BIJLAGE

Het volgende tegenadvies, dat minstens een kwart van het aantal uitgebrachte stemmen kreeg, werd tijdens de beraadslagingen verworpen (artikel 43, lid 2, van het reglement van orde):

WIJZIGINGSVOORSTEL 1

SOC/709 — Pakket arbeidsvoorwaarden — platformwerk

Het hele advies door onderstaande tekst vervangen:

1. Conclusies

1.1. Digitale arbeidsplatforms bevorderen innovatieve diensten en nieuwe bedrijfsmodellen en creëren tal van kansen voor consumenten, bedrijven, werknemers en zelfstandigen. Het concept “digitaal platform” heeft betrekking op een breed scala aan activiteiten, diensten, werkzaamheden en bedrijfsmodellen. Dit betekent dat standaardoplossingen een belemmering kunnen vormen voor innovatie en voor investeringen in de oprichting en ontwikkeling van digitale platforms in de EU.

1.2. Het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) erkent dat een aantal problematische aspecten van digitaal platformwerk dienen te worden aangepakt, daar waar die zich voordoen. Alle regelgeving inzake platformwerk moet echter zodanig worden vormgegeven dat flexibiliteit de doorslaggevende drijfveer kan blijven om dit soort werk te verrichten, maar tegelijkertijd de noodzakelijke waarborgen worden geboden voor een adequate bescherming van werknemers, waarbij er ook rekening mee wordt gehouden dat platformwerk voor velen van hen een aanvullende activiteit is ( 1 ) . Daarom kan het EESC zich in het algemeen vinden in de door de Europese Commissie in het pakket arbeidsvoorwaarden gevolgde aanpak, namelijk de inzet van verschillende instrumenten om het noodzakelijke gunstige klimaat te scheppen dat betere arbeidsvoorwaarden op de digitale platforms mogelijk maakt. Verder dienen de twee aanbevelingen van de Raad met betrekking tot de toegang tot sociale bescherming en de verbetering van de bescherming van de gezondheid en de veiligheid op het werk ( 2 ) correct te worden geïmplementeerd.

1.3. Een van de belangrijkste kwesties is het correct bepalen van het feit of er sprake is van een arbeidsverhouding en het aanpakken van mogelijk verkeerde kwalificaties. Dit betreft echter slechts een minderheid van de platformwerkers, wat ook blijkt uit cijfers van de Commissie: van 5,5 miljoen van de 28,8 miljoen platformwerkers dreigt de arbeidsstatus verkeerd te worden gekwalificeerd.

1.4. Hoe dan ook is het EESC van mening dat veel van de kwesties waarop de ontwerprichtlijn betrekking heeft, al in bestaande of toekomstige EU-wetgeving aan bod komen, zoals gegevensbescherming en het recht op informatie en raadpleging van werknemers. Dit betekent dat de uitvoering van die wetgeving indien nodig moet worden versterkt en verbeterd. Een nieuwe richtlijn waarin bestaande rechten worden gedupliceerd, leidt alleen maar tot verwarring en versnippering van het EU-acquis. Als tijdens de uitvoering blijkt dat er verduidelijkingen nodig zijn, moeten in de desbetreffende EU-rechtshandelingen wijzigingen worden aangebracht. Het EESC herinnert de EU-instellingen er in dit verband aan dat de EU vooral nu echt slimme regelgeving nodig heeft en nauwgezet moet nagaan wat de gevolgen van wetgeving voor het concurrentievermogen zijn, zodat bedrijven kunnen innoveren en groeien, banen kunnen scheppen en meerwaarde kunnen creëren voor samenleving en economie.

