[pic] | EUROPESE COMMISSIE |

Brussel, 12.7.2010

COM(2010)371 definitief

2010/0199 (COD)

Voorstel voor een

RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

tot wijziging van Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de beleggerscompensatiestelsels

SEC(2010)846 SEC(2010)845

TOELICHTING

1. Achtergrond van het voorstel

Richtlijn 97/9/EG inzake de beleggerscompensatiestelsels (RBCS[1]) is in 1997 vastgesteld ter aanvulling van de richtlijn beleggingsdiensten (RBD[2]), de richtlijn die toentertijd de verrichting van beleggingsdiensten in de EU regelde. De RBD is intussen vervangen door de Richtlijn markten voor financiële instrumenten[3] (MiFID). De RBCS voorziet erin dat cliënten die beleggingsdiensten van beleggingsondernemingen (waaronder kredietinstellingen) ontvangen, gecompenseerd worden in bepaalde omstandigheden waarin de onderneming niet in staat is geld of financiële instrumenten die zij namens de cliënt aanhoudt terug te geven.

Tien jaar nadat de RBCS in werking is getreden, en onmiddellijk na de financiële crisis, is de tijd rijp om de werking van de RBCS te evalueren. Er zijn geen concrete feitelijke gegevens waaruit blijkt dat de financiële crisis tot extra compensatievorderingen uit hoofde van de stelsels in het kader van de RBCS heeft bijgedragen. De jongste jaren heeft de Commissie echter talrijke klachten van beleggers ontvangen over de toepassing van de RBCS in een aantal belangrijke zaken waarbij beleggers grote verliezen leden. De klachten houden vooral verband met de dekking en de financiering van de stelsels en de vertragingen in het verkrijgen van compensatie. De herziening van de RBCS is, samen met de herziening van de richtlijn depositogarantiestelsels[4] en het onderzoek naar de bescherming voor polishouders, een speerpunt van het beleid van de Commissie om het EU-regelgevingskader voor financiële diensten zoals beschreven in de mededeling "Op weg naar Europees herstel"[5] te versterken. Er wordt ook rekening gehouden met de op G-20-niveau vastgestelde doelstelling om alle mazen in het regelgevings- en toezichtstelsel aan te pakken en de doelstelling om het vertrouwen van de belegger in het financiële stelsel te herstellen.

Voorliggend initiatief is onderdeel van een breder pakket betreffende compensatie- en garantiestelsels, dat twee voorstellen voor de wijziging van de richtlijnen beleggerscompensatiestelsels en depositogarantieregelingen en een witboek betreffende de verzekeringsregelingen omvat.

2. Raadpleging van belanghebbende partijen

Het initiatief is het resultaat van een uitvoerige en continue dialoog met en raadpleging van alle belangrijke belanghebbenden, onder meer de effectentoezichthouders en –regelgevers, marktdeelnemers, nationale beleggerscompensatiestelsels en consumenten. Van 9 februari tot 8 april 2009 heeft een publieksraadpleging in de vorm van een oproep tot het indienen van feitelijke gegevens plaatsgevonden[6]. Aan de nationale beleggerscompensatiestelsels zijn vragenlijsten gezonden en op 9 februari 2010 is met hen een vergadering gehouden[7]. Op 3 september 2009 is een gerichte vergadering gehouden om de standpunten van de sector en de verenigingen van beleggers te verzamelen. Voorliggend werk steunt tevens op de opmerkingen en bijdragen van de Europese deskundigengroep voor effectenmarkten (ESME)[8] en het Europees Comité voor het effectenbedrijf (ECEB)[9]. Bovendien is gebruik gemaakt van de bevindingen van een studie van OXERA, "Description and assessment of the national investor compensation schemes established in accordance with Directive 1997/9/EC" (februari 2005)[10].

3. Effectbeoordeling

Overeenkomstig haar beleid voor betere regelgeving heeft de Commissie een effectbeoordeling van de beleidsalternatieven verricht. De beleidsopties hielden vooral verband met de financiering van de stelsels, de vertragingen in de uitbetaling, de dekking van de compensatie en het niveau van de compensatie.

Elke beleidsoptie is beoordeeld in het licht van de volgende criteria: bescherming en vertrouwen van de beleggers, gelijke spelregels bij de bescherming die voor verschillende types beleggingen of diensten in de EU wordt geboden en kosteneffectiviteit, dat is de mate waarin de optie de nagestreefde doelstellingen bereikt en de werking van de effectenmarkten op kosteneffectieve en efficiënte wijze mogelijk maakt[11].

4. Juridische elementen van het voorstel

4.1. Rechtsgrondslag

Het voorstel is gebaseerd op artikel 53, lid 1, van het VWEU.

4.2. Subsidiariteit en evenredigheid

De doelstellingen van het voorstel kunnen niet voldoende door de lidstaten worden vervuld. Het huidige EU-kader voorziet slechts in een aantal minimumharmonisatiebeginselen en laat het aan de lidstaten over die verder te ontwikkelen. Uit problemen waarmee men in sommige lidstaten is geconfronteerd, blijkt evenwel dat extra en met name uitgebreidere harmonisatie op EU-niveau noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van de richtlijn binnen de EU worden gerealiseerd.

De voornaamste problemen met de toepassing van de richtlijn houden immers verband met de grote vrijheid van handelen die aan de lidstaten wordt gelaten. Het voorstel beoogt de verbetering van de goede werking van een eengemaakte markt voor beleggingsdiensten en het verhogen van de bescherming en het vertrouwen van de belegger in de EU. Met name is het gericht op de verbetering van de praktische werking van de RBCS, op de verduidelijking van het toepassingsgebied van de RBCS rekening houdend met de financiële crisis en de recente wijzigingen in het EU-regelgevingslandschap, op de vermindering van de lacunes in de regelgeving en de verschillen tussen de bescherming van de cliënten van beleggingsondernemingen en van bankdepositohouders. In het licht van de bestaande verschillen in de werking van de stelsels op nationaal niveau voert het voorstel gemeenschappelijke regels in om een zekere mate van harmonisatie inzake de financiering van de stelsels en de dagelijkse praktijk te garanderen; een en ander is ook de basis voor de instelling van een mechanisme voor kredietopneming tussen de nationale stelsels als instrument in laatste instantie om alle tijdelijke behoeften van de stelsels te bevredigen, behoudens een grondige evaluatie door de Europese Autoriteit voor effecten en markten en de verplichting om elke lening binnen de maximale periode van vijf jaar terug te betalen.

Bovendien zijn er problemen – zoals de huidige niet-compensatie van de beleggers die als gevolg van de ingebrekeblijving van een depositaris of een derde hun activa niet kunnen recupereren of een waardeverlies op hun rechten van deelneming of aandelen in een icbe lijden – die op EU-niveau moeten worden aangepakt, omdat andere oplossingen tot de fragmentatie van de bescherming van de beleggers op de EU-markten kunnen leiden. Ermee rekening houdend dat het verrichten van beleggingsdiensten een grensoverschrijdende activiteit is, moeten de beleggingsondernemingen in de verschillende lidstaten op dezelfde wijze worden behandeld wanneer zij verzuimen activa van cliënten terug te geven; de beleggers in alle lidstaten moeten hetzelfde niveau van bescherming genieten. Deze consequente aanpak is noodzakelijk om te voorkomen dat aan de beleggingsondernemingen van de verschillende lidstaten niet dezelfde eisen worden gesteld en om concurrentieverstoringen tussen banken en beleggingsondernemingen te voorkomen.

Hierbij komt dat door de wijziging van de richtlijn inzake depositogarantiestelsels (Richtlijn 94/19/EG[12] - RDGS) het beschermingsniveau van de depositohouders bij banken is opgetrokken. Bovendien wordt de werking van de depositogarantiestelsels gewijzigd om de omvang van de dekking, de wijze en het tijdstip van uitbetaling, de financieringsmechanismen en de wederzijdse solidariteit tussen de stelsels te harmoniseren. De beleggingsondernemingen mogen geen nadeel ondervinden van de verhoogde bescherming in de sector bankdeposito's. Bijgevolg is het noodzakelijk om het niveau van bescherming van de beleggers op EU-niveau te evalueren en met de situatie van de markten in de EU en elke wijziging van de regelgeving op EU-niveau die gevolgen op het gebied van beleggingen zou kunnen hebben rekening te houden.

Intussen houdt het voorstel rekening met de verschillende onderliggende doelstellingen van de twee richtlijnen. Doelstelling van de RDGS is vooral bancaire stabiliteit, want de banken zijn aan het risico van een run blootgesteld als de depositohouders voor de veiligheid van hun deposito's vrezen en trachten deze op hetzelfde moment op te vragen. De RBCS beschermt de beleggers tegen het risico van fraude of administratieve malversaties of operationele fouten waardoor de beleggingsonderneming niet in staat is de activa aan de cliënten terug te geven. Het voorstel houdt vast aan de specificiteit van de sectorale wetgeving.

Het voorstel respecteert het evenredigheidsbeginsel aangezien alle oplossingen op kostenefficiëntie zijn beoordeeld en de specificiteit van de markten in de lidstaten respecteren. Het voorstel gaat niet verder dan wat nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken en houdt met name in voorkomend geval vast aan minimumharmonisatiebeginselen, bijvoorbeeld met betrekking tot de nadere regels volgens welke de leden van de compensatiestelsels aan het stelsel moeten bijdragen. De invoering van een systeem voor kredietopneming tussen de nationale stelsels is in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel omdat het geen afbreuk doet aan de budgettaire verantwoordelijkheid van de lidstaten; het gaat om een maatregel in laatste instantie na gebruik van andere financieringsmechanismen (gewone en extra bijdragen van leden) waarbij tegen betaling van interesten kredieten kunnen worden opgenomen die aan het stelsel voor kredietopneming moeten worden terugbetaald, en die beperkt is in tijd en omvang.

4.3. Gedetailleerde toelichting bij het voorstel, per hoofdstuk of per artikel

4.3.1. Aanpassing aan de MiFID – Bestreken diensten en classificatie van cliënten – Artikel 1, lid 2, en bijlage I

Het toepassingsgebied van de RBCS wordt momenteel bepaald onder verwijzing naar beleggingsdiensten als gedefinieerd in de richtlijn beleggingsdiensten[13]. De RBCS beschermt de beleggers wanneer een onderneming niet in staat is om financiële instrumenten of gelden terug te geven die namens een cliënt in verband met beleggingsdiensten worden aangehouden.

De MiFID heeft de RBD ingetrokken en de omvang van de diensten die onder de sectorale wetgeving vallen, uitgebreid (zo valt de werking van de multilaterale handelsfaciliteiten ofwel MTF momenteel binnen het toepassingsgebied van de MiFID). Ook is een aantal technische kwesties aan de orde gekomen, zoals de dekking van de bedrijven afhankelijk van de reikwijdte van hun vergunning (dat wil zeggen of de onderneming bevoegd is om activa van een cliënt aan te houden of niet).

In het wijzigingsvoorstel wordt verduidelijkt dat alle beleggingsdiensten en –activiteiten die onder de MiFID vallen aan de RBCS moeten worden onderworpen en dat, indien de ondernemingen feitelijk activa van cliënten aanhouden (ongeacht beperkingen waaraan hun vergunning is onderworpen of de aard van hun beleggingsdienst) de cliënten recht hebben op compensatie uit hoofde van de RBCS. Het feit of de onderneming daarbij in strijd handelt met beperkingen waaraan haar vergunning is onderworpen (op grond waarvan zij bijvoorbeeld geen activa van een cliënt mag aanhouden of niet met retailcliënten mag handelen) en de aard van de beleggingsdienst die de onderneming aanbiedt (bijvoorbeeld of zij een MTF beheert) zou daarbij geen rol spelen. Door deze maatregel zullen de retailbeleggers zonder de nadere voorwaarden waaraan de vergunning van een onderneming onderworpen is te controleren ervan kunnen uitgaan dat zij onder de RBCS vallen. De maatregel zal tevens in meer samenhang in alle lidstaten bij de toepassing van de RBCS resulteren, hetgeen tot de goede werking van de RBCS zal bijdragen.

