NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 259/94

Internationale standaarden voor financiële verslaglegging en het bestuur van de International Accounting Standards Board

P6_TA(2008)0183

Resolutie van het Europees Parlement van 24 april 2008 over internationale standaarden voor financiële verslaglegging (IFRS) en het bestuur van de International Accounting Standards Board (IASB) (2006/2248(INI))

(2009/C 259 E/17)

Het Europees Parlement,

— gezien Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen (1),

— gezien zijn resolutie van 4 juli 2006 over recente ontwikkelingen en vooruitzichten op het gebied van het vennootschapsrecht (2),

— gezien het eerste verslag van de Commissie aan het Europees Comité voor het Effectenbedrijf (ECEB) en het Parlement inzake de onderlinge afstemming tussen de internationale standaarden voor financiële verslaglegging en de nationale algemeen aanvaarde grondslagen voor financiële verslaggeving (Generally Accepted Accounting Principles — GAAP) van derde landen,

— gezien het werkdocument van de Commissiediensten over ontwikkelingen op het gebied van bestuur binnen de IASB (International Accounting Standards Board) en de IASCF (International Accounting Standards Committee Foundation) van juli 2007,

— gezien de conclusies van de Raad van 10 juli 2007 met betrekking tot het bestuur en de financiering van de IASB en van 11 juli 2006 over de financiering van de IASB,

— gezien het verslag van de ECB van 19 december 2006„Beoordeling van standaarden voor jaarrekeningen vanuit het oogpunt van de financiële stabiliteit”,

— gezien de brief van de European Financial Reporting Advisory Group (EFRAG) aan de IASB over het voorontwerp voor een internationale standaard voor financiële verslaglegging voor kleine en middelgrote ondernemingen (IFRS voor KMO's),

— gezien de brieven van 3 oktober 2007 van de voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken van het Parlement aan de Europese Commissie naar aanleiding van de consultatie van de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC) en aan de voorzitters van de overeenkomstige commissies van het Amerikaanse Congres,

— gezien de verklaring van de Commissie, het Japanse Financial Services Agency, de International Organization of Securities Commissions (IOSCO) en de SEC van 7 november 2007 over versterking van het bestuur van de IASCF,

— gezien het besluit van de SEC van 21 december 2007 over IFRS voor buitenlandse uitgevende instellingen,

— gezien de Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (3) en de Zevende Richtlijn 83/349/EEG van de Raad van 13 juni 1983 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g) van het Verdrag betreffende de geconsolideerde jaarrekening (4) (vierde en zevende richtlijn vennootschapsrecht),

— gelet op artikel 45 van zijn Reglement,

— gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie juridische zaken (A6-0032/2008),

A. overwegende dat het IFRS-concept was opgezet met het doel om wereldwijd tot werkelijk mondiale financiële standaarden voor beursgenoteerde ondernemingen te komen,

B. overwegende dat beursgenoteerde ondernemingen in de Europese Unie sinds januari 2005 verplicht zijn om bij het opstellen van hun geconsolideerde jaarrekening de internationale standaarden voor financiële verslaglegging toe te passen,

C. overwegende dat de IASCF/IASB door Verordening (EG) nr. 1606/2002 de facto tot wetgevende instantie is verheven,

D. met herhaling van zijn standpunt dat is verwoord in de paragrafen 37 tot en met 39 van de bovengenoemde resolutie van 4 juli 2006 over recente ontwikkelingen en vooruitzichten op het gebied van het vennootschapsrecht,

E. overwegende dat van het inzicht en de ervaring die de Europese Unie heeft opgedaan na overneming van de IFRS gebruik gemaakt moet worden bij de bezinning op verdere ontwikkeling van de IASCF/IASB; overwegende dat gezagsorganen die geen afstand hebben gedaan van hun eigen standaarden voor jaarrekeningen, maar alleen over zijn gegaan tot onderlinge afstemming, wellicht niet over dezelfde ervaring of inzicht beschikken,

F. overwegende dat het feit dat het 17 maanden duurde voordat de nieuwe voorzitter van de IASCF was benoemd een vraag doet rijzen over de doelmatigheid van de geldende procedure voor de selectie en benoeming van de leden van dit orgaan,

G. overwegende dat de Europese Unie in haar betrekkingen met de IASCF/IASB van een reactieve naar een proactieve opstelling moet overgaan,

