Gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de proce-
dures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus
(2002/C 291 E/06)
COM(2002) 326 def. — 2000/0238(CNS)
(Door de Commissie ingediend op 18 juni 2002)
TOELICHTING
1.Achtergrond
Op 20 september 2000 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan een voorstelvoor een richtl ijn
van de Raad betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning ofintrekking van de vluchtelingenstatus (
1).
Het voorstel is voorgelegd aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité.
Het Economisch en SociaalComité heeft op 25 en 26 april2001 een positief advies uitgebracht (CES
530/2001).
Op 20 september 2001 heeft het Europees Parlement in plenaire vergadering zijn advies aangenomen,
waarbij het voorstelvan de Commissie werd goedgekeurd onder voorbehoud van bepaal de amendementenen de Commissie werd verzocht haar voorsteldienovereenkomstig te wijzigen. Op basis van het versl ag datde heer Watson, voorzitter van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse
zaken aan de voltallige vergadering presenteerde, heeft het Europees Parlement 106 amendementen aange-
nomen (A5-0291/2001) (
2).
In de loop van 2001 is in de Raad onderhandeld over het voorstel. Onder het Belgische voorzitterschap
heeft de Raad van december 2001 conclusies goedgekeurd betreffende de uitgangspunten voor de toe-komstige richtlijn (
3).
In de verklaring van de Europese Raad van Laken werd de Commissie verzocht een gewijzigd voorstel in te
dienen.
2.Overzicht van het nieuwe voorstel
Overeenkomstig de conclusies van de Raad wordt in dit voorstel een andere structuur opgezet voor de
asielprocedures in de lidstaten en wordt een groot aantal door de Commissie voorgestelde minimumnor-men gewijzigd.
Daarnaast is een aantalamendementen van het Europees Parl ement overgenomen in de overwegingen of in
de tekst van het voorstel.
De belangrijkste veranderingen zijn de volgende:
1. Op basis van suggesties van de lidstaten en het Europees Parlement zijn de meeste, zoniet alle,
waarborgen in hoofdstuk II gewijzigd, waarbij het beschermingsniveau voor asielzoekers is verhoogdof juist beperkt, om rekening te houden met specifieke omstandigheden of uitzonderingen die zich inde praktijk voordoen, met methoden of waarborgen tegen misbruik en met bepaalde nationale voor-waarden of bijzondere bepalingen.
2. Overeenkomstig de conclusies van de Raad is de classificatie van de procedures van de voormalige
hoofdstukken III en IV gewijzigd. In plaats van via een afzonderlijke ontvankelijkheidsprocedure,
kunnen verzoeken die als niet-ontvankelijk worden beschouwd, worden behandeld via een versnelde
procedure.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/143
(1) COM(2000) 578 def. (PB C 62 E van 27.2.2001, blz. 231).
(2) PB C 77 E van 28.3.2002, blz. 94.
(3) (15107/1/REV 1). Persbericht 14581/01 (Presse 444), 2396e vergadering van de Raad Justitie, Binnenlandse Zaken
en Civiele bescherming, Brussel, 6 en 7 december 2001.
3. Op voorstel van sommige lidstaten zijn speciale normen voor twee nieuwe versnelde procedures
ingevoerd: een procedure voor de behandeling van verzoeken die aan de grens of bij aankomst ophet grondgebied worden ingediend en een procedure waarin wordt nagegaan of het nodig is eenhernieuwd verzoek via een nieuwe procedure te behandelen.
4. Er worden nieuwe gevallen van niet-ontvankelijke verzoeken ingevoerd, terwijl andere verzoeken, waar-
bij aantoonbaar sprake is van wangedrag van de asielzoeker of van misbruik van de procedure, ook viaversnelde procedures kunnen worden behandeld.
5. Verplichtingen om een redelijke termijn vast te stellen voor een beslissing in de normale procedure, om
overschrijding van deze termijn als een negatieve beslissing uit te leggen waartegen een asielzoeker inberoep kan gaan, alsmede verplichtingen voor beroepsinstanties om binnen een redelijke termijn eenbeslissing te nemen, zijn geschrapt.
6. De verplichting om een beroepsstelsel in twee lagen in te voeren, waarbij een beslissing ten minste
eenmaal ter toetsing aan de rechter kan worden voorgelegd, wordt, overeenkomstig de algemenebeginselen van het gemeenschapsrecht, vervangen door het recht van elke asielzoeker op een doel-treffende voorziening in rechte tegen een beslissing inzake zijn asielverzoek, waarbij de manier waaroptoetsing of beroep institutioneel wordt geregeld, aan de lidstaten wordt overgelaten.
7. Op basis van een amendement van het Europees Parlement wordt voorgesteld de tenuitvoerlegging van
deze asielrichtlijn regelmatig, en tenminste elke twee jaar, te evalueren.
Toelichting per artikel
Overwegingen
De overwegingen zijn gewijzigd overeenkomstig de wijzigingen in de tekst. Bovendien zijn de amende-
menten 2, 3, 4, 5, 8, 11, 17 en 21 van het Europees Parlement (deels) overgenomen in de overwegingen.
Hoofdstuk I
Werkingssfeer en definities
Artikel 1
In dit artikelwordt het doelvan de richtl ijn beschreven.
Artikel 2
In dit artikel worden definities gegeven van de verschillende begrippen en termen die in het voorstel
worden gehanteerd. Als gevolg van de wijzigingen van het hoofdstuk over beroepsmogelijkheden, zijn dedefinities van „beroepsinstantie”, „rechterlijke beroepsinstantie” en „beslissing” overbodig geworden engeschrapt. Ook de vermelding van een „rechterlijk” orgaan als beslissingsautoriteit en de voorbeelden
van verschillende bewaringsfaciliteiten zijn geschrapt omdat ze overbodig zijn. Er is een definitie van
„vertegenwoordiger” toegevoegd, teneinde de verschillende personen of organisaties die als vertegenwoor-diger van alleenstaande minderjarigen optreden in de lidstaten, duidelijk te omschrijven. Deze definitie sluitaan bij de definitie van de derde-pijler-resolutie van 26 juli 1997 inzake alleenstaande minderjarige onder-danen van derde landen. In de definitie van de term „vluchteling” wordt in het gewijzigd voorstel verwezennaar het voorstelvoor een Richtl ijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de erkenning en destatus van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen of als personen die anderszinsinternationale bescherming behoeven (COM(2001) 510 def.). Er is een afzonderlijke definitie van „defini-tieve beslissing” toegevoegd om de tekst in juridische zin te verduidelijken.
Artikel 3
De verwijzing naar het Protocolinzake asielvoor onderdanen van l idstaten van de Europese Unie, dat aan
het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, is verplaatst naar een overweging.NL C 291 E/144 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Artikel 4
Om te benadrukken dat het de lidstaten vrij staat gunstiger normen voor procedures te hanteren, zoals het
Europees Parlement in amendement 18 heeft voorgesteld, is een nieuw artikel ingevoegd.
Hoofdstuk II
Uitgangspunten en waarborgen
Artikel 5
Het voormalige artikel 4 is voornamelijk gewijzigd om rekening te houden met een aantal voorstellen die
door de deskundigen bij de Raad zijn besproken.
1. Dit lid waarborgt dat de lidstaten een asielverzoek niet afwijzen of van behandeling uitsluiten op grond
van het enkele feit dat het niet zo snel mogelijk is ingediend. Termijnen voor het aanvragen vanbescherming zijn op zichzelf niet verboden, maar wel als ze worden gebruikt om een goede behan-deling van een asielverzoek onmogelijk te maken.
2. Volgens lid 2 kunnen de lidstaten voorschrijven dat asielverzoeken in persoon moeten worden inge-
diend, wat inhoudt dat in dergelijke gevallen geen rechtshulpverlener of een andere raadsman kan
optreden namens de betrokkene.
3. Hoewel asielverzoeken krachtens lid 2 doorgaans in persoon worden ingediend, is het in sommige
lidstaten mogelijk een verzoek namens iemand anders in te dienen. Voortbouwend op voormalig artikel4, lid 4, waarin dit gebruik werd aanvaard, zijn in dit voorstel een aantal extra waarborgen ingebouwdin lid 3 en lid 4. Lid 3 bevat regels met betrekking tot personen die niet zelf een asielverzoek kunnenindienen (minderjarigen die jonger zijn dan een wettelijk per lidstaat vastgestelde leeftijd, gevallenwaarin een vertegenwoordiger het verzoek namens een alleenstaande minderjarige moet indienen).
4. In lid 4 worden minimumnormen vastgesteld voor het geval de lidstaten wettelijk willen bepalen dat
een asielzoeker ook namens personen te zijnen laste (echtgenoot of echtgenote, minderjarige) eenasielverzoek kan indienen. Om elk misverstand en elke vorm van misbruik te voorkomen, moet debetrokken persoon er uitdrukkelijk om vragen dat namens hem/haar een verzoek wordt ingediend. Dit
houdt in dat de betrokken persoon geen afzonderlijk asielverzoek meer kan indienen. Indien de
betrokkene toch een afzonderlijk asielverzoek indient, kunnen de lidstaten dat verzoek afwijzen opbasis van het reeds eerder ingediende verzoek.
5. Dit lid moet ervoor zorgen dat de procedure voor de statusbepaling onmiddellijk begint zodra een
asielverzoek is ingediend, ook al moet volgens de nationale wetgeving aan bepaalde formele vereistenworden voldaan (b.v. aanvraagformulier invullen, voor identificatie melden op een bepaalde plaats).
6. In dit lid zijn twee verplichtingen samengebracht die eerder in twee verschillende artikelen waren
ondergebracht: de verplichting om ervoor te zorgen dat alle autoriteiten tot welke asielzoekers zichaan de grens of op het grondgebied van de lidstaten zouden kunnen richten, beschikken over instructiesbetreffende de behandeling van asielverzoeken, inclusief de instructie de asielverzoeken samen met allerelevante informatie voor onderzoek aan de bevoegde autoriteit door te geven (artikel 4, lid 3) en deverplichting om personeel van deze autoriteiten voor dat doel op te leiden (artikel 14, lid 1, onder a)).
Artikel 6
1. De strekking van dit artikel is verduidelijkt door de beslissingsautoriteit te vermelden. De verplichting
geldt het recht om te blijven in afwachting van een beslissing in eerste instantie. Het recht om te blijvenin afwachting van toetsing of beroep is afhankelijk van de toepassing van de artikelen 39 en 40.
2. Het tweede lid heeft betrekking op een nieuw artikel, op grond waarvan de lidstaten een speciale
procedure kunnen volgen voor hernieuwde asielverzoeken (zie de artikelen 33 en 34). Op basis vaneen vooronderzoek kunnen de lidstaten nagaan of er voldoende aanleiding is om een nieuwe asiel-procedure te openen. Zodra wordt besloten daar niet toe over te gaan, kunnen de lidstaten asielzoekersuitzetten op basis van een eerder genomen beslissing. De al dan niet schorsende werking van bezwaarof beroep komt aan de orde in hoofdstuk IV.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/145
Artikel 7
De voormalige artikelen 6, 13, lid 1, en 14, lid 1, onder d), zijn samengebracht in een artikel dat
betrekking heeft op de vereisten voor de behandeling van asielverzoeken. Deze normen vormen dekern van een eerlijke en doeltreffende statusbepalingsprocedure en zijn daarom samengevoegd. Onder b)van lid 1 van artikel 7 is de verplichting van het voormalige artikel 14, lid 1, onder d) gesplitst in deverplichting om informatie over het land van herkomst te verzamelen en in de verplichting het personeeldat asielverzoeken behandelt en daarover beslist, deze informatie te verstrekken. De verplichting in het
tweede lid heeft geen belangrijke wijzigingen ondergaan.
Artikel 8
Het streven naar een eerlijke en doeltreffende procedure moet ook tot uiting komen in de normen voor de
formele en materiële vereisten voor de beslissingen zelf. Deze normen gingen in het vorige voorstel schuilachter de procedurele waarborgen voor asielzoekers. Nu wordt voorgesteld een afzonderlijk artikel in tevoeren, waarin de bewoordingen van het oude artikel7, onder d) min of meer worden overgenomen.
Artikel 9
Dit artikel bevat waarborgen die voor elke asielzoeker gelden gedurende de behandeling van zijn asiel-
verzoek door de beslissingsautoriteit, ongeacht of het verzoek via de versnelde of via de normale procedurewordt behandeld. Het voormalige artikel 7 is op verschillende punten substantieel gewijzigd op basis van
de besprekingen in de Raad.
Lid 1 is als volgt bijgesteld:a) In deze bepaling betreffende de te verstrekken informatie wordt benadrukt dat de informatie tijdig moet
worden verstrekt, zodat de asielzoeker zowel zijn rechten kan uitoefenen als aan de in de richtlijnvervatte verplichtingen kan voldoen. De richtlijn schrijft niet voor op welke manier deze informatiemoet worden verstrekt. Zoals het Europees Parlement voorstelt in zijn amendement 23, zou dit kunnengebeuren in de vorm van een vouwblad; b.v. een standaarddocument over de procedure in een taal diede asielzoeker redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen. De wijziging is mede bedoeld om tebenadrukken dat niet alle informatie tegelijkertijd hoeft te worden verstrekt, zolang dit maar tijdiggenoeg gebeurt om de rechten te kunnen uitoefenen en de verplichtingen te kunnen nakomen.
b) Hier wordt duidelijk gemaakt dat de lidstaten er tenminste voor dienen te zorgen dat de asielzoeker die
wordt opgeroepen voor een gehoor voordat een beslissing in eerste instantie wordt genomen, of dat nuhet in de artikelen 10 tot 12 bedoelde gehoor is of een ander gehoor in deze fase van de procedure,gebruik kan maken van de diensten van een tolk.
c) De lidstaten hoeven niet langer asielzoekers de mogelijkheid te bieden contact op te nemen met (een
vertegenwoordiger van) de UNHCR of een andere organisatie die namens de UNHCR optreedt, maarzijn slechts verplicht asielzoekers deze mogelijkheid niet te ontzeggen.
d) Onder d) wordt de verplichting tot bekendmaking ingevoerd, waarbij wordt benadrukt dat de beslissing
op zijn verzoek aan de asielzoeker bekend moet worden gemaakt via een officiële mededeling. Dit moetdeeluitmaken van de reeks minimumnormen voor de harmonisatie in de eerste fase. Er worden delidstaten twee verplichtingen opgelegd. Ten eerste moet de beslissing in eerste instantie aan de asiel-zoeker binnen een redelijke termijn nadat de beslissing is genomen bekend worden gemaakt. Tentweede dient de bekendmaking op passende wijze te gebeuren. De bekendmaking moet zo gebeurendat de beslissing in persoon aan de asielzoeker bekend wordt gemaakt. Dat kan per post gebeuren, doorde beslissing naar het door de asielzoeker opgegeven adres te zenden, of via persoonlijke overhandigingaan de asielzoeker (b.v. in een opvangcentrum waar hij de uitkomst van de procedure afwacht). Omruimte te bieden voor enige flexibiliteit bij de toepassing van deze mogelijk verstrekkende verplichting,wordt daaraan toegevoegd dat indien de asielzoeker wordt vertegenwoordigd door een rechtshulpver-lener of een andere raadsman, de bekendmaking in plaats van aan de asielzoeker, aan deze vertegen-
woordiger kan worden gericht. Vertegenwoordiging houdt in dit verband in dat de rechtshulpverlener
of andere raadsman namens de asielzoeker optreedt bij bepaalde formele handelingen in rechte. Indienbekendmaking zoals hierboven beschreven niet kan plaatsvinden, b.v. omdat de asielzoeker is verdwe-nen, moet op een andere gepaste wijze de beslissing worden bekend gemaakt. Afhankelijk van denationale gebruiken kan dat bijvoorbeeld via een bekendmaking in een staatsblad, of door de bekend-making te richten tot het laatst bekende adres van de asielzoeker, of tot de rechtshulpverlener of andereraadsman die de asielzoeker als laatste heeft vertegenwoordigd, enz. Verdwijning mag bekendmakingniet in de weg staan.NL C 291 E/146 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
e) Evenals in het vorige voorstel, hoeft de beslissing zelf niet te worden vertaald in een taal die de
asielzoeker begrijpt. Omdat asielzoekers waarschijnlijk zelden of nooit de officiële taal van de betrokkenlidstaat kunnen lezen of volledig begrijpen, moeten zij ten minste op de hoogte worden gesteld van deinhoud van de strekking van de beslissing in een taal die zij redelijkerwijs geacht kunnen worden tebegrijpen. Sommige lidstaten waren van mening dat uit de tekst moest blijken dat dit in beginsel (metbehulp van een tolk) zou moeten worden gedaan door de rechtshulpverlener of andere raadsman vande betrokkene. Indien de asielzoeker echter geen rechtshulpverlener heeft, is het van belang dat delidstaten er zelf voor zorgen dat deze informatie op een andere passende manier, die in overeenstem-
ming is met de beginselen, aan de asielzoeker wordt verstrekt. De lidstaten kunnen bijvoorbeeld een
(standaard)informatieformulier aan de beslissing hechten.
Lid 2 komt in de plaats van het voormalige artikel 8, lid 3. Lid 3 houdt in dat de meeste waarborgen ook
gelden bij bezwaar en beroep. Het is echter niet nodig de volledige lijst van waarborgen te vermelden. Aan
de onder a) opgenomen verplichting om de asielzoeker over de (gehele) te volgen procedure in te lichten,
is in elk geval al in eerste instantie voldaan. Wat de onder e) opgenomen verplichting betreft, wordt hetnationale niveau meer geschikt geacht om de kennisgeving van beslissingen van beroepsinstanties aan debetrokkenen te regelen.
Artikel 10
De artikelen 10, 11 en 12 bevatten normen inzake het persoonlijk gehoor, die asielzoekers de nodige
waarborgen bieden en de lidstaten de nodige flexibiliteit. Het voormalige artikel 8 is opgedeeld in drieafzonderlijke bepalingen, waarin respectievelijk de personele werkingssfeer van de verplichting om eenpersoonlijk gehoor te voeren, de objectieve vereisten voor de omstandigheden waarin het gehoor moetplaatsvinden en de functie van (het resultaat van) het persoonlijk gehoor, dus de schriftelijke weergave,
worden geschetst.
