ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
++++

INSTEMMING Nr . 11/73

betuigd door de Raad ingevolge artikel 55 , lid 2 , sub c ) , van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , ten einde het de Commissie mogelijk te maken , ten behoeve van het derde onderzoekprogramma inzake " de bestrijding van de verontreinigingen in de ijzer - en staalindustrie " financiële steun te verlenen uit de middelen afkomstig van de in artikel 50 van genoemd Verdrag bedoelde heffingen

Bij brief d.d . 19 september 1973 heeft de Commissie van de Europese Gemeenschappen , ingevolge artikel 55 , lid 2 , sub c ) , van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal , de Raad van de Europese Gemeenschappen gevraagd om zijn instemming , die het haar mogelijk moet maken , financiële steun toe te kennen ten behoeve van dit derde onderzoekprogramma inzake de bestrijding van de verontreinigingen in de ijzer - en staalindustrie .

Tijdens zijn op 17 december 1973 gehouden 271e zitting heeft de Raad de door de Commissie gevraagde instemming betuigd .

Voor de Raad

De Voorzitter

I . NOERGAARD
7.

Vrijwillige bijdragen van de lidstaten in de vorm van garanties zijn aangemerkt als een geschikt instrument om de nodige bescherming te bieden voor het opnemen en verstrekken van leningen uit hoofde van het MFB+-instrument. De garanties van de lidstaten zouden waarborgen dat de Unie in staat is om de aangegane leningen ter ondersteuning van de verstrekte leningen terug te betalen. Die vrijwillige garanties zouden vanaf de dag van inwerkingtreding van een wijziging in de MFK-verordening, of een opvolger daarvan, die voorziet in een garantie voor de leningen in het kader van het MFB+-instrument uit de Uniebegroting boven de maxima van het MFK en tot aan de in artikel 3, leden 1 en 2, van Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 bedoelde maxima, niet langer opvraagbaar zijn.
12.

Toepassingsgebied : In het standpunt van de Raad in eerste lezing is bepaald dat de lijst van projecten, die de grensoverschrijdende verbindingen en ontbrekende schakels omvat en identiek is aan de lijst in deel III, afdeling 1, van de bijlage bij de CEF-verordening, ter wille van de duidelijkheid en de rechtszekerheid in de bijlage bij de richtlijn wordt opgenomen. Daarnaast zal het toepassingsgebied ook betrekking hebben op andere projecten in de kernnetwerkcorridors met een totale kostprijs van meer dan 300 miljoen EUR.
Het Europees Parlement heeft er in eerste instantie op aangedrongen dat er een bepaling in de Ecris-TCN-verordening werd ingevoegd waarin de Commissie de opdracht kreeg om, binnen één jaar na de ingebruikneming van het Ecris-TCN, te evalueren of het doorzoeken van het Ecris-TCN door het VIS noodzakelijk was om bij te dragen tot de doelstelling van het VIS inzake het beoordelen of de aanvrager van een visum, een visum voor verblijf van langere duur of een verblijfsvergunning een bedreiging vormt voor de openbare orde of de openbare veiligheid, uit hoofde van Verordening (EG) nr. 767/2008. In het standpunt van de Raad in eerste lezing wordt de beoordeling van de vraag of het doorzoeken van het Ecris-TCN door het VIS heeft bijgedragen tot de bovengenoemde doelstelling, geïntegreerd in het verslag dat de Commissie drie jaar na de ingebruikneming van het herziene VIS moet presenteren.
33.

In voorkomend geval stelt het standpunt van de Raad in eerste lezing binnen het cohesiebeleid per regiocategorie ook de maximale medefinancieringspercentages vast om ervoor te zorgen dat het beginsel van medefinanciering via de nodige publieke of private nationale steunverlening in acht wordt genomen.
13.

