NL Publicatieblad van de Europese Unie C 255/37

458E PLENAIRE ZITTING OP 16 EN 17 DECEMBER 2009

Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende textielbenamingen en de desbetreffende etikettering van textielproducten

(COM(2009) 31 definitief/2 — 2009/0006 (COD))

(2010/C 255/06)

Rapporteur: de heer CAPPELLINI

De Raad heeft op 27 februari 2009 besloten het Europees Economisch en Sociaal Comité overeenkomstig art. 95 van het EG-Verdrag te raadplegen over het:

Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende textielbenamingen en de desbetreffende etikettering van textielproducten

COM(2009) 31 final/2 – 2009/0006 (COD).

De afdeling „Interne markt, productie en consumptie”, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 17 november 2009 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Cappellini.

Het Europees Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 458e zitting op 16 en 17 december 2009 (vergadering van 16 december) het volgende advies uitgebracht, dat met 160 stemmen vóór, bij 1 onthouding, werd goedgekeurd:

1. Conclusie en aanbevelingen

1.1 Het Comité is ingenomen met dit initiatief van de Commissie op het gebied van de benaming en etikettering van textielproducten. Het ziet er immers naar uit dat hiermee een grote stap is gezet op weg naar meer innovatie, sociaal verantwoorde oplossingen voor de problemen in de EU-textielsector, en een betere bewustmaking en voorlichting van de Europese consument, m.n. in deze tijden van crisis. Het Comité heeft er al in eerdere adviezen en informatieve rapporten over de toekomst van de textielsector (1) op gewezen dat er dringend samenhangende en geïntegreerde beleidsmaatregelen nodig zijn – vooral op het vlak van etikettering - om het concurrentievoordeel van de sector veilig te stellen.

1.2 Het Comité kan zich vinden in de verordening en staat achter artikel 4 inzake de nationale voorschriften betreffende de oorsprong van producten en de mededingingsregels.

1.3 Het Comité verzoekt de Commissie en de betrokken partijen na te gaan hoe de verordening zal bijdragen aan:

— de Europese Strategische onderzoeksagenda, d.w.z. de ontwikkeling en het gebruik van nieuwe vezels en innovatieve textielproducten en meer transparantie;

— de vereenvoudiging van het bestaande wetgevingskader, waar zowel particulieren als de Europese, nationale en regionale autoriteiten de vruchten van zouden plukken;

— de verbetering van het bestaande regelgevingskader, dat meer samenhang zou moeten vertonen (2).

1.4 Het Comité beklemtoont dat consumenten recht hebben op duidelijke, begrijpelijke en volledige productinformatie, vooral wanneer het om textielproducten gaat. Ook staat het volledig achter het streven van de Commissie om de procedures voor de omzetting van richtlijnen te vereenvoudigen en de daarmee gepaard gaande kosten terug te dringen.

1.5 Het Comité zou graag zien dat het maatschappelijk middenveld, de sociale partners in de textielsector en de institutionele partners systematisch worden betrokken bij het Comité „Textielbenamingen en etikettering” (art. 20 van het voorstel voor een verordening). Daarnaast pleit het ervoor de verordening regelmatig te herzien, zodat de EU op het vlak van o.m. de etikettering van textielproducten een concurrentievoorsprong krijgt op derde landen (zie de textielmarkten van de EU (3)). Na de inwerkingtreding van de verordening kan voorts worden overwogen meer partijen te betrekken bij de herzieningen, zodat een open debat op gang wordt gebracht over gezondheidsproblemen (allergieën, ionisatie-index enz.) die niet worden veroorzaakt door de vezels zelf maar door de chemicaliën die worden gebruikt in het productieproces (bv. bij het verven of versoepelen van de stof) of in de mechanische processen (zoals het kammen of kaarden).

1.6 Om de tenuitvoerlegging van de verordening vlot te doen verlopen stelt het Comité voor om in samenwerking met het MKB, onderzoekscentra, consumenten en textielproducenten een gerichte informatiecampagne over de benaming en etikettering van textielproducten te lanceren en specifieke studies te laten uitvoeren. Al deze partijen kunnen mee de aandacht vestigen op het belang van milieuvriendelijke en duurzame vezels en producten en op het potentieel van de textielmarkt.