Artikel10 heeft betrekking op degenen die voor een persoonl ijk gehoor worden uitgenodigd voordat de
beslissingsautoriteit een beslissing neemt. Artikel 10 komt in de plaats van artikel 8, lid 1 en lid 5, van hetvorige voorstel. Afhankelijk van de fase en de aard van de procedure, heeft dit artikel betrekking op hetpersoonlijk gehoor over de ontvankelijkheid en/of de inhoud van het asielverzoek, of op het persoonlijk
gehoor over de inhoud van het asielverzoek.
Het beginsel dat elke asielzoeker de mogelijkheid moet hebben zijn geval in een persoonlijk gehoor toe te
lichten, blijft volledig gehandhaafd in lid 1. Zoals bij alle administratieve procedures is het van belanginformatie uit te wisselen, zodat een beslissing kan worden genomen op basis van relevante feiten.Asielprocedures verschillen in het algemeen van andere administratieve procedures omdat asielzoekers
niet altijd in staat zijn onweerlegbare, schriftelijke bewijzen te overleggen die overtuigend aantonen dat
zij internationale bescherming behoeven. Omdat de beslissingsautoriteit in alle of bijna alle gevallen degeloofwaardigheid van de verklaringen en/of van de asielzoeker moet beoordelen op basis van alle rele-vante feiten, is het voor een goede beoordeling absoluut noodzakelijk dat asielzoekers zoveel mogelijk degelegenheid hebben deze feiten persoonlijk, dus door middel van een gehoor, kenbaar te maken.
De mogelijkheid om af te zien van een persoonlijk gehoor wordt aan de lidstaten overgelaten.
In de praktijk is gebleken dat een persoonlijk gehoor in bepaalde gevallen niet nodig is, en dit zou moeten
worden geregeld in de richtlijn. De vier uitzonderingen op het beginsel die in lid 2 worden genoemd,bouwen voort op de gevallen die in het oude artikel 8, lid 5, werden genoemd. Dit wordt beschouwd als
een volledige lijst van gevallen waarin de lidstaten niet verplicht zijn de asielzoeker gelegenheid tot een
persoonlijk gehoor te bieden. In alle andere gevallen moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de asielzoekerin ieder geval de mogelijkheid tot een persoonlijk gehoor heeft. Of de asielzoeker van die mogelijkheidgebruik maakt, doet in dit verband niet ter zake. Daarom bepaalt lid 4 dat het feit dat geen persoonlijkgehoor heeft plaatsgevonden, geen belemmering vormt voor de beslissingsautoriteit om een beslissing tenemen, zodat de procedure in dergelijke gevallen wel kan worden afgerond.
Ter bevestiging van het hierboven beschreven beginsel is een bepaling nodig voor de gevallen waarin de
relevante feiten buiten de schuld van de asielzoeker niet in het specifieke kader van een persoonlijk gehoornaar voren kunnen worden gebracht. Lid 3 bepaalt derhalve dat in gevallen zoals bedoeld in de tweedealinea van lid 1 en in lid 2, onder b), c) en d), de asielzoeker, voordat de beslissingsautoriteit een beslissingneemt, in de gelegenheid moet worden gesteld om opmerkingen te maken, in plaats van een persoonlijkgehoor te hebben, zo nodig met behulp van een rechtshulpverlener of andere raadsman en/of, in het gevalvan minderjarigen, van een voogd.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/147
Artikel 11
In artikel 11 zijn alle bepalingen betreffende de vereisten voor de organisatie van het persoonlijk gehoor
samengebracht. Lid 1 komt overeen met artikel 8, lid 4, van het vorige voorstel. Lid 2 bepaalt in algemenetermen dat een persoonlijk gehoor moet plaatsvinden in zodanige omstandigheden dat een asielzoeker degronden voor zijn asielverzoek uitvoerig uiteen kan zetten, waarbij ook de keuze van een tolk wordtgeregeld. Dit lid komt in de plaats van artikel 8, lid 7, van het vorige voorstel, waarin alleen werd geregelddat bij het persoonlijk gehoor rekening moest worden gehouden met het geslacht van de asielzoeker. Omeconomische redenen kunnen de lidstaten krachtens lid 2, onder b), laatste zin, een tolk kiezen die gebruikmaakt van een meer gangbare taal, indien dit niet strijdig is met de belangen van de asielzoeker.
Artikel 12
In dit artikel worden twee verschillende situaties onderscheiden ten aanzien van de status van het schrif-
telijk verslag van het persoonlijk gehoor in de procedure. Daarbij zijn lid 2 en lid 6 van het voormaligeartikel8 samengevoegd en bijgestel d.
1. In dit lid wordt de verplichting ingevoerd om van elk persoonlijk gehoor een schriftelijk verslag op te
stellen.
2.
Het beginsel dat voor een eerlijke en doeltreffende procedure moet worden gezorgd, wordt in dit lid
vertaald in de algemene regel dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat asielzoekers in alle gevallentijdig toegang kunnen hebben tot de schriftelijke weergave van het persoonlijk gehoor waarop debeslissing is of wordt gebaseerd. Daardoor wordt de asielzoeker in staat gesteld zijn recht om beroep
in te stellen naar behoren uit te oefenen en kunnen beroepsinstanties eventueel nagaan of de beslissing is
gebaseerd op relevante informatie. Deze verplichting geldt niet langer alleen voor de normale procedure.
3.Deze bepaling regelt de situatie in bepaalde lidstaten, waar de asielzoeker de inhoud van het schriftelijkverslag van het persoonlijk gehoor moet goedkeuren. Indien deze goedkeuring is vereist, moet deasielzoeker de mogelijkheid worden geboden om correcties in verband met verkeerd vertaalde of ver-keerd begrepen passages in de schriftelijke weergave voor te stellen. Met het oog op de doeltreffendheidvan het besluitvormingsproces is een bepaling toegevoegd die betrekking heeft op het geval dat deasielzoeker weigert de inhoud van het schriftelijk verslag van het persoonlijk gehoor goed te keuren. Indergelijke gevallen moeten de lidstaten toch een beslissing over het asielverzoek kunnen nemen.
Artikel 13
Het vroegere artikel 9 (rechtsbijstand) is in twee artikelen opgesplitst.Bij artikel 13 wordt het recht op rechtsbijstand tijdens de asielprocedure geregeld en artikel 14 betreft de
rechten van de rechtshulpverlener of andere raadslieden. Onder rechtsbijstand wordt elke vorm vanbijstand of vertegenwoordiging in verband met de behandeling van het asielverzoek verstaan. Deze bijstandkan worden verleend door een rechtshulpverlener of een andere raadsman die daartoe bevoegd is over-eenkomstig het nationale recht.
In artikel 13 zijn aanvullende voorwaarden opgenomen waaraan de asielzoeker moet voldoen teneinde na
een afwijzende beslissing voor kosteloze rechtsbijstand in aanmerking te komen.
1. In lid 1 is de algemene regel inzake het recht op rechtsbijstand en vertegenwoordiging vastgelegd. Elke
asielzoeker moet in alle fasen van de procedure, inclusief na een afwijzende beslissing, de gelegenheidhebben daadwerkelijk een rechtshulpverlener of een andere raadsman te raadplegen (in plaats vancontact ermee op te nemen) over met zijn asielverzoek samenhangende aangelegenheden.
2. In lid 2 zijn de regels met betrekking tot de kosteloze rechtsbijstand na een afwijzende beslissing
vastgelegd. Op voorstel van een aantal lidstaten zijn nieuwe factoren toegevoegd die bepalend zijnvoor de beschikbaarheid van kosteloze rechtsbijstand na een afwijzende beslissing van een beslissings-autoriteit. In de eerste plaats zullen de asielzoekers om deze bijstand moeten verzoeken. In de tweedeplaats kunnen de lidstaten daarnaast vaststellen dat een onderzoek naar de noodzaak ervan moetworden ingesteld. Een dergelijk onderzoek kan behelzen dat wordt nagegaan of de asielzoeker overvoldoende middelen beschikt en dat de juridische merites van de zaak worden onderzocht. Wanneer delidstaten dergelijke onderzoeken verrichten, moet in het kader van het Gemeenschapsrecht niet in detail
worden getreden wat de gronden en de procedure betreft, maar moet veeleer enkel de algemene aanpak
worden vastgelegd. Daarom wordt voorgesteld enkel de in artikel 47 van het Handvest van de grond-rechten van de Europese Unie vastgestelde norm over te nemen. In de derde plaats is het de lidstatentoegestaan de kosteloze rechtsbijstand te beperken tot die rechtshulpverleners of andere raadslieden diespecifiek door het nationale recht zijn aangewezen om asielzoekers bij te staan en/of te vertegen-woordigen. Dit betekent dat de asielzoeker de vrijheid behoudt een rechtshulpverlener of een andereraadsman te kiezen, maar dat hij zich in dat geval niet langer op het recht op kosteloze rechtsbijstandkan beroepen.NL C 291 E/148 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Artikel 14
In dit artikel worden drie rechten van de rechtshulpverlener of andere raadsman vastgelegd: het recht van
toegang tot het dossier van de asielzoeker, het recht de asielzoeker in gesloten ruimten te bezoeken en hetrecht een persoonlijk gehoor bij te wonen. De in het eerste en het derde lid vastgelegde rechten zijn nieuw.
1. De rechtshulpverlener of andere raadsman heeft recht van toegang tot de informatie in het dossier van
de asielzoeker teneinde de belangen van zijn cliënt in alle situaties naar behoren te kunnen vertegen-woordigen. Deze bepaling impliceert echter niet dat bedoelde personen te allen tijde toegang tot al dezeinformatie hebben. Het is de lidstaten toegestaan in dit verband voor praktische regelingen te zorgen.Wat de informatie in het dossier van de asielzoeker betreft, zullen de lidstaten enkel verplicht zijntoegang te verlenen tot de informatie die door de in hoofdstuk IV bedoelde autoriteiten moet wordenonderzocht.
Het vroegere artikel 9, lid 2, is herzien teneinde het basisbeginsel te verduidelijken en de verplichting
van de lidstaten om de rechtshulpverlener of andere raadslieden toegang tot asielzoekers te verlenen in
gesloten ruimten, beter af te bakenen. In de eerste plaats kunnen de lidstaten volgens het huidigevoorstel de toegang tot asielzoekers in gesloten ruimten enkel controleren wanneer dit nodig is voorde veiligheid van de ruimte of om een doeltreffende behandeling van het verzoek te waarborgen. Deverwijzing naar de kwaliteit van de rechtshulp is vervangen door een verwijzing naar de veiligheid indeze ruimten. Teneinde te waarborgen dat asielverzoeken in gesloten ruimten doeltreffend wordenbehandeld en dat de in de nationale wetten en voorschriften vastgelegde termijnen voor het nemenvan een beslissing worden nageleefd, kunnen de lidstaten besluiten regels vast te stellen voor de tijd-stippen en de duur van de toegang van de rechtshulpverlener of andere raadslieden tot de asielzoekers.In de tweede plaats wordt dit recht niet toegekend aan elke rechtshulpverlener, maar wordt het beperkttot de rechtshulpverlener of andere raadslieden die de asielzoekers die in gesloten ruimten verblijven,daadwerkelijk bijstaan en/vertegenwoordigen. Ten slotte wordt ingevolge amendement 34 van hetEuropees Parlement toegevoegd dat de beperkingen op grond van dit lid strikt noodzakelijk moetenzijn voor de omschreven doelstellingen en er niet mogen toe leiden dat het recht op toegang totrechtsbijstand feitelijk teniet wordt gedaan.
2. In tegenstelling tot het vroegere artikel 9, lid 3, breidt deze bepaling de aanwezigheid van een rechts-
hulpverlener of andere raadsman bij een persoonlijk gehoor uit tot een onderhoud in het kader van deversnelde procedure. Voorts zijn enkele redactionele wijzigingen aangebracht.
Artikel 15
Bij dit artikel worden in aansluiting op het Actieplan van Wenen van december 1998 en het scorebord
aanvullende procedurele waarborgen gegeven voor alleenstaande minderjarigen.
In lid 1 worden de procedurele waarborgen gespecificeerd die moeten gelden voor alle alleenstaande
minderjarigen, ongeacht de aard van de procedure volgens welke hun asielverzoek wordt behandeld. Dedefinitie is gewijzigd (door de opneming van het begrip vertegenwoordiger), terwijlook een verwijzingnaar artikel 10, lid 3 (de mogelijkheid een minderjarige niet voor een persoonlijk gehoor over het asiel-verzoek uit te nodigen) nodig is. De idee uit het oorspronkelijke voorstel, dat de vertegenwoordiger die eenalleenstaande minderjarige bijstaat in voorkomend geval met de alleenstaande minderjarige moet kunnenbespreken of het nodig is de procedure voort te zetten wanneer andere mogelijkheden voorhanden blijkente zijn, wordt volledig gehandhaafd.
In lid 2 wordt aandacht besteed aan de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan voor de behandeling van
en het nemen van een beslissing over een door een alleenstaande minderjarige ingediend asielverzoek. Hetvroegere artikel 10, lid 2, en het vroegere artikel 14, lid 1, onder c) en d), zijn samengevoegd. Alsminimumnorm is vastgelegd dat het persoonlijk onderhoud moet worden gevoerd door een persoon dieover de nodige kennis betreffende de bijzondere behoeften van minderjarigen beschikt (lid 2, onder a)). Ditgeldt ook voor de ambtenaar die de beslissing over het asielverzoek neemt (lid 2, onder b)).
In lid 3 zijn twee procedurele normen vastgelegd voor het geval een lidstaat gebruik maakt van medische
onderzoeken om de leeftijd van alleenstaande minderjarigen vast te stellen. De bepaling onder a), isteruggeschroefd tot de essentie: de verplichting de alleenstaande minderjarige in kennis te stellen van demogelijkheid van een dergelijk medisch onderzoek. Hoewel een alleenstaande minderjarige kan weigeren
een medisch onderzoek te ondergaan, mag deze weigering niet eraan in de weg staan dat de beslissings-
autoriteit een beslissing over zijn asielverzoek neemt. Teneinde een eerlijke beoordeling te garanderen,wordt daarom voorgesteld bij wijze van waarborg toe te voegen dat een afwijzing van het asielverzoek nietuitsluitend kan worden gebaseerd op de weigering van de minderjarige. Deze waarborg is vergelijkbaar metdie met betrekking tot een weigering in te stemmen met de schriftelijke weergave van het gehoor zoalsbedoeld in artikel 12, lid 2. De methodes die worden gebruikt voor het medisch onderzoek om de leeftijdvan alleenstaande minderjarigen vast te stellen, moeten uiteraard veilig zijn en de menselijke waardigheideerbiedigen. Het vroegere artikel10, l id 3, onder a), is geschrapt.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/149
Artikel 16
In dit artikel zijn de gemeenschappelijke onderzoeksnormen voor de behandeling van alle asielverzoeken
vastgelegd. In het vroegere artikel 25 zijn hoofdzakelijk redactionele wijzigingen aangebracht. Genoemdartikelis echter overgebracht van het hoofdstuk betreffende de procedures voor het onderzoek ten gronde,afdeling normale procedure, naar het hoofdstuk over de grondbeginselen en waarborgen, aangezien debehandeling in het kader van de versnelde procedure overeenkomstig de conclusies van de Raad moetleiden tot een onderzoek ten gronde in het licht van het Verdrag van Genève. De normen zijn daarom ookvolledig van toepassing in het kader van de versnelde procedure.
Artikel 17
In artikel17 wordt een minimumkader voor het beoordel en van de rechtmatigheid van de bewaring
vastgesteld, maar bekeken uit een andere hoek dan in het vroegere artikel 11. In plaats van een volledigelijst van gegronde redenen voor bewaring op te stellen, wordt voorgesteld het toepassingsgebied van hetGemeenschapsrecht dat tot de eerste fase van de harmonisatie behoort, te beperken tot het vastleggen vanwaarborgen met betrekking tot van de uitzonderingen op het beginseldat een asiel zoeker niet in bewaringmag worden gehouden om de enkele reden dat hij een asielzoeker is. De in lid 1 opgesomde waarborgenzijn van tweeërlei aard: een algemene beschrijving van het doel van de bewaring in het kader van eenasielprocedure en procedurele waarborgen. Wat het doel betreft, moeten de lidstaten de individuelegronden voor de bewaring baseren op het feit dat een doeltreffende behandeling van een asielverzoeknodig is of dat moet worden voorkomen dat de asielzoeker verdwijnt. De procedurele waarborgen zijnanderzijds dat de bewaring in overeenstemming moet zijn met een procedure die bij de nationale wet- ofregelgeving is vastgelegd, dat elke beslissing om een bepaalde asielzoeker in bewaring te houden objectief
noodzakelijk moet zijn voor een doeltreffende behandeling of, ingeval het risico bestaat dat de asielzoeker
verdwijnt, enkel berust op een beoordeling van het persoonlijke gedrag van de asielzoeker. Voorts moeteneen eerste rechterlijke toetsing en rechterlijke vervolgtoetsingen van het bevel tot bewaring plaatshebben.De betrokken rechters moeten de vereiste bevoegdheden hebben om de bevelen tot bewaring krachtensdeze bepaling te toetsen.
Bij lid 2 wordt, overeenkomstig hetgeen gebruikelijk is in bepaalde lidstaten, voor lidstaten de mogelijkheid
ingevoerd asielzoekers bij het begin van de procedure in bewaring te nemen met het oog op een snellebeslissing. De termijn van twee weken vormt een fundamentele waarborg tegen misbruik.
Er wordt onderstreept dat het toepassingsgebied van dit artikelbeperkt is tot de fase van de behandel ing
van een asielverzoek door de beslissingsautoriteit. Uit de formulering van lid 1 volgt dat nationale beleids-maatregelen inzake bewaring om andere redenen (nationale veiligheid, strafrechtelijke procedures, enz.)onverlet blijven. Voorts staat het de lidstaten vrij te voorzien in bewaring in andere fasen van de proce-dure, zoals bewaring om de mogelijkheid van uitzetting te vrijwaren of bewaring van een asielzoeker wiensverzoek is afgewezen.