Het programma “Burgers, gelijkheid, rechten en waarden” beoogt de bescherming en bevordering van de in de EU-verdragen vastgelegde rechten en waarden teneinde open, democratische en inclusieve samenlevingen in stand te houden. Het programma had in het voorstel van de Commissie drie specifieke doelstellingen: i) bevordering van gelijkheid en rechten (gendergelijkheid, non-discriminatie, rechten van het kind); ii) bevordering van de betrokkenheid van de burger bij en diens participatie in het democratisch bestel van de Unie (onderdeel “Betrokkenheid en participatie van de burger”), en iii) bestrijding van geweld, met name tegen kinderen en vrouwen (onderdeel “Daphne”). Naar aanleiding van de onderhandelingen met het Europees Parlement is een vierde doelstelling toegevoegd: bescherming en bevordering van de waarden van de Unie (onderdeel “Waarden van de Unie”).
Al vijftig jaar lang is de douane-unie één van de hoekstenen van de Unie, die een van de grootste handelsblokken ter wereld is. De douane-unie is een sprekend voorbeeld van geslaagde Unie-integratie en is van essentieel belang voor de goede werking van de interne markt ten behoeve van zowel bedrijven als burgers. De douane-unie heeft in deze periode grote ontwikkelingen doorgemaakt en de douaneautoriteiten voeren met succes een breed pakket van taken uit aan de grenzen. Samen streven zij ernaar legale en eerlijke handel te bevorderen, bureaucratie te beperken, ontvangsten te innen voor de nationale begrotingen en de Uniebegroting en burgers te helpen beschermen tegen terroristische dreigingen, gevaren voor de volksgezondheid en het milieu en andere risico’s. Met name door de invoering van een gemeenschappelijk risicobeheersingskader op Unieniveau en door het controleren van grote kasstromen om witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan, spelen douaneautoriteiten een belangrijke rol in de strijd tegen terrorisme, georganiseerde criminaliteit en oneerlijke concurrentie. Met hun ruime takenpakket zijn de douaneautoriteiten de facto de leidende instanties bij de controle van goederen aan de buitengrenzen van de Unie. Een sterkere en ambitieuzere Unie kan alleen realiteit worden als de nodige middelen beschikbaar zijn. In dat verband moet het programma niet beperkt blijven tot douanesamenwerking, maar ook steun bieden voor de bredere missie van douaneautoriteiten, als bepaald in artikel 3 van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4), te weten: toezicht op het internationale handelsverkeer van de Unie, uitvoering van de externe aspecten van de interne markt, van het gemeenschappelijk handelsbeleid en van ander gemeenschappelijk beleid van de Unie dat verband houdt met de handel, en de algemene veiligheid van de toeleveringsketen.

De rechtsgrondslag van deze verordening moet daarom betrekking hebben op douanesamenwerking als bepaald in artikel 33 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), de interne markt als bepaald in artikel 114 VWEU en het gemeenschappelijk handelsbeleid als bepaald in artikel 207 VWEU.
Artikel 12

Weigering om een stuk te aanvaarden

de officiële taal van de aangezochte lidstaat of, indien er verscheidene officiële talen in de aangezochte lidstaat zijn, de officiële taal of één van de officiële talen van de plaats waar de betekening of kennisgeving moet worden verricht.

1. De geadresseerde kan weigeren het te betekenen of ter kennis te geven stuk te aanvaarden indien het stuk niet is gesteld in één van de volgende talen of niet vergezeld gaat van een vertaling in één van de volgende talen:

2. De ontvangende instantie stelt de geadresseerde in kennis van het in lid 1 bedoelde recht indien het stuk niet is gesteld in de in lid 1, punt b), bedoelde taal of vergezeld gaat van een vertaling in de in lid 1, punt b), bedoelde taal, door formulier L in bijlage I bij het te betekenen of ter kennis te geven stuk te voegen, hetgeen gebeurt in:

a) de officiële taal of één van de officiële talen van de lidstaat van herkomst; en

b) een in lid 1, punt b), bedoelde taal.

Indien er aanwijzingen zijn dat de geadresseerde een officiële taal van een andere lidstaat begrijpt, wordt ook formulier L in bijlage I in die taal verstrekt.

