op andere gebieden van het recht van de Unie of met de ervaringen van de lidstaten bij de tenuitvoerlegging van het recht van de Unie, met name met betrekking tot producten die onder Richtlijn 2003/41/EG vallen. ê 2002/92/EG overweging 24 (aangepast) (57) Richtlijn 77/92/EEG Ö 2002/92/EGÕ moet worden ingetrokken, Ö . Õ ò nieuw (58) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van Richtlijn 2002/92/EG materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit Richtlijn 2002/92/EG. (59) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de termijnen voor omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2002/92/EG onverlet te laten, ê 2002/92/EG HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Toepassingsgebied ê 2002/92/EG ð nieuw 1. Bij deze richtlijn worden voorschriften vastgesteld betreffende de toegang tot en de uitoefening van het verzekeringsbemiddelingsbedrijf en het herverzekeringsbemiddelingsbedrijf, ð met inbegrip van het beroepshalve verrichten van schadebeheer en schaderegeling, ï door natuurlijke of rechtspersonen die in een lidstaat zijn gevestigd of zich daar wensen te vestigen. ê 2002/92/EG 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op personen die bemiddelingsdiensten verrichten voor verzekeringsovereenkomsten wanneer alle volgende voorwaarden vervuld zijn: (a) de verzekeringsovereenkomst vergt slechts kennis van de verzekeringsdekking die geboden wordt; (b) de verzekeringsovereenkomst is geen levensverzekeringsovereenkomst; (c) de verzekeringsovereenkomst dekt geen aansprakelijkheidsrisico's; (d) de persoon in kwestie heeft een andere hoofdberoepswerkzaamheid dan verzekeringsbemiddeling; ê 2002/92/EG (aangepast) (e) de verzekering is een aanvulling op de levering van een product of de verrichting van een dienst Ö goederen Õ door eender welke aanbieder, en dekt: i) het risico van defect, verlies of beschadiging van de door die aanbieder geleverde goederen; of ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw ii) beschadiging of verlies van bagage en andere risico's die verbonden zijn aan een bij die aanbieder geboekte reis, zelfs indien deze verzekering de dekking omvat van levensverzekerings- of aansprakelijkheidsrisico's maar dan wel op voorwaarde dat de dekking ondergeschikt aan de hoofddekking van de met die reis verbonden risico's wordt verleend; (f) het bedrag van de jaarlijkse premie ð voor de verzekeringsovereenkomst, indien een evenredige verdeling wordt toegepast om een jaarbedrag te bekomen, ï is niet hoger dan 500 Ö 600 Õ EUR en de volledige looptijd van de verzekeringsovereenkomst, met inbegrip van eventuele verlengingen, bedraagt niet meer dan vijf jaar. ê 2002/92/EG (aangepast) 3. Deze richtlijn is niet van toepassing op verzekerings- en herverzekeringsbemiddelingsdiensten met betrekking tot buiten de Gemeenschap Ö Unie Õ gesitueerde risico's en verplichtingen. ê 2002/92/EG ð nieuw Deze richtlijn doet evenmin afbreuk aan de wetgeving van een lidstaat met betrekking tot het verzekeringsbemiddelingsbedrijf ð verzekering- en herverzekeringsbemiddelingsbedrijf ï dat op zijn grondgebied uit hoofde van het vrij verrichten van diensten wordt uitgeoefend door in een derde land gevestigde verzekeringstussenpersonen ð verzekerings- en herverzekeringsondernemingen of verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen ï, mits een gelijke behandeling wordt gewaarborgd voor alle personen die op deze markt het verzekeringsbemiddelingsbedrijf ð verzekerings- en herverzekeringsbemiddelingsbedrijf ï uitoefenen of mogen uitoefenen. Deze richtlijn reglementeert niet de verzekeringsbemiddelingsactiviteiten ð verzekerings- of herverzekeringsbemiddelingsactiviteiten ï die worden verricht in derde landen, noch de activiteiten van communautaire verzekerings- of herverzekeringsondernemingen als omschreven in Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan(8) en Eerste Richtlijn 79/267/EEG van de Raad