Nr. C 35/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 2. 88 
De gewijzigde opvatting van het regionaal beleid, de 
nieuwe EFRO-verordening, de Europese Akte en het 
voorstel tot hervorming van de structuurfondsen bieden 
beslist de mogelijkheid en een goede gelegenheid om 
Gedaan te Brussel, 16 december 1987. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het voornemen van de Commissie om de re­
gelingen betreffende insider-transacties bij wege van 
een richtlijn van de Raad in Gemeenschapsverband te 
coördineren, verdient principiële instemming. Het feit 
dat de insider-regelingen van land tot land uiteenlopen 
— en soms zelfs geheel ontbreken —, betekent een 
belemmering voor de totstandbrenging van één Europe­
se kapitaalmarkt in 1992, heeft een negatieve uitwerking 
op de gelijke kansen voor het gros van de beleggers en 
op de bescherming van de spaarders, en maakt het 
moeilijker, over de grenzen heen reikende gevallen van 
misbruik van voorkennis aan het licht te brengen. 
1.2. Hoewel er geen twijfel over bestaat dat de in de 
Bondsrepubliek bestaande vrijwillige regeling inzake 
insider-transacties goed functioneert, kan deze niet zon­
der meer in alle EG-landen worden toegepast. Er zijn 
met name twee factoren aan te wijzen die het Comité 
ervan hebben overtuigd dat bindende voorschriften op 
EG-niveau doelmatiger zijn dan vrijwillige regelingen 
inzake insider-transacties: 
— de aanbeveling van de EG-Commissie d.d. 25 juli 
1977 inzake een Europese gedragscode voor ef­
fectentransacties heeft niet het gewenste effect ge­
sorteerd, 
(!) PB nr. C 153 van 11. 6. 1987, blz. 8. via een versterking van de politieke wil — conditio sine 
qua non voor de oplossing van de problemen — tot 
een grotere mate van convergentie te komen. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
— de effectenbeurs van Londen, het belangrijkste fi­
nanciële centrum van de Gemeenschap met de 
meeste ervaringen, heeft zelf aangedrongen op een 
wettelijke regeling ter vervanging van de vrijwillige 
Code, hetgeen in 1981 zijn beslag heeft gekregen. 
Het is dan ook begrijpelijk dat de Commissie zich in 
haar richtlijnvoorstel door de Britse en de Franse insi­
der-wetgeving heeft laten inspireren; zij gaat in haar 
voorstel echter verder dan de Britse wetgeving, hetgeen 
bepaalde vragen (zie paragraaf 1.3) doet rijzen. 
1.3. In beginsel wordt het streven van de Commissie 
ondersteund om in EG-verband rechtsvoorschriften 
voor insider-transacties in te voeren en dus niet langer 
te vertrouwen op vrijwillige gedragsregels, die uit­
sluitend in acht worden genomen door ondernemingen 
(respectievelijk personen) die uitdrukkelijk verklaard 
hebben, zich aan deze regels te zullen houden. Hiermee 
wordt door de Commissie niet alleen in aanmerking 
genomen dat het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk dus 
al een bindende insider-wetgeving hebben, maar ook 
dat er in andere lid-staten — met name in Ierland, 
België en Luxemburg — aan gedacht wordt, insider­
transacties in het strafrecht te regelen. 
1.4. De Commissie zou moeten onderzoeken of mis­
bruik van inside-information ook nog op een andere Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot coördinatie van de regelingen 
inzake transacties van ingewijden (l) 
(88/C 35/10) 
De Raad heeft op 29 juni 1987 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 54 van 
het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en 
Sociaal Comité advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor economische, financiële en monetaire vraagstukken, die met de voorberei­
ding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 december 1987 
goedgekeurd. Rapporteur was de heer Meyer-Horn. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 251e zitting (vergadering van 16 december 
1987) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
8. 2. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 35/23 
manier kan worden tegengegaan dan in het kader van 
de bestaande vennootschapsrechtelijke voorschriften en 
met de in artikel 7 van onderhavig richtlijnvoorstel 
genoemde meldingsplicht voor ondernemingen die ef­
fecten emitteren. 
