Conclusies van de Raad van 20 mei 2014 over meertaligheid en de ontwikkeling van taalcompetenties

2014/C 183/06

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

GEZIEN:

de conclusies van de Raad van 12 mei 2009 betreffende een strategisch kader voor Europese samenwerking op het gebied van onderwijs en opleiding (ET 2020), waarin erop wordt gewezen dat het vergroten van taalcompetenties van belang is (3) ;

de conclusies van de Raad van 28-29 november 2011 over taalcompetenties ter bevordering van de mobiliteit, waarin erop wordt gewezen dat een goede kennis van vreemde talen een essentiële vereiste is om vooruit te komen in de wereld en op de arbeidsmarkt van vandaag (4) ;

EN MET NAME:

De conclusies van de Raad van 22 mei 2008 over meertaligheid, waarin de lidstaten wordt verzocht gezamenlijke inspanningen te leveren om de Europese samenwerking inzake meertaligheid te verbeteren en op passende wijze verbetering te brengen in doeltreffend talenonderwijs (6) ;

OVERWEGENDE HETGEEN VOLGT:

Taalverscheidenheid is een fundamenteel onderdeel van de Europese cultuur en de interculturele dialoog, en het vermogen om te communiceren in een andere taal dan de moedertaal wordt beschouwd als een van de kerncompetenties die burgers moeten trachten te verwerven (8) .

Het talenlandschap in de EU is complex en divers, en er zijn nationale factoren die het onderwijzen en leren van talen beïnvloeden, hetgeen leidt tot aanzienlijke verschillen in wetgeving en praktijk op dat gebied.

Het niveau van de taalcompetenties van vele jongeren is voor verbetering vatbaar en in de diverse landen bestaan er nog steeds aanzienlijke verschillen wat betreft de toegang tot taalonderwijs, ondanks enige verbetering in de afgelopen decennia.

IS HET EENS OVER HET VOLGENDE:

VERZOEKT DE LIDSTATEN, INDACHTIG HET SUBSIDIARITEITSBEGINSEL EN IN OVEREENSTEMMING MET DE NATIONALE OMSTANDIGHEDEN:

VERZOEKT DE LIDSTATEN OM, MET STEUN VAN DE COMMISSIE:

VERZOEKT DE COMMISSIE OM:

De haalbaarheid van het beoordelen van taalcompetenties in de lidstaten na te gaan, onder meer door gebruik van nationale gegevens, indien voorhanden, met de steun van een groep deskundigen uit de lidstaten en in samenwerking met de Permanente Groep indicatoren en benchmarks.

Samen met de lidstaten en Eurostat, in het kader van het Europees statistisch systeem, en met het oog op het verbeteren van de vergelijkbaarheid, manieren te zoeken om de bestaande EU-gegevens over het aantal leerlingen in het middelbaar onderwijs dat een derde taal leert (11) aan te vullen, conform de ambities van de doelstelling van Barcelona en het ET 2020-kader.

(1) SN 100/1/02 REV 1, blz. 19, punt 44, 2e streepje.

(2) PB C 172 van 25.7.2006, blz. 1.

(3) PB C 119 van 28.5.2009, blz. 2.

(4) PB C 372 van 20.12.2011, blz. 27.

(5) PB L 347 van 20.12.2013, blz. 50.

(6) PB C 140 van 6.6.2008, blz. 14.

(7) PB C 320 van 16.12.2008, blz. 1.

(8) Zie de Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake sleutelcompetenties voor een leven lang leren (PB L 394, 30.12.2006, blz. 10).

(9) Verordening (EU) nr. 1288/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van „Erasmus+”: het programma van de Unie voor onderwijs, opleiding, jeugd en sport en tot intrekking van Besluiten nr. 1719/2006/EG, nr. 1720/2006/EG en nr. 1298/2008/EG (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 50).

(10) PB C 398 van 22.12.2012, blz. 1.

(11) Die derde taal kan iedere moderne taal zijn die op school onderwezen wordt. Daarnaast kunnen de lidstaten het percentage meedelen van de leerlingen die oud-Grieks of Latijn als derde taal hebben. Andere gegevens die kunnen worden verzameld zijn het aantal onderwezen talen, en of het onderricht daarin verplicht of facultatief is.

BIJLAGE

Beoordeling van taalcompetenties

De beoordeling van taalcompetenties is gebaseerd op:

het percentage leerlingen van 15 jaar of, afhankelijk van de nationale omstandigheden, 14 of 16 jaar (1), die het niveau van onafhankelijke gebruiker bereiken in de tweede aangeleerde taal (2).

De term onafhankelijke gebruiker stemt overeen met ten minste niveau B1, als omschreven in het Gemeenschappelijk Europees referentiekader voor taalvaardigheden (CEFR) (3).

De gegevens kunnen worden verzameld via een EU-breed onderzoek naar de kennis van de tweede taal/talen van de onderwijsstelsels, en zodanig worden gepresenteerd dat maximale vergelijkbaarheid wordt bereikt. In plaats daarvan kunnen ook nationale gegevens worden gebruikt, mits deze compatibel zijn met het CEFR.

Nationale scores worden samengevoegd als een gewoon gemiddelde van de vier componenten: lezen, schrijven, luisteren en spreken. Het resultaat is een gewogen gemiddelde van deze nationale scores waarin rekening wordt gehouden met de omvang van de nationale bevolking.

(1) Er wordt verzekerd dat de gegevens maximaal vergelijkbaar zijn.

(2) De voornaamste onderwijstaal/-talen wordt/worden als eerste taal(talen) beschouwd, terwijl van de andere talen die welke het meest wordt onderwezen als de tweede aangeleerde taal wordt beschouwd. Elke lidstaat bepaalt welke talen als eerste en als tweede taal worden beschouwd.

Alleen officiële EU-talen mogen als tweede taal worden beschouwd.

(3) Definitie van B1 (onafhankelijke gebruiker):

Kan de hoofdpunten begrijpen wanneer in duidelijk uitgesproken standaardtaal wordt gesproken over vertrouwde zaken die regelmatig voorkomen op het werk, op school, in de vrije tijd enz. Weet zich te redden in de meeste situaties die zich kunnen voordoen tijdens een reis in een gebied waar de betreffende taal wordt gesproken. Kan een eenvoudige samenhangende tekst schrijven over onderwerpen die vertrouwd of van persoonlijk belang zijn. Kan ervaringen en gebeurtenissen, dromen, verwachtingen en ambities beschrijven en in het kort redenen geven voor meningen en plannen.