NL Publicatieblad van de Europese Unie C 387/17

Bekendmaking van een wijzigingsaanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

(2014/C 387/09)

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de wijzigingsaanvraag.

WIJZIGINGSAANVRAAG

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (2)

WIJZIGINGSAANVRAAG OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 9

„REBLOCHON”/„REBLOCHON DE SAVOIE”

EG-nummer: FR-PDO-0217-01003-11.6.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Rubriek van het productdossier waarop de wijziging betrekking heeft

—

☐

—

☒

—

☒

—

☒

—

☒

—

☒

—

☒

—

☒

—

☒

2. Aard van de wijziging(en)

—

☐

—

☒

—

☐

—

☐

3. Wijziging(en)

Beschrijving van het product: punt 2 van het productdossier

Er zijn nadere voorwaarden opgenomen in de beschrijving van de korst en van de kaas, die de gegevens in het oorspronkelijke document aanvullen.

Het toegelaten gewicht van de kleine „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” is enigszins verruimd (tussen 230 en 280 g in plaats van 240 en 280 g).

De kaas mag nu ook in porties worden aangeboden. De groepering beoogt daarmee dat de exploitanten zich kunnen aanpassen aan de ontwikkeling van de individuele consumptiewijze van de producten.

Dankzij de kwaliteit van het verpakkingsmateriaal en de snijtechnieken kan de productkwaliteit tijdens deze bewerkingen behouden blijven.

De aanduiding van de aanwezigheid van de valse bodem wordt in de verpakkingsregels weergegeven onder punt 5.7 van het productdossier.

Geografisch gebied: in het gebied uitgevoerde bewerkingen: punt 3 van het productdossier

De in het geografisch gebied uitgevoerde bewerkingen worden nader omschreven.

Het begrip „melken binnen het gebied” is geïntroduceerd om de werkwijze van de bedrijven aan de grenzen van het gebied te verduidelijken. Ook wordt erop gewezen dat het bij het gereedmaken, dat reeds in het geregistreerde productdossier is vermeld, om een eerste fase van gereedmaken gaat, teneinde rekening te houden met de voorverpakkingsbewerkingen waaraan het product vervolgens nog kan worden onderworpen.

De overgangsbepaling betreffende de mogelijkheid van rijping in twee aan het geografische gebied grenzende gemeenten komt te vervallen omdat de betrokken bedrijven zich weer in het geografisch gebied bevinden.

Er is een gemeente toegevoegd die is ontstaan uit de splitsing van voormalige gemeenten die tot dan waren samengevoegd (geen wijziging van het geografisch gebied).

Bewijs van oorsprong (traceerbaarheid): punt 4 van het productdossier

De wijzigingen hangen samen met de hervorming van het controlesysteem van de oorsprongsbenamingen die is doorgevoerd in het kader van de ontwikkeling van de nationale regelgeving. Er is met name voorzien in een identificatieverklaring die voorafgaat aan de machtiging van exploitanten waarmee wordt erkend dat zij kunnen voldoen aan de eisen van het productdossier voor de benaming waarvan zij gebruik willen maken.

Tevens worden de inhoud en de wijze van toezending nader beschreven voor de verklaringen die nodig zijn voor de kennisneming en follow-up van de producten.

De documenten en registraties die nodig zijn voor de follow-up van de traceerbaarheid en de controle van de productieomstandigheden worden nader beschreven, evenals de wijze waarop de productkenmerken worden gecontroleerd.

Ten aanzien van de markeringen op de kazen worden de wijze van toekenning en intrekking van de identificatieplaatjes nader beschreven.

Melkveerassen: punt 5.1 van het productdossier

Aan de hand van de omschrijving van het melkveebeslag, bestaande uit alle lacterende melkkoeien, droogstaande koeien en vaarzen van zes maanden en ouder van het bedrijf, kan worden bepaald op welke soorten dieren controles moeten worden uitgevoerd.

Ten behoeve van een betere controle zijn preciseringen geformuleerd met betrekking tot de bepaling of de dieren behoren tot de toegelaten rassen, met de codes 12, 46 en 31.

Sommige producenten kunnen dieren houden voor andere doeleinden dan de melkproductie voor de bereiding van „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”. Deze mogelijkheid wordt onder voorwaarden geboden.

Voeding van de melkkoeien: punt 5.2 van het productdossier

a) Basisvoeder en aanvullend voeder

De nieuwe bepalingen ondersteunen in het algemeen het voedersysteem op basis van voedergewassen (gras en hooi) teneinde het verband met het productiegebied van de BOB te versterken en een kaasbereiding in stand te houden die gebruikmaakt van een techniek op basis van rauwe melk (met uitsluiting van gefermenteerde voeding).

Om dat doel te bereiken is een veebezetting per hectare nuttige landbouwgrond ingevoerd, die is vastgesteld op 1,5 grootvee-eenheid. In de zomerperiode moeten de lacterende koeien gedurende een periode van ten minste 150 dagen worden beweid.