1.5. Ten behoeve van de rechtszekerheid en van een 
uniforme overname van de bepalingen van de richtlijn 
in de nationale wetgevingen zou de Commissie ten 
minste in de toelichting bij haar richtlijnvoorstel of 
in de overwegingen ter verduidelijking een soort lijst 
moeten opnemen van voorbeelden van inside-infor-
mation en van misbruik daarvan gericht op winstbejag. 
Aan de hand van dergelijke concrete voorbeelden zou 
het gemakkelijker zijn, in de diverse lid-staten tot een 
uniforme interpretatie te komen van de definities die in 
richtlijnvoorstel worden gegeven en die, wat de kern­
begrippen „ingewijde" en "bevoorrechte informatie" 
betreft, als iets te vaag overkomen. 
1.6. De Commissie zou de mogelijkheid moeten wor­
den gegeven, onderhandelingen te beginnen om te berei­
ken dat de in de Gemeenschap voor insider-transacties 
geldende regels ook worden toegepast in landen als 
Zwitserland, Japan en Liechtenstein, die voor de inter­
nationale kapitaalmarkt van belang zijn, maar ten aan­
zien van misbruik van voorkennis minder vergaande of 
helemaal geen bepalingen hebben; soortgelijke af­
spraken zijn in sommige gevallen gemaakt met betrek­
king tot de onderlinge erkenning van de EG-voorschrif-
ten inzake toelating tot de notering ter beurze en 
emissieprospectussen. 
Om tot samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten 
te komen, ook voor een grotere groep landen dan de 
EG alleen, zou het begin 1988 goed te keuren Verdrag 
van de Raad van Europa van nut kunnen zijn. Het 
Comité dringt er daarom op aan dat de Gemeenschap 
dit Verdrag van de Raad van Europa mede ondertekent. 
Bij deze samenwerking zouden overigens ook andere 
instanties kunnen worden betrokken, bij voorbeeld de 
„Arbeitsgemeinschaft der Deutschen Wertpapier-
börsen" in de Bondsrepubliek. 
1.7. Tot slot wordt erop gewezen dat een verbod op 
misbruik van voorkennis pas dan op doeltreffende wijze 
in de praktijk kan worden gebracht indien alle EG-
landen overtreding van de bepalingen van de richtlijn 
op vergelijkbare wijze vervolgen en bestraffen. Daar de 
Gemeenschap geen strafrechtelijke bevoegdheden heeft, 
wordt het overeenkomstig artikel 11 in de praktijk aan 
de lid-staten overgelaten, te bepalen hoe zij overtredin­
gen van de bepalingen van de richtlijn vervolgen en 
bestraffen. Het lijkt voor de Gemeenschap opportuun, 
in dit verband naar een uniforme sanctionering toe te 
werken (dus bij voorbeeld niet bescheiden geldboetes 
in het ene land en gevangenisstraffen in het andere); dit 
kan het best gebeuren op grond van de in artikel 10 
voorgestelde samenwerking en afstamming in het kader 
van het contactcomité en zo nodig door inschakeling 
van het Europees Hof van Justitie. 
Indien overeenkomstig artikel 4 van het richtlijnvoorstel 
uitdrukkelijk vermeld staat dat de EG-landen strengere 
voorschriften mogen uitvaardigen of aan strengere voorschriften mogen vasthouden, zou dit ondanks een 
EG-regeling tot gevolg hebben dat het toepassings­
gebied met betrekking tot insider-transacties uiteen­
loopt. 
Zowel een eventueel uiteenlopen van de strafmaat als 
een niet geüniformeerd toepassingsgebied kunnen na­
melijk tot gevolg hebben dat in de toekomst — namelijk 
na de voltooiing van de binnenmarkt en wanneer steeds 
meer effecten aan het merendeel van de effectenbeurzen 
in de Gemeenschap worden genoteerd — voor insider­
transacties uitgeweken wordt naar landen met een ge­
ringere strafmaat en met het in de ontwerp-richtlijn 
voorgestelde, maar niet verdergaande toepassings­
gebied. Aan de andere kant is het evenwel te hopen dat 
de ondernemingen hier zelf een stokje voor zullen steken 
door hun effecten niet op een beurs te laten noteren in 
een land waar de strafrechtelijke sanctionering van 
insider-transacties vooralsnog minder ver zou gaan. 