1.5. Om de rechtszekerheid te vergroten en onnodige geschillen te voorkomen, zou de nadruk moeten liggen op verduidelijking van de bestaande nationale bepalingen en definities betreffende de status van werknemer, met inachtneming van de regels die ondernemers en andere soorten zelfstandigen autonomie garanderen. Een wettelijke EU-definitie om te bepalen wie als werknemer en wie als zelfstandige platformwerker moet worden aangemerkt, zou niet pertinent noch effectief zijn, want zo’n definitie zou niet alle verschillende modellen van de lidstaten kunnen afdekken en altijd achterlopen op de dynamische ontwikkelingen op de arbeidsmarkten. De invoering van een dergelijke specifieke definitie voor een beperkte groep werknemers op digitale platforms zou leiden tot meer verwarring en rechtsonzekerheid en nationale definities ondermijnen.

1.6. Aanleiding tot verwarring geeft ook de poging van de Commissie om de richtlijn betrekking te laten hebben op zowel werknemers als zelfstandigen door twee afzonderlijke definities te introduceren van resp. “personen die platformwerk verrichten” en “platformwerkers”. Door het in dezelfde richtlijn tegelijkertijd over verschillende categorieën werkenden te hebben en aan hen uiteenlopende rechten en plichten toe te kennen ontstaat rechtsonzekerheid en wordt de zaak ingewikkeld.

1.7. Er bestaat geen rechtvaardiging om de scheidslijn tussen echte zelfstandigen en werknemers te vervagen door regels in te voeren met gevolgen voor ondernemers/zelfstandigen op basis van artikel 153 WEU, dat helemaal geen geschikte rechtsgrond is voor het reguleren van de betrekkingen tussen ondernemingen.

1.8. In de ontwerprichtlijn wordt voorgesteld dat als aan twee van vijf criteria wordt voldaan, er bij elke contractuele verhouding sprake moet zijn van een wettelijk vermoeden van een arbeidsverhouding. Maar een groot deel van de in artikel 4, lid 2, voorgestelde criteria bevat standaardclausules voor de betrekkingen tussen ondernemingen, zoals in punt a) “het niveau van de vergoeding wordt daadwerkelijk bepaald of er worden bovengrenzen vastgesteld”, punt c) “de kwaliteit van de resultaten van het werk wordt geverifieerd”, punt d) “de vrijheid om zelf de arbeidstijd of perioden van afwezigheid te kiezen” en punt e) “de mogelijkheid om een klantenbestand op te bouwen”. Dit betekent dat zelfs echte zelfstandigen ten onrechte als werknemers kunnen worden gekwalificeerd en dit vermoeden dan zullen moeten weerleggen als zij hun activiteiten willen blijven uitoefenen. De status van zelfstandige kan alleen worden bekrachtigd in een gerechtelijke of administratieve procedure, hetgeen onnodige administratieve rompslomp voor alle partijen, waaronder de betrokken overheidsinstanties, met zich meebrengt.

1.9. De instelling van een mechanisme om het wettelijke vermoeden van een arbeidsverhouding te weerleggen, is verwarrend en zal waarschijnlijk de juridische duidelijkheid verminderen gezien het feit dat een soortgelijk mechanisme al is opgenomen in de richtlijn betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden ( 3 ) als een van de opties voor de lidstaten.

1.10. In plaats van dat aan twee van vijf criteria moet worden beantwoord, vindt het EESC dat op nationaal niveau en in overeenstemming met de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie moet worden beoordeeld of wordt voldaan aan de criteria voor het vaststellen van de status van werknemer. In dit verband is het EESC ermee ingenomen dat de Commissie voorstelt zich te gaan inspannen voor de uitwisseling van goede praktijken.

1.11. Het EESC is van mening dat een afzonderlijke reeks regels voor kwesties die verband houden met platformwerk en algoritmisch beheer niet passend of noodzakelijk is. De bestaande regels in de algemene verordening gegevensbescherming (AVG) ( 4 ) en de komende AI-wet zullen ook werknemers allerlei rechten met betrekking tot hun persoonsgegevens bieden, samen met een uitgebreide reeks vereisten op het gebied van risicobeheer, menselijk toezicht en transparantie om de risico’s voor gezondheid en veiligheid en de grondrechten te beperken. Onnodige overlappingen en dubbel werk moeten dan ook worden vermeden.