Een andere wijziging die uit de MiFID-bepalingen voortvloeit, betreft de classificatie van cliënten. De RBCS is immers mogelijk op alle categorieën van beleggers van toepassing. De meer gesofisticeerde klanten zijn echter doorgaans in staat om de tussenpersonen te selecteren en de activiteiten van de tussenpersonen te controleren waaraan zij hun activa toevertrouwen. Bovendien is door de beperking van de compensatie tot een bepaald bedrag (momenteel 20 000 EUR) de richtlijn specifiek op "kleine beleggers gericht"[14] . Om deze reden mogen volgens de nationale wetgeving in de lidstaten professionele en institutionele beleggers[15] van de dekking[16] uit hoofde van bijlage I van de RBCS worden uitgesloten.

Aangezien de RBCS van vóór de MiFID dateert, klopt de lijst van de professionele en institutionele beleggers op grond van de RBCS echter niet met de overeenkomstige lijst op grond van de MiFID[17]. Dit kan tot complicaties leiden in de fase van de compensatie, waar de cliënten die voor het verrichten van diensten als professional worden geclassificeerd mogelijk niet het soort cliënten zijn dat overeenkomstig de RBCS van dekking kan worden uitgesloten.

Het voorstel past de classificatie van cliënten in de RBCS aan de MiFID-definitie van als professional te beschouwen cliënten aan. Dit zal tot meer samenhang en duidelijkheid leiden en de positie van de compensatiestelsels en de beleggers verbeteren, aangezien de twee richtlijnen onderling consistent zullen zijn. De aanpassing zal zekerheid creëren en zal ook resulteren in een betere bescherming van de middelgrote ondernemingen die nu misschien van de bescherming uit hoofde van de RBCS zijn uitgesloten en in plaats daarvan uit hoofde van de MiFID gewoonlijk als retailcliënten worden geclassificeerd[18]. Door verwijzing naar de MiFID-definitie van als professional te beschouwen cliënt zal automatische aanpassing van de RBCS aan elke toekomstige MiFID-wijziging mogelijk worden.

4.3.2. Faillissement van een derde-bewaarder - Artikel 2, lid 2, artikel 12

De RBCS beschermt beleggers wanneer een onderneming niet in staat is om financiële instrumenten of gelden terug te geven die namens een cliënt in verband met beleggingsdiensten worden aangehouden. Uit hoofde van de MiFID kunnen financiële instrumenten op twee verschillende manieren worden aangehouden: i) door de beleggingsonderneming die zelf financiële instrumenten voor een cliënt aanhoudt, of ii) door een bewaarder (een "derde-bewaarder"), die gewoonlijk door de onderneming wordt geselecteerd[19]. Beleggers kunnen dus niet alleen aan het faillissement van de onderneming, maar ook aan het faillissement van een bewaarder blootstaan. Als een derde-bewaarder niet bij machte is de financiële instrumenten aan zijn cliënt terug te geven, dan zal de cliënt geen compensatiebetaling via de uit hoofde van de RBCS ingestelde compensatieregeling kunnen genieten. Dit komt omdat ingevolge het huidige toepassingsgebied van de RBCS compensatiestelsels alleen beschikbaar zijn voor beleggers van financiële instrumenten die door de beleggingsonderneming zijn verloren "om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie van een beleggingsonderneming". Als gevolg daarvan geldt uit hoofde van de RBCS voor de beleggers die een financieel instrument hebben gekocht een ander beschermingsniveau afhankelijk van het feit of de onderneming zelf dan wel een derde-bewaarder hun activa aanhoudt.

Het voorstel wijzigt artikel 2, lid 2, in die zin dat de beleggers aanspraak op compensatie kunnen maken wanneer een onderneming financiële instrumenten niet kan teruggeven wegens het faillissement van een derde-bewaarder. Daardoor wordt de mogelijke leemte opgevuld die zou ontstaan mocht een bewaarder in gebreke blijven. De beleggingsondernemingen blijven verantwoordelijk voor het nemen van alle redelijke stappen om de activa bij de bewaarder te recupereren.

Het voorstel wijzigt het artikel niet in die zin dat het voorziet in het faillissement van een instelling waarbij door een beleggingsonderneming gelden zijn gedeponeerd. De reden voor dit verschil is dat in Richtlijn 2006/73/EG tot uitvoering van de MIFID een zeer strikte lijst is opgenomen van instellingen waar gelden van cliënten mogen worden gedeponeerd (een centrale bank, een kredietinstelling, een bank waaraan in een derde land vergunning is verleend of een erkend geldmarktfonds)[20]. Gelden worden aldus anders behandeld dan financiële instrumenten, voor de deponering waarvan de beleggingsonderneming, mits de nodige zorgvuldigheid in acht te nemen, op niet-gereglementeerde entiteiten een beroep mag doen. Deze verschillende regeling rechtvaardigt een verschillende behandeling uit hoofde van de RBCS.

4.3.3. Faillissement van een icbe-depositaris - Artikel 1, lid 4, artikel 2, lid 1, artikel 2, lid 2 ter, artikel 4 bis, artikel 5, artikel 10, lid 1, artikel 12

Het beheer van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s)[21] is geen MiFID-beleggingsdienst. Bijgevolg dekt de RBCS geen icbe's en houders van rechten van deelneming erin in gevallen waarin verliezen worden geleden wegens het faillissement van een icbe-depositaris of subbewaarder. Deze situatie is echter in wezen vergelijkbaar met die welke in punt 4.3.2 wordt beschreven waarbij verliezen worden geleden wegens het faillissement van een beleggingsonderneming die als bewaarder of subbewaarder optreedt.

Bijgevolg hebben op grond van de voorgestelde maatregel de houders van rechten van deelneming in een icbe op compensatie krachtens de beleggerscompensatiestelsels recht indien de activa niet aan de icbe kunnen worden teruggegeven wegens het faillissement van de icbe-depositaris of –subbewaarder. "Belegger" in artikel 1, lid 4, strekt zich uit tot een deelnemer in een icbe, en een reeks artikelen wordt gewijzigd om te voorzien in het faillissement van een icbe- bewaarder of –subbewaarder (artikelen 2, 4, 5, 10, 12). Aangezien het voorstel icbe's of icbe-depositarissen of subbewaarders beschermt, moet deze dekkingsuitbreiding door deze entiteiten, niet door de beleggingsondernemingen worden bekostigd. Bovendien is het, in het licht van de gemaakte keuze om de dekking van de RBCS uit te breiden tot het faillissement van een derde-bewaarder waarop in verband met beleggingsverrichtingen een beroep wordt gedaan, logisch bij problemen met depositarissen of subbewaarders van de icbe de risico's op gelijke wijze te behandelen.

Door deze maatregel worden icbe-beleggers tot op zekere hoogte beschermd. Tegelijkertijd moet echter de wetgeving betreffende de icbe-depositarissen uit hoofde van de icbe-richtlijn[22] worden gewijzigd met het oog op verdere harmonisatie van de verplichtingen van depositarissen en de regeling inzake de verantwoordelijkheid van depositarissen. De Commissie werkt aan mogelijke wijzigingen van die wetgeving[23].

4.3.4. Uitsluiting van vorderingen die met marktmisbruik verband houden – Artikel 3 en artikel 9, lid 3

Artikel 3 van de RBCS sluit vorderingen uit uit hoofde van verrichtingen in verband waarmee een strafrechtelijke veroordeling wegens het witwassen van geld is uitgesproken[24], maar sluit geen vorderingen uit van beleggers die marktmisbruik hebben bedreven. Door artikel 3 te wijzigen zal de RBCS expliciet elke vordering tot compensatie uitsluiten waar de belegger handelingen heeft verricht die op grond van Richtlĳn 2003/6/EG betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie verboden zijn[25]. De beleggers die zich daaraan schuldig hebben gemaakt, moeten van compensatie worden uitgesloten omdat zij de door de richtlijn geboden algemene bescherming niet mogen genieten.

4.3.5. Niveau van de compensatie - Artikel 4, lid 1, en artikel 2, lid 3

Artikel 4, lid 1, van de RBCS harmoniseert het minimumcompensatieniveau (20 000 EUR) voor elke belegger. Bij de invoering van de RBCS heeft met het voldoende geacht dit niveau aan te passen aan het niveau dat in de richtlijn depositogarantiestelsel was vastgesteld (toentertijd 20 000 EUR)[26]. Sinds de inwerkingtreding van de RBCS is de compensatiegrens van 20 000 EUR echter nooit aangepast aan de inflatie of de verhoogde blootstelling van de Europese beleggers aan financiële instrumenten. Bovendien is de richtlijn depositogarantiestelsels (RDGS) onlangs in die zin gewijzigd dat in ten minste 50 000 EUR per depositohouder per kredietinstelling wordt voorzien, te verhogen tot een vast niveau van 100 000 EUR.[27]

De Commissie stelt de wijziging van artikel 4, lid 1, voor om het niveau van de compensatie tot een vast bedrag van 50 000 EUR te verhogen. Het niveau is vastgesteld om rekening te houden met de gevolgen van de inflatie in de EU en om het niveau van de compensatie beter af te stemmen op de gemiddelde waarde van de beleggingen die door retailcliënten in de EU worden aangehouden. Het niveau van de compensatie moet op een vast bedrag worden vastgesteld om arbitrage te voorkomen en te voorkomen dat de keuze van de beleggers beïnvloed wordt doordat in de verschillende lidstaten een verschillende dekking wordt verleend. Aangezien sommige lidstaten op dit moment een hoger niveau van compensatie kennen, is in een "grandfathering clause" van drie jaar voorzien om hen in staat te stellen zich aan het dekkingsniveau van 50 000 EUR aan te passen.

Ten aanzien van kredietinstellingen kan twijfel ontstaan over de vraag of de gelden die in het kader van het verrichten van beleggingsdiensten bij een bank zijn gedeponeerd onder de dekking uit hoofde van de RBCS dan wel de RDGS vallen. Om te voorzien in situaties van mogelijke onzekerheid wegens het specifieke karakter van banken die zowel bankactiviteiten als beleggingsdiensten mogen verrichten, wordt artikel 2, lid 3, van de RBCS gewijzigd in die zin dat wordt gespecificeerd dat bij twijfelgevallen de belegger op grond van de RDGS moet worden gecompenseerd (welke een hogere dekking biedt). Daardoor zouden beleggers op efficiënte wijze worden beschermd en zou worden voorkomen dat niet aan iedereen dezelfde eisen worden gesteld

4.3.6. Financieringsbeginselen – Artikel 4 bis

Door de grote vrijheid van handelen die krachtens de RBCS mogelijk is in verband met de wijze van financiering van de stelsels (bijvoorbeeld vooraf of achteraf, bij verliezen) en de enorme verschillen in de wijze waarop de afzonderlijke lidstaten de financiering organiseren, ontstaat een aantal problemen. Een en ander doet afbreuk aan de bescherming en het vertrouwen van de beleggers in de beleggingsondernemingen (indien beleggers er geen vertrouwen in hebben dat er bij een ingebrekeblijving adequate financiering voorhanden zal zijn om hun vorderingen te betalen). Een en ander heeft tevens gevolgen voor de goede werking van de interne markt indien de kans dat de beleggers worden beschermd en de van de ondernemingen gevraagde bijdragen per lidstaat sterk verschillen afhankelijk van de adequaatheid van de individuele financieringsregelingen.