Indien een lidstaat formulier L in bijlage I vertaalt naar een taal van een derde land, deelt hij die vertaling aan de Commissie mee zodat zij via het Europees e-justitieportaal beschikbaar is.
11)

Artikel 34 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door: “1. Voor iedere dag dat hij rijdt, vanaf het tijdstip waarop hij het voertuig overneemt, gebruikt de bestuurder registratiebladen of bestuurderskaarten. Het registratieblad of de bestuurderskaart wordt niet vóór het einde van de dagelijkse werktijd uit het apparaat genomen, tenzij dit anderszins is toegestaan of noodzakelijk is om na een grensoverschrijding het landsymbool in te voeren. Het registratieblad of de bestuurderskaart mag niet worden gebruikt voor een langere periode dan die waarvoor het blad of de kaart bestemd is.”; b) lid 5, onder b), wordt als volgt gewijzigd: i) punt iv) wordt vervangen door: “iv) onder het teken : onderbrekingen, rust, jaarlijks verlof of ziekteverlof,”; ii) het volgende punt wordt toegevoegd: “v) onder het teken voor “veerboot/trein”: Naast het teken : de op een veerboot of trein doorgebrachte rusttijd als vereist in artikel 9 van Verordening (EG) nr. 561/2006.”; c) in lid 6 wordt het volgende punt toegevoegd: “f) het symbool van het land waar de werkperiode van de dag respectievelijk is begonnen en geëindigd. De bestuurder vermeldt ook het symbool van het land dat hij binnenrijdt nadat hij een grens van een lidstaat heeft overschreden, bij het begin van zijn eerste stop in die lidstaat. Die eerste stop wordt gemaakt bij de dichtstbijzijnde stopplaats aan of voorbij de grens. Wanneer de overschrijding van de grens van een lidstaat plaatsvindt op een veerboot of een trein, vermeldt de bestuurder het landsymbool aan de haven of het station van aankomst.”; d) lid 7 wordt vervangen door: “7. De bestuurder vermeldt in de digitale tachograaf het symbool van het land waar de werkperiode van de dag respectievelijk is begonnen en geëindigd. Met ingang van … [18 maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn in document ST 05112/20] vermeldt de bestuurder ook het symbool van het land dat hij binnenrijdt nadat hij een grens van een lidstaat heeft overschreden, bij het begin van zijn eerste stop in die lidstaat. Die eerste stop wordt gemaakt bij de dichtstbijzijnde stopplaats aan of voorbij de grens. Wanneer de overschrijding van de grens van een lidstaat plaatsvindt op een veerboot of een trein, vermeldt de bestuurder het landsymbool aan de haven of het station van aankomst. Een lidstaat kan de bestuurder van voertuigen die op zijn grondgebied binnenlands vervoer verrichten, echter verplichten bij het landsymbool nadere geografische gegevens te verstrekken, mits deze nadere geografische gegevens door de betrokken lidstaat vóór 1 april 1998 aan de Commissie zijn meegedeeld. De bestuurder is niet verplicht de gegevens bedoeld in de eerste alinea in te voeren als de tachograaf overeenkomstig artikel 8 de locatiegegevens automatisch registreert.”.
13.

Bij de opstelling van de algemene oriëntatie heeft de Raad de amendementen van het Parlement geanalyseerd en grotendeels opgenomen in de algemene oriëntatie. Wat de amendementen inzake het gebruik van vloeibaar aardgas (lng) voor de voortstuwing van vaartuigen betreft, kan de Raad om technische redenen niet instemmen met de amendementen. De ontwikkeling van technische bepalingen inzake lng komt toe aan het Cesni, en niet aan de Commissie. Bovendien is het Cesni er al in geslaagd dergelijke bepalingen op te nemen in de eerste versie van zijn standaard (ES-TRIN 2015/1). De amendementen van het Parlement betreffende het gebruik van lng zijn dus in wezen achterhaald, aangezien het uiteindelijke doel ervan is bereikt.
10.

