17.11.75 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 263/25 
Advies  inzake  een  voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  betreffende  de coördinatie 
van de wettelijke  en bestuursrechtelijke  voorschriften  inzake  de toegang  tot en de 
uitoefening  van de werkzaamheden  van  kredietinstellingen 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in Publikatieblad 
van de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 12 van 17 januari  1975,  blz.  7. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 6 januari  1975  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeen-
komstig  de bepalingen  van  artikel  198  van  het Verdrag  tot oprichting  van  de Europese 
Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 28 en 29 mei  1975  te Brussel  gehouden  130e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  de van 7 januari  1975  daterende  adviesaanvra-
ge van  de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen 
inzake  het „Voorstel  voor  een richtlijn  betreffende  de 
coördinatie  van  de wettelijke  en bestuursrechtelijke 
voorschriften  inzake  de toegang  tot en de uitoefening 
van de werkzaamheden  van  kredietinstellingen", 
Gezien  artikel  198  van het Verdrag  tot oprichting  van 
de Europese  Economische  Gemeenschap, 
Gezien  het van  28 januari  1975  daterende  besluit  van 
zijn Bureau,  de Afdeling  voor  industrie,  handel,  am-
bacht  en dienstverlening  te belasten  met  het opstellen 
van een advies  en een rapport  inzake  deze  materie, 
Gezien  het op 7 mei  1975  door  de Afdeling  voor  in-
dustrie,  handel,  ambacht  en dienstverlening  opgestel-
de advies, 
Gezien  het  door  de rapporteur,  de heer  De Bruyn, 
voorgelegde  rapport, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  130e  zitting 
van 28 en 29 mei 1975  (vergadering  van 28 mei), 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  algemene  stemmen  is goedgekeurd: 
1. Algemene  opmerkingen 
1.1. De noodzaak  van  harmonisatie 
1.1.1.  Het  Comité  is zich  ervan  bewust  dat het ab-
soluut  noodzakelijk  is, te komen  tot een  grondige harmonisatie  van  de wettelijke  en bestuursrechtelijke 
voorschriften  inzake  de toegang  tot en de uitoefening 
van de  werkzaamheden  van  kredietinstellingen. 
Reeds  nu heeft  iedere  onderdaan  van  een  Lid-Staat 
op grond  van  de richtlijn  van  de Raad  van  28 juni 
1973  en de jurisprudentie  van  het  Hof  van  Justitie 
het recht,  zich  in iedere  andere  Lid-Staat  te vestigen 
of daar  diensten  te verlenen  onder  dezelfde  voor-
waarden  en met  dezelfde  rechten  als die welke  voor 
een onderdaan  van  die andere  Lid-Staat  gelden;  hij 
mag niet  blootstaan  aan  discriminatie  ten  opzichte 
van onderdanen  van  die staat. 
1.1.2.  In  de praktijk  vormen  de talrijke,  uiteenlo-
pende  en ingewikkelde  bepalingen  welke  in elk van 
de Lid-Staten  op dergelijke  instellingen  van  toepas-
sing zijn  echter  een belemmering  voor  de totstandko-
ming  van  een  werkelijke  gemeenschappelijke  markt 
van kredietinstellingen. 
1.1.3.  Deze  situatie  is in strijd  met  de fundamente-
le doelstellingen  van  het Verdrag;  zij heeft  een rem-
mende  invloed  op de totstandbrenging  van  een  eco-
nomische  en monetaire  unie;  deze  situatie  is op zich 
in strijd  met  het  beginsel  „vrijheid  van  concurren-
tie". Terwijl  het recht  van  vrije  vestiging  en vrij  ver-
richten  van diensten  definitief  is verworven,  niet  alleen 
op de door  de richtlijn  van  28 juni  1973  bedoelde 
gebieden,  maar  wellicht  ook  daarbuiten  krachtens  de 
jurisprudentie  van  het Hof  van  Justitie,  kan  het ont-
breken  van  harmonisatie  van  de wettelijke  bepalin-
gen die in de verschillende  Lid-Staten  voornamelijk 
ten doel  hebben  de inleggers  en tevens  de spaargel-
den te beschermen  tot het optreden  van  ernstige  on-
gelijke  situaties  of zelfs  tot bepaalde  gevaren  leiden. 
