VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT over de toepassing van het non-exportbeding, artikel 4, lid 1, van de richtlijn inzake de depositogarantiestelsels (94/19/EG)

VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT

over de toepassing van het non-exportbeding, artikel 4, lid 1, van de richtlijn inzake de depositogarantiestelsels (94/19/EG)

1. INLEIDING

1.1. Algemene beginselen van de richtlijn inzake de depositogarantiestelsels

In artikel 4 van Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels is het beginsel vastgelegd dat de overeenkomstig artikel 3, lid 1, in een lidstaat ingevoerde en officieel erkende depositogarantiestelsels de deposanten bij door kredietinstellingen in andere lidstaten opgerichte bijkantoren dekken [1].

[1] Artikel 3, lid 1: « Iedere lidstaat ziet erop toe dat op zijn grondgebied een of meer depositogarantiestelsels worden ingevoerd en officieel worden erkend.»

Aldus wordt op de depositogarantiestelsels het principe toegepast van erkenning in de lidstaten van ontvangst van de bepalingen die van toepassing zijn op het hoofdkantoor van de kredietinstelling, die met de bijkantoren in de Gemeenschap één geheel vormt waarvoor slechts één vergunning vereist is en waarvoor het toezicht op de werkzaamheden gecentraliseerd is.

In de richtlijn is de harmonisering van de stelsels niet zover doorgedreven dat een uniform dekkingsniveau werd vastgesteld. Wel wordt in artikel 7 van de richtlijn een dekking van minimaal 20.000 EUR voorzien, evenwel met de mogelijkheid om in sommige landen tot 31 december 1999 een minder hoge dekking te handhaven (maar niet lager dan 15.000 EUR). Tevens is de mogelijkheid voorzien dat de garantiestelsels de dekking beperken tot een percentage van de deposito's (ten minste 90%). En tenslotte is er geen enkel maximum vastgesteld en bepaalde deposito's of bepaalde deposanten kunnen volledig van de garantie worden uitgesloten (zie lijst in bijlage I bij de richtlijn). Er kunnen dus verschillen bestaan tussen het bedrag en de reikwijdte van de dekking die door de verschillende stelsels [2] worden geboden, vooral tijdens de overgangsperiode van vijf jaar, aangezien dan een afwijking kan worden toegestaan van het minimumbedrag van de dekking.

[2] Zie bijgevoegde tabel.

1.2 Het non-exportbeding

Er bestaat een tijdelijke afwijking, die geldig is tot 31 december 1999, van het beginsel dat de depositogarantie van de lidstaat van herkomst ook geldt voor de bijkantoren in andere lidstaten. Deze tijdelijke uitzondering, die hierna "het non-exportbeding" wordt genoemd, is vervat in artikel 4, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn. De tekst van de tweede en derde alinea van artikel 4, lid 1, luidt als volgt:

« Noch het bedrag, noch de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de verleende dekking mag tot en met 31 december 1999 het maximumbedrag en de reikwijdte overtreffen van de dekking die door het overeenkomstige garantiestelsel op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst wordt geboden.

Vóór die datum stelt de Commissie een verslag op over de ervaring die met de toepassing van de tweede alinea is opgedaan, en beraadt zij zich op de noodzaak van verlenging van deze regeling. In voorkomend geval dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor een richtlijn houdende verlenging in.» [3]

[3] Een soortgelijke tijdelijke afwijking is voorzien in artikel 7 van Richtlijn 97/9/EG inzake de beleggerscompensatiestelsels (PB L 84 van 26 maart 1997, blz. 22).

Thans is het zover dat verslag moet worden uitgebracht over de toepassing van de bepaling in artikel 4, lid 1, en moet worden onderzocht of de noodzaak bestaat om de clausule te verlengen. Hiertoe is het wellicht dienstig de redenen voor de invoering van het non-exportbeding en de interpretatie die het Hof hieraan desgevraagd heeft gegeven, nader te bezien. Hieraan is deel 2 gewijd. In deel 3 wordt de ervaring met de clausule geëvalueerd en worden argumenten voor en tegen de intrekking van de clausule gegeven. Het verslag eindigt met de beoordeling door de Commissie van de gerechtvaardigheid van de clausule.

