Voorstel voor een Richtlijn van het Europese Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor de terbeschikkingstelling, in het raam van verrichting van grensoverschrijdende diensten, van werknemers in loondienst die onderdaan van een derde land zijn (1999/C 67/09) (Voor de EER relevante tekst) COM(1999) 3 def. - 1999/0012(COD)

(Door de Commissie ingediend op 12 februari 1999)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, en op artikel 66,

Gezien het voorstel van de Commissie,

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,

Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag,

(1) Overwegende dat krachtens artikel 3, punt c), van het Verdrag de afschaffing tussen de lidstaten van hinderpalen voor het vrije verkeer van diensten een van de doelstellingen van de Gemeenschap is;

(2) Overwegende dat het vrije verkeer van diensten voor een dienstverrichter het recht inhoudt zijn personeel ter beschikking te stellen, ook al gaat het om personen die geen burger van de Unie zijn, maar om onderdanen van een derde land die legaal in de Gemeenschap verkeren; dat ook bestuurders van vennootschappen onder het personeel zijn begrepen;

(3) Overwegende dat voor de betrokken werknemers in loondienst het vrije verkeer van diensten niet rechtstreeks rechten doet ontstaan, maar evenmin afbreuk doet aan op communautair of op nationaal niveau dan wel ingevolge internationale verdragen reeds erkende rechten, met inbegrip van die welke door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens worden gewaarborgd, met name wat het gezinsleven betreft;

(4) Overwegende dat dienstverrichters die een onderdaan van een derde land zijnde werknemer in loondienst ter beschikking moeten stellen, op zodanige moeilijkheden stuiten dat zij dikwijls ertoe worden genoopt van de voorgenomen dienstverrichting af te zien of met nadelig uitwerkende vertragingen te kampen krijgen; dat de preventieve controles die de lidstaten waar de verrichtingen geschieden, voorafgaande aan elke terbeschikkingstelling verrichten, hun eigen controles achteraf en de controles in het land van vestiging overlappen;

(5) Overwegende dat de autoriteiten van een lidstaat waar een dienst wordt verricht, niet over garanties beschikken dat in de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd, de situatie van de dienstverrichter en van de ter beschikking te stellen werknemer in loondienst regelmatig is; dat de lidstaten evenmin over garanties beschikken dat de ter beschikking gestelde werknemers na beëindiging van de verrichting naar de lidstaat terugkeren waar zij voornamelijk werken;

(6) Overwegende dat een door de lidstaat waar de dienstverrichter gevestigd is, af te geven, "EG-dienstverrichtingskaart" geheten, document terbeschikkingstelling vergemakkelijkt, zodat een dienstverrichter in het kader van zijn normale activiteiten daadwerkelijke of mogelijke terbeschikkingstellingen kan overwegen ook al zijn er onder zijn personeel een of meer onderdanen van een derde land; dat de dienstverrichter zelf moet beslissen afgifte van genoemd document te verzoeken; dat deze richtlijn evenmin afbreuk doet aan de verplichtingen die de Gemeenschap en haar lidstaten in het raam van de Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS) (1) op zich hebben genomen; dat de EG-dienstverrichtingskaart slechts de gegevens mag bevatten die voor de naleving van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (2) nodig zijn;

(7) Overwegende dat de lidstaat van afgifte van de EG-dienstverrichtingskaart rekening dient te houden met overwegingen van openbare orde die bestrijding van de illegale immigratie beogen, door te attesteren dat de situatie in de lidstaat waar de dienstverrichter de onderdaan van een derde land in dienst heeft, regelmatig is; dat dit document de verklaring moet bevatten dat de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst zijn hoofdactiviteit in de lidstaat heeft waar de dienstverrichter is gevestigd; dat derhalve voor een beveiliging van dat document moet worden zorg gedragen om vervalsing te beletten; dat het dientengevolge niet meer nodig is een visum voor binnenkomst te verlangen;

(8) Overwegende dat aldus de door een lidstaat afgegeven EG-dienstverrichtingskaart de nodige garantie dient te bieden dat iedere andere lidstaat waar een dienstverrichting zal geschieden, de betrokkene voor een of meer dienstverrichtingen binnenkomst en verblijf, dit wil zeggen het verblijf gedurende en wegens de vervulling van de dienstverrichting, toestaat; dat deze garantie de verplichting dient in te houden de terbeschikkingstelling niet als onderbreking van het verblijf en van de toegestane activiteit in loondienst te beschouwen, en in het bijzonder die om de ter beschikking gestelde onder alle omstandigheden opnieuw toe te laten; dat de lidstaat waar de dienstverrichting geschiedt, dan ook niet meer zijn eigen eisen ten aanzien van de binnenkomst, het verblijf en de toegang tot een tijdelijke activiteit in loondienst moet kunnen stellen; dat geen afbreuk wordt gedaan aan de bepalingen die in Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (3), zijn vervat;