2. Bijzondere opmerkingen 
Artikel 1 
a) Met haar definitie „personen die in de uitoefening 
van hun beroep of hun functies kennis hebben gekre­
gen van bevoorrechte informatie" heeft de Commis­
sie een omschrijving gekozen die verder gaat dan 
wat in dit verband gebruikelijk is, bij voorbeeld de 
in artikel 449 van het nieuwe Portugese wetboek 
van koophandel of de in de Duitse voorschriften 
met betrekking tot inside-information gehanteerde 
definities. 
b) Daarom wordt geadviseerd, de eerste alinea van lid 
1 van artikel 1 als volgt nauwkeuriger te formuleren: 
„De lid-staten verbieden iedere persoon die bij het 
— op tijdelijke dan wel permanente basis — verrich­
ten van diensten in of voor een onderneming de 
beschikking krijgt over niet openbaargemaakte insi­
de-information met betrekking tot deze of een an­
dere onderneming waarvan de effecten ter beurze 
zijn genoteerd of waarin ter beurze wordt gehandeld 
(handel in niet-genoteerde fondsen en interbancaire 
handel), gebruik te maken van deze informatie door 
rechtstreeks dan wel door bemiddeling effecten van 
de betrokken ondernemingen te kopen of te ver­
kopen met het doel, voor zichzelf of voor derden 
op basis van inside-information een bijzonder voor­
deel te behalen". 
c) Tevens zou de Commissie moeten nagaan of — en 
hoe — de handel in rechten op de toewijzing van 
effecten in het vooruitzicht van de introductiedatum 
(bij voorbeeld bij verandering van rechtsvorm of bij 
privatisering van ondernemingen) ook in artikel 1 
van het richtlijnvoorstel kan worden opgenomen. 
d) Ten aanzien van het in het richtlijnvoorstel gebezig­
de begrip „grondgebied" wordt opgemerkt dat dit 
zich kennelijk niet uitstrekt tot gebieden waarvoor, 
zoals in het geval van de Britse Kanaaleilanden, 
bijzonder recht geldt. Daarom zouden voor deze 
gebieden, die als uitwijkplaats voor insider-transac­
ties kunnen dienen, adequate oplossingen moeten 
worden gevonden om toepassing van de richtlijn 
aldaar ook mogelijk te maken. 
e) Het Comité stemt in met de uitzondering op het 
verbod voor transacties die niet ter beurze worden 
afgesloten, voor zover deze zonder bemiddeling van 
een beursmakelaar of -commissionair plaatsvinden; 
Nr. C 35/24 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 2. 88 
deze uitzondering is namelijk te verdedigen wanneer 
de betrokkenen elkaar persoonlijk kennen (face to 
face) en eventueel schriftelijk kunnen verklaren, niet 
op basis van voorkennis te handelen. De noodzake­
lijke bescherming ligt hier dan ook anders dan bij 
anonieme beurstransacties, terwijl tevens nog de 
mogelijkheid bestaat om een civiele procedure aan 
te spannen. 
Artikel 2 
De reikwijdte van de bepaling in het eerste gedach-
tenstreepje is moeilijk te overzien, aangezien nauwelijks 
na te gaan is welke inside-information bij „de normale 
uitoefening" van het beroep of van de functies aan 
derden wordt verstrekt en welke niet. 
Voorts lijkt het uit het oogpunt van de rechtsstelsels 
niet zonder bezwaar om alleen al het doorgeven van 
inside-information — ook die welke in een moment van 
onachtzaamheid wordt verstrekt — te verbieden. 
Artikel 3 
De wijze van formulering in lid 1, namelijk dat „wel­
bewust bevoorrechte informatie" is verkregen, moet 
veranderd worden in „die zich bewust zijn van het 
feit dat zij inside-information van iemand verkregen 
hebben". 
Onderzocht moet worden of de tekst in het tweede 
gedachtenstreepje van artikel 2 zo kan worden gefor­
muleerd dat de strafbaarheid van het doorgeven van 
inside-information niet ophoudt na de zogenaamde „se­
cundaire" insiders, maar zich ook uitstrekt tot de ver­
dere „keten" van insiders. 
Artikel 4 
Volgens dit artikel mogen de lid-staten strengere bepa­
lingen vaststellen dan in deze richtlijn het geval is, mits 
in die bepalingen niet wordt gediscrimineerd. Twee 
opmerkingen over deze bepaling: 
In de eerste plaats zou de invoering van strengere maat­
regelen niet stroken met het in dit richtlijnvoorstel 
nagestreefde harmonisatiedoel. In de tweede plaats is 
de strekking van de zinsnede „mits (...) niet wordt 
gediscrimineerd" niet eenduidig. Men kan zich afvragen 
waarop met deze formulering wordt gedoeld. 