De wijziging in het beheerskader had voornamelijk in drie opzichten gevolgen voor de besprekingen over de wijziging van het kabeljauwplan: — Door de aanlandingsverplichting die bij de GVB-basisverordening (Verordening (EU) nr. 1380/2013) werd ingevoerd, is twijfel gerezen over de meerwaarde van de visserij-inspanningsregeling van het kabeljauwplan, aangezien deze was ingevoerd om dezelfde tekortkoming (teruggooi) aan te pakken. Voorts vereist het nieuwe beleid, aangezien de aanlandingsverplichting geleidelijk toepassing vindt in de verschillende visserijtakken, veel aanpassing en flexibiliteit van de vissers, hetgeen niet mogelijk is indien de verordening, via de inspanningsregeling, het gebruik van vistuig en de tijd op zee beperkt; — Zowel de aanlandingsverplichting als de noodzaak om af te stappen van het concept van het beheer van één soort in gemengde visserij vereisen een nieuw soort meerjarig beheersplan. De Commissie heeft gewerkt aan vervolgplannen voor het kabeljauwplan in de vorm van beheersplannen voor meerdere soorten in een bepaald gebied. Het eerste, met betrekking tot de Noordzee, is inmiddels voorgelegd aan de medewetgevers. (13) Het is derhalve niet wenselijk nieuwe elementen aan het kabeljauwplan toe te voegen die de besprekingen over de op hervorming gerichte meerjarige beheersplannen overbodig maken; — Bij de basisverordening wordt ook het concept "regionalisering" ingevoerd, dat moet worden begrepen als een mechanisme op het niveau van de secundaire wetgeving van de EU dat wordt ingesteld via samenwerking tussen lidstaten op regionaal zeegebiedniveau. Aangezien de regionalisering zich ontwikkelt in het kader van de basisverordening, bijvoorbeeld door middel van gebiedsgebonden teruggooiplannen, is het wenselijk het detailniveau voor het beheer van de kabeljauwvisserij in het kabeljauwplan te verlagen.
Rectificatie van Standpunt (EU) nr. 9/2016 van de Raad in eerste lezing met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van derdelanders met het oog op onderzoek, studie, stages, vrijwilligerswerk, scholierenuitwisseling, educatieve projecten of au-pairactiviteiten

Door de Raad vastgesteld op 10 maart 2016

( Publicatieblad van de Europese Unie C 170 van 11 mei 2016 )

(2016/C 322/06)

Bladzijde 19, artikel 18, lid 6:

in plaats van:

„De geldigheidsduur van een vergunning voor stagiairs is gelijk aan de looptijd van de stageovereenkomst indien die minder is dan zes maanden, of is maximaal één jaar. Indien de looptijd van de overeenkomst meer dan zes maanden bedraagt, mag de geldigheidsduur van de vergunning gelijk zijn aan de periode in kwestie volgens het nationale recht.”,
8.

Rekening houdend met de significante toename, sinds 2011, van het aantal zaken voor het Gerecht heeft het Hof van Justitie, zoals hierboven in punt 3 aangegeven, de medewetgevers op 13 oktober 2014 in overweging gegeven zijn oorspronkelijke voorstel te wijzigen en het aantal rechters in het Gerecht tot en met 2019 in drie fasen te verdubbelen, onder meer door het integreren van het Gerecht voor ambtenarenzaken in het Gerecht, dit om de volgende doelstellingen te verwezenlijken: — eenzelfde aantal zaken als het aantal nieuwe zaken te behandelen, zodat de toename van het aantal hangende zaken een halt wordt toegeroepen, — de achterstand in het aantal hangende zaken in te lopen, — de duur van de procedures voor het Gerecht in te korten en derhalve het risico terug te dringen dat de Europese Unie wordt geacht het artikel 47 van het Handvest te schenden, — de gerechtelijke structuur van de Europese Unie te vereenvoudigen en de samenhang van de jurisprudentie te bevorderen, — grotere flexibiliteit bij de behandeling van de zaken tot stand te brengen doordat het Gerecht wordt toegestaan om in het belang van een goede rechtsbedeling, aan een of meer kamers een groter dan wel een kleiner aantal rechters toe te wijzen, naargelang van de wijzigingen in het aantal voor het Gerecht gebrachte zaken, of om bepaalde kamers bevoegd te maken tot kennisneming van zaken die binnen een bepaald bevoegdheidsterrein vallen, — de terugkerende problemen in verband met de benoeming van rechters bij het Gerecht voor ambtenarenzaken op te lossen en eventuele soortgelijke problemen bij de benoeming van extra rechters in het Gerecht te voorkomen, — het Hof van Justitie opnieuw bevoegd te maken voor kennisneming van hogere voorzieningen in geschillen tussen de Unie en haar ambtenaren, waardoor zowel de heroverwegingsprocedure (waarvan de uitvoering enigszins complex is gebleken) als het ambt van tijdelijk rechter in het Gerecht voor ambtenarenzaken overbodig zullen worden.
—