Nr. C 263/26 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 17. 11. 75 
1.2. De door  de Commissie  gekozen  weg 
1.2.1.  Het  Comité  is zich  bewust  van  de moeilijk-
heden  die  met  deze  onderneming  gepaard  gaan  en 
het constateert  dan  ook  dat  de Commissie  heeft  be-
sloten,  etappegewijs  te werk  te gaan.  Het  betreurt 
evenwel  dat het voorstel,  dat de eerste  etappe  hiervan 
vormt,  niet  ver genoeg  gaat  en dat  de Commissie,  zo-
als zij zelf  in haar  toelichting  toegeeft,  ervan  heeft 
afgezien,  alle  belangrijke  aspecten  van  de bankwetge-
ving  gecoördineerd  in één  richtlijn  aan  de orde  te 
stellen. 
1.2.2.  Het  Comité  verzoekt  de  Commissie  dan 
ook,  met  vastberadenheid  dit doel  na te streven  door 
op korte  termijn  verdere  richtlijnen  in te dienen  tot-
dat de harmonisatie  een feit  is. 
1.3. De definitie  van  het begrip  „kredietinstelling" 
1.3.1.  Het  doel  waarnaar  wordt  gestreefd  vereist 
een zo ruim  mogelijke  definitie  van  het  begrip  „kre-
dietinstelling".  Het  Comité  acht  de voorgestelde  de-
finitie  in beginsel  dan  ook  te beperkt. 
1.3.2.  Het  Comité  constateert  evenwel  dat  deze 
definitie  slechts  ten doel  heeft,  het toepassingsgebied 
van deze  eerste  richtlijn  vast  te leggen,  en niet  dat 
van alle  alsnog  vast  te stellen  richtlijnen  op dit ge-
bied;  deze  definitie  loopt  dus  geenszins  vooruit  op de 
bepalingen  die  later  met  betrekking  tot het  toepas-
singsgebied  van  latere  richtlijnen  zullen  worden  vast-
gesteld.  Daarom  is het  Comité  — mede  gezien  de 
door  de Commissie  gekozen  weg  en haar  eigen  hou-
ding  in dezen  — bereid  de kwestie  voor  het ogenblik 
hangende  te laten  en voorlopig  met  de voorgestelde 
definitie  akkoord  te gaan. 
1.3.3.  Wel  is het  Comité  van  oordeel  dat  deze 
kwestie  reeds  bij  de behandeling  van  de volgende 
richtlijn  opnieuw  zou  moeten  worden  onderzocht. 
1.3.4.  Deze  herziening  zal zijns  inziens  dan  nood-
zakelijkerwijs  de uitbreiding  van  het  toepassingsge-
bied moeten  inhouden.  De uitbreiding  is des  te meer 
gerechtvaardigd  daar  deze  materie  met  spoed  gehar-
moniseerd  moet  worden;  juist  door  het  ontbreken 
van harmonisatie  kon  deze  sector  niet  bij wege  van 
de richtlijn  van  28 juni  1973-  worden  vrijgemaakt. 
Deze  richtlijn  kon  nl. slechts  een  zeer  gedeeltelijke 
vrijmaking  bewerkstelligen  omdat  tevoren  niet  tot 
harmonisatie  was  overgegaan.  Op  grond  van  de uit-
spraak  van  het Hof  van  Justitie  zou  men  deze  libera-
lisering  thans  echter  op grotere  schaal  kunnen  door-
voeren  dan  in de richtlijn  van  1973  was  bepaald,  nl. 
ook op  die  gebieden  welke  destijds  — naar  men 
meende  — niet  geliberaliseerd  konden  worden  omdat 
er geen  harmonisatie  tot stand  was  gebracht.  Dank 
zij de uitspraak  van  het  Hof  van  Justitie  kan  men 
dus sectoren  liberaliseren  die  men  destijds  — o.a. 
wegens  de ondernemingsrisico's  — meende  niet  te 
kunnen  liberaliseren  voordat  de harmonisatie  van  de 
desbetreffende  bepalingen  een  feit  was. 1.3.5.  Ten  slotte  meent  het  Comité  dat  absoluut 
vermeden  moet  worden  dat  richtlijnen  betreffende 
dezelfde  economische  activiteiten  onderling  niet 
overeenstemmen.  De  gewenste  herziening  van  het 
toepassingsgebied,  d.w.z.  de uitbreiding  ervan,  zal 
daarom  eveneens  van  toepassing  moeten  zijn  op het-
geen  het  onderwerp  van  de  onderhavige  richtlijn 
vormt. 
