Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong (ingediend door de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag)

TOELICHTING

I. PROCEDURE

1. Op 11 juli 2002 heeft de Commissie haar voorstel voor een Verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong goedgekeurd [Document COM(2002) 377 def.]. Het voorstel werd diezelfde dag ter goedkeuring voorgelegd aan de Raad en het Europees Parlement, overeenkomstig artikel 251 van het Verdrag.

2. Op 5 juni 2003 heeft het Europees Parlement in eerste lezing advies uitgebracht over het voorstel.

3. Dit voorstel is een gewijzigde versie van het oorspronkelijke voorstel, waarin de door de Commissie aanvaarde amendementen van het Europees Parlement zijn verwerkt.

4. Het Europees Parlement heeft 136 amendementen op het oorspronkelijke voorstel goedgekeurd. De Commissie heeft in de plenaire vergadering van 6 juni 2003 aangegeven dat zij meer dan de helft van de amendementen geheel of gedeeltelijk kon aanvaarden, met enige redactionele aanpassingen. De amendementen die de Commissie niet kon aanvaarden zijn: 2, 4, 6, 10, 14, 15, 21 (punt 6), 25, 30, 31, 33, 36, 37, 38, 44, 46, 55, 58, 59, 60, 62, 63, 64, 65, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 75, 76, 77, 78, 80, 81, 83, 86, 87 (het middelste deel), 88 (eerste deel), 90, 100, 101, 102, 103, 105, 106, 107, 109, 112, 114, 117, 118, 119, 122 (eerste deel), 123, 125, 126, 127, 128, 129, 135, 136, 137, 139, 140, 143.

5. De amendementen die in het herziene voorstel zijn overgenomen zijn vet gedrukt en onderstreept. Een aantal amendementen is herschreven om de consistentie van de terminologie in het voorstel te waarborgen, dan wel om de tekst aan te passen aan de benadering van de Raad. De nummering van de artikelen is aangepast om rekening te houden met een aantal amendementen.

II. DOELSTELLINGEN VAN HET VOORSTEL

6. Het voorstel betreft de herformulering en modernisering van specifieke communautaire voorschriften betreffende de officiële controles van levensmiddelen van dierlijke oorsprong. Het voorstel omvat specifieke voorschriften voor officiële controles op vlees en vleesproducten, levende tweekleppige weekdieren, visserijproducten en melk en melkproducten. Het voorstel is onderdeel van het pakket herformulering van communautaire hygiënevoorschriften, voorstel COM (2000) 438 def.

7. Het hoofddoel van het voorstel is de bestaande voorschriften meer op wetenschappelijke inzichten en risicobeoordeling te baseren, en ze in overeenstemming te berengen met de hygiënevoorschriften voor exploitanten zoals voorgesteld in de andere delen van het pakket herformulering van de hygiënevoorschriften.

III. OVERZICHT VAN DE AMENDEMENTEN VAN HET EUROPEES PARLEMENT

Technische en redactionele amendementen

8. Een groot aantal van de voorgestelde amendementen is gericht op het verbeteren van het voorstel in technisch en redactioneel opzicht. Dit zijn de amendementen 1, 5, 7, 8, 9, 13, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 23, 24, 26, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 50, 53, 54, 55, 56, 58, 59, 66, 67, 74, 76, 78, 79, 84, 104, 105, 106, 108, 110, 111, 112, 113, 114, 115, 117, 118, 129, 137.

9. De Commissie stemt in met de meeste van deze amendementen (in enkele gevallen met redactionele wijzigingen). Bepaalde amendementen verscherpen de voorschriften echter onnodig. In andere gevallen wordt een meer passende formulering voorgesteld, met het oog op de werkzaamheden in de Raad. Deze amendementen moeten derhalve worden verworpen. Dit zijn: 2, 14, 44, 46, 55, 58, 59, 67, 68, 69, 75, 76, 77, 78, 80, 105, 106, 112, 114, 117, 118, 119, 128, 129, 137.

Overbrenging van vereisten van de bijlagen naar de artikelen (artikel 4)

10. Amendement 21 wil verzekeren dat alle basiseisen met betrekking tot officiële controles van vlees in de artikelen worden opgenomen. Dit zou de voedingsindustrie rechtszekerheid bieden. Amendement 21 is in principe aanvaardbaar, onder voorbehoud van redactionele wijzigingen. Punt 6 van het amendement kan echter niet worden aanvaard, aangezien het in strijd is met het beleid van de Commissie inzake het gebruik maken van eigen personeel voor bepaalde controleactiviteiten.

Verband met de toekomstige Verordening betreffende officiële controles van diervoeders en levensmiddelen

11. De amendementen 4, 25 en 70 betreffen onderwerpen die al behandeld worden in het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende officiële controles van diervoeders en levensmiddelen [COM(2003)52 def.], met name de kosten, de beroepsmogelijkheden en in geringere mate ook de kwestie van sancties. Deze amendementen kunnen niet worden aanvaard, aangezien de betreffende punten geregeld dienen te worden in de voorgestelde Verordening betreffende officiële controles van diervoeders en levensmiddelen.

Flexibiliteit voor kleine ondernemingen (considerans 9 en artikel 16)

12. Drie amendementen (3, 15 en 138) zijn gericht op het invoeren van meer flexibiliteit ten aanzien van officiële controles in kleine vleesverwerkende bedrijven.

13. De amendementen 3 en 138 zijn aanvaardbaar (onder voorbehoud van redactionele wijzigingen), aangezien zij verwijzen naar de flexibiliteit als overeengekomen in het kader van het politiek akkoord (op het niveau van de Raad) betreffende de andere onderdelen van het pakket herformulering van de hygiënevoorschriften [voorstel COM(2000) 438 def.]. Amendement 15 kan niet worden aanvaard aangezien het het begrip "kleine ambachtelijke bedrijven" invoert, een concept dat in strijd is met het algemene voedselveiligheidsbeleid van de Commissie.

Comitologie ( Artikel 17, Artikel 18 en Bijlage 1, Hoofdstuk 3, Sectie IX.G)

14. Een aantal amendementen houdt verband met het thema comitologie. Amendement 38 schrapt de mogelijkheid van comitologie, maar die wordt gedeeltelijk opnieuw ingevoerd door 116, 120 en 131 (en enkele andere amendementen die hieronder besproken worden), en met name door amendement 130.

15. Amendement 38 kan niet worden aanvaard omdat het de Commissie de mogelijkheid ontneemt om uitvoeringsbesluiten te nemen en de bijlagen te amenderen. De amendementen 116, 120 en 131 kunnen in principe geheel of gedeeltelijk worden aanvaard, onder voorbehoud van redactionele wijzigingen. Amendement 130 wordt begroet aangezien het de Commissie opnieuw de mogelijkheid biedt om uitvoeringsbesluiten te nemen of bepaalde voorschriften via comitologie te wijzigen.

