COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 18.02.1998 
COM(1998) 49 def. 
MEDEDELING VAN DE COMMISSIE 
AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT 
betreffende 
de opruiming en verwijdering van 
niet meer gebruikte offshore olie- en gasinstallaties 

Inleiding 
In juni 1995 besloot Shell, na een vergunning van de Britse regering te hebben 
ontvangen, de Brent Spar, een afgedankt olieopslagplatform, te verwijderen door hei. in 
een diepte in de Noord-Atlantische Oceaan te laten zinken. Dit heropende een uitvoer; • 
debat over de hele kwestie van de verwijdering van overbodige olie- en gasinstallaties in 
Europese wateren, waarvan er ongeveer 600 zijn. Het besluit viel samen met de 
Noordzeeconferentie en in de daaropvolgende ministeriële verklaring riep een 
meerderheid van de aanwezige ministers, met inbegrip van het bevoegde lid van de 
Commissie, maar zonder de Britse en de Noorse minister, die de enige twec landen 
vertegenwoordigden met een belangrijk aantal grote installaties die volgens de bestaande 
richtsnoeren in aanmerking kunnen komen voor verwijdering in zee, op tot een volledig 
verbod op verwijdering in zee van al die installaties, teneinde het zeemilieu te 
beschermen. 
De "Brent Spar"-affaire wekte veel belangstelling bij het grote publiek en toonde aan hoe 
moeilijk het is een verwijderingsbeleid ten uitvoer te leggen dat niet op brede steun kan 
rekenen. Uiteindelijk zag Shell zich, na een breed opgezette campagne met een 
consumentenboycot van Shell-producten in verschillende lidstaten, gedwongen zijn 
besluit te herzien en de Brent Spar werd naar een Noorse fjord gesleept in afwachting van 
een verder onderzoek naar alle verwijderingsmogelijkheden. Na dit grondige onderzoek 
kondigde Shell in januari 1998 aan dat thans werd getracht goedkeuring van het UK te 
verkrijgen om de bovendelen aan land tot schroot te verwerken en de romp te 
ontmantelen en te gebruiken voor de verlenging van een kade in Noorwegen. Sindsdien 
wordt in het kader van OSPAR uitvoerig van gedachten gewisseld over de verwijdering 
van dergelijke installaties. Voor juli 1998 is in Portugal een vergadering van de 
verdragspartijen op ministerieel niveau gepland die een besluit moet aannemen 
betreffende de voorkoming, beperking en bestrijding van verontreiniging ten gevolge van 
de verwijdering van niet meer gebruikte offshore-installaties in het kader van het Verdrag 
inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijke deel van de 
Atlantische Oceaan (OSPAR-Verdrag uit 19921). De meningen lopen nog uiteen maar 
algemeen is men het erover eens dat het overlegproces, waarvan de tekortkomingen een 
rol in de "Brent Spar"-affaire speelden, dient te worden verbeterd en dat betonnen 
installaties afzonderlijk moeten worden behandeld. Thans wordt nader ingegaan op deze 
en andere essentiële punten. 
In deze mededeling hebben de verwijzingen naar OSPAR betrekking op het Verdrag ter voorkoming 
van verontreiniging van de zee ten gevolge van het storten uit schepen en luchtvaartuigen (Verdrag 
van Oslo), dat op 15.2.1972 te Oslo werd ondertekend, en op de opvolger daarvan, zodra het in 
werking treedt, het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijke deel 
van de Atlantische Oceaan, dat op 9.9.1992 te Parijs werd ondertekend, alsook op de uitvoerendc 
commissies die bij deze verdragen zijn ingesteld. 
1. Achtergrond 
1.1 Op de Noordzeeconferentie van juni 1995 nam de Commissie het standpunt in dat 
de voorkeur diende te worden gegeven aan ecn verwijderingsmethode voor offshore olie-
en gasinstallaties waarbij deze worden hergebruikt of aan land worden gebracht voor 
recycling en voor verwijdering van onvermijdelijke afvalstoffen. 
De Commissie ondertekende derhalve de ministerièle verklaring waarin voor deze 
verwijderingsmethode werd gepleit en de verdragspartijen bij het Verdrag van Oslo en 
van Parijs inzake de bescherming van het marine milieu in het noordoostelijke deel van 
de Atlantische Oceaan (waarbij de Noordzee in het verdragsgebied valt) ("OSPAR") 
werd verzocht daaraan in 1997 gevolg te geven. Het UK en Noorwegen waren het daar 
niet mee eens, terwijl Frankrijk ervan uitging dat de verklaring betrekking had op 
staalconstructies. 
1.2. Op de volgende bijeenkomst van de OSPAR-commissic nam de meerderheid cen 
besluit aan waarbij een moratorium op verwijdering in zee werd ingestcld in afwachting 
van de goedkeuring van een nieuw desbetreffend besluit. Het UK en Noorwegen achtten 
zich daar niet door gebonden, terwijl Frankrijk zijn op de Noordzeeconferentie 
ingenomen standpunt handhaafde. Momenteel wordt in het kader van OSPAR druk 
overleg gepleegd om tot een eensgezind standpunt te komen. 
1.3. De diensten van de Commissie hebben een gereputeerd 
offshore-engineeringbedrijf belast met een gezamenlijke studie naar de technische, 
economische en milieuaspecten van de opruiming en verwijdering van dergelijke 
installaties. Deze studie werd in november 1996 voltooid en het verslag2 werd, met het 
oog op de bespreking daarvan, ter beschikking gesteld van lidstaten, EER-landen, niet-
gouvernementele milieuorganisaties en het bedrijfsleven. Het werd eveneens aan de 
verdragspartijen van OSPAR verstrekt ter ondersteuning van hun discussies. 
1.4. De aanzet tot de studie werd voornamelijk gegeven door het "Brent Spar"-
incident en de ministerièle verklaring op de Noordzeeconferentie in juni 1995. Dit was 
duidelijk een probleem met gevolgen voor de Gemeenschap en aangezien de betrokken 
landen het niet eens waren, werd het raadzaam geacht een diepgaand technisch onderzoek 
te laten uitvoeren dat als hulpmiddel voor de Commissie en anderc belanghebbende 
partijen - de studie is immers op ruime schaal vcrspreid - moet fungeren bij het bepalen 
van de beste gedragslijn op basis van een grondig inzicht in alle aspecten van de zaak. 
2 A Technical Review of the possible Methods ol Decommissioning and Disposing of Olïshore Oil and 
Gas installations - John Brown bv (technische beoordeling van dc mogelijke methodcn voor 
ontmanteling en verwijdering van offshore olie- en gasinstallaties). 
1.5. De studie brengt twee reeksen van conclusies naar voren. Voor grote betonnen 
installaties is volledige opruiming nog niet technisch beproefd en het is onwaarschijnlijk 
dat die aanpak milieuvoordelen zal opleveren, terwijl er nog geen prijskaartje aan kan 
worden gehangen. Voor de overige (d.w.z. staalconstructies), met uitzondering van een 
beperkt aantal installaties, is volledige opruiming technisch haalbaar en economibc-
verantwoord, wanneer de totale kosten van de opruiming van alle installaties als geheel 
worden beschouwd, terwijl er geen gevaren aan de uitvoering ervan zijn verbonden. 