Artikel 18
Teneinde het mechanisme voor de vaststelling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek in de EU te versterken, wordt voorgesteld dat lidstaten een asielzoeker in bewaring
mogen nemen in afwachting van zijn overdracht aan een andere lidstaat. Deze bepaling moet niet wordenopgenomen in artikel 17, aangezien de temporele werkingssfeer ervan verschilt van de in dat artikelomschreven gevallen, aangezien de overdracht aan een andere lidstaat zal plaatshebben nadat het verzoekals niet ontvankelijk is afgewezen. In het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van decriteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van eenasielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend(COM(2001) 447 def.) is bepaald dat de overdracht binnen zes maanden moet plaatsvinden. In gevallenwaarin een asielzoeker in bewaring wordt genomen, moet de overdracht sneller plaatshebben. Daaromwordt voorgesteld de bewaring in deze situatie tot één maand te beperken.
Artikel 19
De artikelen 19 en 20 vormen een belangrijke aanvulling van de minimumnormen in het oorspronkelijke
voorstel. Zij zijn het resultaat van uitgebreide besprekingen op deskundigenniveau over de in het vroegereartikel 16 vastgelegde beginselen. Met het oog op een grotere doeltreffendheid wordt het absoluut nood-zakelijk geacht duidelijke en nauwkeurige normen vast te leggen over wat moet worden gedaan wanneerprocedures worden onderbroken of beëindigd als gevolg van een uitdrukkelijke intrekking van een asiel-verzoek (artikel 19) of om andere redenen (artikel 20). In de normen wordt niet alleen uitvoerig beschre-ven welke procedurele keuzemogelijkheden de lidstaten hebben, maar worden ook de garanties omschre-ven die nodig zijn om in deze gevallen een passende behandeling van de asielverzoeken te waarborgen.NL C 291 E/150 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Dit artikel betreft de uitdrukkelijke intrekking van het asielverzoek, d.w.z. de schriftelijke of mondelinge
intrekking persoonlijk door de asielzoeker zelf of door zijn rechtshulpverlener of andere raadsman. Uitbesprekingen op deskundigenniveau is gebleken dat de lidstaten in deze gevallen behoefte hebben aanflexibiliteit. Daarom biedt de richtlijn de lidstaten de mogelijkheid de behandeling van het verzoek tebeëindigen of het verzoek af te wijzen wanneer een asielzoeker zijn verzoek wenst in te trekken. Er wordtvan uitgegaan dat een afwijzing ten gronde (d.w.z. een afwijzing omdat de asielzoeker geen gegronde redenheeft om te vrezen voor vervolging zoals bedoeld in het Verdrag van Genève) alleen mogelijk is wanneerde beslissingsautoriteit over voldoende informatie beschikt om dat te doen (in de meeste gevallen ver-
moedelijk enkel na het persoonlijke onderhoud). Indien de behandeling na intrekking zonder een beslissing
wordt beëindigd, vormt een aantekening in het dossier het bewijs van de intrekking (lid 2). Dit is vanbelang ingeval de asielzoeker later weer komt opdagen en een hernieuwd asielverzoek indient of zijneerdere verzoek opnieuw behandeld wenst te zien. In dit artikel wordt niet gespecificeerd wat in dergelijkegevallen gebeurt. De lidstaten zullen het asielverzoek moeten behandelen overeenkomstig de anderenormen. Artikel 38 (recht op een doeltreffend beroep op de rechter) verschaft hiervoor een mogelijkmechanisme.
Artikel 20
Dit artikel betreft de situatie waarin een asielzoeker zijn asielverzoek niet uitdrukkelijk intrekt, maar geen
belangstelling blijkt te hebben voor een beslissing betreffende zijn asielverzoek. Het gedrag van eenasielzoeker kan onmiskenbaar de conclusie rechtvaardigen dat hij impliciet wenst zijn asielverzoek in te
trekken of wenst ervan af te zien, en dit moet in de richtlijn worden erkend.
In lid 1 zijn de redenen voor een dergelijk vermoeden van intrekking of van het feit dat wordt afgezien van
een asielverzoek vermeld. In het algemeen betreft het gevallen van niet-naleving (van verplichtingen oftermijnen, enz.) of een gebrek aan medewerking, inclusief de gevallen waarin een persoon (zonder toe-stemming) is verdwenen. Zoals in artikel 19, lid 1, staat het de lidstaten vrij een beslissing te nemen debehandeling van het asielverzoek te beëindigen of dit af te wijzen.
Lid 2 betreft hetgeen zou gebeuren als de asielzoeker weer komt opdagen. Ongeacht de nationale rege-
lingen welke van toepassing zijn om dergelijke gevallen te behandelen, dient de basiswaarborg te zijn datde betrokken persoon niet naar zijn land van herkomst kan worden uitgezet voordat is vastgesteld dat hijgeen gegronde redenen heeft om vervolging te vrezen. Hoewel dit idee aan de hele richtlijn ten grondslagligt, is het hier van specifiek belang wanneer een individueel asielverzoek niet opnieuw in behandelingwordt genomen. Wanneer een asielverzoek opnieuw in behandeling wordt genomen, kunnen de lidstatenbeslissen de behandeling van het asielverzoek te hervatten in de fase waarin deze voorheen werd beëindigdof deze opnieuw van voren af aan te beginnen. Indien de asielaanvraag is afgewezen in plaats vanbeëindigd en de afwijzing definitief is, kunnen de lidstaten de specifieke procedure voor hernieuwde
asielverzoeken, zoals omschreven in de artikelen 33 en 34, toepassen.
Artikel 21
Er zijn geringe redactionele wijzigingen aangebracht in de eerste zin en het laatste punt van lid 1. De
oorspronkelijke bewoordingen van artikel 17, onder c), zijn gewijzigd in „zijn zienswijze kan geven” om tevoorkomen dat de indruk wordt gewekt dat de lidstaten verplicht zijn de UNHCR op dezelfde wijze bijberoepsprocedures te betrekken als dat het geval is voor de asielzoeker en de beslissingsautoriteit.
Artikel 22
In een overweging wordt erkend dat Richtlijn 95/46/EG van de Raad betreffende de bescherming van
natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeervan die gegevens van toepassing is op de doorzending van gegevens overeenkomstig deze richtlijn en datdit ook het gevalzou moeten zijn voor doorzendingen van gegevens aan de UNHCR. De l eden 1 en 4 vanhet vroegere artikel 15 zijn daarom geschrapt. Het gebruik van gegevens door de UNHCR zelf valt nietonder het nationale recht, maar wordt door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties door striktenormen inzake vertrouwelijkheid geregeld.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/151
Hoofdstuk III
Procedures in eerste instantie
Artikel 23
Artikel 23, waarin de keuze van procedures is vermeld die de lidstaten hebben, is een nieuwe bepaling. In
deze bepaling wordt rekening gehouden met de conclusies van de Raad waarin is onderstreept dat derichtlijn een versnelde procedure voor niet-ontvankelijke en kennelijk ongegronde asielverzoeken (vroegerehoofdstukken III en IV, afdeling 2) en een normale procedure (vroeger hoofdstuk IV, afdeling 1) diende tebevatten, alsmede overleg over bijzondere voorschriften voor hernieuwde asielverzoeken en aan de buiten-
grenzen behandelde asielverzoeken. Als gevolg van de bijzondere aandacht voor de versnelde procedures,
blijven de normale procedures, onder voorbehoud van het bepaalde in hoofdstuk II (grondbeginselen enwaarborgen) en hoofdstuk IV (beroepsprocedures) tot de verantwoordelijkheid van de lidstaten behoren.
Artikel 24
Dit artikel, dat elementen uit de vroegere artikelen 23 en 29 omvat, is als gevolg van de conclusies van de
Raad vereenvoudigd en aanzienlijk gewijzigd. In de leden 1 tot 3 worden de bewoordingen van deconclusies van de Raad gevolgd.
In lid 2 is toegevoegd dat een verlenging van de termijn alleen geldig is wanneer de asielzoeker, zijn
rechtshulpverlener of een andere raadsman daarvan in kennis is gesteld. Hiervoor zijn de bewoordingenvan het vroegere artikel 24, lid 3, laatste zin, overgenomen en is rekening gehouden met de wijzigingendie in het vroegere artikel 7 zijn aangebracht wat de rol van de rechtshulpverlener bij de kennisgeving aande asielzoeker betreft. Deze bepaling is bedoeld om de rechtzekerheid te garanderen.
Lid 3 betreft de gevolgen van de niet-naleving van de termijnen. Bovendien is daaraan in overeenstemming
met de conclusies van de Raad toegevoegd dat wanneer een asielzoeker zelf de oorzaak is van de niet-naleving van de termijn deze zich niet kan beroepen op de gevolgen van de niet-naleving van die termijn.De toepassing van deze bepaling moet voor gevallen van misbruik worden gereserveerd.
Bij lid 4 wordt een speciaal mechanisme ingevoerd voor een bijzondere groep van gevallen waarvoor in
het kader van de versnelde procedure geen beslissing kon, maar niettemin zou moeten worden genomen.Er wordt erkend dat termijnen het risico inhouden dat bepaalde asielzoekers in de verleiding wordengebracht de behandeling van hun asielverzoek te rekken, bijvoorbeeld door met opzet relevante informatieachter te houden teneinde te verkrijgen dat hun verzoek volgens de normale procedure wordt behandeld,terwijl de voor hun verzoek relevante feiten een versnelde procedure rechtvaardigen. De lidstaten zoudenin sommige van deze gevallen de gelegenheid moeten hebben een beslissing over het asielverzoek als eenvolgens de versnelde procedure genomen beslissing te beschouwen, zelfs indien dit niet binnen de termij-nen is gebeurd. Daartoe is het nodig zich ervan te vergewissen dat de asielzoeker a) belangrijke informatieheeft achtergehouden en b) dat zonder gegronde reden en te kwader trouw heeft gedaan. Een soortgelijkebepaling was opgenomen in artikel 37 van het oorspronkelijke voorstel, hoewel deze in technisch opzichtverschillend was omdat dit artikel in het hoofdstuk betreffende de beroepsprocedures was opgenomen. Erwordt onderstreept dat dit lid niet van toepassing is wanneer de asielzoeker de relevante informatie nieteerder had kunnen verstrekken, bijvoorbeeld omdat hij de relevante documenten pas na vier maandenheeft ontvangen. In een dergelijk geval zou een verlenging van de termijn meer aangewezen zijn.
In lid 5 wordt verduidelijkt dat elke afwijzing van een asielaanvraag die krachtens het voorstel voor een
Verordening Dublin II is ingediend, wordt beschouwd als een beslissing die in het kader van de versneldeprocedure is genomen, ongeacht de termijn waarbinnen de beslissing werd genomen.
Artikel 25
In artikel 25 zijn de gevallen vermeld waarin lidstaten een asielverzoek als niet-ontvankelijk kunnen
afwijzen. In punt a), waarin wordt verwezen naar het door de Overeenkomst van Dublin ingevoerde
mechanisme dat binnenkort zalworden gecommunautariseerd, wordt een verwijzing naar Noorwegenen IJsland toegevoegd met het oog op de goedkeuring van het besluit van de Raad inzake de sluitingvan een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noor-wegen betreffende de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk isvoor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat, in IJsland of in Noorwegen wordt ingediend(Besluit van de Raad van 15 maart 2001 (2001/258/EG). Voorts zijn de bewoordingen gewijzigd („erkentverantwoordelijk te zijn” in plaats van „verantwoordelijk is”) in de zin van amendement 56 van hetEuropees Parlement.NL C 291 E/152 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Na overleg met de lidstaten zijn de in het vroegere artikel 18 vermelde categorieën aangevuld met twee
categorieën die zijn voorgesteld in het werkdocument van de Commissie inzake het verband tussen debescherming van de interne veiligheid en de naleving van internationale verplichtingen en instrumenten ophet gebied van bescherming (COM(2001) 743 def.). Het betreft twee gevallen, namelijk a) die waarin eeninternationaalstrafhof de persoon die asielheeft aangevraagd heeft aangekl aagd en b) die waarin eenverzoek om uitlevering van een ander land dan het land van herkomst van de asielzoeker hangende is.Verdere besprekingen over deze twee nieuwe gronden kunnen nodig zijn.
Artikel 26
Het vroegere artikel 20 is licht gewijzigd. Er is bepaald dat het beschermingsniveau in het eerste land van
asiel in overeenstemming moet zijn met de normen die in het internationale recht zijn vastgelegd.
Artikel 27
Het vroegere artikel 21 blijft ongewijzigd, met uitzondering van de laatste zin van lid 3. Overeenkomstig
amendement 58 van het Europees Parlement is toegevoegd dat de lidstaten redenen aangeven voor elke
wijziging in de aanwijzing van een land als een veilig derde land. Een soortgelijke wijziging is aangebracht
in het vroegere artikel 30 (thans artikel 30) inzake de aanmerking van landen als veilige landen vanherkomst.
Artikel 28
Het vroegere artikel 22 is licht gewijzigd. In de eerste plaats zijn de bewoordingen „tijdens een eerder
verblijf” in punt a) als overbodig geschrapt. In de tweede plaats is het woord „toegelaten” toegevoegd omrekening te houden met de situatie waarin een persoon nooit eerder in het derde land is geweest, maaralleen bindingen of nauwe banden met dat land heeft. In de derde plaats wordt het vroegere artikel 23, lid5, naar dit artikel overgebracht, waarbij „kunnen” ingevolge amendement 63 van het Europees Parlement isgewijzigd in „dienen . . . te”. Verwacht wordt dat ondanks deze wijzigingen verdere besprekingen nodigzijn.
Artikel 29
Het vroegere artikel betreffende kennelijk ongegronde asielverzoeken is in twee afzonderlijke artikelen
opgesplitst: één betreffende de afwijzing van kennelijk ongegronde asielverzoeken (artikel 29) en een anderover de afwijzing van andere asielverzoeken om inhoudelijke redenen in het kader van de versneldeprocedure (artikel 32). Het begrip „kennelijk ongegrond” impliceert dat een asielzoeker niet voldoendeelementen voor de vluchtelingenstatus heeft aangevoerd; het hangt samen met het ontbreken van eenrechtsgrondslag voor het door de asielzoeker ingediende verzoek. De drie in de punten a) tot c) beschrevensituaties zijn voorbeelden van hetgeen met dit begrip wordt bedoeld, de in artikel 32 vermelde gevallenechter niet.
Gezien de nieuwe benadering van de artikelen 29 en 32 is het niet langer nodig de uitzondering van het
vroegere artikel 28, lid 2, onder a) (mogelijkheid van een vlucht binnen de staat) te handhaven. Dewijziging in de benadering van de uitzondering in het vroegere artikel28, l id 2, onder b), waarin wordtverwezen naar de uitsluiting van de vluchtelingenstatus, vloeit voort uit het werkdocument van de Com-missie inzake het verband tussen de bescherming van de interne veiligheid en de naleving van inter-nationale verplichtingen en instrumenten op het gebied van bescherming (COM(2001) 743 def.).
Artikelen 30 en 31
De artikelen 30 en 31 (vroegere artikelen 30 en 31) betreffen de met betrekking tot de veilige landen van
herkomst voorgestelde gemeenschappelijke aanpak. Deze aanpak blijft ongewijzigd, hoewel de formuleringvan de tekst enigszins is aangepast.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/153
Artikel 32
In artikel 32 wordt verduidelijkt dat een asielverzoek alleen om inhoudelijke redenen kan worden afge-
wezen in het kader van de versnelde procedure wanneer eerst is vastgesteld dat de asielzoeker geengegronde reden heeft om te vrezen voor vervolging zoals bedoeld in het Verdrag van Genève. Dezebenadering vloeit voort uit de conclusies van de Raad. Bepaalde gedragingen van de asielzoeker kunneneen afwijzing in het kader van de versnelde procedure rechtvaardigen, wanneer het asielverzoek ongegrondis. Dit gedrag op zich kan echter niet leiden tot een afwijzing, omdat de asielzoeker ondanks zijn gedragtoch een vluchteling kan zijn.
Tegelijk zijn de besprekingen in de Raad over de aard van de versnelde procedure van die aard geweest dat
alle in hoofdstuk II van het voorstel vastgelegde waarborgen thans ook van toepassing zijn in het kadervan de versnelde procedure. Gezien de verschillende benadering van het begrip kennelijk ongegrond
asielverzoek en deze belangrijke wijziging in de bepalingen van hoofdstuk II wordt het gerechtvaardigd
geacht de lijst met vijf nieuwe gronden uit te breiden.
Artikelen 33 en 34
De conclusies van de Raad voorzien in „de mogelijkheid om asielverzoeken die worden ingediend nadat
een eerder verzoek door een lidstaat is afgewezen, in een bijzonder kader te behandelen teneinde een snellebehandeling van zulke verzoeken te garanderen” (II.1.10). De voorgestelde artikelen 33 en 34 laten het aande lidstaten over om te beslissen of er al dan niet in hun land een speciale procedure moet komen voorgevallen van hernieuwde verzoeken, die bestaat in een voorafgaand onderzoek over de vraag of aanbepaalde voorwaarden is voldaan (een onderzoek vergelijkbaar met ontvankelijkheid). Indien aan de voor-waarden is voldaan, moeten de lidstaten overgaan tot verder onderzoek van het verzoek overeenkomstig de
normen van deze richtlijn zoals uiteengezet in Hoofdstuk II (in sommige lidstaten is ook sprake van
„opening van een nieuwe procedure”). Wanneer de lidstaten deze procedure invoeren, moeten de indeze artikelen neergelegde normen worden nageleefd. De grondidee is dat de lidstaten kunnen afwijkenvan de vereisten voor de behandeling van een eerste verzoek (zie Hoofdstuk II) gedurende het voorafgaandonderzoek, waardoor een vlottere besluitvorming mogelijk is, inclusief verwijdering (zie artikel 40, lid 3),mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Deze procedure is ontleend aan Duitse werkwijzen. Beklem-toond wordt dat de lidstaten niet verplicht zijn deze regels aan te nemen, en hernieuwde verzoeken vanvroegere verzoekers mogen blijven behandelen zoals elk ander verzoek. Bepaalde lidstaten kunnen ermisschien de voorkeur aan geven aldus te handelen en hernieuwde verzoeken van vroegere verzoekersals ongegrond in het kader van de versnelde procedure af te wijzen wanneer is voldaan aan de nood-zakelijke voorwaarden van artikel 30, lid 2, onder d).