van 5 maart 1979 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf, en de uitoefening daarvan(9), die in derde landen worden verricht via verzekeringstussenpersonen. ò nieuw De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de algemene moeilijkheden die hun verzekeringstussenpersonen ondervinden bij vestiging of uitoefening van verzekeringsbemiddelingsactiviteiten in een derde land. ê 2002/92/EG ð nieuw Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. "verzekeringsonderneming",: een onderneming waaraan de overheid overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG of artikel 6 van Richtlijn 79/267/EEG een vergunning heeft verleend; 2. "herverzekeringsonderneming",: een onderneming die geen verzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land is, en waarvan de hoofdactiviteit bestaat in het accepteren van door een verzekeringsonderneming, een verzekeringsonderneming van een derde land of andere herverzekeringsondernemingen overgedragen risico's ð waaraan de overheid overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 2005/68/EG een vergunning heeft verleend ï; ê 2002/92/EG ð nieuw 3. "verzekeringsbemiddeling": de werkzaamheden die bestaan in het aanbieden ð adviseren over ï, voorstellen ð van ï, voorbereidend werk realiseren tot het sluiten van of sluiten van verzekeringsovereenkomsten, dan wel in het assisteren bij het beheer en de uitvoering van verzekeringsovereenkomsten, in het bijzonder in het geval van een schadegeval ð , en in het beroepshalve verrichten van schadebeheer en schaderegeling ï. Werkzaamheden uitgeoefend door een verzekeringsonderneming of een werknemer van een verzekeringsonderneming die onder verantwoordelijkheid van die verzekeringsonderneming handelt, worden niet als verzekeringsbemiddeling beschouwd. ð Deze werkzaamheden worden eveneens als verzekeringsbemiddeling beschouwd indien zij zonder tussenkomst van een verzekeringstussenpersoon door een verzekeringsonderneming worden uitgevoerd. ï ò nieuw Geen van de volgende werkzaamheden wordt in deze richtlijn als verzekeringsbemiddeling beschouwd: ê 2002/92/EG ð nieuw (a) Wwerkzaamheden die bestaan in incidentele informatieverstrekking ð aan een klant ï in de context van een andere beroepswerkzaamheid, mits het doel van deze werkzaamheid niet is ð de informatieverstrekker geen verdere stappen onderneemt om ï de klant te assisteren bij de sluiting of uitvoering van een verzekeringsovereenkomst, in het beroepshalve verrichten van schadebeheer voor een verzekeringsonderneming of in schaderegeling en schade-expertise, worden evenmin als verzekeringsbemiddeling beschouwd; ò nieuw (b) het louter verstrekken van gegevens en informatie over potentiële verzekeringnemers aan verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen of van informatie over verzekeringsproducten of een verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming aan potentiële verzekeringnemers. 4. "verzekeringsbeleggingsproduct": een verzekeringsovereenkomst die ook kan worden ingedeeld als een "beleggingsproduct" als omschreven in artikel 2, onder a), van [verordening betreffende essentiële informatiedocumenten voor beleggingsproducten (pripverordening)]; ê 2002/92/EG ð nieuw 5. "verzekeringstussenpersoon": een natuurlijke of rechtspersoon ð die geen verzekeringsonderneming is en ï die, tegen vergoeding, toegang heeft tot het verzekeringsbemiddelingsbedrijf of het verzekeringsbemiddelingsbedrijf uitoefent; ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw 64. "herverzekeringsbemiddeling": de werkzaamheden die bestaan in het aanbieden ð adviseren over ï , voorstellen ð van ï, voorbereiden Ö voorbereidend werk realiseren tot het sluiten van Õ of sluiten van herverzekeringsovereenkomsten, dan wel in het assisteren bij het beheer en de uitvoering ervan Ö van herverzekeringsovereenkomsten Õ, in het bijzonder in het geval van een schadegeval ð , en in het beroepshalve verrichten van schadebeheer en schaderegeling. ï Werkzaamheden uitgeoefend door een herverzekeringsonderneming of een werknemer van een herverzekeringsonderneming die onder verantwoordelijkheid van die herverzekeringsonderneming handelt, worden niet als herverzekeringsbemiddeling beschouwd ð Deze werkzaamheden worden eveneens als herverzekeringsbemiddeling beschouwd indien zij zonder tussenkomst van een herverzekeringstussenpersoon door een herverzekeringsonderneming worden uitgevoerd.