1.6. Voor alle verwijderingsopties kan het milieueffect van residuen van toxische of 
gevaarlijke stoffen tot redelijke niveaus worden beperkt, op voorwaarde dat deze 
zorgvuldig verpakt en verwijderd worden. Volledige opruiming en verwijdering aan land 
zou ervoor zorgen dat het staal kan worden gcrecycleerd. Het spreekt bovendien vanzelf 
dat naar gelang van de gekozen opruimings- en verwijderingsopties aanzienlijke 
hoeveelheden afbraakmateriaal en puin op de zeebodem op de plaats van de installatie en 
op een mogelijke stortplaats terecht kunnen komen. 
1.7. De totale extra kosten van het aan wal brengen van alle stalen platforms voor 
recycling ten opzichte van het zonder meer uitvoeren van het strikte minimum dat door 
de richtsnoeren van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is "vereist", werden 
geraamd op 2 miljard ecu over 25 jaar of gemiddeld circa 80 miljoen ecu per jaar. Het 
effect van een dergelijke beslissing op de totale productiekosten van olie en gas zou 
verwaarloosbaar zijn, hoewel het kostenverschil bij bepaalde installaties voor de 
betrokken exploitant aanzienlijk kan zijn (zie ook punt 4.3). 
1.8. In Europese wateren bevinden zich momenteel zowat 600 installaties. Precieze 
cijfers zijn moeilijk te geven omdat de definities van wat een bepaalde installatie vormt 
uiteenlopen, bijvoorbeeld wanneer twee platforms door een vaste brug zijn verbonden en 
bepaalde installaties die qua gewicht en waterdiepte grensgevallen vormen. Algemeen 
wordt evenwel aangenomen dat er bij die 600 ongcveer 100 grote stalen installaties en 
ongeveer 20 grote betonnen installaties zijn die onder de categorie vallen waarvoor de 
IMO-richtsnoeren momenteel gedeeltelijke opruiming toestaan met het oog op de 
veiligheid van de scheepvaart. Deze richtsnoeren hebben uitsluitend betrekking op 
opruiming en zeggen niets over problemen in verband met definitieve verwijdering. De 
grote stalen installaties bevinden zich grotendeels in Britse (ongeveer 60) en Noorse 
(ongeveer 30) wateren. Enkele (ongeveer 10 in totaal) liggen thans in Ierse, Italiaanse en 
Spaanse wateren. Dat aantal kan natuurlijk nog toenemen naarmate nieuwe ontdekkingen 
worden gedaan. De 100 stalen installaties vertegenwoordigen ongeveer 85% van de totale 
staalmassa van de offshore-installaties in de Noordzee. Grote betonnen installaties komen 
momenteel alleen in Britse en Noorse wateren voor. 
2. Internationale wetgeving 
2.1. Met betrekking tot de opruiming en verwijdering van niet meer gebruikte offshore 
olie- en gasinstallaties is er een uitgebreide wetgeving beschikbaar, zowel internationaal 
(regionale en mondiale verdragen en richtsnoeren) als communautair en nationaal. De 
belangrijkste teksten zijn: 
Verdrag van Genève over het continentaal plat 1958 (mondiaal) 
Verdrag van de Verenigde Naties over het zeerecht 1982 (UNCLOS) 
Verdrag van Londen (dumping) 1972 (LC) (mondiaal) 
Richtsnoeren en regels van de Internationale Maritieme Organisatie voor de 
opruiming van offshore-installaties en -constructies op het continentaal plat 1989 
(IMO) (mondiaal) 
Verdrag van Bazel betreffende de controle op het grensoverschrijdende verkeer 
van gevaarlijke afvalstoffen en de verwijdering daarvan 1989 (mondiaal) 
Verdrag van Oslo en Parijs (OSPAR) 1992 en de voorgangers daarvan, het 
Verdrag van Oslo 1972 en het Verdrag van Parijs 1974 (regionaal) 
Verdrag van Helsinki betreffende de bescherming van het mariene milieu in de 
Oostzee 1992 (regionaal) 
Verdrag van Barcelona voor de bescherming van de Middellandse Zee tegen 
verontreiniging 1976 (regionaal) 
Zie punt 5 voor LG-wetgeving op dit gebied. 
2.2. Naarmate de industrièle activiteiten zich uitbreiden en meer aandacht wordt 
geschonken aan milieuaspecten, worden steeds meer voorschriftcn en reglementen 
opgesteld, terwijl er eigenlijk geen gemeenschappelijk juridisch standpunt is. In bepaalde 
gevallen worden opruiming en definitieve verwijdering afzonderlijk behandeld, terwijl 
andere gevallen waarin sprake is van definitieve verwijdering, bij implicatie eveneens 
betrekking moeten hebben op opruiming. Opgemerkt moet worden dat deze 
internationale en regionale verdragen en richtsnoeren in de regel uitsluitend betrekking 
hebben op minimumnormen en dat elk land strengere voorwaarden kan opleggen. 
2.3. In het oorspronkelijke Verdrag van Genève werd volledige opruiming vereist, 
maar het UNCLOS (dat nog niet door alle partijen is geratificeerd) handhaafde opruiming 
als de algemene regel, maar voerde de mogelijkheid van gedeeltelijke opruiming in en 
dus feitelijk een mogelijkheid van verwijdering in zee. In verband met de gedeeltelijke 
opruiming vereist het UNCLOS dat rekening wordt gchouden met de IMO-richtsnoeren 
voor de veiligheid van de scheepvaart. 
2.4. Het LC heeft betrekking op verwijdering door het storten in zee en staat toe dat 
olie-installaties in aanmerking komen voor definitieve verwijdering in zee op basis van 
een beoordeling van elk geval afzonderlijk. Voorts dient een vergunning voor het 
dumpen te worden geweigerd indien het afval kan worden hergebruikt, gerecycled of 
behandeld zonder onnodige risico's voor de volksgezondheid of het milieu of zonder 
buitensporige kosten. 
2.5. De IMO-richtsnoeren stellen voornamelijk technische criteria vast (diepte van het 
water en gewicht) voor platforms die voor gedeeltelijke opruiming in aanmerking kunnen 
komen en bepalen de noodzakelijke vrije hoogte in het water na gedeeltelijke opruiming 
met het oog op de veiligheid van de scheepvaart. Essentieel daarbij is dat de installatics 
zich in water met een diepte van meer dan 75 m moeten bevinden of meer dan 4.000 ton 
moeten wegen. Een aanbeveling aan de wetenschappelijke groep van het Verdrag van 
Londen met het oog op de herziening van deze richtsnoeren zal in november door het 
Raadgevend comité van verdragspartijen worden bcsproken. 
