ÓEL12.91 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen l^rCóB]9B^ 
j^ Samenwerking met en hulp aan de ontwikloelings 
landen te erkennen in het Verdrag als medeverant 
woordelijkheid van de Gemeenschap. 
k^ In de internationale monetaire instanties ^1ME,G^ 
e.a.^ een initiatief te nemen vooreen analvse en 
mogelijke hervorming van het bestaande intematio^ nale monetaire stelsel, dat naar veler mening mede 
verantwoordelijk is voor de huidige moeilijkheden 
in de economische ontwikkelingen in de wereld, 
waaronder ook die in de Gemeenschap. 
1^ Aandacht te schenken aan te verwachten immi 
gratiestromenvanuit met name bidden-enC^ostD 
Europa alsmede vanuit l^oordAftika. 
Gedaan te Brussel, 2^ september 1991. 
f^Voorz^er 
^^^^^o^o^^^^^o^^Co^^ 
Advies over de Mededeling van de Commissie aan de Raad en aan het Parlement over het 
„Gemeenschappelijk Visserijbeleid^ 
^91BC^9B1^ 
Tóe Commissie heeft opll januari 1991 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 
198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Econo^ 
misch en Sociaal Comité advies te vragen inzake de mededeling van de Commissie aan de 
R.aad en aan het Parlement over het „Gemeenschappelijk visserijbeleid^. 
L^e Afdeling voor landbouwen visserij, die metde voorbereiding van dedesbetreft^ende 
werkzaamhedenwas belast, heeft haar advies op^septemberl991opgesteld. Rapporteur 
wasdeheerSilva. 
Het Economisch en Sociaal Gomité heeft tijdens zijn 289e zitting ^vergadering van 
2^ september 1991^ het volgende adviesuitgebracht, datmeteengrotemeerderheid van 
stemmen ^2 onthoudingen^ is goedgekeurd. 
Ll^LElL^IG 
1. Instemming met een algemeen beleid 
1.1. A^^^g 
1.1.1. Het Gomité neemt met voldoening kennis van 
de onderhavige mededeling van de Commissie, evenals 
van het ^eit dat deze voornemens is een aan de nieuwe 
omstandigheden aangepast gemeenschappelijk visserij 
beleid uit te werken. 
1.2. ^^^g^g 
1.2.1. Het Comité wijsterop dat het hier omeen 
mededeling gaat, in arwachting van het verslag dat de Commissie vóór ^ldecemberl991 aan de R.aad moet 
voorleggen. Hiermee wil de Commissie de standpunten 
van de betrokken instanties van de lidstaten en van de 
beroepskringen op het nationale en communautaire 
vlak toetsen. 
l.ó. A^ge^ee^^e^ 
1.^.1. löe visserijsector in zijn geheel is uitermate 
complet de nadruk zou daarom moeten komen te 
liggen op een algemeen beleid dat alle aspecten t^bestanD 
den, prijzen en markten, structuur, sociale aspectend en 
het gehele gebied van de Gemeenschap bestrijkt. 
Nr. C 339/76 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 12. 91 
2. Noodzaak van sociaal beleid 
2.1. Ernstige leemte 
2.1.1. In het communautaire visserijbeleid ontbreekt 
evenwel een sociale dimensie, hetgeen een ernstige leem­
te is. 
2.1.2. De Commissie lijkt evenwel te beseffen dat 
rekening moet worden gehouden met de sociale di­
mensie. 
2.2. Adviezen van het Comité 
2.2.1. Het Comité heeft er in eerdere adviezen, met 
name in het advies over „De sociale aspecten van de 
zeevisserij'^1), steeds weer op gehamerd dat in het 
gemeenschappelijk visserijbeleid niet daadwerkelijk 
aandacht aan sociale aspecten wordt besteed, waardoor 
positieve maatregelen die op andere gebieden worden 
genomen, worden tegengewerkt. 