2. INTERPRETATIE VAN HET NON-EXPORTBEDING

2.1 Ten tijde van de goedkeuring van de richtlijn

De ratio voor de invoering van het non-exportbeding is vervat in de 14e overweging van de richtlijn:

« Overwegende dat marktverstoringen kunnen worden teweeggebracht wanneer bijkantoren van kredietinstellingen hogere dekkingsniveaus verstrekken dan kredietinstellingen waaraan in de lidstaat van ontvangst vergunning is verleend; dat het bedrag en de reikwijdte van de door het garantiestelsel geboden dekking geen mededingingsinstrument mogen worden; dat bijgevolg, althans in een eerste fase, moet worden bepaald dat het bedrag en de reikwijdte van de dekking die door stelsels van een lidstaat van herkomst worden geboden aan deposanten van bijkantoren in een andere lidstaat, het maximumbedrag en de reikwijdte die door het overeenkomstige stelsel van de lidstaat van ontvangst worden geboden, niet mogen overtreffen; dat na verloop van een aantal jaren een onderzoek naar eventuele marktverstoringen dient plaats te vinden in het licht van de opgedane ervaring en van de ontwikkelingen in de banksector;»

De oorsprong van deze bepaling moet niet gezocht worden in een voorstel van de Commissie, zoals duidelijk blijkt uit het verslag van het Voorzitterschap van de Raad dat vóór de vaststelling van het gemeenschappelijk standpunt werd opgesteld:

« Tijdens de besprekingen in de Raad is door verscheidene delegaties gevraagd om in de richtlijn te bepalen dat, als een kredietinstelling van een land met een gunstiger beschermingsstelsel een bijkantoor vestigt in een land met een minder gunstige regeling, zij in dat land geen hogere dekking mag bieden dan de daar geldende ("niet-uitvoeren" bepaling). Doel is om te voorkomen dat zo'n kredietinstelling een gunstiger concurrentiepositie verwerft dan de plaatselijke instellingen.

Rekening houdend met enerzijds de gehechtheid van sommige delegaties aan deze clausule en de bezwaren daartegen van de Commissie, en anderzijds met het advies van de Juridische Dienst, die een dergelijke clausule eventueel alleen toelaatbaar acht als zij tijdelijk is, stelt het Voorzitterschap onderstaand compromis voor:

In de richtlijn een clausule opnemen waarbij de "uitvoer" verboden wordt, maar slechts tot en met 31 december 1999. Voor die datum zou de Raad, op voorstel van de Commissie, kunnen besluiten die clausule te verlengen.» [4]

[4] Passage uit het verslag van het (Belgische) Voorzitterschap van 9 september 1993. Doc. 8520/93 EF 62

2.2 Na het beroep tot nietigverklaring van de Duitse regering

Tegen het uitvoerverbod is beroep aangetekend door de Duitse regering [5] die om nietigverklaring verzocht om de volgende redenen:

[5] Zaak C-233/94 Bondsrepubliek Duitsland tegen Europees Parlement en Raad van de Europese Unie.

(1) Onvoldoende motivering, overeenkomstig artikel 190 van het EG-Verdrag, waardoor toetsing door het Hof niet mogelijk was; Aangevoerd werd dat de Raad en het Parlement niet hadden uitgelegd waarom het bedrag en de reikwijdte van de dekking geen mededingingsinstrument mocht worden. Het "uitvoerverbod" zou in strijd zijn met het oogmerk van de richtlijn om de bescherming van de deposanten te verbeteren en de grensoverschrijdende activiteiten van kredietinstellingen in de Gemeenschap te vergemakkelijken.

(2) Inbreuk op artikel 57, lid 2, van het EG-Verdrag; Ter verklaring werd aangevoerd dat het uitvoerverbod de uitoefening van grensoverschrijdende bankwerkzaamheden in de EG bemoeilijkt en in strijd is met het beginsel van minimale harmonisering en wederzijdse erkenning.