16 Het Verdrag van Bazel heeft betrekking op het grensoverschrijdende verk^er van 
gevaarlijke afvalstoffen en de verwijdering daarvan. De Gemeenschap en de lidstaten zij 
partij bij dit Verdrag. Hoewel dit Verdrag geen specifieke bepalingen inzake le 
verwijdering van offshore-installaties of de verwijdering van afval in zee bcvat, vereist 
het Verdrag dat zo weinig mogelijk gevaarlijke afvalstoffen worden geproduceerd en óu\ 
v/aar gevaarlijke afvalstofffen niet kunnen worden vermeden, een milieuvriendelijk 
beheer wordt gegarandeerd. 
2.7. Een reeks regionale zeeverdragen, die betrekking hebben op de bescherming van 
het mariene milieu, bevat voorschriften voor installaties in bepaalde zeeèn. De Europese 
Gemeenschap is partij bij het Verdrag van Helsinki, dat voor de Oostzee geldt en waarin 
volledige opruiming en verwijdering aan land wordt vereist, en bij het Verdrag van 
Barcelona, dat voor de Middellandse Zee geldt en waarin de eisen van het UNCLOS 
worden overgenomen. Tenslotte heeft de Europese Gemeenschap het OSPAR-Verdrag 
ondertekend en zal zij spoedig verdragspartij worden. 
2.8. Maatregelen in het kader van verschillende regionale zeeverdragen kan tot 
uiteenlopende regels leiden tussen regios. Dit staat bijvoorbeeld momenteel ter discussie 
bij het OSPAR-Verdrag (12 EG-lidstaten, 2 EER-landen, 1 derde land en de Europese 
Gemeenschap). Het Verdrag van Helsinki (4 EG-lidstaten, 5 dcrdc landen en de Europese 
Gemeenschap) heeft reeds beslotcn dat alle afgedankte installaties volledig opgeruimd en 
aan wal gebracht moeten worden. 
2.9. OSPAR verenigt het Verdrag van Parijs, dat betrekking heeft op verontreiniging 
vanaf het land, dat door de Gemeenschap is ondertekend en waarbij de Commissie 
namens de Gemeenschap onderhandelt en stemt, en het Verdrag van Oslo, dat betrekking 
heeft op verontreiniging op zee en waarbij de Gemeenschap waarnemer is. In oktober 
19973 besloot de Gemeenschap het Verdrag te ratiflceren en het zal naar verwachting 
begin 1998 van kracht worden. 
2.10. Elk land heeft nog eigen wetten en voorschriften. In brede trekken komt het erop 
neer dat het UK en Noorwegen elke installatie afzonderlijk behandelen binnen de grenzen 
van de IMO-richtsnoeren, terwijl het beleid van de overige landen vereist dat de 
definitieve verwijdering aan land geschiedt, hoewel moet worden vermeld dat volgens de 
IMO-richtsnoeren en het Verdrag van Oslo vrijwel al hun installaties in elk geval 
volledig moeten worden opgeruimd. 
3. Lopende werkzaamheden 
3.1. In het kader van OSPAR hebben de recente discussies plaatsgevonden naar 
aanleiding van de ministeriële verklaring van de Noordzeeconferentie waarin werd 
aangedrongen op een OSPAR-besluit tot implementatie van de verklaring. Het is een 
moeilijk op te lossen probleem aangezien de verdragspartij en bij het OSPAR-Verdrag 
zich kunnen onttrekken aan besluiten die in het kader van het Verdrag worden genomen. 
Consensus is dan ook een eerste vereiste voor een zinvol besluit. 
PB 
3.2. De diensten van de Commissie nemen deel aan de voorbereidende besprekingcn 
in het kader van OSPAR en een ontwerp-besluit zou gereed moeten zijn voor bespreking 
op de OSPAR-ministerconferentie in juli 1998. Een eerste ontwerp-besluit is opgesteld 
maar de fundamentele problemen zijn nog niet opgelost. Op de volgende, tot op zekere 
hoogte onderling samenhangende gebieden is nog geen overeenstemming bereikt: 
Structuur van het besluit - Terwijl het UK en Noorwegen er voorstander van zijn 
algemeen toe te staan dat definitieve verwijdering in zee in overweging wordt genomen 
in combinatie met een lijst van categorieën van installaties waarvoor een dergelijke 
verwijderingsmethode is verboden (verbodslijst), zijn de overige verdragspartijen voor 
een besluit dat is gebaseerd op een algemeen verbod van dumping met een lijst van 
installaties die niettemin in aanmerking kunnen komen voor definitieve verwijdering in 
zee (positieve lijst). Recente ministeriële verklaringen in het UK wijzen er evenwel op 
dat het UK uiteindelijk de positieve lijst zal aanvaarden, indien voldoende vooruitgang 
kan worden geboekt op andere gebieden van het ontwerp dat thans ler discussie staat. 
Uitzonderingsclausule - Het UK en Noorwegen hebben voorgesteld dat hun 
"verbodslijst" wordt aangevuld met een uitzonderingsclausule die in bepaalde 
omstandigheden toestaat dat installaties op de verbodslijst eveneens voor definitieve 
verwijdering in zee in aanmerking komen. Zij hebben tevens voorgesteld dat indien voor 
de "positieve lijst" wordt gekozen, deze eveneens wordt aangevuld met een 
uitzonderingsclausule die toestaat dat installaties die niet op de positieve lijst zijn 
vermeld, in aanmerking komen voor definitieve verwijdering in zee. De overige 
verdragspartijen lijken niet overtuigd van de werkelijke noodzaak van een dergelijke 
uitzonderingsclausule, vooral in het geval van de verbodslijst en er is trouwens geen 
overeenstemming over de mogelijke criteria voor dergelijke uitzonderingen. 
Omschrijving van de technische eigenschappen van de categorieën van (grote stalen) 
installaties die volgens het besluit in aanmerking kunnen komen voor het dumpen in zee. 
Het UK en Noorwegen wensen ervoor te zorgen dat alle installaties die volgens de 
IMO-richtsnoeren niet volledig dienen te worden opgeruimd, in aanmerking kunnen 
komen voor het dumpen in zee. Het ziet crnaar uit dat de overige verdragspartijen het 
dumpen in zee van stalen installaties wensen te verbieden of het aantal te beperken dat in 
aanmerking kan komen voor het dumpen in zee door het invoeren van strengere 
technische criteria dan de IMO-richtsnoeren inzake opruiming. 
Toekomstige installaties - In de IMO-richtsnoeren wordt alleen onderscheid gemaakt 
tussen bestaande installaties en installaties die na 1 januari 1998 zijn gebouwd in verband 
met het criterium van de waterdiepte die van 75 tot 100 m wordt verhoogd en met het feit 
dat deze nieuwe installaties zodanig moeten worden ontworpen dat zij kunnen worden 
gedemonteerd. Het UK en Noorwegen wensen kennelijk deze behandeling in het 
OSPAR-besluit over te nemen, terwijl de overige verdragspartijen kennelijk wensen te 
waarborgen dat alle toekomstige installaties aan land worden verwijderd. Aangezien 
wordt vereist dat nieuwe installaties zodanig worden ontworpen dat zij demonteerbaar 
zijn, een eis die in bepaalde landen overigens al verschillende jaren geldt, lijkt de 
voorkeur te moeten worden gegeven aan een besluit waarin de verwijdering op het land 
voor alle nieuwe installaties verplicht wordt gesteld. 