H. overwegende dat de subprime-crisis in de zomer van 2007 van de standaarden voor financiële verslaglegging en, in het bijzonder van het belang de begrippen „fair value” en „markt tot markt”, voor de financiële stabiliteit, onder de aandacht heeft gebracht,

Transparante internationale organisaties die verantwoording afleggen

1. is de stellige mening toegedaan dat hoogwaardige, mondiale standaarden voor financiële verslaglegging moeten worden ontwikkeld;

2. merkt op dat de IASCF een particulier, zelfregulerend orgaan is, dat uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1606/2002 de rol van wetgever in de Europese Unie kreeg toebedeeld; onderkent dat er enige bezorgdheid bestaat met betrekking tot het feit dat het de IASCF/IASB wellicht ontbreekt aan transparantie en verantwoordingsplicht als gevolg van het feit dat zij niet aan de controle van een democratisch gekozen regering zijn onderworpen, terwijl de instellingen van de EU ook niet de bijbehorende procedures en praktijken voor overleg en democratische besluitvorming hebben vastgesteld die gebruikelijk zijn in hun eigen wetgevingsprocedures; is evenwel verheugd over het feit dat de IASCF/IASB hebben geprobeerd om deze tekortkomingen te corrigeren, bijvoorbeeld door het houden van tweejaarlijkse vergaderingen waarin de IASCF het werk van de IASB evalueert, het maken van effectbeoordelingen van nieuwe standaarden en het invoeren van geformaliseerde „feedback statements” op commentaren uit open consultatierondes;

3. acht het, bij ontstentenis van bevredigende oplossingen voor de problemen met betrekking tot de vaststelling van en het toezicht op de IASCF/IASB, noodzakelijk dat er een debat plaatsvindt over de voorwaarden voor opneming van de IASCF/IASB in de internationale bestuursstructuur, bijvoorbeeld het Internationaal Monetair Fonds, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling en de Wereldbank;

4. beklemtoont dat het noodzakelijk is meer vertegenwoordigers met een Europese achtergrond in de internationale normeringsorganen op te nemen om een werkelijk internationale aanpak tot stand te brengen en te voldoen aan de noodzaak van een evenwichtige waardering van het gewicht van de Unie feitelijk als verreweg de grootste economische ruimte met de meeste entiteiten die de IFRS toepassen; is van oordeel dat alle bestuursleden/trustees van de IASCF/IASB afkomstig moeten zijn van landen die de IFRS hebben ondertekend of voornemens zijn dit te doen; is voorstander van opneming van een bepaling betreffende een minimale geografische spreiding in de IASCF-statuten als voorgesteld door de trustees;

5. stelt vast dat de IASB-projecten een steeds grotere theoretische dimensie hebben, die zo ingewikkeld en theoretisch is dat met name kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) deze niet altijd kunnen begrijpen;

6. stelt vast dat een aantal praktische aspecten van het zakenleven niet juist door de IASB worden weerspiegeld; acht het van belang dat de presentatie van de jaarrekening vanuit het oogpunt van de gebruiker geschikt is om te worden aangewend voor andere doelstellingen, bijvoorbeeld voor het geven van financiële informatie aan beleggers, toezicht op de prestaties of het financieel beheer;

7. is voorstander van een open en permanent debat over boekhoudnormen moet worden gehouden en is in dit verband van mening dat de IASB zijn procedures ten aanzien van de belanghebbenden moet verbeteren, zodat rekening kan worden gehouden met de meningen van alle gebruikers van de IFRS en van beleggers;

8. is echter van mening dat de volgende maatregelen nodig zijn om het bestuur en de verantwoordingsplicht te verbeteren:

a) oprichting van een openbare toezichthouder met deelneming van alle openbare belanghebbenden bij de IASCF/IASB, in het bijzonder wetgevers en toezichthouders, alsook de oprichting van een orgaan dat representatieve marktdeelnemers, onder meer opstellers en gebruikers uit jurisdicties waarin de internationale standaarden voor financiële verslaglegging verplicht zijn, de gelegenheid geeft om jaarlijks aan de bestuursorganen van de IASCF/IASB verslag uit te brengen over de werking van het stelsel van internationale standaarden voor jaarrekeningen;