2. Algemene opmerkingen

2.1. In het proces van snelle transformatie van de economie en het bedrijfsleven is digitalisering een belangrijke strategische rol gaan spelen, zelfs zozeer dat zij alle sectoren doordringt en van invloed is op de hele waardeketen van producten en diensten, van grote ondernemingen tot kleine bedrijven en micro-ondernemingen. De gevolgen voor de arbeidswereld (nl. nieuwe vormen van werk en nieuwe vormen van bedrijfsorganisatie) zijn door zowel de aard van de veranderingen als door de snelheid waarmee zij zich voltrekken, aanzienlijk.

2.2. Digitale arbeidsplatforms kunnen vraag naar en aanbod van arbeid efficiënt op elkaar afstemmen en bieden mensen mogelijkheden om in hun levensonderhoud te voorzien of extra inkomsten te verwerven. Voor consumenten betekent dit dat producten en diensten die anders moeilijk toegankelijk zouden zijn, binnen hun bereik komen te liggen en dat ze uit nieuwe en meer gevarieerde diensten ( 5 ) kunnen kiezen. Maar naast kansen creëert digitaal platformwerk, tegelijk met de andere evoluerende vormen van arbeid, ook potentiële problemen, waarvoor specifieke oplossingen nodig kunnen zijn.

2.3. De rechtspositie van platformwerkers op de arbeidsmarkt is een essentiële kwestie, waarover de lidstaten zich hebben gebogen en waarover er nationale jurisprudentie bestaat. Een en ander heeft geleid tot een reeks verschillende regels en gerechtelijke uitspraken, op basis van uiteenlopende nationale concepten, modellen en definities, die logischerwijs een afspiegeling vormen van de nationale arbeidsmarktstelsels en -praktijken en die eerbiedigen. De nadruk zou moeten liggen op verduidelijking van de bestaande nationale bepalingen en definities betreffende de status van werknemer, met inachtneming van de regels die ondernemers en andere soorten zelfstandigen autonomie garanderen. In dit verband kunnen ook acties op Europees niveau worden bevorderd, zoals informatie-uitwisseling, voorlichting, scholing en samenwerking tussen overheidsinstanties. Ook voor de sociale partners en de platforms zelf is een belangrijke rol weggelegd. Het regelgevingskader zou op het passende niveau kunnen worden aangepast zonder afbreuk te doen aan goed functionerende nationale praktijken en wetten. Daar waar nodig moet de bescherming van platformwerkers worden verbeterd.

3. Algemene opmerkingen over de voorgestelde richtlijn

3.1. De Europese Commissie heeft op 9 december een serie maatregelen voorgesteld om de arbeidsvoorwaarden bij platformwerk te verbeteren en de duurzame groei van digitale arbeidsplatforms in de EU te ondersteunen ( 6 ) . Het advies dat door de afdeling SOC op 7 maart 2022 is goedgekeurd (dossier SOC/709) gaat alleen over het voorstel voor een richtlijn betreffende de verbetering van de arbeidsvoorwaarden bij platformwerk. Daarom betreft onderhavig tegenadvies ook voornamelijk dat voorstel.

3.2. Het EESC erkent dat de recente ontwikkelingen in de arbeidsplatformeconomie nieuwe uitdagingen met zich mee hebben gebracht voor degenen die via dergelijke platforms werken. Zoals de Commissie opmerkt, hangen die uitdagingen onder meer samen met een gebrek aan transparantie en voorspelbaarheid van contractuele regelingen, problemen op het gebied van gezondheid en veiligheid, een verkeerde kwalificatie van de arbeidsstatus, ontoereikende toegang tot sociale bescherming ( 7 ) en het algoritmisch beheer van platformwerk.