(9) Overwegende dat iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, de verplichting moet kunnen opleggen dat vóór de binnenkomst op zijn grondgebied van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst, diens aanwezigheid en de dienstverrichtingen waarvoor die werknemer ter beschikking wordt gesteld, worden gemeld; dat deze lidstaat dankzij deze verplichte melding vooraf in een gegeven geval om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid binnen de door deze richtlijn gestelde grenzen de nodige maatregelen moet kunnen nemen; dat iedere lidstaat waar een dienst wordt verricht, ook de verplichting moet kunnen opleggen om zich na binnenkomst een tijdelijke verblijfstitel te verschaffen wanneer, gerekend over een periode van twaalf maanden, met de dienstverrichtingen waarvoor de werknemer in loondienst in het land verblijft, zes maanden worden overschreden;

(10) Overwegende dat derhalve iedere lidstaat in staat dient te zijn om, met name bij de afgifte van een tijdelijke verblijfstitel, te controleren of het verblijf van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst in het gegeven geval voor een verrichting van diensten in die lidstaat dient; dat het vrije verkeer van diensten steeds een tijdelijk karakter heeft, dat moet worden vastgesteld naar gelang van de continuïteit, de frequentie en de duur van de dienstverrichting; dat de geldigheidsduur van de tijdelijke verblijfstitel tot die van de EG-dienstverrichtingskaart moet kunnen worden beperkt wanneer die lidstaat, in overeenstemming met het vrij verrichten van diensten, voornemens is voor de terbeschikkingstellingen waarbij zes, respectievelijk twaalf maanden worden overschreden, een verblijfstitel volgens zijn nationale bepalingen af te geven;

(11) Overwegende dat het nuttig effect van deze richtlijn ook op het stuk van de erkenning van in de Gemeenschap verkregen diploma's, getuigschriften en andere titels gelijke behandeling van ter beschikking gestelde werknemers in loondienst die onderdaan van een derde land zijn, en burgers van de Unie vergt; dat deze gelijke behandeling op grond van deze richtlijn slechts moet kunnen worden ingeroepen door de dienstverrichter die werkgever van de werknemer in loondienst is; dat deze gelijke behandeling niet voor in een derde land verkregen en slechts in één lidstaat erkende diploma's, getuigschriften en andere titels dient te gelden;

(12) Overwegende dat de lidstaten buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters geen gunstiger behandeling dienen te geven dan diegenen genieten die in de Gemeenschap gevestigd zijn; dat de lidstaten om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid van deze richtlijn moeten kunnen afwijken; dat de grenzen van deze afwijking jegens de dienstverrichters in hun hoedanigheid van werkgever en jegens de onderdaan van een derde land zijnde werknemers in loondienst op basis van de in Richtlijn 64/221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 75/35/EEG (5), bedoelde coördinatie moeten worden vastgesteld, teneinde voor de dienstverrichter, ongeacht de nationaliteit van zijn personeel, een uniform kader vast te stellen;

(13) Overwegende dat voor de uitvoering van deze richtlijn een nauwe samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten in de lidstaten onontbeerlijk is; dat het voor de autoriteiten van de lidstaten nuttig is een uniform model van de EG-dienstverrichtingskaart vast te stellen; dat het dienstig is de Commissie de bevoegdheid te verlenen om dit model en de andere bijzonderheden van de EG-dienstverrichtingskaart vast te stellen volgens de procedure welke is voorzien in Verordening (EG) nr. 1683/95 van de Raad van 29 mei 1995 betreffende de invoering van een uniform visummodel (6);

(14) Overwegende dat deze richtlijn geen afbreuk doet aan de bevoegdheid van de lidstaten om vast te stellen welke onderdanen van derde landen voor een activiteit in loondienst worden toegelaten, onder welke voorwaarden deze toelating dient te worden verlengd en welke beroepsactiviteit op het nationale grondgebied al dan niet wordt gereglementeerd;