Invoer (artikelen 8 t/m 15)

16. De amendementen 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36 en 37 voeren in de tekst eisen betreffende de invoer van producten in die voorheen in "Hygiëne 2" waren opgenomen. Dit komt in principe overeen met de benadering van de Commissie en de Raad. De gedetailleerde eisen in deze amendementen zijn echter niet altijd consistent met de benadering van de Commissie en de Raad, en overlappen hier en daar het voorstel van de Commissie inzake officiële controles van diervoeders en levensmiddelen. De amendementen 30, 31, 33, 36 en 37 kunnen derhalve niet worden aanvaard. De overige amendementen dienen ingrijpend herschreven te worden.

Informatie over de voedingsketen (Bijlage I, Hoofdstuk 1, sectie I.2.A)

17. Een aantal amendementen is gericht op het invoeren van flexibiliteit in het systeem van informatie over de voedingsketen (informatie van het bedrijf die de dieren naar het slachthuis moet vergezellen). Dit zijn de amendementen 47, 48, 49, 51, 71, 72, 73, 101, 102, 103 en 107.

18. Amendementen 47, 48, 49 en 51 zijn aanvaardbaar. De amendementen 71, 72, 73, 101, 102, 103 en 107 echter zouden het systeem verwateren en ineffectief maken. Wat meer in het bijzonder de identificatie van dieren betreft: dieren waarvan de identiteit niet kan worden vastgesteld, zouden in principe niet voor menselijke consumptie geslacht moeten worden. Deze amendementen kunnen daarom niet worden aanvaard.

Gezondheidsmerk (Bijlage I, Hoofdstuk 1, Sectie I.2.G, paragraaf 3)

19. In het kader van het politiek akkoord in de Raad over "Hygiëne 2" is besloten dat gezondheidsmerken beperkt zullen worden tot rood vlees (pluimvee en konijnen dus niet) op het niveau van het slachthuis, aangezien men van mening was dat systematische officiële inspectie per karkas alleen op dit niveau noodzakelijk is.

20. De amendementen 60, 62, 63, 64 en 65 kunnen niet worden aanvaard aangezien zij niet bij deze benadering aansluiten. Amendement 61 kan, gedeeltelijk en onder voorbehoud van redactionele wijzigingen, worden aanvaard, aangezien het bepaalde aspecten van het gezondheidsmerken aanpast aan de praktijksituatie in slachthuizen.

Visuele postmortem inspectie (Bijlage I, Hoofdstuk 3, Sectie IV.B, paragraaf 2)

21. Op basis van wetenschappelijk advies (van het SCVPH, het Wetenschappelijk Comité voor veterinaire maatregelen in verband met de volksgezondheid) was de mogelijkheid van visuele postmorteminspectie van bepaalde categorieën mestvarkens in de tekst van de Commissie opgenomen. Amendement 109 elimineert deze mogelijkheid en kan daarom niet worden aanvaard.

Gebruikmaking van eigen personeel bij controleactiviteiten (Artikel 4)

22. De tekst van de Commissie voorziet in de mogelijkheid dat eigen personeel van het bedrijf bepaalde controleactiviteiten verricht. Enkele van de amendementen zijn erop gericht dit personeel duidelijk binnen de sfeer van de bevoegde autoriteit te brengen. De Commissie meent dat deze twee dingen gescheiden moeten worden gehouden. De amendementen 81, 83 en 87 (gedeeltelijk) kunnen daarom niet worden aanvaard.

23. De rest van amendement 87 kan echter worden aanvaard; de Commissie stemt er mee in een paar aanvullende eisen in te voeren voor vestigingen die eigen personeel gebruiken voor controleactiviteiten. Amendement 100 kan niet worden aanvaard aangezien het een deel van de noodzakelijke flexibiliteit inzake de opleiding van personeel wegneemt.

24. Een aantal amendementen perkt het gebruik van eigen personeel sterk in. Deze amendementen, namelijk 127, 135, 136, 139 en 140, kunnen niet worden aanvaard.

Aanwezigheid van de officiële dierenarts (Bijlage I, Hoofdstuk 2, Sectie II, paragraaf 2(a), subparagraaf 1)

25. Amendement 85 kan worden aanvaard, onder voorbehoud van redactionele aanpassingen, aangezien het stelt dat de aanwezigheid van de officiële dierenarts in kleine slachthuizen gebaseerd dient te zijn op een analyse van de risico's. Dit komt overeen met het oorspronkelijke voorstel van de Commissie.

Opleiding (Bijlage I, Hoofdstuk 2, Sectie IV.A)

26. De Commissie Milieubeheer heeft een groot aantal amendementen goedgekeurd betreffende de opleidingseisen voor officiële dierenartsen en officiële assistenten. Dit zijn de amendementen 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98 en 99. Deze amendementen zijn bijna alle zeer technisch. Enkele zijn echter gericht op invoering van flexibiliteit ten aanzien van opleidingseisen voor dierenartsen die kleine ambachtelijke bedrijven controleren.

27. Vrijwel alle amendementen kunnen worden aanvaard aangezien zij technische specificaties bevatten die min of meer aansluiten bij het algemene voedselveiligheidsbeleid. De amendementen 88 (gedeeltelijk) en 90 kunnen niet worden aanvaard aangezien zij gericht zijn op meer flexibiliteit inzake deze opleiding van dierenartsen; deze flexibiliteit is al voldoende geregeld in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie.

Levende tweekleppige weekdieren en visserijproducten (Bijlage II, Sectie I, punt 4(b) en (c), en Bijlage III, punt 1)

28. Een aantal amendementen heeft specifiek betrekking op levende tweekleppige weekdieren en visserijproducten. De meeste daarvan betreffen het probleem van mariene biotoxines in weekdieren. Dit zijn de amendementen 6, 121, 122, 123, 124, 125 en 126. De amendementen 121 en 124 zijn welkom aangezien ze nuttige specificaties bevatten.

29. De amendementen 6, 122 (gedeeltelijk) en 123 kunnen niet worden aanvaard aangezien daardoor de bepalingen inzake mariene biotoxines onnodig verzwakt worden. Amendement 125 kan niet worden aangezien het een specificatie bevat die tot verwarring kan leiden. Amendement 126 kan niet worden aangezien het de vrijheid van handelen van de bevoegde autoriteit in geval van risico's onnodig beperkt.

Divers

30. Dit betreft de amendementen inzake verschillende andere onderwerpen. De amendementen 11 en 12 betreffen de reikwijdte van de Verordening (artikel 1), 19 betreft het mededelen van de lijsten van erkende inrichtingen (artikel 3, paragraaf 3), 52 het welzijn van dieren (Bijlage I, Hoofdstuk 1, Sectie I.2.C), 57 noodslachtingen (Bijlage I, Hoofdstuk 1, Sectie I.2.D, punt 6), 82 de taken van officiële assistenten (Bijlage I, Hoofdstuk 2, Sectie I(b), 110 de erkende dierenarts (Bijlage I, Hoofdstuk 3, Sectie VII.B, punt 3), 132 en 133 "uitgesproken seksuele geur" in varkensvlees (Bijlage I, Hoofdstuk 1, Sectie II.E(p), en 134 de aanwezigheid van de bevoegde autoriteit in uitsnijderijen (Bijlage I, Hoofdstuk 2, Sectie II, punt 5).