ï ò nieuw Geen van de volgende werkzaamheden wordt in deze richtlijn als herverzekeringsbemiddeling beschouwd: ê 2002/92/EG (a) Wwerkzaamheden die bestaan in incidentele informatieverstrekking in de context van een andere beroepswerkzaamheid, mits het doel van deze werkzaamheid niet is de klant te assisteren bij de sluiting of uitvoering van een herverzekeringsovereenkomst, in het beroepshalve verrichten van schadebeheer voor een herverzekeringsonderneming of in schaderegeling en schade-expertise, worden evenmin als herverzekeringsbemiddeling beschouwd; ò nieuw (b) het louter verstrekken van gegevens en informatie over potentiële verzekeringnemers aan herverzekeringstussenpersonen of herverzekeringsondernemingen of van informatie over herverzekeringsproducten of een herverzekeringstussenpersoon of herverzekeringsonderneming aan potentiële verzekeringnemers. ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw 76. "herverzekeringstussenpersoon": een natuurlijke of rechtspersoon ð die geen herverzekeringsonderneming is en ï die, tegen vergoeding, toegang heeft tot het herverzekeringsbemiddelingsbedrijf of het herverzekeringsbemiddelingsbedrijf uitoefent; 87. "verbonden verzekeringstussenpersoon": eenieder die, in naam en voor rekening van een verzekeringsonderneming, of meerdere verzekeringsondernemingen indien het niet om onderling concurrerende verzekeringsproducten gaat ð of verzekeringstussenpersonen ï, een verzekeringsbemiddelingsactiviteit uitoefent, maar die noch premies, noch voor de klant bestemde bedragen int en, wat hun respectieve producten betreft, onder volledige verantwoordelijkheid van die verzekeringsondernemingen ð of verzekeringstussenpersonen ï handelt., ð op voorwaarde dat de verzekeringstussenpersonen onder wier verantwoordelijkheid hij of zij handelt niet zelf onder verantwoordelijkheid van een andere verzekeringsonderneming of verzekeringstussenpersoon handelen ï Als verbonden verzekeringstussenpersoon die, wat hun respectieve producten betreft, onder verantwoordelijkheid van een of meer verzekeringsondernemingen handelt, wordt ook beschouwd eenieder die in aanvulling op zijn hoofdberoepswerkzaamheid een verzekeringsbemiddelingsactiviteit uitoefent, waarbij de verzekering een aanvulling vormt op de goederen of diensten die in het kader van de hoofdwerkzaamheid worden geleverd, en die noch premies, noch voor de klant bestemde bedragen int; ò nieuw 9. "advies": de verstrekking van een aanbeveling aan een klant op diens verzoek of op initiatief van de verzekeringsonderneming of verzekeringstussenpersoon; ò nieuw 10. "voorwaardelijke provisie": een vergoeding in de vorm van een commissie waarvan de hoogte afhangt van het bereiken van overeengekomen doelstellingen met betrekking tot de door de tussenpersoon bij de desbetreffende verzekeraar geplaatste verzekeringsovereenkomsten; ê 2002/92/EG 118. "grote risico's": risico's in de zin van artikel 5, onder d), van Richtlijn 73/239/EEG; 129. "lidstaat van herkomst": (a) indien de tussenpersoon een natuurlijk persoon is, de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft en zijn werkzaamheden uitoefent; (b) indien de tussenpersoon een rechtspersoon is, de lidstaat waar zijn statutaire zetel is gevestigd of, indien deze rechtspersoon volgens zijn nationale recht geen statutaire zetel heeft, de lidstaat waar zijn hoofdkantoor is gevestigd; ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw 1310. "lidstaat van