Artikel 35
In de conclusies van de Raad wordt erop gewezen dat „de vraag of de richtlijn van toepassing moet zijn op
asielverzoeken die aan de grens van een lidstaat worden ingediend, nog hangende is” (II.1.6). Uitgaande vanlater overleg met de lidstaten, werd een speciale benadering voorgesteld voor aan een grenspost ingediendeverzoeken. Het uitgangspunt voor deze benadering is het primaat van het nationaalrecht en de moge-lijkheid specifieke nationale karakteristieken van dergelijke procedures en bestuursrechtelijke regelingen tehandhaven.
Daar deze benadering de lidstaten ertoe in staat stelt „lagere” dan de gemeenschappelijke procedurenormen
toe te passen, is het evenwel noodzakelijk een zogeheten „stilstand”-beding in te voeren. Lidstaten die ophet moment van de goedkeuring reeds beschikken over wetgeving met betrekking tot grensprocedures,kunnen derhalve van de minimumnormen van Hoofdstuk II afwijken, behalve van de normen waarnaar indit artikel uitdrukkelijk wordt verwezen, terwijl andere lidstaten dat niet kunnen. Door deze uitzonderlijkeregeling wordt een (delicaat) evenwicht tot stand gebracht tussen de behoefte van die lidstaten aan dehandhaving van een speciale procedure aan de grensposten en de bescherming van de basisgaranties dieaan alle asielzoekers in de hele EU moeten worden geboden, ongeacht de aard van de in de lidstatentoegepaste praktische regelingen.
Artikelen 36 en 37
Het vroegere artikel26, dat gewijd is aan de kwestie van de intrekking of de nietigverkl aring van de
vluchtelingenstatus in de zin van punt 1, onder d), van het eerste lid van artikel 63 van het EG-Verdrag,wordt slechts gewijzigd met het oog op de situatie waarbij een rechtbank of een andere instantie en niet debeslissingsautoriteit beslist omtrent intrekking of nietigverklaring.
Met de termen „intrekking of nietigverklaring” wordt ook „beëindiging” van de vluchtelingenstatus beoogd.NL C 291 E/154 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Hoofdstuk IV
Beroepsprocedures
Artikel 38
De conclusies van de Raad waren de voornaamste richtsnoeren voor een volledige herziening van het
beroepshoofdstuk. De lidstaten aanvaardden het uitgangspunt van het oorspronkelijke voorstel niet waarbijhet Gemeenschapsrecht inzake asielprocedures diende te voorzien in een drie-traps systeem, bestaande uiteen beroep op een toetsingsinstantie waarvan de aard door de lidstaten moest worden gedefinieerd, en,voor alle asielzoekers in de lidstaten, toegang tot beroep bij een rechtbank. Aldus werden de vroegereartikelen 38 tot 40 overbodig. Bovendien is het beroepshoofdstuk gestroomlijnd en bevat het enkel nogwat essentieel is. De bepalingen inzake termijnen voor het nemen van beslissingen door de toetsings-instanties en de gevolgen van niet-naleving van het vroegere artikel 35, de optionele procedure voorautomatische toetsing in het vroegere artikel 36, de referenties naar vlotte procedures voor gevallen bij
grensposten in de vroegere artikelen 34, lid 5, en 39, lid 4, zijn geschrapt.
Het gewijzigd voorstel beperkt zichzelf tot het ontwikkelen van het beginsel van een recht op een
doeltreffend beroep op een rechter in de plaats van de oorspronkelijke „institutionele” benadering. Hetdefinieert het beginsel in artikel 34, lid 1, en werkt het verder uit in de overblijvende leden van artikel 34en de andere artikelen van dit hoofdstuk. De notie van een doeltreffend beroep op een rechter is geïn-spireerd door artikel47 van het Handvest van grondrechten van de Europese Unie, dat op zijn beurtgebaseerd is op artikel13 van het EVRM. In artikel13 wordt verwezen naar „een doel treffend rechtsmiddelvoor een nationale instantie”. Artikel 47 van het Handvest verwijst naar een onafhankelijke en onpartijdigevoorziening in rechte. Dit moet worden begrepen als een verwijzing naar een rechter. In het Gemeen-schapsrecht is de bescherming uitgebreider dan in het kader van het EVRM, aangezien het het recht op eendoeltreffend rechtsmiddel voor een rechterlijke instantie garandeert. Het Hof van Justitie legde dit beginselvast in zijn jurisprudentie (zaak 222/84-Johnston v Chief Constable van RUC en zaak 222/86 Unectef/vHeylens). Volgens het Hof is het beginsel ook op de lidstaten van toepassing wanneer zij het Gemeen-
schapsrecht ten uitvoer leggen. De elementen „onafhankelijk en onpartijdig” zijn formele vereisten voor een
doeltreffend rechtsmiddel en kunnen worden beschouwd als deel uitmakend van de notie „rechter”. Dejurisprudentie van het Hof van Justitie onderscheidt ook andere vereisten voor een doeltreffend rechts-middel, zoals de bevoegdheid om een beslissing te bevestigen of nietig te verklaren.
Gezien de keuze die door de Raad werd gemaakt om de lidstaten er niet toe te verplichten over een
twee-traps beroepssysteem in asielgevallen te beschikken, en de hierboven bedoelde jurisprudentie, is hetduidelijk dat waar slechts één beroep bestaat, bijvoorbeeld in sommige landen bij kennelijk ongegronde ofniet-ontvankelijke verzoeken, dit bij een rechter dient te worden ingesteld. In deze zin kunnen de con-clusies van de Raad, die de mogelijkheid van een beroep op „een quasi-rechterlijke instantie” insluiten, doorde Commissie niet worden gevolgd.
Het beginsel van een doeltreffend rechtsmiddel op een rechter sluit niet uit dat de lidstaten beschikken over
een bestuursorgaan dat verantwoordelijk is voor toetsing vóór een beroep bij een rechtbank. Dit betekentdat een doeltreffend rechtsmiddel kan leiden tot ofwel een beroep op een rechter of een toetsing door eenbestuursorgaan (bezwaar) gevolgd door een beroep op een rechter. Het is evenwel niet nodig een en anderin de tekst zelf neer te leggen.
Lid 2 bepaalt dat, ongeacht of de beslissing is genomen in het kader van de normale dan wel de versnelde
procedure, het doeltreffend rechtsmiddel altijd de mogelijkheid moet inhouden van een onderzoek door derechtbank van zowel de feitelijke als de rechtsgronden.
Lid 3 waarborgt dat, wanneer de autoriteiten in de lidstaten weigeren het geval na onderbreking opnieuw
in behandeling te nemen, beroep mogelijk is. Op dezelfde wijze moet beroep op een rechter mogelijk zijntegen beslissingen betreffende termijnen en de uitbreiding ervan overeenkomstig artikel 24. Het eerste lidleidt tot een recht op beroep tegen een weigering van verdere behandeling van een hernieuwd verzoekovereenkomstig Hoofdstuk II zoals bedoeld in de artikelen 33 en 34.
Artikelen 39 en 40
Overeenkomstig het verzoek in de conclusies van de Raad om een voldoende onderscheid tussen de
normale en de versnelde procedures te ontwikkelen, wordt voorgesteld afzonderlijke artikelen in te voerenbetreffende de toetsing van een beroep tegen een beslissing die in het kader van één van deze procedures isgenomen.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/155
Het voornaamste onderscheid tussen de versnelde en de normale beroepsprocedure ligt in het recht om te
verblijven op het grondgebied, in de transitzones van havens en luchthavens of aan de grens van debetrokken lidstaat, in afwachting van de uitkomst van het bezwaar of het beroep (nadien genoemd:schorsende werking). Indien een beslissing in het kader van de normale procedure wordt genomen, wordtaangenomen dat het bezwaar of beroep gericht tegen de beslissing automatisch schorsende werking zalhebben (artikel 39, lid 1, doch de lidstaten mogen daarvan enkel afwijken op grond van wetgeving ofregelgeving die van kracht zijn op de datum van goedkeuring van deze richtlijn). Terwijl dezelfde aannamegeldt voor de versnelde procedure, wordt geen stilstand-beding voorgesteld, en vereisen de bepalingen
alleen dat de lidstaten in hun nationaal recht opnemen in welke gevallen er geen schorsende werking is
(artikel40, l id 1).
Het andere onderscheid betreft de gevallen waarin een uitzondering kan worden gemaakt op de regel dat,
wanneer er geen (automatische) schorsende werking is, op een beslissing van een rechter inzake een
verzoek om in een bijzonder individueelgevaltoch schorsende werking te verl enen, moet worden gewacht
alvorens uitzetting kan plaatsvinden. Een en ander volgt uit het feit dat verschillende beslissingen in hetkader van de procedure worden genomen. De beslissingen betreffende de in artikel 40, lid 3, bedoeldeuitzonderingen worden altijd in het kader van versnelde procedures genomen.
Artikel 41
Dit artikelverenigt en wijzigt het vroegere artikel34, l eden 1 tot 4, waardoor de l idstaten wordt verzocht
vooraf, om redenen van rechtszekerheid, regels betreffende termijnen en de bevoegdheden van de nationale
rechters of bestuursorganen vast te stellen die verantwoordelijk zijn voor respectievelijk beroep en bezwaarovereenkomstig het nieuwe artikel 38. Een tweede lid werd toegevoegd in aansluiting op discussies over dekwestie van intrekken of afzien van het verzoek tijdens beroepsprocedures.
Hoofdstuk V
Algemene en slotbepalingen
Artikel 42
Het vroegere artikel 41 betreffende de tenuitvoerlegging van de richtlijn zonder discriminatie wordt
gewijzigd om rekening te houden met de bewoordingen van artikel21 van het Handvest van grondrechtenvan de Europese Unie, dat na de goedkeuring van het oorspronkelijke voorstel plechtig werd uitgevaardigd.
Artikel 43
Het vroegere artikel42 inzake sancties bl ijft ongewijzigd.
Artikel 44
Het vroegere artikel 43 inzake het verslag van de Commissie over de toepassing van de richtlijn blijft
ongewijzigd, behalve wat betreft enkele kleine redactionele wijzigingen en de tussentijd tussen de verslagen.
Ingevolge de amendementen 8 en 101 van het Europees Parlement wordt voorgesteld om de twee jaarover de toepassing van de richtlijn regelmatig verslag uit te brengen. De Commissie steunt dit amende-ment, op voorwaarde dat het geen precedent vormt voor alle communautair asielrecht. Er wordt vanuitgegaan dat deze richtlijn voor het gemeenschappelijk Europees asielstelsel van bijzonder belang isaangezien de procedureregels voorafgaan aan en een voorwaarde vormen voor de uitoefening van derechten in het kader van ander communautair asielrecht, zoals het voorstel voor een richtlijn van de Raadbetreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staat-lozen als vluchtelingen of als personen die anderszins internationale bescherming behoeven (COM(2001)510 def.).
Artikel 45
Een regel is toegevoegd betreffende de mededeling aan de Commissie van de tekst van de bepalingen van
de nationale wetgeving die de lidstaten goedkeuren op het door deze richtlijn bestreken gebied, en determijn voor omzetting wordt gewijzigd.NL C 291 E/156 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Artikelen 46 en 47
De vroegere artikelen 45 en 46 blijven ongewijzigd.
Bijlage I
Bijlage I wordt in de eerste plaats gewijzigd als resultaat van de amendementen van het Europees Parlement
(nummers 102, 108, 110). In de tweede plaats stelde de Raad een aantal wijzigingen voor. In de oor-spronkelijke Bijlage werd geen rekening gehouden met de situatie waarin een land het Verdrag van Genèveheeft geratificeerd doch nog geen passende regels heeft ingevoerd. Wanneer een dergelijk land nietteminsteeds in de praktijk de normen naleeft die in het Verdrag van Genève zijn neergelegd met betrekking totde rechten van personen die internationale bescherming behoeven in de zin van dit Verdrag, zoalsbevestigd door de UNHCR, moet het land als veilig derde land kunnen worden aangemerkt.
Wat betreft deel II van Bijlage I, werd een tekst toegevoegd om uitdrukkelijk in de richtlijn te vermelden
dat, voor die lidstaten welke per geval over de veiligheid van een derde land en niet door aanwijzing opeen lijst oordelen, het niet nodig is de individuele beslissing op de algemene en openbare manier temotiveren zoals uiteengezet in dit deel van de Bijlage. Een vergelijkbare bepaling is toegevoegd aan deelII van Bijlage II.
Bijlage II
De wijzigingen (vervanging van „over het algemeen” door „steeds” en „instellingen” door „structuren”) zijn
het resultaat van amendement 111 van het Europees Parlement.
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen-schap, met name op artikel63, punt 1, onder d),
Gezien het voorstelvan de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement,Gezien het advies van het Economisch en SociaalComité,Overwegende hetgeen volgt:
(1) Een gemeenschappelijk asielbeleid, dat een gemeenschap-
pelijk Europees asielstelsel omvat, is een wezenlijk aspectvan de doelstelling van de Europese Unie om geleidelijkeen ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid totstand te brengen, die openstaat voor diegenen die onderdruk van de omstandigheden op wettige wijze in de Euro-pese Gemeenschap bescherming zoeken.
(2) De Europese Raad is bij zijn bijzondere bijeenkomst van
15 en 16 oktober 1999 in Tampere overeengekomen tewerken aan de instelling van een gemeenschappelijk Euro-pees asielstelsel dat stoelt op de volledige en niet-restric-tieve toepassing van het Verdrag van Genève betreffendede status van vluchtelingen, als aangevuld bij het Protocolvan New York van 31 januari 1967, en zo te garanderen
dat niemand wordt teruggestuurd naar het land van ver-
volging, en dus het verbod op uitzetting of terugleiding tehandhaven (non-refoulement).
(3) Volgens de Conclusies van Tampere moesten in het kader
van dit stelsel op korte termijn gemeenschappelijke nor-men voor een eerlijke en doeltreffende asielprocedureworden opgesteld en op de langere termijn communau-taire regels worden geformuleerd die leiden tot een ge-meenschappelijke asielprocedure in de Europese Gemeen-
schap.
(4) Het vaststellen van minimumnormen voor de procedures
in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van devluchtelingenstatus is derhalve een eerste maatregel op hetgebied van asielprocedures, die geen beletsel vormt vooreventuele andere maatregelen die moeten worden geno-men uit hoofde van artikel63, punt 1, onder d), van hetVerdrag of uit hoofde van de doelstelling die in de Con-clusies van Tampere is geformuleerd.
(5) Deze richtlijn is in de eerste plaats bedoeld om in de
Europese Gemeenschap een minimumkader voor proce-dures ter bepaling van de status van vluchtelingen in tevoeren, dat ervoor zorgt dat geen van de lidstaten asiel-zoekers op enigerlei wijze uitzet of terugleidt naar degrenzen van het grondgebied waar hun leven of vrijheidwordt bedreigd in verband met hun ras, religie, nationa-liteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of hunpolitieke overtuiging.
(6) Met het oog op deze doelstelling wordt in de conclusies
van de Raad betreffende de procedures in de lidstatenvoor de toekenning of intrekking van de vluchtelingen-status van 7 december 2001 (zoals herzien op18 december 2001) beklemtoond dat asielzoekers over
belangrijke garanties moeten beschikken met betrekking
tot de besluitvorming en dat de beslissingen van optimalekwaliteit moeten zijn, zonder dat daarbij het streven naardoeltreffende procedures wordt ondermijnd. Daarnaastmoet het toekomstige instrument ook de minimumnor-men voor een normale procedure bevatten en de moge-lijkheid bieden versnelde procedures in te voeren of tehandhaven, waarbij voldoende onderscheid tussen de ver-schillende procedures moet worden gemaakt.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/157
(7) Deze richtlijn neemt de grondrechten in acht en gaat met
name uit van de beginselen die in het Handvest van degrondrechten van de Europese Unie zijn vastgelegd alsalgemene beginselen van het gemeenschapsrecht. Dezerichtlijn is er in het bijzonder op gericht de menselijkewaardigheid, het recht op asielvan asiel zoekers en per-sonen te hunnen laste en de bescherming in geval vanverwijdering, uitzetting of uitlevering volledig te eerbiedi-
gen, en daarmee de toepassing van de artikelen 1, 18 en
19 van het Handvest te bevorderen.
(8) Deze richtlijn moet ten uitvoer worden gelegd zonder de
bestaande internationale verplichtingen van de lidstaten inhet kader van mensenrechteninstrumenten geweld aan tedoen.
(9) Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan het Protocol
inzake asielvoor onderdanen van l idstaten van de Euro-pese Unie, dat aan het Verdrag tot oprichting van deEuropese Gemeenschap is gehecht.
(10) Asielprocedures moeten niet zo langdurig zijn dat dege-
nen die internationale bescherming behoeven lange tijd inonzekerheid moeten verkeren voordat er in hun gevaleenbeslissing wordt genomen, terwijl anderzijds personen die
geen internationale bescherming nodig hebben maar die
op het grondgebied van een lidstaat wensen te verblijven,een asielverzoek zien als een manier om hun verblijf metettelijke jaren te verlengen. Tegelijkertijd moeten asielpro-cedures de nodige waarborgen bevatten om ervoor tezorgen dat degenen die internationale bescherming behoe-ven, als zodanig worden erkend.
(11)
Aan de hand van de minimumnormen die in deze richtlijn
zijn vervat, kunnen de lidstaten een snelwerkend en een-voudig systeem opzetten waarmee asielverzoeken vlug encorrect kunnen worden behandeld overeenkomstig de inter-nationale verplichtingen en de grondwetten van de lidstaten.
(12) Een snelwerkend en eenvoudig systeem voor procedures
in de lidstaten zou, vooropgesteld dat de nodige waarbor-gen zijn ingebouwd, kunnen bestaan uit een enkelberoepop de rechter tegen de beslissing.
