GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 24/1999

door de Raad vastgesteld op 21 mei 1999

met het oog op de aanneming van Richtlijn 1999/.../EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG

(Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering)

(1999/C 232/02)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en artikel 95,

Gezien het voorstel van de Commissie(1),

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),

Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3),

(1) Overwegende dat er tussen de wetgevende en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven nog verschillen bestaan die het vrije verkeer van personen en verzekeringsdiensten belemmeren;

(2) Overwegende dat bijgevolg een onderlinge aanpassing van deze bepalingen nodig is om bij te dragen aan de goede werking van de interne markt;

(3) Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 72/166/EEG(4) bepalingen heeft aangenomen inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid;

(4) Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 88/357/EEG(5) bepalingen heeft aangenomen tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten;

(5) Overwegende dat het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart een probleemloze schadeafwikkeling in het land van woonplaats van de benadeelde mogelijk maakt, ook wanneer de andere partij uit een ander Europees land afkomstig is;

(6) Overwegende dat het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart niet voor alle problemen een oplossing biedt die een benadeelde ondervindt wanneer hij schadevergoeding zoekt in een ander land op een aldaar woonachtige partij en een verzekeringsonderneming die aldaar vergunning heeft verkregen (een vreemde rechtsorde, een andere taal, andere schaderegelingspraktijken en dikwijls onredelijk lange afwikkeling);

(7) Overwegende dat het Europees Parlement met zijn resolutie van 26 oktober 1995(6)

over de regeling van schade uit verkeersongevallen die zich buiten het land van herkomst van de benadeelde hebben voorgedaan, een initiatief heeft genomen op grond van artikel 192 van het Verdrag en de Commissie heeft verzocht een voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad ter regeling van deze aangelegenheid in te dienen;

(8) Overwegende dat de bij de Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG(7) en 90/232/EEG(8)

ingevoerde regeling moet worden aangevuld opdat personen die ten gevolge van ongevallen met motorrijtuigen materiële schade of lichamelijk letsel hebben geleden, ongeacht de plaats in de Gemeenschap waar het ongeval zich heeft voorgedaan, een vergelijkbare behandeling wordt verzekerd; dat er, op het gebied van ongevallen die zich in een andere lidstaat dan die van woonplaats van de benadeelde hebben voorgedaan, leemten bestaan met betrekking tot de afwikkeling van verzoeken tot schadevergoeding;

(9) Overwegende dat dit tot gevolg heeft dat de benadeelde het recht moet krijgen om een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij;

(10) Overwegende dat een bevredigende oplossing kan zijn, dat de benadeelde die schade of letsel heeft geleden ten gevolge van een ongeval met een motorrijtuig dat zich in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats heeft voorgedaan, in de lidstaat van zijn woonplaats een verzoek tot schadevergoeding kan indienen bij een aldaar door de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij aangewezen schaderegelaar;

(11) Overwegende dat deze oplossing het mogelijk maakt om buiten de lidstaat van woonplaats van de benadeelde ontstane schade af te wikkelen op een wijze waarmee de benadeelde vertrouwd is;

(12) Overwegende dat dit stelsel van schaderegelaars in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelden geen gevolgen heeft voor de aanwijzing van het toepasselijke materiële recht of van de bevoegde rechter;

(13) Overwegende dat het bestaan van een rechtstreeks vorderingsrecht tegen de betrokken verzekeringsonderneming een logische aanvulling is op de aanwijzing van dergelijke schaderegelaars en bovendien de benadeelden bij verkeersongevallen welke zich buiten hun lidstaat van woonplaats hebben voorgedaan, in hun rechtspositie versterkt;

(14) Overwegende dat, teneinde de genoemde leemten ongedaan te maken, ervoor moet worden gezorgd dat de lidstaat waar een verzekeringsonderneming haar vergunning heeft verkregen, verlangt dat die onderneming in de overige lidstaten aldaar woonachtige of gevestigde schaderegelaars aanwijst en ermee belast alle nodige inlichtingen te verzamelen met betrekking tot verzoeken tot schadevergoeding ingevolge dergelijke ongevallen en passende maatregelen te nemen om het verzoek namens en voor rekening van de verzekeringsonderneming af te wikkelen, met inbegrip van de uitkering van de schadevergoeding; dat deze schaderegelaars over voldoende bevoegdheden moeten beschikken om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen tegenover personen die schade hebben geleden ten gevolge van dergelijke ongevallen, alsook om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen voor de nationale autoriteiten, waaronder in voorkomend geval de rechter, voorzover dit niet in strijd is met de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter;

(15) Overwegende dat de enkele aanwezigheid van een schaderegelaar niet volstaat om de rechter van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde als bevoegde rechter aan te wijzen, zolang de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter niet hierin voorzien;

(16) Overwegende dat de aanwijzing van schaderegelaars een van de voorwaarden dient te zijn voor de toegang tot en uitoefening van het verzekeringsbedrijf van branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG(9) uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder; dat deze voorwaarde bijgevolg dient te vallen onder de enkele administratieve vergunning die overeenkomstig titel II van Richtlijn 92/49/EEG(10) wordt verleend door de autoriteiten van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor vestigt; dat deze voorwaarde ook dient te gelden ten aanzien van verzekeringsondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd en die in het bezit zijn van een vergunning die hun toegang verleent tot een lidstaat van de Gemeenschap; dat Richtlijn 73/239/EEG dienovereenkomstig dient te worden gewijzigd en aangevuld;