Gezien echter de tijd die is vereist voor het ontsluiten, ontginnen en uitpuüen van 
voorraden is het weinig waarschijnlijk dat nieuwe installaties in de eerstkomcnde jarcn in 
aanmerking zulien komen voor ontmanteling. 
Qverleg - Algemcen is men het erover eens dat ovcrleg moel worden geplecgd over c: 
eventuele vergunning voor verwijdering in zce. Er is echter nog geen overeenstemming 
over de tijd die het overleg in beslag mag nemen en vooral de mogelijkheid voor 
overlegbijeenkomsten van de verdragspartijen met de industrie en niet-gouvernementele 
milieuorganisaties in alle gevallen waarin verwijdering in zee wordt voorgesteld en 
evenmin over de hoeveelheid informatie die de geraadpleegde verdragspartijen ter 
beschikking moet worden gesteld. Het UK en Noorwegen zijn kennelijk voorstander van 
minder uitgebreid overleg dan de overige verdragspartijen zouden wensen, maar het ziet 
er thans naar uit dat men het eens kan worden over de overlegvorm. 
De criteria voor installaties die in aanmerking kunnen komen voor verwijdering in zee 
zijn belangrijk omdat de discussies in de richting gaan van een standpunt waarbij 
bepaalde installaties altijd aan land zulien mocten worden gebracht, terwijl andere 
installaties in aanmerking kunnen komen voor verwijdering in zee, met dien verstande 
dat elk geval afzonderlijk moet worden beoordeeld. Hoeveel van deze grote stalen 
"IMO'Mnstallaties afzonderlijk moeten worden beoordeeld is van fundamentele 
betekenis voor het besluit. Mogelijkc oplossingen voor de impasse omvatten het 
overnemen van de IMO-criteria, het vaststellen van nieuwe criteria of het omzeilen van 
het probleem door verwijdering in zee van alle installaties te verbieden en zich op de 
uitzonderingsclausule toe te spitsen. 
3.3. De diensten van de Commissie hebben steeds beklemtoond dat een 
OSPAR-besluit alleen effect kan sorteren indien het door alle verdragspartijen wordt 
gesteund; zij hebben dan ook getracht tot op zekere hoogte tussen de twee 
belangengroepen te bemiddelen, daarbij uitgaande van het standpunt dat de Commissie 
op de Noordzeeconferentie in 1995 heeft ingenomen en van de bevindingen van het 
technisch onderzoek door de diensten van de Commissie. 
3.4. In mei 1997 heeft de Britse regering een begin gemaakt met een herziening van 
het Britse beleid op het stuk van milieubescherming en van de offshore exploratie en 
productie van koolwaterstoffen; de eerste verklaringen aan de pers en op de bijeenkomst 
van de OSPAR-commissie in september 1997 wijzen erop dat het UK steeds meer nadert 
tot het standpunt van de overige EG-lidstaten, met name dat verwijdering in zee negatief 
moet worden beoordeeld. Er zijn echter nog belangrijke gebieden waar men het niet eens 
is over de vorm en inhoud van het ontwerp-besluit. 
3.5. Het besluit zal vermoedelijk worden vastgesteld op de OSPAR-bijeenkomst op 
ministerieel niveau in juli 1998. Tegen die tijd moet het OSPAR-Verdrag in werking zijn 
getreden. Ingeval het nieuwe verdrag niet is bekrachtigd, zal een besluit formeel worden 
genomen door het Verdrag van Oslo, waarbij de Europese Gemeenschap waarnemer is. 
4. Overige aspecten waarmee bij het beoordelen van opties rekening moet 
worden gehouden 
Buiten bovenvermelde technische en milieuaspecten zijn de volgende punten eveneens 
zeer relevant: 
4.1. Lidstaten 
4.1.1. De opruimings- en verwijderingskosten worden in de eerste plaats gedragen door 
de eigenaars van de installaties, namelijk de oliemaatschappijcn, waarin in bepaalde 
gevallen de overheid participeert. Omdat die uitgaven in grote mate aftrekbaar zijn van 
de belastingen, kan het voorkomen dat lidstaten zelf indirect een deel van de kosten 
financieren via verminderde belastinginkomsten. De geraamde kosten voor het UK, de 
lidstaat die het sterkst kan worden getroffen door een verscherping van bestaande 
voorschriften, bedragen bijvoorbeeld tot 70% van eventuele extra opruimings- en 
verwijderingskosten. 
4.1.2. Het merendeel van de grotere stalen installaties komt voor in het UK, maar dat 
kan ook voor andere lidstaten gaan spelen indien zij overgaan tot offshore exploratie en 
productie van olie en gas. Het UK is duidelijk voorstander van een benadering waarbij 
elk geval afzonderlijk wordt bekeken en zal waarschijnlijk grotere nadruk leggen op een 
kosten-batenanalyse van de verwijderingsopties dan andere lidstaten met dergelijke 
installaties. 
4.2. Noorwegen 
4.2.1. Noorwegen is het andere land dat momenteel sterk kan worden getroffen en 
waarvoor als EER-land uiteindelijk communautaire wetgeving zou gelden. Noorwegen 
neemt momenteel eenzelfde standpunt als het UK in ten aanzien van het 
besluitvormingsproces hoewel, omdat het Noorse overheidsaandeel in de kosten wordt 
voldaan door een contante betaling aan de eigenaar (op basis van het belastingverleden 
van het betrokken olie- of gasveld), goedkeuring door de Storting, het Noorse Parlement, 
is vereist. Het financiële effect zal bijgevolg een stijging van de overheidsuitgaven zijn in 
plaats van een verlaging van de belastinginkomsten zoals in het UK. 
4.3. Industrie 
4.3.1. De exploratie- en productie-industrie is sterk gekant tegen elke wijziging in de 
huidige aanpak waarbij elk geval afzonderlijk wordt bekeken, met name wat betreft de 
grotere installaties waaronder naar hun mening de zowat honderd installaties vallen die 
volgens de IMO-richtsnoeren niet volledig behoeven te worden opgeruimd. Aanvankelijk 
werd technische uitvoerbaarheid als de belangrijkste factor naar voren geschoven, maar 
de industrie legt in toenemende mate de nadruk op extra kosten en veiligheidsfactoren 
vergeieken bij de milieuvoordelen. Hun vereniging E & P Forum acht bepaalde algemene 
kostenramingen in de technische beoordeling van John Brown niet representatief voor 
afzonderlijke gevallen en verwijst naar de resultaten van studies betreffende twee 
afzonderlijke installaties waarbij de kosten aanzienlijk hoger zijn dan de ramingen van 
John Brown. De offshore aannemersbedrijven hebben daarentegen steeds, maar met niet 
al te veel nadruk, gesteld dat alle stalen constructies veilig kunnen worden opgeruimd. 