(3) Onverenigbaarheid van het uitvoerverbod met de doelstelling van bescherming van de spaarders; Aangevoerd werd dat, aangezien bijkantoren door het uitvoerverbod gedwongen worden hun dekkingsniveau terug te brengen tot dat van de landen waar de bescherming geringer is, de clausule in strijd is met het beginsel van de bescherming van schuldeisers.

(4) Schending van het evenredigheidsbeginsel, zowel uit het oogpunt van de noodzaak als van de evenredigheid; Hiervoor werd als eerste argument aangevoerd dat het non-exportbeding in strijd is met het beginsel van zo min mogelijk ingrijpen. Er zijn andere oplossingen waarbij de werkzaamheden van de kredietinstellingen minder worden ingeperkt maar waarbij marktverstoringen even doeltreffend worden bestreden, bijvoorbeeld een vrijwaringsclausule. Als tweede argument werd aangevoerd dat er geen redelijk verband bestaat tussen de aard en de strekking van de bemoeienis en het nut van het uitvoerverbod. Dit nut is al beperkt door het blote feit dat het helemaal niet zeker is dat de markt zal worden verstoord.

Het arrest van het Hof van 13 mei 1997 biedt zeer belangrijke aanknopingspunten voor de beoordeling van de omstandigheden en de grenzen die bepalend zijn voor de verenigbaarheid van het non-exportbeding.

In rechtsoverweging 43 wordt erkend dat het uitvoerverbod weliswaar een uitzondering op de met de richtlijn op algemene wijze nagestreefde minimale harmonisatie en wederzijdse erkenning vormt, maar dat erop moet worden gewezen, « dat, gelet op de complexiteit van de materie en de verschillen die tussen de wettelijke regelingen van de lidstaten bestonden, het Parlement en de Raad bevoegd waren de vereiste harmonisatie in etappen tot stand te brengen. » Ten aanzien van de aangevoerde schending van het evenredigheidsbeginsel oordeelt het Hof in rechtsoverweging 55 dat « de situatie die de gemeenschapswetgever heeft willen regelen, een economisch complexe situatie is. Vóór de vaststelling van de richtlijn bestonden niet in alle lidstaten depositogarantiestelsels; bovendien dekten de meeste stelsels niet de deposanten bij bijkantoren die zijn opgericht door kredietinstellingen waaraan in andere lidstaten vergunning was verleend. De gemeenschapswetgever diende dus de toekomstige en onzekere gevolgen van zijn optreden te beoordelen. Daarbij moest hij kiezen tussen de algemene preventie van een gevaar en de invoering van een specifiek vrijwaringsstelsel.» (r.o. 55).

« Blijkens de veertiende overweging van de considerans van de richtlijn hebben het Parlement en de Raad er van meet af aan voor gekozen, de marktverstoringen te vermijden die zouden kunnen ontstaan doordat bijkantoren van sommige kredietinstellingen hogere dekkingspercentages aanbieden dan de kredietinstellingen waaraan in de lidstaat van ontvangst vergunning is verleend. Daar een dergelijke verstoring niet geheel kan worden uitgesloten, volgt daaruit, dat de gemeenschapswetgever rechtens genoegzaam heeft aangetoond dat hij een rechtmatig doel nastreefde. Bovendien is de beperking die het uitvoerverbod voor de werkzaamheden van de betrokken kredietinstellingen meebrengt, niet kennelijk buitensporig » (r.o. 57).

Na de afwijzing door het Hof van zijn verzoek tot nietigverklaring heeft Duitsland bij een wet van juli 1998 een verplicht, algemeen garantiestelsel ingevoerd dat kredietinstellingen en beleggingsondernemingen dekt tot het communautaire minimumniveau (te weten 90% van het deposito tot de garantie de som van 20.000 EUR bereikt). Bovendien erkent de Duitse regering alle reeds bestaande particuliere garantiestelsels, die nog altijd vrijwillig een veel hogere aanvullende dekking mogen bieden. Deze particuliere stelsels hebben thans tot taak om enerzijds het openbare garantiefonds (dat geen rechtspersoonlijkheid heeft en waartoe zij hebben bijgedragen) te beheren en anderzijds het nodige toezicht uit te oefenen op de kredietinstellingen en in voorkomend geval het bij de wet voorziene bedrag van de garantie uit te keren.