Er wordt een nieuw artikel ingevoerd dat de basisbeginselen voor de financiering van de beleggerscompensatiestelsels specificeert. Het artikel bepaalt met name dat:

- de marktdeelnemers de kosten van de financieringsregelingen moeten blijven dragen;

- de stelsels adequaat moeten worden gefinancierd in verhouding tot de mogelijke verplichtingen ervan;

- om voor een voldoende niveau van financiering te zorgen een minimumstreefniveau voor alle stelsels zal worden vastgesteld. Dit streeffinancieringsniveau moet volledig vooraf worden bereikt. Rekening houdend met de huidige verschillen op nationaal niveau moet het streefniveau initieel binnen een termijn van 10 jaar worden bereikt;

- wanneer in concrete gevallen de financieringen vooraf niet volstaan om de verplichtingen van een regeling te dekken extra bijdragen aan de uit hoofde van de regeling gedekte entiteiten moeten worden gevraagd. Deze mogen evenwel de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaat niet in gevaar brengen;

- zodra deze financieringsbronnen zijn uitgeput, het stelsel kredieten bij andere compensatiestelsels mag opnemen zoals nader aangegeven in het volgende punt 4.3.7;

- voor toegang tot andere gediversifieerde financieringsbronnen, waaronder kredietopnemingsfaciliteiten, moet worden gezorgd;

- de stelsels gegevens over hun niveau van financiering moeten bekendmaken.

De nadere uitvoering van een aantal punten zal worden gespecificeerd via gedelegeerde handelingen die door de Commissie overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag moeten worden vastgesteld. De door de stelsels bekend te maken gegevens zullen door de toekomstige Europese Autoriteit voor effecten en markten (EMEA)[28] via technische standaarden worden gespecificeerd.

Deze maatregel is evenredig omdat hij tot meer harmonisatie van de financiering van de stelsels zal leiden zonder al te normatief en te gedetailleerd te zijn en hij aan de lidstaten nog enige ruimte zal laten met betrekking tot de praktische uitvoering van de beginselen. Verdere harmonisatie zal de goede werking van de eengemaakte markt voor beleggingsdiensten verbeteren door discrepanties in de behandeling van beleggingsondernemingen en beleggingen in de verschillende lidstaten te verminderen. Tevens zal daardoor het risico verkleinen dat een regeling over onvoldoende financiering beschikt om haar verplichtingen na te komen hetgeen zal leiden tot de verhoging van de consumentenbescherming en het beleggersvertrouwen in het gebruik van de beleggingsdiensten.

4.3.7. Mechanisme voor kredietopneming in laatste instantie tussen nationale stelsels – Artikel 4 ter

Mede door de vaststelling van consistente financieringsregels door de lidstaten zal door de invoering van afspraken over samenwerking tussen de nationale stelsels een grotere bescherming voor de beleggers ontstaan en zal het vertrouwen van de beleggers in de beleggingsdiensten worden bevorderd.

Het systeem is gebaseerd op het beginsel van solidariteit tussen de nationale stelsels. Volgens het voorgestelde artikel wordt een mechanisme voor kredietopneming tussen de stelsels ingevoerd als instrument in laatste instantie.

Deze maatregelen moeten ervoor zorgen dat de regelingen onder specifieke omstandigheden en op tijdelijke basis uit een alternatieve reservebron van financiering kunnen putten. Zij zullen tevens een nauwere band en een betere doorlopende coördinatie tussen de nationale stelsels vergemakkelijken en als een stimulans fungeren om meer geharmoniseerde praktijken en werkprocedures te ontwikkelen. Dankzij gedetailleerde financieringsbeginselen en de verplichting tot terugbetaling van de opgenomen kredieten (op middellange termijn) zal het moral hazard-risico in de relatie tussen te kleine en beter gefinancierde stelsels beperkt worden. Meer in het bijzonder:

- moeten de stelsels het recht hebben kredieten bij de andere stelsels op te nemen als hun financiële middelen ontoereikend zijn om hun onmiddellijke behoeften te dekken;

- moet in elk compensatiestelsel een deel van de financiering vooraf beschikbaar zijn voor kredietopneming door andere stelsels;

- moet elk kredietopnemingsverzoek bij de EAEM worden ingediend, die nagaat of de geldende eisen zijn vervuld en, indien dit het geval is, het verzoek aan de andere stelsels doorgeeft;

- moeten leningen uiterlijk 5 jaar na het verzoek aan het kredietverleningsstelsel worden terugbetaald. Over de leningen zijn interesten verschuldigd; de interestvoet is gelijk aan de marginale kredietfaciliteitvoet van de ECB;

- geldt het kredietopnemingsmechanisme uitsluitend voor uit hoofde van de richtlijn gedekte vorderingen. Zo zullen de stelsels geen kredieten kunnen opnemen voor behoeften die voortvloeien uit de ingebrekeblijving van niet binnen het toepassingsgebied van de richtlijn vallende entiteiten;

- om te vermijden dat de op EU-niveau voor kredietverlening beschikbare gelden snel uitgeput zijn, mag per geval niet meer dat 20% van het voor kredietverlening gereserveerde gedeelte worden aangewend.

4.3.8. Compensatielimiet ("medeverzekeringsbeginsel") - Artikel 4, lid 4, artikel 8, lid 1

Op grond van artikel 4, lid 4, van de RBCS mag een lidstaat de dekking van de compensatie beperken tot een bepaald percentage (90% of meer) van de vordering van de belegger. Dit betekent dat het kan voorkomen dat een cliënt (binnen de compensatielimiet) een deel van het verlies moet dragen. De reden voor het opnemen van deze optie in de RBCS was de beleggers ertoe aan te zetten bij het kiezen van een beleggingsonderneming enige zorg te betrachten[29]. Maar het is aantoonbaar onrealistisch te verwachten dat retailbeleggers kunnen bepalen welke ondernemingen meer of minder kans lopen door fraude of systeemfouten te worden getroffen.

Door het vervallen van deze optie op grond van artikel 4, lid 4, zal de belegger krachtens de RBCS beter beschermd zijn omdat de cliënten niet langer een deel van het verlies te dragen zullen hebben indien er zich bij een onderneming fraude of andere problemen met de systemen of beheersingsmaatregelen van de onderneming voordoen.

Om de beleggers beter te beschermen, vervalt bovendien de bepaling op grond waarvan de lidstaten gelden in andere valuta's dan die van de lidstaten van de dekking van het compensatiestelsel kunnen uitsluiten. Aldus worden de beleggers beter beschermd omdat ervoor wordt gezorgd dat de gelden van de cliënten gedekt zijn ongeacht de betrokken valuta's.

4.3.9. Vertragingen in de uitbetaling – Artikel 2, artikel 9, lid 2

Artikel 9, lid 2, van de RBCS stelt een strikte terugbetalingstermijn vast (zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen drie maanden). Deze termijn begint echter pas te lopen vanaf het moment dat de "geldigheid en het bedrag van de vordering" zijn vastgesteld. Dit wil zeggen dat deze termijn niet gekoppeld is aan de datum waarop de onderneming in gebreke wordt gesteld. De behandeling van vorderingen vergt aanzienlijk meer tijd dan de toebedeelde tijd, mogelijk verschillende jaren, zoals uit recente gevallen is gebleken. In de praktijk duurt het dus lang voordat een belegger compensatie ontvangt. Dit doet afbreuk aan de bescherming van de belegger en het vertrouwen van de belegger.

Als gevolg van de voorgestelde wijziging van artikel 9, lid 2, zijn de stelsels verplicht op basis van een eerste schatting van de vordering voorlopig een gedeeltelijke compensatie te betalen indien bij vertraging in de uitbetaling een bepaalde termijn wordt overschreden. De gedeeltelijke betaling bedraagt één derde van de eerste schatting van de vordering. Het saldo wordt later uitbetaald zodra de vordering geheel geverifieerd is. Tevens moeten de stelsels bij machte zijn voorlopig uitbetaalde bedragen te recupereren indien achteraf blijkt dat de vordering feitelijk ongegrond was.

Voorts wordt artikel 2 in die zin gewijzigd dat verduidelijkt wordt dat een bevoegde autoriteit binnen drie maanden moet vaststellen of een onderneming niet in staat is haar verplichtingen ten aanzien van de beleggers na te komen. Dit kan geruststellend werken in die zin dat de bevoegde autoriteiten nu aan een termijn gebonden zijn.

Bij de door het voorstel ingevoerde termijnen wordt rekening gehouden met het verschil tussen de situaties die onder de RBCS vallen en de situaties die onder de RDGS vallen, waarbij de depositohouders moeten worden terugbetaald binnen 20 werkdagen na de datum waarop de autoriteiten hun vaststelling doen ten aanzien van het onvermogen van kredietinstellingen om de deposito's terug te betalen. Ten aanzien van de compensatiestelsels is bij onder de richtlijn vallende situaties van fraude, malversaties of operationele problemen een langere termijn nodig om de positie van de individuele beleggers te reconstrueren.

4.3.10. Informatieverstrekking aan de beleggers - Artikel 10, lid 1

Artikel 10, lid 1, van de RBCS vereist dat de lidstaten ervoor zorgen dat de beleggingsondernemingen voor feitelijke en potentiële beleggers informatie over het toepasselijke beleggerscompensatiestelsel ter beschikking stellen, daaronder begrepen het bedrag en de reikwijdte van de dekking. De informatie moet in een bevattelijke vorm ter beschikking worden gesteld. Er is evenwel bezorgdheid geuit over de wijze waarop deze bepaling in de lidstaten in de praktijk is toegepast.

Artikel 10, lid 1, wordt in die zin gewijzigd dat als gevolg van de bredere dekking van de richtlijn ook icbe-beheerders in duidelijke en eenvoudige bewoordingen aan de beleggers informatie dienen te verstrekken over datgene wat daadwerkelijk door de stelsels wordt gedekt (zo wordt beleggingsrisico gewoonlijk niet gedekt). Uit hoofde van dit voorstel wordt de bestaande verplichting voor de beleggingsondernemingen om aan nieuwe cliënten informatie over de compensatiestelsels te verstrekken, aangevuld met de eis nadere gegevens te verschaffen over hetgeen op grond van de RBCS wordt gecompenseerd en de wijze waarop dit, mede voor de icbe's, in grensoverschrijdende situaties van toepassing is. Meer bepaald zullen de beleggingsondernemingen hen duidelijk moeten uitleggen dat voor bepaalde verliezen (bijvoorbeeld wegens beleggingsrisico's) geen betaling van compensatie uit hoofde van de RBCS geldt.

5. Gevolgen voor de begroting

Het voorstel heeft geen gevolgen voor de EU-begroting.

2010/0199 (COD)

Voorstel voor een

RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

tot wijziging van Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de beleggerscompensatiestelsels

(Voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 53, lid 1,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie[30],

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité[31] ,

Handelend overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) In een op verzoek van de Commissie op 25 februari 2009 door een groep van deskundigen op hoog niveau onder voorzitterschap van J. de Larosière gepubliceerd verslag is geconcludeerd dat het toezichtkader voor de financiële sector in Europa moest worden versterkt om het risico en de ernst van toekomstige financiële crises te verminderen en is aanbevolen verreikende hervormingen van de toezichtstructuur voor de financiële sector in Europa door te voeren, waaronder de oprichting van een Europees Systeem van Financiële Toezichthouders, bestaande uit drie Europese toezichthoudende autoriteiten, één voor de sector effecten, één voor de sector verzekeringen en bedrijfspensioenen en één voor de banksector, en de oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's. De Commissie heeft in haar mededeling van 4 maart 2009 "Op weg naar Europees herstel" voorgesteld het regelgevingskader van de Unie voor financiële diensten te versterken, met name om de beleggers beter te beschermen. De Commissie heeft in september 2009 het wetgevingspakket voor de instelling van de nieuwe autoriteiten, waaronder de Europese Autoriteit voor effecten en markten (EAEM), voorgesteld om met name tot een consistente toepassing van de Uniewetgeving bij te dragen en tot de vaststelling van gemeenschappelijke regelgevings– en toezichtnormen en –praktijken van hoge kwaliteit bij te dragen.