Om rekening te houden met de geconstateerde verschillen in werkwijze tussen de bedrijven is binnen het geografische gebied het gebruik van voeding van buiten dat gebied gereguleerd voor de voeding van lacterende melkkoeien. Zo mogen alleen bedrijven die zich op een hoogte van 600 m bevinden en bedrijven die de lacterende koeien hoger dan 600 m beweiden, gebruikmaken van voedergewassen die afkomstig zijn van buiten het geografische gebied, en wel voor maximaal 25 %, uitgedrukt in droge stof, van het basisvoeder.

Buiten het geografische gebied mogen uitsluitend voedergewassen in de vorm van hooi worden gekocht.

Het voederen van groenvoer is toegestaan, maar niet vaker dan eenmaal per dag gedurende de beweidingsperiode van 150 dagen. Buiten de beweidingsperiode mag echter tweemaal per dag groenvoer worden gegeven, maar dit dient in twee porties en op twee verschillende momenten te geschieden. Om besmetting met ongewenste ziektekiemen te voorkomen, moet vers groenvoer worden gegeven en moet voer dat niet door de dieren is gegeten, uit de voederbakken worden verwijderd voordat de bakken weer met vers voer worden gevuld.

Steeds met het oog op de instandhouding van het verband met het productiegebied, maar ook omdat korte vezels niet hetzelfde effect op de herkauwing hebben als gras- of luzernehooi, mogen gedroogde luzernekorrels alleen als aanvullend voeder worden gegeven.

De vaststelling van een lijst van toegestane concentraten vergemakkelijkt de controles en voorkomt dat op dit gebied technologische innovaties worden doorgevoerd die nog niet goed worden beheerst. Om het verband tussen het product en het productiegebied te behouden, wordt de totale hoeveelheid aanvullend voeder in het voeder op jaarbasis beperkt tot 1 800 kilo per melkkoe en tot 500 kilo per vaars.

Tot slot wordt vermeld dat de wei die op het bedrijf wordt geproduceerd, alleen mag worden gebruikt om de dieren te drinken te geven en wel binnen een periode van maximaal 24 uur.

b) Wijzen waarop het voer wordt gegeven

Om gezondheids- en technische problemen te voorkomen, wordt droogvoer bij voorkeur in de winter gegeven. Ter bevordering van de herkauwing is het tevens verplicht voedergewassen te geven die hun fysieke integriteit hebben behouden. Dit heeft ertoe geleid dat het gebruik van voermengers bij het voeren verboden is.

c) Gefermenteerde voedingsmiddelen

De huidige bepalingen verbieden het gebruik van gefermenteerde voedingsmiddelen in het voer van melkkoeien. Met de mogelijkheid om een andere, duidelijk gescheiden kudde met dit soort voer te voederen, is evenwel rekening gehouden, zij het onder bepaalde voorwaarden op het gebied van productie, opslag en gebruik.

Bedrijfssysteem: punten 5.3 en 5.4 van het productdossier

a) Verbod van ggo’s (culturen en voedingsmiddelen)

Door dit verbod op de aanwezigheid van ggo’s in het productdossier wordt het traditionele karakter van het voer versterkt.

b) Toegestaan gebruik van minerale meststoffen

Ter bevordering van de weidegang, de biodiversiteit, de natuurlijke flora en ter bescherming van het milieu wordt het gebruik van minerale meststoffen beperkt. Naargelang de topografische ligging van de gemeenten is er een onderscheid aangebracht op basis van de zogenaamde „benadeelde zones” die de overheid heeft vastgesteld. De drempelwaarden in het productdossier gelden voor het gemiddelde van het perceel van elk bedrijf.

c) Gebruik van organische meststoffen

De voorschriften voor het uitrijden van organische meststoffen zijn bedoeld om de voeding van de koeien te behoeden voor elk risico van besmetting door vervuilende elementen.

Door de algemene invoering van de bemestingsregistratie zal de controle hierop op billijke en eenvoudige wijze kunnen worden uitgevoerd.

Voorschriften op het gebied van melken: punt 5.5 van het productdossier

De voorschriften voor het melken worden nader beschreven om bij het gebruik van nieuwe melktechnieken te kunnen voldoen aan alle voorschriften wat betreft de wijze waarop de kudde wordt gehouden en het behoud van de kenmerken van de geproduceerde melk.

De controle van de melkinrichting is verplicht gesteld om de kwaliteit van de geproduceerde melk veilig te stellen.

Koeltemperatuur in de kaasmakerij:

De temperatuur waarbij de melk op de boerderij wordt bewaard of in de kaasmakerij wordt opgeslagen, is verhoogd van 8 °C naar 10 °C om de ontwikkeling van nuttige technische flora in de melk te bevorderen.

Bereiding: punt 5.6 van het productdossier

Punt 5.6.1 Algemene bepalingen

Geproduceerde melk, hulpstoffen en additieven

Om de kenmerken van de rauwmelkse grondstof te behouden, zijn de verboden behandelingen opgesomd.