1.7 Voorts kan dit initiatief een open debat op gang brengen over niet-verplichte informatie betreffende het onderhoud en schoonmaken van afgewerkte textielproducten zoals kleding (symbolen voor strijken, wassen, bleken, enz.); dit soort informatie is vrijblijvend aangezien de EU hier geen verplichtingen oplegt. Invoering van een regeling zoals die van Ginetex (4), conform ISO 3758, of zelfs van de VS-norm ASTM D-5489, zou m.n. voor de eindgebruiker bijzonder nuttig kunnen zijn. Het verplicht stellen van dergelijke informatie zou de volgende voordelen hebben:

— de textielproducten gaan langer mee;

— voorkomen wordt dat het product zelf of andere producten tijdens het wassen of andere behandelingen worden beschadigd;

— voor de stomerij is duidelijk welke behandeling de juiste is;

— het product blijft mooi;

— er kan met kennis van zaken worden gekocht.

Als etiketinformatie over onderhoud en schoonmaken de regel wordt, zal bovendien minder energie en water worden verbruikt voor het verzorgen van textielproducten.

1.8 Ook op derde markten zoals de VS (5), Japan (6), Australië (7)enz. gelden dergelijke regelingen; de EU zou er goed aan doen zich daarbij aan te sluiten.

1.9 In de textielsector worden duizenden chemische stoffen gebruikt, waaraan ook andere, niet-gespecificeerde stoffen worden toegevoegd; deze laatste zijn soms giftig en worden gebruikt bij het verven en andere behandelingen. In de EU worden de giftige stoffen preventief geselecteerd en verwijderd of behandeld, conform de milieu- en gezondheidsvoorschriften. Het Comité dringt erop aan dat de verordening inzake de etikettering van textielproducten wordt afgestemd op de REACH-verordening en het platform, om zo de procedures te versnellen en te vereenvoudigen en overlappingen te vermijden.

2. Achtergrond

2.1 De EU-wetgeving inzake textielbenamingen en -etikettering berust op artikel 95 van het EG-Verdrag en is bedoeld om een interne markt voor textielproducten tot stand te brengen en ervoor te zorgen dat consumenten behoorlijk worden voorgelicht. In de jaren zeventig erkenden de lidstaten dat er behoefte was aan harmonisatie van de wetgeving voor textielbenamingen. Uiteenlopende (niet-geharmoniseerde) textielvezelbenamingen in de EU-lidstaten kunnen immers leiden tot technische handelsbelemmeringen op de interne markt. Daarnaast worden de belangen van de consument beter beschermd als in de hele interne markt dezelfde informatie wordt verstrekt.

2.2 De EU-textielsector heeft de laatste jaren te maken gekregen met aanzienlijke economische problemen, en heeft nu in antwoord daarop de eerste stappen gezet op de lange weg naar herstructurering, modernisering en technologische innovatie. Het Europese bedrijfsleven, en met name het MKB, is erin geslaagd zijn internationale positie te versterken door zich te richten op concurrentievoordelen als kwaliteit, design, innovatie en producten met een grotere toegevoegde waarde. De EU-sector speelt een internationale voortrekkersrol bij de ontwikkeling van nieuwe producten, technisch textiel en non-wovenstoffen voor innovatieve toepassingen zoals geotextiel, verzorgingsproducten of producten voor de auto-industrie en de medische sector.

2.3 Een cruciaal onderzoeksgebied is de ontwikkeling van nieuwe gespecialiseerde vezelsoorten en vezelcomposieten voor innovatieve textielproducten; dit is overigens een van de prioritaire punten op de strategische onderzoeksagenda van het Europees Technologieplatform voor de toekomst van textiel en kleding. Vezelinnovatie als eerste stap om toegevoegde waarde te creëren is een rijke bron van nieuwe producten, verwerkingsprocédés en toepassingsgebieden voor heel wat verwerkende sectoren (8). Het aantal aanvragen om nieuwe vezelbenamingen op te nemen in de EU-wetgeving is de laatste jaren gestegen en zal dat naar verwachting blijven doen. De Europese textielsector gaat zich immers steeds meer toeleggen op innovatie.