de Raad is het ermee eens dat Uniemerkhouders het recht moeten hebben te verhinderen dat derden waren die zonder toestemming een merk dragen dat in wezen gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven Uniemerk, vanuit derde landen binnenbrengen in het douanegebied van de Unie, ongeacht of deze waren in het vrije verkeer worden gebracht, maar bepaalt dat dit recht vervalt indien de aangever of de houder van de waren in kwestie bewijst dat de Uniemerkhouder niet gerechtigd is om het op de markt brengen van de waren in het land van eindbestemming te verbieden;
2)

In artikel 5 wordt lid 1 vervangen door: „1. Elke lidstaat wijst een nationale instantie voor de statistiek aan als het orgaan dat verantwoordelijk is voor de coördinatie van alle activiteiten op nationaal niveau in verband met de ontwikkeling, productie en verspreiding van Europese statistieken, die in overeenstemming met artikel 1 in het Europees statistisch programma zijn vastgesteld, (het NSI) en dat in dat verband als enig aanspreekpunt voor de Commissie (Eurostat) fungeert voor statistische aangelegenheden. De coördinerende taak van het NSI heeft betrekking op alle andere nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling, productie en verspreiding van Europese statistieken die in overeenstemming met artikel 1 in het Europees statistisch programma zijn vastgesteld. Het NSI is met name op nationaal niveau verantwoordelijk voor de coördinatie van de statistische programmering en verslaggeving, de kwaliteitscontrole, de methoden, de datatransmissie en de communicatie over statistische acties van het ESS. Ingeval sommige van die Europese statistieken worden verzameld door nationale centrale banken (NCB’s) in hun hoedanigheid van lid van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), moeten de NSI’s en de NCB’s conform de nationale regelingen nauw samenwerken teneinde de productie van volledige en coherente Europese statistieken te waarborgen, en daarbij zorgen voor de nodige samenwerking tussen het ESS en het ESCB, als bedoeld in artikel 9.”.
De volgende artikelen worden ingevoegd:

„Artikel 23 bis

1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden.

2. De in artikel 9, lid 1, en artikel 15, lid 3, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend voor een periode van vijf jaar met ingang van … (3). De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend voor termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad uiterlijk drie maanden voor het verstrijken van elke termijn bezwaar maakt tegen een verlenging.

3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 9, lid 1, en artikel 15, lid 3, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.

4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad.

5. Een overeenkomstig artikel 9, lid 1, en artikel 15, lid 3, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van de termijn van twee maanden de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of van de Raad met twee maanden verlengd.

Artikel 23 ter

1. Een overeenkomstig dit artikel vastgestelde gedelegeerde handeling treedt onverwijld in werking en is van toepassing zolang geen bezwaar wordt gemaakt overeenkomstig lid 2. In de kennisgeving van de gedelegeerde handeling aan het Europees Parlement en aan de Raad wordt vermeld om welke redenen gebruik wordt gemaakt van de spoedprocedure.