(2) Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels[32] dient te worden gewijzigd om het vertrouwen in het financiële stelsel te bewaren en de beleggers beter te beschermen met het oog op de ontwikkelingen in het wettelijk kader van de Unie, de ontwikkelingen op de financiële markten en de problemen waarmee men in de lidstaten bij de toepassing van die richtlijn is geconfronteerd in geval van onvermogen van de beleggingsondernemingen om de namens cliënten aangehouden activa terug te geven.

(3) Bij de vaststelling ervan heeft Richtlijn 97/9/EG Richtlijn 93/22/EEG van de Raad van 10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten[33] aangevuld om ervoor te zorgen dat elke lidstaat een beleggerscompensatiestelsel zou opzetten om ten minste voor kleine beleggers een geharmoniseerd minimumbeschermingsniveau te waarborgen ingeval een beleggingsonderneming niet in staat zou zijn haar verplichtingen jegens haar cliënten na te komen. Toen Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad[34] Richtlijn 93/22/EEG heeft ingetrokken, heeft zij een nieuwe lijst van beleggingsdiensten en –activiteiten ingevoerd om het volledige gamma beleggersgeoriënteerde activiteiten te bestrijken en in het niveau van harmonisatie te voorzien dat nodig is om de beleggers een hoog niveau van bescherming te bieden en de beleggingsondernemingen in staat te stellen in geheel de Unie diensten te verrichten. Derhalve dient Richtlijn 97/9/EG aan Richtlijn 2004/39/EG te worden aangepast om ervoor te zorgen dat de verrichting van alle beleggingsdiensten en –activiteiten uit hoofde van de stelsels adequaat gedekt blijft.

(4) Bij de vaststelling ervan is in Richtlijn 97/9/EG rekening gehouden met de dekking en de werking van de depositogarantiestelsels als geregeld bij Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels[35]. Bijgevolg is het aangewezen met alle wijzigingen van Richtlijn 94/19/EG rekening te blijven houden.

(5) De beleggers hebben mogelijk geen kennis van eventuele beperkingen waaraan de vergunningen van de beleggingsondernemingen zijn onderworpen; aldus dienen zij te worden beschermd in situaties waarin de beleggingsondernemingen in strijd met hun vergunning handelen, met name door activa van cliënten aan te houden of diensten voor een bepaald soort cliënt te verrichten in strijd met de voorwaarden van hun vergunning. De stelsels moeten bijgevolg de activa van de cliënten dekken die door de beleggingsondernemingen in verband met beleggingsverrichtingen worden aangehouden.

(6) Richtlijn 2006/73/EG van de Commissie van 10 augustus 2006 tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de door beleggingsondernemingen in acht te nemen organisatorische eisen en voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening en wat betreft de definitie van begrippen voor de toepassing van genoemde richtlijn[36] staat de beleggingsondernemingen toe namens de cliënten aangehouden financiële instrumenten op bij een derde geopende rekeningen te deponeren. De derde is niet noodzakelijk aan specifieke regelgeving en toezicht onderworpen. Niettegenstaande naleving van de voorwaarden uit hoofde van Richtlijn 2006/73/EG kan het faillissement van de derde de rechten van de beleggers beïnvloeden indien die derde niet in staat is de financiële instrumenten aan de beleggingsonderneming terug te geven. Om het vertrouwen van de beleggers te verhogen, is het aangewezen de compensatie uit hoofde van Richtlijn 97/9/EG, onverminderd de toepasselijke nationale aansprakelijkheidsregelingen, uit te breiden tot het onvermogen van een beleggingsonderneming om financiële instrumenten van cliënten terug te geven wegens het faillissement van een derde voor zover de financiële instrumenten door de beleggingsonderneming of haar bewaarders zijn gedeponeerd.

(7) Richtlijn 2006/73/EG verplicht de beleggingsondernemingen alle gelden van cliënten die zij ontvangen op een of meer bij een derde geopende rekeningen te plaatsen. Als derde-entiteit mogen uitsluitend een centrale bank, een kredietinstelling of een bank waaraan in een derde land vergunning is verleend, dan wel een erkend geldmarktfonds optreden. Door de strikte regeling waarin Richtlijn 2006/73/EG voorziet, is het onnodig de dekking van de regelingen uit te breiden tot het faillissement van de derde waar gelden zijn gedeponeerd.

(8) Aangezien de compensatiedekking overeenkomstig Richtlijn 94/19/EG nu hoger is dan de dekking overeenkomstig de onderhavige richtlijn dient aan de beleggers de hoogste mate van bescherming te worden geboden in gevallen waarin zowel Richtlijn 94/19/EG als Richtlijn 97/9/EG door banken aangehouden activa kunnen dekken. Derhalve moet de belegger in die gevallen overeenkomstig Richtlijn 94/19/EG worden gecompenseerd.

(9) Om de ter compensatie betaalde gelden te kunnen recupereren, moeten de regelingen die de betalingen verrichten om de beleggers te compenseren voor het faillissement van een depositaris of een derde het recht hebben bij liquidatieprocedures voor bedragen ter waarde van hun betalingen in de plaats te treden van de rechten van de beleggers, beleggingsondernemingen of instellingen voor collectieve belegging in effecten (hierna "icbe's" genoemd). Deze richtlijn mag er niet toe strekken afbreuk te doen aan de verantwoordelijkheid van beleggingsondernemingen of icbe's om activa bij een depositaris of een bewaarder te recupereren.

(10) Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s)[37] vereist dat de activa van icbe's veilig worden bewaard door een depositaris. Indien de depositaris of een van zijn subbewaarders in gebreke blijft en niet in staat is de in bewaring gehouden instrumenten terug te geven, beïnvloedt dit de waarde van de rechten van deelneming of de aandelen van de icbe. Om in deze situatie de bescherming te verhogen, moeten de houders van rechten van deelneming en aandelen in icbe's dezelfde mate van bescherming genieten als rechtstreekse beleggers in de betrokken financiële instrumenten in gevallen waarin de entiteit die de financiële instrumenten aanhoudt niet in staat mocht zijn deze terug te geven. De houders van rechten van deelneming en aandelen in icbe's moeten compensatie ontvangen voor het waardeverlies van de icbe's. Tevens moeten zij in staat zijn de rechten van deelneming en aandelen in icbe's in bezit te houden om hun recht in stand te houden deze in te ruilen wanneer zij dit adequaat achten.

(11) Richtlijn 97/9/EG sluit nu reeds van elke compensatie uit hoofde van beleggerscompensatiestelsels vorderingen uit die voortvloeien uit transacties in verband waarmee een strafrechtelijke veroordeling is uitgesproken wegens het witwassen van geld in de zin van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme[38]. Het is tevens aangewezen elke vordering tot compensatie uit te sluiten in die omstandigheden waar de betrokken activa het voorwerp zijn geweest van gedrag dat verboden is op grond van Richtlĳn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik)[39] en waarbij de schuldeiser is betrokken.

(12) Het minimumcompensatieniveau is in 1997 vastgesteld en is sedertdien niet gewijzigd. Dit niveau moet tot 50 000 EUR worden verhoogd om met ontwikkelingen op de financiële markten en in het wetgevingskader van de Unie rekening te houden. Bij het bepalen van dit bedrag wordt rekening gehouden met de gevolgen van de inflatie in de Unie en het feit dat het niveau van de compensatie beter moet worden aangepast aan de gemiddelde waarde van de beleggingen die door de retailcliënten in de EU worden aangehouden. Om de beleggers beter te beschermen, dient de bestaande optie waarbij de lidstaten de dekking van gelden in andere valuta's dan die van de lidstaten kunnen beperken of van het compensatiestelsel kunnen uitsluiten, komen te vervallen.

(13) Om ervoor te zorgen dat de beleggers de compensatie ontvangen op grond van deze richtlijn en om een vergelijkbaar niveau van bescherming van de belegger in alle lidstaten te verzekeren, is het noodzakelijk gemeenschappelijke regels voor de financiering van de stelsels in te voeren. De stelsels moeten adequaat worden gefinancierd in verhouding tot de desbetreffende verplichtingen. Er dient een passend niveau van voorfinanciering te worden gewaarborgd en de stelsels moeten adequate regelingen omvatten voor het vaststellen en bereiken van het streeffinancieringsniveau voordat zich enige verlies veroorzakende gebeurtenis voordoet met betrekking waartoe Richtlijn 97/9/EG van toepassing is. Een gemeenschappelijk minimaal streeffinancieringsniveau moet binnen een termijn van tien jaar worden bereikt.

(14) Voor zover nodig moet een uitzonderlijke oproep tot het doen van bijdragen gericht aan de leden van het stelsel of toegang tot bronnen van kredietopneming, zoals van commerciële banken of profit-overheidsinstellingen, zorgen voor tijdelijke dekking van alle behoeften die niet worden gedekt uit de gelden die voordat zich een verlies veroorzakende gebeurtenis voordoet bij de leden zijn ingezameld.

(15) De werking van de stelsels is momenteel sterk verschillend in de lidstaten en deze richtlijn beoogt verdere harmonisatie waarbij aan de lidstaten enige flexibiliteit met betrekking tot de nadere organisatie van de stelsels wordt geboden. De Commissie dient bevoegd te zijn om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen ten aanzien van bepaalde essentiële elementen van de werking van de stelsels. Met name moeten gedelegeerde handelingen worden vastgesteld ten aanzien van de methode om de potentiële verplichtingen van de stelsels te bepalen, de alternatieve financieringsregelingen die de stelsels moeten hebben ingevoerd om, voor zover nodig, kortetermijnfinanciering te kunnen verkrijgen, de criteria voor het bepalen van de bijdragen van de entiteiten die onder de stelsels vallen en de factoren die in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling van het feit of de extra bijdragen de stabiliteit van het financiële stelsel van de lidstaten niet in gevaar kunnen brengen. Om de toepassingsvoorwaarden betreffende de bepalingen inzake de financiering van de stelsels vast te stellen, moet de Europese Autoriteit voor effecten en markten, opgericht bij Verordening ... / ... van het Europees Parlement en de Raad [EAEM][40] technische normen ontwikkelen met betrekking tot de door de stelsels openbaar te maken gegevens.

(16) Om ervoor te zorgen dat de beleggers tijdig compensatie ontvangen, moet een mechanisme voor kredietopneming in laatste instantie tussen de nationale stelsels in de Unie worden ingesteld. Het systeem moet voorzien in de mogelijkheid dat stelsels gelden bij andere stelsels opnemen in het uitzonderlijke geval waarin zij met een tijdelijk gebrek aan financiering worden geconfronteerd. Met het oog hierop moet een gedeelte van de financiering vooraf in elk stelsel voor kredietverstrekking aan andere stelsels beschikbaar zijn.

(17) Het mechanisme voor kredietopneming mag geen afbreuk doen aan de budgettaire verantwoordelijkheid van de lidstaten. De stelsels voor kredietopneming moeten van de mogelijkheid tot kredietopneming waarin deze richtlijn voorziet gebruik kunnen maken na uitputting van de gelden die zijn verzameld voor het bereiken van het streeffinancieringsniveau en de extra oproepen tot het doen van bijdragen gericht aan de leden van het stelsel. Met respect voor het toezicht op de beleggerscompensatiestelsels door de lidstaten moet de EAEM bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling die erop gericht is het de beleggingsondernemingen en icbe's gemakkelijker te maken hun activiteiten uit te oefenen en op hetzelfde moment voor een doeltreffende bescherming van de beleggers te zorgen. Te dien einde moet de EAEM de naleving van de in deze richtlijn vastgelegde voorwaarden voor de opneming van kredieten tussen de beleggerscompensatiestelsels bevestigen en binnen de strikte grenzen van deze richtlijn de door elk stelsel op te nemen bedragen, de initiële interestvoet en de duur van de lening vaststellen. In dit verband moet de EAEM tevens de door de bevoegde autoriteiten te bevestigen informatie over de beleggerscompensatiestelsels, met name over de in elk stelsel gedekte geldbedragen en financiële instrumenten verzamelen. De EAEM moet de andere beleggerscompensatiestelsels over hun verplichting tot kredietverstrekking informeren.