1.4. Procedure  voor  bet verlenen  van  vergunningen 
1.4.1.  Het  uiteindelijke  doel  is, de voorwaarden 
voor  het  verlenen  van  vergunningen  aan  financiële 
instellingen  in alle  Lid-Staten  te harmoniseren. 
1.4.2.  Om  die  reden  valt  het  te betreuren  dat  de 
Commissie  deze  doelstelling  aanmerkelijk  heeft  be-
perkt  door  te volstaan  met  het  opsommen  van 
slechts  twee  algemeen  geldende  criteria  voor  het  ver-
lenen  van  vergunningen  en door  in feite  de Lid-Sta-
ten de vrijheid  te laten  — zulks  in strijd  met  het meest 
fundamentele  beginsel  van  harmonisatie  — zelf  de 
algemene  voorwaarden  voor  het  verlenen  van  ver-
gunningen  vast  te stellen,  met  dien  verstande  echter 
dat de Commissie  hiervan  op de hoogte  moet  wor-
den gesteld. 
1.4.3.  Het  Comité  plaatst  dus  een  vraagteken  bij 
de aard  van  de voorwaarden  waaraan  in de verschil-
lende  Lid-Staten  moet  worden  voldaan  voor  het  ver-
krijgen  van  een  vergunning  en het spreekt  zijn  onge-
rustheid  uit over  diè  voorwaarden  welke  zich  even-
tueel  lenen  tot  willekeur  of discriminatie.  Het  ver-
langt  dat  een  volledige  inventaris  wordt  opgemaakt 
van deze  voorwaarden  en dat  met  de grootste  spoed 
maatregelen  worden  genomen  om  die  voorwaarden 
uit de weg  te ruimen  welke  niet  gesteld  zijn  in de 
vorm  van  tevoren  bekend  gemaakte,  objectieve  crite-
ria, waarover  een  confrontatie  van  opinies  kan 
plaatsvinden  en die  uiteindelijk  kunnen  leiden  tof 
een met  redenen  omkleed  besluit  op grond  van  ge-
noemde  criteria. 
1.5. Regeling  voor  de bijkantoren  die  in een  andere 
Lid-Staat  gevestigd  worden 
1.5.1.  In  het bijzonder  met  betrekking  tot de vesti-
ging  van  bijkantoren  in een  andere  Lid-Staat  treden 
de leemten  van  de door  de Commissie  gekozen  weg 
zeer duidelijk  aan  de dag.  Eén  van  de fundamentele 
kenmerken  van  een  echte  gemeenschappelijke  markt 
van kredietinstellingen  bestaat  eruit  dat  deze  instel-
lingen  hun  activiteit  vrij  over  de grens  kunnen  uit-
oefenen,  hetzij  zonder  vestiging  hetzij  door  tussen-
komst  van  een  vrij  in het  land  van  ontvangst  geves-
tigd bijkantoor.  Wat  dit laatste  punt  betreft  wordt, 
zoals  in één  van  de Overwegingen  zeer  terecht  wordt 
opgemerkt,  uiteindelijk  beoogd  „een  systeem  in te 
voeren  volgens  hetwelk  de bijkantoren  van  instellin-
gen uit de Lid-Staten  in de gehele  Gemeenschap  van 
iedere  toelatingsprocedure  zullen  zijn  vrijgesteld." 
17. 11.75 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 263/27 
1.5.2.  Doordat  noch  op het  gebied  van  de toela-
ting,  noch  op dat  van  het  toezicht  van  harmonisatie 
sprake  is, wordt  in het  onderhavige  richtlijnvoorstel 
met betrekking  tot de bijkantoren  een  oplossing  ge-
kozen  die volstrekt  niet  aan  het nagestreefde  doel  be-
antwoordt.  Het  Comité  begrijpt  wel  dat  dit doel  bij 
gebrek  aan  een  vollediger  harmonisatie  onbereikbaar 
is, maar  het  wil  er bij deze  gelegenheid  nogmaals  op 
wijzen  dat  het  richtlijnvoorstel  in zijn  ogen  niet  ver 
genoeg  gaat  en het  dringt  erop  aan  dat  men  zonder 
aarzelen  verdergaande  maatregelen  neemt. 