(17) Overwegende dat het passend is om, in aanvulling op de aanwezigheid in het land van woonplaats van de benadeelde van een vertegenwoordiger van de verzekeringsonderneming, ook het specifieke recht van de benadeelde op een snelle afwikkeling van de vordering te garanderen; dat bijgevolg de nationale wetgevingen moeten voorzien in passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties - zoals met administratieve geldboetes gecombineerde dwangbevelen, regelmatige rapportage aan toezichthoudende autoriteiten, controles ter plaatse, bekendmakingen in het nationale publicatieblad en in de pers, schorsing van de werkzaamheden van de verzekeringsonderneming (verbod om gedurende een bepaalde periode nieuwe contracten af te sluiten), aanwijzing van een speciale vertegenwoordiger van de toezichthoudende autoriteiten die moet nagaan of het bedrijf conform de verzekeringswetgeving wordt uitgeoefend, intrekking van de vergunning voor deze branche, sancties tegen bestuurders en kaderpersoneel en tegen de verzekeringsonderneming - voor het geval zij, of haar schaderegelaar, de verplichting om binnen een redelijke termijn een voorstel tot schadevergoeding voor te leggen, niet nakomt; dat dit de toepassing van andere nodig geachte maatregelen - met name maatregelen krachtens de toezichtswetgeving - onverlet dient te laten; dat de verzekeringsonderneming evenwel enkel dan binnen de voorgeschreven termijn een met redenen omkleed voorstel kan doen, wanneer over de aansprakelijkheid en de geleden schade geen betwisting bestaat; dat het met redenen omklede voorstel tot schadevergoeding schriftelijk moet worden gedaan en de gronden moet bevatten waarop de aansprakelijkheid en de schade werden vastgesteld;

(18) Overwegende dat in aanvulling op de sancties dient te worden bepaald dat, indien geen voorstel wordt voorgelegd binnen de voorgeschreven termijn, interest verschuldigd is over de door de verzekeringsonderneming aangeboden of door de rechter opgelegde schadevergoeding; dat zo betaling van nalatigheidsinterest door de lidstaten al voorgeschreven is, zij deze bepaling kunnen uitvoeren door naar die voorschriften te verwijzen;

(19) Overwegende dat benadeelden, die ten gevolge van verkeersongevallen schade of letsel hebben geleden, soms moeilijkheden ondervinden bij het identificeren van de verzekeringsonderneming die de wettelijke aansprakelijkheid voor de deelneming aan het verkeer van het bij het ongeval betrokken motorrijtuig dekt;

(20) Overwegende dat de lidstaten in het belang van de benadeelden informatiecentra dienen op te richten zodat die informatie snel beschikbaar is; dat deze informatiecentra de benadeelden ook inlichtingen met betrekking tot schaderegelaars moeten verstrekken; dat deze centra onderling dienen samen te werken en elkaars verzoeken om inlichtingen over schaderegelaars onverwijld dienen te beantwoorden; dat het wenselijk is om, in verband met de mogelijkheid van stilzwijgende verlenging van overeenkomsten, inlichtingen te verzamelen over het tijdstip waarop de dekking effectief eindigt, veeleer dan over de oorspronkelijke vervaldag van de polis;

(21) Overwegende dat specifieke bepalingen moeten worden vastgesteld inzake voertuigen (zoals militaire of overheidsvoertuigen) waarvoor uitzonderingen op de verplichting van wettelijkeaansprakelijkheidsverzekering gelden;

(22) Overwegende dat de benadeelde er een gerechtvaardigd belang bij kan hebben dat hem de identiteit van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het motorrijtuig wordt meegedeeld; zo bijvoorbeeld wanneer hij alleen van hen vergoeding kan krijgen omdat het motorrijtuig niet naar behoren is verzekerd of de schade het verzekerde bedrag overtreft; dat deze inlichtingen hem dan ook dienen te worden verstrekt;

(23) Overwegende dat bepaalde verstrekte informatie, zoals naam en adres van de eigenaar of van de gebruikelijke bestuurder van het voertuig, het nummer van de verzekeringspolis of het inschrijvingsnummer van het motorrijtuig, persoonsgegevens zijn in de zin van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(11); dat de verwerking van die gegevens in het kader van de onderhavige richtlijn in overeenstemming moet zijn met de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen; dat de naam en het adres van de gebruikelijke bestuurder slechts mogen worden meegedeeld, indien dat is vastgesteld in de nationale wetgeving;

(24) Overwegende dat moet worden voorzien in een schadevergoedingsorgaan waartoe de benadeelde zich kan wenden ingeval de verzekeringsonderneming geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt of indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd, teneinde te garanderen dat de schadevergoeding waar de benadeelde recht op heeft, niet uitblijft; dat de tussenkomst van het schadevergoedingsorgaan dient te worden beperkt tot uitzonderlijke individuele gevallen waarin de verzekeringsonderneming, ondanks de preventieve werking van dreiging met sancties, niet aan haar verplichtingen heeft voldaan;