ontvangst": de lidstaat waarin een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon een bijkantoor Ö permanente aanwezigheid of vestiging Õ heeft of diensten verricht ð en die niet zijn lidstaat van herkomst is ï; 1412. "duurzame drager": elk hulpmiddel dat de klant in staat stelt aan hem persoonlijk gerichte informatie op zodanige wijze op te slaan dat hij deze gedurende een voor het doel van de informatie toereikende periode kan raadplegen en waarmee de opgeslagen informatie ongewijzigd kan worden gereproduceerd. ð een duurzame drager als omschreven in artikel 2, lid 1, onder m), van Richtlijn 2009/65/EG; ï Onder duurzame drager wordt in het bijzonder verstaan computerdiskettes, cd-rom's, DVD's en de harde schijf van de computer van de consument waarop de elektronische post wordt opgeslagen, maar niet internet-websites, tenzij die voldoen aan de in de definitie van duurzame drager opgenomen criteria. ò nieuw 15. "crossselling": het aanbieden van een verzekeringsdienst of -product samen met een andere dienst of een ander product als onderdeel van een pakket of als voorwaarde waarvan een andere overeenkomst of een ander pakket afhankelijk wordt gesteld; 16. "nauwe banden": een situatie als bedoeld in artikel 4, lid 31, van Richtlijn [MiFID II]; 17. "hoofdvestiging": de plaats van waaruit de hoofdactiviteit wordt beheerd; 18. "vergoeding": een commissie, honorarium of andere betaling, met inbegrip van economische voordelen van welke aard ook, die of dat in verband met verzekeringsbemiddelingsactiviteiten wordt aangeboden of verstrekt; 19. "koppelpraktijken": het aanbieden van een of meerdere aanvullende diensten bij een verzekeringsdienst of -product als pakket, waarbij deze verzekeringsdienst of dit verzekeringsproduct niet afzonderlijk voor de klant verkrijgbaar is; 20. "bundelpraktijken": het aanbieden van een of meerdere aanvullende diensten bij een verzekeringsdienst of -product als pakket, waarbij deze verzekeringsdienst of dit verzekeringsproduct ook afzonderlijk voor de klant verkrijgbaar is maar niet noodzakelijk onder dezelfde voorwaarden als wanneer gebundeld met de aanvullende diensten. ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw HOOFDSTUK II INSCHRIJVINGSVEREISTEN Artikel 3 Registerinschrijving 1. ð Behoudens het bepaalde in artikel 4 ï Ö worden Õ Vverzekerings- en herverzekeringstussenpersonen worden bij een bevoegde autoriteit als bedoeld in artikel 7, lid 2, in hun lidstaat van herkomst in een register of in registers ingeschreven. ð Verzekeringsondernemingen die reeds krachtens Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 2002/83/EG of Richtlijn 2005/68/EG in lidstaten zijn geregistreerd en hun werknemers hoeven niet nogmaals te worden ingeschreven uit hoofde van deze richtlijn. ï Onverminderd het bepaalde in de eerste alinea kunnen de lidstaten bepalen dat verzekerings- en herverzekeringsondernemingen of andere lichamen met de bevoegde autoriteiten kunnen samenwerken voor de registerinschrijving van verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen alsmede voor het op die tussenpersonen toepassen van de in artikel 48 bepaalde vereisten. Meer bepaald kunnen verbonden verzekeringstussenpersonen worden ingeschreven door een verzekeringsonderneming of, een vereniging van verzekeringsondernemingen ð of een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon ï, onder toezicht van een bevoegde autoriteit. ò nieuw De lidstaten kunnen bepalen dat, wanneer een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon onder verantwoordelijkheid van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming of van een andere ingeschreven verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon handelt, deze laatste tussenpersoon of de onderneming verantwoordelijk is voor het voldoen aan de registerinschrijvingsvoorwaarden van deze richtlijn. In dergelijk geval vergewist de persoon of entiteit die de verantwoordelijkheid aanvaardt, nadat hij of zij door de lidstaten in kennis is gesteld van het bepaalde in lid 7, onder a) en b), zich van het bepaalde in lid 7, onder c). De lidstaten kunnen ook bepalen dat de persoon of entiteit die de verantwoordelijkheid voor de tussenpersoon neemt, deze tussenpersoon inschrijft. ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw De lidstaten behoeven het in de eerste en tweede alinea bedoelde vereiste niet toe te passen op alle natuurlijke personen die werkzaam zijn in een onderneming ð verzekerings- of herverzekeringsonderneming of voor een ingeschreven verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon ï Ö werken Õ en een verzekerings- of herverzekeringsbemiddelingsactiviteit uitoefenen. ê 2002/92/EG (aangepast) In het geval van een rechtspersoon schrijven dDe lidstaten deze in Ö zorgen voor de registerinschrijving van rechtspersonen Õ en vermelden zij in het register bovendien de namen van de tot de leiding behorende natuurlijke personen die verantwoordelijk zijn voor het bemiddelingsbedrijf. 2. De lidstaten kunnen meer dan één register voor verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen instellen mits zij criteria vastleggen op grond waarvan tussenpersonen worden ingeschreven. ò nieuw De lidstaten richten een onlineregisterinschrijvingssysteem op, bestaande uit een gemeenschappelijk inschrijvingsformulier dat beschikbaar is op een internetsite die voor verzekeringstussenpersonen en -ondernemingen makkelijk toegankelijk is en het mogelijk maakt het formulier rechtstreeks online in te vullen. ê 2002/92/EG 3. De lidstaten zorgen ervoor dat één loket wordt ingesteld, waardoor een vlotte en snelle toegang tot informatie uit deze verschillende langs elektronische weg beschikbare en te allen tijde geactualiseerde registers mogelijk is. Dit loket biedt tevens de identificatiegegevens van de bevoegde autoriteiten van iedere lidstaat bedoeld in lid 1, eerste alinea. In dit register wordt bovendien aangegeven in welk land of welke landen de tussenpersoon werkzaam is uit hoofde van de vrijheid van vestiging of de vrijheid van dienstverrichting. ò nieuw 4. De EAVB stelt een Europees elektronisch register in van gegevens over verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen die overeenkomstig hoofdstuk IV hun voornemen kenbaar hebben gemaakt grensoverschrijdende werkzaamheden uit te oefenen; zij maakt dit register openbaar op haar website en houdt het bij. Hiertoe verstrekken de lidstaten de EAVB onverwijld alle relevante informatie. Het register toont telkens een hyperlink naar de betrokken bevoegde autoriteit in elke lidstaat. Het register bevat links naar en is toegankelijk vanuit de websites van alle bevoegde autoriteiten in de lidstaten. ê 2002/92/EG 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de registerinschrijving van verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen, met inbegrip van de verbonden verzekeringstussenpersonen, slechts mogelijk is indien aan de in artikel 48 bedoelde vereisten inzake beroepsbekwaamheid is voldaan. Ook zorgen de lidstaten ervoor dat de registerinschrijvingen van verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen, met inbegrip van de verbonden verzekeringstussenpersonen, die niet langer aan die vereisten voldoen, worden doorgehaald. De geldigheidstermijn van de registerinschrijving wordt regelmatig door de bevoegde instanties herzien. Zo nodig stelt de lidstaat van herkomst op passende wijze de lidstaat van ontvangst in kennis van deze registerdoorhaling. ò nieuw 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten een verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon niet in het register inschrijven voordat zij ervan overtuigd zijn dat de tussenpersoon aan de vereisten van artikel 8 voldoet. ê 2002/92/EG ð nieuw 4. De bevoegde autoriteiten kunnen aan de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon een document afgeven aan