NL Publicatieblad van de Europese Unie C 262/13

Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

2013/C 262/06

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de aanvraag.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (2)

„BAYERISCHE BREZE”/„BAYERISCHE BREZN”/„BAYERISCHE BREZ’N”/„BAYERISCHE BREZEL”

EG-nummer: DE-PGI-0005-0971-23.02.2012

BGA ( X ) BOB ( )

1. Naam

„Bayerische Breze”/„Bayerische Brezn”/„Bayerische Brez’n”/„Bayerische Brezel”

2. Lidstaat of derde land

Duitsland

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 2.4 — Brood, gebak, suikerwerk, biscuits en andere bakkerswaren

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De „Bayerische Breze” is een traditioneel geloogd bakkersproduct, in het handelsverkeer ook wel „Bayerische Brezn”, „Bayerische Brez’n” en „Bayerische Brezel” genoemd. De „Bayerische Breze” (hierna „krakeling” genoemd) lijkt qua vorm op (en symboliseert) over de borst gekruiste armen tijdens het bidden. Deze vorm wordt verkregen door de lussen van een dunne sliert deeg kruislings over elkaar heen te leggen met een dubbele knoop in het midden, waarbij de uiteinden op een zodanige plaats op het dikkere boogvormige deel van de krakeling worden gedrukt dat drie openingen van gelijke grootte worden gevormd. Typisch voor de Beierse variant van de krakeling is de fraaie koperbruine kleur, waarmee de natuurlijke barsten die bij het bakken in het ronde deel ontstaan een duidelijk contrast vormen.

Kenmerkend voor het product zijn de loogachtige smaak in combinatie met de knapperigheid en krokantheid en de zachte, smeuïge textuur van het kruim in de mond.

De krakeling komt in diverse varianten en afmetingen voor. Meestal is hij bestrooid met grove zoutkorrels, maar soms met papaver-, sesam-, pompoen- of zonnebloempitten. De korst van de krakeling is dun, bruin en glanzend gebakken. Het deeg daarentegen is smeuïg, zacht en helder van kleur.

De krakeling wordt ook op de markt gebracht in de vorm van diepgevroren deegstukken (bijvoorbeeld om in de eigen onderneming verder te worden verwerkt of om als af te bakken diepvriesproduct te worden verkocht in de detailhandel voor levensmiddelen, de groothandel, enz.). Ook in diepgevroren toestand heeft het product reeds zijn kenmerkende vorm en geldt dus de naamsbescherming, met name vanwege de onder 5.2 beschreven bereidingswijze en vorm. De diepgevroren deegstukken worden vóór het invriezen doorgaans ondergedompeld in een oplossing van natriumbicarbonaat.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

Behalve tarwemeel zijn voor het bereiden van het deeg voor de krakeling ook water, gist, eventueel een bakmiddel met moutextracten, keukenzout, natriumcarbonaat en vet nodig.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong)

—

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

Zowel voor krakelingen die gereed zijn voor de verkoop als voor diepgevroren deegstukken geldt dat het gehele fabricageproces in het afgebakende geografische gebied moet plaatsvinden.

Het op basis van de onder 3.3 genoemde grondstoffen vervaardigde deeg wordt grondig gekneed, in stukken verdeeld en tot slierten met dun uitlopende uiteinden uitgerold. Elke sliert wordt vervolgens met de hand (speciale handdraaitechniek) of mechanisch uitgerold om er een krakeling mee te vormen, waarbij de uiteinden stevig vastgedrukt moeten worden. Aldus gevormde deegstukken kunnen voorafgaand aan de behandeling met natriumbicarbonaat ofwel naar de volgende productiestap overgaan (verhardingsproces) ofwel worden afgekoeld (vertraagde fermentatie). Het logen geschiedt met een oplossing van natriumbicarbonaat waarvan het percentage natriumhydroxide tot minder dan 4 % is verdund. De krakelingen worden vervolgens bestrooid met krakelingenzout en gebakken. Daarna moeten ze goed afkoelen en droog worden bewaard, omdat de dunne zoutige korst gemakkelijk vocht kan opnemen.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.