b) een dergelijk toezichtsorgaan zou verantwoordelijk kunnen zijn voor de selectie en benoeming van trustees in een transparante procedure waarin zowel de bevoegdheden van de kandidaten in aanmerking worden genomen als wordt gezorgd voor een evenwichtige geografische vertegenwoordiging van alle belanghebbenden; dit zou de benoemingsprocedure transparanter helpen maken en de legitimatie van de trustees aanmerkelijk vergroten;

c) de samenstelling van de IASB, de Standards Advisory Council (SAC) en het International Financial Reporting Interpretation Committee moet worden verbeterd en de trustees moeten erop toezien dat de benoemingsprocedure transparant is en dat voldoende rekening wordt gehouden met de verschillende groepen belanghebbenden;

d) een grotere rol voor de trustees bij het toezicht op de IASB en het werkprogramma van de IASB, met name ten aanzien van de wijze waarop het werkprogramma wordt opgesteld en opdrachten aan de IASB worden verstrekt;

e) in de statuten van de IASCF ervoor zorgen dat wordt vastgelegd dat de IASB oplossingen voor de financiële verslaglegging ontwikkelt die niet alleen in technisch opzicht correct zijn, maar ook weerspiegelen wat vanuit het oogpunt van de gezamenlijke gebruikers (beleggers, toezichthouders) en opstellers noodzakelijk en mogelijk is;

f) uitvoering van effectbeoordelingen voor alle projecten om de kosten en baten (onder meer voor de ondernemingen die er gebruik van maken) van de ontwerpstandaarden te beoordelen en met name de gevolgen voor de financiële stabiliteit in kaart te brengen;

9. constateert dat de Commissie, net als bij de vaststelling van een stappenplan met de Amerikaanse autoriteiten in april 2006, in de verklaring van 7 november 2007 oplossingen op voorhand probeert uit te sluiten, terwijl uit een oogpunt van doeltreffendheid en legitimiteit open overleg en debat meer op zijn plaats zou zijn, en is van mening dat deze resolutie daaraan een bijdrage kan leveren;

10. dringt erop aan ervoor te zorgen dat verbeteringen betreffende de verantwoordingsplicht en het bestuur van de IASCF/IASB niet tot buitensporige bureaucratie leiden en waarborgen dat technische kwesties niet onnodig in het politieke vlak worden getrokken;

11. is van mening dat de IASB, alvorens te beginnen met het opstellen van een standaard, rekening moet houden met de actuele behoeften en de relevante informatie die de gebruikers (accountants, beleggers, toezichthouders) denken nodig te hebben;

12. dringt er bij de IASB op aan om, voorafgaand aan de goedkeuring van een nieuwe standaard, effectbeoordelingen uit te voeren met betrekking tot alle betrokken partijen en daarbij rekening te houden met de geografische diversiteit en de marktstructuren; is ingenomen met de aankondiging van de IASCF-trustees dat zij in hun jaarverslag 2007 zullen verwijzen naar evaluaties van de uitvoering en feedbackverklaringen;

13. verlangt dat een standaard voor jaarrekeningen alleen wordt opgesteld en gewijzigd wanneer zeker is dat daaraan een duidelijke en zinvolle behoefte bestaat en vooraf deugdelijk overleg is gepleegd;

14. is van oordeel dat op dit terrein het recht van initiatief van de Commissie gecombineerd moet worden met een passend, voorafgaand consultatieproces;

15. deelt de opvatting van de Raad dat de maatregelen waartoe is besloten om de bestuursstructuur van de IASB te verbeteren, aan de hand van een daartoe opgesteld uitvoeringsplan moeten worden ingevoerd, en dat dezelfde overwegingen moeten gelden voor alle maatregelen die door het Parlement zijn voorgesteld;

16. is van oordeel dat het Parlement tijdig en naar behoren geraadpleegd dient te worden over het werkplan en het vaststellen van de prioriteiten en de richting van projecten ter vaststelling van nieuwe standaarden; wenst in dit verband dat het Parlement al in een vroeg stadium wordt geconsulteerd;