(25) Overwegende dat het schadevergoedingsorgaan tot taak heeft verzoeken tot vergoeding van door de benadeelde geleden schaden af te wikkelen, doch enkel in objectief vaststelbare gevallen; dat het er zich daarom toe moet beperken na te gaan of binnen de vastgestelde termijnen en volgens de voorgeschreven procedures een voorstel tot schadevergoeding is voorgelegd zonder op de inhoudelijke aspecten van de zaak in te gaan;

(26) Overwegende dat rechtspersonen die bij wet gesubrogeerd zijn in de rechten van de benadeelde ten aanzien van de aansprakelijke voor het ongeval, of van diens verzekeringsonderneming (zoals andere verzekeringsondernemingen of socialezekerheidsorganen), geen vorderingsrecht tegen het schadevergoedingsorgaan dienen te hebben;

(27) Overwegende dat het gerechtvaardigd is dat het schadevergoedingsorgaan in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd voorzover het deze schadeloos heeft gesteld; dat het voor een vlottere afwikkeling van dit verzoek tot schadevergoeding tegen een verzekeringsonderneming die geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt, passend is dat het schadevergoedingsorgaan in het land van de benadeelde automatisch recht op terugbetaling heeft op zijn pendant in het land van het hoofdkantoor van de verzekeringsonderneming, waarbij deze in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd; dat laatstbedoeld orgaan immers in de beste positie verkeert om een regresvordering tegen de verzekeringsonderneming in te stellen;

(28) Overwegende dat, ook al kunnen de lidstaten bepalen dat de vordering bij het schadevergoedingsorgaan een subsidiair karakter heeft, toch moet worden uitgesloten dat de benadeelde verplicht wordt zijn verzoek eerst in te dienen bij de persoon die aansprakelijk is voor het ongeval, alvorens het schadevergoedingsorgaan aan tespreken; dat de positie van de benadeelde in dit geval ten minste dezelfde moet zijn als in het geval van een vordering bij het garantiefonds, overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG;

(29) Overwegende dat dit systeem operationeel kan worden gemaakt door middel van een overeenkomst tussen de door de lidstaten opgerichte of erkende schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling;

(30) Overwegende dat, indien de verzekeringsonderneming van het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, dient te worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar van de aan de benadeelde uitbetaalde schadevergoeding het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat waar het niet-verzekerde voertuig waarmee het ongeval is veroorzaakt, gewoonlijk is gestald; dat indien het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, moet worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat van het ongeval,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

Toepassingsgebied

Deze richtlijn heeft tot doel bijzondere bepalingen vast te stellen die van toepassing zijn op benadeelden die aanspraak kunnen maken op vergoeding van materiële schade of lichamelijk letsel ten gevolge van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats en veroorzaakt zijn door de deelneming aan het verkeer door voertuigen die gewoonlijk zijn gestald en verzekerd in een lidstaat.

De artikelen 4 en 6 zijn slechts van toepassing met betrekking tot ongevallen die veroorzaakt zijn door het gebruik van een voertuig dat

a) verzekerd is via een vestiging in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde en

b) gewoonlijk is gestald in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde.

Artikel 7 is eveneens van toepassing op ongevallen die veroorzaakt zijn door voertuigen uit derde landen die vallen onder de artikelen 6 en 7 van Richtlijn 72/166/EEG.

Artikel 2

Definitie

In deze richtlijn wordt verstaan onder

a) "verzekeringsonderneming" : een onderneming waaraan een officiële vergunning is verleend overeenkomstig artikel 6 of artikel 23, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG;

b) "vestiging" : het hoofdkantoor, een agentschap of bijkantoor van een verzekeringsonderneming, zoals gedefinieerd in artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG;

c) "voertuig" : een voertuig zoals gedefinieerd in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG;

d) "benadeelde" : een benadeelde zoals gedefinieerd in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 72/166/EEG;

e) "de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald" : het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald zoals omschreven in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 72/166/EEG.

Artikel 3

Rechtstreekse vordering

Iedere lidstaat draagt er zorg voor dat de benadeelde van een ongeval dat zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats, een rechtstreekse vordering kan instellen tegen de verzekeringsonderneming van de wettelijk aansprakelijke partij.

Artikel 4

Schaderegelaar

1. Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen opdat elke verzekeringsonderneming die de risico's dekt die zijn ingedeeld bij branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder, en iedere andere lidstaat dan die waar zij haar officiële vergunning heeft ontvangen, een schaderegelaar aanwijst. Deze schaderegelaar wordt belast met de behandeling en afwikkeling van vorderingen ten gevolge van de in artikel 1 bedoelde ongevallen. De schaderegelaar heeft zijn woonplaats of vestiging in de lidstaat waar hij is aangesteld.

2. De schaderegelaar verzamelt, met betrekking tot dergelijke verzoeken, alle inlichtingen die nodig zijn om de verzoeken te kunnen afhandelen en neemt alle passende maatregelen om over een afwikkeling te onderhandelen. De eis dat een schaderegelaar wordt aangewezen, doet niet af aan het recht van de benadeelde, of diens verzekeringsonderneming, om rechtstreeks degene die het ongeval heeft veroorzaakt, of diens verzekeringsonderneming, aan te spreken.