31. Er zijn bepaalde technische wijzigingen in de tekst aangebracht om die meer in overeenstemming te brengen met het Interinstitutioneel Akkoord van 22 december 1998 betreffende de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving (PB C 73 van 17.3.1999, blz. 1), dat is opgesteld naar aanleiding van Verklaring nr. 39 gehecht aan de Slotakte van het Verdrag van Amsterdam over de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving. Overeenkomstig de punten (b) en (g) van dat Akkoord is de tekst herzien om rekening te houden met de gemeenschappelijke richtsnoeren en de in punt a) van het Akkoord genoemde gemeenschappelijke handleiding.

Conclusie

Overeenkomstig artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag wijzigt de Commissie haar voorstel zoals hierboven beschreven.

2002/0141 (COD)

Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong

(voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4, onder b),

Gezien het voorstel van de Commissie [1],

[1] PB C ... van ....., blz. .....

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité [2],

[2] PB C ... van ....., blz. .....

Gezien het advies van het Comité van de Regio's [3],

[3] PB C ... van ....., blz. .....

Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag [4],

[4] PB C ... van ....., blz. .....

Overwegende hetgeen volgt:

(1) In Verordening (EG) nr. .../... van het Europees Parlement en van de Raad van ...... inzake levensmiddelenhygiëne [5] zijn algemene hygiënevoorschriften vastgelegd die gelden voor alle levensmiddelen, terwijl specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. .../... van het Europees Parlement en van de Raad van ...... houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong [6].

[5] PB C ... van ....., blz. .....

[6] PB C ... van ....., blz. .....

(2) In Verordening (EG) nr. .../... van het Europees Parlement en van de Raad van ...... inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen [7] zijn de algemene voorschriften vastgelegd voor de uitvoering van officiële controles op levensmiddelen.

[7] PB C ... van ....., blz. .....

(3) Richtlijn 2002/99/EG van de Raad van 16 december 2002 stelt veterinairrechtelijke voorschriften voor de productie, de verwerking, de distributie en het binnenbrengen van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong vast [8].

[8] PB L 18 van 23.1.2003.

(4) Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 stelt gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten vast [9].

[9] PB L 273 van 10.10.2003, blz.1.

(5) Naast de algemene regels voor het verrichten van officiële controles op voedingsmiddelen dienen er ook specifieke voorschriften bepaald te worden voor officiële controles op producten van dierlijke oorsprong, om rekening te kunnen houden met specifieke aspecten in verband met dergelijke producten.

(6) De voorschriften voor officiële controles op producten van dierlijke oorsprong dienen alle aspecten te bestrijken die van belang zijn voor de bescherming van de volksgezondheid en de gezondheid en het welzijn van dieren. Deze voorschriften dienen gebaseerd te zijn op de meest recente informatie en zullen dus moeten worden aangepast naarmate nieuwe gegevens beschikbaar worden.

(7) De communautaire wetgeving betreffende voedselveiligheid dient te berusten op een degelijke wetenschappelijke basis. Met het oog daarop dient de Europese Autoriteit voor de Voedselveiligheid geraadpleegd te worden telkens wanneer dat noodzakelijk is.

(8) De aard en de intensiteit van de officiële controles dienen gebaseerd te zijn op een beoordeling van de risico's voor de gezondheid van mens en dier, de aspecten in verband met het welzijn van dieren en met de geschiktheid van het product, gelet op de soort en categorie dieren, het type productieproces en de betreffende exploitant van een levensmiddelenbedrijf.

(9) Officiële controles dienen rekening te houden met de nodige flexibiliteit voor traditionele productie, afgelegen gebieden, en structurele eisen, als bepaald in Verordening (EG) nr. .../... [betreffende levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong]. Deze flexibele aanpak mag er echter niet toe leiden dat het algemene peil van hygiëne daalt.

(10) Er dienen officiële controles van de productie van vlees te worden verricht om te verzekeren dat de hygiënevoorschriften worden nageleefd en dat voedselverwerkende bedrijven voldoen aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen. Deze officiële controles dienen te bestaan uit audits van de activiteiten van de voedselproducenten, met inbegrip van goede hygiënische praktijken en op HACCP-procedures (Hazard Analysis and Critical Control Points), en uit inspectie-activiteiten.

(11) Er dienen officiële controles van de productie van levende tweekleppige weekdieren en visserijproducten te worden verricht om te verzekeren dat aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen wordt voldaan. Officiële controles van de productie van levende tweekleppige weekdieren dienen onder andere gericht te zijn op heruitzettings- en productiegebieden voor levende tweekleppige weekdieren, en op het eindproduct.

(12) Bovendien dienen er officiële controles van de productie van melk en melkproducten te worden verricht om te verzekeren dat aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen wordt voldaan. Officiële controles van de productie van melk en melkproducten dienen onder andere gericht te zijn op de producerende bedrijven, op rauwe melk bij de inzameling, en op verwerkte melkproducten.

(13) Om te verzekeren dat in de Gemeenschap ingevoerde producten van dierlijke oorsprong voldoen aan de communautaire wetgeving inzake levensmiddelen en diervoeders, in het bijzonder aan Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 [10], dan wel aan voorschriften die door de Gemeenschap als ten minste gelijkwaardig zijn erkend, is het nodig specifieke regels vast te leggen voor de organisatie van officiële controles op de invoer van deze producten.

[10] PB L 31 van 1.2.2002, blz. 31.

(14) De nodige maatregelen ter uitvoering van deze verordening dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [11].

[11] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

(15) Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel is het noodzakelijk en zinvol, voor de verwezenlijking van de doelstellingen van deze Verordening, om voorschriften vast te stellen betreffende technische kwesties in verband met officiële controles. Deze Verordening gaat niet verder dan nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken, overeenkomstig Artikel 5, lid 3, van het Verdrag,

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

Onderwerp, werkingssfeer en definitiEs

Artikel 1 Onderwerp en werkingssfeer

Deze Verordening bevat specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong, ter aanvulling op de voorschriften die zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. .../... [van het Europees Parlement en de Raad van ... inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen].

Deze Verordening is alleen van toepassing op officiële controles van de activiteiten van exploitanten van levensmiddelenbedrijven en personen op wie Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] van toepassing is.

Deze Verordening is van toepassing onverminderd de diergezondheidsvoorschriften voor het binnenbrengen van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong in Richtlijn 2002/99/EG.

Artikel 2 Definities

1. Voor de doeleinden van deze Verordening zijn de in de volgende Verordeningen vastgelegde definities van overeenkomstige toepassing:

a) Verordening (EG) nr. 178/2002

b) Verordening (EG) nr. .../... [inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen],

c) Verordening (EG) nr. .../... [inzake levensmiddelenhygiëne],

d) Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong],

e) Verordening (EG) nr. 1774/2002.