Artikel 5 
Wil men tot een zo ruim mogelijke definitie van het 
begrip „effecten" komen, dan lijkt het zinvol om naast 
aandelen en obligaties ook andere verklarende voor­
beelden, als converteerbare obligaties en andere nieuwe 
mengvormen als participatiebewijzen te vermelden. An­
derzijds zou in de Duitse versie niet van „Börsenmarkt", 
maar van „Wertpapierbörse" of „Wertpapiermarkt" 
moeten worden gesproken. 
Artikel 6 
De in dit artikel neergelegde definities, namelijk „bij 
het publiek niet bekende informatie die nauwkeurig is" 
en „(dito informatie die) een ,aanzienlijke' invloed zou 
kunnen hebben op de koers van het effect of van deze effecten" lijken niet voor alle landen ondubbelzinnig 
genoeg, vooral niet als omschrijving van een strafbaar 
feit op grond waarvan een veroordeling zou kunnen 
plaatsvinden. In plaats van „bij het publiek niet bekende 
of niet-meegedeelde informatie" kan beter van „niet 
openbaar gemaakte of niet-meegedeelde informatie" 
worden gesproken. 
Artikel 7 
a) In lid 1 moet na „elk feit of besluit" het volgende 
worden ingevoegd: „dat de onderneming betreft en 
waarvan de bedrijfsleiding op de hoogte is"; het is 
immers best mogelijk dat de bedrijfsleiding niet op 
de hoogte is van bij voorbeeld een „management 
buy out". 
— de in lid 1 opgenomen bepaling dat de emittenten 
het publiek „onverwijld" in kennis stellen van elk 
feit of besluit dat een aanzienlijke invloed kan heb­
ben op de koers van hun effecten, gaat verder dan 
de bepalingen van Richtlijn 79/279/EEG d.d. 5 
maart 1979 inzake toelating tot de notering ter 
beurze. Aan de ene kant zou moeten worden ge­
preciseerd dat het om een „de onderneming be­
treffend" feit of besluit moet gaan en dat dit „zo 
snel mogelijk" (in plaats van „onverwijld") moet 
worden bekend gemaakt. Aan de andere kant is het 
te veel gevraagd wanneer ondernemingsbeslissingen, 
ook wanneer deze nog niet eens ten uitvoer zijn 
gelegd, „zo snel mogelijk" bekend moeten worden 
gemaakt. De bepaling van lid 2 biedt in dit verband 
geen soelaas. 
— daarom wordt voorgesteld, de formulering van dit 
artikel te wijzigen en te kiezen voor de meer bevredi­
gende formulering in punt 5 a) van schema C in 
Richtlijn 79/279/EEG d.d. 5 maart 1979, namelijk: 
„De vennootschap moet het publiek zo spoedig 
mogelijk in kennis stellen van belangrijke nieuwe 
feiten op haar arbeidsterrein die niet algemeen be­
kend zijn en die gezien hun gevolgen voor de vermo­
gens- en financiële situatie van en de algemene gang 
van zaken bij de vennootschap, tot een aanzienlijke 
verandering van de koers van haar aandelen kunnen 
leiden." 
b) Het is twijfelachtig of — zoals in lid 2 van dit 
richtlijnvoorstel en ook al in de Richtlijn d.d. 17 
maart 1980 wordt bepaald — de „bevoegde autori­
teiten" voldoende kennis van zaken, ervaring en 
beoordelingsvermogen hebben om een oplossing te 
bieden voor het voor de bedrijven toch al zo moeilij­
ke vraagstuk in verband met de onmiddellijke open­
baarmaking van bedrijfsbesluiten. Inschakeling van 
deze autoriteiten (en de weer door hen geraadpleeg­
de instanties ?) vergroot overigens het aantal perso­
nen dat over inside-information beschikt. 
Daarmee zou juist het tegendeel kunnen worden be­
werkstelligd van wat met lid 1 wordt beoogd, namelijk 
misbruik van voorkennis door snelle informatie­
verschaffing te voorkomen. De bepaling in artikel 9 dat 
de ingeschakelde bevoegde autoriteiten het beroeps­
geheim in acht moeten nemen, kan de bezwaren tegen 
de voorschriften in artikel 7 niet geheel wegnemen. 