3. De schaderegelaar beschikt over voldoende bevoegdheden en talenkennis om de verzekeringsonderneming in de in artikel 1 genoemde gevallen ten aanzien van de benadeelden te vertegenwoordigen en om hun verzoeken volledig af te handelen.

4. De lidstaten stellen verplicht dat, op straffe van passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties en binnen drie maanden na de datumwaarop de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding hetzij rechtstreeks bij de verzekeringsonderneming van degene die dat ongeval heeft veroorzaakt, hetzij bij haar schaderegelaar heeft ingediend,

a) de verzekeringsonderneming van degene die het ongeval heeft veroorzaakt of haar schaderegelaar een met redenen omkleed voorstel tot schadevergoeding voorlegt, wanneer de aansprakelijkheid niet wordt betwist en de schade is gekwantificeerd, of

b) de verzekeringsonderneming tot wie het verzoek tot schadevergoeding is gericht of haar schaderegelaar, een met redenen omkleed antwoord geeft op alle punten van het verzoek tot schadevergoeding wanneer de aansprakelijkheid wordt betwist of de schade niet volledig is gekwantificeerd.

De lidstaten nemen bepalingen aan om ervoor te zorgen dat, indien geen voorstel is voorgelegd binnen de termijn van drie maanden, over de door de verzekeringsonderneming voorgestelde of door de rechter toegewezen vergoeding interest verschuldigd is.

5. De Commissie brengt voor ...(12) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van lid 4, eerste alinea, alsook over de uitwerking van genoemde bepaling en van de gelijkwaardige nationale strafbepalingen; indien nodig dient zij voorstellen in.

6. De aanwijzing van een schaderegelaar wordt op zich niet beschouwd als de opening van een bijkantoor in de zin van artikel 1, onder b), van Richtlijn 92/49/EEG, en de schaderegelaar wordt niet beschouwd als een vestiging in de zin van artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG, noch als een vestiging in de zin van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken(13).

Artikel 5

Informatiecentrum

1. Iedere lidstaat draagt zorg voor de oprichting of erkenning van een informatiecentrum dat de benadeelde in staat moet stellen schadevergoeding te eisen en dat daartoe

a) ofwel een register bijhoudt dat de volgende informatie bevat:

1. de inschrijvingsnummers van motorrijtuigen die gewoonlijk op het grondgebied van de betreffende lidstaat zijn gestald;

2. i) de nummers van de verzekeringspolissen waardoor het gebruik van deze voertuigen wordt gedekt voor de branche 10, punt A, van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder en, indien de polis is verstreken, de datum waarop de dekking is geëindigd,

ii) het nummer van de groene kaart of van de grensverzekeringspolis indien het voertuig wordt gedekt door een van deze documenten, voor voertuigen waarvoor de in artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG bepaalde afwijking geldt;

3. de verzekeringsondernemingen die voertuigen dekken voor de bij branche 10 in punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder, en de schaderegelaars die deze verzekeringsondernemingen ingevolge artikel 4 hebben aangewezen en van wie zij de naam overeenkomstig lid 2 van dit artikel aan het centrum hebben meegedeeld;

4. de lijst van de voertuigen waarvoor in elke lidstaat overeenkomstig artikel 4, onder a) en b), van Richtlijn 72/166/EEG wordt afgeweken van de verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid;

5. met betrekking tot voertuigen als bedoeld in punt 4:

i) de naam van de autoriteit of de instantie die overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG is belast met de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van Richtlijn 72/166/EEG niet van toepassing is en indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG;

ii) de naam van de instantie waaronder het voertuig ressorteert in de lidstaat waar het gewoonlijk gestald is, indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG;

b) ofwel de verzameling en de verspreiding van deze gegevens coördineert en

c) de informatiegerechtigden bijstand verleent om de onder a), punten 1, 2, 3, 4 en 5, van dit lid vermelde informatie te achterhalen.

De onder a), punten 1, 2 en 3, genoemde informatie moet gedurende zeven jaar na het verstrijken van de inschrijving van het voertuig of van de verzekeringsovereenkomst worden bewaard.

2. Verzekeringsondernemingen als bedoeld in lid 1, onder a), punt 3, stellen de informatiecentra van alle lidstaten in kennis van de naam en het adres van de in iedere lidstaat overeenkomstig artikel 4 aangewezen schaderegelaar.

3. De lidstaten zorgen ervoor dat de benadeelde het recht heeft binnen zeven jaar na het ongeval bij het informatiecentrum van de lidstaat van zijn woonplaats of van de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald dan wel van de lidstaatwaar het ongeval zich heeft voorgedaan, de volgende informatie te verkrijgen:

a) de naam en het adres van de verzekeringsonderneming;

b) het nummer van de verzekeringspolis en

c) de naam en het adres van de schaderegelaar van de verzekeringsonderneming in de staat van de woonplaats van de benadeelde.

De informatiecentra werken onderling samen.

4. Indien de benadeelde er rechtmatig belang bij heeft, deelt het informatiecentrum hem naam en adres van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het voertuig mee. Het informatiecentrum informeert daartoe in het bijzonder bij:

a) de verzekeringsonderneming of

b) het bureau motorrijtuigenregistratie.

Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de autoriteit of de instantie die overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van die richtlijn is belast met de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van die richtlijn niet van toepassing is.

Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de instantie van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald.