17. is van mening dat de financieringsstructuur van de IASCF/IASB, die nu grotendeels is gebaseerd op vrijwillige bijdragen, onder meer van bedrijven en accountantsfirma's, vragen oproept; roept de IASCF/IASB in dit verband met name op te onderzoeken hoe het financieringsstelsel zou kunnen worden veranderd, zodat ten eerste alle gebruikersgroepen adequaat bij de financiering worden betrokken, er ten tweede voor wordt gezorgd dat er geen belangenconflict ontstaat tussen financiers en gebruikers, en ten derde de toegang tot standaarden voor jaarrekeningen een universeel karakter krijgt; roept de Commissie op te onderzoeken of en op welke voorwaarden overwogen kan worden een bijdrage aan die financiering te leveren;

18. is van mening dat transparante en stabiele financiering van de IASCF/IASB van cruciaal belang is; verzoekt de Commissie in overweging te nemen of en hoe een uniforme EU-financieringsmethode zou kunnen worden uitgewerkt;

Invoering van IFRS in de Europese Unie

19. acht het absoluut noodzakelijk dat de Gemeenschap zelf een coherenter standpunt inneemt, zodat zij zo veel mogelijk invloed heeft in alle stadia van het proces van opstelling, interpretatie en uitvoering van de standaarden voor jaarrekeningen;

20. wijst op de bijdrage die de IFRS hebben geleverd door ervoor te zorgen dat het vergelijken van jaarrekeningen tussen verschillende landen, tussen concurrenten binnen dezelfde bedrijfssector en tussen verschillende bedrijfssectoren makkelijker is;

21. erkent de verdiensten van de IFRS, die niet alleen technische boekhoudaspecten betreffen, maar ook voordelen bieden voor kapitaalmarkten en voor de Europese Unie die op dit gebied een leidende positie heeft in de wereld;

22. stelt vast dat de „rondetafel” voor de consistente toepassing van de IFRS in de Europese Unie (5), waartoe de Commissie in 2004 aan het begin van de huidige zittingsperiode het initiatief heeft genomen, niet aan de verwachtingen heeft voldaan wat betreft het vermogen om het standpunt en de belangen van de Unie duidelijk naar voren te brengen;

23. benadrukt dat consistentie bij de goedkeuring en toepassing van essentieel belang is voor het succes van de IFRS, maar herinnert eraan dat dit op beginselen berustende standaarden zijn en dat de consistentie ervan daarom niet moet worden nagestreefd, wanneer dit in conflict zou komen met een professioneel oordeel;

24. deelt de mening van de Raad dat de IASB bij de ontwikkeling van standaarden veel meer rekening moet houden met de conclusies van bovengenoemde rondetafelconferentie;

25. stelt vast dat bij de communautaire goedkeuringsprocedure een groot aantal partijen betrokken is; vestigt in het bijzonder de aandacht op het feit dat de Commissie input krijgt van een aantal spelers met bevoegdheden die elkaar duidelijk overlappen; wijst erop dat dit overlappen mogelijkheden biedt om de efficiëntie en transparantie te vergroten;

26. is van oordeel dat de fora waar die de Gemeenschap haar stem kan laten horen (Regelgevend Comité voor financiële verslaglegging of de EFRAG) haar niet op gelijke voet doen staan met landen die gestructureerd zijn rond de centrale bevoegdheden van regelgevers en toezichthouders (bijvoorbeeld de Financial Accounting Standards Board en de SEC in de VS of de Accounting Standards Board en Financial Services Agency voor Japan);

27. is van mening dat de totstandbrenging van een gestroomlijnder EU-structuur die rekening houdt met de nationale structuren voor kwesties op het gebied van financiële verslaglegging, aan die vereenvoudiging kan bijdragen, vooral als enkele bestaande organen worden opgeheven indien dit nodig is, en daarbij ook de rol kan versterken die de Europese Unie in de wereld zou moeten spelen; roept de Commissie op in overleg met het Parlement, de lidstaten en het Comité van Europese effectenregelgevers een voorstel voor de oprichting van een Europese structuur voor te bereiden en voor te leggen, teneinde een EU-structuur te vormen die een legitieme internationale partner is en een uniforme interpretatie en toepassing van de standaarden garandeert;