Hun vereniging IPLOCA heeft bij het formuleren van opmerkingen op de technischc 
beoordeling van John Brown de kostenramingen niet in twijfel getrokken. 
4.3.2. Het beleid van de vereniging van de visserij-industrie Europêche streeft naar 
volledige opruiming van alle installaties wanneer zij buiten bedrijf worden gesteld. D? 
visserij-industrie heeft altijd al haar bezorgdheid uitgesproken over het feit dat offshore 
exploratie en productie van nadelige invloed kan zijn op de bevissingsmogelijkheden 
door verontreiniging, door beperking van het voor de visserij beschikbare gebied en door 
installaties die de vistuigen kunnen beschadigen. 
4.4. Niet-gouvernementele milieuorganisaties 
4.4.1. Milieugroepen pleiten er nog steeds sterk voor dat stalen installaties aan wal 
worden gebracht voor recycling en/of definitieve verwijdering, hoewel hun houding 
tcgenover betonnen installaties enigszins is veranderd. Veel nadruk wordt gelegd op de 
plicht uit voorzorg te handelen gezien de onzekerheden van verwijdering in zee en op de 
moeilijkheid te rechtvaardigen wat, mct betrekking tot het afvalprobleem, als een 
uitzonderlijk gunstige behandeling van de olie- en gasindustrie wordt beschouwd. De 
trend in de internationale en communautaire wetgeving is immers dat steeds minder afval 
in zee wordt gestort. 
4.5. Problemen in verband met de aansprakelijkheid voor verlaten of gedumpte 
installaties 
4.5.1. Hoewel het UNCLOS niets zegt over de aansprakelijkheidskwestie dienen de 
verdragspartijen volgens de IMO-richtsnoeren van 1989 en het protocol van 1996 bij het 
Verdrag van Londen van 1972 de aansprakelijkheidskwestie te behandelen. Volgens de 
IMO-richtsnoeren bijvoorbeeld dienen kuststaten ervoor te zorgen dat de eigendomstitel 
op installaties en constructies die niet vollcdig van de zeebodem zijn verwijderd 
ondubbelzinnig is en dat de verantwoordclijkheid voor onderhoud en de financiële 
draagkracht om de aansprakelijkheid voor tockomstige schade te dragen duidelijk zijn 
vastgesteld. 
4.5.2. In de meeste gevallen zal de oorspronkelijke eigenaar van de installatie naar alle 
waarschijnlijkheid aansprakelijk blijven. In het advies van het UK "richtsnoeren voor de 
industrie - het abandonneren van offshore installaties en pijpleidingen in verband met de 
petroleumwet 1987 (1995)" wordt bijvoorbeeld erkend dat het abandonneren normaliter 
niets verandert aan het eigenaarschap en dat de oorspronkelijke eigenaars eeuwig 
aansprakelijk blijven voor eventuele vergoedingen of schade. Hoewel deze benadering in 
overeenstemming is met het beginsel dat de vervuiler betaalt, doet de blijvende 
aansprakelijkheid een aantal problemen rijzen, met name de vraag of de rekening voor in 
de toekomst veroorzaakte schade daadwerkelijk aan die eigenaars kan worden 
gepresenteerd. 
10 
4.5.3. Een andere benadering zou zijn dat de staat de verantwoordelijkheid voor niet 
meer gebruikte installaties op zich neemt. In de Verenigde Staten hebben enkele staten de 
verantwoordelijkheid voor bepaalde verlaten platforms aanvaard. Wanneer de bevoegde 
dienst van deze staten de eigenaar een vergunning verleent voor hct dumpen in zee, wordt 
deze eigenaar ontheven van elke verdere aansprakelijkheid. De industrie lijkt voorstander 
te zijn van een bepaalde vorm van beperking of overdracht van aansprakelijkheid op een 
overheidsinstantie. Het is niet duidelijk of ander landen bereid zijn hetzelfde te doen. 
4.5.4. In het kader van de bestaande regels is erkend dat het belangrijk is duidelijk te 
bepalen wie de rechtmatige eigenaar is van een in zee verwijderde installatie en wie daar 
financieel aansprakelijk voor is. Of de overheid dan wel een bedrijf uiteindelijk 
verantwoordelijk is, is minder belangrijk dan ervoor te zorgen dat op het tijdstip dat 
verwijdering in zee plaatsvindt duidelijk vaststaat wie aansprakelijk is, zodat de 
noodzakelijke effectieve bescherming voor gebruikers van de zee gewaarborgd is. 
4.6. Concurrentie en concurrentiepositie 
4.6.1. In theorie kunnen uiteenlopende maatstaven tot concurrentieproblemen leiden. De 
Noordzee is een tot volle ontwikkeling gekomen olie- en gasgebied met een stabiele 
regelgeving en de extra kosten van een beleid dat op vollcdigc opruiming en verwijdering 
aan land is gericht, zijn niet essentieel voor hct investeringsbesluit. Zij doen zich voor 
aan het eind van een inkomensstroom van een aantal jaren en de nettokosten daarvan op 
het tijdstip van het ontwikkelingsbesluit zijn te verwaarlozen. Het is dan ook 
onwaarschijnlijk dat er een ernstig gevaar is dat investeringen wegens de kosten van de 
Noordzee naar andere gebieden worden afgeleid. 
4.6.2. Indien twee regio's echter verschillende maatstaven hanteren met betrekking tot 
het milieubeleid en met name afvalbeheer, kan een probleem rijzen. De onderhandelingen 
en de implementatie binnen de Gemeenschap zouden evenwel voor uniformiteit in alle 
betrokken regio's zorgen en derhalve eventuele concurrentieproblemen op dit gebied 
voorkomen. Onenigheid binnen OSPAR kan in feite wel overslaan op de Gemeenschap. 
4.7. Derde landen 
4.7.1. De betrekkingen van de Gemeenschap met andere derde landen dan Noorwegen 
kunnen eveneens een probleem worden, indien volledige opruiming een algemene eis 
wordt waarvoor enkel een beperkt aantal uitzonderingen geldt, daar een aantal bedrijven 
die in de Noordzee werken deel uitmaken van groepen waarvan de moedermaatschappij 
in een derde land is gevestigd. In de Verenigde Staten van Amerika bijvoorbeeld, waar 
weliswaar over het algemeen volledige opruiming wordt vereist, vindt op grote schaal 
hergebruik plaats in het kader van een "rigs to reefs"-programma en is er dus in feite 
sprake van verwijdering op zee, zij het via "hergebruik". Weinig installaties hebben 
echter de omvang van de grote installaties in de Noordzee en geen enkele daarvan heeft 
trouwens het einde van zijn nuttige levensduur bereikt. Men is het niet eens over de 
overdraagbaarheid van het "rigs to reefs"-beleid op de Noordzee waar de situatie 
enigszins verschilt van die in de Golf van Mexico. In het kader van OSPAR is het in 
theorie toegestaan, maar de noodzakelijke richtsnoeren zijn nog niet opgesteld en 
goedgekeurd. Aangezien alle richtsnoeren of voorschriften op alle installaties van 
loepassing zijn, ongeacht de nationaliteit van de eigenaar, kunnen ondernemingen uit 
derde landen dan ook geenszins worden gediscrimineerd. 