(13) Teneinde ervoor te zorgen dat personen die bescherming
behoeven als vluchteling in de zin van artikel 1, onder A,van het Verdrag van Genève correct als zodanig wordenerkend, moeten de waarborgen inhouden dat elke asiel-zoeker daadwerkelijk toegang heeft tot de procedures, inde gelegenheid wordt gesteld met de bevoegde autoriteitensamen te werken en te communiceren om de voor zijnzaak relevante feiten uiteen te zetten, en over voldoendeprocedurele waarborgen beschikt om zijn rechten in allefasen van de procedure te doen gelden.
(14) Teneinde te kunnen beschikken over een systeem voor
een vlugge erkenning van asielzoekers die internationalebescherming behoeven als vluchteling in de zin van artikel1, onder A, van het Verdrag van Genève, moeten delidstaten anderzijds de mogelijkheid hebben om op basis
van duidelijke, vooraf vastgestelde criteria een aantal soor-
ten asielverzoeken te behandelen via versnelde procedures,zoals asielverzoeken die niet inhoudelijk hoeven te wor-den beoordeeld, verzoeken waarvan wordt vermoed dat zekennelijk ongegrond zijn, hernieuwde verzoeken waarbijgeen nieuw bewijs of nieuwe argumenten worden aange-voerd, en verzoeken van personen van wie wordt onder-zocht of zij het recht hebben om het grondgebied van delidstaten te betreden.(15) Het is van essentieel belang dat versnelde procedures de
nodige waarborgen bieden die ervoor zorgen dat eerderetwijfels van de statusbepalende autoriteit kunnen wordenweggenomen, zodat personen die bescherming behoeven,alsnog als zodanig kunnen worden erkend. Daarom moe-ten voor deze procedures in beginseldezel fde minimum-waarborgen en -vereisten gelden ten aanzien van het be-sluitvormingsproces als voor de normale procedures,
vooropgesteld dat dit noodzakelijk is met het oog op
het doelvan de desbetreffende procedure. De normenbetreffende procedures voor hernieuwde verzoeken waar-bij geen nieuw bewijs of nieuwe argumenten worden aan-gevoerd en procedures om te beslissen over het recht optoegang van een asielzoeker, zijn dan evenredig met hetspecifieke doelvan dergel ijke procedures.
(16) Als procedurele minimumnormen voor alle asielzoekers in
alle procedures moeten met name worden beschouwd:toegang tot de procedure, het recht om te blijven in af-wachting van een beslissing van de beslissingsautoriteit,
toegang tot de diensten van een tolk om de eigen zaak
uiteen te zetten in gevalvan een onderhoud met de au-toriteiten, de mogelijkheid om contact op te nemen metde Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor devluchtelingen (UNHCR) of met andere organisaties dienamens de UNHCR optreden, het recht op passende ken-nisgeving van een beslissing, motivering van die beslissingin feite en in rechte, de mogelijkheid om een rechtshulp-verlener of andere raadsman te raadplegen, en het rechtom op beslissende momenten in de procedure te wordeningelicht over hun rechtspositie, in een taal die zij rede-lijkerwijs geacht kunnen worden te begrijpen.
(17) Voorts moeten voor personen die een bijzondere behan-
deling behoeven, zoals alleenstaande minderjarigen, speci-fieke procedurele waarborgen worden vastgelegd.
(18) Als minimumvereiste voor het besluitvormingsproces in
alle procedures kan worden gesteld dat beslissingen opbasis van de feiten moeten worden genomen door instan-ties die bevoegd zijn op het gebied van asiel- en vluchte-lingenzaken.
(19) Tegen een beslissing over een asielverzoek moet beroep
kunnen worden ingesteld op de rechter, die de zaak fei-telijk en juridisch onderzoekt. De asielzoeker moet be-schermd zijn tegen uitzetting tot de rechter zich heeftuitgesproken over zijn of haar recht om te blijven inafwachting van de uitkomst van het beroep, behalve ineen beperkt aantal in deze richtlijn beschreven gevallen,waar dit bijvoorbeeld om redenen van nationale veiligheidof openbare orde niet van toepassing is.
(20) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de
Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming
van natuurlijke personen in verband met de verwerkingvan persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer vandie gegevens (
1), is van toepassing op de persoonsgegevens
die in het kader van de toepassing van deze richtlijnworden verwerkt. Richtlijn 95/46/EG is ook van toepas-sing op de verstrekking van gegevens door de lidstatenaan de UNHCR in het kader van de uitoefening van zijnmandaat krachtens het Verdrag van Genève. Deze ver-strekking hangt af van het beschermingsniveau voor per-soonsgegevens dat door de UNHCR passend wordt geacht.NL C 291 E/158 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
(1) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 1.
(21) Het feit dat het om minimumnormen gaat, houdt vanzelf-
sprekend in dat het de lidstaten vrij staat gunstiger rege-lingen in te voeren of te handhaven voor personen die ominternationale bescherming verzoeken, indien wordt ver-ondersteld dat de betrokkene het verzoek indient omdathij vluchteling is in de zin van artikel 1, onder A, van hetVerdrag van Genève.
(22) In deze geest moeten de lidstaten worden aangemoedigd
om de bepalingen van deze richtlijn toe te passen opprocedures waarin wordt beslist over verzoeken om an-
dere vormen van bescherming dan die op grond van het
Verdrag van Genève, voor personen die niet als vluchte-ling worden erkend, waarbij met name rekening wordtgehouden met Richtlijn . . . van de Raad [Voorstel vooreen richtlijn van de Raad betreffende minimumnormenvoor de erkenning en de status van onderdanen van derdelanden en staatlozen als vluchtelingen of als personen dieanderszins internationale bescherming behoeven].
(23) De lidstaten dienen sancties vast te stellen voor inbreuken
op de nationale bepalingen die ter uitvoering van dezerichtlijn zijn vastgesteld.
(24) De toepassing van deze richtlijn dient regelmatig en ten-
minste om de twee jaar te worden beoordeeld.
(25) Overeenkomstig het subsidiariteits- en het evenredigheids-
beginselvan artikel5 van het EG-Verdrag, kunnen dedoelstellingen van het overwogen optreden, namelijk hetvaststellen van minimumnormen voor de procedures in delidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluch-telingenstatus, niet voldoende door de lidstaten wordenverwezenlijkt. Zij kunnen derhalve vanwege de omvangen de gevolgen van het optreden beter door de Gemeen-schap worden verwezenlijkt. Deze richtlijn blijft beperkttot het minimum dat nodig is om deze doelstellingen teverwezenlijken en reikt niet verder dan hetgeen daartoenodig is,
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 1
Doelstelling
Deze richtlijn is bedoeld om minimumnormen vast te stellen
voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of in-trekking van de vluchtelingenstatus.
Artikel 2
Definities
In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder:
a) „Verdrag van Genève”: het Verdrag van 28 juli 1951 be-
treffende de status van vluchtelingen, zoals aangevuld bijhet Protocolvan New York van 31 januari 1967;
b) „Asielverzoek”: een verzoek dat bij een lidstaat wordt inge-
diend en dat kan worden beschouwd als een verzoek ominternationale bescherming op grond van het Verdrag van
Genève. Elk verzoek om internationale bescherming wordtbeschouwd als een asielverzoek, tenzij de betrokkene uit-drukkelijk om een andere vorm van bescherming vraagt dieafzonderlijk kan worden aangevraagd;
c) „asielzoeker”: een persoon die een asielverzoek heeft inge-
diend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen;
d) „definitieve beslissing”: een beslissing waartegen alle be-
roepsmogelijkheden op grond van deze richtlijn zijn uit-geput;
e) „beslissende autoriteit”: elk semi-gerechtelijk of bestuurlijk
orgaan in de lidstaten dat belast is met de behandeling vanasielverzoeken en bevoegd is in eerste instantie beslissingendaarover te nemen;
f) „vluchteling”: eenieder die voldoet aan de criteria van ar-
tikel1, onder A, van het Verdrag van Genève, zoal s die zijnopgenomen in Richtlijn . . . van de Raad [Voorstel voor eenrichtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor deerkenning en de status van onderdanen van derde landenen staatlozen als vluchtelingen of als personen die anders-
zins internationale bescherming behoeven];
g) „vluchtelingenstatus”: de status die een lidstaat toekent aan
eenieder die als vluchteling tot het grondgebied van dielidstaat wordt toegelaten;
h) „alleenstaande minderjarigen”: iedere persoon jonger dan
achttien jaar die zonder begeleiding van een volwassenedie krachtens de wet of het gewoonterecht voor hem ver-antwoordelijk is, op het grondgebied van een lidstaat aan-komt, zolang hij niet daadwerkelijk onder de hoede staatvan zo'n volwassene, en iedere minderjarige die na binnen-komst zonder begeleiding op het grondgebied van de lid-staten wordt achtergelaten;
i) „vertegenwoordiger”: een persoon of organisatie die op-
treedt als voogd van een alleenstaande minderjarige, een
nationale organisatie die belast is met de zorg voor de
alleenstaande minderjarige en toeziet op zijn welzijn, ofelke andere passende vertegenwoordiging die in het belangvan de minderjarige is aangewezen;
j) „bewaring”: vrijheidsbeperking waarbij de lidstaat de bewe-
gingsvrijheid van een asielzoeker ernstig beperkt tot eenbegrensd gebied;
k) „intrekking van de vluchtelingenstatus”: de beslissing van
een bevoegd orgaan om iemands vluchtelingenstatus in tetrekken op grond van artikel1, onder C, van het Verdragvan Genève of op grond van artikel33, l id 2 van datVerdrag;
l) „nietigverklaring van de vluchtelingenstatus”: de beslissing
van een beslissende autoriteit om iemands vluchtelingen-
status vervallen te verklaren op grond van aanwijzingen dat
deze persoon nooit als vluchteling erkend had mogen wor-den;
m) „op het grondgebied van de lidstaat blijven”: aan de grens,
in transitzones van een haven of een luchthaven of op hetgrondgebied van de lidstaat waarin het asielverzoek is in-gediend of wordt behandeld, verblijven.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/159
Artikel 3
Werkingssfeer
1. Deze richtlijn is van toepassing op alle asielverzoeken die
aan de grens, in transitzones van havens en luchthavens of ophet grondgebied van de lidstaten worden ingediend.
2. De richtlijn is niet van toepassing op verzoeken om di-
plomatiek of territoriaal asiel die worden ingediend bij diplo-matieke of consulaire vertegenwoordigingen van de lidstaten.
3. De lidstaten kunnen besluiten de bepalingen van deze
richtlijn ook toe te passen op procedures waarin wordt beslistover verzoeken om andere vormen van bescherming dan diewelke voortvloeit uit het Verdrag van Genève van personen dieniet als vluchteling worden beschouwd.
Artikel 4
Gunstiger bepalingen
De lidstaten kunnen gunstiger normen voor de procedures
voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatusinvoeren of handhaven, voor zover deze verenigbaar zijn metdeze richtlijn.
HOOFDSTUK II
UITGANGSPUNTEN EN WAARBORGEN
Artikel 5
Toegang tot de procedure
1. De lidstaten zorgen ervoor dat asielverzoeken nooit wor-
den afgewezen of van behandeling worden uitgesloten opgrond van het enkele feit dat zij niet zo snel mogelijk zijningediend.
2. De lidstaten kunnen voorschrijven dat asielverzoeken in
persoon moeten worden ingediend.
3. De lidstaten zorgen ervoor dat elke meerderjarige het
recht heeft een eigen afzonderlijk asielverzoek in te dienen.
De lidstaten kunnen echter wettelijk bepalen:
a) in welke gevallen een minderjarige niet zelf een asielverzoek
kan indienen en het verzoek namens hem door iemandanders moet worden ingediend;
b) in welke gevallen het asielverzoek van een alleenstaande
minderjarige moet worden ingediend door een vertegen-woordiger als bedoeld in artikel 15, lid 1.
4. De lidstaten kunnen wettelijk bepalen dat een asielzoeker
een asielverzoek namens personen te zijnen laste, minderjari-gen inbegrepen, mag indienen. De lidstaten zorgen ervoor datin dergelijke gevallen de ten laste van de asielzoeker komendemeerderjarigen en minderjarigen die niet onder punt a) van lid3 vallen, ermee moeten instemmen dat namens hen een asiel-verzoek wordt ingediend, en dat zij, indien zij daar niet meeinstemmen, zelf een asielverzoek kunnen indienen.Wanneer een persoon die ten laste komt van een asielzoeker
een eigen asielverzoek indient nadat hij ermee heeft ingestemddat namens hem een verzoek wordt ingediend, kan het doorhemzelf ingediende verzoek worden afgewezen op basis vanhet reeds namens hem ingediende verzoek.
5. De lidstaten zorgen ervoor dat de procedures die in deze
richtlijn worden beschreven, zo snel mogelijk worden inge-voerd.
6. De lidstaten zorgen ervoor dat:
a) alle instanties tot welke asielzoekers zich aan de grens of op
het grondgebied van de lidstaten kunnen richten, beschik-ken over instructies betreffende de behandeling van asiel-verzoeken, inclusief de instructie de asielverzoeken samenmet alle relevante informatie ter behandeling aan de be-voegde autoriteit door te geven.
b) het personeelvan deze instanties de nodige opl eiding heeft
genoten om een asielverzoek als zodanig te herkennen enkan handelen overeenkomstig de instructies.
Artikel 6
Het recht om te blijven gedurende de behandeling vanhet
asielverzoek
1. De lidstaten staan asielzoekers toe op hun grondgebied te
blijven totdat de beslissingsautoriteit een beslissing heeft geno-men.
2. De lidstaten kunnen alleen een uitzondering maken voor
de gevallen waarin een hernieuwd asielverzoek overeenkomstigde artikelen 33 en 34 niet verder zal worden behandeld.
Artikel 7
Vereisten voor de behandeling van asielverzoeken
1. De lidstaten zien erop toe dat de beslissingen van de
beslissingsautoriteit zijn gebaseerd op een deugdelijk onder-zoek. Met het oog hierop zorgen de lidstaten ervoor dat:
a) Het onderzoek naar en de beslissing op asielverzoeken in-
dividueel, objectief en onpartijdig wordt verricht danwelgenomen;
b) nauwkeurige en actuele informatie wordt verzameld uit ver-
schillende bronnen, waaronder de Hoge Commissaris van deVerenigde Naties voor Vluchtelingen (UNHCR), over de al-gemene situatie in de landen van oorsprong van asielzoekersen, waar nodig, in de landen van doorreis, en dat het per-soneel dat asielverzoeken behandelt en daarover beslist, overdeze informatie kan beschikken;
c) het personeel dat asielverzoeken behandelt en daarover be-
slist over voldoende kennis beschikt met betrekking tot denormen die van toepassing zijn op het gebied van het asiel-en vluchtelingenrecht.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat de in hoofdstuk IV be-
doelde instanties toegang krijgen tot de in lid 1, onder b)bedoelde algemene informatie die zij nodig hebben om huntaak uit te oefenen.NL C 291 E/160 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Artikel 8
Vereisten voor een beslissing van de beslissingsautoriteit
1. De lidstaten zorgen ervoor dat beslissingen over asielver-
zoeken schriftelijk worden bekendgemaakt.
2. Zij zorgen er tevens voor dat bij afgewezen asielverzoe-
ken de feitelijke en juridische gronden voor de afwijzing in debeslissing worden vermeld en dat schriftelijk informatie wordtverstrekt over de wijze waarop tegen een negatieve beslissing inberoep kan worden gegaan.
Artikel 9
Waarborgen voor asielzoekers
1. De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van de in
hoofdstuk III van deze richtlijn vervatte procedures voor alleasielzoekers de volgende waarborgen gelden:
a) zij moeten in een taaldie zij redel ijkerwijze geacht kunnen
worden te begrijpen, worden ingelicht over de te volgenprocedure en over hun rechten en verplichtingen tijdensde procedure. Deze informatie moet tijdig genoeg wordenverstrekt om asielzoekers in staat te stellen de in deze richt-lijn gewaarborgde rechten uit te oefenen en de in de artikel16 en artikel 20, lid 1, vervatte verplichtingen na te komen;
b) zij moeten, voor zover dit redelijk is, gebruik kunnen ma-
ken van de diensten van een tolk als zij hun zaak voor-leggen aan de bevoegde autoriteiten. De lidstaten beschou-wen het verlenen van deze diensten als redelijk wanneer debeslissingsautoriteit de asielzoeker oproept voor een gehoorvoordat over het verzoek wordt beslist. In dit geval worden,evenals in andere gevallen waarin de bevoegde autoriteiteneen beroep doen op een tolk, de diensten van de tolk be-taald uit openbare middelen;
c) het mag asielzoekers niet onmogelijk worden gemaakt con-
tact op te nemen met de UNHCR of met een andere orga-nisatie die krachtens een overeenkomst met de betrokkenlidstaat namens de UNHCR optreedt op het grondgebiedvan die lidstaat;
d) de beslissing van de beslissingsautoriteit op het asielverzoek
moet binnen een redelijke termijn en op gepaste wijze wor-den bekend gemaakt. Indien een rechtskundig adviseur ofeen andere raadsman optreedt als vertegenwoordiger van deasielzoeker, kunnen de lidstaten besluiten de kennisgevingvan de beslissing tot deze vertegenwoordiger te richten inplaats van tot de asielzoeker zelf.
e) zij moeten in een taaldie zij redel ijkerwijze kunnen worden
geacht te begrijpen in kennis worden gesteld van de beslis-sing van de beslissingsautoriteit indien zij niet worden bij-gestaan of vertegenwoordigd door een rechtshulpverlener ofeen andere raadsman. Daarbij wordt ook informatie ver-strekt over de manier waarop een negatieve beslissing kanworden aangevochten.
2. Elke meerderjarige onder de in artikel 5, lid 4, bedoelde
personen die ten laste van de asielzoeker komen, wordt per-soonlijk ingelicht over de mogelijkheid om de bevoegde auto-riteiten informatie te verstrekken over het asielverzoek voordatde beslissingsautoriteit een beslissing neemt.De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1, onder b), c), en d)
beschreven waarborgen voor alle asielzoekers ook gelden voorde in hoofdstuk IV beschreven procedures.