28. is ingenomen met de wijze waarop het van zijn bevoegdheden op dit terrein gebruik heeft gemaakt en wijst erop dat de rol van het Parlement bij de ontwikkeling en goedkeuring van de IFRS in het kader van de herziene comitéprocedure alleen maar groter wordt; merkt echter op dat er alleen in de laatste fase van de goedkeuringsprocedure sprake is van een formele betrokkenheid van het Parlement; dringt er omwille van tijdsbesparing op aan ervoor te zorgen dat het Europees Parlement in het kader van het proces naar behoren wordt geraadpleegd wanneer het werkprogramma van de IASB wordt opgesteld en een ontwerp voor een nieuwe standaard voor jaarrekeningen wordt besproken, zodat het ontstaan van een specifieke EU-versie van de IFRS of de noodzaak tot wijziging achteraf wordt voorkomen;

29. is van mening dat het voor beursgenoteerde ondernemingen in de EU schadelijk zou zijn als een uitgeklede versie van de IFRS wordt gebruikt, anders dan als laatste uitweg;

30. is van mening dat in elk geval aan de volgende aspecten bijzondere aandacht moet worden geschonken:

a) het IASB-raamwerk (de conceptuele basis voor de werkzaamheden van de IASB): wijst erop dat jaarrekeningen niet alleen worden opgesteld voor beleggers op de kapitaalmarkt, maar ook voor een groot aantal andere belanghebbenden, zoals schuldeisers, werknemers, overheidsinstanties, eigenaren en klanten;

b) branding van IAS/IFRS (presentatie van financiële overzichten): wijst erop dat de IASB oplossingen moet bereiken waarin rekening wordt gehouden met de behoeften van de verschillende jurisdicties waarin IFRS verplicht worden toegepast;

c) IAS 32 en IAS 39: dringt er bij de IASB op aan om in IAS 32 een definitie van „eigen vermogen” op te nemen, die het alle vennootschapsvormen, in het bijzonder ook coöperaties en personenvennootschappen, mogelijk maakt het door de aandeelhouders ter beschikking gestelde kapitaal op de balans op te nemen als eigen vermogen en om met betrekking tot de administratieve verwerking van afdekkingstransacties tot een oplossing te komen die is gebaseerd op het feitelijke risicobeheer van het bankwezen;

d) bedrijfscombinaties (boekhoudkundige verwerking van overnames): wijst erop dat de IASB moet werken aan oplossingen ten aanzien van de reikwijdte van de toepassing van het „fair value”-beginsel;

e) „fair value measurement”: is van mening dat de IASB zijn beslissing moet baseren op de uitkomsten van de consultatieronde en de toepassing van het „fair value”-beginsel moet beperken indien de uitslag van de consultatie daartoe aanleiding geeft;

f) concessies voor diensten (overeenkomsten waarbij een bedrijf — de concessiehouder — door middel van een contract met de concessiegever — doorgaans een regering — het recht verwerft en de verplichting aangaat om openbare diensten te leveren): wijst erop dat evenwichtige oplossingen moeten worden gevonden; alsmede

g) „performance reporting” (weergave en presentatie van alle geconstateerde veranderingen in activa en passiva die ontstaan door transacties en andere handelingen, voor zover die veranderingen niet voortvloeien uit transacties met eigenaren): wijst erop dat evenwichtige oplossingen moeten worden gevonden;

31. is van mening dat de toepassing van het „fair value”-beginsel voor bedrijven kostbaar kan zijn en kan leiden tot een onrealistische waardering, wanneer bijvoorbeeld een beoordeling door reële markten ontbreekt kan de toepassing van het „fair value”-beginsel geen indicatie geven van de werkelijke waarde van het bedrijf; is voorts van opvatting dat men rekening dient te houden met het feit dat toepassing van het „fair value”-beginsel op activa en passiva niet altijd tot realistische beoordelingen leidt;

32. is gezien de mogelijke samenhang tussen de IFRS en de belastingheffing van oordeel dat de opstelling, vankrachtwording en interpretatie van deze standaarden aanzienlijke consequenties kan hebben voor de lidstaten;

33. is blij met de praktijk die zijn Commissie economische en monetaire zaken vanaf het begin van deze zittingsperiode heeft ontwikkeld om eenmaal per jaar een ontmoeting te hebben met de voorzitter van de IASB en informele ontmoetingen met leden van de IASCF, en wenst dat de voorzitters van IASB en IASCF in de toekomst ten minste eenmaal per jaar verslag uitbrengen aan het Europees Parlement over alle voor het Parlement relevante kwesties (met name over hun werkprogramma, personele beslissingen, financiering en alle controversiële standaarden);

34. is het eens met de bedoeling van de IASB om de bestaande standaarden te verbeteren, maar is bezorgd over het feit dat het voortdurend aanbrengen van aanpassingen — ook als het om kleine veranderingen gaat — kostbaar kan zijn en hoge kosten met zich meebrengt voor grote ondernemingen; is van oordeel dat alle wijzigingen alleen mogen plaatsvinden als aan de hand van een kosten-batenanalyse blijkt dat zij noodzakelijk zijn.