(18) Om de kredietverstrekking te vereenvoudigen, wijst, indien in een lidstaat meer dan een stelsel is gevestigd, de lidstaat één stelsel aan dat als het stelsel voor kredietverstrekking van die lidstaat fungeert en informeert de lidstaat de Europese Autoriteit voor effecten en markten daarover. De kredietopneming mag slechts betrekking hebben op de dekking van compensatie zoals deze uit Richtlijn 97/9/EG voortvloeit.

(19) Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat de totale voor de kredietverstrekking beschikbare gelden kunnen worden gebruikt om aan verschillende verzoeken van stelsels voor kredietopneming te kunnen voldoen. Met het oog hierop mag een lening een vooraf bepaalde drempel van de voor de kredietverstrekking beschikbare gelden niet overschrijden.

(20) Om het compensatieproces te bespoedigen, moet een bevoegde autoriteit zo spoedig mogelijk vaststellen dat een beleggingsonderneming niet in staat is aan haar uit de vorderingen van beleggers voortvloeiende verplichtingen te voldoen.

(21) Omdat de procedures die nodig zijn om de geldigheid en het bedrag van de compensatievordering vast te stellen vaak van het nationale administratieve en insolventierecht afhankelijk zijn, kan dit tot grote vertragingen in de betalingen aan de beleggers leiden. Om de uitbetalingstermijnen te verkorten, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat, in de systemen of situaties waar de geldigheid en het bedrag van de vordering afhankelijk zijn van de insolventieprocedures of gerechtelijke procedures met betrekking tot de entiteiten die verzuimen aan hun verplichtingen te voldoen, de stelsels aan deze procedures kunnen deelnemen. Bovendien moet bij vertragingen van langer dan twaalf maanden worden voorzien in de verplichting een voorlopige uitbetaling van gedeeltelijke compensatie toe te staan, zodat de beleggers een gedeelte van de gevorderde compensatie kunnen ontvangen. Er dienen mechanismen te worden overwogen om de gelden aan de stelsels terug te geven als blijkt dat de vordering niet geldig was.

(22) Op grond van Richtlijn 97/9/EG mogen de lidstaten professionele en institutionele beleggers van de dekking uitsluiten, maar de desbetreffende lijst is niet aangepast aan de classificatie van de cliënten van beleggingsondernemingen krachtens Richtlijn 2004/39/EG. Om de samenhang tussen de Richtlijnen 97/9/EG en 2004/39/EG te verzekeren, de beoordeling voor de compensatiestelsels te vereenvoudigen en de mogelijke uitsluiting ten aanzien van ondernemingen uitsluitend voor grote ondernemingen te laten gelden, moet Richtlijn 97/9/EG verwijzen naar de beleggers die overeenkomstig Richtlijn 2004/39/EG als professionele cliënt worden beschouwd.

(23) De Commissie dient gemachtigd te worden om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen. Met name moeten gedelegeerde handelingen worden vastgesteld ten aanzien van de bepaling van de methode om het door de stelsels vast te stellen streeffinancieringsniveau te berekenen en dit streeffinancieringsniveau te wijzigen, het percentage van het vaste plafond van beschikbare gelden voor kredietverstrekking tussen nationale compensatiestelsels, de procedure voor het behandelen van vorderingen van beleggers en de technische criteria voor het berekenen van het waardeverlies van een icbe in de onder deze richtlijn vallende omstandigheden. De Commissie moet tevens gemachtigd worden om via gedelegeerde handelingen het percentage van de voor kredietverstrekking beschikbare gelden te wijzigen rekening houdend met de ontwikkelingen op de financiële markten.

(24) Richtlijn 97/9/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 97/9/EG

Richtlijn 97/9/EG wordt als volgt gewijzigd:

(1) Artikel 1 wordt gewijzigd als volgt:

a) Punt 2 wordt vervangen door:

"2. 'beleggingsverrichtingen': beleggingsdiensten en beleggingsactiviteiten als gedefinieerd in artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 2004/39/EG en de nevendienst als vermeld in punt 1, deel B, van bijlage I bij Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad (*);

* PB L 45 van 16.2.2005, blz. 18."

b) Punt 4 wordt vervangen door:

"4. 'belegger': een persoon die in verband met beleggingsverrichtingen geld of instrumenten aan een beleggingsonderneming heeft toevertrouwd; in verband met de activiteiten van icbe's, een deelnemer of aandeelhouder in een icbe (hierna "deelnemer");"

c) Punt 7 wordt vervangen door:

"7. 'bevoegde autoriteiten': de autoriteiten als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 22, van Richtlijn 2004/39/EG en in artikel 2, lid 1, onder h), van Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad (*).

Voor zover de onderhavige richtlijn naar de [EAEM-verordening] verwijst, worden de beleggerscompensatiestelsels voor de toepassing van die verordening als bevoegde autoriteiten in de zin van artikel 2, lid 3, van de [EAEM-verordening] beschouwd;

* PB L 302 van 17.11.2009, blz. 32."

d) De volgende punten 8 tot en met 11 worden toegevoegd:

"8. 'icbe': een onderneming als gedefinieerd in artikel 1, leden 2 en 3, van Richtlijn 2009/65/EG;

9. 'bewaarder': in verband met icbe-activiteiten, een instelling als gedefinieerd in artikel 2, lid 1, onder a), van Richtlijn 2009/65/EG;"

10. 'derde': in verband met beleggingsverrichtingen, een instelling waarbij een beleggingsonderneming financiële instrumenten heeft gedeponeerd die zij namens haar klanten aanhoudt als bedoeld in artikel 17 van Richtlijn 2006/73/EG of waarbij een dergelijk instelling in haar hoedanigheid van bewaarder de financiële instrumenten heeft gedeponeerd; in verband met icbe-activiteiten, een instelling waaraan een icbe-bewaarder namens de icbe activa heeft toevertrouwd;

11. 'activa met een laag risico': activabestanddelen die tot een van de categorieën behoren die zijn opgenomen in de eerste en de tweede categorie van tabel 1 van punt 14 van Richtlijn 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad (*), maar met uitsluiting van activabestanddelen die overeenkomstig punt 15 van die bijlage als gekwalificeerde posten gelden.

* PB L 177 van 30.6.2006, blz. 201."

e) Het volgende lid 2 wordt toegevoegd:

"2. de bepalingen van deze richtlijn die op beleggingsondernemingen van toepassing zijn, zijn van toepassing op beheermaatschappijen waaraan overeenkomstig Richtlijn 2009/65/EG een vergunning is verleend, voor zover hun vergunning tevens betrekking heeft op de in artikel 6, lid 3, van die richtlijn opgenomen diensten."

(2) Artikel 2 wordt gewijzigd als volgt:

a) In lid 1 wordt de eerste alinea vervangen door:

"1. Iedere lidstaat ziet erop toe dat op zijn grondgebied een of meer beleggerscompensatiestelsels worden ingevoerd en officieel worden erkend. Uitgezonderd in de omstandigheden bedoeld in de tweede alinea en in artikel 5, lid 3, mogen beleggingsondernemingen waaraan in die lidstaat vergunning is verleend of icbe's waaraan in die lidstaat vergunning is verleend, alleen beleggingswerkzaamheden verrichten of activiteiten als icbe uitoefenen, indien zij aan een dergelijk stelsel deelnemen."

b) Lid 2 wordt vervangen door:

"2. Het stelsel verschaft overeenkomstig artikel 4 dekking aan beleggers in verband met beleggingsverrichtingen als aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:

a) de bevoegde autoriteiten hebben vastgesteld dat, naar hun oordeel, een beleggingsonderneming, om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie van de beleggingsonderneming of de financiële positie van een derde waarbij door de beleggingsonderneming financiële instrumenten zijn gedeponeerd, momenteel niet in staat lijkt te zijn te voldoen aan haar verplichtingen die voortvloeien uit vorderingen van beleggers, en daartoe ook op afzienbare termijn niet in staat lijkt te zullen zijn;

b) een rechterlijke instantie heeft, om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie van een beleggingsonderneming of de financiële positie van een derde waarbij door de beleggingsonderneming financiële instrumenten zijn gedeponeerd, een beslissing gegeven die leidt tot schorsing van de mogelijkheid voor beleggers om hun vorderingen op de onderneming te verhalen of de mogelijkheid van de onderneming om haar vorderingen op de derde te verhalen.

De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten zo spoedig mogelijk en in ieder geval binnen 3 maanden na er voor het eerst kennis van te hebben gekregen dat een beleggingsonderneming verzuimd heeft haar uit de vorderingen van de beleggers voortkomende verplichtingen na te komen de vaststelling doen als bedoeld in letter a) van de eerste alinea."

c) De volgende leden 2 bis, 2 ter en 2 quater worden ingevoegd:

"2 bis De in lid 2 bedoelde dekking wordt verleend overeenkomstig de wettelijke en contractuele voorwaarden die van toepassing zijn op vorderingen welke voortvloeien uit het onvermogen van een beleggingsonderneming om een van de volgende handelingen te verrichten:

a) geld dat verschuldigd is aan beleggers of beleggers toebehoort en dat voor hen in verband met beleggingsverrichtingen wordt aangehouden, terugbetalen;

b) aan beleggers instrumenten teruggeven die hun toebehoren en namens hen in verband met beleggingsverrichtingen worden aangehouden, geadministreerd of beheerd.

De lidstaten zorgen ervoor dat de stelsels dekking verschaffen in die omstandigheden waar financiële instrumenten of gelden namens een belegger worden aangehouden, geadministreerd of beheerd, ongeacht het type beleggingsverrichtingen dat door de onderneming wordt uitgevoerd en ongeacht het feit of de onderneming al dan niet overeenkomstig een beperking in haar vergunning handelt.

2 ter Het stelsel verschaft overeenkomstig artikel 4 ook dekking aan icbe-deelnemers voor zover aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:

a) de bevoegde autoriteit heeft bepaald dat een bewaarder of een derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie van de bewaarder of de derde momenteel niet in staat is zijn verplichtingen ten aanzien van een icbe na te komen en daartoe ook op afzienbare termijn niet in staat lijkt te zullen zijn;

b) een rechterlijke instantie, om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële positie van de bewaarder of een derde waaraan activa van de icbe zijn toevertrouwd een beslissing heeft gegeven die leidt tot schorsing van de mogelijkheid voor de icbe om vorderingen op de bewaarder of de derde te verhalen.

De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten zo spoedig mogelijk en in ieder geval binnen 3 maanden na er voor het eerst kennis van te hebben gekregen dat een bewaarder of een derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, verzuimd heeft zijn uit de vorderingen van de icbe voortkomende verplichtingen na te komen de vaststelling doen als bedoeld in letter a) van de eerste alinea.

2 quater De in lid 2 ter bedoelde dekking wordt verleend overeenkomstig de wettelijke en contractuele voorwaarden die van toepassing zijn op een vordering door een icbe-deelnemer wegens het waardeverlies van het recht van deelneming in de icbe doordat een bewaarder of een derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd niet in staat is een van de volgende handelingen te verrichten:

a) geld dat verschuldigd is aan de icbe of de icbe toebehoort en dat namens de icbe in verband met icbe-activiteiten wordt aangehouden, terugbetalen,

b) aan de icbe alle instrumenten teruggeven die haar toebehoren en namens haar in verband met icbe-activiteiten worden aangehouden of geadministreerd."

f) Lid 3 wordt vervangen door:

"3. Elke in lid 2 bis bedoelde vordering op een kredietinstelling die in een bepaalde lidstaat zowel in het kader van de onderhavige richtlijn als in het kader van Richtlijn 94/19/EG recht geeft op compensatie, wordt in het kader van Richtlijn 94/19/EG behandeld. Geen enkele vordering mag aanleiding geven tot dubbele compensatie uit hoofde van beide richtlijnen."