5. Bij de verwerking van persoonsgegevens die op grond van de vorige leden zijn verkregen, moeten de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen in acht worden genomen.

Artikel 6

Schadevergoedingsorgaan

1. Iedere lidstaat gaat over tot oprichting of erkenning van een schadevergoedingsorgaan dat belast is met de vergoeding aan benadeelden in de in artikel 1 genoemde gevallen.

De benadeelde kan een verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van zijn woonplaats:

a) indien binnen drie maanden na de datum waarop hij zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of bij haar schaderegelaar, die verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar hem geen met redenen omkleed antwoord op de diverse punten in het verzoek heeft verstrekt; dan wel

b) indien de verzekeringsonderneming heeft nagelaten om overeenkomstig artikel 4, lid 1, in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde een schaderegelaar aan te wijzen. In dit geval kan de benadeelde geen verzoek tot schadevergoeding bij het schadevergoedingsorgaan indienen, indien hij zijn verzoek rechtstreeks heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee door deelneming aan het verkeer het ongeval is veroorzaakt en hij binnen drie maanden na de indiening van het verzoek een met redenen omkleed antwoord heeft ontvangen.

De benadeelde kan echter geen verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan, wanneer hij rechtstreeks tegen de verzekeringsonderneming een vordering heeft ingesteld.

Het schadevergoedingsorgaan treedt op binnen twee maanden nadat de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend, maar staakt zijn optreden zodra de verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar een met redenen omkleed antwoord op het verzoek heeft gegeven.

Het schadevergoedingsorgaan stelt de navolgende partijen onmiddellijk in kennis van het verzoek tot schadevergoeding, met de mededeling dat het binnen twee maanden na de indiening ervan zal optreden:

a) de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of de schaderegelaar;

b) het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de vestiging van de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten;

c) indien deze bekend is, de persoon die het ongeval heeft veroorzaakt.

Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om aan de tussenkomst van dit orgaan een al dan niet subsidiair karakter te geven, noch aan het recht van de lidstaten om te voorzien in de afhandeling van de verzoeken tussen dit orgaan en de personen die het ongeval hebben veroorzaakt en andere verzekeringsondernemingen of socialezekerheidsorganen die gehouden zijn het slachtoffer terzake van dit ongeval te vergoeden. De lidstaten mogen het orgaan echter niet toestaan de uitkering van de vergoeding afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat de benadeelde op enigerlei wijze aantoont dat degene die aansprakelijk is niet kan of niet wil betalen.

2. Het schadevergoedingsorgaan dat de benadeelde in de lidstaat van zijn woonplaats heeft vergoed, kan de uitbetaalde vergoeding verhalen op het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de vestiging van de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten.

Het laatstgenoemde orgaan wordt vervolgens in de rechten van degene die het ongeval heeft veroorzaakt of diens verzekeringsonderneming gesubrogeerd, ter grootte van de vergoeding diehet schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde heeft uitgekeerd. Elke lidstaat is verplicht deze subrogatie door een andere lidstaat te erkennen.

3. Het in dit artikel bepaalde treedt in werking

a) nadat er een overeenkomst is gesloten tussen de door de lidstaten opgerichte of erkende schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling;

b) met ingang van de datum die door de Commissie wordt vastgesteld nadat zij zich er in nauwe samenwerking met de lidstaten van heeft vergewist dat een dergelijke overeenkomst is gesloten

en is van toepassing zolang die overeenkomst van kracht is.

De Commissie brengt voor ...(14) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de uitvoering van artikel 5 en over de doeltreffendheid van deze bepaling en dient indien nodig voorstellen in.

Artikel 7

Indien het voertuig niet kan worden geïdentificeerd of de verzekeringsonderneming binnen twee maanden na het ongeval niet kan worden geïdentificeerd, kan de benadeelde een verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan in zijn lidstaat van woonplaats. De vergoeding wordt uitgekeerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 1 van Richtlijn 84/5/EEG. Het schadevergoedingsorgaan kan zich onder de voorwaarden van artikel 6, lid 2, verhalen:

a) indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd: op het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds in de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk gestald is;

b) indien het betrokken voertuig niet kan worden geïdentificeerd: op het garantiefonds in de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan;

c) indien het gaat om een voertuig uit een derde land; op het garantiefonds van de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan.

Artikel 8

Richtlijn 73/239/EEG wordt als volgt gewijzigd:

a)

"artikel 8, lid 1, wordt aangevuld met het volgende:

f) naam en adres meedelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico's zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder.;"

b)

"aan artikel 23, lid 2, wordt het volgende toegevoegd:

h) zij moet naam en adres meedelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico's zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder.."

Artikel 9

Richtlijn 88/357/EEG wordt als volgt gewijzigd:

De volgende alinea wordt toegevoegd aan artikel 12 bis, lid 4:

"Indien de verzekeringsonderneming heeft nagelaten een vertegenwoordiger aan te wijzen, kunnen de lidstaten toestaan dat de krachtens artikel 4 van Richtlijn 1999/.../EG(15) aangewezen schaderegelaar de functie van een krachtens dit lid aangewezen vertegenwoordiger vervult.".

Artikel 10

Omzetting

1. De lidstaten dragen zorg voor aanneming en bekendmaking van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om vóór ...(16) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Zij passen deze bepalingen toe voor ...(17).