2.4 Aanvragen voor nieuwe vezelbenamingen zijn afkomstig van allerhande, zowel kleine als grote ondernemingen. De sector zelf geeft aan dat over het algemeen 90 à 95 % van de O&O-activiteiten gericht zijn op de verbetering en verdere ontwikkeling van bestaande vezels. Hoewel niet meer dan 5 à 10 % van de O&O-activiteiten resulteert in de ontwikkeling van een vezel waarvoor een nieuwe generieke benaming nodig is, leggen die nieuwe vezels vaak wel de grondslag voor nieuwe toepassingen en technologische procédés in diverse branches; we denken hierbij bv. aan de kledingsector, de medische sector en industriële en milieutoepassingen.

2.5 De laatste jaren zijn zeven nieuwe vezels opgenomen in de technische bijlagen bij de volgende richtlijnen:

— Richtlijn 97/37/EG (9): vier nieuwe vezels werden toegevoegd aan de lijst met vezelbenamingen (cashgora, lyocell, polyamide, aramide);

— Richtlijn 2004/34/EG (10): de nieuwe vezel polyactide werd toegevoegd aan de lijst met vezelbenamingen;

— Richtlijn 2006/3/EG (11): de nieuwe vezel elastomulti-ester werd toegevoegd aan de lijst met vezelbenamingen;

— Richtlijn 2007/3/EG (12): de nieuwe vezel elastolefine werd toegevoegd aan de lijst met vezelbenamingen;

— Richtlijn 2009/121/EG (13): de nieuwe vezel melamine werd toegevoegd aan de lijst van vezels.

2.6 Het ziet er naar uit dat de komende jaren nog meer nieuwe vezels in de technische bijlagen zullen worden opgenomen. De sector (die wordt vertegenwoordigd door het BISFA (14)) stelt dat het moeilijk te voorspellen valt hoe een en ander in de toekomst zal evolueren, maar beschouwt twee nieuwe toepassingen per jaar als een realistische schatting (15).

2.7 Dit voorstel brengt geen verandering in het politieke evenwicht tussen de lidstaten en de EU. Een comité zal de Commissie bijstaan en adviseren over voorstellen voor uitvoeringsmaatregelen waarmee de verordening wordt gewijzigd; hierbij wordt zoals gebruikelijk de regelgevingsprocedure met toetsing gevolgd.

2.8 Het idee om de wetgeving voor textielbenamingen te herzien heeft de afgelopen jaren postgevat. Aanleiding daartoe was het feit dat geregeld technische wijzigingen nodig waren om nieuwe vezelbenamingen in de bestaande richtlijnen op te nemen. De herziening van de EU-wetgeving voor textielbenamingen en -etikettering (16) werd in 2006 aangekondigd in het „Eerste voortgangsrapport inzake de strategie voor de vereenvoudiging van de regelgeving” (17) en maakte deel uit van het Wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2008.

2.9 De Commissie voert de volgende redenen aan voor de herziening:

— zowel particulieren als de overheid zouden baat hebben bij vereenvoudiging van het bestaande wetgevingskader; zo is de herziening erop gericht nieuwe vezels sneller beschikbaar te stellen;

— de regelgeving voor de ontwikkeling en het gebruik van nieuwe vezels zou eenvoudiger en effectiever worden;

— innovatie in de textiel- en kledingsector zou worden aangemoedigd en zowel de vezelverwerkende industrie als de consument zou sneller de vruchten plukken van innovatieve producten;

— de procedure zou transparanter worden;

— het zou gemakkelijker worden nieuwe vezels toe te voegen aan de lijst van geharmoniseerde vezelbenamingen;

— er zou meer speelruimte komen om de wetgeving aan te passen aan de verwachte technologische ontwikkelingen in de textielindustrie.

2.10 Het is niet de bedoeling de EU-etiketteringsvoorschriften uit te breiden tot aspecten die verder reiken dan de bepalingen inzake vezelsamenstelling en harmonisatie van textielvezelbenamingen in de huidige richtlijnen.