de hand waarvan elke belanghebbende via raadpleging van het register/ ð een van ï de registers als bedoeld in lid 2 kan toetsen of die tussenpersoon naar behoren is ingeschreven. Dit document vermeldt ten minste de in artikel 12, lid 116, onder a) en b), bedoelde informatie en, wanneer het een rechtspersoon betreft, de naam of namen van de in lid 1, vierde alinea, bedoelde natuurlijke persoon of personen. De lidstaat verlangt dat het document wordt teruggezonden aan de bevoegde autoriteit die het heeft afgegeven wanneer de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon niet langer ingeschreven is. 5. Ingeschreven verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen hebben recht op toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbemiddelingsbedrijf in de Gemeenschap, zowel door middel van vrijheid van vestiging als door middel van het vrij verrichten van diensten. ò nieuw 6. De lidstaten bepalen dat aanvragen van tussenpersonen tot opname in het register binnen zes maanden na de indiening van een volledige aanvraag worden behandeld en dat de aanvrager onverwijld van de beslissing in kennis wordt gesteld. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten passende maatregelen treffen om te allen tijde te kunnen controleren of verzekerings- of herverzekeringstussenpersonen nog steeds aan de inschrijvingsvereisten van deze richtlijn voldoen. 7. De lidstaten zorgen ervoor dat hun bevoegde autoriteiten, als voorwaarde voor de registerinschrijving, verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen om de volgende informatie verzoeken: (a) de identiteit van aandeelhouders of leden – natuurlijke of rechtspersonen – die een aandeel van meer dan 10 % in de tussenpersoon bezitten, alsook het bedrag van dat aandeel; (b) de identiteit van personen die nauwe banden met de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon hebben; (c) voldoende bewijs dat het aandeel of de nauwe band geen belemmering vormt voor de juiste uitoefening van de toezichthoudende taken van de bevoegde autoriteit. 8. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten de registerinschrijving weigeren indien de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een derde land die van toepassing zijn op één of meer natuurlijke of rechtspersonen met wie de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon nauwe banden heeft, of moeilijkheden in verband met de toepassing van die wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen, een belemmering vormen voor de juiste uitoefening van hun toezichthoudende taken. HOOFDSTUK III VEREENVOUDIGDE INSCHRIJVINGSPROCEDURE – ACTIVITEITENVERKLARING Artikel 4 Verklaringsprocedure voor het verlenen van verzekeringsbemiddelingsdiensten als nevenactiviteit, het beroepshalve verrichten van schadebeheer of het verlenen van schadebeoordelingsdiensten 1. De inschrijvingsvereisten van artikel 3 zijn niet van toepassing op verzekeringstussenpersonen die het verzekeringsbemiddelingsbedrijf als nevenactiviteit uitoefenen, mits hun werkzaamheden aan de volgende voorwaarden voldoen: (a) de verzekeringstussenpersoon heeft een andere hoofdberoepswerkzaamheid dan verzekeringsbemiddeling; (b) de verzekeringstussenpersoon biedt alleen bepaalde verzekeringsproducten aan als aanvulling op een product of dienst en vermeldt die duidelijk in de verklaring; (c) de desbetreffende verzekeringsproducten omvatten niet de dekking van levensverzekerings- of aansprakelijkheidsrisico's, tenzij die dekking ondergeschikt aan de hoofddekking wordt verleend. 2. De inschrijvingsvereisten van artikel 3 zijn niet van toepassing op verzekeringstussenpersonen wier enige werkzaamheid bestaat in het beroepshalve verrichten van schadebeheer of het verlenen van schadebeoordelingsdiensten. 3. Elke verzekeringstussenpersoon die onder lid 1 of lid 2 valt, dient bij de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van herkomst een verklaring in waarin hij de bevoegde autoriteit zijn identiteit, adres en beroepswerkzaamheden meedeelt. 