3. ARGUMENTEN VOOR EN TEGEN DE VERLENGING VAN DE CLAUSULE

3.1 Grondslag voor de beoordeling

Bij het op grond van de richtlijn noodzakelijke onderzoek van het non-exportbeding lijken de volgende twee punten van bijzonder belang.

Allereerst wordt in de preambule van de richtlijn verklaard dat "na verloop van een aantal jaren een onderzoek naar eventuele marktverstoringen (als gevolg van de clausule) dient plaats te vinden in het licht van de opgedane ervaring en van de ontwikkelingen in de banksector."

Ten tweede heeft het Hof, zoals reeds gezegd, een belangrijke voorwaarde voor het maken van een tijdelijke uitzondering op de beginselen van minimale harmonisatie en wederzijdse erkenning, die in het algemeen met de richtlijn worden nagestreefd, als volgt verwoord: "Gelet op de complexiteit van de materie en de verschillen die tussen de wettelijke regelingen van de lidstaten bestonden, moet erop worden gewezen dat het Parlement en de Raad bevoegd waren de vereiste harmonisatie in etappen tot stand te brengen." Het zou derhalve nuttig kunnen zijn om na te gaan of deze situatie nog steeds bestaat.

3.2 Rechtvaardiging van de handhaving van het non-exportbeding

Hieronder volgen de voornaamste argumenten die door sommige lidstaten zijn aangevoerd voor de handhaving van de clausule:

(1) Gebrek aan ervaring; de bepaling waarover thans het door het Parlement en de Raad gevraagde verslag moet worden opgesteld, is in de vijf jaar sedert de inwerkingtreding van de richtlijn feitelijk nooit toegepast door de in de lidstaten bestaande depositogarantiestelsels zoals gewijzigd of ingevoerd bij de omzetting in nationaal recht van de richtlijn. Geen enkele kredietinstelling met bijkantoren in andere lidstaten heeft namelijk, om redenen die rechtstreeks verband houden met haar financiële positie, de teruggaaf opgeschort van de deposito's die in deze periode aan haar waren toevertrouwd.

(2) Risico van negatieve gevolgen voor de mededinging: de regeringen die graag zouden zien dat de Commissie een voorstel doet tot verlenging van deze clausule, voeren over het algemeen het argument aan dat in het arrest van het Hof is vervat, namelijk dat moet worden voorkomen dat het bedrag en de reikwijdte van de door het garantiestelsel geboden dekking een "mededingingsintrument" wordt, met mogelijke marktverstoringen als gevolg. Deze regeringen zijn van mening dat een dergelijke verstoring niet geheel kan worden uitgesloten en voeren aan dat het uitvoerverbod voor de activiteiten van de betrokken kredietinstellingen geen nadelige gevolgen heeft gehad op hun grondgebied en dat hierdoor geen hinder is ontstaan voor de activiteiten van hun kredietinstellingen in andere lidstaten.

(3) Een bijzonder moeilijke periode; Sommige lidstaten hebben erop gewezen dat het bijzonder ongelegen zou komen indien de clausule eind 1999 zou verstrijken, aangezien dit een bijkomende verandering zou zijn naast alle andere veranderingen op de markt die het gevaar van marktverstoringen hebben vergroot. Daartoe behoort de recente invoering van de euro. Een andere factor is de voorgenomen uitbreiding van de EU. Er is aangevoerd dat sommige kandidaat-lidstaten naar verwachting problemen zullen ondervinden om het minimumniveau van de depositogarantie in te voeren. Sommige lidstaten zijn derhalve bezorgd dat de intrekking van het non-exportbeding het gevaar van marktverstoringen aanzienlijk zal vergroten.