2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

3. Onverminderd lid 1 gaan de lidstaten voor ...(18) over tot de oprichting of erkenning van het in artikel 6, lid 1, bedoelde schadevergoedingsorgaan. Indien de schadevergoedingsorganen niet voor ...(19) een overeenkomst volgens artikel 6, lid 3, hebben gesloten, stelt de Commissie de nodige maatregelen voor om ervoor te zorgen dat het bepaalde in de artikelen 6 en 7 voor ...(20) van kracht wordt.

4. De lidstaten mogen in overeenstemming met het Verdrag bepalingen handhaven of invoeren die voor de benadeelde gunstiger zijn dan de bepalingen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen.

5. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijke bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

Artikel 11

Inwerkingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 12

Sancties

De lidstaten stellen sancties vast voor overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen, en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de toepassing daarvan te verzekeren. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en preventief zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk ...(21) van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen erop zo spoedig mogelijk mee.

Artikel 13

Geadresseerden

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten

Gedaan te ...

Voor het Europees Parlement

De Voorzitter

...

Voor de Raad

De Voorzitter

...

(1) PB C 343 van 13.11.1997, blz. 11.

(2) PB C 157 van 25.5.1998, blz. 6.

(3) Advies van het Europees Parlement van 16 juli 1998 (PB C 292 van 21.9.1998, blz. 123), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 21 mei 1999 en besluit van het Europees Parlement van ... (nog niet in het Publicatieblad bekendgemaakt).

(4) PB L 103 van 2.5.1972, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 84/5/EEG (PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17).

(5) PB L 172 van 4.7.1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/49/EEG (PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1).

(6) PB C 308 van 20.11.1995, blz. 108.

(7) Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 90/232/EEG (PB L 129 van 19.5.1990, blz. 33).

(8) Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129 van 19.5.1990, blz. 33).

(9) Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18.7.1995, blz. 7).

(10) Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18.7.1995, blz. 7).

(11) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

(12) Vijf en een half jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.

(13) PB C 27 van 26.1.1998, blz. 1 (geconsolideerde versie).

(14) Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.

(15) Richtlijn 99/.../EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (PB L ...).

(16) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

(17) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

(18) 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

(19) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

(20) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

(21) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

MOTIVERING VAN DE RAAD

I. INLEIDING

1. Op 10 oktober 1997 heeft de Commissie bij de Raad een voorstel ingediend(1) voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (Vierde Richtlijn Motorrijtuigverzekering), dat gebaseerd is op de artikelen 47, lid 2, en 95 van het EG-Verdrag.

2. Het Europees Parlement heeft op 16 juli 1998 in eerste lezing advies uitgebracht(2). Naar aanleiding van dit advies heeft de Commissie op 31 maart 1999 een gewijzigd voorstel ingediend(3).

Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 25 maart 1998 advies uitgebracht(4).

3. De Raad heeft zijn gemeenschappelijk standpunt overeenkomstig artikel 251 van het Verdrag op 21 mei 1999 vastgesteld.

II. DOEL VAN HET VOORSTEL

4. Doel van het voorstel is de verbetering van de huidige situatie met betrekking tot de regeling van schadegevallen betreffende personen die zich tijdelijk in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats bevonden en die schade of lichamelijk letsel in die lidstaat hebben geleden, welke veroorzaakt is door een voertuig dat in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats is geregistreerd en verzekerd.

III. ANALYSE VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT

5. Het gemeenschappelijk standpunt komt grotendeels overeen met het gewijzigde voorstel van de Commissie. Derhalve wordt rekening gehouden met het merendeel van de amendementen van het Parlement die door de Commissie zijn aanvaard.

In de meeste gevallen heeft de Raad tekstuele verduidelijkingen of kleine wijzigingen aangebracht die verenigbaar zijn met de globale tendens van de amendementen van het Europees Parlement en het gewijzigde Commissievoorstel.

De Commissie stemt met alle door de Raad aangebrachte aanpassingen in.

Amendementen die zijn aanvaard zonder aanpassingen of met kleine redactionele wijzigingen

6. De Raad heeft amendement nr. 1, waarin wordt verwezen naar het voor de afgifte van de groene kaart verantwoordelijke bureau, aanvaard (overweging 5). Voorts heeft de Raad amendement nr. 2 aanvaard (overweging 6) waarin staat dat het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart niet voor alle problemen een oplossing biedt die een benadeelde ondervindt wanneer hij schadevergoeding zoekt in een ander land op een aldaar woonachtige partij en een verzekeringsonderneming die aldaar vergunning heeft verkregen (een vreemde rechtsorde, een andere taal, andere schaderegelingspraktijken en dikwijls onredelijk lange afwikkeling).

7. De Raad aanvaardt ook amendement nr. 3 (overweging 7) betreffende de resolutie van het Europees Parlement van 26 oktober 1995 waarin de Commissie werd verzocht een voorstel in te dienen.

8. Amendement nr. 4 (overweging 8) heeft betrekking op de noodzaak de bestaande wetgeving aan te vullen teneinde bezoekers beter te beschermen wanneer zij de benadeelden van een verkeersongeval zijn. De Raad heeft dit amendement aanvaard.