De alinea over het gebruik van hulpstoffen en additieven is aangevuld om de huidige praktijken in verband met het gebruik van behandelingen en additieven bij de bereiding van kazen te versterken en zo te voorkomen dat toekomstige ongereguleerde praktijken afbreuk doen aan de kenmerken van de kazen.

Bereidingsstappen

Er zijn kenmerken geïntroduceerd voor de kuipen waarin de kaas wordt gemaakt: deze moeten open zijn en mogen een inhoud van maximaal 6 000 liter hebben.

Het visueel en door betasting volgen van de ontwikkeling van de wrongel in de kuip blijft immers een belangrijk element van de bereiding op basis van rauwe melk, die dagelijks wordt verzameld en voorafgaand aan de bereiding geen enkele behandeling ondergaat.

Ook kan de kaasbereiding beter worden beheerst als de fase van het in de vormen doen van de kaas niet aanzienlijk wordt verlengd door een groot volume in de kuip. Dit zou namelijk leiden tot te grote onderlinge verschillen in de kenmerken van de kazen.

Er zijn preciseringen aangebracht in de beschrijving van de stappen, gaande van de bewerking in de kuip tot het zouten van de kaas, teneinde enkele aanpassingen in aanmerking te nemen: de grootte van de vormen, de massa van de gewichten die worden gebruikt om de kleine vormen te persen, de dichtheid van de pekel die is verlaagd van 1 140 naar 1 130.

Het zouten mag niet in de bereidingskuip plaatsvinden.

Er wordt gepreciseerd dat de totale duur van de bereiding, voorrijping en rijping minimaal 15 dagen moet bedragen, te rekenen vanaf de datum waarop het stremsel is toegevoegd. De kaas mag de werkplaats of het rijpingslokaal dus niet voor de 16e dag verlaten.

Voorrijping en rijping

Er zijn redactionele preciseringen aangebracht in de beschrijving van de voorrijping om beter rekening te houden met het vakmanschap van de kaasmakers en de kwaliteit van de kazen veilig te stellen.

De procedures voor de rijping zijn aangevuld met de mogelijkheid om de kazen vanaf de 12e rijpingsdag te verpakken en de rijping voort te zetten bij een lagere temperatuur, maar gedurende een langere tijd.

Het gaat daarbij om aanpassingen aan de snellere veroudering van de korsten, die na rijping in de kelders na twaalf dagen optimaal presentabel zijn, maar daarna achteruitgaan, waardoor ze bij verkoop uiterlijke tekortkomingen vertonen.

De volgende bepalingen zijn toegevoegd:

— het is verplicht de kazen gedurende een eerste stap in de kelder te laten rijpen tot minimaal de 12e dag, gerekend vanaf de bereidingsdatum.

De temperatuur in de kelder moet dan tussen 10 en 15 °C liggen en de luchtvochtigheid moet hoger zijn dan 90 %;

— vanaf de 12e dag mogen de kazen afzonderlijk worden verpakt, waarna de rijping tot aan de 18e dag wordt voortgezet bij een minimumtemperatuur van 6 °C;

— als de kazen niet worden verpakt, wordt de rijping in de kelder voortgezet tot aan de 16e dag bij een temperatuur tussen 10 en 15 °C en een luchtvochtigheid van meer dan 90 %.

Er wordt gepreciseerd dat het gebruik van al dan niet geschaafde houten planken om de kazen op te laten rijpen, is toegestaan. Deze wijziging houdt rekening met het technologische belang van de ontwikkeling van oppervlakteflora door de aanwezigheid van positieve biofilms op de planken.

Punt 5.6.2 Specifieke bepalingen voor de bereiding in melkveebedrijven

Het tijdstip waarop de stremming moet worden beëindigd, wordt preciezer weergegeven om de stremmingstijd duidelijker te definiëren.

De hoeveelheid melkzuurbacteriën is gepreciseerd.

Er is aangegeven dat het gebruik van vormen voor het aanzuren mogelijk is. Deze vormen helpen het product zijn vorm te geven en vervangen het kaasdoek zonder de intrinsieke kenmerken van het product te wijzigen. Bovendien maken ze een langere verblijftijd in de kaasdoek mogelijk en zorgen ze voor een betere beheersing van het uitlekproces, gelijkmatiger kazen en een positief effect op de korstvorming van de producten.

De mogelijkheid om aan het eind van de bereiding de overgebleven melk opnieuw te gebruiken, wordt vermeld om te voorkomen dat de kaasmaker verplicht is om slechts een deel van een kuip te verwerken. Dit vergemakkelijkt de bewerking in de kuip en zorgt ervoor dat de kaasmaker het proces beter in de hand heeft.