2. Daarnaast zijn de volgende definities van toepassing:

a) "Officiële dierenarts": een dierenarts die, overeenkomstig artikel 8, lid 1, gekwalificeerd is om als zodanig op te treden en door de bevoegde autoriteit is aangesteld.

b) "Erkende dierenarts": een dierenarts die door de bevoegde autoriteit is aangewezen om specifieke officiële controles uit te voeren namens de autoriteit.

c) "Officiële assistent": een functionaris die, overeenkomstig artikel 8, lid 1, gekwalificeerd is om als zodanig op te treden, die door de bevoegde autoriteit is aangesteld en die werkt onder het gezag en de verantwoordelijkheid van een officiële dierenarts.

d) "Gezondheidsmerk": een door of onder verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts aangebracht merk dat aangeeft dat aan de voorschriften van deze Verordening is voldaan.

HOOFDSTUK II

OFFICIËLE CONTROLES VAN INRICHTINGEN IN DE GEMEENSCHAP

Artikel 3 Erkenning van inrichtingen

1. Waar communautaire of nationale wetgeving voorschrijft dat inrichtingen erkend moeten worden, dient de bevoegde autoriteit een bezoek ter plaatse te brengen.

De bevoegde autoriteit mag inrichtingen alleen erkennen als aangetoond is dat die aan de relevante eisen van Verordening (EG) nr. .../... [inzake levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] en aan andere relevante eisen van de levensmiddelenwetgeving voldoen.

Bij inrichtingen die met hun activiteiten beginnen, kan de bevoegde autoriteit een voorwaardelijke erkenning verlenen als bij een bezoek ter plaatse blijkt dat aan alle in deze Verordening genoemde eisen inzake infrastructuur en uitrusting is voldaan.

De bevoegde autoriteit verleent alleen volledige erkenning als bij een herhaald bezoek binnen drie maanden na de voorlopige erkenning blijkt dat aan de overige voorschriften van de relevante wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen is voldaan.

2. Erkende inrichtingen ontvangen een erkenningsnummer, aangevuld met codes om de geproduceerde typen producten van dierlijke oorsprong aan te geven.

Voor de groothandel kan het erkenningsnummer worden aangevuld met een tweede nummer dat de eenheden of groepen eenheden die producten van dierlijke oorsprong verkopen of produceren, aangeeft.

3. De lidstaten houden bijgewerkte lijsten bij van erkende inrichtingen, met de bijbehorende erkenningnummers.

De lidstaten stellen deze lijsten ter beschikking van andere lidstaten en het publiek op een wijze die kan worden bepaald overeenkomstig de in artikel 19, lid 2 bedoelde procedure.

Artikel 4 Vers vlees

De lidstaten dragen er zorg voor dat officiële controles van vers vlees worden uitgevoerd overeenkomstig Bijlage I. Met het oog daarop gelden de volgende voorschriften:

1. Officiële dierenartsen en officiële assistenten dienen gekwalificeerd te zijn en opleidingen te volgen overeenkomstig Sectie IV van Hoofdstuk 2 van Bijlage I.

2. De officiële dierenarts voert overeenkomstig Sectie I.I.1 van Hoofdstuk 1 van Bijlage I audits uit in slachthuizen, wildverwerkingsinrichtingen en uitsnijderijen die vers vlees op de markt brengen, in het bijzonder ten aanzien van:

a) goede hygiënische praktijken;

b) Op HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Points) gebaseerde procedures.

3. De officiële dierenarts voert, overeenkomstig Sectie I.I.2 van Hoofdstuk 1 van Bijlage I, en de specifieke eisen van Hoofdstuk 3 van Bijlage I, inspecties uit in slachthuizen, wildverwerkingsinrichtingen en uitsnijderijen die vers vlees op de markt brengen, in het bijzonder ten aanzien van:

a) informatie over de voedingsketen;

b) antemortemkeuringen;

c) het welzijn van dieren;

d) postmortemkeuringen;

e) gespecificeerd risicomateriaal en andere dierlijke bijproducten; en

f) laboratoriumtests.

4. Gezondheidsmerken op karkassen van tamme eenhoevigen, gefokte wilde zoogdieren met uitzondering van haasachtigen en groot wild, alsmede op halve en kwart karkassen en delen geproduceerd door halve karkassen in drie stukken voor de groothandel te snijden, worden in slachthuizen en wildverwerkende inrichtingen aangebracht overeenkomstig Sectie I.I.2 van Hoofdstuk 1 van Bijlage I.

Gezondheidsmerken worden aangebracht door of onder verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts wanneer bij de officiële controles geen gebreken zijn geconstateerd die het vlees ongeschikt voor menselijke consumptie maken.

5. Na de controles als bedoeld in lid 2 en 3 te hebben uitgevoerd, neemt de officiële dierenarts de nodige maatregelen overeenkomstig Sectie I.2.H en Sectie II van Hoofdstuk 1 van Bijlage I, met name ten aanzien van:

a) de mededeling van de keuringsresultaten;

b) beslissingen betreffende de informatie over de voedingsketen;

c) beslissingen betreffende levende dieren;

d) beslissingen betreffende het welzijn van dieren; en

e) beslissingen betreffende vlees.

6. Officiële assistenten mogen de officiële dierenarts bijstaan bij officiële controles die worden uitgevoerd overeenkomstig Sectie I van Hoofdstuk 2 van Bijlage I. In dat geval werken de officiële assistenten als onderdeel van een onafhankelijk team.

7. De lidstaten dragen er zorg voor dat zij over voldoende personeel beschikken om de officiële controles uit te voeren overeenkomstig Sectie I van Hoofdstuk 1 van Bijlage I en met de frequentie als aangegeven in Sectie II van Hoofdstuk 2 van die bijlage.

8. De bevoegde autoriteit volgt een risicogebaseerde benadering bij het bepalen van het aantal personeelsleden dat bij de slachtlijn in een bepaald slachthuis aanwezig dient te zijn.

Het aantal personeelsleden dient voldoende te zijn om te verzekeren dat aan alle voorschriften van deze verordening wordt voldaan.

9. De lidstaten kunnen slachthuishuispersoneel toestaan te assisteren bij officiële controles, door bepaalde specifieke taken uit te voeren, onder toezicht van de officiële dierenarts, in verband met de productie van vlees van pluimvee, haasachtigen, mestvarkens en mestkalveren, overeenkomstig Sectie III van Hoofdstuk 2 van Bijlage I.

10. Het slachthuispersoneel dat de in lid 9 bedoelde taken uitvoert, dient:

a) gekwalificeerd te zijn en opleidingen te volgen overeenkomstig Sectie IV.B van Hoofdstuk 2 van Bijlage I;

b) onafhankelijk te handelen van slachthuispersoneel dat in de productie werkzaam is; en

c) alle gebreken en tekortkomingen aan de officiële dierenarts te melden.

11. Overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 19, lid 2, kunnen bepalingen worden goedgekeurd die lidstaten in staat stellen om de bepalingen van lid 9 ook van toepassing te verklaren op vlees van andere diersoorten.