3.3 Rechtvaardiging van de intrekking van het non-exportbeding

(1) Principe van een Europese eengemaakt markt voor het bankwezen: het non-exportbeding is een uitzondering op het beginsel van een enkele markt voor het bankwezen en schept belemmeringen voor de uitoefening van het recht van vestiging en de vrije dienstverrichting. Het feit dat deposanten van bijkantoren gedekt zouden worden door het garantiestelsel van de lidstaat van ontvangst houdt bovendien discriminatie in tussen deposanten van dezelfde kredietinstelling ingeval van insolventie. Dit is derhalve onverenigbaar met het principe dat een kredietinstelling en haar bijkantoren, zowel uit juridisch als bancair oogpunt, als een geheel dienen te worden beschouwd. Op grond daarvan hebben de Raad en het Parlement het non-exportbeding alleen als een tijdelijke regeling aanvaard. De voornaamste rechtvaardiging voor de uitzondering was de complexe en onduidelijke situatie die vóór de goedkeuring van de richtlijn bestond.

(2) De ontwikkelingen in de banksector; De banksector is aanzienlijk veranderd sedert de goedkeuring van de richtlijn als gevolg van de harmonisatie van de garantiestelsels en de financiële integratie.

Allereerst is er tijdens de overgangsperiode die op 31 december 1999 afloopt, veel gebeurt met betrekking tot de harmonisatie van de garantiestelsels. In alle lidstaten is een wettelijk verplichte minimumgarantie van 20.000 euro ingevoerd en de dekking geldt voor alle bijkantoren, waar deze ook gevestigd zijn. Weliswaar heeft de richtlijn de nationale garantieniveaus niet volledig geharmoniseerd en zullen er zelfs aan het einde van de overgangsperiode bepaalde verschillen blijven bestaan. In de richtlijn wordt evenwel duidelijk het algemene principe vastgelegd dat het garantieniveau van de lidstaat van oorsprong van toepassing is, zonder onderworpen te zijn aan enige harmonisatie ten opzichte van de nationale niveaus of voorwaarden. Overigens is het wellicht interessant op te merken dat ook de nationale garantieniveaus dichter bij elkaar zijn gekomen. De gunstiger stelsels hebben namelijk hun dekkingsniveau verlaagd [6]. Aldus is sedert 1994 de kloof tussen de garanties die door de verschillende stelsels worden geboden, aanmerkelijk verkleind. Op 1 januari 2000 zullen alle lidstaten, op drie na, een verplicht garantieniveau hebben van 20.000 tot 25.000 EUR per deposant. De enige uitzonderingen zullen Denemarken (40.000 EUR), Frankrijk (60.000 EUR) en Italië (104.000 EUR) zijn.

[6] Duitsland heeft zijn wettelijk verplichte dekking teruggebracht tot het communautaire minimum voor het bedrag en de reikwijdte van de dekking (zie tabel); Italië heeft de limiet voor de hoogte van de dekking vastgesteld op 104.000 EUR (in plaats van 600.000 EUR in 1994); en tenslotte Finland heeft de reeds bestaande totale garantie op 25.000 EUR gebracht.

Kortom de grote verschillen die ten tijde van de goedkeuring van de richtlijn bestonden en die een tijdelijke uitzondering op het beginsel van de eengemaakte markt rechtvaardigden, bestaan niet langer. De voornaamste rechtvaardiging voor deze uitzondering is derhalve verdwenen.

De tweede tendens in de banksector, die van belang is bij de beoordeling van het non-exportbeding, is het proces van financiële integratie. Deze ontwikkeling doet zich gelijktijdig op verschillende fronten voor en is onder meer te danken aan de expansie van elektronische netwerken, die heeft bijgedragen tot de introductie van elektronische bankdiensten die het grensoverschrijdende handelsverkeer vergemakkelijken. Een andere cruciale factor is de invoering van de euro, waardoor het wisselkoersrisico voor transacties tussen elf lidstaten is weggevallen. Een derde belangrijke factor is de tendens tot structurele veranderingen en consolidatie in de banksector. Via concentraties en overnames hebben de banken hun positie geconsolideerd teneinde op internationaal niveau te kunnen concurreren. Kortom, de factoren die tot integratie bijdragen, hebben de afgelopen jaren een belangrijke rol gespeeld en het is duidelijk dat deze tendens zich zal voortzetten.