11 
5. De communautaire dimensie 
5.1. De verwijdering van buiten bedrijf gestelde offshore-installaties die zich binnen 
de jurisdictie van de lidstaten bevinden, vormt duidelijk een bevoegdheidsgebied van de 
Gemeenschap overeenkomstig artikel 130R, lid 1, van het EG-Verdrag. Bovendien kan 
de Gemeenschap met betrekking tot milieuvraagstukken externe bevoegdheid uitoefenen 
overeenkomstig artikel 130R, lid 4, van het Verdrag en kan zij derhalve namens de 
lidstaten deelnemen aan internationale onderhandelingen. Het ontwerp-OSPAR-besluit 
geldt voor zowel nieuwe als bestaande installaties. Het zal dan ook niet alleen voor 
bekende gebieden waar zich installaties bevinden gevolgen hebben, maar ook voor de 
nog onbekende gebieden waar eventueel later installaties kunnen worden opgetrokken. 
5.2. Buiten bedrijf gestelde offshore-installaties vormen op milieugebied een 
belangrijke uitdaging doordat zij de oorzaak kunnen zijn van verontreiniging door 
gevaarlijke stoffen, waaronder olieresiduen, die zowel uit de installaties zelf en als uit het 
boorgruis afkomstig zijn. Andere belangrijke uitdagingen op milieugebied hebben te 
maken met de aanzienlijke hoeveelheden materialen die natuurlijke radioactieve stoffen 
van geringe specifieke activiteit bevatten alsmede het beheer en de verwijdering van de 
zeer grote hoeveelheden afbraakafval van de constructies. De ontmantelingskwestie doet 
ook niet met het milieu samenhangende aspecten vragen opkomen die betrekking hebben 
op de bescherming van andere gebruiksmogelijkheden van de zee. 
5.3. Gevaarlijke en radioactieve stoffen die in het mariene milieu terechtkomen, 
verspreiden zich vrij in de zee over de grenzen heen naar gelang van de heersende 
stromingen en meteorologische omstandigheden en verontreiniging veroorzaken. In deze 
context kan de noodzaak om verontreinigd boorgruis te verwijderen van invloed zijn op 
besluiten inzake de noodzaak om de installaties volledig van de zeebodem weg te ruimen. 
Bescherming van de zee tegen dergelijke verontreiniging is dan ook duidelijk een 
internationale eis. De Gemeenschap beschikt reeds over uitgebreide wetgeving ter 
voorkoming van directe en indirecte verontreiniging van de zee door gevaarlijke stoffen. 
Voorbeelden van deze belangrijke wetgeving zijn onder andere Richtlijnen 76/464/EEG 
(lozing van gevaarlijke stoffen) en 76/769/EEG (beperking van het op de markt brengen 
en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten) alsook het risico-
beoordelingskader dat bij Verordening 793/93/EEG van de Raad is vastgesteld 
(risicobeoordeling). De Gemeenschap heeft voorts basisnormen voor de veiligheid op het 
gebied van de blootstelling aan straling vastgesteld in Richtlijn 96/29/EURATOM 
(basisnormen). Een OSPAR-besluit betreffende offshore-installaties kan, afhankelijk van 
de inhoud, ten dele het gunstige milieueffect van de implementatie van communautaire 
wetgeving inzake gevaarlijke stoffen en blootstelling aan radioactiviteit ondergraven. 
5.4. Op het gebied van afvalverwijdering, zowel voor gevaarlijk als voor ongevaarlijk 
afval, is een Gemeenschapsbeleid uitgestippeld en is er uitgebreide communautaire 
wetgeving beschikbaar, met name Richtlijnen 75/442/EEG (afvalkader) en 91/689/EEG 
(gevaarlijk afval). Met de afvalwetgeving wordt gestreefd naar vermindering van de 
gevaren van gevaarlijke afvalstoffen voor het milieu, bescherming van de 
volksgezondheid en het milieu tegen schadelijke effecten als het gevolg van vervoer, 
behandeling en storten van afval, en de bevordering van terugwinning met het oog op het 
behoud van natuurlijke rijkdommen. 
12 
De afvalwetgeving verbiedt onder meer het achterlaten van afval, vereist dat afval wordt 
behandeld zonder gevaar voor het water en zonder gebruik te maken van methoden die 
het milieu schade kunnen berokkenen en vereist voorts de scheiding van gevaarlijke en 
ongevaarlijke afvalstoffen die dan verder veilig moeten worden behandeld en verwijderd. 
Voor de Gemeenschap is het dus zeer belangrijk ervoor te zorgen dat er geen tegenspraak 
is tussen een toekomstige regeling voor de afbraak en verwijdering van 
offshore-installaties en het beleid en de wetgeving van de Gemeenschap inzake afval. 
5.5. Op het gebied van de bescherming van de soorten en hun habitats en het behoud 
van de biodiversiteit dienen de lidstaten onderling overleg te plegen. De Gemeenschap 
heeft derhalve wetgeving op dit gebied vastgcsteld, met name Richtlijnen 79/409/EEG 
(vogelstand) en 92/43/EEG (instandhouding van de natuurlijke habitats). Daar 
maatregelen met betrekking tot de afbraak en verwijdering van offshore-installaties 
gcvolgcn kunnen hebben voor de soorten en habitats, is de verwijdering van 
offshore-installaties duidclijk een vraagstuk waarvoor een internalionalc oplossing moet 
worden uitgewerkt. 
5.6. Uit de voor de diensten van de Commissie uitgevoerde studie blijkt dat, als tot 
verwijdering in zee moet worden overgegaan, het afzinken van de installatie op de plaats 
van bedrijf de enige doorgaans rendabele oplossing vormt. Hoewel er geen 
wetenschappelijk bewijs is dat de aanwezigheid van dergelijke constructies op de 
zeebodem de fauna en de flora van de zee zal vermeerderen, kan een plaatselijke 
concentratie van vissen en andere diersoorten in en rond de constructies ontstaan, zeer 
waarschijnlijk ten koste van andere gebieden. 
Bovendien is de zeebodem op het merendeel van deze plaatsen sterk verontreinigd door 
de aanwezigheid van grote hoeveelheden van olie doortrokkcn boorgruis, afkomstig van 
de olie- en gasontginningsactiviteiten. Verwijdering in zee kan daarom onnodige 
blootstelling van de mariene fauna en flora aan olieveronlreiniging tot gevolg hebben 
waardoor, afgezien van de algemene schadelijke effecten van die blootstelling, ook de vis 
wordt aangetast. Verwijdering in zee kan bijgevolg de voordelen van communautaire 
wetgeving inzake de bescherming van soorten en habitats tenietdoen en in de toekomst 
aanleiding geven tot inbreuken op die wetgeving. Eén en ander kan voorts van invloed 
zijn op de kwaliteit van de voor menselijke consumptie gevangen vis. 