Artikel 5 Levende tweekleppige weekdieren

Officiële controles van de productie en het in de handel brengen van levende tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, levende manteldieren en levende mariene buikpotigen worden uitgevoerd overeenkomstig Bijlage II.

Artikel 6 Visserijproducten

Officiële controles van visserijproducten worden uitgevoerd overeenkomstig Bijlage III .

Artikel 7 Rauwe melk en melkproducten

Officiële controles van rauwe melk en melkproducten worden uitgevoerd overeenkomstig Bijlage IV.

HOOFDSTUK III

iNVOER

Artikel 8 Lijsten van derde landen en delen van derde landen van waaruit invoer van gespecificeerde producten van dierlijke oorsprong is toegestaan

1. Producten van dierlijke oorsprong mogen alleen worden ingevoerd vanuit een derde land of een deel van een derde land dat voorkomt op een lijst die is opgesteld en bijgewerkt overeenkomstig de procedure als bedoeld in Artikel 19, lid 2.

Deze lijsten kunnen worden gecombineerd met andere lijsten die zijn opgesteld voor doeleinden van volksgezondheid en de gezondheid van dieren.

2. Bij het opstellingen en bijwerken van de in lid 1 bedoelde lijsten wordt met name rekening gehouden met:

a) de wetgeving van het derde land inzake:

i) producten van dierlijke oorsprong;

ii) het gebruik van diergeneesmiddelen, inclusief de voorschriften inzake het verbod op of de machtiging tot het gebruik daarvan, het in de handel brengen ervan, en de voorschriften inzake administratie en inspectie;

iii) de bereiding en het gebruik van diervoeders, met inbegrip van de procedures voor het gebruik van toevoegingsmiddelen en voor de bereiding en het gebruik van gemedicineerde diervoeders, en de hygiënische kwaliteit van de voor de bereiding van het voeder gebruikte grondstoffen en van het eindproduct.

b) de organisatie van de bevoegde autoriteiten van het derde land, hun bevoegdheden en onafhankelijkheid, het toezicht dat op hen wordt uitgeoefend en de autoriteit die zij feitelijk hebben om naleving van de toepasselijke wetgeving af te dwingen;

c) de middelen, met inbegrip van diagnosefaciliteiten, waarover de bevoegde autoriteiten kunnen beschikken;

d) de opleiding van personeel voor het verrichten van officiële controles;

e) de omvang en werking van officiële controles op de invoer van dieren en producten van dierlijke oorsprong;

f) de resultaten van officiële controles door de Gemeenschap in het derde land, met name de resultaten van de beoordeling van de bevoegde autoriteiten, en de actie die de bevoegde autoriteiten hebben ondernomen naar aanleiding van eventuele tot hen gerichte aanbevelingen na die officiële controles;

g) het bestaan en de werking van gedocumenteerde controleprocedures en op prioriteiten gebaseerde controlesystemen;

h) indien van toepassing, de situatie ten aanzien van diergezondheid en procedures voor het informeren van de Commissie en andere relevante internationale lichamen over uitbraken van dierziekten;

i) de garanties die het derde land kan geven met betrekking tot de naleving van communautaire voorschriften, of van gelijkwaardige voorschriften;

(j) de hygiënevoorschriften met betrekking tot productie, vervaardiging, hantering, opslag en verzending die feitelijk worden toegepast op voor de Gemeenschap bestemde producten van dierlijke oorsprong;

k) de ervaring die bij het in de handel brengen van het product uit het derde land is opgedaan en de resultaten van eventueel verrichte invoercontroles;

l) het bestaan en de uitvoering van, en de informatievoorziening over, een erkend programma voor de beheersing van zoönosen;

m) het bestaan en de uitvoering van, en de informatievoorziening over een programma voor de controle op residuen.

Artikel 9 Lijst van inrichtingen in derde landen van waaruit invoer van gespecificeerde producten van dierlijke oorsprong is toegestaan

1. Producten van dierlijke oorsprong mogen allen worden ingevoerd vanuit inrichtingen in derde landen die voorkomen op lijsten die opgesteld zijn en bijgehouden worden overeenkomstig dit artikel, behoudens het bepaalde in lid 4.

2. Een inrichting mag alleen op een lijst als bedoeld in lid 1 worden opgenomen als de bevoegde autoriteit van het derde land van oorsprong garandeert dat:

a) de inrichting voldoet aan:

i) de relevante communautaire voorschriften, met name aan de bepalingen van Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong]; of

ii) aan voorschriften waarvan bij de beslissing om dat derde land op te nemen op de relevante lijst op te nemen, overeenkomstig artikel 8, lid 1, vastgesteld is dat zij gelijkwaardig zijn aan de betreffende communautaire voorschriften;

b) een officiële keuringsdienst in het derde land van oorsprong toezicht houdt op de inrichting; en

c) deze dienst feitelijke bevoegdheden heeft om de inrichting ervan te weerhouden om naar de Gemeenschap te exporteren indien de inrichting de onder a) bedoelde voorschriften niet naleeft.

3. De bevoegde autoriteiten van derde landen die voorkomen op de in artikel 8, lid 1, bedoelde lijsten dienen te garanderen dat lijsten van inrichtingen vanwaar de gespecificeerde producten van dierlijke oorsprong naar de Gemeenschap verzonden mogen worden, opgesteld, regelmatig bijgewerkt en aan de Commissie doorgegeven worden.

4. In afwijking van lid 1 mogen gespecificeerde producten van dierlijke oorsprong afkomstig van inrichtingen die niet op een lijst als bedoeld in lid 1 voorkomen, worden ingevoerd in de volgende gevallen:

a) wanneer in individuele gevallen wordt beslist, volgens de procedure als bedoeld in artikel 19, lid 2, dat de door het derde land geboden garanties ten aanzien van de invoer van gespecificeerde producten van dierlijke oorsprong voldoende zijn om te verzekeren dat aan de eisen van lid 2 wordt voldaan; en

b) in de in Bijlage V genoemde gevallen.

Artikel 10 Lijsten van productiegebieden in derde landen van levende tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, manteldieren en mariene buikpotigen van waaruit invoer is toegestaan

1. Levende tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, manteldieren en mariene buikpotigen mogen alleen worden ingevoerd uit productiegebieden in derde landen die voorkomen op lijsten die opgesteld zijn en bijgewerkt worden overeenkomstig Artikel 9.

2. De eis van lid 1 is niet van toepassing op mantel- en kamschelpen die buiten geclassificeerde productiegebieden zijn verzameld. Officiële controles ten aanzien van mantel- en kamschelpen dienen evenwel te worden uitgevoerd met inachtneming van Bijlage II, Sectie III.

3. Bij het opstellen van de in lid 1 bedoelde lijsten dient in het bijzonder rekening te worden gehouden met de garanties die de bevoegde autoriteit van het derde land kan geven met betrekking tot de naleving van de voorschriften van deze verordening betreffende de classificatie en officiële controle van productiegebieden.