—

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering

—

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Vrijstaat Beieren

5. Verband met het geografische gebied

5.1. Specificiteit van het geografische gebied

De krakeling is een figuratief broodproduct dat vermoedelijk is voortgekomen uit het Romeinse ringbrood, dat tijdens eucharistievieringen als hostie dienst deed. Vooral in kloosters was dit ringbrood populair. Het onderging een eerste verandering met de toevoeging van een arm, waardoor het de vorm van het getal zes kreeg. De stap naar de hedendaagse Beierse krakeling werd gezet door twee van dergelijke eenarmige krakelingen tegen elkaar te leggen en met elkaar te verbinden. Zo is de krakeling ontstaan die we vandaag de dag kennen. Alleen krakelingen die de beschreven vorm hebben, mogen worden aangeduid met de naam „Bayerische Breze” (en ook met „Bayerische Breze”, „Bayerische Brezn”, „Bayerische Brez’n” en „Bayerische Brezel”).

De naam is afgeleid van het Oudduitse „Brezitella”, dat teruggaat op het Latijnse „brachiatellium”, te vertalen met „armpje”. De krakeling stelt inderdaad — zoals reeds aangegeven onder 3.2 — over de borst gekruiste armen tijdens het bidden voor. De krakeling gold als een lekkernij voor feestdagen en werd met Nieuwjaar, Palmzondag en het oogstfeest gebakken. Omdat het zuiden van Duitsland veel kloosters had, is het product vooral daar op grote schaal te vinden.

5.2. Specificiteit van het product

De specificiteit van de Beierse krakeling houdt verband met het unieke uiterlijk van het product, maar ook met de bijzondere kenmerken ervan. Zo zijn de armen dikker dan die van de Zwabische krakeling. Anders dan bij de Zwabische tegenhanger is het dikke middendeel van de krakeling niet over de lengte van een insnijding voorzien (geen „dikke buik”). Kenmerkend voor de krakeling daarentegen is een oppervlak met langs natuurlijke weg gevormde barsten. De Beierse krakelingen bevatten minder vet (1,5 % tot 4 %) dan de Zwabische krakelingen (4 % tot 8 %). Vanwege het betrekkelijk lage vetgehalte van het meel (maximaal 4 %) is de korst van de krakeling bijzonder krokant. Anders dan de Zwabische krakeling moet de Beierse krakeling gelijkmatig worden gebakken.

De lokale varianten zijn vooral aan hun vorm te herkennen. De armen van de Zwabische krakeling beginnen erg laag, reden waarom ook het bovenste boogvormige deel „buik” wordt genoemd. Bij de typische Beierse krakeling ligt het begin van de armen aanmerkelijk hoger.

De krakeling is opgenomen in de databank voor traditionele Beierse specialiteiten van het Beierse ministerie van Voeding, Landbouw en Bosbouw. Ook daaruit blijkt dat dit product in de Vrijstaat Beieren wordt beschouwd als een traditionele regionale specialiteit. Tal van andere bronnen bevestigen dat het hier om een typisch Beierse specialiteit gaat.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA)

De Beierse variant van de krakeling hebben we te danken aan een toevallige vergissing. Anton Nepomuk Pfannenbrenner werkte in de 19e eeuw als bakker in München, in het koninklijk koffiehuis van hofleverancier Johan Eilles. Op een dag in 1839 beging hij in de bakkerij een fout die grote gevolgen zou hebben. Tijdens het gebruikelijke glazuren van de krakelingen met suikerwater greep hij per ongeluk naar het natronloog waarmee de bakplaten gereinigd werden. Het resultaat was zo overtuigend dat de gezant van de koning van Württemberg, Wilhelm Eugen von Ursingen, dezelfde ochtend nog een met loog bereide krakeling kon proeven. Sindsdien wordt 11 februari 1839 beschouwd als de dag waarop de eerste krakeling werd verkocht.

De krakeling wordt als Beiers bakkersproduct bij uitstek in vrijwel alle bakkerijen in de deelstaat vervaardigd. Ze vormt een vast onderdeel van de Beierse broodmaaltijdtraditie en is een onmisbaar bijgerecht bij witte worst uit München en Beierse leverkaas. De krakeling heeft een uitstekende reputatie bij de consument en heeft wereldwijd een grote naam. Dankzij de bierfeesten in oktober in München heeft het product wereldwijd bekendheid gekregen.

De krakeling is een traditioneel ambachtelijk bakkersproduct dat alleen in de Vrijstaat Beieren wordt vervaardigd.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006 (3))

http://register.dpma.de/DPMAregister/geo/detail.pdfdownload/31500

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.

(2) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12. Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(3) Vgl. voetnoot 2.