Artikel 10
Uitnodiging voor een persoonlijk gehoor
1. Alvorens een beslissing wordt genomen door de beslis-
sende autoriteit, wordt de asielzoeker in de gelegenheid gesteldeen persoonlijk onderhoud te hebben over zijn asielverzoekmet een daartoe naar nationaalrecht bevoegde persoon.
De lidstaten kunnen echter bepalen dat minderjarigen onder
een bepaalde leeftijd niet gehoord hoeven te worden.
2. Er kan worden afgezien van een persoonlijk gehoor in-
dien, op basis van een individuele beoordeling:
a) de beslissingsautoriteit een positieve beslissing kan nemen
op basis van het beschikbare bewijs;
b) de bevoegde autoriteit van oordeelis dat de asiel zoeker niet
in staat is tot een persoonlijk gehoor als gevolg van blij-vende omstandigheden waarop hij geen invloed heeft. Bijtwijfel kunnen de lidstaten een medisch of psychologischattest verlangen;
c) de bevoegde autoriteit niet binnen een redelijke termijn kan
zorgen voor een tolk, zoals bedoeld in artikel 11, lid 2,onder b);
d) de bevoegde autoriteit het gehoor niet kan voeren omdat de
asielzoeker, zonder geldige reden, niet heeft gereageerd opuitnodigingen voor een gehoor.
3. In gevallen zoals bedoeld in de tweede alinea van lid 1 en
in lid 2, onder b), c) en d), wordt de asielzoeker, voordat debeslissingsautoriteit een beslissing neemt, in de gelegenheidgesteld om opmerkingen te maken in plaats van voor eenpersoonlijk gehoor te verschijnen, zo nodig met behulp vaneen rechtshulpverlener of een andere raadsman en/of, in hetgevalvan minderjarigen, van een vertegenwoordiger.
Indien de asielzoeker geen persoonlijk gehoor kan hebben met
de bevoegde autoriteiten omdat deze niet binnen een redelijketermijn kunnen zorgen voor een tolk, zoals bedoeld in artikel11, lid 2, onder b), verstrekken de lidstaten kosteloos bijstandvan een rechtshulpverlener of een andere raadsman en/of in-dien het een alleenstaande minderjarige betreft, een vertegen-woordiger, voordat de beslissingsautoriteit een beslissingneemt, zodat namens de asielzoeker opmerkingen kunnen wor-den gemaakt.
4. Het feit dat geen persoonlijk gehoor heeft plaatsgevonden
om een van de in lid 2 genoemde redenen en geen opmerkin-gen werden ontvangen zoals bedoeld in lid 3, belet de beslis-singsautoriteit niet om een beslissing te nemen over het asiel-verzoek.
Het feit dat geen persoonlijk gehoor heeft plaatsgevonden op
grond van een van de in lid 2 of lid 3 genoemde redenen, heeftop zichzelf geen negatieve invloed op de beslissing van debeslissingsautoriteit.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/161
Artikel 11
Vereisten voor het persoonlijk gehoor
1. Bij een persoonlijk gehoor zijn doorgaans geen familie-
leden aanwezig.
2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te
zorgen dat een persoonlijk gehoor plaatsvindt in zodanige om-standigheden dat een asielzoeker de gronden voor zijn asiel-verzoek uitvoerig uiteen kan zetten. Met het oog hierop zorgende lidstaten ervoor dat zij:
a) bij het aanwijzen van de gesprekspartner van de asielzoeker
bij het persoonlijk gehoor en de tolk, zich inspannen omzoveel mogelijk rekening te houden met de persoonlijke ofalgemene omstandigheden die een rol spelen bij het asiel-verzoek, met inbegrip van de culturele achtergrond ofkwetsbaarheid van de asielzoeker, voor zover dat op voor-hand mogelijk is en de autoriteiten op de hoogte zijn vandergelijke omstandigheden;
b) een tolk kiezen die in staat is de communicatie tussen de
asielzoeker en zijn gesprekspartner bij het persoonlijk ge-hoor goed te doen verlopen. Daarbij hoeft niet noodzake-lijkerwijs gebruik te worden gemaakt van de taal waaraan de
asielzoeker de voorkeur geeft, indien er een andere taal kan
worden gebruikt die hij redelijkerwijs kan worden geacht tebegrijpen.
Artikel 12
Status van de schriftelijke weergave van een persoonlijk
gehoor in de procedure
1. De lidstaten zorgen ervoor dat van elk persoonlijk gehoor
een schriftelijk verslag wordt gemaakt.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers tijdig toegang
hebben tot het schriftelijk verslag van het persoonlijk gehoorwaarop de beslissing is of wordt gebaseerd.
3. De lidstaten kunnen bepalen dat de asielzoeker de inhoud
van de schriftelijk verslag van het persoonlijk gehoor moetgoedkeuren.
In dat geval bieden de lidstaten de asielzoeker de mogelijkheid
om correcties van verkeerd vertaalde of verkeerd begrepenpassages in de schriftelijk verslag voor te stellen.
De weigering van een asielzoeker om de inhoud van het schrif-
telijk verslag van het persoonlijk onderhoud goed te keuren,belet de beslissingsautoriteit niet om een beslissing over hetasielverzoek te nemen.
Artikel 13
Recht op rechtsbijstand en vertegenwoordiging
1. De lidstaten stellen de asielzoekers in alle fasen van de
procedure, inclusief na een afwijzende beslissing, in de gelegen-heid daadwerkelijk een rechtshulpverlener of ander raadsman te
raadplegen over met hun asielverzoek samenhangende aange-
legenheden.
2. In geval van een afwijzende beslissing van een beslissings-
autoriteit zorgen de lidstaten ervoor dat, onverminderd dit lid,op verzoek kosteloos rechtsbijstand wordt verleend.De lidstaten kunnen:
a) beslissen kosteloze rechtsbijstand alleen ter beschikking te
stellen van diegenen die niet over voldoende middelen be-schikken en voor zover deze bijstand noodzakelijk is om tewaarborgen dat zij daadwerkelijk toegang hebben tot derechter;
b) de kosteloos verleende rechtsbijstand te beperken tot rechts-
hulpverleners of andere raadslieden die door het nationale
recht uitdrukkelijk zijn aangewezen om de asielzoekers bij
te staan en/of te vertegenwoordigen.
Artikel 14
Rechten van de rechtshulpverlener of raadsman
1. De lidstaten zorgen ervoor dat een rechtshulpverlener of
ander raadsman die de asielzoeker overeenkomstig de bepalin-gen van het nationale recht bijstaat of vertegenwoordigt toe-gang heeft tot die informatie in het dossier van de asielzoekerdie door de in hoofdstuk IV bedoelde autoriteiten moet worden
onderzocht.
De lidstaten zorgen ervoor dat de rechtshulpverlener of andere
raadsman die de asielzoeker bijstaat of vertegenwoordigt toe-gang heeft tot gesloten ruimten om de asielbezoeker te bezoe-ken. De lidstaten kunnen de mogelijkheid om asielzoekers ingesloten ruimten te bezoeken alleen beperken wanneer dezebeperking krachtens de nationale wet- of regelgeving objectiefnodig is met het oog op de veiligheid van de ruimte of om eendoeltreffende behandeling van het asielverzoek te garanderen,mits de toegang van de rechtshulpverlener of andere raadsmandaardoor niet ernstig wordt belemmerd of onmogelijk gemaakt.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat de rechtshulpverlener of
andere raadsman die een asielzoeker bijstaat of vertegenwoor-digt tijdig in kennis wordt gesteld van het tijdstip en de plaatsvan het persoonlijk gehoor van de asielzoeker zoals bedoeld inde artikelen 10, 11 en 12, en dat hij dit mag bijwonen.
Onverminderd dit artikel of artikel 15, lid 1, onder b), stellen
de lidstaten regels vast betreffende de aanwezigheid van een
rechtshulpverlener of ander raadsman bij elk ander gehoor inde procedure.
Artikel 15
Waarborgen voor alleenstaande minderjarigen
1. De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van alle in
deze richtlijn vervatte procedures en onverminderd de artikelen10 en 12, de volgende waarborgen voor alleenstaande minder-
jarigen gelden:
a) er dient zo snelmogel ijk een vertegenwoordiger te worden
aangewezen om hen bij de behandeling van het asielverzoekte vertegenwoordigen en/of bij te staan;
b) de vertegenwoordiger moet in de gelegenheid worden ge-
steld de alleenstaande minderjarige te helpen zich op hetpersoonlijke gehoor voor te bereiden. De lidstaten staan devertegenwoordiger toe bij dit gehoor aanwezig te zijn, vra-gen te stellen of opmerkingen te maken.NL C 291 E/162 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
2. De lidstaten zorgen ervoor dat:
a) indien een alleenstaande minderjarige een persoonlijk ge-
hoor zoals bedoeld in de artikelen 10, 11 en 12 heeftover zijn asielverzoek, dit gehoor wordt gevoerd door eenpersoon die de nodige kennis heeft van de bijzondere be-hoeften van minderjarigen;
b) een ambtenaar die is opgeleid om in te spelen op de bij-
zondere behoeften van minderjarigen de beslissing met be-trekkingen tot het asielverzoek van een alleenstaande min-derjarige neemt.
3. De lidstaten die gebruik maken van medische onderzoe-
ken om de leeftijd van een alleenstaande minderjarige vast testellen, zorgen ervoor dat:
a) de alleenstaande minderjarige voordat het asielverzoek
wordt behandeld, in een taal waarvan redelijkerwijze mag
worden aangenomen dat hij deze begrijpt, in kennis wordt
gesteld van het feit dat mogelijk een medisch onderzoek zalworden verricht om zijn leeftijd vast te stellen;
b) de beslissing om een asielverzoek van een alleenstaande
minderjarige die heeft geweigerd het medisch onderzoekte ondergaan, af te wijzen, niet enkelop deze weigeringwordt gebaseerd.
Artikel 16
Vaststelling van de feiten tijdens de procedure
1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om de asiel-
zoeker in de gelegenheid te stellen om te voldoen aan zijnverplichting om met de bevoegde autoriteiten samen te werken
teneinde de feiten met betrekking tot zijn verzoek vast te stel-
len.
Een asielzoeker wordt geacht aan zijn verplichting te hebben
voldaan wanneer hij zo volledig mogelijk kennis heeft gegevenvan alle feiten met betrekking tot zijn verzoek die relevant zijnvoor de behandeling ervan en deze voldoende tijdig met allebeschikbare bewijsmiddelen heeft gestaafd om het de beslis-singsautoriteit mogelijk te maken een beslissing te nemen.
2. Een asielzoeker wordt geacht van alle voor zijn verzoek
relevante feiten kennis te hebben gegeven wanneer hij verkla-ringen heeft overgelegd betreffende zijn leeftijd, achtergrond,identiteit, nationaliteit, reisroutes, identiteits- en reisdocumen-ten en de redenen waarom hij vreest te worden vervolgd.
Nadat de asielzoeker zich heeft ingespannen om zijn verklarin-
gen betreffende de relevante feiten met alle beschikbare bewij-zen te staven en een bevredigende verklaring voor het eventu-ele ontbreken van bewijsmateriaal heeft gegeven, stelt de be-slissingsautoriteit bij de beoordeling van het bewijsmateriaalvast of zijn vrees voor vervolging gegrond is.
3. De lidstaten zorgen ervoor dat de beslissingsautoriteit de
asielzoeker, ondanks het eventuele ontbreken van bewijsmate-riaalvoor een aantalvan zijn verkl aringen, het voordeelvan detwijfel geeft wanneer aan de volgende voorwaarden is voldaan:
a) de asielzoeker heeft een oprechte inspanning geleverd om
zijn verzoek te staven;
b) alle beschikbare bewijzen zijn verkregen en, waar mogelijk,
gecontroleerd;
c) de met het onderzoek belaste instantie is ervan overtuigd
dat de verklaringen van de asielzoeker samenhangend enaannemelijk zijn en niet in strijd met algemeen bekende
feiten die relevant zijn voor zijn asielverzoek.
Artikel 17
Bewaring in afwachting van een beslissing van de beslis-
singsautoriteit
1. Onverminderd artikel 18, mogen de lidstaten een asiel-
zoeker niet in bewaring houden om de enkele reden dat zijnasielverzoek moet worden onderzocht voordat door de beslis-singsautoriteit een beslissing wordt genomen.
De lidstaten kunnen een asielzoeker slechts tijdens de behan-
deling van het asielverzoek in bewaring nemen wanneer dezebewaring overeenkomstig een in de nationale wet- of regelge-ving voorgeschreven procedure objectief nodig is voor eendoeltreffende behandeling van het verzoek of wanneer het,gezien het persoonlijke gedrag van de asielzoeker, zeer waar-schijnlijk is dat deze anders zal verdwijnen.
2.
De lidstaten kunnen een asielzoeker ook in bewaring ne-
men tijdens de behandeling van zijn asielverzoek, wanneer er
redenen zijn om aan te nemen dat de beperking van zijn bewe-
gingsvrijheid nodig is om sneleen besl issing te kunnen nemen.Bewaring om die reden mag niet langer duren dan twee weken.
3. De lidstaten voorzien in de mogelijkheid van een eersterechterlijke toetsing en in vervolg toetsen door een rechter vanhet bevel tot bewaring van ingevolge lid 1 in bewaring geno-men asielzoekers.
De lidstaten zorgen ervoor dat de rechterlijke instantie die
wordt aangezocht om het beveltot bewaring te toetsen be-voegd is te toetsen of de bewaring in overeenstemming ismet de bepalingen van dit artikel.
Artikel 18
Bewaring na instemming met de overname overeenkom-
stig Verordening ... van de Raad
1.
De lidstaten mogen de asielzoeker vanaf het ogenblik
waarop een andere lidstaat ermee heeft ingestemd hem overte nemen of terug te nemen overeenkomstig Verordening . . .van de Raad [tot vaststelling van de criteria en instrumenten omte bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behan-deling van een asielverzoek dat door een onderdaan van eenderde land bij één van de lidstaten wordt ingediend] tot op hetogenblik waarop de asielzoeker aan de andere lidstaat wordtovergedragen in bewaring houden teneinde te voorkomen dathij verdwijnt of illegaal op hun grondgebied verblijft. Bewaringom deze reden mag niet langer duren dan van één maand.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat de autoriteit die wordtaangezocht om het bevelte toetsen, bevoegd is om de recht-matigheid van de bewaring te onderzoeken overeenkomstig debepalingen van dit artikel.
Artikel 19
Procedure in geval van intrekking van het asielverzoek
1. Wanneer een asielzoeker zijn asielverzoek uitdrukkelijk
intrekt, zorgen de lidstaten ervoor dat de beslissingsautoriteiteen beslissing neemt overeenkomstig deze richtlijn om de be-handeling van het verzoek te beëindigen of, mits de informatieom dat te doen beschikbaar is, het verzoek op een anderegrond af te wijzen.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/163
2. De lidstaten kunnen ook bepalen dat de beslissingsauto-
riteit kan beslissen de behandeling te beëindigen zonder eenbeslissing te nemen. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor datde beslissingsautoriteit een aantekening maakt in het dossier.
Artikel 20
Procedure ingeval het asielverzoek impliciet wordt inge-
trokken of ingeval impliciet van het asielverzoek wordt
afgezien
1. Wanneer er een gegronde reden is om aan te nemen dat
een asielzoeker zijn asielverzoek impliciet heeft ingetrokken ofdat hij impliciet van dit verzoek heeft afgezien, zorgen delidstaten ervoor dat de beslissingsautoriteit een beslissing neemtovereenkomstig deze richtlijn om de behandeling van het ver-zoek te beëindigen of, mits de informatie om dat te doenbeschikbaar is, het verzoek op een andere grond af te wijzen.
De lidstaten kunnen aannemen dat de asielzoeker zijn asielver-
zoek impliciet heeft ingetrokken of dat hij er impliciet vanheeft afgezien wanneer is vastgesteld dat:
a) hij niet binnen een redelijke termijn heeft voldaan aan zijn
meldingsplicht of andere verplichtingen tot kennisgeving,heeft nagelaten te antwoorden op verzoeken om informatie
die overeenkomstig artikel 16 van wezenlijk belang zijn
voor zijn asielverzoek of niet is verschenen voor een per-soonlijk gehoor zoals bedoeld in de artikelen 10, 11 en 12;
b) hij is verdwenen of de plaats waar hij verbleef of werd
vastgehouden zonder toestemming heeft verlaten, zonderbinnen een redelijke termijn contact met de bevoegde au-toriteit op te nemen.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat de asielzoeker die zich
opnieuw bij de bevoegde autoriteit meldt nadat een beslissingom de behandeling van zijn asielverzoek te beëindigen is ge-nomen zoals bedoeld in lid 1, het recht heeft te verzoeken datzijn asielverzoek opnieuw in behandeling wordt genomen.
De lidstaten zorgen ervoor dat deze persoon niet in strijd met
het beginselvan non-refoul ement wordt uitgezet.
De lidstaten kunnen de beslissingsautoriteit toestaan de behan-
deling van het asielverzoek weer op te nemen in de fase waarindeze werd beëindigd.
Artikel 21
De rol van de UNHCR
1. De lidstaten zorgen ervoor dat de UNHCR:
a) toegang heeft tot de asielzoekers, met inbegrip van asielzoe-
kers in bewaring en in transitzones van luchthavens ofhavens;
b) toegang heeft tot gegevens over individuele asielverzoeken,
over het verloop van de procedure en over de genomenbeslissingen, mits de asielzoeker daarmee instemt;
c) bij de uitoefening van zijn toezichthoudende taak in het
kader van artikel35 van het Verdrag van Genève in el kefase van de procedure in verband met individuele asielver-zoeken zijn zienswijze kan geven.2. Lid 1 geldt ook voor organisaties die ingevolge een over-
eenkomst met een lidstaat namens de UNHCR op het grond-gebied van die lidstaat optreden.
Artikel 22
Gegevensbescherming
1. De lidstaten delen de informatie betreffende individuele
asielverzoeken niet mede aan de autoriteiten van het land vanherkomst van de asielzoeker.