3.3. De voorgestelde richtlijn is echter niet het juiste instrument om de uitdagingen aan te pakken. Bovendien lijkt in het voorstel veruit de meeste nadruk te liggen op de activiteiten van bezorgers en chauffeurs en in het algemeen op platformdiensten op locatie die weinig scholing vereisen, waarmee eraan wordt voorbijgegaan dat de verscheidenheid aan platformwerk veel groter is. De voorgestelde regelgeving is helemaal niet afgestemd op degenen die via platforms onlinewerkzaamheden verrichten. Voorts is geen rekening gehouden met de mogelijke gevolgen van EU-wetgeving ingeval onlineplatforms hun diensten van buiten de EU kunnen leveren ( 8 ) . Het mogelijke risico op verplaatsing van zulke diensten naar landen buiten de EU (bijv. het VK) en de potentiële daarmee gepaard gaande financiële verliezen moeten op zijn minst in kaart worden gebracht.

3.4. Voornoemde uitdagingen zouden in de eerste plaats moeten worden aangepakt met gebruikmaking en indien nodig versterking van de bestaande regelgeving en praktijken. Bovendien zijn er potentieel veel maatregelen die de platforms zelf kunnen nemen, samen met lokale belanghebbenden en sociale partners. De Commissie zou dit moeten ondersteunen.

3.5. Een wettelijke EU-definitie om te bepalen wie als werknemer en wie als zelfstandige platformwerker moet worden aangemerkt, zou niet pertinent noch effectief zijn, want zo’n definitie zou niet alle verschillende modellen van de lidstaten kunnen afdekken en altijd achterlopen op de dynamische ontwikkelingen op de arbeidsmarkten. De invoering van een dergelijke specifieke definitie voor een beperkte groep werknemers zou alleen maar leiden tot meer verwarring en rechtsonzekerheid en nationale definities ondermijnen.

4. Specifieke opmerkingen over de voorgestelde richtlijn

4.1. Toepassingsgebied en definities

4.1.1. Het risico is groot dat veel meer activiteiten van digitale platforms onder het toepassingsgebied en de definities van de voorgestelde richtlijn vallen dan beoogd. De richtlijn lijkt zich in de eerste plaats op laaggeschoolde arbeid te richten, maar met de voorgestelde definities en criteria zouden alle categorieën platformwerk onder de richtlijn vallen, ook als die door echte zelfstandigen worden verricht.

4.2. Correcte bepaling van de arbeidsstatus en wettelijk vermoeden van de status van werknemer

4.2.1. Het EESC is het ermee eens dat de lidstaten over de nodige mechanismen moeten beschikken “om de correcte bepaling van de arbeidsstatus van personen die platformwerk verrichten, te controleren en te waarborgen […]”. Het heeft echter ernstige bedenkingen bij het voorgestelde kader voor het wettelijk vermoeden van de status van werknemer, waarvoor aan twee van de vijf in de richtlijn opgesomde criteria moet worden voldaan.

4.2.2. Met name de criteria genoemd in artikel 4, lid 2, punt a), “het niveau van de vergoeding wordt daadwerkelijk bepaald of er worden bovengrenzen vastgesteld”, punt c) “de kwaliteit van de resultaten van het werk wordt geverifieerd”, punt d) “de vrijheid om zelf de arbeidstijd of perioden van afwezigheid te kiezen” en punt e) “de mogelijkheid om een klantenbestand op te bouwen” worden regelmatig gebruikt in contracten tussen ondernemingen en zouden ertoe leiden dat ook voor echte zelfstandigen het vermoeden van een arbeidsverhouding zou gelden en zij dus zouden worden gedwongen werknemer te worden.