9. Wat betreft de amendementen nrs. 5 en 6 (overwegingen 10 en 11) aanvaardt de Raad dat de benoeming van een schaderegelaar de benadeelde in staat zou stellen om zijn vordering op een hem vertrouwde wijze te regelen. De Raad aanvaardt ook amendement nr. 7 (overweging 12), waarin wordt bepaald dat de benoeming van een schaderegelaar geen wijziging inhoudt van het toe te passen materiële recht en de rechterlijke bevoegdheid onverlet laat.

10. Ook amendement nr. 9 (overweging 9), waarin wordt bepaald dat de benadeelden tegen de verzekeraar van de tegenpartij het recht op rechtstreekse vordering moet kunnen doen gelden, is door de Raad aanvaard.

11. De Raad aanvaardt amendement nr. 12 (overwegingen 19 en 20) betreffende de aard van de gegevens die de informatiecentra aan benadeelden dienen te verstrekken.

12. De Raad heeft amendement nr. 13 aanvaard (overweging 24) betreffende de gevallen waarin de verzekeraar geen schaderegelaar heeft aangewezen of wanneer deze schaderegelaar niet kan worden geïdentificeerd.

13. De Raad aanvaardt de verduidelijking van het toepassingsgebied (amendement nr. 15) van de richtlijn (artikel 1).

14. De Raad heeft amendement nr. 16 (artikel 3) betreffende het recht van de benadeelde op rechtstreekse vordering overgenomen.

15. De Raad aanvaardt amendement nr. 21 waarin de verwijzing naar de beroepskwalificaties van de schaderegelaar wordt geschrapt.

Amendementen die in beginsel zijn aanvaard

16. De Raad heeft amendement nr. 10 betreffende de machtiging van de schaderegelaar om namens de verzekeraar op te treden en de schade te regelen, in licht gewijzigde vorm overgenomen (overweging 14).

17. De Raad heeft in beginsel amendement nr. 17 (artikel 4, lid 1) overgenomen. De Raad stemt in met de bepaling dat een schaderegelaar wordt aangewezen in iedere andere lidstaat dan die waarin de verzekeraar zijn officiële vergunning heeft ontvangen. De Raad heeft evenwel het gedeelte waarin bepaald wordt dat de schaderegelaar wordt belast met de behandeling en afwikkeling van vorderingen in licht gewijzigde vorm overgenomen; in artikel 4, lid 3, wordt bepaald dat de schaderegelaar over voldoende bevoegdheden beschikt om de verzekeraar te vertegenwoordigen (bijgevolg wordt amendement nr. 22 door de Raad niet aanvaard).

Voorts wordt in artikel 4, lid 3, bepaald dat de schaderegelaar over voldoende talenkennis moet beschikken om de verzekeraar te vertegenwoordigen (amendement nr. 18, tweede zin).

De Raad heeft noch het eerste gedeelte van amendement nr. 18, noch amendement nr. 19 overgenomen. Inhoudelijk gezien kan de Raad evenwel aanvaarden dat een schaderegelaar voor één of meer verzekeraars kan optreden. Naar het oordeel van de Raad moeten de verzekeraars onderling afspreken welke schaderegelaar zij wensen te benoemen.

18. De Raad heeft in beginsel amendement nr. 24 (artikel 4, lid 6) overgenomen; in dit amendement wordt bepaald dat het optreden van een schaderegelaar niet onder de jurisdictie van de rechter in de lidstaat van de benadeelde valt.

19. Wat betreft amendement nr. 28 (artikel 5, lid 1), heeft de Raad in beginsel aanvaard dat de informatiecentra een register bijhouden van motorrijtuigen die gewoonlijk op het grondgebied van de betrokken lidstaat zijn gestald en een lijst van de voertuigen waarvoor wordt afgeweken van de verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid (bijvoorbeeld militaire en aan de overheid toebehorende voertuigen).

20. De Raad heeft in beginsel amendement nr. 25 overgenomen. Hierin wordt bepaald dat de in de richtlijn voorgeschreven procedures het recht van de benadeelde of zijn verzekeraar om een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de persoon die voor het ongeval verantwoordelijk is of zijn verzekeraar (artikel 4, lid 2), onverlet laten. De Raad heeft evenwel een specifiek artikel ingevoegd; bijgevolg heeft de Raad amendement nr. 20 niet aanvaard.

Amendementen die gedeeltelijk zijn aanvaard

21. De Raad heeft amendement nr. 26 (artikel 4, lid 4) gedeeltelijk aanvaard. De Raad is het met het Europees Parlement eens dat de schaderegelaar binnen een bepaalde termijn een met redenen omkleed voorstel tot vergoeding moet voorleggen of een met redenen omkleed antwoord moet geven. De Raad heeft evenwel de termijn waarbinnen de schaderegelaar moet reageren verkort tot drie maanden.

De Raad heeft het gedeelte van het amendement waarin naar de gezondheidstoestand van de benadeelde en naar de mogelijkheid van opschorting van de termijnen wordt verwezen, niet overgenomen. De Raad acht deze bepalingen te gedetailleerd.