2.3. Integratie van de sociale dimensie 
2.3.1. In het EG-recht komt het begrip „integratie" 
zeer vaak aan de orde. Het Comité begrijpt dan ook 
niet waarom dit niet het geval is t.a.v. de integratie van 
de sociale dimensie in de andere sectoren van het EG-
beleid. 
3. Begeleidende maatregelen op sociaal-economisch 
vlak 
3.1. Er moet aandacht worden besteed aan de so­
ciaal-economische gevolgen van het structuurbeleid (de 
MOP's) en van het beleid betreffende het beheer van 
de bestanden vóórdat deze van kracht worden. Tevens 
moet worden voorzien in begeleidende maatregelen. 
4. Medewerking beroepskringen vereist 
4.1. Het gemeenschappelijk visserijbeleid kan slechts 
slagen indien reders en vissers aan de verwezenlijking 
van de doelstellingen ervan meewerken. Een dergelijk 
beleid zal over een stevig draagvlak beschikken wanneer 
het ertoe bijdraagt de communautaire bestanden ten 
volle te gebruiken en deze optimaal te exploiteren, de 
ondernemingen rendabel te maken en redelijke inkom­
sten en moderne sociale voorzieningen te bieden. 
5. Het Middellandse-Zeebeleid 
5.1. Gezien het specifiek karakter van het-Middel-
landse-Zeegebied is het Comité van opvatting dat de 
Gemeenschap er op politiek, technisch en wettelijk ge­
bied voor moet zorgen dat het Middellandse-Zeegebied 
volledig in het gemeenschappelijk visserijbeleid geïnte­
greerd wordt. 
(!) PB nr. C 237 van 12. 9. 1988. II. ALGEMENE OPMERKINGEN 
1. Behoud en beheer van de visbestanden 
1.1. Zorg voor de toekomst 
1.1.1. De visserij-activiteit moet erop gericht zijn, de 
vernieuwbare hulpbronnen blijvend optimaal te exploi­
teren en tegelijkertijd het natuurlijk evenwicht in zee 
in stand te houden, zodat ook in de toekomst geen 
problemen optreden. 
1.2. Behoud van de economische activiteit en verbete­
ring van de inkomens 
1.2.1. Door een adequaat instandhoudingsbeleid dat 
de wetenschappelijke vooruitgang en technologische 
ontwikkelingen bevordert en hiervan profiteert, kunnen 
de bestanden op peil worden gehouden, zodat deze 
belangrijke economische activiteit behouden kan blijven 
en het inkomen van degenen die bij de sector betrokken 
zijn, erop vooruitgaat. 
1.3. Bescherming van het aquatisch milieu 
1.3.1. Ecologische parameters 
1.3.1.1. Bij een adequaat beleid voor het behoud en 
het beheer van de visbestanden hoort ook de bescher­
ming van het aquatisch milieu. De visserij is immers 
afhankelijk van deze biologische realiteit, die sterk door 
milieufactoren, met name milieuverontreiniging, wordt 
beïnvloed. Dit vereist omvattende milieumaatregelen, 
die evenwel niet alleen in het kader van het gemeen­
schappelijk milieubeleid mogen worden genomen, maar 
veeleer een integrerend onderdeel van het gemeenschap­
pelijk visserijbeleid moeten vormen. In artikel 130 R 
van het Verdrag wordt terecht benadrukt dat „de eisen 
terzake van milieubescherming een bestanddeel van de 
andere takken van gemeenschapsbeleid [vormen]". 
1.3.1.2. Door kennis en gebruik van ecologische pa­
rameters voor de beoordeling van de visstand zou be­
paald kunnen worden, in hoeverre milieufactoren van 
invloed zijn op de sterfte van vissoorten. Dit zou er 
wederom toe kunnen leiden dat de teruggang van be­
standen niet stelselmatig aan de visserij wordt toege­
schreven. 
1.3.2. Kwaliteit van het water 
1.3.2.1. Eén van de belangrijkste vereisten is onder­
zoek naar de ontwikkeling van de kwaliteit van de 
communautaire wateren. De organisaties die de visserij­
sector vertegenwoordigen, dienen op de hoogte te wor­
den gesteld van de situatie, evenals van de doelstellingen 
en de activiteiten van de EG en van de bereikte resul­
taten. De EG dient daarom nauw met de lid-staten en 
de internationale gemeenschap samen te werken en 
moet bovendien maatregelen nemen om de burgers van 
de lid-staten evenals de vissers zelf voor te lichten. 
31. 12. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 339/77 
1.4. Totaal toegelaten vangst (TAC) en quota 1.4.4. Voorstellen 
1.4.1. Handhaving en verbetering van het 
systeem 
1.4.1.1. Niettegenstaande de tekortkomingen van het 
huidige systeem voor de regeling van de visserijsector 
heeft de ervaring aangetoond dat het nuttig is de TAC-
en quotaregeling te handhaven. Alhoewel dit systeem 
voor verbetering vatbaar is, heeft het er, samen met 
andere structuurmaatregelen, toe bijgedragen dat de 
verwachte desastreuze gevolgen van de overbevissing 
voor bepaalde vissoorten nog zijn uitgebleven (1). Te­
vens konden de vangstmogelijkheden daardoor over de 
lid-staten worden verdeeld. Het systeem en de hiermee 
samenhangende mechanismen zijn bovendien in de sec­
tor bekend en de vissers hebben geleerd hiermee re­
kening te houden. 
1.4.1.2. Aangezien evenwel alleen maar analytische 
methodes worden toegepast — zonder dat naar andere 
parameters wordt gekeken (zie paragraaf 1.3) — wordt 
niet altijd een juist beeld van de biologische realiteit 
verkregen. Er zouden multivariabele modellen moeten 
worden uitgewerkt en gebruikt zodat meer concrete 
kennis kan worden vergaard omtrent de ontwikkeling 
van de soorten in het ecosysteem. 
1.4.2. Jaarlijkse overboeking 
1.4.2.1. I.v.m. de uitvoering van het TAC- en quo­
tasysteem is het de vraag of het niet zinvol zou zijn, de 
lid-staten zowel positieve als negatieve saldi naar het 
volgende jaar te laten overboeken. Daarmee kunnen de 
tekortkomingen van het systeem worden gecompen­
seerd. 
1.4.3. Uitwisseling van quota 
1.4.3.1. Er wordt overigens al een soortgelijk systeem 
toegepast, nl. bij overschrijding van quota door één lid­
staat ten nadele van een andere lid-staat [Verordening 
(EEG) nr. 493/87 van 18 februari 1987]. 
1.4.3.2. Overeenkomstig artikel 5 van Verordening 
(EEG) nr. 170/83 kunnen de lid-staten de nationale 
visserijsector aanpassen aan wijzigingen van de visserij­
activiteit; de op grond van hetzelfde artikel toegestane 
uitwisseling van quota tussen lid-staten is belangrijk 
en nuttig, aangezien hierdoor bij handhaving van het 
beginsel „relatieve stabiliteit" een zekere mate van flexi­
biliteit van de visserijactiviteit kan worden gewaar­
borgd. Het zou wellicht zinvol zijn, de in 1983 vastgeleg­
de coëfficiënten voor de ruil van quota (in tonnen 
kabeljauw-equivalent) aan te passen, aangezien door 
ontwikkelingen op de markt en in de visserijsector zelf 
de marktwaarde van bepaalde vissoorten (in positieve 
dan wel in negatieve zin) is gewijzigd. 
(!) „Beleidslijnen en stimulansen met het oog op de uitbreiding 
van het gemeenschappelijk visserijbeleid", Mededeling van 
de Commissie aan de Raad van 12 juni 1986, doe. COM(86) 
302 def. 1.4.4.1. Tevens lijkt het noodzakelijk: 
— de visserijsector meer bij het beleid te betrekken, 
— quota in te stellen die betrekking hebben op meer­
dere verwante vissoorten of soorten die samen wor­
den gevangen alsmede op meerdere visserijzones, 
ook al is dit uit wetenschappelijk oogpunt niet ge­
heel bevredigend, 
— naast deze multifactoriële aanpak t.a.v. de visserij 
voor menselijke consumptie zgn. „by-catches" (toe­
gestane nevenvangsten) in te voeren. Dit houdt in 
dat vissers een beperkt percentage vis van een soort 
waarop in een bepaald gebied niet mag worden 
gevist, maar die bij toeval bij de toegestane visserij 
toch wordt gevangen, aan boord mogen houden in 
plaats van deze, zoals voorgeschreven, weer over­
boord te gooien. De vissen zijn over het algemeen 
niet meer van belang voor de visstand (zij zijn 
immers dood), en evenmin voor de visserijsector. 
Door deze vis — zelfs op kleine schaal — te ver­
kopen, zouden de resultaten van de visserij, en dus 
de inkomens van de vissers, kunnen worden verbe­
terd, 
— daarnaast, en indien dit gezien de ernst van de 
situatie verantwoord is, een communautair stelsel 
van vergunningen in te voeren voor de kwetsbare 
gebieden die tot de verschillende lid-staten behoren. 
Het vaststellen van de lijst van toegelaten schepen 
zou onder de bevoegdheid van de lid-staten vallen; 
de lijst zou dan op bepaalde nog vast te leggen 
tijdstippen herzien kunnen worden. Hoeveel ver­
gunningen in totaal worden verstrekt, hangt af van 
de aanvaardbare visserij-activiteit in het betrokken 
gebied. 
1.4.5. Duidelijkheid bij toepassing van 
TAC-regeling 
1.4.5.1. Anderzijds lijkt het redelijk dat de TAC-
regeling flexibel wordt toegepast wanneer onvoldoende 
duidelijkheid bestaat over de ontwikkeling van de be­
standen. 
1.4.6. Eenvoudige maatregelen 
1.4.6.1. Een perfect beheerssysteem bestaat niet. 
Voor een oordeelkundig beheer is een pakket maatrege­
len nodig dat zo weinig mogelijk bureaucratisch is. De 
voorkeur moet worden gegeven aan eenvoudige, voor 
verbetering vatbare maatregelen boven een pakket 
maatregelen die perfect lijken, maar niet uitvoerbaar 
zijn. 
1.5. Technische maatregelen 
1.5.1. Eenvoudige controles 
1.5.1.1. Er mogen geen technische maatregelen wor­
den genomen die niet gecontroleerd kunnen worden of 
Nr. C 339/78 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 12. 91 
die aanleiding geven tot verwarring of tot uiteenlopende 
interpretaties door de controleurs. 
1.5.2. Nieuwe bepalingen eerst be­
proeven 
1.5.2.1. Nieuwe bepalingen (b.v. betreffende vier­
kante mazen, grotere maaswijdte,...) zouden eerst mo­
gen worden vastgesteld nadat zij in samenwerking met 
de betrokken partijen zijn beproefd, zodat de gevolgen 
hiervan kunnen worden overzien en begeleidende maat­
regelen kunnen worden genomen. 
1.6. Industriële visserij 
1.6.1. Gevolgen voor de visstand 
1.6.1.1. Er moet nauwkeurig worden onderzocht 
welke gevolgen deze vorm van visserij, die niet op 
menselijke consumptie is gericht, voor de visstand heeft. 
Het is niet zinvol technische beheersmaatregelen te ver­
sterken, de quota te verlagen en de vloten te herstruc­
tureren, terwijl de weerslag van de industriële visserij 
op de visbestanden buiten de vastgelegde grenzen om 
in het algemeen aanzienlijk is. 
1.6.1.2. Als de industriële visserij op niet voor mense­
lijke consumptie geschikte vissoorten wordt gehand­
haafd, mag hiervoor slechts toestemming worden ver­
leend indien deze absoluut geen gevolgen heeft voor de 
voor menselijke consumptie bestemde bestanden. In dat 
geval moet voor adequate controle worden gezorgd. 
1.6.2. Herstructurering 
1.6.2.1. De herstructurering van de industriële visse­
rij moet prioriteit krijgen: deze moet voornamelijk ge­
richt worden op visserij voor menselijke consumptie. 
1.7. Controle 
1.7.1. Computersysteem 
1.7.1.1. Zoals in de laatste alinea van paragraaf 2.2 
van het Commissiedocument wordt betoogd, moet bin­
nen de visserijsector een draagvlak ontstaan voor een 
geïntegreerd computersysteem voor de plaatsbepaling 
van schepen. Te dien einde moet vooraf onderzoek 
worden gedaan naar de werkelijke mogelijkheden, de 
kosten en de haalbaarheid voor de communautaire 
vloot. De totstandbrenging van een dergelijk systeem 
mag er niet toe leiden dat de verschillende vormen 
van scheepvaart en de verschillende soorten schepen 
afwijkend worden behandeld. Ook kan dit systeem niet 
in de plaats komen van inspecties te land en ter zee, die 
het mogelijk maken de soorten, de hoeveelheid en de 
grootte van de gevangen vis dan wel de gebruikte netten 
te controleren. Het systeem mag dan ook alleen maar 
als aanvulling worden beschouwd. 1.7.2. Versterkte controle 
1.7.2.1. Het Comité is hoe dan ook van oordeel dat 
alleen bij verscherpte controle te land en ter zee kan 
worden nagegaan of de technische maatregelen al dan 
niet doeltreffend zijn en of het noodzakelijk is deze te 
wijzigen. 
1.7.3. Het aantal communautaire inspec­
teurs, hun opleiding en bevoegd­
heden 
1.7.3.1. De uitvoering van de communautaire vis­
serij wetgeving wordt gecontroleerd door inspecteurs 
die door de lid-staten worden benoemd. Deze kunnen 
echter overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 4027/ 
88 worden bijgestaan door ambtenaren die door de 
Commissie worden aangewezen. 
1.7.3.2. Met het oog op de samenhang van het ge­
meenschappelijk visserijbeleid en in het belang van de 
Gemeenschap moeten de nationale controleurs „een 
communautaire opleiding" krijgen, en moeten niet al­
leen het aantal communautaire inspecteurs, maar ook 
hun bevoegdheden zowel te land als ter zee worden 
uitgebreid. 
1.7.4. Financiële steun 
1.7.4.1. Het Comité herhaalt dat de lid-staten meer 
financiële steun moeten krijgen om de controles uit te 
breiden en doeltreffender te maken. Om over meer 
controlemiddelen ter zee te kunnen beschikken, zou de 
lid-staten steun moeten worden verleend bij de aankoop 
of het gebruik van visserijschepen, waarbij het eventueel 
om schepen kan gaan die in het kader van het 
structuurbeleid uit de vaart zijn genomen. 
2. Structuur 
2.1. Aanpassing 
2.1.1. Voor een goed beheer van de visbestanden is 
het noodzakelijk, de capaciteit van de visserijsector aan 
te passen aan de aanvaardbare vangsthoeveelheden, 
hetgeen momenteel niet altijd en overal gebeurt. Dit 
betekent dat de visserijvloot gecontroleerd dient te 
worden. 
2.2. Tijdelijke aanpassingsmaatregelen 
2.2.1 Het zal niet mogelijk zijn op dit gebied perfecte 
overeenstemming te bereiken; tijdelijke aanpassings­
maatregelen zullen dus noodzakelijk zijn. Hier rijst 
derhalve de vraag naar het soort beheer dat moet wor­
den gevoerd. 
2.2.2. Op het gebied van de visserij zou voor grote 
stabiliteit gezorgd kunnen worden door de maatregelen 
inzake de reglementering van het beheer van de bestan­
den op adequate wijze te verbinden met de 
óuEL^l Publikatieblad van de europese Gemeenschappen l^r.CóB]^^ 
structuurmaatregelen die erop gericht zijn, de capaciteit 
van de communautaire visserijvloot onder controle te 
houden. 
^.L Begeleidendemaatregelen 
^.LL Cenoemde maatregelen moeten evenwel beD 
slistgepaard gaan metpasssende maatregelen op sociaal 
gebied. COpditpunt wordt door beroepskringen immers 
het meest kritiek uitgeoefend, en het tast tevens de 
geloofwaardigheid van de ^C^saan. 
^.^. Gevolgen van de communautaire 
maatregelen 
^.Ó.^.L COm de prioriteiten van het toekomstig ge^ 
meenschappelijk visserijbeleid beter te kunnen om^ 
schrijven, moet men degevolgen van de communautaire 
maatregelen bunnen inschatten, met name voor de 
werkgelegenheidenderentabiliteit, vooralbij kleine 
vaartuigen ^schepen van minder dan 1^ meters die toch 
voor het grootste deel van de directe werkgelegenheid 
^orgen^ 
^.1. Communautaire registratie 
^BLLL Een adequaat structuurbeleid vergt een com^ 
munautaire registratie. Er moet zoveel mogelijk duiden 
lijkheid bestaan over de grootte van de EGvloot en de 
kenmerkenvan de schepen,met name om de vangst^ 
capaciteit te kunnen beoordelen. 
^.^ factoren die bij de beoordeling 
van de vangstcapaciteit meewegen 
^Bt.^.L Bij de ^viCOP^s gaat men bovendien uit van 
motorvermogen ^k^enbrutoregisterton^brt^,hetgeen 
op zich geen goede maatstat voor de visserijactiviteit 
vormt. C^ok met andere tactoren moet rekening worden 
gehouden, ^oals lengte van netten en lijnen, aantal 
visdagen, en^. 
^^oor 
^.L Inhet kader vande herstructurering van de 
communautaire vloot stellen de door de Commissie 
geraadpleegde deskundigen voor, de capaciteit van de 
vloot met gemiddeld^^ in te krimpen. L^it zal evenD 
wel nietoveral in de Gemeenschap op dezelfde wij^e 
mogelijk^ijn.Erzalonderscheid moeten worden ge 
maakttussen de verschillende landen en er moetworden 
gekeken naar de mate waarinhunA^COP^szijn afgestemd 
op de biologische realiteit, ^et zal in de praktijk nood^ 
zakelijk ^ijn, iedere nationale vloot apart en op gedetaiL leerde wijze te onderzoeken en na te gaan in hoeverre 
de vangstcapaciteit in overeenstemmingis met de toege 
kende quota. Alleen op deze manier kan concreet wor 
den bepaald hoe een eventueel door de Commissie 
voorgestelde inkrimpingvan deEGvlooterzoukunnen 
uitzien. 
^.L Aan het structuurbeleid ligt de doelstelling ten 
grondslagdatde communautaire visvoorradenen de 
vangstcapaciteit vandeEGDvlootmetelkaarineven 
wicht wordengebracht. ^iet hetoogdaarop gouden 
voor de visserijactiviteit die alleen maar betrekking 
heeR op de visbestanden van derde landen, andere 
beperkingen moeten gelden dan via de A^iC^Pmaatrege 
len worden opgelegd. 
^.1. Vernieuwing 
^.B.LL ^teun voor vernieuwing ^ou in eerste instant 
tie moeten worden verleend aan innovatieve projecten 
en aan projecten die gerichtlijn op verbetering van de 
veiligheid en de arbeids en levensomstandigheden. 
^.^.. Prioriteit voor herstructurering 
^.B5B^.L zolang er tussen visbestanden en vangstD 
capaciteit duidelijk een wanverhouding blijR bestaan, 
^ou aan herstructureringsprojecten van de lidstaten die 
erop gericht zijn de capaciteit van de visserijsector aan 
de beschikbare visbestanden aan te passen, grotere prioD 
riteit moeten worden verleend. 
^.Büó. Voorkomen van concurrentiedisD 
torsies 
^.Béó.L Tegelijkertijd moet worden voorkomen dat 
^eer uiteenlopende steun wordt toegekend voor de 
nieuwbouw van schepen die in het^el^de visserijgebied 
worden ingezet, aangezien hierdoor concurrentiedistorD 
sies kunnen worden veroorzaakt. 
^.^t. Gntoereikende begroting 
^.^.L Tevens zij erop gewezen dat met het in de 
gewijzigde Verordening^EEG^ nr.^^ voorgestelde 
bedrag ter nnanciering van een structuurbeleid, het met 
het aangekondigde nieuwe structuurbeleid nagestreefde 
doel evenmin kan wordenbereikt en evenmin aan de 
daarbij gewekte verwachtingen tegemoet kan worden 
gekomen. Cehoopt mag worden dat de toekenning van 
begrotingsmiddelen in de toekomst meer op deze voor^ 
uitzichten wordt argestemd. 
Nr. C 339/80 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 12. 91 
2.8. Aquacultuur 
2.8.1. Aanvulling 
2.8.1.1. Via Verordening (EEG) nr. 4028 heeft de 
Commissie het kader voor communautaire structurele 
steun voor het gehele decennium vastgelegd, waarbij 
met name naar een krachtigere ontwikkeling van de 
aquacultuur wordt gestreefd. Aquacultuur moet een 
aanvulling blijven op de traditionele, overvangbare vis­
serij-activiteit. 
2.8.2. Prioriteiten en voorwaarden 
2.8.2.1. Voordat ertoe wordt overgegaan een bepaal­
de soort in aquacultuur te kweken, zou diepgaand 
marktonderzoek moeten worden verricht. 
2.8.2.2. Projecten van de beroepskringen in de vis­
serijsector en de aquacultuur moeten prioritair worden 
gesteund. Dit geldt vooral voor projecten die gericht 
zijn op herstructurering. 
2.8.2.3. Met het oog op de vereisten die dergelijke 
activiteiten met zich meebregen — met name een solide 
financiële basis —, zouden verenigingen op coöpe­
ratieve grondslag de aangewezen ondernemingsvorm in 
de sector zijn. 
2.8.3. Betere afzetkansen 
2.8.3.1. Aquacultuur lijkt de beste vooruitzichten te 
bieden aan de top van de voedselketen, waar de soorten 
een grotere directe marktwaarde hebben of betere afzet­
kansen bieden. 
2.8.4. Financiering 
2.8.4.1. Het is wenselijk, in het kader van de gemeen­
schappelijke marktordening meer steun te verlenen aan 
aquacultuurprodukten. 
2.8.4.2. Een en ander zet de opmerkingen in para­
graaf 2.7.4 kracht bij. 
3. Gemeenschappelijke marktordening 
3.1. Verbetering en vereenvoudiging 
3.1.1. Hoewel de in 1970 door de Raad ingevoerde 
gemeenschappelijke marktordening haar deugdelijk­
heid heeft bewezen, dient zij toch aan de sedertdien 
opgetreden ontwikkeling te worden aangepast. De 
Commissie zou met name moeten denken aan verbete­
ring en vereenvoudiging van de bestaande regelingen, 
bijvoorbeeld inzake uitstel- en opslagpremies. 3.2. Invoer 
3.2;1. Voorziening van de markt 
3.2.1.1. De Gemeenschap is uiterst afhankelijk van 
invoer voor haar voorziening, in het bijzonder voor de 
bevoorrading van de verwerkende industrie. 
3.2.1.2. Er moet evenwel worden voorkomen dat de 
communautaire produktie door invoer wordt ver­
stoord. Te dien einde dient niet alleen iedere vissoort 
apart aan een alayse te worden onderworpen, maar 
moet ook de globale context worden bekeken. 
3.2.2. Toepassing van de gezondheids­
voorschriften 
3.2.2.1. De mededinging tussen geïmporteerde en 
communautaire produkten mag niet worden vervalst 
door de gezondheidsvoorschriften minder streng op 
geïmporteerde produkten toe te passen. 
3.3. Herstructurering of beperking van de visserij-ac­
tiviteit 
3.3.1. In perioden waarin de capaciteit van de vloot 
geherstructureerd wordt of de visserij-activiteit wordt 
beperkt, zouden financiële beleidsmaatregelen moeten 
worden ontwikkeld, zodat een geringere vangst kan 
worden gecompenseerd. 
4. Betrekkingen met derde landen 
4.1. Geldende beginselen 
4.1.1. Toegang tot de vis voorraden, toe­
gang tot de markten 
4.1.1.1. Uitgaande van de bepalingen van het nieuwe 
zeerecht, met name artikel 62 van de Conventie van de 
Verenigde Naties, heeft de band tussen enerzijds toe­
gang tot de wateren en visvoorraden en anderzijds 
„tegenprestaties", waarop door derde landen wordt 
aangedrongen, ertoe geleid dat er in de praktijk een 
directe samenhang is ontstaan tussen „toegang" en 
„handel". Daardoor zijn de visserij-overeenkomsten 
een uitermate belangrijke rol gaan spelen. 
4.1.2. Geen afwijking van dit beginsel 
4.1.2.1. De toegang tot de wateren als tegenprestatie 
voor toegang tot de markten is de hoeksteen van het 
communautaire beleid geworden. In alle toekomstige 
overeenkomsten moet van dit beginsel worden uitge­
gaan en moet dit worden toegepast. In een aantal geval­
len wordt momenteel van dit beginsel afgeweken; één en 
ander moet dan ook dringend worden rechtgetrokken. 
Toegang tot de wateren van bepaalde landen vormt 
geen compensatie voor hun toegang tot de communau­
taire markt met invoer tegen verlaagd of nultarief. 
31. 12. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 339/81 
4.2. Gezamenlijke ondernemingen 
4.2.1. Sommige aspecten van de zogenoemde visserij-
overeenkomsten van de „tweede generatie" (gezamen­
lijke ondernemingen) zijn in bepaalde gevallen achter­
haald, bijvoorbeeld wanneer zij betrekking hebben op 
migrerende vissoorten als tonijn. 
5. Handelsbeleid 
5.1. Tegenprestaties 
5.1.1. Maar al te vaak opent de Gemeenschap haar 
grenzen voor visserijprodukten ten einde op haar beurt 
toegang te krijgen tot de markten van derde landen in 
de sectoren luchtvaart, auto's, spoorwegen, bouw, enz. 
In de visserijsector wordt voor de toegang tot de com­
munautaire markten echter geen gelijkwaardige tegen­
prestatie geboden. 
Gedaan te Brussel, 26 september 1991. 5.2. Pasmunt 
5.2.1. De visserij mag niet langer als pasmunt ge­
bruikt worden, vooral daar het om het overleven van 
de sector gaat. 
5.3. Inachtneming van de basisbeginselen 
5.3.1. Het is noodzakelijk dat een aantal reeds ge­
noemde basisbeginselen (toegang tot de wateren, com­
munautaire preferentie, ...) duidelijk omlijnd en in acht 
genomen wordt. De Gemeenschap is de grootste ver­
bruiker van visserijprodukten, en de vraag blijft stijgen. 
Er komt een stroom van produkten naar de Gemeen­
schap op gang, niet alleen uit ontwikkelingslanden, 
maar ook uit landen die op handelsgebied geen tegen­
prestaties bieden. 
5.3.2. Enkele landen met een hoge levensstandaard 
— de Verenigde Staten, Canada, Japan, Australië, 
Noorwegen, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, IJsland, enz. 
— die toch belangrijke potentiële afnemers zijn, worden 
door het handelsbeleid gewone leveranciers. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fran?ois STAEDELIN