betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake de instandhouding van zalm in de Noord-Atlantische Oceaan moet worden ingenomen wat betreft de aanvraag van het Verenigd Koninkrijk tot toetreding tot dat Verdrag

TOELICHTING

1.Onderwerp van het voorstel

Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie in de instantie die krachtens het Verdrag inzake de instandhouding van zalm in de Noord-Atlantische Oceaan ("het NASCO-verdrag") is opgericht, moet worden ingenomen in verband met de toetreding van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ("het Verenigd Koninkrijk") tot dat verdrag.

2.Achtergrond van het voorstel

Op 29 maart 2017 heeft het Verenigd Koninkrijk de Europese Raad kennisgegeven van zijn voornemen om zich uit de Europese Unie terug te trekken krachtens artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Bijgevolg zal het Verenigd Koninkrijk een derde land worden en zal het recht van de Unie ophouden van toepassing te zijn op het Verenigd Koninkrijk, hetzij op de datum van inwerkingtreding van het terugtrekkingsakkoord, hetzij, bij gebreke daarvan, op 13 april 2019, tenzij de Europese Raad met instemming van het Verenigd Koninkrijk met eenparigheid van stemmen een latere datum vaststelt.

Tot aan zijn terugtrekking uit de Unie blijft het Verenigd Koninkrijk een lidstaat met alle uit de Verdragen voortvloeiende rechten en verplichtingen, waaronder de inachtneming van het beginsel van loyale samenwerking. In zijn richtsnoeren van 29 april 2017 heeft de Europese Raad erkend dat in de internationale context rekening moet worden gehouden met de specifieke omstandigheden van het Verenigd Koninkrijk als zich terugtrekkende lidstaat, voor zover het Verenigd Koninkrijk zijn verplichtingen nakomt en loyaal blijft aan de belangen van de Unie zolang het nog een lidstaat is.

De Unie en het Verenigd Koninkrijk hebben op grond van artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie onderhandeld over een terugtrekkingsakkoord, dat op 25 november 2018 door de Europese Raad is goedgekeurd ("het terugtrekkingsakkoord"). De interne procedures voor de sluiting van dat akkoord lopen op het niveau van de Unie. Deel vier van het terugtrekkingsakkoord voorziet in een overgangsperiode gedurende welke het recht van de Unie, met inbegrip van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten, op en in het Verenigd Koninkrijk van toepassing zal blijven ("de overgangsperiode"). De Unie zal haar internationale partners inlichten over de in het terugtrekkingsakkoord vastgestelde specifieke regelingen op grond waarvan het Verenigd Koninkrijk gedurende een overgangsperiode als een lidstaat moet worden behandeld voor de toepassing van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten, waaronder het NASCO-verdrag.

De mededeling van de Commissie "Voorbereidingen voor de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie op 30 maart 2019: een noodplan" van 13 november 2018 bevat de noodmaatregelen die de Commissie wil treffen indien op de terugtrekkingsdatum geen terugtrekkingsakkoord in werking treedt. In die mededeling heeft de Commissie de door haar noodzakelijk geachte maatregelen opgesomd en erop gewezen dat in een later stadium mogelijk aanvullende maatregelen nodig zullen zijn.

De Europese Raad (artikel 50) heeft op 13 december 2018 en 21 maart 2019 zijn oproep herhaald om op alle niveaus intenser werk te maken van de voorbereidingen en noodmaatregelen die nodig zijn om de gevolgen op te vangen van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk, en daarbij rekening te houden met alle mogelijke uitkomsten.

Het NASCO-verdrag is momenteel van toepassing op het Verenigd Koninkrijk omdat de Unie verdragsluitende partij bij dat verdrag is. Daar komt verandering in op de datum waarop het Verenigd Koninkrijk niet langer onder het NASCO-verdrag valt als lidstaat van de Unie.

Het hoofddoel van het NASCO-verdrag is "via overleg en samenwerking bij te dragen tot de instandhouding, het herstel, de vergroting en het rationele beheer van de zalmbestanden, rekening houdend met de beste wetenschappelijke gegevens die ter beschikking staan". Het NASCO-verdrag is op 1 oktober 1983 in werking getreden. De Raad van de Europese Unie is depositaris voor het NASCO-verdrag.

2.1.Organisatie voor de instandhouding van zalm in de Noord-Atlantische Oceaan

De Organisatie voor de instandhouding van zalm in de Noord-Atlantische Oceaan ("de NASCO") is een internationale organisatie die krachtens het NASCO-verdrag is opgericht. Bij de oprichting ervan is rechtstreeks rekening gehouden met de specifieke bepalingen inzake anadrome visbestanden van artikel 66 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 ("UNCLOS").

Het verdrag geldt voor de wildezalmbestanden die tot buiten de visserijrechtsgebieden van de kuststaten van de Atlantische Oceaan ten noorden van 36 graden noorderbreedte trekken, en wel voor hun hele trekroute.

Bijgevolg is de NASCO verantwoordelijk voor de regulering van de visserij op wilde zalm in het hele noordelijke deel van de Atlantische Oceaan. Zij behandelt ook andere relevante kwesties met betrekking tot de instandhouding van de wildezalmbestanden. In een bredere context overweegt de NASCO ook verdere, passende maatregelen voor de wateren onder de jurisdictie van de verdragsluitende partijen om het voortbestaan van de wilde Atlantische zalm te garanderen.

De NASCO bezit rechtspersoonlijkheid en beschikt in haar betrekkingen met andere internationale organisaties en op het grondgebied van de verdragsluitende partijen over de rechtsbevoegdheid die nodig is voor de uitvoering van haar taken en de verwezenlijking van haar doelstellingen.

2.2.De NASCO

De NASCO bestaat uit een raad, drie regionale commissies (de Commissie voor Noord-Amerika, de Commissie voor het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan en de Commissie voor West-Groenland) en een secretariaat. De raad bestaat uit vertegenwoordigers van alle verdragsluitende partijen bij het verdrag: Canada, Denemarken (voor de Faeröer en Groenland), de Europese Unie, Noorwegen, de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika. Frankrijk neemt (met betrekking tot Saint-Pierre en Miquelon) als waarnemer deel aan de vergaderingen van de NASCO.

De Europese Unie is partij bij het NASCO-verdrag omdat dat verdrag handelt over aangelegenheden die vallen binnen het toepassingsgebied van het gemeenschappelijk visserijbeleid, waarvoor de Unie exclusief bevoegd is. De lidstaten vallen krachtens het recht van de Unie onder het NASCO-verdrag.