Voordat deze lijsten worden opgesteld, dient een communautair inspectiebezoek ter plaatse plaats te vinden, tenzij:

a) het vastgestelde risico dit niet rechtvaardigt; en

b) bij de beslissing om een bepaald productiegebied op een lijst als bedoeld in lid 1 te plaatsen vastgesteld is dat andere informatie erop wijst dat de bevoegde autoriteit de noodzakelijke garanties kan bieden.

Artikel 11 Lijsten van fabrieksvaartuigen of vriesvaartuigen en door de gezagvoerder van dergelijke vaartuigen te ondertekenen document

1. Visserijproducten die worden ingevoerd van een fabrieksvaartuig of vriesvaartuig onder de vlag van een derde land moeten afkomstig zijn van vaartuigen die voorkomen op een overeenkomstig artikel 9 opgestelde en bijgehouden lijst.

2. Indien visserijproducten rechtstreeks vanaf een fabrieksvaartuig of vriesvaartuig in de Gemeenschap worden geïmporteerd, kan een door de gezagvoerder ondertekend document het ingevolge artikel 15 vereiste document vervangen.

3. De in dit hoofdstuk vastgelegde procedures zijn niet van toepassing op verse visserijproducten die rechtstreeks van een vissersvaartuig onder de vlag van een derde land in de Gemeenschap aan land gebracht worden. Officiële controles met betrekking tot dergelijke visserijproducten dienen te worden verricht overeenkomstig Bijlage III.

Artikel 12 Uitzonderingen op artikel 11, lid 2

In afwijking van artikel 9, lid 2, kan een fabrieksvaartuig of vriesvaartuig op de in artikel 9 bedoelde lijst worden opgenomen,

1. Op basis van een gezamenlijke mededeling van de bevoegde autoriteit van het derde land waarvan het vaartuig de vlag voert en de bevoegde autoriteit van een ander derde land, waaraan het eerstgenoemde land de verantwoordelijkheid voor inspectie van het vaartuig heeft gedelegeerd, onder de volgende voorwaarden:

a) het vlagvoerende derde land komt voor op de lijst van derde landen, opgesteld overeenkomstig artikel 8, van waaruit invoer van visserijproducten is toegestaan;

b) alle visserijproducten van het betreffende vaartuig die bestemd zijn om in de Gemeenschap in de handel gebracht te worden, worden rechtstreeks in het derde land van de vlag aan land gebracht;

c) de bevoegde autoriteit van het vlagvoerende derde land heeft het vaartuig geïnspecteerd en verklaart dat het voldoet aan de communautaire voorschriften; en

d) de bevoegde autoriteit van het vlagvoerende derde land zegt toe het vaartuig regelmatig te zullen inspecteren om te verzekeren dat het blijft voldoen aan de communautaire voorschriften.

2. Op basis van een gezamenlijke mededeling van de bevoegde autoriteit van het derde land waarvan het vaartuig de vlag voert en de bevoegde autoriteit van een lidstaat, waaraan het eerstgenoemde land de verantwoordelijkheid voor inspectie van het vaartuig heeft gedelegeerd, onder de volgende voorwaarden::

a) alle visserijproducten van het betreffende vaartuig die bestemd zijn om in de Gemeenschap in de handel gebracht te worden, worden rechtstreeks in de betreffende lidstaat aan land gebracht;

b) de bevoegde autoriteit van de betreffende lidstaat heeft het vaartuig geïnspecteerd en verklaart dat het voldoet aan de communautaire voorschriften; en

c) de bevoegde autoriteit van de betreffende lidstaat zegt toe het vaartuig regelmatig te zullen inspecteren om te verzekeren dat het blijft voldoen aan de communautaire voorschriften.

3. Gedetailleerde voorschriften voor de tenuitvoerlegging van deze artikelen kunnen worden vastgelegd overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure.

Artikel 13 Kennisgeving van lijsten van inrichtingen, productiegebieden, en fabrieks- en vriesvaartuigen van waaruit gespecificeerde invoer is toegestaan

1. De Commissie zal de door de lidstaten voor de doeleinden van deze verordening aangewezen contactpunten regelmatig kennisgevingen sturen betreffende nieuwe of bijgewerkte lijsten, als bedoeld in artikel 9, lid 1, artikel 10, lid 1, en artikel 11, lid 1, die zij overeenkomstig Artikel 9, lid 3, heeft ontvangen van de bevoegde autoriteiten van derde landen.

Indien geen van de lidstaten binnen vijf dagen na de kennisgeving door de Commissie bezwaar maakt tegen deze nieuwe of bijgewerkte lijsten, wordt invoer vanuit de inrichtingen of vaartuigen op die lijsten toegestaan tien dagen nadat de Commissie de lijsten openbaar heeft gemaakt.

2. Indien na de in lid 1 bedoelde kennisgeving een of meer lidstaten schriftelijke opmerkingen maken, of wanneer de Commissie van mening is dat wijziging van een lijst noodzakelijk is in het licht van relevante informatie in bijvoorbeeld communautaire inspectieverslagen of een kennisgeving van het systeem voor snelle waarschuwingen, informeert zij alle lidstaten en plaatst zij dit punt op de agenda van de volgende vergadering van de relevante sectie van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, met het oog op een beslissing, indien nodig, overeenkomstig de procedure bedoeld in artikel 19, lid 2.

Artikel 14 Bijgewerkte lijsten betreffende invoer

De Commissie draagt er zorg voor dat bijgewerkte versies van alle lijsten bedoeld in artikel 8, lid 1, artikel 9, lid 1, artikel 10, lid 1, en artikel 11, lid 1, voor het publiek beschikbaar zijn.

Artikel 15 Documenten

1. Zendingen van producten van dierlijke oorsprong dienen vergezeld te gaan van een document dat voldoet aan de in Bijlage VI aangegeven eisen wanneer die zendingen in de Gemeenschap worden ingevoerd.

2. Dit document moet attesteren dat de producten voldoen aan:

a) de voorschriften voor dergelijke producten volgens Verordening Verordening (EG) nr. .../... [betreffende levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] of bepalingen die gelijkwaardig zijn aan die voorschriften ; en

b) alle eventuele specifieke voorwaarden voor invoer die zijn vastgesteld overeenkomstig Artikel 19.

3. Documenten kunnen gegevens bevatten die vereist zijn ingevolge andere communautaire wetgeving inzake volksgezondheid en diergezondheid.

4. Uitzonderingen op lid 1 kunnen worden vastgesteld overeenkomstig de procedure bedoeld in artikel 19, lid 2, als het mogelijk is de in lid 2 bedoelde garanties op andere wijze te verkrijgen.

hoofdstuk iv

UITVOERINGSBEPALINGEN

Artikel 16 Flexibiliteit

1. Lidstaten kunnen nationale voorschriften goedkeuren ter aanpassing van de voorschriften in Bijlage I, op voorwaarde dat dergelijke nationale voorschriften niet in strijd zijn met de doelstellingen van de Verordening en:

a) het voortgezette gebruik van traditionele methoden mogelijk maken in alle fasen van de productie, de verwerking of de distributie van levensmiddelen; of

b) tegemoetkomen aan de behoeften van levensmiddelenbedrijven:

i) met een gering productiecijfer; of

ii) gevestigd in regio's met speciale geografische beperkingen.