4.2.3. Dit alles staat haaks op de praktijk waarin een algemene beoordeling plaatsvindt van de criteria voor de bepaling van de arbeidsstatus in overeenstemming met de jurisprudentie van de lidstaten. Bovendien zouden platformwerkers op deze manier standaard als werknemers worden aangemerkt en zou het individu de keuze worden ontnomen om als zelfstandige te werken. Het belemmeren van ondernemersactiviteiten is in niemands belang. Aangezien de meeste platformwerkers zichzelf als zelfstandige beschouwen en als zodanig willen worden beschouwd, zou het voorafgaande in strijd zijn met de fundamentele rechten en vrijheden, zoals het recht om een beroep te kiezen, het recht om te werken en de vrijheid van ondernemerschap.

4.2.4. Gelet op de diversiteit van de nationale arbeidsmarktstelsels, de arbeidsrechtelijke tradities en de arbeidsrechtelijke jurisprudentie van de lidstaten en de verschillende definities die bijvoorbeeld in het arbeidsrecht, de belasting- en socialezekerheidsstelsels worden gehanteerd, bestaat het risico dat de vijf in de richtlijn voorgestelde criteria de complexe realiteit van de verschillende mogelijke situaties die zich kunnen voordoen, onvoldoende weerspiegelen. In plaats van dat aan twee van vijf criteria moet worden beantwoord, geeft het EESC de voorkeur aan een algemene beoordeling van de criteria voor het vaststellen van de status van werknemer, zoals algemeen gebruikelijk is in de lidstaten en in de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie.

4.3. Mogelijkheid om het wettelijk vermoeden te weerleggen

4.3.1. Het EESC beschouwt de mogelijkheid om het wettelijk vermoeden te weerleggen als een instrument dat waarschijnlijk meer problemen zal creëren dan dat het complexe juridische situaties zal ophelderen. Het instellen van het mechanisme is verwarrend aangezien een soortgelijk mechanisme reeds is opgenomen in de richtlijn betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden als een van de opties voor de lidstaten.

4.3.2. De mogelijkheid om het wettelijk vermoeden te weerleggen, leidt niet tot een billijk evenwicht tussen de partijen in de weerleggingsprocedure; aangezien de bewijslast bij het platform wordt gelegd, kan een aan de hand van de vijf criteria vastgesteld wettelijk vermoeden in de praktijk moeilijk worden betwist. Gezien de diversiteit van de nationale definities zullen de vijf criteria en hun relevantie waarschijnlijk op verschillende manieren worden geïnterpreteerd in de lidstaten, hetgeen zou leiden tot een nog complexere jurisprudentiële lappendeken in Europa. Aangezien zowel rechtbanken die zich bezighouden met arbeidsrechtelijke kwesties als administratieve rechtbanken die zich bezighouden met belasting- en socialezekerheidskwesties zich over deze kwestie zouden kunnen buigen, zou het resultaat wel eens minder en niet méér juridische duidelijkheid kunnen zijn.

4.4. Algoritmisch beheer

4.4.1. Het EESC staat achter de doelstelling van de Commissie om meer informatie en transparantie te verschaffen over het gebruik van algoritmen bij platformwerk. Het is echter van mening dat een afzonderlijke reeks regels voor kwesties die verband houden met platformwerk niet passend of noodzakelijk is. De bestaande regels in de AVG ( 9 ) en de komende AI-wet ( 10 ) zullen ook werknemers allerlei rechten met betrekking tot hun persoonsgegevens bieden, samen met een uitgebreide reeks vereisten op het gebied van risicobeheer, menselijk toezicht en transparantie om de risico’s voor gezondheid en veiligheid en de grondrechten te beperken. Onnodige overlappingen en dubbel werk moeten dan ook worden vermeden.