3. Raadpleging over de herziening van de richtlijn

3.1 Omdat deze herziening een beperkte reikwijdte heeft werd een doelgerichte raadpleging van belanghebbende partijen gehouden. Deelnemers waren brancheorganisaties van de industrie en de detailhandel, vakbonden, consumentenorganisaties, Europese normalisatie-instanties en nationale overheden.

3.2 De betrokken organisaties en de vertegenwoordigers van de lidstaten konden tussen januari en augustus 2008 zowel schriftelijk als tijdens door de Commissie belegde bijeenkomsten hun mening geven en suggesties en voorstellen doen.

3.3 Uit deze gerichte raadpleging is m.n. het volgende naar voren gekomen:

— het is belangrijk dat nieuwe vezelbenamingen in de Europese wetgeving kunnen worden opgenomen: dit bevordert innovatie in de Europese industrie en komt de consumentenvoorlichting ten goede;

— het politieke gewicht van technische wijzigingen van de textielbenamingswetgeving is niet van dien aard dat het de omslachtige procedures en hoge kosten rechtvaardigt die nodig zijn om een richtlijn om te zetten;

— er wordt dan ook gepleit voor een eenvoudiger wetgevingsalternatief.

3.4 De resultaten van de raadpleging zijn opgenomen in het verslag van de effectbeoordeling en de bijlagen daarbij.

4. Effectbeoordeling

4.1 Aan de hand van de resultaten van de raadpleging en de studie „Vereenvoudiging van de EU-wetgeving inzake textielbenamingen en –etikettering - Effectbeoordeling van de beleidsopties” (Simplification of EU legislation in the field of Textile Names and Labelling – an Impact Assessment of policy options) (18), heeft de Commissie een effectbeoordeling uitgevoerd van de verschillende beleidsopties waarmee bovengenoemde doelstellingen verwezenlijkt zouden kunnen worden.

4.2 Het door de desbetreffende dienst opgestelde ontwerpverslag van de effectbeoordeling is door de Raad voor Effectbeoordeling van de Europese Commissie onderzocht en in licht gewijzigde vorm goedgekeurd. (19)

4.3 Uit de analyse en vergelijking van de verschillende opties en hun gevolgen zijn de volgende conclusies getrokken:

— het kan zinvol zijn om aan te geven welke gegevens in de aanvraagdossiers moeten worden opgenomen en laboratoria de kans te geven bedrijven te helpen bij het samenstellen van hun dossier; bedoeling is wel dat dit tot gevolg heeft dat de ingediende aanvraagdossiers beter aansluiten bij de behoeften van de diensten van de Commissie; zowel het bedrijfsleven als de overheid kunnen op deze manier heel wat tijd winnen;

— het grootste voordeel voor het bedrijfsleven bestaat erin dat minder tijd verloopt tussen de indiening van een aanvraag voor een nieuwe vezelbenaming en de marktintroductie van de vezelsoort in kwestie; hierdoor kan worden bespaard op de administratieve kosten en kunnen sneller inkomsten worden geboekt uit de verkoop van de vezel;

— het grootste voordeel voor de autoriteiten van de lidstaten bestaat erin dat de richtlijnen worden vervangen door een verordening; de wijzigingen hoeven dan niet langer in nationale wetgeving te worden omgezet, wat de kosten van de lidstaten aanzienlijk kan drukken;

— de consument ten slotte zal erop kunnen vertrouwen dat een bepaalde vezelsoort inderdaad de gespecificeerde eigenschappen heeft; bovendien zal het feit dat nieuwe vezelsoorten sneller op de markt komen, ook andere bijkomende voordelen hebben voor de consument.

5. Algemene doelstellingen

5.1 De verordening moet er hoe dan ook op gericht zijn om O&O, innovatie en technologie te bevorderen, het aangaan van partnerschapsverbanden tussen Europese, nationale of regionale overheden en onderzoekscentra te vergemakkelijken, opleiding en technische vaardigheden te verbeteren, producten met een grote toegevoegde waarde op de interne markt en derde markten (20) te introduceren en duurzame ontwikkelings- en consumptiemodellen te promoten.