2. Het Europees Parlement of de Raad kan overeenkomstig de in artikel 23 bis, lid 5, bedoelde procedure bezwaar maken tegen een gedelegeerde handeling. In dat geval trekt de Commissie de handeling onverwijld in na de kennisgeving van het besluit waarbij het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt.”.
4)

In bijlage III wordt punt 2.5 vervangen door: „2.5. „Zitplaats”: een vast op de voertuigconstructie te bevestigen constructie, inclusief stoffering en verbindingsstukken, die bedoeld is om in een voertuig een of meer volwassenen een zitplaats te bieden. Afhankelijk van de richting wordt een zitplaats als volgt gedefinieerd: 2.5.1. „Voorwaarts gerichte zitplaats”: een zitplaats die kan worden gebruikt terwijl het voertuig in beweging is en die zodanig naar de voorkant van het voertuig gericht is dat het verticale symmetrievlak van de zitplaats een hoek van minder dan +10o of -10o vormt met het verticale symmetrievlak van het voertuig. 2.5.2. „Achterwaarts gerichte zitplaats”: een zitplaats die kan worden gebruikt terwijl het voertuig in beweging is en die zodanig naar de achterkant van het voertuig gericht is dat het verticale symmetrievlak van de zitplaats een hoek van minder dan +10o of -10o vormt met het verticale symmetrievlak van het voertuig. 2.5.3. „Zijdelings gerichte zitplaats”: een zitplaats die, gelet op haar gerichtheid ten opzichte van het verticale symmetrievlak van het voertuig, aan geen van de in de punten 2.5.1 en 2.5.2 gegeven definities voldoet.”.
30.10.93 Nr.C294/1 Publikatieblad vandeEuropeseGemeenschappen
I
(Mededelingen)
RAAD
Vaststellingvangemeenschappelijke standpunteninhetkadervandesamenwerkingsprocedure
vanartikel149,lid2,vanhetVerdragtotoprichtingvandeEuropeseEconomische
Gemeenschap
(93/C294/01)
DeRaadheefteengemeenschappelijk standpuntvastgesteldmetbetrekkingtothetvolgende
voorstel:
—voorstelvooreenrichtlijnvandeRaadbetreffendedebeheersingvandeuitstootvanvluch­
tigeorganischestoffen(VOS)alsgevolgvandeopslagvanbenzineendedistributievan
benzinevanafterminalsnaarbenzinestations (dezogenaamde„FASEF'-richtlijn)
doe.8562/1/93REV1+ADD1.
Detekstvandezegemeenschappelijke standpuntenisverkrijgbaarbijhetSecretariaat-generaal
vandeRaad,Kamer12/53,Wetstraat170,B-1048Brussel(telefax(02)2348174).
GelievebijiedereaanvraaghetnummervanditPublikatieblad envanhetbetrokkenvoorstelte
vermelden .
MededelingvandeRaadbetreffendehetVerdragvanBrusselbetreffendederechterlijke
bevoegdheidendetenuitvoerlegging vanbeslissingeninburgerlijkeenhandelszaken
(93/C294/02)
Ingevolgedenederleggingop28september1993doorIerlandvandeaktevanbekrachtiging
vanhetVerdraginzakedetoetredingvanhetKoninkrijkSpanjeendePortugeseRepubliektot
hetVerdragbetreffendederechterlijkebevoegdheidendetenuitvoerlegging vanbeslissingenin
burgerlijkeenhandelszaken ,alsmedetothetProtocolbetreffendedeuitleggingdaarvanvoor
hetHofvanJustitievandeEuropeseGemeenschappen ,ondertekendteSanSebastianop
26mei1989(1),zaldit-Verdragovereenkomstig artikel32,lid2,op1december1993in
werkingtredenindebetrekkingentussenIerlandendeStatendiedeaktenvanbekrachtiging
vanditVerdragreedshebbennedergelegd (Frankrijk,Nederland,Spanje,hetVerenigdKo­
ninkrijk,hetGroothertogdom Luxemburg,Italië,GriekenlandenPortugal).
(')PBnr.L285van3.10.1989,blz.1.