2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te
zorgen dat het opvragen van gegevens bij de autoriteiten vanhet land van herkomst ten behoeve van de behandeling vaneen individueel asielverzoek, niet tot gevolg heeft dat dezeautoriteiten te weten komen dat de betrokkene om asielheeft
verzocht.
HOOFDSTUK III
PROCEDURES IN EERSTE INSTANTIE
Afdeling I
Artikel 23
Doel van de versnelde procedures
1. De lidstaten kunnen een versnelde procedure vaststellen
of handhaven voor:
a) de behandeling van asielverzoeken die op grond van afde-
ling II niet ontvankelijk worden geacht;
b) de behandeling van asielverzoeken die op grond van afde-
ling III kennelijk ongegrond worden geacht;
c) de behandeling van op grond van afdeling IV ongegrond
geachte asielverzoeken;
d) de behandeling van hernieuwde asielverzoeken in het kader
van de bepalingen van afdeling V;
e) het nemen van een beslissing inzake de binnenkomst van
asielzoekers op het grondgebied van een lidstaat overeen-
komstig afdeling VI.
2. De lidstaten beschouwen alle andere procedures volgens
welke asielverzoeken worden behandeld, als normale procedu-res.
Artikel 24
Termijnen voor een versnelde procedure
1. De lidstaten zorgen ervoor dat de beslissingsautoriteit een
beslissing in het kader van de versnelde procedure neemt bin-nen drie maanden nadat het verzoek van de betrokken persoonis ingediend.
2. De in lid 1 vastgestelde termijn kan met drie maanden
worden verlengd wanneer daarvoor gegronde redenen bestaan.NL C 291 E/164 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Een verlenging van de termijn in een specifiek geval is niet
geldig, tenzij de asielzoeker, de rechtskundig adviseur of andereraadsman die hem bijstaat of vertegenwoordigt daarvan in ken-nis is gesteld.
3. De niet-naleving van de in de leden 1 en 2 vastgestelde
termijnen heeft tot gevolg dat het asielverzoek volgens de nor-male procedure wordt behandeld, tenzij de lidstaten besluitendat een asielzoeker die zelf de in de leden 1 en 2 bedoeldeniet-naleving heeft veroorzaakt, zich niet kan beroepen op ditgevolg van de niet-naleving van de termijnen, in het bijzonderingeval hij heeft nagelaten de informatie te verstrekken welkehij redelijkerwijs wordt geacht te verstrekken overeenkomstigartikel16 of ingevalhij heeft nagel aten te verschijnen voor eenpersoonlijk gehoor als bedoeld in de artikelen 10, 11 en 12.
4. De lidstaten kunnen besluiten dat een beslissing geacht
wordt in het kader van de versnelde procedure te zijn genomenin gevallen waarin na afloop van de in de leden 1 en 2 be-doelde termijnen kan worden vastgesteld dat de asielzoekerzonder redelijke grond en te kwader trouw informatie heeftachtergehouden die, indien deze in die fase van de procedurebekend was geweest, zou hebben geleid tot een beslissing inhet kader van de versnelde procedure.
5. Dit artikelis niet van toepassing wanneer een l idstaat een
andere lidstaat verzoekt een asielzoeker over te nemen over-eenkomstig Verordening . . . van de Raad [tot vaststelling vande criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat ver-antwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek datdoor een onderdaan van een derde land bij één van de lidstatenwordt ingediend].
Afdeling II
Artikel 25
Niet-ontvankelijke asielverzoeken
De lidstaten kunnen een asielverzoek als niet-ontvankelijk af-
wijzen:
a) wanneer een andere lidstaat, of Noorwegen of IJsland, over-
eenkomstig de criteria en instrumenten ter vaststelling vande lidstaat die voor de behandeling van een door een onder-daan van een derde land of een staatloze in één van delidstaten ingediend asielverzoek verantwoordelijk is, heefterkend voor de behandeling van het verzoek verantwoorde-lijk te zijn;
b) wanneer een land dat geen lidstaat is ingevolge artikel 26
voor de asielzoeker als eerste land van asiel wordt be-schouwd;
c) wanneer een land dat geen lidstaat is ingevolge de artikelen
27 en 28 voor de asielzoeker als een veilig derde land wordtbeschouwd;
d) wanneer een ander land dan het land van herkomst van de
asielzoeker om uitlevering heeft verzocht en dat land eenandere lidstaat is of een derde land dat overeenkomstig dein bijlage I uiteengezette beginselen als een veilig derde landkan worden beschouwd, mits de uitlevering aan dit landrechtmatig is;
e) in gevalvan een aankl acht door een internationaalstrafhof.Artikel 26
Toepassing van het begrip eerste land van asiel
Een land kan als eerste land van asiel voor een asielzoeker
worden beschouwd, wanneer de asielzoeker als vluchteling ofom andere redenen die rechtvaardigen dat hem beschermingwordt verleend tot dat land is toegelaten en wanneer hij zelf debescherming van dat land die in overeenstemming is met dedesbetreffende in het internationale recht vastgelegde normen,nog kan inroepen.
Artikel 27
Aanmerking van landen als veilige derde landen
1. De lidstaten kunnen een derde land voor het behandelen
van asielverzoeken uitsluitend op grond van de in bijlage Iuiteengezette beginselen als een veilig derde land beschouwen.
2. De lidstaten kunnen wetgeving handhaven of invoeren
die het mogelijk maakt landen bij wet of voorschrift als veiligederde landen aan te merken. Deze wetten of voorschriftenmoeten verenigbaar zijn met artikel28.
3. De lidstaten waar op de datum van de inwerkingtreding
van deze richtlijn wetten of voorschriften van kracht zijn waar-bij landen als veilige derde landen worden aangemerkt en diedeze wetten of voorschriften wensen te handhaven, stellen deCommissie daarvan binnen zes maanden na de vaststelling vandeze richtlijn in kennis en delen haar zo spoedig mogelijk allelatere wijzigingen hiervan mede.
De lidstaten stellen de Commissie zo spoedig mogelijk in ken-
nis van de invoering van wetten of voorschriften waarbij lan-den na de vaststelling van deze richtlijn als veilige derde landenworden aangemerkt alsmede van alle latere wijzigingen hier-van.
De lidstaten geven specifieke redenen aan voor de aanmerking
van landen als veilige derde landen en voor elke uitsluiting oftoevoeging van een veilig derde land.
Artikel 28
Toepassing van het begrip veilig derde land
1. Een land dat op grond van de in bijlage I uiteengezette
beginselen een veilig derde land is, kan voor een bepaaldeasielzoeker, niettegenstaande welke lijst ook, alleen als een vei-lig derde land worden beschouwd wanneer:
a) de asielzoeker bindingen of nauwe banden heeft met het
land of de gelegenheid heeft gehad de bescherming van deautoriteiten van dit land in te roepen;
b) er redenen zijn om aan te nemen dat die bepaalde asielzoe-
ker tot het grondgebied van dat land zal worden toegelatenof opnieuw zalworden toegel aten en
c) er geen redenen zijn om aan te nemen dat het land in zijn
specifieke omstandigheden geen veilig derde land is.
2. Bij de tenuitvoerlegging van een op dit artikel gebaseerde
beslissing dienen de lidstaten de asielzoeker een document inde taalvan het derde l and te verschaffen waarin de autoriteitenvan dat land ervan in kennis worden gesteld dat het verzoekniet inhoudelijk is onderzocht.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/165
Afdeling III
Artikel 29
Kennelijk ongegronde asielverzoeken
De lidstaten kunnen een asielverzoek als kennelijk ongegrond
afwijzen wanneer de beslissingsautoriteit heeft vastgesteld dat:
a) de asielzoeker bij de indiening van zijn asielverzoek en de
toelichting van de feiten alleen aangelegenheden aan de orde
heeft gesteld die duidelijk niet relevant zijn voor het Verdrag
van Genève;
b) de asielzoeker afkomstig is uit een veilig land van herkomst
in de zin van de artikelen 30 en 31 van deze richtlijn;
c) de asielzoeker prima facie krachtens Richtlijn . . . van de
Raad [voorstelvoor een richtl ijn van de Raad betreffendeminimumnormen voor de erkenning en de status van on-derdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen
of als personen die anderszins internationale bescherming
behoeven] is uitgesloten van de vluchtelingenstatus.
Artikel 30
Aanmerking van landen als veilige landen van herkomst
1. De lidstaten kunnen een land voor de behandeling van
asielverzoeken uitsluitend op grond van de in bijlage II uiteen-gezette beginselen als een veilig land van herkomst beschou-wen.
2. De lidstaten kunnen wetgeving handhaven of invoeren
die het mogelijk maakt landen bij wet of voorschrift als veiligelanden van herkomst aan te merken. Deze wetten of voor-schriften moeten verenigbaar zijn met artikel31.
3. De lidstaten waar op de datum van de inwerkingtreding
van deze richtlijn wetten of voorschriften van kracht zijn over-eenkomstig welke landen als veilige landen van herkomst wor-den aangemerkt en die deze wetten of voorschriften wensen tehandhaven, stellen de Commissie daarvan binnen zes maandenna de vaststelling van deze richtlijn in kennis en delen haar zospoedig mogelijk alle latere wijzigingen hiervan mede.
De lidstaten stellen de Commissie zo spoedig mogelijk in ken-
nis van de invoering van wetten of voorschriften waarbij lan-den na de vaststelling van deze richtlijn als veilige landen vanherkomst worden aangemerkt alsmede van alle latere wijzigin-gen hiervan.
De lidstaten geven specifieke redenen aan voor de aanmerking
van landen als veilige landen van herkomst en voor elke uit-sluiting of toevoeging van een land als een veilig land vanherkomst.
Artikel 31
Toepassing van het begrip veilig land van herkomst
Een land dat op grond van de in bijlage II uiteengezette begin-
selen een veilig land van herkomst is, kan voor een bepaaldeasielzoeker alleen als een veilig land van herkomst wordenbeschouwd wanneer deze de nationaliteit van dat land heeftof, wanneer hij staatloos is, hij voorheen in dit land zijn ge-wone verblijfplaats had, en wanneer er geen redenen zijn om
het land in zijn specifieke omstandigheden niet als een veiligland van herkomst te beschouwen.
Afdeling IV
Artikel 32
Ongegronde asielverzoeken
De lidstaten kunnen een asielverzoek in het kader van de ver-
snelde procedure afwijzen wanneer:
a) de asielzoeker de autoriteiten zonder gegronde reden heeft
misleid wat zijn identiteit en/of nationaliteit betreft doorvalse informatie te verstrekken of door relevante informatiedie een negatieve invloed op de beslissing had kunnen heb-ben, achter te houden;
b) de asielzoeker geen informatie heeft verstrekt om met een
redelijke mate van zekerheid zijn identiteit of nationaliteitvast te stellen en er ernstige redenen bestaan om aan tenemen dat hij een identiteits- of reisdocument dat ertoekon bijdragen zijn identiteit of nationaliteit vast te stellen,te kwader trouw heeft vernietigd of zich daarvan heeft ont-daan;
c) de asielzoeker opzettelijk valse of misleidende verklaringen
heeft afgelegd die van wezenlijk belang zijn voor de onder-steuning van de bij zijn asielverzoek overgelegde bewijzen;
d) de asielzoeker een hernieuwd asielverzoek heeft ingediend
waarin geen nieuwe feiten aan de orde worden gesteld diebetrekking hebben op zijn bijzondere omstandigheden of desituatie in zijn land van herkomst;
e) de asielzoeker zonder redelijke grond heeft nagelaten zijn
asielverzoek eerder in te dienen hoewel hij ruimschoots de
gelegenheid had dat te doen, en enkel een verzoek indient
teneinde de uitvoering van een eerdere of van een op han-den zijnde beslissing die tot zijn verwijdering zou leiden, uitte stellen of te verijdelen;
f) de asielzoeker de verplichtingen van artikel 16 en artikel 20,
lid 1, van deze richtlijn niet is nagekomen;
g) de asielzoeker het grondgebied van de lidstaat onrechtmatig
is binnengekomen of zijn verblijf op onrechtmatige wijzeheeft verlengd en zich, gezien de omstandigheden van zijnbinnenkomst, niet zo snelmogel ijk bij de autoriteiten heeftaangemeld;
h) de asielzoeker een gevaar oplevert voor de veiligheid van de
lidstaat of voor de gemeenschap van die lidstaat wegens eenbijzonder ernstig misdrijf waarvoor hij, bij gewijsde is ver-oordeeld.
Het asielverzoek kan alleen worden afgewezen wanneer de
beslissingsautoriteit heeft vastgesteld dat de asielzoeker krach-tens Richtlijn . . . van de Raad [voorstel voor een richtlijn vande Raad betreffende minimumnormen voor de erkenning en destatus van onderdanen van derde landen en staatlozen alsvluchtelingen of als personen die anderszins internationale be-scherming behoeven] geen gegronde vrees heeft voor vervol-ging.NL C 291 E/166 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
Afdeling V
Artikel 33
Hernieuwde verzoeken
1. De lidstaten kunnen een specifieke procedure goedkeuren
of handhaven die tot een voorafgaand onderzoek zoals bedoeldin lid 2 leidt wanneer een persoon een hernieuwd asielverzoekindient:
a) nadat het vorig verzoek werd ingetrokken op grond van
artikel19 of 20,
b) nadat een definitieve beslissing werd bereikt inzake het vo-
rig verzoek.
2. Een hernieuwd asielverzoek moet eerst aan een voor-
afgaand onderzoek worden onderworpen om uit te makenof, na de intrekking van het vorig verzoek of na de definitievebeslissing inzake dit verzoek:
a) de persoonlijke omstandigheden van de asielzoeker of zijn
juridische situatie veranderd zijn; of
b) er nieuwe gegevens voorhanden zijn die erop wijzen dat een
voor de asielzoeker gunstigere beslissing zou kunnen of hadkunnen worden genomen; of
c) de beslissing inzake een vorig asielverzoek op een onjuiste
of bedrieglijke grond werd genomen; of
d) er andere gronden in het kader van het intern recht zijn om
dat hernieuwd verzoek nader te onderzoeken.
Indien een van de in de punten a), b), c) en d) uiteengezette
redenen van toepassing is, en de betrokken asielzoeker buiteneigen schuld er niet toe in staat was die in dit lid uiteengezetteredenen in het kader van de vorige procedure te bevestigen, inhet bijzonder door bij een rechtbank een beroep in te stellen,zalhet verzoek verder worden behandel d overeenkomstigHoofdstuk II.
Artikel 34
Procedureregels
1. De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers wier verzoek
aan een voorafgaand onderzoek ingevolge artikel 33 wordt
onderworpen, de in artikel9 opgesomde waarborgen genieten.
2. De lidstaten kunnen in hun intern recht regels inzake het
voorafgaand onderzoek ingevolge artikel 33 neerleggen. Die
regels kunnen onder meer:
a) de betrokken asielzoeker ertoe verplichten feiten te vermel-
den en bewijzen te leveren die een nieuwe procedure recht-vaardigen;
b) het overleggen van de nieuwe gegevens door de betrokken
asielzoeker vereisen binnen een termijn na de verkrijgingervan;
c) het te verrichten voorafgaand onderzoek toestaan op grond
van uitsluitend schriftelijke toelichtingen zonder persoonlijkonderhoud.
De regels mogen de toegang voor asielzoekers tot een nieuwe
procedure niet onmogelijk maken en evenmin leiden tot daad-werkelijke ontzegging of vergaande inperking van een derge-lijke toegang.3. De lidstaten zorgen ervoor dat:
a) de beslissingsautoriteit die inzake het vorig verzoek de be-
slissing heeft genomen, verantwoordelijk is voor het voor-afgaand onderzoek;
b) de asielzoeker op passende wijze op de hoogte wordt ge-
steld omtrent de uitkomst van het voorafgaand onderzoek,en, ingevalhet verzoek niet verder zalworden behandel d,van de desbetreffende redenen en de mogelijkheden om eenen ander in rechte te betwisten;
c) indien een van de in artikel 33, lid 2, bedoelde situaties zich
voordoet, de beslissingsautoriteit het hernieuwd verzoek zospoedig mogelijk overeenkomstig hoofdstuk II verder be-handelt.
Afdeling VI
Artikel 35
Grensprocedures
1. Overeenkomstig het bepaalde in dit artikel kunnen de
lidstaten, in overeenstemming met de wetgeving of regelgeving
die op het tijdstip van de goedkeuring van deze richtlijn vankracht is, specifieke procedures handhaven om aan de grenseen beslissing te nemen omtrent de toegang tot hun grond-gebied van asielzoekers die zijn aangekomen en een asielver-zoek hebben ingediend, zulks voor zover die wetgeving ofregelgeving verenigbaar is met de artikelen 5, 6, 8, lid 2, 13,lid 1, 14, lid 1 en lid 2, 15, 17, 21 en 22.
2. Deze procedure mag ook worden toegepast op asielzoe-
kers die aankomen in transitzones van luchthavens en havens.
3. De lidstaten zorgen ervoor dat de wetgeving of de regel-
geving voorschriften voor die specifieke procedures bevat metbetrekking tot de behandeling van verzoeken en de beslissingomtrent het verzoek, de toegang tot rechtsbijstand en vertegen-woordiging, de procedure, duur en voorwaarden van de bewa-ring alsook eventuele geldende termijnen.
4. De lidstaten zorgen ervoor dat een beslissing tot afwijzing
van toegang tot het grondgebied van een lidstaat op grond vaneen reden die met het asielverzoek samenhangt, binnen tweeweken wordt genomen, waarbij deze termijn met niet meer dantwee weken kan worden verlengd na toestemming van eenbevoegde rechterlijke instantie in het kader van een bij wetvoorgeschreven procedure.
5. Niet-naleving van de in dit artikel bedoelde termijnen
leidt ertoe dat de asielzoeker toegang tot het grondgebiedvan de lidstaat wordt verleend met het oog op de behandelingvan zijn verzoek overeenkomstig de andere bepalingen vandeze richtlijn. De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers aanwie toegang overeenkomstig deze procedure wordt geweigerd,in aanmerking komen voor de waarborgen van Hoofdstuk IV.