5.2 Pluspunten van de verordening zijn voorts dat:

— de textielsector en aanverwante sectoren, de in de EU voorhanden knowhow en de economische groei een grotere toegevoegde waarde krijgen;

— er meer transparantie komt voor de consument en er nieuwe consumptiemodellen worden ontwikkeld;

— het maatschappelijk middenveld nauwer wordt betrokken bij het TOEZICHT op de tenuitvoerlegging van de verordening.

6. Specifieke doelstellingen

6.1 Bedoeling is dat de benaming zo nauwkeurig mogelijk aangeeft om wat voor soort vezel het gaat, dit in tegenstelling tot de wetgeving in bv. de VS, waar van een andere benadering wordt uitgegaan (21). Deze bepaling strookt met de methodologie van het BISFA. dat voorschrijft dat de generieke benaming de scheikundige informatie over het dominante monomeer van de polymeervezel en/of informatie over de cruciale unieke eigenschappen van de vezel dan wel over de verwerkingstechnologieën moet bevatten.

6.2 De informatie op het etiket moet kloppen. De verordening is in dit opzicht evenwel niet duidelijk. Met name artikel 9 van de verordening (meervezelige textielproducten) legt geen volledige informatie op, maar laat de producent de keuze tussen vermelding van de volledige samenstelling en vermelding van de benaming van de vezelsoort die ten minste 85 % van het totale gewicht uitmaakt. Als voor optie a) of b) van het bedoelde artikel wordt gekozen, dan klopt de informatie op het etiket wel, maar is zij niet volledig. Juiste én volledige informatie houdt in dat ook de samenstelling van de overige 15 % wordt aangegeven.

6.3 Alle door de producent opgegeven eigenschappen moeten op het etiket worden vermeld, conform het eerste, tweede, derde en zesde streepje van bijlage II van het voorstel.

6.4 De termijnen worden als volgt ingeschat, waarbij de tijd die nodig is voor het opstellen van de aanvraag, niet is meegerekend (niet alle indieners gaan daarbij nl. even efficiënt te werk) (22):

— beoordeling van de aanvraag: 1 tot 3 maanden;

— bijeenroepen van de werkgroep, 3 maanden:

— proeven door het GCO en ringonderzoek: 6 tot 9 maanden;

— verslag over het technisch onderzoek: 1 tot 3 maanden;

— ontwerpvoorstel: 1 tot 3 maanden;

— gewijzigde verordening: 6 tot 12 maanden.

6.5 Bij de berekening van de kostenbesparing voor de sector is rekening gehouden met twee scenario's: in het ene wordt uitgegaan van hoge kosten, in het andere van lage. In beide gevallen is ook een boven- en een benedengrens vastgesteld. Hieruit blijkt dat per aanvraag tussen de 47 500 en de 600 000 euro bespaard zou kunnen worden. Voordeel is bovendien dat bij het op de markt brengen van een vezel niet langer vertragingen van 6 tot 21 maanden worden opgelopen, wat hetzij inkomensverlies tot gevolg heeft, hetzij ertoe leidt dat het geld veel later binnenkomt. Het gaat hier om bedragen die schommelen tussen de 2 000 en 3 500 000 euro. De overheid zou op haar beurt 25 % kunnen besparen op de kosten van het GCO, wat neerkomt op een besparing van 75 000 tot 100 000 euro per vezel (15).

6.6 De verschillende stappen i.v.m. de beoordeling en goedkeuring van aanvragen om een nieuwe vezel op de markt te brengen namen (de laatste vijf jaar) in het beste geval 36 maanden in beslag, in het slechtste geval liefst 66 maanden. Na de inwerkingtreding van de nieuwe verordening zal de hele procedure echter worden beperkt tot 18 à 33 maanden. Zowel het beste als het slechtste scenario leveren dus hoe dan ook 50 % tijdwinst op (15).