IFRS voor KMO's

35. stelt vast dat de IASB een brede consultatie en veldonderzoeken verricht met betrekking tot zijn ontwerp van IFRSO voor KMO's; verlangt dat met de resultaten van een dergelijke consultatie en dergelijke veldonderzoeken in de toekomst serieuzer rekening wordt gehouden dan het geval was bij het voorontwerp van IFRS voor KMO's; wijst erop dat dit noodzakelijk is, als de Europese Unie ooit zou overwegen de IFRS voor KMO's in aanmerking te nemen of EU-standaarden voor KMO's zou vaststellen met als doel deze met de IFRS voor KMO's;

36. wijst op de breed gedeelde opvatting binnen het midden- en kleinbedrijf dat de door de IASB voorgestelde IFRS voor KMO's veel te complex zijn en op veel plaatsen bovendien nog verwijzen naar de „full IFRS”; is van mening dat de toelichtingsvereisten te omvangrijk zijn en dat de inspanningen met betrekking tot de informatieplicht in geen verhouding staan tot de mogelijke voordelen daarvan; is bezorgd erover dat het ontwerp is opgesteld met de gedachte aan vrij grote KMO's (meer dan 50 werknemers) en wijst erop dat de meeste KMO's kleiner zijn; stelt vast dat de KMO's ook verontrust zijn over het voornemen van de IASB om de standaarden om de twee jaar te herzien; is evenwel van mening dat het ontwerp een nuttige optionele overgangsregeling kan zijn voor grotere, uitbreidende KMO's, maar onderstreept dat dit geen opstap naar gedwongen harmonisatie mag zijn;

37. is van mening dat het bevorderen van het vrijwillig gebruik van de IFRS of het aanmoedigen daartoe niet zonder risico is; denkt dat fragmentatie van de interne markt dreigt wanneer enkele lidstaten zouden besluiten om de definitieve IFRS in de door de IASB vastgestelde vorm toe te passen, en dat dit zelfs schadelijk zou kunnen zijn voor de financiële verslaglegging van KMO's in de hele Europese Unie;

38. onderstreept dat de IASB geen politiek mandaat heeft gekregen om een IFRS voor KMO's te ontwikkelen; merkt op dat de goedkeuringsprocedure alleen geldt voor internationale standaarden voor jaarrekeningen en interpretaties die bedoeld zijn voor beursgenoteerde ondernemingen; merkt voorts op dat de goedkeuringsprocedure niet mag worden gebruikt voor de goedkeuring van de IFRS voor KMO's;

39. zou willen voorstellen om eerst vast te stellen of KMO's in de Europese Unie baat zullen hebben bij een standaard die ontwikkeld is door de IASB; stelt vast dat de IASB zichzelf normaliter beschouwt als regelgevende instantie in het belang van beleggers op de kapitaalmarkt; erkent dat de IASB in zijn „Basis for conclusions” bevestigt dat de eisen voor KMO's verschillen van die voor beleggers op de kapitaalmarkt; betwijfelt of momenteel binnen de IASB voldoende aandacht wordt besteed aan KMO's; erkent evenwel dat er uit andere delen van de wereld een verzoek kan komen om een standaard voor KMO's te ontwikkelen en stelt voor om de vraag hiernaar nader te onderzoeken; onderstreept dat dit niet mag verhinderen dat de EU later voor een andere standaard kiest;

40. wijst erop dat de vierde en zevende vennootschapsrichtlijnen het juridische kader voor de jaarrekeningen van KMO's in de Europese Unie vormen en dat nog moet worden uitgezocht hoe de door de IASB voorgestelde IFRS voor KMO's zich verhouden tot de vierde en zevende vennootschapsrichtlijnen; meent dat de vierde en zevende vennootschapsrichtlijnen als basis kunnen dienen voor de eisen voor financiële verslaglegging door KMO's in de Europese Unie, met inbegrip van maatschappen;