In het proces van financiële integratie is het non-exportbeding een overblijfsel dat de interne markt in nationale markten opsplitst en dat geëlimineerd dient te worden omwille van een goede integratie van de financiële markt van de EU. De integratie van de bankmarkt houdt bovendien in dat de grensoverschrijdende handel in bankdiensten geleidelijk een haalbare optie wordt voor binnenlandse aanbieders. Het gevolg hiervan is dat het non-exportbeding gemakkelijk wettelijk kan worden omzeild door grensoverschrijdende deposito's, waardoor de mededingingseffecten die de depositogarantiestelsels op de binnenlandse markt zouden kunnen hebben, geleidelijk verminderen [7].

[7] Deskundigen zijn van mening dat de verschillen in de dekkingspercentages van de depositogarantiestelsels van de lidstaten in dit stadium niet van dien aard zijn - althans bij de huidige relatief stabiele marktomstandigheden - om deposanten voldoende stimulans te bieden om het non-exportbeding te omzeilen door grensoverschrijdende deposito's. Dit kan echter ook geïnterpreteerd worden als een indicatie van het feit dat verschillen in garantieniveaus geen al te grote invloed hebben op de mededinging.

(3) Geen concrete schatting van mogelijke verstoringen; geen enkele lidstaat beschikt over objectieve en feitelijke informatie die aanleiding zou kunnen zijn tot concrete bezorgdheid dat het verstrijken van het non-exportbeding een mogelijk of significant risico van marktverstoringen meebrengt. Ook zijn de lidstaten niet bij machte om de marktverstoringen die mogelijk voor binnenlandse instellingen zouden kunnen optreden als gevolg van de opheffing van het non-exportbeding, te specificeren of te kwantificeren.

Er kan juist worden geconstateerd dat buitenlandse bijkantoren die gevestigd zijn in lidstaten met een gunstiger depositogarantieregeling dan het land van oorsprong, aarzelen om de hogere dekking van het land van ontvangst aan te vragen ("topping-up"), zelfs wanneer hen deze mogelijkheid wordt geboden op een niet-discriminerende grondslag. Er zijn zelfs aanwijzingen dat een aantal buitenlandse bijkantoren die aanvankelijk hadden deelgenomen aan topping-up-regelingen, hiermee zijn gestopt. Deze buitenlandse bijkantoren zijn duidelijk niet van mening dat de optie om hun garantie op te trekken tot het niveau van het land van ontvangst, haar geld waard is - geld dat door de binnenlandse banken wordt betaald uit hoofde van hun verplichte garantie. Dit is derhalve een duidelijk signaal dat banken de verschillen in garantieniveaus niet als een belangrijke concurrentiefactor beschouwen.

(4) Inachtneming van het reclameverbod; tenslotte heeft geen enkele lidstaat gevallen geconstateerd waarin een bank inbreuk heeft gemaakt of getracht te maken op het in de richtlijn vervatte verbod om de verschillen in de niveaus van de depositogarantie aan te wenden voor reclamedoeleinden.

4. CONCLUSIE

De depositogarantiestelsels in de lidstaten zijn thans geharmoniseerd overeenkomstig de beginselen en de doelstellingen van de richtlijn. Tegen deze achtergrond lijkt het niet terecht om het non-exportbeding - dat gemakkelijk wettelijk kan worden omzeild door grensoverschrijdende deposito's - te verlengen ter vermijding van marktverstoringen die niemand weet te kwantificeren of te specificeren en die onwaarschijnlijk lijken.