(15) Overwegende dat deze richtlijn overeenkomstig het in artikel 3 B, derde alinea, van het EG-Verdrag bedoelde proportionaliteitsbeginsel niet verdergaat dan wat nodig is om de doelstelling van het vrij verkeer van diensten te verwezenlijken; dat zij slechts de controles betreft die aan een grensoverschrijdende dienstverrichting voorafgaan, doch niet de controles achteraf in de lidstaat waar de dienstverrichting geschiedt; dat deze richtlijn beperkt is tot terbeschikkingstellingen waarvan de duur hoe dan ook twaalf maanden niet overschrijdt en tot de erkenning van in de Gemeenschap verkregen diploma's, getuigschriften en andere titels;

(16) Overwegende dat de lidstaten voor de toepassing van deze richtlijn een regime van passende sancties dienen vast te stellen;

(17) Overwegende dat de Commissie uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze richtlijn in de nationale wetgeving wordt omgezet, de toepassing van deze richtlijn dient te onderzoeken teneinde in voorkomend geval de nodige wijzigingen voor te stellen,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

Deze richtlijn is van toepassing op de in een lidstaat gevestigde dienstverrichters die in het kader van een verrichting van grensoverschrijdende diensten, op het grondgebied van een andere lidstaat onderdaan van een derde land zijnde werknemers in loondienst ter beschikking stellen.

Artikel 2

1. Wanneer een dienstverrichter voornemens is om in het kader van zijn normale activiteiten een onderdaan van een derde land zijnde werknemer in loondienst in een of meer andere lidstaten ter beschikking te stellen met het oog op een van de in artikel 1, lid 3, punten a) en b), van Richtlijn 96/71/EG bedoelde situaties, is de lidstaat waar die dienstverrichter gevestigd is, gehouden die dienstverrichter op diens verzoek een document "EG-dienstverrichtingskaart" geheten, af te geven.

De EG-dienstverrichtingskaart wordt afgegeven indien is vastgesteld dat:

a) de werknemer in loondienst in die lidstaat overeenkomstig de wetgeving van die lidstaat zijn verblijf heeft;

b) die werknemer voor de risico's van ziekte en arbeidsongeval bij het socialezekerheidsstelsel van de bevoegde lidstaat is aangesloten of, zo dit niet het geval is, diens ziekte en arbeidsongeval gedurende zijn terbeschikkingstellingen in een of meer andere lidstaten door een verzekering worden gedekt.

2. De EG-dienstverrichtingskaart wordt afgegeven voor een geldigheidsduur die overeenkomt met de tijd dat de werknemer in loondienst regelmatig en effectief werk heeft, welke duur evenwel niet meer mag bedragen dan:

a) twaalf maanden ingeval van regelmatig en effectief werk gedurende meer dan twaalf maanden voorafgaande aan de afgifte, of

b) zes maanden ingeval van regelmatig en effectief werk gedurende meer dan zes maanden voorafgaande aan de afgifte.

Onder regelmatig werk wordt verstaan, werk dat wordt verricht in het kader van een communautaire of nationale wetgeving of in dat van een door de lidstaat die de EG-dienstverrichtingskaart heeft afgegeven, verstrekte vergunning die toegang biedt tot een betrekking hetzij bij uitsluitend de dienstverrichter die de aanvraag heeft ingediend, hetzij bij een andere in die lidstaat gevestigde werkgever.

Onder effectief werk wordt verstaan, werk dat wordt verricht op het grondgebied van de lidstaat die de EG-dienstverrichtingskaart heeft afgegeven.

3. De EG-dienstverrichtingskaart is slechts verlengbaar indien de in de leden 1 en 2 bedoelde afgiftevoorwaarden voor de beoogde duur opnieuw verenigd zijn.

4. De EG-dienstverrichtingskaart vormt een afzonderlijk document waarvan de dienstverrichter houder is en die deze aan de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst ter beschikking stelt.

Zij bevat de volgende gegevens:

a) de gegevens over de dienstverrichter en over de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst,

b) de geldigheidsduur,

c) de autoriteit die de kaart heeft afgegeven en de lidstaat van afgifte,

De juiste regels betreffende de gegevens, een uniform model voor het af te geven document en de technische specificaties ter vermijding van vervalsing van het document worden volgens de procedure van artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1683/95 bij uitvoeringsverordening vastgesteld.

5. Het is de lidstaat die de EG-dienstverrichtingskaart afgeeft, niet toegestaan de terbeschikkingstelling met het oog op een dienstverrichting in een andere lidstaat als onderbreking van het verblijf of van de activiteit in loondienst van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst te beschouwen.

De lidstaat van afgifte mag de wedertoelating van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst op zijn grondgebied krachtens zijn nationale wetgeving niet weigeren, ongeacht de redenen voor weigering.