6. De weigering van toegang tot het grondgebied kan de
beslissing inzake het asielverzoek niet vervangen, tenzij zij ge-baseerd is op een verwerping van het asielverzoek na eenonderzoek op grond van de feiten van de zaak door de auto-riteiten die bevoegd zijn op het gebied van asiel- en vluchte-lingenwetgeving.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/167
Afdeling VII
Artikel 36
Intrekking of nietigverklaring van de vluchtelingenstatus
De lidstaten zorgen ervoor dat een onderzoek mag beginnen
om de vluchtelingenstatus van een bepaald persoon in te trek-ken of nietig te verklaren, wanneer gegevens aan het lichtkomen waaruit blijkt dat er redenen zijn om de geldigheidvan de vluchtelingenstatus opnieuw te onderzoeken.
Artikel 37
Procedureregels
1. Wanneer in een lidstaat een beslissingsautoriteit de kwa-
lificatie van een vluchteling opnieuw onderzoekt, wordt denietigverklaring of de intrekking van een vluchtelingenstatusin het kader van de normale procedure overeenkomstig dezerichtlijn onderzocht.
Wanneer in een lidstaat een rechtbank of een andere instantie
de kwalificatie van een vluchteling opnieuw onderzoekt, wordtde nietigverklaring of de intrekking van een vluchtelingenstatusonderzocht onder dezelfde voorwaarden als die welke geldenvoor de toetsing van in het kader van de normale proceduregenomen beslissingen.
2. De lidstaten mogen van de artikelen 9 tot 12 afwijken
wanneer het voor de bevoegde instantie feitelijk onmogelijk isom aan die artikelen te voldoen.
HOOFDSTUK IV
BEROEPSPROCEDURES
Artikel 38
Het recht op een doeltreffend beroep op een rechter
1. De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers gerechtigd
zijn tot het instellen van een doeltreffend beroep op een rech-ter met betrekking tot een beslissing die inzake hun asielver-zoek is genomen.
2. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde be-
roepsmogelijkheid de mogelijkheid omvat van een onderzoekvan zowel feitelijke als juridische gronden.
3. De lidstaten zorgen ervoor dat:
a) een weigering om de behandeling van een verzoek na de
onderbreking ervan overeenkomstig de artikelen 19 en 20te hervatten, en
b) een verlenging van de termijn overeenkomstig artikel 24ook kunnen worden onderworpen aan een onderzoek door
middelvan beroepsprocedures voor een rechter.
Artikel 39
Bezwaar- en beroepsprocedures tegen beslissingen die in
het kader van de normale procedure werden genomen
1. De lidstaten staan asielzoekers die beroep instellen op de
rechter tegen een beslissing die in het kader van de normaleprocedure werd genomen, toe om op het grondgebied van de
betrokken lidstaat te blijven in afwachting van de uitkomstervan. De lidstaten staan asielzoekers die een in het kadervan de normale procedure genomen beslissing ter toetsing wil-len voorleggen aan een bestuursorgaan voorafgaand aan hetberoep op een rechter, eveneens toe om op het grondgebiedvan de betrokken lidstaat te blijven in afwachting van de uit-komst ervan.
2. De lidstaten mogen van lid 1 afwijken krachtens wetge-
ving of regelgeving die geldt op de datum waarop deze richtlijntot stand komt.
3. Wanneer het intern recht erin voorziet dat het een asiel-
zoeker niet is toegestaan op het grondgebied van de betrokkenlidstaat te blijven in afwachting van de uitkomst van het be-waar of beroep, zorgen de lidstaten ervoor dat de rechter de
bevoegdheid heeft om te bepalen of een dergelijke asielzoeker,
gezien de bijzondere omstandigheden van het geval, al dan nietop het grondgebied van de betrokken lidstaat mag blijven, enwel op verzoek van de asielzoeker of ambtshalve.
4. Er mag geen uitzetting plaatsvinden voordat de rechter
een beslissing heeft genomen in het geval bedoeld in lid 3. Delidstaten mogen in een uitzondering voorzien ingeval redenenvan nationale veiligheid of openbare orde de asielzoeker uit-sluiten van verblijf op het grondgebied van de betrokken lid-staat.
Artikel 40
Bezwaar- en beroepsprocedures tegen beslissingen die in
het kader van de versnelde procedure werden genomen
1. De lidstaten regelen in hun intern recht de gevallen
waarin asielzoekers die een beroep instellen tegen of verzoeken
om toetsing van een beslissing die in het kader van de ver-
snelde procedure werd genomen, geen toestemming krijgen omop het grondgebied van de betrokken lidstaat te blijven inafwachting van de uitkomst ervan.
2. In dergelijke gevallen zorgen de lidstaten ervoor dat een
rechter de bevoegdheid heeft om te bepalen of deze asielzoe-ker, gezien de bijzondere omstandigheden van zijn geval, aldan niet op het grondgebied van de betrokken lidstaat magblijven, en wel op verzoek van de betrokken asielzoeker ofambtshalve.
3. Er mag geen uitzetting plaatsvinden voordat de rechtbank
een uitspraak heeft gedaan in het in lid 2 bedoelde geval. Delidstaten mogen in een uitzondering voorzien in de volgendegevallen:
a) wanneer een asielverzoek niet-ontvankelijk is zoals bedoeld
in artikel25;
b) wanneer een rechter reeds een verzoek van de betrokken
asielzoeker om op het grondgebied van de betrokken lid-staat te blijven heeft verworpen, en na die verwerping, geennieuwe relevante feiten zijn voorgelegd met betrekking totde bijzondere omstandigheden van de asielzoeker of zijnland van herkomst;NL C 291 E/168 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
c) wanneer een hernieuwd verzoek niet verder zalworden
behandeld overeenkomstig Hoofdstuk II zoals bedoeld inartikel33;
d) wanneer redenen van nationale veiligheid of openbare orde
de asielzoeker uitsluiten van verblijf aan de grens, in detransitzones van luchthavens of havens of op het grond-gebied van de betrokken lidstaat.
Artikel 41
Termijnen en strekking van het onderzoek in beroep of
bezwaar
1. De lidstaten stellen het volgende vast:
a) redelijke termijnen voor het instellen van een beroep en, zo
nodig, voor het indienen van bezwaar; deze termijnen kun-nen korter zijn voor het instellen van een beroep en hetindienen van bezwaar met betrekking tot beslissingen diewerden genomen in het kader van de versnelde procedure;
b) alle andere nodige regels voor het instellen van een beroep
en, zo nodig, voor het indienen van bezwaar;
c) bevoegdheden waarbij de rechter gemachtigd is om de be-
slissing van de beslissingsautoriteit te handhaven en te ver-nietigen;
d) regels waarbij, indien de rechter een beslissing vernietigt, hij
ofwelde zaak naar de besl issingsautoriteit voor een nieuwebeslissing moet terugwijzen, of zelf een beslissing ten prin-cipale omtrent het verzoek moet nemen.
2. De lidstaten leggen de voorwaarden vast waaronder ervan
kan worden uitgegaan dat een asielzoeker zijn bezwaar ofberoep impliciet heeft ingetrokken of daarvan heeft afgezien,en weltezamen met de regel s inzake de procedure die indergelijke gevallen moet worden gevolgd.
HOOFDSTUK V
ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN
Artikel 42
Non-discriminatie
De lidstaten leggen deze richtlijn ten uitvoer zonder onder-
scheid naar geslacht, ras, nationaliteit, lidmaatschap van eenbijzondere sociale groep, gezondheidstoestand, kleur, etnischeafstamming of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal,godsdienst of levensbeschouwing, politieke of andere overtui-ging, lidmaatschap van een nationale minderheid, vermogen,geboorte, handicaps, leeftijd of seksuele geaardheid of landvan herkomst.Artikel 43
Sancties
De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn op
schendingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vast-gestelde nationale voorschriften, en treffen alle maatregelendie nodig zijn voor de handhaving van deze sancties. De aldusvastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en af-schrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk opde in artikel45 genoemde datum in kennis van die voorschrif-ten en delen alle latere desbetreffende wijzigingen onverwijldmede.
Artikel 44
Verslag
Uiterlijk twee jaar na de in artikel 45 genoemde datum brengt
de Commissie het Europees Parlement en de Raad verslag uitover de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten, en stelt zijalle nodige wijzigingen voor. De lidstaten doen de Commissiealle informatie toekomen die deze nodig heeft voor het opstel-len van dit verslag. Na de indiening van het verslag brengt deCommissie minstens om de twee jaar aan het Europees Parle-ment en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richt-lijn in de lidstaten.
Artikel 45
Omzetting
De lidstaten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-
gen in werking treden die nodig zijn om uiterlijk op 1 januari2005 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissiedaarvan onverwijld in kennis.
In die bepalingen wordt naar deze richtlijn verwezen of er
wordt naar verwezen bij de officiële bekendmaking van diebepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgestelddoor de lidstaten.
De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen
van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn val-lende gebied vaststelden.
Artikel 46
Inwerkingtreding
Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende
op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Euro-
pese Gemeenschappen .
Artikel 47
Bestemming van deze richtlijn
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/169
BIJLAGE I
BEGINSELEN OP GROND WAARVAN EEN LAND ALS EEN VEILIG DERDE LAND WORDT AANGEMERKT
I.Vereisten
Een land wordt als een veilig derde land beschouwd wanneer het ten aanzien van vreemdelingen of staatlozen waarvoor
de aanmerking geldt, aan de volgende twee voorwaarden voldoet:
A. het neemt steeds de normen in acht die zijn neergelegd in het internationaal recht betreffende de bescherming van
vluchtelingen;
B. het neemt steeds de basisnormen in acht die zijn neergelegd in het internationaal recht betreffende de mensenrechten
waarvan niet mag worden afgeweken in oorlogstijd of in een andere noodsituatie die een bedreiging vormt voor het
voortbestaan van de natie.
A.In het internationaal recht betreffende de bescherming van de vluchtelingen neergelegde normen
1. Een veilig derde land is ieder land dat het Verdrag van Genève heeft geratificeerd en de daarin de vervatte bepalingen
betreffende de rechten van de als vluchtelingen erkende en toegelaten personen in acht neemt, en dat ten aanzien vanpersonen die als vluchtelingen wensen te worden erkend en toegelaten, over een asielprocedure beschikt die aan devolgende voorschriften voldoet:
— De asielprocedure is bij wet voorgeschreven.
— De beslissingen over asielverzoeken worden objectief en onpartijdig genomen.— Asielzoekers mogen aan de grens of op het grondgebied van het land blijven zolang er geen beslissing is
genomen over hun verzoek.
— Asielzoekers hebben recht op een persoonlijk onderhoud en kunnen zo nodig gebruik maken van de diensten
van een tolk.
— Asielzoekers wordt niet de mogelijkheid ontzegd contact op te nemen met de UNHCR of andere hulporganisaties
die namens de UNHCR optreden, zulks ingevolge een overeenkomst met het betrokken land.
— De mogelijkheid bestaat om tegen de beslissing over ieder asielverzoek of wanneer de toetsing van de beslissing
daadwerkelijk mogelijk is, bij een hogere administratieve instantie of een rechterlijke instantie in beroep te gaan.
— De UNHCR of andere hulporganisaties die namens de UNHCR optreden ingevolge een overeenkomst met het
betrokken land, kunnen over het algemeen contact opnemen met de asielzoekers en met de autoriteiten ominformatie te verkrijgen over individuele asielverzoeken, het verloop van de procedure en de genomen beslis-
singen, en zij kunnen, wat individuele asielverzoeken betreft, bij de uitoefening van hun toezichthoudende taken
uit hoofde van artikel35 van het Verdrag van Genève bij deze autoriteiten de nodige stappen ondernemen.
2. Desalniettemin kan een land dat het Verdrag van Genève niet heeft geratificeerd, toch als veilig derde land worden
aangemerkt wanneer het aan de volgende voorwaarden voldoet:
— het eerbiedigt steeds het verbod tot uitzetting of terugleiding, zoals vastgelegd in de Overeenkomst van de
Organisatie voor Afrikaanse Eenheid betreffende specifieke aspecten van vluchtelingenproblemen in Afrika van10 september 1969, en het heeft hiertoe ten aanzien van de asielzoeker een procedure ingevoerd die over-eenstemt met de bovengenoemde beginselen; of
— het neemt de conclusies in acht van de Verklaring van Cartagena betreffende de vluchtelingen van
19-22 november 1984, om te garanderen dat de nationale wetgevingen en regelingen de beginselen en criteriavan het Verdrag van Genève weergeven, en dat een minimumnorm voor de behandeling van de vluchtelingenwordt vastgesteld; of
— het neemt niettemin steeds de normen in acht die in het Verdrag van Genève zijn neergelegd met betrekking tot
de rechten van de personen die internationale bescherming behoeven in de zin van dit Verdrag, en het past tenaanzien van personen die een dergelijke bescherming wensen, een procedure toe die overeenstemt met debovengenoemde beginselen; of
— het beantwoordt, zoals bevestigd door de UNHCR, op een andere wijze aan de behoefte aan internationale
bescherming van deze personen, hetzij door samenwerking met de UNHCR of andere hulporganisaties dienamens de UNHCR optreden, dan welop andere door de UNHCR daartoe geschikt geachte wijzen.
Wat deel A betreft, is een veilig derde land ook een land dat het Verdrag van Genève heeft geratificeerd, en, hoewel
het (nog) geen procedure bezit die in overeenstemming is met de onder punt 1 genoemde beginselen, niettemin
steeds in de praktijk de normen toepast die in het Verdrag van Genève zijn neergelegd met betrekking tot de rechtenvan personen die internationale hulp behoeven, zulks in de zin van dit Verdrag, en zoals bevestigd door de UNHCR.
B.In het internationaal recht betreffende de mensenrechten neergelegde basisnormen
1. Een veilig derde land is ieder land dat het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden van 1950 (hierna „Europees Verdrag” genoemd) heeft geratificeerd, of zowel het Internati-onaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966 (hierna het „Internationaal Verdrag” genoemd) alshet Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1984 (hierna
„Verdrag tegen foltering” genoemd), en steeds de normen in acht neemt die daarin zijn neergelegd met betrekking tot
het recht op leven, het verbod op foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling, het verbod opslavernij en dienstbaarheid, het verbod op strafrecht met terugwerkende kracht, het recht op erkenning als eenpersoon voor de wet, het verbod om een persoon op te sluiten uitsluitend op grond van het feit dat hij een
contractuele verplichting niet kan nakomen, en het recht op vrijheid van gedachten, van geweten en van godsdienst-
beoefening.NL C 291 E/170 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26.11.2002
2. Een van de normen die in acht moeten worden genomen om een land als veilig derde land aan te merken, houdt in
dat het land doeltreffende maatregelen neemt om te garanderen dat vreemdelingen of staatlozen niet worden
verwijderd in strijd met artikel3 van het Europees Verdrag, artikel7 van het InternationaalVerdrag of artikel3van het Verdrag tegen foltering.
II.Procedure
Iedere algemene beoordeling van de inachtneming van deze normen om een land te kunnen aanmerken als veilig derde
land in het algemeen en ten aanzien van bepaalde vreemdelingen of staatlozen in het bijzonder, moet gebaseerd zijn op
een reeks informatiebronnen, zoals bijvoorbeeld verslagen van diplomatieke missies, van internationale en niet-gouver-
nementele organisaties en persberichten. De lidstaten kunnen met name gebruik maken van de door de UNHCRverstrekte informatie.
Het verslag over de algemene beoordeling zal openbaar worden gemaakt.Wanneer de lidstaten enkel in het kader van een afzonderlijke beslissing de veiligheid van een derde land met betrekking
tot een welbepaalde asielzoeker beoordelen, moet een dergelijke beslissing niet gebaseerd zijn op een algemene beoor-
deling zoals hierboven bedoeld.
BIJLAGE II
BEGINSELEN OP GROND WAARVAN EEN LAND ALS VEILIG LAND VAN HERKOMST WORDT AANGE-
MERKT
I.Vereisten
Een land wordt als veilig land van herkomst beschouwd wanneer het steeds de basisnormen in acht neemt die zijn
neergelegd in het internationaal recht betreffende de mensenrechten, waarvan niet mag worden afgeweken in oorlogstijdof in een andere noodsituatie die een bedreiging vormt voor het voortbestaan van de natie, en wanneer het aan de
volgende voorwaarden voldoet:
A. het beschikt over democratische structuren en de volgende rechten worden er steeds geëerbiedigd: het recht op
vrijheid van gedachten, van geweten en van godsdienstbeoefening, het recht op vrijheid van meningsuiting, het rechtop vreedzaam vergaderen en de vrijheid van vereniging met anderen, met inbegrip van het recht om vakbonden opte richten en daarvan lid te zijn, en het recht om rechtstreeks of via vrij gekozen vertegenwoordigers aan het bestuur
van het land deel te nemen;
B. het laat toe dat internationale organisaties en NGO's op de naleving van de mensenrechten toezicht houden;C. het is een rechtsstaat waar de volgende rechten steeds worden geëerbiedigd: het recht op vrijheid en veiligheid, het
recht op erkenning als persoon voor de wet, alsmede van de gelijkheid voor de wet;
D. het neemt steeds doeltreffende maatregelen tegen schendingen van burgerrechten en politieke rechten, en zo nodig
ook uitzonderlijke maatregelen;
E. het is een stabiell and.
II.Procedure
Iedere algemene beoordeling van de inachtneming van deze normen om een land aan te merken als veilig land van
herkomst, moet gebaseerd zijn op een reeks informatiebronnen, zoals bijvoorbeeld verslagen van diplomatieke missies ofvan internationale en niet-gouvernementele organisaties en persberichten. De lidstaten kunnen met name gebruik makenvan de door de UNHCR verstrekte informatie.
Het verslag over de algemene evaluatie zal openbaar worden gemaakt.
Wanneer de lidstaten enkel in het kader van een afzonderlijke beslissing de veiligheid van een land van herkomst met
betrekking tot een welbepaalde asielzoeker beoordelen, moet een dergelijke beslissing niet gebaseerd zijn op eenalgemene beoordeling zoals hierboven bedoeld.NL 26.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 291 E/171