Punt 5.6.3 Specifieke bepalingen voor de bereiding op de boerderij

De voorwaarden voor de bereiding op de boerderij zijn aangevuld met de volgende bepalingen:

— de invoering van microgeperforeerd geplastificeerd poreus kaasdoek biedt de mogelijkheid de specifieke smaakkenmerken van boerenkaas te versterken, omdat het doek fungeert als een voedingsbodem van technische flora;

— om voor boerenkazen een langzame bereidingstechniek te kunnen hanteren om een specifiekere smaak te verkrijgen, is de hoeveelheid gebruikte melkzuurbacteriën beperkt tot 0,5 % (0,5 l ferment(1) op 100 l melk) van de totale hoeveelheid melk die voor de bereiding van boeren-„Reblochon”/„Reblochon de Savoie” wordt gebruikt;

— het gebruik van vormen voor het aanzuren, evenals elke andere vorm of mal waarin de kaas wordt gedaan gedurende de droogfase, is verboden teneinde het gebruik van de kaasdoek, die van oudsher bij de bereiding van boerenkaas wordt gebruikt, in stand te houden. De kaas dient vanaf het begin van de vormfase gedurende zes uur in de kaasdoek te blijven.

Er zijn preciseringen aangebracht in de wijzen van persen, het keren van de kazen, de voorrijping, het wassen en het inwrijven in de rijpingskelder.

Dankzij deze bepalingen kunnen de praktijken beter worden gesystematiseerd en kunnen de specifieke kenmerken van de boerenkazen worden versterkt.

Om ervoor te zorgen dat de kaasrijpers, als zij dat willen, de kaas al in een eerder stadium op een specifieke manier kunnen verzorgen, is de verblijftijd van de kaas op het bedrijf teruggebracht van de oorspronkelijk voorziene tien dagen naar zes dagen.

Er zijn voorschriften voor de bereiding, rijping en voorrijping van de kleine boeren-„Reblochon”/„Reblochon de Savoie” ingevoerd die zorgen dat bepaalde bepalingen beter aansluiten op de praktijk.

Elementen die het verband met het geografische gebied rechtvaardigen: punt 6 van het productdossier

Deze rubriek bevat de volgende subrubrieken: „specifieke kenmerken van het geografische gebied: natuurlijke en menselijke factoren”, „specifieke kenmerken van het product” en „causaal verband”.

Deze andere indeling gaat waar nodig vergezeld van redactionele verbeteringen en preciseringen.

Specifieke elementen betreffende de etikettering: punt 8 van het productdossier

De markeringen op de kazen zijn verplaatst naar rubriek 4: Bewijzen van oorsprong.

De verplichting om het INAO-logo te gebruiken wordt vervangen door de verplichting om het BOB-logo van de Europese Unie te gebruiken.

Er wordt verduidelijkt dat afgezien van de voorgeschreven vermeldingen die op alle kazen van toepassing zijn en van de term „petit” (klein), er in de etikettering, reclame, facturen en handelsdocumenten geen termen of andere vermeldingen mogen worden toegevoegd aan de beschermde oorsprongsbenaming, met uitzondering van het fabrieks- of het handelsmerk.

Nationale eisen: punt 9 van het productdossier

Er is een tabel toegevoegd met de belangrijkste controlepunten van het productdossier, de streefwaarden ervan en de evaluatiemethoden.

Overige wijzigingen

1. Verpakking: punt 5.7 van het productdossier

De kazen worden verpakt als hele kazen, halve kazen of in porties.

Om de kwaliteit van de korst te behouden en om uitdroging en de ontwikkeling van ongewenste schimmels te voorkomen, moet de kaas het geografische gebied verlaten in een speciale verpakking. Deze verpakking moet worden gehandhaafd tot aan de presentatie van het product aan de eindconsument, wat overigens een eventuele ompakking niet in de weg staat.

Deze verpakking moet een valse houten bodem bevatten met een vaste diameter. Bij het in stukken snijden van de kazen moet deze valse bodem worden behouden.

Dankzij al deze bepalingen kunnen de kwaliteit van de korst, de textuur van de kaas en de geurintensiteit van de kaas behouden blijven. De valse bodem en de verpakking zijn ook van belang voor de vochtregulering met het oog op de kwetsbaarheid van de korst en het gevaar van uitdroging van de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”. De gebruikte verpakkingen ontzien de speciale schimmelflora van de korst van de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”.

De kazen die bestemd zijn voor de voedselverwerkende industrie hoeven echter niet individueel te worden verpakt. In die gevallen is een valse bodem niet nodig.

2. Bevoegde dienst van de lidstaat: adreswijziging van het Institut national de l’origine et de la qualité;

3. Samenstelling van de aanvragende groepering: er zijn preciseringen aangebracht in de samenstelling ervan;

Adresgegevens van de controlestructuren: de adresgegevens van de controlestructuren zijn bijgewerkt.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (3)

„REBLOCHON”/„REBLOCHON DE SAVOIE”

EG-nummer: FR-PDO-0217-01003-11.6.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Naam

„Reblochon”/„Reblochon de Savoie”

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.3. Kaas

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” is een kaas die wordt gemaakt van volle rauwe koemelk die afkomstig is van koeien van de rassen Abondance, Montbéliarde en Tarine. Het is een onverhitte, geperste kaas in de vorm van een platte cilinder, met een licht bollende zijkorst en een diameter van ongeveer 14 cm, een hoogte van ongeveer 3,5 cm en een gewicht tussen 450 en 550 g.