1.6. Oprichting  van  een  contactcomilé 
1.6.1.  Ten  einde  meer  vaart  achter  de harmonisa-
tie te zetten  en de uitvoering  hiervan  te vergemakke-
lijken,  wordt  bij de Commissie  een  uit vertegenwoor-
digers  van  de controle-dnstanties  van  de verschillende 
Lid-Staten  bestaand  comité  ingesteld. 
1.6.2.  Het  Comité  schaart  zich  geheel  en al achter 
de wens  van  de Commissie,  zich  te laten  bijstaan 
door  de adviezen,  standpunten  en suggesties  van  een 
aldus  samengesteld  comité,  voor  zover  zij ten minste, 
zoals  blijkt  bij het nauwkeurig  doorlezen  van  de tek-
sten en overeenkomstig  de bepalingen  van  het  Ver-
drag,  als enige  instantie  het  recht  behoudt,  initiatie-
ven en besluiten  te nemen. 
1.7. Conclusie 
1.7.1.  Tot  besluit  van  zijn  algemene  opmerkingen 
stelt het  Comité  dat  het,  gelet  op de ermee  gepaard 
gaande  moeilijkheden,  ondanks  de  in het  boven-
staande  geformuleerde  aanmerkingen  en onder  voor-
behoud  van  de hierna  volgende  bijzondere  opmer-
kingen,  wenselijk  is onverwijld  een  verdere  etappe  af 
te leggen,  hoe  klein  deze  ook  moge  zijn;  het  besluit 
daarom  het voorstel  te steunen. 
2. Bijzondere  opmerkingen 
2.1. Artikel  1 
2.1.1.  Uit  de inzake  de definitie  van  „bijkantoor" 
gehouden  gedachtenwisseling  blijkt  dat  een  bedrijfs-
zetel,  waar  uitsluitend  gelden  kunnen  worden  inge-
legd zonder  dat  daarbij  kredieten  worden  verleend, 
of vice-versa,  ook  onder  het  toepassingsgebied  van 
de richtlijn  valt. 
2.1.2.  Het  Comité  stelt  derhalve  voor,  de tekst  van 
de definitie  als volgt  te wijzigen: 
„bijkantoor:  een  bedrijfszetel,  welke  een  deel 
zonder  juridische  zelfstandigheid  vormt  van  een 
kredietinstelling  en welke  rechtstreeks  onverschil-
lig welke  van  de handelingen  verricht  die  eigen 
zijn aan  de hierboven  beschreven  werkzaamhe-
den;". 2.2. Artikel  2, lid 2 
2.2.1.  Het  is ondenkbaar  dat  enige  kredietinstel-
ling die aan  de restrictieve  definitie  van  het  richtlijn-
voorstel  beantwoordt  niet  onder  het  toepassingsge-
bied valt.  Met  uitzondering  van  de centrale  banken, 
die aan  de uitoefening  van  het monetaire  gezag  deel-
nemen,  dienen  alle  genoemde  instellingen,  ook  de 
postchequekantoren,  te worden  geschrapt. 
2.2.2.  Het  Comité  stelt  derhalve  voor  de tekst  als 
volgt  te wijzigen: 
„2. Zij  heeft  geen  betrekking  op de werkzaam-
heden  van  de centrale  banken  van  de Lid-Staten". 
2.3. Artikel  2, lid 3 en 4 
2.3.1.  Een  Lid-Staat  mag  de toepassing  van  de 
richtlijn  op bepaalde  groepen  of typen  kredietinstel-
lingen  voor  een  termijn  van  twee  jaar  uitstellen;  deze 
termijn  zou  echter  niet  verlengbaar  mogen  zijn. 
2.3.2.  Het  Comité  stelt  derhalve  voor  de tekst  als 
volgt  te wijzigen: 
„4. Het  in lid 3 bedoelde  uitstel  wordt  met  rede-
nen omkleed  door  de betrokken  Lid-Staat  ter 
kennis  gebracht  van  de Commissie.  Het  uitstel 
geldt  voor  een  periode  van  ten hoogste  twee  jaar. 