5.7. Een ander belangrijk aspect waarmee rekening moet worden gehouden is de 
bescherming van andere gebruiksmogelijkheden van de zee en de zeebodem door de 
mens. Een belangrijk voorbeeld daarvan is de veiligheid van de scheepvaart die op 
internationaal niveau afdoende wordt gewaarborgd door de IMO-richtsnoeren inzake de 
opruiming van installaties. Een ander belangrijk vraagstuk is de interactie van 
opruimingsbesluiten met het beheer van de visserij in volle zee, dat in het kader van het 
gemeenschappelijk visserijbeleid een bcvoegdheid van de Gemeenschap is. De mate 
waarin buiten bedrijf gestelde offshore-installaties worden opgeruimd zal ongetwijfeld 
van invloed zijn op de beschikbaarheid van de bctrokkcn gebieden voor bepaalde soorten 
visserij en op de veiligheid van de vissers en zal de kans op verlies van vistuigen en 
vaartuigen in mindere of meerdere mate verhogen. Maatregelen op het gebied van 
opruiming en verwijdering van buiten bedrijf gestelde offshore-installaties hinderen 
bijgevolg in niet onaanzienlijke mate het gemeenschappelijk visserijbeleid, met name het 
beheer van de visgebieden wordt hierbij doorkruist. 
13 
Hoewel de invloed van besluiten inzake opruiming en verwijdering van 
offshore-installaties op de productieprijs van olie en gas te verwaarlozen is, is het voor de 
Gemeenschap niet onbelangrijk ervoor tc zorgen dat voor de industrie die olie en gas 
exploreert en ontgint, op het stuk van opruimings- en verwijderingsvoorschriftcn in de 
gehele Gemeenschap dezelfde aanpak geldt, zodat die voorschriften geen 
concurrentiefactor kunnen worden. 
5.8. Kortom, het vraagstuk van de opruiming en verwijdering van niet meer 
gebruikzijnde offshore olie- en gasintallaties is voor de Gemeenschap van het 
allergrootste belang. Op milieugebied hangt het vooral samen met problemen zoals 
verontreiniging door gevaarlijke stoffen en laagradioactief afval, gevaarlijke en 
ongevaarlijke afvalstoffen, behoud van de biodiversiteit en bescherming van de soorten 
en habitats. Op andere gebieden hangt het met name samen met het gemeenschappelijk 
visserijbeleid en met het streven naar een gemeenschappelijke aanpak in de hele 
Gemeenschap op het stuk van ontmantelingsvoorschriften en residuele aanprakelijkheid, 
zodat deze geen concurrentiefactoren tussen lidstaten kunnen worden. Een duidelijk en 
ondubbelzinnig Gemeenschapsbeleid met een consequente implementatie zal met name 
mede zorgen voor een uniforme toepassing en naleving van Gemeenschapsbeleid en 
maatregelen op dit gebied, zowel binnen dezelfde zeeën als tussen verschillendc zeeën, 
en zal met name de kans op onverenigbaarheid en ongelijke behandeling doen afnemen 
waartoe uiteenlopende benaderingen in de verschillendc regionale zeeverdragen kunnen 
leiden. 
Een optreden van de Gemeenschap op het gebied van de verwijdering van offshore olie-
en gasinstallaties is bijgevolg wenselijk. Het is duidelijk dat de doelstellingen op dit 
gebied beter door de Gemeenschap kunnen worden bereikt dan door de lidstaten 
afzonderlijk. 
6. Bepaling van een communautair standpunt 
6.1. De verwijdering van offshore olie- en gasintallaties is een kwestie van direct 
belang voor de Gemeenschap. Zonder een direct optreden van de Gemeenschap zouden 
de initiatieven beperkt blijven tot onderhandelingen van de afzonderlijke lidstaten binnen 
de verschillende regionale verdragen en maatregelen zouden voornamelijk op het niveau 
van een lidstaat worden genomen. Een lidstaat zou alleen gehouden zijn de specifieke 
regels te implementeren waaraan hij zijn steun hecft toegezegd en die zijn vastgesteld 
door de verdragen waarbij hij partij is. Het gevaar bestaat dan dat het gebrek aan een 
coherente aanpak in de Gemeenschap leidt tot ongelijke behandeling van concurrerende 
bedrijven en mogelijk tegenstrijdige milieubeschermingsmaatregelen. Ook indien de 
verschillende regionale zeeverdragen dezelfde regels zouden vaststellen, kunnen zij in de 
Gemeenschap nog op zeer uiteenlopende wijze worden toegepast, zowel binnen dezelfde 
zeeën als tussen verschillende zeeën. Uitvoering van verdragsbesluiten kan bovendien 
moeilijk worden opgelegd. Dit mogelijke gebrek aan consistentie en uitvoerbaarheid kan 
ertoe leiden dat op een later tijdstip een communautair optreden noodzakelijk wordt om 
de situatie recht te trekken en te voorkomen dat ondernemingen in de Gemeenschap met 
uiteenlopende regelgevingsstelsels worden geconfronteerd. 
14 
6.2. Een manier om vooruit te komen zou het onmiddellijk voorstellen van een interne 
communautaire wetgeving, zoals een richtlijn van de Raad, kunnen zijn. Gezien de aard 
en het wetgevingsproces van de Gemeenschap kan een uniforme toepassing en naleving 
worden gewaarborgd, maar alleen in de EG en EER. Het nadeel daarvan is dat alleen 
lidstaten van de EG en EER tot de gemeenschappelijke aanpak gehouden zijn, terwijl 
andere derde landen die eveneens aan de betrokken zeeën grenzen, niet verplicht zijn 
dezelfde of soortgelijke maatregelen te implementeren, als de Gemeenschap niet het 
initiatief neemt om in het kader van de relevante regionale zeeverdragen 
onderhandelingen te voeren met het oog op de vaststelling van dergelijke voorschriften. 
Hoewel deze benadering het voordeel inhoudt voor alle EG-lidstaten onmiddellijk te 
gelden, d.w.z. ook voor lidstaten buiten OSPAR, namelijk Oostenrijk, Griekenland en 
Italië, zou het voor Noorwegen pas na een besluit van het gezamenlijk EER-comité 
gelden. Dit kan ook als nadelig voor de belangen van de Gemeenschap op andere 
beleidsgebieden van OSPAR worden geïnterpretcerd, indien zou worden opgemerkt dat 
de Commissie op eigen houtje maatregelen door tracht te drukken via EG-wetgeving in 
plaats van via het pas geratificeerde OSPAR-Verdrag. Voorts kan deze aanpak worden 
beschouwd als een poging om Noorwegen buiten de onderhandelingen over een definitief 
beleid te houden. 