Hij bevat na volledige droging minimaal 45 g vet per 100 g en het drogestofgehalte mag niet lager zijn dan 45 g per 100 g kaas.

De korst, die tijdens de rijping is gewassen, is dun en gelijkmatig. De kleur varieert van geel tot oranjegeel en de kaas is geheel of gedeeltelijk bedekt met een fijne, witte, poederachtige laag.

De kaas zelf is zacht, homogeen, soepel en smeuïg. De kaas is crèmekleurig tot ivoorgeel, lichtgezouten en kan kleine gaatjes bevatten.

Ook het kleine model kaas, dat dezelfde organoleptische kenmerken heeft, maar een diameter van ongeveer 9 cm, een hoogte van ongeveer 3 cm en een gewicht tussen de 230 en 280 g, heeft een BOB.

„Reblochon”/„Reblochon de Savoie” wordt aangeboden in de vorm van een hele kaas of in porties.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

De melk die wordt gebruikt voor de bereiding van de kaas „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”, mag uitsluitend afkomstig zijn van melkveebeslagen die bestaan uit melkkoeien van het ras Abondance, Montbéliarde en Tarentaise (ook Tarine genoemd).

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong)

Om het verband met het productiegebied te waarborgen, moet de voeding van de kudde voornamelijk bestaan uit voedergewassen die afkomstig zijn uit het geografische gebied van de oorsprongsbenaming. Het basisvoeder is samengesteld uit:

— minimaal 50 % vers gras tijdens de zomerperiode en dagelijks hooi tijdens de winterperiode,

— groenvoer: groene maïs, gemaaid gras, voederbiet. Stro mag alleen in het basisvoeder van vaarzen worden opgenomen.

Tijdens de zomerperiode moeten de koeien minimaal 150 dagen worden beweid.

Het basisvoeder van lacterende koeien moet voor 100 %, uitgedrukt als droge stof, bestaan uit voedergewassen die uit het gebied afkomstig zijn. Voor bedrijven die zich op een hoogte van meer dan 600 m bevinden en bedrijven die de lacterende koeien hoger dan 600 m beweiden, geldt dat de voedergewassen die uit het gebied afkomstig zijn ten minste 75 %, uitgedrukt als drogestof, van het basisvoeder van lacterende koeien moeten uitmaken. Buiten het gebied van de oorsprongsbenaming mogen alleen voedergewassen in de vorm van hooi worden aangekocht.

Naast het basisvoeder kan aanvullend voeder worden gegeven. Het gaat daarbij om krachtvoer en gedroogde voedergewassen. In totaal mag per lacterende koe jaarlijks maximaal 1 800 kilo aanvullend voeder worden gegeven.

Het is verboden in het voer van de melkkoeien kuilvoer te gebruiken, alsmede gefermenteerde voedingsmiddelen, balen verpakt in plastic folie en voedingsmiddelen die de geur en/of de smaak van de melk en van de kaas negatief kunnen beïnvloeden of die een risico voor bacteriologische besmetting met zich brengen.

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De melkproductie, het melken, en de bereiding en het rijpen van de kazen moeten in het geografische gebied plaatsvinden.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.

De eerste gereedmakingsfase van de kazen vindt plaats in het geografische gebied voordat ze het rijpingslokaal verlaten, aangezien de rijping de laatste stap van de bereiding van „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” is. Deze bepaling maakt het mogelijk de kwaliteit van de korst van het product te behouden door uitdroging en de ontwikkeling van ongewenste schimmels te voorkomen. Deze eerste gereedmaking laat onverlet dat het product in een later stadium op een andere locatie wordt omgepakt.

Deze speciale verpakking omvat een valse bodem van sparrenhout aan ten minste één van de zijden van de kazen die als hele of halve kaas worden verkocht. De porties moeten aan drie zijden een korst hebben.

De producten die bestemd zijn voor de voedselverwerkende industrie hoeven niet individueel te worden verpakt, maar moeten wel worden verpakt voordat ze het geografische gebied verlaten.

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering

Op het etiket moet de oorsprongsbenaming „Reblochon” of „Reblochon de Savoie” worden vermeld in een lettertype dat ten minste even groot is als twee derde van het grootste op het etiket voorkomende lettertype. Daarnaast kan de oorsprongsbenaming op het etiket vergezeld gaan van de term „petit” (klein) bij kazen van geringe afmetingen die zijn gedefinieerd onder punt 3.2.