Brussel, 16 december 2009 De voorzitter van het Europees Economisch en Sociaal Comité Mario SEPI

(1) De TKS-sector is een belangrijke bedrijfstak in de EU-27. Met zo'n 250 000 bedrijven en een omzet van ongeveer 240 miljard euro, is de sector goed voor ongeveer 4 % van de totale toegevoegde waarde van de gehele industrie in de EU-27 (de helft daarvan is te danken aan de textielsector). De TKS-sector - de enige sector in de EU waar meer vrouwen dan mannen werkzaam zijn (64,5 % van alle werknemers is vrouw) – vertegenwoordigt met zijn 3,2 miljoen werknemers 9,3 % van de werkgelegenheid in de verwerkende industrie van de EU-27. De kledingsector heeft het grootste aandeel hierin (ongeveer 1,5 miljoen werknemers). De EU is de belangrijkste afzetmarkt en de hoofdexporteur in de sector en neemt bijna 20 % van de wereldmarkt voor haar rekening (gegevens uit 2005). CCMI/041.

Voor meer informatie over de tendensen en problemen in de textielsector kunt u het informatief rapport van de CCMI raadplegen op:

http://eescregistry.eesc.europa.eu/viewdoc.aspx?doc=%5C%5Cesppub1%5Cesp_public%5Cces%5Cccmi%5Cccmi041%5Cnl%5Cces1572-2007_fin_ri_nl.doc.

(2) Een van de door de verordening te vervangen richtlijnen (96/74/EG) werd al eerder vervangen door 2008/121/EG. Als de nieuwe verordening in werking treedt, moet erop worden toegezien dat de verordening en de richtlijn met elkaar stroken.

(3) 17 SLEUTELMARKTEN - bron: Euratex

— AZIË: China, Japan, India, Zuid-Korea, Taiwan, Indonesië, Pakistan, Thailand en Maleisië

— NOORD-AMERIKA: VS, Canada

— MIDDEN-AMERIKA: Mexico

— ZUID-AMERIKA: Brazilië, Argentinië, Chili

— OCEANIË: Australië

— AFRIKA: Zuid-Afrika

(4) GINETEX: Groupement international d’étiquetage pour l’entretien des textiles (internationale organisatie voor etikettering inzake onderhoud van textielproducten).

(5) Care labelling of textile wearing apparel and certain piece goods - 16 CFR Part 423 (Etikettering inzake het onderhoud van textiel in kleding en andere producten).

(6) Japanse Industrienorm voor Etikettering inzake Onderhoud.

(7) Australische/Nieuw-Zeelandse norm AS/NZS 1957:1998 - „Textiles - Care labelling” (Textiel - etikettering inzake onderhoud).

(8) Zie de strategische onderzoeksagenda van het Europees Technologieplatform voor de toekomst van textiel en kleding.

(9) PB L 169 van 27.6.1997, blz. 74.

(10) PB L 89 van 26.3.2004, blz. 35.

(11) PB L 5 van 10.1.2006, blz. 14.

(12) PB L 28 van 3.2.2007, blz. 12.

(13) PB L 242 van 15.9.2009, blz. 13.

(14) BISFA: Internationaal bureau voor de normalisatie van synthetische en kunstmatige vezels.

(15) Bron: Effectbeoordeling over de vereenvoudiging van de EU-wetgeving inzake textielbenamingen en -etikettering.

(16) De Richtlijnen 96/74/EG (zoals gewijzigd), 96/73/EG (zoals gewijzigd) en 73/44/EEG.

(17) COM(2006) 690 final.

(18) Studie te bekijken op: http://ec.europa.eu/enterprise/textile/documents/dir2008_0121_study.pdf.

(19) http://ec.europa.eu/governance/impact/iab/iab_en.htm.

(20) In dit verband zij gewezen op de ernstige „NON-TARIFAIRE BELEMMERINGEN” die de toegang van EU-textiel tot derde markten vaak in de weg staan. Zo zijn bepaalde vereisten of praktijken die verband houden met merking, etikettering, beschrijving en samenstelling van producten, discriminerend in vergelijking met de vereisten of praktijken die gelden voor binnenlandse producten.

(21) Bron: Rules and regulations under the textile fiber products identification act - 16 CFR Part 303 (Regelgeving inzake de benaming van textielproducten).

(22) BISFA: Internationaal bureau voor de normalisatie van synthetische en kunstmatige vezels.