Het treedt  in werking  na de bekendmaking  ervan 
in het  Publikatieblad  van  de Europese  Gemeen-
schappen,  welke  bekendmaking  binnen  zes maan-
den na de kennisgeving  van  deze  richtlijn  moet 
plaatsvinden.  Het  uitstel  loopt  twee  jaar  na deze 
bekendmaking  af,  tenzij  de betrokken  Lid-Staat 
aan de Commissie  vóór  de verstrijking  van  deze 
termijn  heeft  medegedeeld  dat  hij het  uitstel  van 
de toepassing  opheft." 
2.4. Artikel  3, lid 2, eerste  streepje 
2.4.1.  Uit  het  commentaar  op artikel  3, lid 2, eer-
ste streepje,  en artikel  8, lid 1, sub  d), blijkt  dat aan 
de term  „eigen  vermogen"  telkens  een  andere  bete-
kenis  moet  worden  gegeven;  in het eerste  geval  gaat 
het om  beginkapitaal  terwijl  het in het  tweede  geval 
„bedrijfskapitaal"  betreft,  d.w.z.  het  eigen  vermogen 
dat in het algemeen  steeds  nodig  is voor  de voortzet-
ting van  de activiteit  van  een  kredietinstelling. 
2.4.2.  Volgens  het  Comité  ware  het  wenselijk  ge-
weest,  deze  begrippen  onmiddellijk  te definiëren  en 
daarbij  de overeenkomstige  bedragen  vast  te stellen. 
2.4.3.  Ter  vermijding  van  de  dubbelzinnigheid 
waarop  sub  2.4.1  wordt  gewezen  stelt  het Comité  in 
ieder  geval  voor,  de tekst  als volgt  te wijzigen: 
„— de kredietinstelling  niet  voldoende  beginka-
pitaal  bezit;" 
Nr. C 263/28 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 17.11.  75 
2.5. Artikel  3, lid 4 
2.5.1.  Overeenkomstig  de in punt  1.4  naar  voren 
gebrachte  algemene  overwegingen  dient  het in artikel 
11 van  het  richtlijnvoorstel  bedoelde  comité  er te-
vens  mee  te worden  belast,  alle  in de verschillende 
Lid-Staten  vereiste  voorwaarden  waaraan  moet  wor-
den voldaan  voor  het  verkrijgen  van  vergunningen 
en niet  alleen  de in lid 2 van  artikel  3 van  het richt-
lijnvoorstel  opgesomde  voorwaarden,  aan  een  onder-
zoek  te onderwerpen. 
2.6. Artikel  4, lid 4, laatste  zin 
2.6.1.  Onafhankelijk  van  de in het  bovenstaande 
geformuleerde  opmerkingen  betreffende  de regeling 
voor  bijkantoren  die in een  andere  Lid-Staat  geves-
tigd zijn,  is het Comité  van  oordeel  dat  deze  bepa-
ling niet  past  in het kader  van  een  richtlijn  waarmee 
wordt  beoogd,  de wettelijke  en bestuursrechtelijke 
voorschriften  inzake  de toegang  tot en de uitoefening 
van de werkzaamheden  van  kredietinstellingen  te 
coördineren;  de bepaling  is discriminerend,  aange-
zien een land  met  een beperkende  regeling  deze  voor-
schriften  van  toepassing  kan  doen  zijn  op de bijkan-
toren  van  instellingen  waarvan  de hoofdzetel  in een 
andere  Lid-Staat  is gevestigd,  terwijl  kredietinstellin-
gen die in het eerstgenoemde  land  zijn  gevestigd  voor 
hun eigen  bijkantoren  kunnen  profiteren  van  de rui-
mere  bepalingen  welke  in de andere  Lid-Staat  gel-
den; deze  bepaling  leent  zich  dus  tot  willekeur 
vooral  wanneer  het land  met  de beperkende  regeling 
voorwaarden  voor  het  verlenen  van  vergunningen 
zou toepassen  welke  niet  in overeenstemming  zijn 
met de hierboven  onder  punt  1.4 genoemde  criteria. 
Daarom  verzoekt  het Comité  om schrapping  van  de 
laatste  zin van  paragraaf  4. 
2.7. Artikel  6 
2.7.1.  Onder  voorbehoud  van  de in het  boven-
staande  geformuleerde  algemene  opmerkingen  en van 
de hierna  volgende  bijzondere  opmerkingen,  gezien 
de door  de Commissie  gekozen  weg  en gelet  op zijn 
eigen  conclusie  dienaangaande,  moet  het Comité  ar-
tikel  6 van het richtlijnvoorstel  wel goedkeuren. 