Afgezien van de voorgeschreven vermeldingen die op alle kazen van toepassing zijn en van de bovengenoemde term, mogen in de etikettering, reclame, facturen of handelsdocumenten geen termen of andere vermeldingen worden toegevoegd aan de benaming, met uitzondering van het fabrieks- of het handelsmerk.

Het etiket moet het BOB-logo van de Europese Unie bevatten. Ook de vermelding „beschermde oorsprongsbenaming” mag erop zijn aangebracht.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Het geografische gebied omvat twee derde van het departement Haute-Savoie (het hele gebied ten oosten van Annecy op meer dan 500 m hoogte) evenals enkele gemeenten of delen van gemeenten van het departement Savoie.

Departement Haute-Savoie

Abondance, Alex, Allinges, Amancy, Andilly, Annecy-le-Vieux, Arâches-Ia-Frasse, Arbusigny, Arenthon, Armoy, Arthaz-Pont-Notre-Dame, Aviernoz, Ayse, Ballaison, Beaumont, Bellevaux, Bernex, Bluffy, Boëge, Bogève, Bonne, Bonnevaux, Bonneville, Bons-en-Chablais, Brenthonne, Brizon, Burdignin, Cervens, Chamonix-Mont-Blanc, Charvonnex, Châtel, Châtillon-sur-Cluses, Chevaline, Chevenoz, Cluses, Collonges-sous-Salève, Combloux, Cons-Sainte-Colombe, Contamine-sur-Arve, Copponex, Cordon, Cornier, Cranves-Sales, Cruseilles, Demi-Quartier, Dingy-Saint-Clair, Domancy, Doussard, Draillant, Duingt, Entremont, Entrevernes, Essert-Romand, Etaux, Evires, Faucigny, Faverges, Fessy, Féternes, Fillinges, Giez, Groisy, Habère-Lullin, Habère-Poche, Juvigny, La Balme-de-Thuy, La Baume, La Chapelle-d’Abondance, La Chapelle-Rambaud, La Chapelle-Saint-Maurice, La Clusaz, La Côte-d’Arbroz, La Forclaz, La Muraz, La Rivière-Enverse, La Roche-sur-Foron, Lathuile, La Tour, La Vernaz, Le Biot, Le Bouchet, Le Lyaud, Le Grand-Bornand, Le Petit-Bornand-Les-Glières, Le Reposoir, Le Sappey, Leschaux, Les Clefs, Les Contamines-Montjoie, Les Gets, Les Houches, Les Ollières, Les Villards-sur- Thônes, Lucinges, Lullin, Lully, Manigod, Marcellaz-en-Faucigny, Marlens, Machilly, Magland, Margencel, Marignier, Marnaz, Megève, Mégevette, Menthonnex-en-Bornes, Menthon-Saint-Bernard, Mieussy, Monnetier-Mornex, Montmin, Montriond, Mont-Saxonnex, Morillon, Morzine, Nancy-sur-Cluses, Nangy, Nâves-Parmelan, Novel, Onnion, Orcier, Passy, Peillonnex, Perrignier, Pers-Jussy, Praz-sur-Arly, Présilly, Quintal, Reignier, Reyvroz, Saint-André-de-Boëge, Saint-Blaise, Saint-Cergues, Saint-Eustache, Saint-Férréol, Saint-Gervais-les-Bains, Saint-Jean-d’Aulps, Saint-Jean-de-Sixt, Saint-Jean-de-Tholome, Saint-Jeoire, Saint-Jorioz, Saint-Laurent, Saint-Martin-Bellevue, Saint-Pierre-en-Faucigny, Saint-Sigismond, Saint-Sixt, Sallanches, Samoëns, Saxel, Scientrier, Scionzier, Serraval, Servoz, Sevrier, Seythenex, Seytroux, Sixt-Fer-A-Cheval, Talloires, Taninges, Thônes, Thorens-Glières, Thyez, Vailly, Vacheresse, Vallorcine, Verchaix, Vétraz-Monthoux, Veyrier-du-Lac, Villard, Villaz, Ville-en-Sallaz, Villy-Ie-Bouveret, Villy-Ie-Pelloux, Vinzier, Viuz-en-Sallaz, Vougy, Vovray-en-Bornes.

Departement Savoie

Cohennoz, Crest-Voland, Flumet, La Giettaz, Mercury (deel G1 en G2), Notre-Dame-de-Bellecombe, Plancherine (deel A1, A2, A3), Saint-Nicolas-La-Chapelle, Ugine.

5. Verband met het geografische gebied

5.1. Specificiteit van het geografische gebied

Natuurlijke factoren

Het geografische gebied ligt in de noordelijke Alpen en omvat de bergregio’s tussen het meer van Genève en het Mont-Blancmassief. Het wordt aan de oostkant begrensd door de grens met Zwitserland en strekt zich in westelijke richting uit tot aan de meest westelijke flanken van het Alpenmassief. Aan de zuidzijde valt het Beaufortainmassief buiten het gebied, maar het noordelijke deel van het massief van Bauges behoort er wel toe.