(3) Artikel 3 wordt vervangen door:

“ Artikel 3

Vorderingen uit hoofde van verrichtingen in verband waarmee een strafrechtelijke veroordeling is uitgesproken wegens het witwassen van geld in de zin van artikel 1 van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad(*), of die resulteren uit gedrag dat verboden is op grond van Richtlĳn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad(**) zijn uitgesloten van compensatie in het kader van beleggerscompensatiestelsels.

* PB L 309 van 25.11.2005, blz. 15.

** PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16."

(4) Artikel 4 wordt gewijzigd als volgt:

a) Lid 1 wordt vervangen door:

"1. De lidstaten zien erop toe dat het stelsel met betrekking tot de in artikel 2, lid 2 bis of lid 2 quater, bedoelde vorderingen dekking verschaft tot een bedrag van 50 000 EUR per belegger.

De lidstaten die bij de vaststelling van de onderhavige richtlijn in een dekking van meer dan 50 000 EUR voorzien, mogen dat niveau van dekking gedurende niet langer dan 3 jaar vanaf de datum voor de omzetting van de onderhavige richtlijn behouden. Na die datum zorgen die lidstaten ervoor dat het dekkingsniveau 50 000 EUR bedraagt.

De lidstaten die de in euro luidende bedragen in nationale valuta omzetten, maken bij deze omzetting aanvankelijk gebruik van de op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn geldende wisselkoers.

De lidstaten kunnen de uit de omrekening resulterende bedragen afronden, mits het verschil met het exacte bedrag niet groter is dan 2500 EUR.

Onverminderd de vierde alinea passen de lidstaten om de vijf jaar de in een andere valuta omgerekende dekkingsniveaus aan het in dit lid bedoelde bedrag aan. De lidstaten mogen, na raadpleging van de Commissie, de dekkingsniveaus eerder aanpassen na het optreden van onvoorziene gebeurtenissen zoals valutaschommelingen.

b) Het volgende lid 1 bis wordt ingevoegd:

"1 bis De Commissie mag via gedelegeerde handelingen het in lid 1 genoemde bedrag aanpassen rekening houdend met de volgende parameters:

a) de inflatie in de Unie, op basis van wijzigingen in het door de Commissie gepubliceerde geharmoniseerde indexcijfer van consumptieprijzen;

b) het gemiddelde bedrag van de door de beleggingsondernemingen namens de retailbeleggers aangehouden gelden en financiële instrumenten."

c) Lid 2 wordt vervangen door:

"2. De lidstaten mogen voorschrijven dat voor bepaalde beleggers voor de in artikel 2, lid 2 bis of lid 2 quater, bedoelde vorderingen geen dekking van het stelsel, dan wel een lagere dekking geldt. De lijst van uitsluitingen is opgenomen in bijlage 1."

d) Lid 4 wordt geschrapt.

(5) De volgende artikelen 4 bis en 4 ter worden ingevoegd:

" Artikel 4 bis

1. De lidstaten zorgen ervoor dat de stelsels over adequate systemen beschikken om hun potentiële verplichtingen te bepalen. De lidstaten zorgen ervoor dat de compensatiestelsels adequaat gefinancierd worden in verhouding tot hun verplichtingen.

2. De lidstaten zorgen ervoor dat elk stelsel een streeffinancieringsniveau vaststelt van ten minste 0,5% van de waarde van de door de beleggingsondernemingen of icbe's aangehouden, geadministreerde of beheerde gelden en financiële instrumenten die door de bescherming van het beleggerscompensatiestelsel worden gedekt. De waarde van de gedekte gelden en financiële instrumenten wordt jaarlijks op 1 januari berekend.

De Commissie stelt via gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater maatregelen vast om de methode te bepalen om de waarde te berekenen van de door de bescherming van de beleggerscompensatiestelsels gedekte gelden en financiële instrumenten om het door de stelsels tot stand te brengen streeffinancieringsniveau te bepalen en het streeffinancieringsniveau te wijzigen rekening houdend met de ontwikkeling op de financiële markten.

3. Het streeffinancieringsniveau wordt gefinancierd vóór en ongeacht het optreden van elke uit hoofde van artikel 2, lid 2 of lid 2 ter, relevante gebeurtenis. De lidstaten zorgen ervoor dat het financieringsniveau voor elk stelsel wordt bereikt binnen een termijn van tien jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en dat elk stelsel een passende planning vaststelt en nakomt om deze doelstelling te vervullen.

De bijdragen die worden verzameld om het streeffinancieringsniveau te bereiken, mogen slechts worden belegd in deposito's in contanten en activa met een laag risico met een resterende looptijd van 24 maanden of minder, die binnen een termijn van maximaal één maand liquide kunnen worden gemaakt.

4. De lidstaten zorgen ervoor dat de stelsels extra oproepen tot het doen van bijdragen aan de leden van het stelsel mogen richten als het streeffinancieringsniveau ontoereikend is om aan te betaling van de compensatievorderingen als bedoeld in artikel 9, lid 2, te voldoen. Die extra bijdragen mogen niet meer bedragen dan 0,5% van de gedekte gelden en financiële instrumenten als bedoeld in lid 2 van dit artikel. Deze extra bijdragen mogen de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaat niet in gevaar brengen en moeten op betaalbaarheidscriteria gebaseerd zijn.

5. De lidstaten zorgen ervoor dat de stelsels over adequate alternatieve financieringsregelingen beschikken om hen in staat te stellen kortetermijnfinanciering te verkrijgen om aan vorderingen tegen het stelsel te voldoen zodra het voorgefinancierde bedrag is uitgeput. Tot deze regelingen mogen kredietopnemingsfaciliteiten van commerciële banken behoren. Tot deze regelingen mogen tevens kredietopnemingsfaciliteiten van overheidsinstellingen behoren mits die faciliteiten op commerciële grondslag gebaseerd zijn.

6. De lidstaten zorgen ervoor dat de kosten van de financieringsstelsels met betrekking tot de beleggingsverrichtingen uiteindelijk door de in het kader van het stelsel gedekte beleggingsondernemingen of derde-bewaarders worden gedragen en de kosten van de financieringsstelsels met betrekking tot de icbe-activiteiten door de icbe's of de depositarissen ervan of de derden die door het stelsel worden gedekt, worden gedragen. De leden betalen jaarlijks een bijdrage.

7. De lidstaten informeren de EAEM jaarlijks over het in lid 2 bedoelde streeffinancieringsniveau en het in lid 3 bedoelde financieringsniveau van de stelsels bij hen. Deze informatie wordt door de bevoegde autoriteiten bevestigd en wordt samen met deze bevestiging binnen 30 dagen na het einde van elk jaar aan de EAEM gezonden.

De lidstaten zorgen ervoor dat de in de eerste alinea bedoelde informatie ten minste jaarlijks op de website van de stelsels wordt gepubliceerd.

8. De lidstaten zorgen ervoor dat 10% van het in artikel 4 bis, lid 2, bedoelde voorfinancieringsbedrag van de stelsels beschikbaar is voor kredietverstrekking aan andere stelsels onder de in artikel 4 quater vastgestelde voorwaarden.

De Commissie mag via gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater het percentage van het voor de kredietverstrekking aan andere stelsels beschikbaar te stellen financieringsbedrag vaststellen rekening houdend met de ontwikkeling op de financiële markten.

9. De Commissie stelt bij gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater maatregelen vast voor het bepalen van:

a) de methode om de potentiële verplichtingen te bepalen van de stelsels als bedoeld in lid 1;

b) de alternatieve financieringsregelingen als bedoeld in lid 5 waarover de stelsels dienen te beschikken om zo nodig kortetermijnfinanciering te kunnen verkrijgen;

c) de factoren die in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling of de extra bijdragen als bedoeld in lid 4 de stabiliteit van het financiële stelsel van een lidstaat niet in gevaar kunnen brengen;

d) de criteria om de bijdragen van de gedekte entiteiten te bepalen als bedoeld in lid 6.

10. Om uniforme voorwaarden voor de toepassing van lid 7, alinea 2, te waarborgen, ontwikkelt de Europese Autoriteit voor effecten en markten, opgericht bij Verordening ... / ... van het Europees Parlement en de Raad(*), [EAEM] (hierna "EAEM" genoemd) voorstellen voor technische normen om de door de stelsels te publiceren informatie te specificeren.

De EAEM legt de in de eerste alinea bedoelde voorstellen voor technische normen uiterlijk op 31 december 2012 aan de Commissie voor.

De Commissie mag de in de eerste alinea bedoelde voorstellen voor technische normen vaststellen overeenkomstig de in artikel 7 sexies van Verordening .../.... vastgestelde procedure. [EAEM].

Artikel 4 ter

1. Een stelsel heeft het recht om kredieten op te nemen bij alle andere stelsels binnen de Unie als bedoeld in artikel 2 mits aan alle volgende voorwaarden wordt voldaan:

a) het kredietopnemende stelsel is niet in staat aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 2, leden 2 bis of 2 quater, te voldoen wegens eerder gedane betalingen om die verplichtingen na te komen;

b) de in letter a) van deze alinea bedoelde situatie is toe te schrijven aan een gebrek aan gelden als bedoeld in artikel 4 bis, lid 3;

c) het kredietopnemende stelsel heeft gebruik gemaakt van extra bijdragen als bedoeld in artikel 4 bis, lid 4;

d) het kredietopnemende stelsel verbindt er zich juridisch toe de gelden van de opgenomen kredieten aan te wenden voor de betaling van vorderingen uit hoofde van artikel 2, leden 2 bis en 2 ter;

e) een stelsel dat een op grond van dit artikel bij andere stelsels opgenomen lening niet heeft terugbetaald, mag geen kredieten opnemen bij of verstrekken aan andere stelsels;

f) het kredietopnemende stelsel vermeldt het gevraagde bedrag;

g) het kredietopnemende stelsel informeert de EAEM onverwijld en vermeldt de redenen waarom de voormelde voorwaarden zijn vervuld en het gevraagde geldbedrag.

Het in letter f) van de eerste alinea bedoelde bedrag wordt als volgt bepaald:

[bedrag van de uit hoofde van artikel 2, leden 2 bis en 2 quater, te betalen vorderingen] – [financieringsniveau als bedoeld in artikel 4 bis, lid 7] + maximumbedrag van de extra bijdragen als bedoeld in artikel 4 bis, lid 4].

De andere stelsels fungeren als kredietverstrekkende stelsels. Hiertoe wijzen de lidstaten waarin meer dan een stelsel is gevestigd één stelsel aan dat als het kredietverstrekkende stelsel van deze lidstaat fungeert en informeren zij de EAEM hierover. De lidstaten mogen beslissen of en hoe het stelsel dat de kredieten verstrekt door de andere in dezelfde lidstaat gevestigde stelsels wordt terugbetaald.

2. De lening is aan de volgende voorwaarden onderworpen:

a) behoudens de in de volgende alinea vastgestelde grens leent elk stelsel een bedrag uit dat in verhouding staat tot het bedrag aan gedekte gelden en financiële instrumenten in elk stelsel zonder rekening te houden met het kredietopnemende stelsel. De bedragen worden berekend ingevolge de jongste informatie als bedoeld in artikel 4 bis, lid 2;

b) het kredietopnemende stelsel betaalt de lening uiterlijk na 5 jaar terug. Het mag de lening in jaarlijkse termijnen terugbetalen. De interest is pas bij de terugbetaling betaalbaar;

c) de interestvoet is gelijk aan de marginale kredietfaciliteitvoet van de Europese Centrale Bank gedurende de kredietlooptijd.

Het totaal van de aan elk kredietopnemend stelsel verstrekte kredieten mag niet meer bedragen dat 20% van het totale bedrag van de gelden die op het niveau van de Unie voor kredietverstrekking beschikbaar zijn als bedoeld in artikel 4 bis, lid 8.

3. De EAEM bevestigt dat de in lid 1 bedoelde eisen zijn vervuld, vermeldt de door elk stelsel te verstrekken kredieten zoals berekend ingevolge lid 2, onder a), en de initiële interestvoet ingevolge lid 2, onder c) alsook de looptijd van de lening.