4.4.2. Wat de vorm en inhoud van de door de platforms te verstrekken informatie betreft, moet ervoor worden gezorgd dat de platforms over de nodige speelruimte beschikken om te bepalen met welke technische middelen zij die informatie verstrekken. Hetzelfde geldt voor de methoden voor de evaluatie van risico’s en de menselijke toetsing van belangrijke besluiten. Verder moet ervoor worden gezorgd dat de openbaarmakingsvereisten met betrekking tot de algoritmen niet van toepassing zijn op enigerlei soort bedrijfsgeheimen of vertrouwelijke informatie. Het EESC benadrukt dat de administratieve procedures die noodzakelijk zijn voor de maatregelen inzake algoritmisch beheer, de mogelijkheid moeten bieden verzachtende specifieke maatregelen te nemen voor kleine en middelgrote ondernemingen ( 11 ) . Zo kunnen langere termijnen worden gegeven voor verzoeken om herziening van algoritmische besluiten en kan de frequentie van de publicatie van relevante informatie worden verminderd.

4.5. Collectieve rechten

4.5.1. Het voorstel beoogt te waarborgen dat platformwerkers of hun vertegenwoordigers worden geïnformeerd en geraadpleegd over besluiten die kunnen leiden tot de invoering van ingrijpende veranderingen in het gebruik van systemen voor geautomatiseerde monitoring en besluitvorming zoals bedoeld in artikel 6, lid 1 van de richtlijn. Daartoe wordt in het voorstel verwezen naar Richtlijn 2002/14/EG ( 12 ) . Aangezien deze verwijzing ruimte biedt voor de toepassing van bestaande, op nationaal niveau vastgestelde informatie- en raadplegingsmechanismen en de bevordering van de sociale dialoog zonder nieuwe mechanismen in te voeren of bestaande mechanismen te dupliceren, kan deze oplossing worden gesteund. De verantwoordelijkheid van digitale arbeidsplatforms om de kosten voor de deskundige te dragen (artikel 9, lid 3), is echter niet verenigbaar met de algemene regels inzake informatie en raadpleging op grond van Richtlijn 2002/14/EG.

4.6. Rechtsmiddelen

4.6.1. Het EESC benadrukt dat het onderscheid tussen “werknemers” en “personen die platformwerk verrichten” moet worden verduidelijkt, met name wat betreft de rechtsmiddelen en de rechtshandhaving van de richtlijn. Artikel 18 bevat vergelijkbare regels inzake ontslagbescherming voor beide categorieën, die tot verwarring en een gebrek aan rechtszekerheid kunnen leiden aangezien de rechtsmiddelen voor het arbeidsrecht en het overeenkomstenrecht in de lidstaten gebaseerd zijn op verschillende soorten wetgeving en dus juist niet vergelijkbaar zijn. Evenzo kan artikel 17 (bescherming tegen nadelige behandeling of gevolgen) leiden tot ongewenste gevolgen en problemen in de rechtsstelsels van de lidstaten wanneer verschillende contractuele relaties volgens dezelfde regels moeten worden behandeld.

4.7. Geen achteruitgang en gunstigere bepalingen

4.7.1. Van groot belang voor de bevordering van eerlijke arbeidsvoorwaarden bij digitaal platformwerk zijn sociale dialoog en collectieve overeenkomsten op passende niveaus met inachtneming van werkterrein, bevoegdheden en autonomie van de sociale partners in de lidstaten. Daarom bekritiseert het EESC dat collectieve overeenkomsten worden beperkt tot overeenkomsten die gunstiger zijn voor platformwerkers (artikel 20). Deze beperking doet afbreuk aan de autonomie van de sociale partners.

Motivering

Deze tekst omvat een wijzigingsvoorstel dat een standpunt verwoordt dat over het geheel genomen afwijkt van het door de afdeling gepresenteerde advies en wordt daarom als tegenadvies beschouwd. In dit tegenadvies wordt uiteengezet waarom het Commissievoorstel niet het juiste instrument is om de problematiek van digitaal platformwerk aan te pakken en waarom dit voorstel geen behoorlijke afspiegeling vormt van de complexe realiteit van de diverse situaties die zich in de snel veranderende wereld van digitale platforms kunnen voordoen. Ook wordt in dit tegenadvies gewezen op de belangrijkste tekortkomingen en problematische punten van de ontwerprichtlijn, met name ten aanzien van het wettelijk vermoeden van de status van werknemer en algoritmisch beheer.