Het reliëf is bijzonder scherp, met massieven die van west naar oost steeds hoger worden (het westelijke voorgebergte reikt tot 1 000 m hoogte, de toppen van de kalkmassieven tot meer dan 2 000 m, en die van het Mont-Blancmassief zelfs tot ruim 4 000 m), met daartussenin grote valleien die hoger liggen dan 500 m (Dranse, Giffre, Arve, Arly).

Het geografische gebied omvat regio’s die qua geologisch substraat sterk van elkaar verschillen. Het gebied wordt van noord-oost naar zuid-west doorkruist door massieven van overwegend kalksteen. Enkele sterke toppen vormen hoog uitstekende reliëfs, zoals de Aravis-keten. In het westen bestaat het voorgebergte uit een substraat van kleiachtige en kalkhoudende molasse waaruit hoge kalkreliëfs omhoog rijzen (Salève). In het oosten vormen de kristallijne massieven van de Mont-Blanc en de Aiguilles Rouges de hoogste punten van de regio. Het gesteente is er zuurhoudend (graniet, gneis, schist). In het noorden ligt het Chablais-massief dat uit een mengeling van zuurhoudend en kalkhoudend gesteente bestaat.

Er heerst een bergklimaat, dat direct wordt beïnvloed door de nabijheid van de oceaan in het westen. Dit kenmerkt zich door overvloedige regen (meer dan 900 mm per jaar) en door de afwezigheid van een zomerse droogteperiode. In het hart van de massieven wordt regelmatig meer dan 1 500 tot 2 000 mm per jaar gemeten. Door het bergklimaat zijn de winters koud met veel sneeuw. De lokale weersomstandigheden worden sterk beïnvloed door het reliëf en de hoogte.

Het grootste deel van het landbouwareaal is als weiland in gebruik. De regio kenmerkt zich door zeer veel blijvend hooggelegen grasland: de alpenweiden. Deze vertonen een grote verscheidenheid aan vegetatie die verband houdt met de diversiteit van de omgevingsomstandigheden (bodem, waterhuishouding, ligging, hoogte enz.) en met het gebruik (herderspraktijken). 90 % van het graasoppervlak bestaat uit blijvende weilanden met overwegend kropaar, die als een zeer goed voedergras wordt beschouwd, en met witte en rode klaver. Er zijn vette maaiweiden te vinden met wilde zuring, gemiddelde maai- of graasweiden met grote pimpernel, en magere of droge maaiweiden met weidesalie en wilde marjolein. De geëxploiteerde vegetatie bevindt zich op verschillende niveaus, van onder in de valleien tot hoogten van soms meer dan 2 500 m.

Menselijke factoren

Een van de kenmerken van de melkveebedrijven in het geografische gebied is het gebruik van alpenweiden in de zomer. Het leven van de melkkoeien wordt sterk beïnvloed door de seizoenen: begin mei uit de stal, weidegang op de lager gelegen percelen, begin juni naar de alpenweiden, waar ze tot begin oktober blijven. Vervolgens komt de lange winterperiode met maandenlange sneeuwval en slechte weersomstandigheden. De veehouder moet dus gedurende de zomer de voedergewassen opslaan die de kudde van november tot april nodig heeft (dat komt neer op ongeveer 2 000 kg hooi per koe voor de winter).

Om er zeker van te zijn dat hun melkkoeien deze levensomstandigheden het hoofd kunnen bieden, maken de melkveehouders gebruik van melkveerassen die afkomstig zijn uit de bergregio’s, en die dus zijn aangepast aan de fysieke en klimatologische beperkingen van dit leefklimaat (bouw is aangepast aan het grazen op steile weiden; warmtetolerantie; verdraagt weidegang in de zomer en droogvoer in de winter), terwijl ze regelmatig kwaliteitsmelk produceren.

De voeding van de melkkoeien bestaat in de zomer voornamelijk uit weidegras en in de winter uit droogvoer. De hoeveelheid aanvullende voeding wordt beperkt gehouden, zodat een weinig intensieve veehouderij in stand wordt gehouden. Er wordt geen gebruikgemaakt van gefermenteerde voedingsmiddelen die de geur en smaak van de melk en dus ook van de kaas negatief kunnen beïnvloeden.

De naam „Reblochon de Savoie” komt van het woord „Reblâche”, dat „een tweede maal melken” betekent. Deze praktijk kwam in de 18e eeuw veel voor: de boer die een alpenweide huurde, moest daarvoor een bijdrage betalen aan de eigenaar. Het tijdens het meten onvolledig gemolken dier gaf bij de tweede melkbeurt weinig maar heel romige melk, omdat koeien aan het eind van het melken vette melk produceren. Aangezien de kaasmakers dus over minder, maar wel vette melk beschikten, maakten zij kleine, romige kazen. De Reblochon, die oorspronkelijk dus clandestien werd gemaakt, profiteerde vervolgens van de monetarisatie van het handelsverkeer en verscheen in de 18e eeuw op de tafels van de burgers, de geestelijken en de adel.