— Het lijkt beter, de onderneming zelf te laten bepalen 
wanneer zij de in lid 1 bedoelde informatie aan de 
openbaarheid prijsgeeft. Indien echter blijkt dat de 
onderneming onverantwoord lang gewacht heeft 
8. 2. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 35/25 
met de openbaarmaking, zouden de autoriteiten 
de mogelijkheid moeten hebben, sanctiemaatregelen 
tegen de betrokken onderneming te nemen, bij voor­
beeld een officiële berisping of schorsing van de 
notering ter beurze. 
Artikel 8 
De hier voorgestelde samenwerking tussen de „bevoeg­
de autoriteiten", die over de „nodige bevoegdheden 
(...), rnet inbegrip van controlebevoegdheden" moeten 
kunnen beschikken, ook al tegen de achtergrond van 
de in artikel 10 voorgestelde uitbreiding van het krach­
tens de Richtlijn van 5 maart 1979 ingestelde contact-
comité, lijkt een goede zaak, daar in dat geval geen 
speciale Europese autoriteit in het leven behoeft te 
worden geroepen. 
Artikel 11 
Daar het EEG-Verdrag geen basis biedt voor strafrech­
telijke procedures, moet de vraag worden gesteld in 
hoeverre de lid-staten op grond van artikel 11 kunnen 
worden verplicht, overtreding van de in deze richtlijn 
vastgelegde bepalingen te vervolgen en te bestraffen. 
De Commissie zou alle mogelijkheden moeten kunnen 
Gedaan te Brussel, 16 december 1987. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. In het Witboek kondigde de Commissie, met het 
oog op de verwezenlijking van de Europese markt in 
1992, een voorstel betreffende onderlinge aanpassing 
van de wapenwetgevingen van de lid-staten aan (Wit­
boek nr. 55). Blijkens de toelichting zal „de instelling benutten die via het in artikel 10 bedoelde contactcomité 
geboden worden, en eventueel zelfs het Hof van Justitie 
moeten inschakelen om te bereiken dat overtredingen 
op uniforme wijze — en niet volkomen verschillend van 
land tot land — worden vervolgd en bestraft. Anders 
zouden namelijk insider-transacties verplaatst worden 
naar lid-staten met een naar verhouding geringe 
strafmaat. 
Artikel 12 
De Commissie zou de inhoud van dit richtlijnvoorstel 
en het moment van indiening ervan moeten laten aan­
sluiten bij het richtlijnvoorstel dat zij momenteel voor­
bereidt met betrekking tot beleggingsadviseurs. De niet 
onder artikel 6 van de onderhavig richtlijnvoorstel val­
lende inside-information zou eventueel in de richtlijn 
inzake beleggingsadviseurs kunnen worden geregeld. 
Hierbij kan onder meer worden gedacht aan het verzen­
den van persoonlijke circulaires met beursadviezen of 
„hot-line"-beurstips op basis van zogenaamde inside-
information of waarbij deze wordt voorgewend om 
gericht verkeerde informatie te geven ten einde ten koste 
van de ontvanger van de „adviezen" zelf zaken te doen 
in de aangeprezen effecten. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
van de interne markt, zoals in het vooruitzicht gesteld 
in het Witboek, ,de opheffing van materiële barrières' 
tot gevolg hebben. De garanties, die de mogelijkheid 
tot het uitvoeren van controles aan de grenzen vandaag 
geeft, moeten uiterlijk op 31 december 1992 worden 
vervangen door garanties die voortvloeien uit gelijk­
waardige procedures en controles die echter worden Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de controle op de verwerving 
en het voorhanden hebben van wapens 
(88/C 35/11) 
De Raad heeft op 21 september 1987 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 100 A 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch 
en Sociaal Comité advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor sociale aangelegenheden, gezinsvraagstukken, onderwijs en cultuur, die 
met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies 
op 10 december 1987 goedgekeurd. Rapporteur was de heer van Dam. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 251e zitting (vergadering van 17 december 
1987) het volgende advies uitgebracht, dat zonder stemmen tegen (11 onthoudingen) is 
goedgekeurd.