22. Voorts heeft de Raad amendement nr. 27 betreffende de betaling van rente (artikel 4, lid 4) gedeeltelijk aanvaard. De Raad heeft evenwel niet het gedeelte van het amendement betreffende het exacte rentepercentage aanvaard. De Raad is van oordeel dat de rente op betalingsachterstanden in de meeste lidstaten deel uitmaakt van civielrechtelijke voorschriften en dat een dergelijke rente niet dient te worden verward met de in de eerste alinea van dit artikel bedoelde sancties (zie punt 30). De tekst bevat geen verwijzingen naar de nadere toepassingsmaatregelen, maar laat het aan de lidstaten over om een besluit te nemen over de wijze van uitvoering van deze bepaling.

23. De Raad heeft amendement nr. 29 gedeeltelijk aanvaard. De Raad aanvaardt dat de verzekeraar aan de informatiecentra in alle lidstaten de naam en het adres van zijn schaderegelaar meedeelt. Voorts heeft de Raad een bepaling opgenomen die behelst dat de informatiecentra met elkaar samenwerken. De Raad is evenwel niet akkoord gegaan met het gedeelte van dit amendement waarin wordt bepaald dat de verzekeraar informatie verstrekt over de verzekeringsnemers. De Raad is van oordeel dat het de taak van iedere lidstaat is om een besluit te nemen over de wijze waarop deze informatie wordt verstrekt.

24. De Raad aanvaardt dat de benadeelde die hierbij een rechtmatig belang heeft de naam en het adres van de eigenaar of van de gebruikelijke bestuurder kan verkrijgen (amendement nr. 30). De Raad heeft echter om praktische redenen niet aanvaard dat de benadeelde er recht op heeft de inlichtingen binnen enkele dagen te ontvangen.

Voorts acht de Raad het niet noodzakelijk dat informatie wordt verstrekt over de datum waarop de polis verstrijkt.

25. De Raad heeft amendement nr. 33 (artikel 6) gedeeltelijk aanvaard. De Raad aanvaardt dat de benadeelde zich tot het schadevergoedingsorgaan kan wenden indien de verzekeraar geen schaderegelaar heeft aangewezen of niet een met redenen omkleed voorstel tot vergoeding/antwoord heeft voorgelegd.

De Raad aanvaardt tevens dat het schadevergoedingsorgaan binnen twee maanden optreedt en dat het de verzekeraar hiervan op de hoogte brengt.

De Raad aanvaardt niet dat het toepassingsgebied van de richtlijn tot derde landen wordt uitgebreid. De Raad neemt evenwel nota van het feit dat de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag zal voorleggen over de mogelijkheden voor uitbreiding van het toepassingsgebied tot ongevallen in derde landen door middel van een internationale overeenkomst.

Amendementen die niet zijn aanvaard

26. De Raad acht amendement nr. 8, waarin wordt verwezen naar het percentage schaderegelingen dat buiten de rechter om verloopt, niet passend in een richtlijn. Bijgevolg heeft de Raad dit amendement niet aanvaard.

27. De Raad heeft de schrapping van de verwijzing naar het recht op rechtstreekse vordering jegens de verzekeraar niet aanvaard (amendement nr. 11 - overweging 13).

28. De Raad heeft amendement nr. 14 (schrapping van overweging 29) niet aanvaard, omdat hij van oordeel is dat het van essentieel belang is over bepalingen te beschikken indien de verzekeraar niet kan worden geïdentificeerd.

29. De Raad heeft de amendementen nrs. 19 (zie punt 17), 20 (zie punt 18) en 22 (zie punt 17) niet aanvaard).

30. Amendement nr. 23 is niet door de Raad aanvaard. Naar het oordeel van de Raad wordt een essentieel onderdeel van deze wetgeving gevormd door het feit dat de taak van het schadevergoedingsorgaan wordt ondersteund door passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties (artikel 4, lid 4).

31. De Raad heeft amendement nr. 31 (onverwijlde verstrekking van informatie) en amendement nr. 32 (een vergoeding voor de verzochte informatie) niet overgenomen omdat hij van oordeel is dat deze bepalingen te gedetailleerd zijn om in een richtlijn te worden opgenomen.

32. Met betrekking tot niet-geïdentificeerde voertuigen (amendement nr. 34), heeft de Raad de schrapping van deze bepaling (artikel 7) niet aanvaard. De Raad acht het van fundamenteel belang dat ook voor niet-geïdentificeerde voertuigen en voertuigen uit derde landen bepalingen worden opgesteld.

33. De Raad heeft amendement nr. 35 (uitvoering) niet aanvaard, omdat hij de voorkeur geeft aan toepassing van de gebruikelijke procedure. Tot slot is de Raad niet akkoord gegaan met amendement nr. 36, waarin wordt bepaald dat de toezichthoudende instanties op de naleving van deze richtlijn toezien. De Raad beschouwt dit als vanzelfsprekend.

IV. CONCLUSIE

34. De Raad heeft de meeste van de door het Europees Parlement voorgestelde amendementen aanvaard en overgenomen. Aldus heeft de Raad duidelijk te kennen gegeven dat hij het eens is met het advies van het Europees Parlement dat een betere bescherming van de benadeelden bij verkeersongevallen vereist en gerechtvaardigd is.

(1) PB C 343 van 13.11.1997, blz. 11.

(2) PB C 292 van 21.9.1998, blz. 123.

(3) PB C 171 van 18.6.1999, blz. 4.

(4) PB C 157 van 25.5.1998, blz. 6.