Stemuitslag

Vóór: 149 Tegen: 80 Onthoudingen: 17

(1) Wat de snelheid betreft waarmee platformwerk in opkomst is, blijkt uit de gegevens van de Colleem I- en II-enquêtes dat deze vorm van arbeid in Europa langzaam maar gestaag toeneemt. Ook is vastgesteld dat voor slechts een klein deel van de beroepsbevolking, ongeveer 1,4 %, platformwerk het voornaamste werk vormt. Verder laat de studie waarnaar wordt verwezen in het effectbeoordelingsverslag van de Commissie zien dat van ongeveer 5,5 miljoen van de 28,8 miljoen platformwerkers de arbeidsstatus verkeerd dreigt te worden gekwalificeerd. Zie JRC Publications Repository, Platformwerkers in Europa, uitkomsten van de Colleem-enquête (europa.eu) en JRC Publications Repository, Nieuwe feiten over platformwerkers in Europa (europa.eu), alsmede het werkdocument van de diensten van de Commissie met het effectbeoordelingsverslag. In een in opdracht van de Europese bezorgplatforms uitgevoerde studie verklaren de meeste bezorgers (72 %) dat platformwerk voor hen een aanvullende activiteit is: 34 % studeert ook en een andere groep (eveneens 34 %) verricht platformwerk om extra inkomsten te hebben naast ander voltijd- of deeltijdwerk. Twee derde van de respondenten (67 %) noemt flexibiliteit de belangrijkste reden om als bezorger te werken. Die flexibiliteit stelt hen in staat om hun bezorgwerk met ander werk, een studie of de zorg voor familieleden te combineren en om extra bij te verdienen naast andere inkomsten. Die flexibiliteit wordt ook genoemd (door 58 % van de respondenten) als het meest aantrekkelijke aspect van het werken als bezorger.

(2) Aanbeveling van de Raad met betrekking tot de toegang tot sociale bescherming voor werknemers en zelfstandigen en aanbeveling van de Raad betreffende de verbetering van de bescherming van de gezondheid en de veiligheid op het werk van zelfstandigen.

(3) Richtlijn betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden.

(4) Verordening (EU) 2016/679 en COM(2021) 206 final.

(5) Zie COM(2021) 762 final, toelichting, blz. 1.

(6) Waaronder: 1) een voorstel voor een richtlijn betreffende de verbetering van de arbeidsvoorwaarden bij platformwerk; 2) ontwerprichtsnoeren voor de toepassing van het EU-mededingingsrecht op collectieve overeenkomsten met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden van zelfstandigen zonder werknemers, onder meer zij die via digitale arbeidsplatforms werken; 3) oproepen voor nieuwe maatregelen, zoals hieronder beschreven, aan nationale overheden, sociale partners en alle relevante belanghebbenden om betere arbeidsomstandigheden tot stand te brengen voor degenen die via digitale arbeidsplatforms werken (mededeling getiteld “Betere arbeidsvoorwaarden voor een sterker sociaal Europa: alle voordelen van de digitalisering voor het werk van de toekomst benutten”).

(7) Idem (mededeling) blz. 2.

(8) Volgens de studie van de Commissie zouden zelfs als alle freelancediensten die via platforms worden verleend in de hele EU27 zouden worden stopgezet, de betrokken bedrijven nog steeds een beroep kunnen doen op freelancers in andere delen van de wereld. Zie de studie van de Commissie ter ondersteuning van de effectbeoordeling van de verbetering van de arbeidsvoorwaarden bij platformwerk.

(9) Verordening (EU) 2016/679.

(10) COM(2021) 206 final.

(11) Zie COM(2021) 762 final, toelichting, blz. 13.

(12) Richtlijn 2002/14/EG.