4. Op verzekeringstussenpersonen die onder lid 1 of lid 2 vallen, zijn de bepalingen van de hoofdstukken I, III, IV, V, VIII en IX en de artikelen 15 en 16 van toepassing. HOOFDSTUK IV VRIJHEID VAN DIENSTVERLENING EN VRIJHEID VAN VESTIGING ê 2002/92/EG (aangepast) ð nieuw Artikel 65 Kennisgeving van vestiging en dienstverrichting in andere lidstaten Ö Uitoefening van de vrijheid van dienstverlening Õ 1. Elke verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon die voornemens is voor het eerst in een of meer lidstaten ð op het grondgebied van een andere lidstaat ï werkzaamheden uit hoofde van het vrij verrichten van diensten of de vrijheid van vestiging uit te oefenen, stelt ð verstrekt ï de bevoegde autoriteiten Ö autoriteit Õ van de Ö zijn Õ lidstaat van herkomst daarvan in kennis ð de volgende informatie ï.: Binnen een maand na deze kennisgeving stellen deze bevoegde autoriteiten de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst die dit wensen in kennis van het voornemen van de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon en brengen zij tegelijkertijd de betrokken tussenpersoon daarvan op de hoogte. De verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon kan zijn werkzaamheden aanvangen een maand nadat hij van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst heeft vernomen dat deze de in de vorige alinea bedoelde mededeling heeft verricht. De betrokken tussenpersoon kan zijn werkzaamheden onmiddellijk aanvangen indien de lidstaat van ontvangst daarvan niet in kennis wenst te worden gesteld. 2. De lidstaten doen de Commissie mededeling van hun wens in kennis te worden gesteld overeenkomstig lid 1. De Commissie stelt op haar beurt alle lidstaten daarvan in kennis. 3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst kunnen de noodzakelijke maatregelen nemen om op passende wijze de voorwaarden openbaar te maken waaronder, om redenen van algemeen belang, deze werkzaamheden op hun grondgebied moeten worden uitgeoefend. ò nieuw (a) de naam, het adres en elk registerinschrijvingsnummer van de tussenpersoon; (b) de lidstaat of lidstaten waar de tussenpersoon voornemens is werkzaamheden uit te oefenen; (c) de categorie waartoe de tussenpersoon behoort en, in voorkomend geval, de naam van elke verzekerings- of herverzekeringsonderneming die hij vertegenwoordigt; (d) de relevante verzekeringsbranches, indien van toepassing; (e) bewijs van vakkennis en -bekwaamheid. 2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst doet de in lid 1 bedoelde informatie binnen een maand na ontvangst ervan toekomen aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst, die de ontvangst ervan onverwijld bevestigt. De lidstaat van herkomst stelt de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon er schriftelijk van in kennis dat de lidstaat van ontvangst de informatie heeft ontvangen en dat de verzekerings- of herverzekeringsonderneming haar werkzaamheden in de lidstaat van ontvangst kan aanvangen. Bij ontvangst van de in lid 1 bedoelde informatie aanvaardt de lidstaat van ontvangst eerdere ervaring in het verzekerings- of het herverzekeringsbemiddelingsbedrijf, aangetoond aan de hand van een registerinschrijving of een verklaring in de lidstaat van herkomst, als bewijs van de verworven kennis en bekwaamheid. 3. Het bewijs van de eerdere registerinschrijving of verklaring wordt geleverd aan de hand van een document waaruit blijkt dat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst van de aanvrager de inschrijving heeft uitgevoerd of de verklaring heeft ontvangen; de aanvrager dient dit document ter ondersteuning van zijn aanvraag in bij de lidstaat van ontvangst. 4. In geval van wijziging van een van de overeenkomstig lid 1 verstrekte gegevens, stelt de verzekerings- of herverzekeringstussenpersoon ten minste één maand voor de doorvoering va