De EMEA zendt haar bevestiging samen met de in letter g) bedoelde informatie aan de kredietverstrekkende stelsels. Zij dienen deze bevestiging en informatie binnen 15 werkdagen te ontvangen. De kredietverstrekkende stelsels gaan onverwijld maar uiterlijk binnen 15 werkdagen na ontvangst over tot betaling van de lening aan het kredietopnemende stelsel.

4. De lidstaten zorgen ervoor dat de door het kredietopnemende stelsel geheven bijdragen toereikend zijn om zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen een termijn van tien jaar na ontvangst van de lening het opgenomen bedrag terug te betalen en het streeffinancieringsniveau te herstellen.

5. Om een effectieve samenwerking tussen de beleggerscompensatiestelsels te vergemakkelijken, dienen de stelsels of in voorkomend geval de bevoegde autoriteiten over schriftelijke samenwerkingsovereenkomsten te beschikken. Bij dergelijke overeenkomsten dient rekening te worden gehouden met de eisen van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (**).

De EMEA wordt van het bestaan en de inhoud van de in de eerste alinea bedoelde overeenkomsten in kennis gesteld. Zij mag adviezen over dergelijke overeenkomsten verstrekken uit hoofde van de artikelen [6, lid 2, onder f), en 19 van de EMEA-verordening]. Indien de bevoegde autoriteiten of stelsels geen akkoord kunnen bereiken of indien er een geschil is over de interpretatie van een dergelijke overeenkomst, dan regelt de EMEA de meningsverschillen ingevolge [artikel 11 van de EAEM-verordening].

Het ontbreken van de overeenkomsten als bedoeld in de eerste alinea heeft geen invloed op de vorderingen van de beleggers uit hoofde van artikel 2, leden 2 bis of 2 ter.

* PB L...

** PB L 84 van 26/3/1997, blz. 22.

(6) De artikelen 5 en 6 worden vervangen door:

"Artikel 5

1. Indien een beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde die krachtens artikel 2, lid 1, verplicht is tot deelneming aan een stelsel, niet voldoet aan de verplichtingen die uit hoofde van zijn deelneming aan dit stelsel op hem rusten, worden de bevoegde autoriteiten die de vergunning voor de beleggingsonderneming of de icbe-vergunning verleend hebben daarvan in kennis gesteld en nemen zij in samenwerking met het compensatiestelsel alle passende maatregelen, met inbegrip van sancties, om ervoor te zorgen dat de beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde zijn verplichtingen nakomt.

2. Indien de beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde in weerwil van de in lid 1 bedoelde maatregelen aan zijn verplichtingen verzaakt, mag het stelsel, met uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten, met een opzeggingstermijn van ten minste twaalf maanden kennis geven van zijn voornemen de beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde van deelneming aan het stelsel uit te sluiten. De beleggingsverrichtingen of icbe-activiteiten die gedurende deze periode hebben plaatsgevonden, blijven onder de bij artikel 2, leden 2 bis en 2 quater, voorgeschreven dekking vallen. Indien de beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde na het verstrijken van de opzeggingstermijn niet aan zijn verplichtingen heeft voldaan, mag het compensatiestelsel, na opnieuw de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten te hebben verkregen, tot uitsluiting overgaan.

3. Een van een beleggerscompensatiestelsel uitgesloten beleggingsonderneming, icbe, bewaarder of derde mag beleggingsactiviteiten respectievelijk icbe-activiteiten blijven uitoefenen en financiële instrumenten van beleggers en icbe's blijven behandelen op de volgende voorwaarden:

a) hij had voor zijn uitsluiting alternatieve compensatieregelingen getroffen die waarborgen dat de beleggers en icbe's ten minste dezelfde dekking als de door het officieel erkende stelsel geboden dekking genieten en dat die alternatieve compensatieregelingen dezelfde kenmerken als het officieel erkende stelsel hebben;

b) de voor de vergunning van de beleggingsonderneming of de icbe bevoegde autoriteit heeft bevestigd dat de in letter a) bedoelde voorwaarden zijn vervuld.

4. Indien een beleggingsonderneming of een icbe waarvan de uitsluiting overeenkomstig lid 2 wordt overwogen, er niet in slaagt alternatieve regelingen te treffen die aan de voorwaarden van lid 3 voldoen:

a) gaan de bevoegde autoriteiten die de vergunning aan de beleggingsonderneming hebben verleend, onverwijld tot intrekking van deze vergunning over;

b) gaan de bevoegde autoriteiten die de vergunning aan de icbe hebben verleend, onverwijld tot intrekking van deze vergunning over.

5. Indien een bewaarder of een derde waarvan de uitsluiting overeenkomstig lid 2 wordt overwogen, er niet in slaagt alternatieve regelingen te treffen die aan de voorwaarden van lid 3 voldoen, zullen deze geen activa van beleggers of icbe's mogen behandelen."

Artikel 6

Beleggingsverrichtingen die tot het tijdstip van de intrekking van de vergunning van de beleggingsonderneming of de vergunning van de icbe hebben plaatsgevonden, blijven na die intrekking onder de bij artikel 2, leden 2 bis en 2 ter, voorgeschreven dekking vallen.

(7) De artikelen 8 en 9 worden vervangen door:

"Artikel 8

1. De in artikel 4, leden 1 en 3, bedoelde dekking geldt voor de totale vordering van een belegger op een zelfde beleggingsonderneming of dezelfde icbe uit hoofde van deze richtlijn, ongeacht het aantal rekeningen, de valuta en de plaats waar zij zich in de Unie bevinden.

2. Bij de berekening van de in artikel 4, leden 1 en 3, bedoelde dekking wordt het aandeel van elke belegger in een gemeenschappelijke beleggingsverrichting in aanmerking genomen.

Bij ontstentenis van bijzondere bepalingen worden de vorderingen gelijkelijk verdeeld over de beleggers.

De lidstaten mogen bepalen dat vorderingen betreffende een gemeenschappelijke beleggingsverrichting ten aanzien waarvan twee of meer personen als leden van een niet over rechtspersoonlijkheid beschikkende partnership, vereniging of een andere soortgelijke groepering rechten kunnen doen gelden, voor de berekening van de limieten bedoeld in artikel 4, leden 1 en 3, mogen worden samengevoegd en behandeld als vloeiden zij voort uit een belegging door één belegger.

3. Wanneer de belegger niet de rechthebbende is van de gehouden bedragen of effecten, ontvangt de rechthebbende de uitkering, mits de identiteit van die persoon is of kan worden vastgesteld vóór de datum van de in artikel 2, leden 2 en 2 ter, bedoelde vaststelling of beslissing.

Is er meer dan één rechthebbende, dan wordt het aandeel van elk van hen uit hoofde van de regeling krachtens welke de bedragen of de effecten worden beheerd, in aanmerking genomen bij de berekening van de limieten van artikel 4, leden 1 en 3.

"Artikel 9

1. Het compensatiestelsel neemt de passende maatregelen om de beleggers in kennis te stellen van een in artikel 2, leden 2 en 2 ter, bedoelde vaststelling of beslissing en, indien uitgekeerd dient te worden, om hun zo spoedig mogelijk uit te keren. Het kan een termijn vaststellen voor de indiening van de verzoeken van de beleggers. Deze termijn mag niet korter zijn dan vijf maanden na de datum van de in artikel 2, leden 2 en 2 ter, bedoelde vaststelling of beslissing of de datum waarop deze vaststelling of beslissing bekend wordt gemaakt.

Het stelsel mag zich niet op het verstrijken van de genoemde termijn beroepen om het recht op dekking te ontzeggen aan een belegger die zijn aanspraak op een uitkering niet tijdig heeft kunnen doen gelden.

2. Het stelsel moet in staat zijn de vorderingen van beleggers zo spoedig mogelijk en uiterlijk drie maanden nadat de geldigheid en het bedrag van de vordering zijn vastgesteld, te honoreren.

In uitzonderlijke omstandigheden mag een compensatiestelsel de bevoegde autoriteiten verzoeken deze termijn te verlengen. Deze verlenging geldt voor maximaal drie maanden. De bevoegde autoriteiten informeren de Europese Autoriteit voor effecten en markten onmiddellijk over elke verlenging die aan elk compensatiestelsel wordt toegestaan en de omstandigheden die een dergelijke verlenging rechtvaardigen.

De lidstaten zorgen ervoor dat de compensatiestelsels mogen deelnemen aan insolventie- of gerechtelijke procedures die relevant kunnen zijn bij het vaststellen van de geldigheid en het bedrag van een vordering.

De derde alinea laat stelsels onverlet die in staat zijn om andere methoden te gebruiken om de geldigheid of het bedrag van een vordering te bepalen.

Indien de eindbetaling niet binnen negen maanden na de in artikel 2, lid 2 of lid 2 ter, bedoelde vaststelling of beslissing heeft plaatsgevonden, zorgen de lidstaten ervoor dat het stelsel erin voorziet dat binnen drie maanden na die vaststelling of beslissing een voorlopige uitbetaling van gedeeltelijke compensatie van niet minder dan één derde van de vordering op basis van een initiële waardering van de vordering plaatsvindt. Het saldo wordt binnen de in de eerste alinea van onderhavig lid genoemde termijn uitbetaald nadat de geldigheid en het bedrag van de vordering definitief zijn vastgesteld. De lidstaten zorgen ervoor dat het stelsel over de middelen beschikt om voorlopig betaalde bedragen terug te vorderen indien blijkt dat de vordering niet geldig was.

De Commissie stelt, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater, maatregelen vast voor het bepalen van de procedure voor de behandeling van vorderingen van beleggers en de technische criteria voor de berekening van het waardeverlies van een icbe als gevolg van de in artikel 2, lid 2 ter en 2 quater, vermelde gebeurtenissen.

3. Wanneer aan een belegger of aan eender welke persoon die aan een beleggingsverrichting verbonden rechten of belangen heeft, een misdrijf ten laste is gelegd dat voortvloeit uit of verband houdt met het witwassen van geld als omschreven in artikel 1 van Richtlijn 2005/60/EG of het voorwerp is van een actie wegens schending van Richtlijn 2003/6/EG, mag het compensatiestelsel, niettegenstaande de in de eerste alinea van lid 2 gestelde termijn, uitkeringen opschorten in afwachting van de uitspraak van de rechter of vaststelling van een bevoegde autoriteit."

(8) Artikel 10, lid 1, komt als volgt te luiden:

"1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de beleggingsondernemingen of icbe's passende maatregelen nemen om feitelijke en potentiële beleggers de nodige gegevens ter beschikking te stellen aan de hand waarvan dezen kunnen nagaan aan welk beleggerscompensatiestelsel de beleggingsonderneming of de icbe en haar bijkantoren in de Unie deelnemen, of welke alternatieve regeling krachtens artikel 2, lid 1, tweede alinea, of artikel 5, lid 3, is getroffen. De beleggers worden ingelicht over de bepalingen van het beleggerscompensatiestelsel of de van toepassing zijnde alternatieve regelingen, met inbegrip van het bedrag en de reikwijdte van de door het compensatiestelsel geboden dekking alsmede van de regels die de lidstaten in voorkomend geval overeenkomstig artikel 2, lid 3, hebben vastgesteld. Deze inlichtingen worden in een bevattelijke vorm ter beschikking gesteld.

Desgevraagd moeten tevens inlichtingen worden verstrekt over de voorwaarden die voor een uitkering door het compensatiestelsel gelden, en de met het oog op een uitkering te vervullen formaliteiten.

De verstrekte inlichtingen dienen eerlijk, duidelijk en niet misleidend te zijn en dienen met name de door het toepasselijke compensatiestelsel gedekte situaties en vorderingen en de wijze waarop dit in grensoverschrijdende situaties van toepassing is te verduidelijken. De verstrekte inlichtingen moeten tevens voorbeelden omvatten van situaties en vorderingen die niet onder het stelsel vallen."