De kaasmaker, wiens werkzaamheden zijn gebaseerd op voorouderlijke kennis, speelt een belangrijke rol in het verkrijgen van het aroma van de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”. Dit aroma wordt het best tot stand gebracht wanneer de rauwe melk zonder voorafgaande bewerking en bij een lage temperatuur wordt bewerkt. Doordat dagelijks tweemaal wordt gemolken, moet de melk snel en nauwkeurig worden gebruikt. Bij de verwerking van rauwe melk wordt gewerkt met open kuipen, zodat de kaasmaker de melk kan zien en zijn bewerking kan aanpassen aan de hoedanigheid van de melk.

De rijping van de kaas vond oorspronkelijk plaats in de alpenboerderij. Vervolgens verplaatste deze zich naar het dal, dat gemakkelijker bereikbaar was, waardoor het vak van kaasrijper kon ontstaan. De kaasrijper moet verschillende taken uitvoeren, maar dient vooral de rijpingstemperatuur te bewaken, omdat die een belangrijke rol speelt bij de ontwikkeling van schimmelflora (die de korst zijn kenmerkende uiterlijk verleent). Het kaasoppervlak bevat verscheidene, gelijktijdig of na elkaar levende microbiële groepen. Deze opeenvolging laat zich hoofdzakelijk verklaren door de ontwikkeling van de pH-waarde en het zoutgehalte van de korst. Deze microflora en meer in het bijzonder Geotrichum candidum, verlenen de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” zijn kenmerkende fijne, witte, poederachtige laagje, maar zijn ook zeer bepalend voor de ontwikkeling van de textuur en het aroma van de kaas.

De handel in „Reblochon” breidde zich in de 19e eeuw uit, waarmee een specifieke handelsactiviteit op gang kwam die mede te danken was aan de uitbreiding van het netwerk van verbindingswegen. In de eerste helft van de 20e eeuw breidde de productie van „Reblochon” zich uit naar een gebied buiten de plaats van herkomst, wat de kaasproducenten er vanaf 1953 toe bracht hun product te beschermen en speciale productievoorwaarden vast te stellen.

5.2. Specificiteit van het product

De „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” is een onverhitte, geperste kaas van volle rauwe koemelk, die voorafgaand aan de bereiding geen enkele behandeling ondergaat.

Het is een klein, licht kaasje dat ook in een klein formaat verkrijgbaar is. Het heeft de vorm van een platte cilinder, met een licht bollende zijkorst.

Het is een ivoorkleurige, smeuïge, soepele kaas die licht gezouten is en een melkachtig en gebrand aroma heeft. Zijn saffraankleurige, zachte, gewassen korst is bedekt met een fijne, witte, poederachtige laag (schimmelflora).

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA)

Dankzij het zeer regenrijke bergklimaat dat in het hele geografische gebied heerst, groeit er veel gras in de lente en zomer. De verscheidenheid aan milieuomstandigheden, zoals de uiteenlopende hoogte en ligging van de alpenweiden en de aard van het gesteente, uit zich in weiden met een grote rijkdom aan planten, waarbij elke omgeving wordt gekenmerkt door een originele flora.

Talrijke soorten in deze rijke flora zijn sterk aromatisch, een eigenschap die bijdraagt aan het karakter van de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”. Verschillen in zintuiglijke kenmerken kunnen samenhangen met de verschillende soorten hooi en weiden in het geografische gebied.

Deze harde omgeving is zeer belastend voor de koeien en alleen bergrassen zijn in staat een levenswijze vol te houden waarbij ze het sedentaire leven dat ze s winters in de stallen in het dal leiden, combineren met de grote afstanden die ze s zomers elke dag in de alpenweiden moeten afleggen, terwijl ze ook nog eens honderden meters hoogteverschil moeten overbruggen.

Deze rassen zijn onder deze omstandigheden in staat om een eiwitrijke melk te produceren die zeer geschikt is om kaas van te maken: de wrongel die wordt verkregen na toevoeging van stremsel is stevig en de kaasopbrengst is hoog.

De kaas „Reblochon”/„Reblochon de Savoie”, die aanvankelijk het product was van een bereiding uit kleine hoeveelheden vette melk, wordt tegenwoordig geproduceerd met een eenvoudige techniek (weinig verhitting, snelle kweek van bacteriën, geen droging in de kuip) die slechts een korte rijpingstijd met zich meebrengt.

De organoleptische kenmerken van de „Reblochon”/„Reblochon de Savoie” houden dan ook duidelijk verband met de voeding van de melkkoeien (weidegang, voedergewassen) en zijn het resultaat van een flora die zich heeft aangepast aan de hierboven beschreven klimaatomstandigheden en van het behoud van het vakmanschap van de kaasmakers en kaasrijpers.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(Artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006 (4))

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCReblochon.pdf

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.

(2) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12. Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(3) Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(4) Vgl. voetnoot 3.