Artikel 3

1. Iedere lidstaat waarin een dienstverrichting geschiedt, staat de binnenkomst en het verblijf op zijn grondgebied van een onderdaan van een derde land zijnde werknemer in loondienst toe voor een of meer dienstverrichtingen indien de betrokkene in het bezit is van de voor de duur van de dienstverrichting geldige EG-dienstverrichtingskaart en van een voor die duur geldige identiteitskaart of geldig paspoort.

2. Elke lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, mag noch van een ter beschikking gestelde werknemer noch van een dienstverrichter in zijn hoedanigheid van werkgever verlangen:

a) een visum voor binnenkomst of voor vertrek,

b) een verblijfstitel of -vergunning, behalve die welke in lid 3 is bedoeld,

c) een werkvergunning voor de toegang tot de arbeidsmarkt,

d) enige andere voorwaarde die gelijkwaardig is aan die bedoeld in de punten a), b) en c).

3. Iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, kan de dienstverrichter ertoe verplichten de aanwezigheid van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst, de voorziene duur van diens verblijf en de dienstverrichting(en) waarvoor hij ter beschikking is gesteld, alvorens laatstgenoemde het grondgebied binnenkomt, te melden. Indien de totale duur van de dienstverrichting(en) in de loop van een periode van twaalf maanden meer dan zes maanden bedraagt, geeft de lidstaat na de binnenkomst van de ter beschikking gestelde werknemer in loondienst een tijdelijke verblijfstitel af om de toelating tot verblijf vast te stellen.

4. Om de uitvoering van een dienstverrichting te vergemakkelijken waarborgt iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, gelijke behandeling van onderdanen van derde landen en burgers van de Unie die voor een dienstverrichting als werknemer in loondienst ter beschikking zijn gesteld, op het stuk van de erkenning van diploma's, getuigschriften en andere titels die de betrokkene binnen de Gemeenschap heeft verworven om de betrokken activiteit uit te oefenen, en die door een bevoegde autoriteit van een lidstaat zijn afgegeven. De lidstaat draagt ervoor zorg dat de dienstverrichter in zijn hoedanigheid van werkgever bij een nationale rechterlijke instantie beroep kan instellen tegen besluiten waarbij dit recht op gelijke behandeling niet wordt geëerbiedigd.

Artikel 4

1. De lidstaten geven buiten de Gemeenschap gevestigde dienstverrichters geen gunstiger behandeling dan diegenen genieten die in de Gemeenschap zijn gevestigd.

2. De lidstaten mogen van deze richtlijn slechts afwijken om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid; in dat geval is Richtlijn 64/221/EEG van overeenkomstige toepassing.

Artikel 5

1. De lidstaten stellen vast welke autoriteiten voor de afgifte van de EG-dienstverrichtingskaart, voor de afgifte van de tijdelijke verblijfstitel en voor de inontvangstneming van de in artikel 3, lid 3, bedoelde informatie bevoegd zijn en delen deze gegevens mee aan de Commissie en aan de andere lidstaten. Zij nemen de nodige maatregelen voor een zo sterk mogelijke vereenvoudiging van de formaliteiten, termijnen en procedures voor de afgifte van de genoemde titels die gratis worden afgegeven dan wel tegen betaling van een bedrag dat de rechten en heffingen voor de afgifte van identiteitskaarten aan eigen onderdanen worden verlangd, niet te boven gaat.

2. De lidstaten zorgen voor samenwerking tussen de overheidsinstanties die volgens de nationale wetgeving bevoegd zijn voor aangelegenheden die op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn betrekking hebben.

De samenwerking bestaat met name in de beantwoording van ieder met redenen omkleed verzoek om informatie. Zij wordt gratis en zo spoedig mogelijk geboden.

Artikel 6

De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn bij schending van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en treffen de nodige maatregelen voor de tenuitvoerlegging ervan. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 8 genoemde datum van die bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen ervan zo spoedig mogelijk mede.

Artikel 7

Uiterlijk vier jaar na de in artikel 8 genoemde datum legt de Commissie aan het Europees Parlement en aan de Raad een verslag over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten voor, in voorkomend geval vergezeld van voorstellen voor de nodige wijzigingen.

Artikel 8

De lidstaten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast en maken deze uiterlijk op 30 juni 2002 bekend om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

Artikel 9

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 10

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

(1) PB L 336 van 23.12.1994, blz. 190.

(2) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

(3) PB L 18 van 21.1.1997, blz. 1.

(4) PB 56 van 4.4.1964, blz. 850/64.

(5) PB L 14 van 20.1.1975, blz. 14.

(6) PB L 164 van 14.07.1995, blz. 1.