(9) Artikel 12 wordt vervangen door:

"Artikel 12

1. Onverminderd eventuele andere rechten waarover zij krachtens de nationale wetgeving beschikken, hebben beleggerscompensatiestelsels die uit hoofde van de compensatie van beleggers uitkeringen verrichten, het recht om in liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van deze beleggers, tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun uitkering.

2. Bij een verlies wegens de financiële situatie van een derde die met betrekking tot beleggingsverrichtingen als bedoeld in artikel 2, lid 2, financiële instrumenten aanhoudt die aan een belegger toebehoren, hebben stelsels die betalingen verrichten om beleggers te compenseren het recht in liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van de belegger of de beleggingsonderneming, tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun betalingen.

3. Bij verliezen in de zin van artikel 2, lid 2 quater, wegens de financiële situatie van een bewaarder of derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, hebben stelsels die betalingen verrichten om icbe-deelnemers te compenseren het recht in liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van de icbe-deelnemer of de icbe, tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun betalingen.

4. Indien de derde die met betrekking tot beleggingsverrichtingen financiële instrumenten aanhoudt welke aan een belegger toebehoren of de bewaarder of derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd in een derde land zijn gevestigd waarin het rechtssysteem het stelsel niet de mogelijkheid biedt in de rechten van de beleggingsonderneming of de icbe gesubrogeerd te worden, zorgen de lidstaten ervoor dat de beleggingsonderneming of de icbe aan het stelsel bedragen gelijk aan hun betalingen teruggeeft als zij in de liquidatieprocedures een bedrag ontvangen."

(10) De volgende artikelen 13 bis, 13 ter en 13 quater worden ingevoegd:

"Artikel 13 bis

1. De bevoegdheden tot vaststelling van de gedelegeerde handelingen als bedoeld in artikel 4 bis, lid 2, artikel 4 bis, lid 8, artikel 4 bis, lid 9, en artikel 9, lid 2, worden aan de Commissie verleend voor onbepaalde tijd.

2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij daar tegelijkertijd het Europees Parlement en de Raad van in kennis.

3. De bevoegdheden tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt de Commissie verleend onder de in de artikelen 13 ter en 13 quater gestelde voorwaarden.

Artikel 13 ter

1. De delegatie van bevoegdheden als bedoeld in artikel 4 bis, lid 2, artikel 4 bis, lid 8, artikel 4 bis, lid 9, en artikel 9, lid 2, mag door het Europees Parlement of door de Raad worden ingetrokken.

2. De instelling die een interne procedure is begonnen om te besluiten of zij de bevoegdheidsdelegatie wenst in te trekken, brengt de andere instelling en de Commissie hiervan binnen een redelijke termijn voordat een definitief besluit wordt genomen, op de hoogte en geeft daarbij aan welke gedelegeerde bevoegdheden mogelijk worden ingetrokken en waarom.

3. Het besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de bevoegdheden die in het besluit worden vermeld. Het besluit treedt onmiddellijk in werking of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds in werking zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie .

Artikel 13 quater

1. Het Europees Parlement en de Raad kunnen bezwaar aantekenen tegen de gedelegeerde handeling binnen twee maanden na de datum van kennisgeving. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met een maand worden verlengd.

2. Indien bij het verstrijken van deze termijn het Europees Parlement noch de Raad bezwaar hebben gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt zij bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin vermelde datum.

Indien zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn geen bezwaar aan te tekenen, mag de gedelegeerde handeling vóór het verstrijken van de termijn worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie en in werking treden.

3. Indien het Europees Parlement of de Raad bezwaar aantekent tegen de vastgestelde gedelegeerde handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt, motiveert haar bezwaar tegen de gedelegeerde handeling.

(11) Het volgende artikel 14 bis wordt ingevoegd:

"Artikel 14 bis

De lidstaten mogen samenwerkingsovereenkomsten betreffende de uitwisseling van informatie met de bevoegde autoriteiten van derde landen sluiten overeenkomstig artikel 63 van Richtlijn 2004/39/EG en artikel 102 van Richtlijn 2009/65/EG."

19. Bijlage I wordt als volgt gewijzigd:

a) Punt 1 wordt vervangen door:

"1. Professionele beleggers als bedoeld in de punten 1 tot en met 4 van afdeling I van bijlage II van Richtlijn 2004/39/EG betreffende markten voor financiële instrumenten."

b) De punten 2, 3 en 8 worden geschrapt.

Artikel 2Omzetting

1. De lidstaten dienen uiterlijk [ twaalf maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn ] de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.

Zij passen die bepalingen toe vanaf [ achttien maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] behalve de bepalingen die artikel 4 ter omzetten, welke vanaf 31 december 2013 worden toegepast.

Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

Artikel 3Inwerkingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie .

Artikel 4Adressaten

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

Gedaan te Brussel,

Voor het Europees Parlement Voor de Raad

De voorzitter De voorzitter

[1] Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels, PB L 84 van 26.3.1997, blz. 22.

[2] Richtlijn 93/22/EEG van de Raad van 10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten, PB L 141 van 11.6.1993, blz. 27–46.

[3] Richtlijn 2004/39/EG , PB L 145 van 30.4.2004, blz. 1–44.

[4] Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels, PB L 135 van 31.5.1994, blz. 5.

[5] Mededeling aan de Europese Voorjaarsraad - Op weg naar Europees herstel , COM(2009)114 van 4.3.2009.

[6] De diensten van de Commissie hebben 70 bijdragen ontvangen. De niet-vertrouwelijke bijdragen kunnen worden ingezien op de Commissiewebsite:http://ec.europa.eu/internal_market/consultations/2009/investor_compensation_en.htm.

[7] In juni 2009 en november 2009 zijn twee vragenlijsten betreffende de activiteiten van de nationale beleggerscompensatiestelsels gezonden.

[8] De ESME was een adviesorgaan van de Commissie, bestaande uit op de effectenmarkten actief zijnde personen en deskundigen ter zake. De deskundigengroep is in april 2006 door de Commissie in het leven geroepen en was tot eind 2009 werkzaam op basis van Besluit 2006/288/EG van de Commissie van 30 maart 2006 tot oprichting van een Europese deskundigengroep voor effectenmarkten die tot taak heeft juridisch en economisch advies te verstrekken over de toepassing van de EU-effectenrichtlijnen, PB L 106 van 19.4.2006, blz. 14-17.

[9] Het Europees Comité voor het effectenbedrijf (ECEB), opgericht bij Besluit 2001/528/EG van de Commissie, PB L 191 van 13.7.2001, blz. 45, vervult zowel comitéfuncties (Comitébesluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden, PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23, zoals gewijzigd bij Besluit 2006/51/EG, PB L 200 van 22.7.2006, blz. 11) als beleidsadviesdiensten op het gebied van effecten. Het is samengesteld uit vertegenwoordigers op hoog niveau van de lidstaten en wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. Er hebben tijdens vergaderingen op 14 november 2008, 11 februari 2009 en 15 juli 2009 besprekingen met het ECEB plaatsgevonden.

[10] De studie is beschikbaar op http://ec.europa.eu/dgs/internal_market/docs/evaluation/national-investor-rep2005.pdf.

De oordelen die in de studie door OXERA worden geformuleerd, weerspiegelen niet noodzakelijk het standpunt van de Europese Commissie. OXERA is een privébedrijf dat door de Europese Commissie is gecontracteerd om de studie te ondernemen. De stellingen en oordelen die in de studie worden geformuleerd zijn voor rekening van het bedrijf. De Europese Commissie onderschrijft het OXERA-rapport niet, maar gebruikt het als een informatiebron voor de herziening van de richtlijn beleggerscompensatiestelsels.

[11] Werkdocument van de diensten van de Commissie bij het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 1997/9/EG inzake de beleggerscompensatiestelsels - SEC(2010) 845.

[12] PB L 135 van 31.5.1994, blz. 5-14.

[13] Artikel 1, punt 2, verwijst naar beleggingsdiensten als gedefinieerd in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 93/22/EEG (RBD) alsmede de dienst vermeld in de bijlage, deel C, punt 1, bij die richtlijn.

[14] Zie bijvoorbeeld de verwijzing naar kleine beleggers in overweging 4 van de RBCS.

[15] In bijlage 1 bij de RBCS is een lijst van dergelijke beleggers opgenomen.

[16] Artikel 4, lid 2 en bijlage 1 van de RBCS.

[17] MiFID - Bijlage II.

[18] Momenteel kunnen ondernemingen die aan ten minste twee van de volgende criteria voldoen systematisch aanspraak maken op compensatie ingevolge de RBCS: balanstotaal ≤ 4 400 000 EUR, netto-omzet ≤ 8 800 000 EUR, gemiddeld aantal werknemers ≤ 50. Ingevolge de MiFID kunnen alleen de grotere ondernemingen die aan ten minste twee van de volgende criteria voldoen op zichzelf gezien als professionele cliënt worden geclassificeerd: balanstotaal ≥ 20 000 000 EUR, netto-omzet ≥ 40 000 000 EUR, eigen vermogen ≥ 2 000 000 EUR. Bij het overnemen van de MiFID-definities zou het aantal ondernemingen dat van het toepassingsgebied van de RBCS mag worden uitgesloten dan ook verkleinen.

[19] Artikel 16 en 17 van Richtlijn 2006/73/EG tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG wat betreft de door beleggingsondernemingen in acht te nemen organisatorische eisen en voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening en wat betreft de definitie van begrippen voor de toepassing van genoemde richtlijn.

[20] Artikel 18 van Richtlijn 2006/73/EG.

[21] Richtlijn 2009/65/EG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten, PB L 302 van 17.11.2009, blz. 32–96.

[22] De artikelen 22 tot en met 26 en 32 tot en met 36 van Richtlijn 2009/65/EG.

[23] Het desbetreffende wetsvoorstel zou, na raadpleging, voorjaar 2011 moeten zijn vastgesteld.

[24] Witwassen van geld is gedefinieerd in artikel 1 van Richtlijn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld. De richtlijn is ingetrokken door Richtlijn 2005/60/EG tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, PB L 309 van 25.11.2005, blz. 15–36.

[25] Richtlĳn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik), PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16–25).

[26] Artikel 7 van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels.

[27] Zie Richtlijn 2009/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009 tot wijziging van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels wat dekking en uitbetalingstermijn betreft, PB L 68 van 13.3.2009, p. 3–7.

[28] In oktober 2009 heeft de Europese Commissie een pakket wetgevingsvoorstellen vastgesteld om het toezicht op de financiële sector in Europa te versterken. De wetgeving creëert een nieuw Europees Comité voor systeemrisico's (ECSR) om risico's voor het financieel stelsel als geheel op te sporen. Zij richt ook een Europees Systeem van financiële toezichthouders (ESFT) op, bestaande uit de nationale toezichthouders en drie nieuwe Europese toezichthoudende autoriteiten voor banken, effecten en verzekeringen en bedrijfspensioenen. De EMEA is een van de drie Europese toezichtautoriteiten waarin het wetgevingspakket voorziet. Het desbetreffende wetgevingsvoorstel is beschikbaar op de volgende link:http://ec.europa.eu/internal_market/finances/docs/committees/supervision/20090923/com2009_503_en.pdf.

[29] Zie overweging 13 van de richtlijn.

[30] PB C van , blz. .

[31] PB C van , blz. .

[32] PB L 84 van 26.3.97, blz. 22-31.

[33] PB L 141 van 11.6.1993, blz. 27-46.

[34] PB L 145 van 30.4.2004, blz. 1-44.

[35] PB L 135 van 31.5.1994, blz. 5-14.

[36] PB L 241 van 2.9.2006, blz. 26-58.

[37] PB L 302 van 17.11.2009, blz. 32-96.

[38] PB L 309 van 25.11.2005, blz. 15.

[39] PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16.

[40] PB L ...