2. De nationale voorschriften als bedoeld in lid 1 hebben met name betrekking op de volgende onderwerpen in Bijlage I:

a) informatie over de voedingsketen als aangegeven in Sectie I.2.A van Bijlage I en in Sectie II.B van Bijlage I; en

b) de aanwezigheid van de bevoegde autoriteit, afhankelijk van de risicoanalyse als aangegeven in Sectie II.2 van Hoofdstuk 2 van Bijlage I.

3. Een lidstaat die nationale voorschriften als bedoeld in lid 2 wil invoeren, stelt de Commissie en de andere lidstaten daarvan op de hoogte. Deze kennisgeving:

a) omvat een gedetailleerde beschrijving van de voorschriften die naar het oordeel van de betreffende lidstaat aangepast dienen te worden, en de aard van de voorgestelde aanpassing;

b) beschrijft de betrokken inrichtingen;

c) licht de redenen van de aanpassing toe, indien relevant met een samenvatting van:

i) de verrichte gevarenanalyse; en

ii) eventuele genomen maatregelen om te verzekeren dat de aanpassing de doelstellingen van deze verordening niet aantast;

d) verschaft alle andere relevante informatie.

4. De andere lidstaten hebben drie maanden de tijd, met ingang van de datum van ontvangst van de in lid 1 bedoelde kennisgeving, om schriftelijk commentaar aan de Commissie te zenden.

De Commissie kan - en indien zij schriftelijke commentaren van een of meer lidstaten ontvangt, is zij daartoe verplicht - de lidstaten raadplegen in het kader van het in artikel 19, lid 1, bedoelde Comité. De Commissie kan besluiten, overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure, of de geplande maatregelen mogen worden uitgevoerd, indien noodzakelijk met passende wijzigingen. Indien nodig kan de Commissie voorstellen om algemene maatregelen goed te keuren met het oog op de in lid 1 genoemde doelstellingen en met betrekking tot de in lid 2 aangegeven onderwerpen, overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure.

5. Een lidstaat kan nationale voorschriften die de eisen van Bijlage I aanpassen uitsluitend goedkeuren:

a) ingevolge een besluit dat is genomen overeenkomstig lid 4, of

b) indien een maand nadat de in lid 4 bedoelde periode van drie maanden verstreken is, de Commissie de lidstaat niet heeft medegedeeld dat:

i) zij schriftelijk commentaar van andere lidstaten heft ontvangen; of

ii) zij voornemens is om goedkeuring van een besluit als bedoeld onder a) voor te stellen.

Artikel 17 Wijziging van de Bijlagen, uitvoeringsregels en overgangsmaatregelen

Overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure, en indien nodig na het advies van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid te hebben ingewonnen:

a) kunnen de bijlagen I tot en met IV aangepast of aangevuld worden om rekening te houden met wetenschappelijke en technische vooruitgang;

b) kunnen de uitvoeringsregels vastgesteld worden die nodig zijn om een uniforme tenuitvoerlegging van deze Verordening te verzekeren;

c) kunnen overgangsmaatregelen worden vastgelegd .

Artikel 18 Specifieke besluiten

De in artikel 17, lid 2, bedoelde uitvoeringsregels kunnen meer in het bijzonder specificeren:

1. De tests om de prestaties van exploitanten van levensmiddelenbedrijven en hun personeel te toetsen;

2. De methode voor het doorgeven van keuringsresultaten;

3. Criteria om te bepalen, op basis van een risicoanalyse, wanneer de officiële dierenarts niet aanwezig hoeft te zijn in slachthuizen en wildverwerkende inrichtingen gedurende de antemortem- en postmortemkeuringen;

4. Voorschriften betreffende de inhoud van tests voor officiële dierenartsen en officiële assistenten;

5. Microbiologische criteria voor procescontrole in verband met hygiëne in inrichtingen;

6. Alternatieve procedures, serologische of andere laboratoriumtests die garanties bieden die tenminste gelijkwaardig zijn aan specifieke postmortemkeuringsprocedures als beschreven in Bijlage I, Sectie IV, en die dus kunnen vervangen indien de bevoegde autoriteit daartoe besluit;

7. Omstandigheden waarin bepaalde van de specifieke postmortemkeuringen als beschreven in Bijlage I, Sectie IV, niet noodzakelijk zijn, afhankelijk van het bedrijf, de regio of het land van oorsprong en op basis van de principes van risicoanalyse,

8. Voorschriften voor laboratoriumtests;

9. De op vlees toe te passen koudebehandeling in verband met cysticercose en trichinose;

10. De voorwaarden waaronder bedrijven en regio's officieel vrij van cysticercus of trichinae verklaard kunnen worden;

11. De toe te passen methoden bij het onderzoeken op de in Bijlage I, Sectie IV, Hoofdstuk IX genoemde aandoeningen;

12. Voor mestvarkens, criteria voor gecontroleerde onderbrenging en geïntegreerde productiesystemen;

13. Criteria voor de classificatie van productie- en heruitzettingsgebieden voor levende tweekleppige weekdieren in samenwerking met het betreffende communautaire referentielaboratorium, met inbegrip van:

a) grenswaarden en analysemethoden voor mariene biotoxines,

b) virustestprocedures en virologische normen, en

c) bemonsteringsplannen en de methoden en analysetoleranties die moeten worden toegepast om te controleren of aan de criteria wordt voldaan;

14. Gedetailleerde voorschriften voor de tenuitvoerlegging van de artikelen 11 en 12.

15. Organoleptische criteria voor de evaluatie van de versheid van visserijproducten;

16. Analytische grenswaarden, analysemethoden en bemonsteringsplannen voor de officiële controles op visserijproducten als voorgeschreven in Bijlage III, ook ten aanzien van parasieten en in het milieu aanwezige contaminanten;

17. De methode volgens welke de Commissie lijsten van derde landen en inrichtingen in derde landen openbaar zal maken, ingevolge de artikelen 8, 9, 10 en 11;

18. Modellen voor documenten en criteria voor het gebruik van elektronische documenten;

19. Criteria voor het bepalen van het risico dat bepaalde in de Gemeenschap ingevoerde producten van dierlijke oorsprong met zich brengen;

20. Speciale invoervoorwaarden voor bepaalde producten van dierlijke oorsprong, gelet op de daaraan verbonden risico's, de informatie die relevante derde landen hebben verstrekt en, waar nodig, de resultaten van communautaire controles in dergelijke derde landen. Deze speciale invoervoorwaarden kunnen worden ingesteld voor één enkel product van dierlijke oorsprong of voor een groep van producten. Zij kunnen van toepassing zijn op één bepaald derde land, op bepaalde regio's van een derde land, of op een groep van derde landen; en

21. De voorwaarden voor de invoer van producten van dierlijke oorsprong vanuit een derde land of een regio van een derde land ingevolge de tenuitvoerlegging van een akkoord betreffende gelijkwaardigheid, of een bevredigende audit, waarin erkend wordt dat de in dat derde land of die regio toegepaste maatregelen garanties bieden die gelijkwaardig zijn aan die in de Gemeenschap, indien het derde land daarvoor objectieve bewijzen voorlegt.