2.7.2.  Het  is van  oordeel  dat voorrang  moet  wor-
den gegeven  aan  een  nauwkeurige  omschrijving  van 
de verschillende  boekhoudkundige  gegevens  welke 
worden  gebruikt  bij de berekening  van  de coëffi-
ciënten,  aangezien  bij ontstentenis  hiervan  geen  enkele 
vergelijking  mogelijk  zou zijn. 
2.7.3.  Het  is van  mening  dat  tijdens  de volgende 
etappes  een  stelsel  van  gemeenschappelijke  coëffi-
ciënten  tot stand  moet  komen  uitsluitend  bij wege  van 
richtlijnen,  met  dien  verstande  echter  dat  de Com-
missie  het recht  krijgt,  na raadpleging  van  het in arti-
kel 11 bedoelde  comité  en van  het  comité  waarvan 
in de laatste  alinea  van  de „Overwegingen"  sprake is, de vermenigvuldigingsfactor  en de waarde  van 
deze  coëfficiënten  vast  te stellen. 
2.7.4.  Wat  de driemaandelijkse  mededeling  van  de 
in lid 1 (lid  2) bedoelde  verhoudingen  betreft,  is het 
Comité  van  oordeel  dat ten minste  aan  de instellin-
gen redelijk  de tijd  moet  worden  gegeven  om de ge-
gevens  voor  de berekeningen  te verzamelen,  de bere-
keningen  uit te voeren  en de resultaten  ervan  aan  de 
bevoegde  autoriteiten  door  te geven. 
2.8. Artikel  7, lid 2 
2.8.1.  Uit  de ter zake  gehouden  gedachtenwisseling 
blijkt  dat artikel  7, lid 2, geen  beperking  inhoudt  op 
het recht  van  de Lid-Staten,  controle  uit te oefenen 
op de functionering  van een  bijkantoor  op grond  van 
andere  verhoudingen  dan  die welke  in artikel  6 wor-
den genoemd. 
2.9. Artikel  8, lid 1, sub c) 
2.9.1.  Hoewel  men  bij de huidige  stand  van  de 
harmonisatie  onmogelijk  van  alle  Lid-Staten  mag 
verlangen  dat zij de voor  het verkrijgen  van  een  ver-
gunning  vereiste  voorwaarden  schrappen  welke  niet 
strikt  voldoen  aan  de hierboven  in punt  1.4.3  ge-
noemde  criteria,  dient  ten minste  door  toedoen  van 
deze richtlijn  te worden  verhinderd  dat  een  reeds 
verleende  vergunning  kan  worden  ingetrokken  op 
grond  van  het feit  dat aan  één  van  de voorwaarden 
niet langer  wordt  voldaan. 
2.10.  Artikel  9, lid 1 
2.10.1.  Het  Comité  stelt  voor,  deze  tekst  als volgt 
te lezen: 
„In afwachting  van een  nadere  coördinatie  van  de 
wettelijke  en bestuursrechtelijke  bepalingen  inza-
ke bijkantoren  van  een  kredietinstelling  met 
hoofdzetel  buiten  de Gemeenschap,  passen  de 
Lid-Staten  op deze  bijkantoren  bij de toelating 
tot de bedrijfsuitoefening  bepalingen  toe  die  al-
thans  niet  leiden  tot een  gunstigere  behandeling 
dan die welke  de bijkantoren  van  kredietinstellin-
gen uit de Lid-Staten  genieten." 
2.11.  Artikel  9, lid 2 
2.11.1.  De  bevoegde  autoriteiten  zouden  in de 
eerste  plaats  de Commissie  in kennis  moeten  stellen 
van de vergunningsaanvragen  voor  bijkantoren  welke 
bij hen  zijn  ingediend  door  kredietinstellingen  wier 
hoofdzetel  buiten  de Gemeenschap  is gevestigd.  Bo-
vendien  zouden  de Lid-Staten  moeten  worden  ver-
plicht,  de Commissie  op de hoogte  te stellen  van  hun 
beslissing  over  deze  aanvragen  en in het  bijzonder 
van de voorwaarden  welke  aan  de verlening  van  de 
vergunning  waren  verbonden. 
