Voor cryptoactiva die niet onder EU-regelgeving voor financiële diensten vallen, zijn twee opties beoordeeld: een EU-opt-in-regeling en een volledig geharmoniseerde regeling voor emittenten van cryptoactiva en dienstenaanbieders die een EU-paspoort zouden krijgen om hun activiteiten over de grens uit te breiden. Hoewel de eerste optie wellicht minder bezwaarlijk is voor kleine emittenten en dienstenaanbieders die kunnen kiezen om niet voor een opt-in te gaan, zou de tweede optie een hoger niveau aan rechtszekerheid, beleggersbescherming, marktintegriteit en financiële stabiliteit garanderen en de compartimentering van de eengemaakte markt doen afnemen. Daarom is de tweede optie de voorkeursoptie.

Voor cryptoactiva die kwalificeren als financiële instrumenten op grond van MiFID II (d.w.z. effectentokens), zijn drie opties onderzocht: 1) niet-wetgevende maatregelen: houvast bieden over de vraag of en hoe bestaande wetgeving op cryptoactiva van toepassing is; 2) gerichte wetgevingswijzigingen om bepalingen te schrappen die een hinderpaal vormen voor de emissie van, de handel in en transactieverwerking van effectentokens en het gebruik van DLT-gebaseerde oplossingen, en 3) een pilot (voor drie jaar) die een nieuwe DLT-marktinfrastructuur creëert waar effectentokens kunnen worden verhandeld en/of afgewikkeld. Hoewel soft law-maatregelen kunnen helpen om de toepassing van EU-recht op effectentokens en daarmee samenhangende activiteiten te verduidelijken, werken zij de in bestaande wetgeving besloten juridische hinderpalen niet weg. Gerichte aanpassingen van wetgeving bieden rechtszekerheid en werken juridische hinderpalen weg, maar zouden alleen worden toegepast in een beperkt aantal sectoren die bij recente evaluaties in beeld zijn gekomen. Hoewel er met de derde optie een duidelijke proeftuin komt voor de handel in en/of afwikkeling van effectentokens, kunnen de voordelen daarvan verdwijnen indien deze experimentele regeling na de periode van drie jaar niet wordt verlengd. Aangezien deze opties elkaar aanvullen, zou de voorkeursbenadering erin bestaan om behoedzaam te werk te gaan met een combinatie van de drie opties. Een en ander zou consistent zijn met de noodzaak van een geleidelijke regelgevingsbenadering in het kader van een opkomende markt en de brede kloof tussen volledig “permissionless” netwerken en “permissioned” netwerken waar controle voor een deel gecentraliseerd is.

Voor zgn. stablecoins hebben de diensten van de Commissie drie opties overwogen: 1) specifieke wetgevingsmaatregelen voor emittenten van stablecoins; 2) stablecoins reguleren onder EMD2, omdat sommige stablecoins dicht in de buurt komen van de definitie van elektronisch geld en als betaalinstrumenten worden gebruikt; en 3) maatregelen om uitgiften en diensten met betrekking tot stablecoins in de EU te beperken (behalve indien zij aan bestaande raamwerken voldoen). Met haar strikte risicogebaseerde benadering zou de eerste optie de kwetsbare punten voor de financiële stabiliteit verhelpen en tegelijk innovatie ondersteunen. Daarentegen zouden de opties 2 en 3 misschien geen afdoende oplossing bieden voor aanzienlijke risico’s voor consumentenbescherming (zoals risico’s die uitgaan van aanbieders van bewaarportemonnees). Voorts zou optie 3 ook bepaalde risico’s voor de financiële stabiliteit buiten beeld kunnen laten, mochten EU-consumenten breed gebruik gaan maken van in derde landen uitgegeven stablecoins. Daarom is de voorkeursoptie voor stablecoins een combinatie van de opties 1 en 2.