6.3. Voorzichtiger en raadzamer zou zijn dat de Gemeenschap via de respectieve 
regionale verdragen inzake het mariene milieu onderhandelt over voorschriften en 
reglementen die een uniform beleid in alle regio's waarborgen dat, voorzover van 
toepassing, ook voor derde landen buiten de EG geldt. Het is duidelijk dat voor derde 
landen alleen de toepassings- en nalevingsregcls van de verdragen zouden gelden, terwijl 
EG- en EER-lidstaten kunnen profiteren van gevestigde communautaire regels inzake 
toepassing en naleving. Een dergelijk optreden via OSPAR zorgt ervoor dat kan worden 
voortgebouwd op de aanzienlijke hoeveelheid tijd en energie die in het kader van dat 
verdrag reeds is gespendeerd aan onderhandelingen om in juli van dit jaar tot een 
overeenkomst te komen, terwijl Noorwegen ten volle zijn rol kan spelen bij de 
onderhandelingen over het besluit. Een soortgclijk optreden van de Gemeenschap in het 
kader van de overige regionale verdragen kan dan noodzakelijk worden geacht om het 
beleid tot nog meer landen uit te breiden. 
7. Conclusies 
7.1. De aanbevolen aanpak is derhalve dat de Gemeenschap onderhandelt over een 
beleid inzake opruiming en verwijdering van offshore olie- en gasinstallaties en dat 
implementeert via multilaterale overeenkomsten in het kader van internationale forums 
zoals OSPAR. 
7.2. In dit stadium moet de Gemeenschap streven naar zoveel mogelijk flexibiliteit ten 
aanzien van de gedetailleerde inhoud van eventuele besluitvorming, regelgeving of 
wetgeving, teneinde de huidige pogingen in het kader van OSPAR om tot een voor 
iedereen aanvaardbare oplossing te komen, niet in gevaar te brengen. Een politiek 
aanvaardbaar OSPAR-besluit moet evenwel in overeenstemming zijn met de huidige 
beleidslijnen van de Gemeenschap en wanneer dat beleid momentcel wordt herzien moet 
het in overeenstemming zijn met de meest recente analyses en conclusies, zodat dan ook 
eerder brede dan gedetailleerde doelstellingen worden aangegeven. 
15 
7.3. Een eventueel optreden van de Gemeenschap moet naar een hoog niveau van 
milieubescherming streven en waarborgen dat de niet meer gebruikte installaties in 
kwestie worden behandeld op een wijze die in overeenstemming is met de wijze waarop 
andere afvalstoffen krachtens de communautaire wetgeving worden behandeld en met het 
milieu- en energiebeleid van de Gemeenschap alsook met de behoeften van het 
gemeenschappelijk visserijbeleid. 
7.4. Voorts dient rekening te worden gehouden met de resultaten van de in 1996 in 
opdracht van de Commissie uitgevoerde technische beoordeling, met name de conclusies 
inzake technische haalbaarheid en veiligheid, alsook met de resultaten van de lopende 
interne studie en analyse die op enkele uitzonderingen na het oorspronkelijke standpunt 
van de Commissie op de 4e Noordzeeconferentie in 1995 ondersteunt dat volledige 
opruiming en recycling en verwijdering aan land de optie is waaraan de voorkeur moet 
worden gegeven. 
7.5. In het OSPAR-besluit moet eveneens worden erkend dat het ook in de huidige 
stelsels algemeen is aanvaard dat weinig installaties in aanmerking komen voor 
verwijdering in zee en dat in de regelgeving steeds een duidelijke voorkeur wordt 
gegeven aan de verwijdering aan wal. 
Het OSPAR-besluit moet derhalve zijn gebaseerd op de hoofdregel dat de voorkeur moet 
worden gegeven aan volledige opruiming en recycling en verwijdering aan land en dat de 
ruimte voor eventuele uitzonderingen hierop, waarbij gehele of gedeeltelijke opruiming 
en verwijdering in zee kan worden overwogen, tot slechts enkele installaties moet worden 
beperkt en duidelijk moet worden afgebakend. 
7.6. In aansluiting op deze mededeling en op basis van de conclusies van de Raad van 
16 december 1997 waarbij de Commissie wordt gemachtigd namens de Gemeenschap te 
onderhandelen en te stemmen over besluiten in het kader van artikel 10, lid 3, van het 
OSPAR-Verdrag, zal de Commissie bij de Raad een afzonderlijk document indienen 
waarin de Raad wordt verzocht zijn steun toe te zeggen aan aanbevolen specifieke 
onderhandelingsrichtsnoeren. 
7.7. Voorzover het Verdrag zulks toelaat moeten in het besluit alle relevante aspecten 
aan bod komen en moet in zoveel mogelijk overleg en dialoog tussen belanghebbende 
partijen op een doorzichtige wijze worden voorzicn. Op basis van deze beginselen moet 
het OSPAR-besluit aan de volgende doelstellingen voldoen: 
a. Een OSPAR-besluit moet gebaseerd zijn op het beginsel dat het dumpen in zee 
van dergelijke installaties verboden is. 
b. Alle installaties, met uitzondering van een beperkt aantal dat in bijzondere 
omstandigheden op basis van een afzonderlijke evaluatie wordt bepaald, rekening 
houdend met alle relevante aspecten zoals technische, milieu-, veiligheids- en 
kostenfactoren, worden volledig ontmanteld wanneer zij buiten gebruik zijn 
gesteld en worden aan wal gebracht voor recycling en veilige verwijdering van 
onvermijdelijke residuen. 
c. De onder b. vermelde eisen gelden niet voor grote installaties van beton, daar 
momenteel geen beproefde technieken beschikbaar zijn. 
16 
d. Een besluit om een installatie in zijn geheel of ten dele op zijn plaats te laten of 
geheel of ten dele in zee te dumpen, wordt voorbereid en genomen na uitgebreid 
overleg met de andere verdragspartijen en met belanghebbende organisaties. 
e. Nieuwe installaties (na 1 januari 1998) moeten volledig worden opgeruimd 
wanneer zij buiten gebruik zijn gesteld en aan wal worden gebracht voor 
recycling en veilige verwijdering van onvermijdelijke residuen, telkens als dat 
uitvoerbaar en veilig is en geen signifïcant milieurisico inhoudt. 
7.8. Bovendien moet het OSPAR-besluit waarborgen: 
• dat het op gezette tijdcn, ten minsle om de vijf jaar, aan een grondige 
herziening wordt onderworpen, zodat naar behoren rekening kan worden 
gehouden met ervaring op het stuk van ontmanteling, met wetenschappelijke 
en technische vooruitgang terzake en met alle andere relevante informatie, 
waaronder de resultaten van de onder b. bedoelde afzonderlijke beoordelingen; 
• dat de eigendomstitel op installaties en constructies die niet volledig van de 
zeebodem zijn verwijderd, ondubbelzinnig is en dat de verantwoordelijkheid 
voor het onderhoud en de aansprakelijkheid voor toekomstige schade, met 
inbegrip van de daartoe vereiste financiële draagkracht, duidelijk zijn 
vastgesteld. 
17 

1SSN 0254-1513 
COM(98) 49 def. 
DOCUMENTEN 
NL 14 12 07 15 
Catalogusnummer : CB-CO-98-100-NL-C 
ISBN 92-78-31254-1 
Bureau voor officiéle publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg