ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.

Het Adviescomité is het eens met de beoordeling van de Commissie dat de aangemelde transactie op de volgende markten tot een significante belemmering van de daadwerkelijke mededinging zou kunnen leiden: a) de markt voor clearing van obligaties (12 lidstaten); b) de markt voor via een ATS verhandelde en door een CTP geclearde niet-driepartijenrepo’s of, bij wijze van alternatief, voor de clearing van via een ATS verhandelde repo’s (12 lidstaten); c) de markt voor handel in en clearing van via een ATS verhandelde en door een CTP geclearde driepartijenrepo’s (12 lidstaten); d) de markt voor afwikkelings- en bewaarnemingsdiensten met betrekking tot vastrentende waarden verleend door ICSD’s en grote bewaarnemers (12 lidstaten); e) de markt voor onderpandbeheer (12 lidstaten); f) de markt voor handel in en clearing van derivaten op individuele aandelen gebaseerd op Belgische, Franse of Nederlandse onderliggende waarden of, bij wijze van alternatief, een onderliggende waarde uit de EER (11 lidstaten). Een minderheid van lidstaten (1 lidstaat) onthoudt zich van stemming.
2.

De activiteiten van de betrokken ondernemingen zijn: — PSA: beursgenoteerde onderneming met hoofdkantoor in Frankrijk die zich bezighoudt met de ontwikkeling, de vervaardiging en de distributie van motorvoertuigen onder drie merken: Peugeot, Citroën en DS. Via haar volle dochteronderneming Banque PSA Finance biedt zij leningen en leases aan voor de aankoop van Peugeot-voertuigen en leningen aan haar autodealers; — BNPP: beursgenoteerde onderneming met hoofdkantoor in Frankrijk die zich wereldwijd bezighoudt met bankdiensten voor particulieren, alsook bankdiensten voor ondernemingen en institutionele klanten. Via haar volle dochteronderneming BNPP Personal Finance biedt zij een brede waaier aan kredietproducten voor particulieren aan via verkooppunten en autodealers, alsook direct aan consumenten. In bepaalde landen biedt zij ook verzekeringen en spaarproducten aan; — Fincos: 23 vestigingen in Frankrijk, Duitsland, Italië, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, Spanje, Zweden en Zwitserland bieden financiële activiteiten voor Opel en Vauxhall en financiële oplossingen en aanverwante diensten aan voor hoofdzakelijk autodealers en consumenten onder de merknaam Opel/Vauxhall.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 230/23

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie

(Zaak M.8526 — CPPIB/BTPS/Milton Park)

(Voor de EER relevante tekst)

(2017/C 230/02)

Op 7 juli 2017 heeft de Commissie besloten zich niet te verzetten tegen bovenvermelde aangemelde concentratie en deze verenigbaar met de interne markt te verklaren. Dit besluit is gebaseerd op artikel 6, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (1). De volledige tekst van het besluit is slechts beschikbaar in het Engels en zal openbaar worden gemaakt na verwijdering van eventuele bedrijfsgeheimen. De tekst is beschikbaar:

— op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector;

— in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32017M8526. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving.

(1) PB L 24 van 29.1.2004, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 218/16

Besluit om geen bezwaar aan te tekenen tegen een aangemelde concentratie

(Zaak M.8467 — BNP Paribas/Commerz Finanz)

(Voor de EER relevante tekst)

(2017/C 218/06)

Op 29 juni 2017 heeft de Commissie besloten zich niet te verzetten tegen bovenvermelde aangemelde concentratie en deze verenigbaar met de interne markt te verklaren. Dit besluit is gebaseerd op artikel 6, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad (1). De volledige tekst van het besluit is slechts beschikbaar in het Engels en zal openbaar worden gemaakt na verwijdering van eventuele bedrijfsgeheimen. De tekst is beschikbaar:

— op de website Concurrentie van de Commissie, afdeling Fusies (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Deze website biedt verschillende hulpmiddelen om individuele concentratiebesluiten op te zoeken, onder meer op: naam van de onderneming, nummer van de zaak, datum en sector,

— in elektronische vorm op de EUR-Lex-website (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=nl) onder document nr. 32017M8467. EUR-Lex biedt onlinetoegang tot de communautaire wetgeving.

(1) PB L 24 van 29.1.2004, blz. 1.
4.

De Commissie verzoekt belanghebbenden haar hun eventuele opmerkingen over de voorgenomen concentratie kenbaar te maken. Deze opmerkingen moeten de Commissie uiterlijk tien dagen na dagtekening van deze bekendmaking hebben bereikt. Ze kunnen, met vermelding van zaaknummer M.8356 — Wietersdorfer/Amiantit/HOBAS JV, worden toegezonden per fax (+32 22964301), per e-mail (COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu) of per post aan onderstaand adres: Europese Commissie Directoraat-generaal Concurrentie Griffie voor concentraties 1049 Brussel BELGIË
2.

De activiteiten van de betrokken ondernemingen zijn: — PSA: exploitant van scheepsterminals. Zij is hoofdzakelijk actief op het gebied van stuwadoordiensten in havens, en houdt zich vooral bezig met terminaldiensten aan containerlijnvaartschepen; — TIL: exploitant van scheepsterminals die indirect onder de gezamenlijke zeggenschap staat van MSC Mediterranean Shipping Company Holding SA en bepaalde financiële investeringsvehikels die worden beheerd door Global Infrastructure Management, LLC. TIL investeert in, ontwikkelt en beheert containerterminals over de hele wereld, meestal in joint ventures met andere belangrijke terminaloperatoren; — PSA DGD: exploiteert een containerterminal in het Deurganckdok in de haven van Antwerpen. Het is een reeds bestaande vennootschap die momenteel onder de uitsluitende zeggenschap staat van Kranji.
De voorkeursoptie voorkomt lacunes inzake aansprakelijkheid als gevolg van de specifieke kenmerken van AI. Zij zou ervoor zorgen dat in de gevallen waarin de gelaedeerde vanwege de specifieke kenmerken van AI niet in staat zou zijn geweest de noodzakelijke feiten te bewijzen, niet de gelaedeerde, maar de persoon die verantwoordelijk is voor het veroorzaken van de schade, de kosten draagt.

Dit is in overeenstemming met een van de fundamentele doelstellingen van het aansprakelijkheidsrecht, namelijk ervoor zorgen dat een persoon die een ander persoon onrechtmatig schade toebrengt, de aan de gelaedeerde berokkende schade vergoedt. Het is ook inherent aan de beleidsdoelstelling van de Commissie om ervoor te zorgen dat degenen die schade lijden die door de betrokkenheid van AI-systemen is veroorzaakt, hetzelfde beschermingsniveau genieten als degenen die schade lijden die door traditionele technologieën is veroorzaakt. Dit leidt tot een efficiëntere kostentoerekening aan de persoon die de schade daadwerkelijk heeft veroorzaakt en het best in staat is om te voorkomen dat er schade optreedt.

Potentieel aansprakelijke personen (met name bedrijven die actief zijn op de AI-markt) zijn hoogstwaarschijnlijk gedekt door een verzekering. Door een verzekering kan de last van de aansprakelijkheid over de gemeenschap van verzekerden worden gespreid en zijn de kosten van de aansprakelijke personen dus beperkt tot de jaarlijkse verzekeringspremies. De aansprakelijke personen die verzekerd zijn, zouden de kosten van de schadeloosstelling van de gelaedeerde dus slechts als een marginale stijging van hun verzekeringspremies ervaren.

Een zeer robuuste en nauwkeurige kostenkwantificering was niet mogelijk omdat de zeer geavanceerde producten en diensten die door dit initiatief worden gepromoot, voor het merendeel nog niet op de markt zijn. Op basis van de beschikbare gegevens, analyses van deskundigen en gemotiveerde veronderstellingen werd geschat dat de voorkeursoptie het totaalbedrag van de premies voor algemene aansprakelijkheidsverzekeringen die ieder jaar in de EU worden betaald, met 5,35 miljoen EUR zou kunnen doen stijgen tot 16,1 miljoen EUR.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Hardware- en softwareproducten hebben vaak te maken met geslaagde cyberaanvallen, waardoor de jaarlijkse kosten van cybercriminaliteit wereldwijd tegen 2021 naar schatting 5,5 biljoen EUR bedragen. Deze producten hebben te kampen met twee grote problemen die voor de gebruikers en de samenleving extra kosten met zich meebrengen: 1) een laag niveau van cyberbeveiliging, dat tot uiting komt in wijdverbreide kwetsbaarheden en de ontoereikende en inconsistente verstrekking van beveiligingsupdates om deze aan te pakken, en 2) onvoldoende inzicht en toegang tot informatie door gebruikers, waardoor zij niet in staat zijn producten met passende cyberbeveiligingskenmerken te kiezen of deze op een veilige manier te gebruiken. De cyberbeveiliging van producten met digitale elementen heeft een sterke grensoverschrijdende dimensie, aangezien producten die in één land worden vervaardigd vaak op de gehele interne markt worden gebruikt. Daarnaast verspreiden incidenten die aanvankelijk één entiteit of één lidstaat betroffen, zich vaak binnen enkele minuten over de hele interne markt. Hoewel de bestaande internemarktwetgeving van toepassing is op bepaalde producten met digitale elementen, vallen de meeste hardware- en softwareproducten momenteel niet onder EU-wetgeving inzake cyberbeveiliging. Het huidige rechtskader van de EU heeft met name geen betrekking op de cyberbeveiliging van niet-ingebedde software, ook al zijn cyberaanvallen steeds vaker gericht op kwetsbaarheden in deze producten, wat aanzienlijke maatschappelijke en economische kosten met zich meebrengt. Recente voorbeelden zijn de Pegasus-spyware, die kwetsbaarheden in mobiele telefoons uitbuitte, of de ransomware-worm WannaCry, die gebruikmaakte van een zwakke plek in Windows en computers over de hele wereld trof.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Bij de evaluatie van de richtlijnen inzake bloed, weefsels en cellen is gebleken dat patiënten, donoren en uit gedoneerde eicellen, spermacellen of embryo’s geboren kinderen niet volledig tegen vermijdbare risico’s worden beschermd omdat de wetgeving is achtergebleven bij de wetenschappelijke en epidemiologische ontwikkelingen; de lidstaten oefenen op uiteenlopende manieren toezicht uit, waardoor de grensoverschrijdende uitwisseling van bloed, weefsels en cellen wordt belemmerd; de mogelijkheden van innovatieve therapieën worden niet volledig benut voor patiënten, die ook kwetsbaar zijn bij onderbrekingen in de levering van bloed, weefsels en cellen. Ook is er sprake van onnodige lasten door het ontbreken van gemeenschappelijke IT-systemen.

De algemene doelstelling van dit initiatief is het waarborgen van een hoog niveau van gezondheidsbescherming, door te voorzien in veilige toegang tot bloed-, weefsel- en celtherapieën voor EU-burgers. Aangezien er altijd nieuwe technologieën zullen worden ontwikkeld en nieuwe risico’s zullen blijven ontstaan, moet het kader voldoende toekomstbestendig, veerkrachtig en flexibel zijn om met nieuwe trends te kunnen meegroeien, maar ook blijven voorzien in passende veiligheids- en kwaliteitseisen.
Belanghebbenden spraken brede steun uit voor de ontwikkeling van een robuuste norm voor de meting, rapportage en verificatie (MRV) van de methaanemissies in de energiesector. Bij de openbare raadpleging sprak 78 % van de respondenten steun uit voor het baseren van het olie- en gasdeel van het MRV-voorstel op de methode van het Oil and Gas Methane Partnership, wat ook wordt gesteund door alle handelsverenigingen voor olie en gas in de EU. Er is sprake van zeer brede steun voor de opname van kolen in de MRV-verordening (96 % van de antwoorden op de openbare raadpleging), ook van de kolenindustrie.

Er is brede steun voor wetgevingsmaatregelen om de emissies in de sectoren olie, fossiele gassen en kolen te beperken. Alle verenigingen van de sector olie en gas die een antwoord indienden in het kader van de openbare raadpleging uitten steun voor het vaststellen van een verplichting inzake lekdetectie en -reparatie (LDAR) in de EU-wetgeving, wat ook breed wordt gesteund door ngo’s. Alle ngo’s en respondenten uit de sector van de openbare raadpleging zijn van mening dat het haalbaar is om het routinematige afblazen en affakkelen in verband met de in de EU geproduceerde en verbruikte energie geleidelijk af te schaffen. Wat betreft de opname van mitigatiemaatregelen voor methaan uit kolenmijnen, leverde de openbare raadpleging sterke en brede steun op (80 % van de antwoorden).

92 % van de respondenten van de openbare raadpleging sprak steun uit voor EU-wetgeving inzake methaanemissies in de energiesector met betrekking tot alle olie en gas die de EU-markt binnenkomt. Meer specifiek steunt 96 % van de respondenten de ontwikkeling van een instrument voor transparantie in verband met methaan op EU- en internationaal niveau. 72 % van de respondenten is van mening dat EU-wetgeving inzake methaanemissies in de energiesector de verplichtingen moet uitbreiden tot ondernemingen die fossiele energie in de EU invoeren/ondernemingen die fossiele energie naar de EU uitvoeren en 65 % van de respondenten is van mening dat het haalbaar is om dezelfde verplichtingen inzake MRV, LDAR en afblazen en affakkelen op gelijke wijze op te leggen aan alle actoren in de waardeketen voor olie en gas voor in de EU verbruikte olie en gas, met inbegrip van actoren buiten de EU.
Voor een aanpak van alle geconstateerde problemen werden drie brede benaderingen overwogen:

Optie 1: alleen zachte wetgevingsmaatregelen, in combinatie met de Schengenstrategie (zachte wetgevingsmaatregelen).

Optie 2: een voorstel voor een gerichte wijziging van de Schengengrenscode, in combinatie met een aantal zachte wetgevingsmaatregelen (gemengde optie). Met name zou daarbij een nieuwe noodprocedure worden voorgesteld, waarbij opnieuw grenscontroles aan binnengrenzen wordt ingevoerd bij bedreigingen die enkele of alle lidstaten tegelijkertijd treffen. De richtsnoeren en aanbevelingen die in verband met COVID-19 werden vastgesteld, zouden bijdragen aan “verzachtende maatregelen” waarmee rekening zou moeten worden gehouden wanneer herinvoering van grenscontroles onvermijdelijk is. Om het gebruik van grenscontroles als meest vergaande maatregel te beperken, zou aan het concept van het “uiterste middel” dat al in de Schengengrenscode is opgenomen een verwijzing worden toegevoegd naar maatregelen die de lidstaten kunnen nemen om de afwezigheid van grenscontroles te compenseren. Bovendien zou de Commissie dan beter kunnen monitoren waarom de lidstaten grenscontroles willen herinvoeren en hoe zij die verrichten. Tot slot zou er bij een bedreiging van de volksgezondheid voor het instellen van een “inreisverbod” in de EU een deugdelijke rechtsgrondslag komen om uniformiteit aan de buitengrenzen te waarborgen.

Optie 3: deze optie is ambitieuzer als het gaat om wijziging van de bestaande regels. Bij deze optie moet een besluit tot herinvoering van grenscontroles op EU-niveau worden genomen, met goedkeuring van een van de instellingen van de EU, of zou de huidige mogelijkheid van herinvoering van binnengrenscontroles bij eenzijdig besluit van een lidstaat eenvoudigweg komen te vervallen om plaats te maken voor een verplichting om compenserende maatregelen te nemen.

Na een uitvoerige beoordeling van de gevolgen van alle beleidsopties en na overleg met alle betrokken belanghebbenden heeft optie 2 de voorkeur gekregen. Deze keuze is gebaseerd op het feit dat deze optie ten aanzien van doeltreffendheid, doelmatigheid en evenredigheid over het geheel bezien het hoogst scoort. Ervaringen uit het verleden worden benut en tegelijkertijd is de optie voldoende ambitieus. De standpunten van de lidstaten over de rol van grenscontroles bij de aanpak van ernstige bedreigingen worden geëerbiedigd, en tegelijkertijd wordt ook recht gedaan aan de legitieme verwachtingen van EU-burgers en anderen die profiteren van de afwezigheid van grenscontroles aan de binnengrenzen.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Het belangrijkste probleem is dat het vermogen van de LULUCF-sector om CO2 uit de atmosfeer te verwijderen afneemt: tussen 2013 en 2018 zijn de nettoverwijderingen van de sector met een vijfde afgenomen. De belangrijkste oorzaken hiervan zijn een toename van de houtoogst, aanhoudende emissies van organische bodems en een gebrek aan stimulansen. Volgens de prognoses van de Commissie is het mogelijk deze trend in het komende decennium te keren, maar het huidige regelgevingskader biedt onvoldoende stimulansen. Andere problemen zijn het ontbreken van een geïntegreerd beleidskader om synergieën in de landsector (landbouw en LULUCF) te bevorderen, de complexiteit van de LULUCF-boekhoudregels en de gebrekkige monitoring- en rapportagesystemen.

De belangrijkste beleidsdoelstelling is om tegen 2035 een evenwicht tussen emissies en verwijderingen in de LULUCF-sector en de landbouw (klimaatneutraliteit in de landsector) te verwezenlijken. Andere doelstellingen zijn het ontwerpen van een eerlijk, flexibel en geïntegreerd beleidskader, het vereenvoudigen van de uitvoering, en het verbeteren van monitoring en verslaglegging.

De klimaatverandering is een grensoverschrijdend probleem; gecoördineerd optreden van de EU vormt een doeltreffende aanvulling op en versterking van nationale en lokale maatregelen. Door gecoördineerd op te treden wordt een hoge ambitie voor de hele EU mogelijk, en wordt tegelijkertijd rekening gehouden met de verschillende vermogens van de lidstaten om op te treden en wordt meer kostenefficiëntie mogelijk gemaakt door middel van passende flexibiliteit tussen de lidstaten en met andere sectorale wetgeving (de verordening inzake de verdeling van de inspanningen of ESR).
Diverse wetgevende en niet-wetgevende opties zijn overwogen. Sommige opties werden al in een vroeg stadium terzijde geschoven. De oprichting van een afzonderlijke rechtspersoon werd bijvoorbeeld afgewezen omdat dit niet in verhouding zou staan tot de beperkte taken die aan de entiteit zouden worden toevertrouwd. De optie om een alternatief systeem te gebruiken of te ontwikkelen werd ook verworpen, vooral omdat de huidige e‑Codex-oplossing zeer doeltreffend en efficiënt is gebleken in de procedures waarvoor zij al wordt gebruikt, en redelijkerwijs kan worden verwacht dat de 24 miljoen EUR die in de opzet van e‑Codex zijn geïnvesteerd, vruchten zullen afwerpen. Een commerciële oplossing zou vragen doen rijzen over de duurzaamheid op lange termijn en over de vertrouwelijkheid en de integriteit van de uitgewisselde gegevens, aangezien de eigenaar van het systeem in theorie toegang zou kunnen hebben tot de via dat systeem doorgegeven gegevens. e‑Codex kan niet worden overgedragen aan een lidstaat of een consortium van lidstaten, aangezien de lidstaten deze optie duidelijk hebben verworpen. Hun voorkeur, zoals verwoord in verschillende conclusies van de Raad, gaat ernaar uit om eu‑LISA de verantwoordelijkheid te geven voor het verdere evolutieve onderhoud van e‑Codex.

In het licht van het voorgaande zijn twee opties afgezet tegen het basisscenario (dat wil zeggen geen permanent onderhoud, wat zou leiden tot het uitdoven van e‑Codex). Van deze twee werd de optie om e‑Codex over te dragen aan een agentschap het meest geschikt geacht. Het alternatief – het onderhoud van e‑Codex toevertrouwen aan de Commissie – werd minder geschikt geacht omdat het moeilijker zou zijn om de lidstaten bij het bestuur van het systeem te betrekken, iets wat de lidstaten belangrijk achten om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen. Een agentschap zou ook een flexibelere oplossing kunnen zijn doordat beter rekening kan worden gehouden met de inbreng van belanghebbenden. Van de bestaande agentschappen is het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige informatietechnologiesystemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (eu‑LISA) het enige dat beschikt over relevante ervaring met het beheer van grootschalige IT-systemen en daarom zou het beheer van e‑Codex aan dit agentschap moeten worden toevertrouwd. Om de rechtsgrondslag voor e‑Codex te kunnen goedkeuren en een adequaat overdrachtsproces te waarborgen, moet het huidige consortium van lidstaten of een nieuwe entiteit e‑Codex blijven onderhouden in de periode 2021-2023.
Er wordt verwacht dat voorkeursoptie 3 in de beoordelingsperiode (2021 – 2037) het volgende effect heeft: Contante waarde van de kosten: 57,4 miljard euro De effecten van de voorkeursoptie op de voertuigfabrikanten worden als zeer negatief beoordeeld als gevolg van de kosten en inspanningen die van de fabrikanten worden gevraagd om de veiligheidsprestaties van de voertuigen te verbeteren. De initiële kostenstijging voor de voertuigfabrikant, die in de loop der tijd afneemt, wordt geschat op 516 euro per personenauto, 521 euro per lichte bedrijfsauto, 970 euro per bus en 1013 euro per vrachtwagen. Het verleden leert ons dat het niet waarschijnlijk is dat deze kosten volledig worden doorgerekend aan de eindgebruiker. De voertuiggebruikers kunnen evenwel geconfronteerd worden met hogere herstellingskosten.
Het door dit initiatief aangepakte probleem is het gebrek aan rechtszekerheid met betrekking tot de vraag welk nationaal recht de goederenrechtelijke effecten bepaalt van grensoverschrijdende cessies van vorderingen en effectentransacties. Aangezien het in een grensoverschrijdende situatie mogelijk is dat er verschillende nationale wetgevingen van toepassing zijn, hebben marktdeelnemers een duidelijk antwoord nodig op de vraag welke van die wetgevingen zij in acht moeten nemen om er zeker van te zijn dat zij de juridische eigendom van de vordering of de zekerheid verkrijgen.

Momenteel heeft de EU geen collisieregels over de goederenrechtelijke effecten van cessies van vorderingen en zijn de collisieregels van de lidstaten inconsistent en onduidelijk. Wat effecten betreft, zijn collisieregels inzake de goederenrechtelijke gevolgen van transacties in effecten neergelegd in de zekerhedenrichtlijn, de finaliteitsrichtlijn en de liquidatierichtlijn. Deze bepalingen zijn vergelijkbaar in die zin dat zij alle een toepasselijk recht aanwijzen op basis van de plaats van het desbetreffende register of de desbetreffende effectenrekening. Zij verschillen echter wat de details betreft, en de regels zijn niet op dezelfde wijze geformuleerd en worden niet overal in de EU op dezelfde wijze uitgevoerd.

Het huidige gebrek aan rechtszekerheid schept een juridisch risico bij grensoverschrijdende transacties. Indien marktdeelnemers zich niet bewust zijn van het risico of ervoor kiezen dit te negeren, kunnen zij met onverwacht verlies te maken krijgen; wanneer zij besluiten het risico te beperken door specifiek juridisch advies te vragen, zullen zij met hogere transactiekosten te maken krijgen; wanneer zij worden afgeschrikt door het juridisch risico en ervoor kiezen dit te vermijden, kunnen zij commerciële kansen missen en kan de marktintegratie afnemen.

De cessie van vorderingen is een juridisch mechanisme dat door bedrijven wordt gebruikt om toegang te krijgen tot financiering. Vorderingen worden met het oog op het verkrijgen van krediet gecedeerd bij factoring en securitisatie, en als zekerheid. De factoringmarkt was in 2015 naar schatting goed voor 1 557 miljard EUR; bij ongeveer 25 % van alle transacties op de financiële markt die door het Eurosysteem zijn gefinancierd, dienen kredietvorderingen als zekerheid. Daarbij gaat het om een bedrag van ongeveer 520 miljard EUR; het marktvolume van de securitisatie-uitgifte in de EU bedroeg in 2016 237,6 miljard EUR. In 2015 vonden naar schatting 440 biljoen grensoverschrijdende effectentransacties plaats.

De belanghebbenden die de directe gevolgen ondervinden van het juridisch risico bij grensoverschrijdende transacties inzake vorderingen en effecten zijn financiële instellingen (zoals banken die zich bezighouden met leningen, factoring, zekerheidsstelling en securitisatie), financiële intermediairs die zich bezighouden met transacties inzake effecten en vorderingen, eindbeleggers (fondsen, niet-professionele beleggers) en leners (retailcliënten en ondernemingen, waaronder kmo’s).