Een verlenging van het non-exportbeding zou inhouden dat de bescherming tegen een dergelijk klein risico belangrijker zou worden geacht dan de voltooiing van de interne markt voor bankdiensten. Aangezien verdergaande Europese integratie een belangrijke politieke doelstelling is - zoals blijkt uit de aanvaarding van het Actieplan voor financiële diensten door de Europese Raad op de recente bijeenkomst in Keulen - acht de Commissie het dienstig om het non-exportbeding niet te verlengen.

Nadat de clausule op 31 december 1999 is verstreken, zal de Commissie nauwlettend toezien op de ontwikkeling van de markt en vooral letten op ernstige marktverstoringen; dit zal zij doen aan de hand van de gegevens die door de nationale autoriteiten van de lidstaten worden verstrekt overeenkomstig hun voorkeuren. De Commissie kan vervolgens de mogelijkheid overwegen om passende wettelijke maatregelen voor te stellen.

BIJLAGE I: Belangrijkste kenmerken van de depositogarantiestelsels in de EER

Door bepaalde garantiestelsels gedekte deposito's (toepassing van artikel 7, lid)

1. Deposito's van financiële instellingen die zelf aangesloten zijn bij het depositogarantiestelsel, vallen in geen enkele lidstaat onder de garantieregelingen.

2. Deposito's van verzekeringsondernemingen vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, FIN, S en IS.

3. Deposito's van de Staat en van centrale overheden vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, S, UK, NO en IS.

4. Deposito's van provinciale, regionale, plaatselijke of gemeentelijke overheden vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, EL (met uitzondering van regionale en provinciale overheden), FIN (uitsluitend gemeentelijke overheden), S, UK, NO en IS.

5. Deposito's van instellingen voor collectieve belegging vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, FIN, S, UK en IS.

6. Deposito's van pensioenfondsen vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, EL, FIN, S, UK, IS en IT.

7. Deposito's van bestuurders, beheerders en hoofdelijk aansprakelijke vennoten van de kredietinstelling alsmede deposito's van aandeelhouders - tenzij zij voor tenminste 5% in het kapitaal van de kredietinstelling deelnemen - vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: IRL (20%), FIN, S, NO, IS en UK (uitsluitend bij building societies); al deze landen garanderen eveneens de deposito's van de naaste verwanten van bovengenoemde deposanten en de deposito's van derden die voor rekening van deze deposanten handelen. In Italië vallen de deposito's van hoofdelijk aansprakelijke vennoten onder de garantieregelingen.

8. Deposito's van andere ondernemingen in dezelfde groep vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, FIN, S, UK (uitsluitend bij building societies) en IS.

9. Niet op naam luidende deposito's vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: D, F (geldbedragen die uitgegeven betaalmiddelen vertegenwoordigen), A, S (ingeval er dergelijke deposito's bestaan) en UK (uitsluitend bij banken en onder bepaalde voorwaarden).

10. Deposito's waarvoor de deposant individueel van de kredietinstelling rentetarieven en financiële voordelen heeft verkregen die tot de verslechtering van de financiële situatie van deze instelling hebben bijgedragen, zijn in de volgende lidstaten niet in de lijst van uitsluitingen opgenomen: DK, FIN, S en IS.

11. Door de kredietinstelling uitgegeven schuldtitels en schulden die uit eigen accepten en promessen voortvloeien, vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: B (onder bepaalde voorwaarden), P (uitsluitend depositocertificaten), NL (alleen, schuldbewijzen maar geen promessen), NO (onder bepaalde voorwaarden), S (onder bepaalde voorwaarden) en UK (uitsluitend bij banken en onder bepaalde voorwaarden).

12. Deposito's in vreemde valuta vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, EL, E, NL, L, P, FIN, IRL, I, S, NO en IS. De Oostenrijkse regeling dekt deposito's in valuta van andere lidstaten die tot de eurozone behoren alsmede deposito's in euro.

13. Deposito's van alle rechtspersonen vallen in de volgende lidstaten onder de garantieregelingen: DK, EL, E, F, I, FIN, S en UK.

13.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>