41. is van oordeel dat de Europese Unie zorgvuldig dient te bepalen wat de voordelen zijn indien de Europese Unie zich bindt aan een IFRS-standaard voor KMO's dan wel haar eigen autonome en volledige oplossing voor KMO's ontwikkelt; is verder van mening dat een dergelijke EU-oplossing kan passen binnen het IFRS-begrippenkader, zonder dat KMO's echter worden gedwongen de volledige IFRS-standaarden te gebruiken;

42. is van mening dat de eisen die worden gesteld aan de financiële verslaglegging door KMO's in de Europese Unie moeten worden afgestemd op de behoeften van de gebruikers; raadt daarom aan om de behoeften van de gebruikers nog eens zorgvuldig te analyseren;

43. moedigt de Commissie gezien het voorgaande aan om haar activiteiten met betrekking tot een vereenvoudiging van de vennootschapswetgeving, de boekhouding en het boekhoudkundig toezicht voor KMO's voort te zetten door middel van relevante wetgevingsmaatregelen, met name de vierde en zevende richtlijnen inzake het vennootschapsrecht;

44. wijst erop dat voorschriften op het gebied van financiële verslaglegging zeer grote invloed hebben op het economisch recht als geheel en dat een IFRS voor KMO's verstrekkende gevolgen heeft voor KMO's en in de praktijk met name een grote inbreuk zou maken op de nationale wetgeving inzake bedrijfsbelastingen; wijst erop dat een IFRS voor KMO's op basis van het „fair value”-beginsel botst met het op andere rechtsgebieden prevalerende beginsel van kapitaalinstandhouding en niet altijd in het (fiscale) belang van KMO's is;

45. is van mening dat een IFRS voor KMO's rekening moet houden met het feit dat er in de Europese Unie verschillende ondernemingsvormen (bijvoorbeeld maatschappen en coöperaties) bestaan; huldigt daarom het standpunt dat een standaard een duidelijke definitie van het eigen vermogen moet bevatten, die tegemoetkomt aan de specifieke behoeften van KMO's;

46. betreurt dat in de ontwerp-IFRS voor KMO's niet adequaat rekening wordt gehouden met het feit dat de doelgroep van de boekhouding van KMO's vooral particuliere aandeelhouders, crediteuren, bedrijfspartners en werknemers zijn en niet zozeer anonieme beleggers, zoals in het geval van naamloze vennootschappen, en dat deze doelgroep meer belang stelt in een bedrijfsrelatie op lange termijn dan een kortetermijninvestering;

47. roept de Commissie op een diepgaande consultatieprocedure met betrekking tot een kader voor financiële verslaglegging voor KMO's in de Europese Unie op te stellen overeenkomstig gewone wetsvoorstellen, zich niet langer in te zetten voor invoering en goedkeuring van een IFRS voor KMO's en zo parallelle toepassing van standaarden in de Europese Unie te voorkomen zolang het interne proces in de Europese Unie niet is afgerond; moedigt de Commissie aan de mogelijkheid te overwegen om de administratieve last voor KMO's op het gebied van boekhouding en accountantscontrole te verminderen;

48. erkent evenwel dat er een algemene behoefte bestaat aan vereenvoudiging van de boekhouding en de toezichtmaatregelen voor KMO's, en wijst erop dat KMO's zorgen voor nieuwe banen en een motor zijn van de economische groei;

Stappenplan voor convergentie en gelijkwaardigheid

49. herinnert eraan dat het uiteindelijke doel van de gezamenlijke internationale actoren de vaststelling van de IFRS moet zijn; erkent dat er een spanning bestaat tussen enerzijds de intentie om tot maximale convergentie te komen en anderzijds het verlangen om de volledige bevoegdheid van de Europese Unie te behouden om af te wijken van de consensus die wereldwijd haalbaar is; benadrukt dat afwijkingen van mondiale standaarden beperkt dienen te blijven tot het zowel in de Europese Unie als in andere delen van de wereld noodzakelijke minimum; is van oordeel dat derde landen de Europese Unie als één geheel moeten beschouwen en de 27 lidstaten niet verschillend moeten behandelen en dat de reeds begonnen processen van convergentie met bestaande systemen slechts als tussenstappen kunnen worden aanvaard;