17.11.75 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 263/29 
2.12.  Artikel  9, lid 3 
2.12.1.  Aangezien  de Lid-Staten  op  grond  van 
lid 1 reeds  het recht  hebben,  bijkantoren  van  krediet-
instellingen  uit derde  landen  op dezelfde  wijze  te be-
handelen  als  kredietinstellingen  uit  de Lid-Staten, 
kan men  zich  moeilijk  voorstellen  waarover  ten be-
hoeve  van  de kredietinstellingen  uit  de Lid-Staten 
nog kan  worden  onderhandeld. 
2.12.2.  In  de Franse  versie  v,an  het richtlijnvoorstel 
dient  een correctie  te worden  aangebracht:  de veel  te 
dubbelzinnige  zinsnede  „en  tenant  compte  du princi-
pe de la réciprocité"  dient  in ieder  geval  te worden 
vervangen  door  de zinsnede  „sur  base  du principe  de 
réciprocité". 
2.13.  Artikel  11 
2.13.1.  In  verband  met  de in punt  1.6 geformuleer-
de opmerkingen,  meent  het Comité  dat het een  logi-
sche oplossing  zou  zijn,  de Commissie  te belasten 
met het voorzitterschap  van  dit contactcomité.  De in 
lid 2 en 3 vermelde  aanwijzingen  betreffende  de ver-
tegenwoordiging  van  de Commissie  dienen  in ieder 
geval  als  een  absoluut  minimum  te worden  be-
schouwd. 
2.13.2.  Het  Comité  spreekt  de wens  uit dat in het 
in artikel  11 bedoelde  comité  ook  verantwoordelijke 
personen  van  de controle-instanties  van  de Lid-Sta-
ten op het hoogste  niveau  zitting  hebben. 
2.13.3.  Het  Comité  spreekt  de wens  uit dat het in 
de laatste  „Overweging"  van  de preambule  van  het 
richtlijnvoorstel  bedoelde  raadgevend  comité  op kor-
te termijn  wordt  opgericht. 
2.13.4.  Dit  comité  zou  een  raadgevende  taak  krij-
gen, zowel  wat  betreft  de voorbereiding  van  de be-
sluiten  op dit gebied,  als de uitwerking  en de toepas-
sing hiervan,  met  dien  verstande  echter  dat ook  hier 
de beslissingsbevoegdheid  van  de Commissie  volko-
men intact  blijft. 
2.13.5.  De  contacten  tussen  dit comité  en het  in 
artikel  11 van  het  richtlijnvoorstel  bedoelde  comité 
worden  verzorgd  door  de Commissie,  die zich,  wan-
neer zij zulks  raadzaam  acht,  ofwel  kan  laten  bij-
staan  door  een  afgevaardigde  van  een  van  beide  co-
mités,  ofwel  een  vergadering  kan  beleggen  over  een 
bepaald  onderwerp,  waarbij  beide  comités  gezamen-
lijk overleg  kunnen  plegen. 
2.13.6.  Tot  besluit  van  het  voorgaande  stelt  het 
Comité  op de tekst  van  het richtlijnvoorstel  de vol-
gende  wijzigingen  voor: 2.13.6.1.  (Eventuele  wijziging,  voor  het  geval  dat 
de mogelijkheid  tot verlenging  van  het  uitstel  niet 
wordt  geschrapt). 
Artikel  2,  lid  4,  tweede  zin 
In plaats  van:  „...  na raadpleging  van  het in artikel 
11 bedoelde  comité  ..."  te lezen:  „...  na raadple-
ging van  de in de artikelen  11 en 11 bis bedoelde  co-
mités  ...". 
2.13.6.2.  (Eventuele  wijziging,  voor  het  geval  dat 
de mogelijkheid  tot verlenging  van  het  uitstel  niet 
wordt  geschrapt). 
Artikel  2,  lid  4,  laatste  zin 
In plaats  van:  „...  het Comité  ..."  te lezen:  „...  de 
Comités  ...". 
2.13.6.3.  Artikel  6, lid  4 
In plaats  van:  „...  het in artikel  11 bedoelde  Comité 
..." te lezen:  „...  de in de artikelen  11 en 11 bis 
bedoelde  Comités.. 