50. wijst erop dat de totstandkoming van wereldwijde standaarden en convergentie belangrijk en wenselijk is en erkent dat de wereldwijde convergentie van standaarden voor jaarrekeningen in een steeds sneller tempo vordert;

51. steunt de voorgestelde convergentie en equivalentie; benadrukt echter dat convergentie met bepaalde normen van derde landen gebaseerd moet zijn op een voorafgaande beoordeling van de verdiensten en de effecten van zo'n verandering voor de communautaire opstellers en gebruikers van jaarrekeningen, en vooral voor KMO's, en dringt er bij de IASB op aan hieraan bij het nemen van maatregelen te denken;

52. merkt op dat er in het proces van convergentie vorderingen worden gemaakt en ziet het gevaar dat daarbij met name de economische en vennootschapsrechtelijke kadervoorwaarden van grote derde landen in aanmerking worden genomen en EU-kadervoorwaarden een minder grote rol spelen;

53. neemt nota van het feit dat de SEC op 20 juni 2007 voorstelde om jaarrekeningen van buitenlandse uitgevende instellingen goed te keuren zonder dat er aanpassingsvereisten gelden, mits ze zijn opgesteld op basis van de door de IASB vastgestelde Engelse versie van de IFRS; benadrukt dat het streven is dat de IFRS die door de Europese Unie in de bestaande wetgeving zijn opgenomen, door de SEC worden erkend;

54. is verheugd over de vooruitgang die is geboekt bij het stappenplan van de EU en de VS met betrekking tot de standaarden voor jaarrekeningen en over de recente aankondiging van de SEC om buitenlandse particuliere uitgevende instellingen toe te staan jaarrekeningen te overleggen in die in overeenstemming met de IFRS zijn, zonder aanpassing aan de Amerikaanse GAAP; steunt de aanpak die de Commissie heeft uiteengezet in haar brief aan de SEC van 26 september 2007;

55. herinnert eraan dat de vastberadenheid waarmee de Europese Unie met ingang van 2005 alle beursgenoteerde ondernemingen verplicht om bij het opstellen van hun geconsolideerde jaarrekening de IFRS toe te passen, in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de toegenomen internationale belangstelling voor de IFRS;

56. herinnert eraan dat de president van de VS, de fungerende voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Europese Commissie op 30 april 2007 aan het slot van hun jaarlijkse topontmoeting een gezamenlijke verklaring van de EU en de VS ondertekenden, waarin ten aanzien van de financiële verslaggeving wordt opgemerkt: „Financiële markten. Bevorderen en nastreven van omstandigheden waaronder de algemeen aanvaarde grondslagen voor financiële verslaggeving van de Verenigde Staten en de internationale standaarden voor financiële verslaggeving uiterlijk in 2009 in beide rechtsgebieden worden erkend zonder dat aanpassing is vereist”;

57. wijst erop dat nog steeds niet duidelijk is welke van de verschillende jurisdicties die de IFRS toepassen, bevoegd is tot het geven van een definitieve interpretatie daarvan, hetgeen het risico van tegenstrijdige interpretaties inhoudt; wijst erop dat alleen Europese instanties en gerechtshoven bevoegd zijn om een definitieve interpretatie van de EU-specifieke IFRS kunnen geven en roept de Commissie op ervoor te zorgen dat dit zo blijft; is van mening dat de Commissie in samenwerking met de lidstaten en het Parlement een systeem moet ontwikkelen dat garandeert dat de IFRS binnen de Europese Unie uniform worden geïnterpreteerd en toegepast;

*

* *

58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van Europese effectenregelgevers, de International Accounting Standards Committee Foundation en de International Accounting Standards Board.

(1) PB L 243 van 11.9.2002, blz. 1.

(2) PB C 303 E van 13.12.2006, blz. 114.

(3) PB L 222 van 14.8.1978, blz. 11.

(4) PB L 193 van 18.7.1983, blz. 1.

(5) Op deze ’ronde tafel’ komen vertegenwoordigers van de IASB, het Comité van Europese effectenregelgevers, EFRAG, de Federatie van Europese registeraccountants, Businesseurope, accountantsfirma's en de Commissie bijeen om kernthema's te bespreken, zonder daarbij interpretaties te geven van bestaande standaarden.