2.13.6.4.  Een  artikel  11 bis toe te voegen,  luiden-
de: 
„Artikel  11 bis 
1. Er wordt  bij de Commissie  een raadgevend  co-
mité  van de betrokken  beroepskringen  ingesteld. 
2. Dit  comité  wordt  geraadpleegd: 
a) in de hierboven  bedoelde  gevallen; 
b) inzake  de door  de bevoegde  autoriteiten  voor 
de toelating  vastgestelde  voorwaarden; 
c) inzake  vaststelling,  uitbreiding,  wijziging  of 
vervanging  van alle  verhoudingen; 
d) inzake  voor  de berekening  van  alle  verhoudin-
gen toe te passen  methodes  en in het bijzon-
der inzake  aan  de verschillende  gegevens  te 
geven  definities; 
e) in verband  met  de uitwerking  van  nieuwe 
voorstellen  aan  de Raad  betreffende  de op dit 
gebied  na te streven  coördinatie. 
3. De Commissie  draagt  de zorg  voor  de uitvoe-
ring van  de bovenstaande  bepalingen.  Zij neemt 
passende  maatregelen  om  het noodzakelijke  con-
tact tussen  dit Comité  en het in artikel  11 voor-
gestelde  comité  te verzekeren". 
Nr. C 263/30 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 17. 11.75 
2.14.  Artikel  12 
2.14.1.  Het  Comité  gaat  akkoord  met  de in lid 3 
genoemde  oplossing,  nl. dat op een  door  één  van  de 
bevoegde  autoriteiten  .gedane  mededeling  de plicht 
tot geheimhouding  van  toepassing  blijft  welke  hierop 
ook al rust  krachtens  de in het land  van  deze  autori-
teit geldende  wetgeving,  behalve  wanneer  de betrok-
ken autoriteit  daartoe  uitdrukkelijk  en schriftelijk  toe-stemming  heeft  verleend  en wanneer  zijn  nationale 
wetgeving  hem  het recht  geeft,  hiervan  af te wijken. 
Gedaan  te Brussel,  28 mei  1975. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
H. CANONGE 
Advies  inzake  de door  de Commissie  aan  de Raad  voorgelegde  programma's  voor 
onderzoek-  en ontwikkelingswerkzaamheden  in de energiesector 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in Publikatieblad 
van de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 54 van 6 maart  1975,  blz.  26. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 30 januari  1975  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeen-
komstig  de bepalingen  van  artikel  100  van  het Verdrag  tot oprichting  van  de Europese 
Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemde  programma's  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITË 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 28 en 29 mei  1975  te Brussel  gehouden  130e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  de van  3 februari  1975  daterende  adviesaanvra-
ge van  de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen 
inzake  de door  de Commissie  aan  de Raad  voorge-
legde  „Programma's  voor  onderzoek-  en ontwikke-
lingswerkzaamheden  in de energiesector", 
Gezien  het  Verdrag  tot oprichting  van  de Europese 
Economische  Gemeenschap,  in het  bijzonder  arti-
kel 198, 
Gezien  het op 28 januari  1975  door  zijn  Bureau  geno-
men besluit,  de Afdeling  voor  energie  en nucleaire 
vraagstukken  met  het  opstellen  van  een  rapport  en 
een advies  inzake  voornoemd  document  te belasten, 
Gezien  het advies  dat deze  Afdeling  tijdens  haar  op 
12 mei 1975  gehouden  vergadering  heeft  opgesteld, 
Gezien  het rapport  dat tijdens  deze  vergadering  door 
de rapporteur,  de heer  Schlitt,  is voorgelegd, Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  op 28 en 
29 mei 1975  gehouden  130e  zitting  (vergadering  van 
28 mei  1975), 
Overwegende  de noodzaak,  als onderdeel  van  een ge-
meenschappelijk  energiebeleid  nieuwe  energiebron-
nen en -vormen  tot ontwikkeling  te brengen; 
Overwegende  dat hiertoe  aan  een  gemeenschappelijk 
onderzoek-  en ontwikkelingsprogramma  een  essen-
tiële functie  moet  worden  toegekend, 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  algemene  stemmen  bij één onthouding  werd 
goedgekeurd: 
1. Algemene  opmerkingen 
1.1. In  het  kader  van  haar  lange-termijnstrategie 
inzake  het energiebeleid  heeft  de Commissie  in haar 
mededeling  „Energie  voor  Europa:  Onderzoek  en