Artikel 19 Regelgevingsprocedure

1. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, dat is opgericht ingevolge artikel 58 van Verordening (EG) nr. 178/2002.

2. In de gevallen waarin wordt verwezen naar dit lid, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 van dat besluit.

3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.

HOOFDSTUK v

SLOTBEPALINGEN

Artikel 20Deze verordening treedt in werking op twintigste dag na bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

De verordening is van toepassing met ingang van [invullen dd/mm/jj] [12].

[12] Deze verordening zal van toepassing zijn vanaf dezelfde datum als de andere wetsteksten die deel uitmaken van de zogenaamde herschrijving van de hygiënewetgeving.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te Brussel, op

Voor het Europees Parlement Voor de Raad

De Voorzitter De Voorzitter

BIJLAGE I

VERS VLEES

Deze bijlage is van toepassing op slachthuizen, vestigingen waar wild verwerkt wordt en uitsnijderijen.

Hoofdstuk 1

Typen controles en beslissingen naar aanleiding van controles

I. HET TAKENPAKKET VAN DE OFFICIËLE DIERENARTS

I.1 Controles

De officiële dierenarts voert controles in vleesbedrijven uit om na te gaan of de exploitant van een levensmiddelenbedrijf de voorschriften van Verordening (EG) nr. .../... [inzake levensmiddelenhygiëne], Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] en Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten] naleeft en bijgevolg alles in het werk stelt om de veiligheid van het vlees en de toepassing van de goede hygiënische praktijken te waarborgen. Concreet gaat het onder meer om de volgende controles:

A. Audits van de goede hygiënische praktijken.

Gecontroleerd wordt of de exploitanten van levensmiddelenbedrijven continu hun eigen procedures naleven met betrekking tot ten minste:

a) het ontwerp en het onderhoud van de structuur en de uitrusting van het bedrijf;

b) de bedrijfshygiëne (de hygiëne vóór, tijdens en na het productieproces);

c) persoonlijke hygiëne;

d) de opleidingen rond de thema's "hygiëne" en "werkmethoden";

e) beheersing van schadelijk gedierte;

f) het toezicht op de waterkwaliteit;

g) de temperatuurbeheersing;

h) het toezicht op inkomend en uitgaand vlees;

i) het inzamelen, vervoeren, opslaan, hanteren, verwerken en gebruiken of verwijderen van dierlijke bijproducten, met inbegrip van gespecificeerd risicomateriaal, waarvoor de exploitant van het levensmiddelenbedrijf verantwoordelijk is.

B. Audits van de op HACCP (Hazard Analysis en Critical Control Points) gebaseerde procedures.

Deze audits worden uitgevoerd om na te gaan of alle HACCP-beginselen voortdurend en juist worden toegepast en of de op HACCP gebaseerde procedures waarborgen:

1. dat de te slachten dieren:

a) naar behoren zijn geïdentificeerd;

b) vergezeld gaan van de relevante gegevens van het bedrijf van herkomst;

c) een huid, pels of vacht hebben die in zodanige staat verkeert dat het gevaar voor besmetting van het vlees tijdens het slachtproces minimaal is;

d) er gezond uitzien;

e) vervoerd en behandeld zijn overeenkomstig de communautaire voorschriften inzake het welzijn van dieren.

2. dat het vlees, voor zover mogelijk, aan het einde van het slachtproces:

a) beantwoordt aan de microbiologische criteria van het Gemeenschapsrecht, met inbegrip van de hygiëneparameters en de relevante criteria voor ziekteverwekkers;

b) niet meer chemische residuen bevat dan het Gemeenschapsrecht toestaat;

c) geen residuen van door het Gemeenschapsrecht verboden stoffen bevat;

d) niet meer verontreinigende stoffen bevat dan het Gemeenschapsrecht toestaat;

e) geen sporen van fysische risico's, bijvoorbeeld vreemde lichamen, vertoont;

f) geen pathofysiologische afwijkingen of veranderingen vertoont. De officiële dierenarts moet attent worden gemaakt op vlees en karkassen die dergelijke afwijkingen of veranderingen vertonen;

g) geen sporen van fecaliën of andere verontreiniging vertoont;

h) geen gespecificeerd risicomateriaal bevat, tenzij en voor zover de communautaire wetgeving dat toestaat, en geproduceerd is overeenkomstig de relevante communautaire wetgeving inzake overdraagbare spongiforme encefalopathieën;

i) voldoet aan de relevante communautaire bepalingen betreffende de traceerbaarheid van vlees.

C. Audits van het gebruik van handboeken/leidingen/gidsen

Als de exploitant van een levensmiddelenbedrijf, om aan de communautaire of nationale wettelijke voorschriften te voldoen, gebruik maakt van communautaire of nationale praktijkgidsen, dient het correcte gebruik van deze gidsen te worden gecontroleerd.

D. Uitvoering van audits

Bij de uitvoering van de verschillende audits als bedoeld in dit hoofdstuk moet bijzondere aandacht worden besteed aan:

a) het voortdurende toezicht, gedurende het hele slacht- en versnijdingsproces, op de werkzaamheden van het personeel van het bedrijf; de officiële dierenarts mag daartoe prestatietests uitvoeren, om zich ervan te vergewissen dat de prestaties van het personeel aan de door de bevoegde autoriteiten vastgestelde specifieke criteria voldoen. Zo nodig worden - overeenkomstig de procedure van artikel 19, lid 2 - gedetailleerde voorschriften inzake prestatietests vastgesteld;

b) het verifiëren van alle relevante registers van de exploitant van het levensmiddelenbedrijf;

c) indien dat nodig wordt geacht, het nemen van monsters voor laboratoriumonderzoek;

d) het documenteren van de onderzochte elementen en de bevindingen van de audit.

I.2 Door de officiële dierenarts te verrichten inspecties

De officiële dierenarts houdt bij zijn inspecties toezicht rekening met de resultaten van de in Sectie I.1 vermelde controles. Deze controleresultaten zijn waar dat relevant is van invloed op de manier waarop de officiële dierenarts zijn inspecties verricht.

Deze inspecties omvatten:

A. Informatie over de voedingsketen

1. De officiële dierenarts moet vóór het slachten van de dieren alle relevante gegevens in de documenten van het bedrijf van herkomst van de dieren, die de exploitant daarvan krachtens Verordening (EG) nr. .../... [inzake levensmiddelenhygiëne] moet overleggen, controleren en analyseren. Deze informatie behelst ten minste:

a) de gezondheidstoestand op het bedrijf van herkomst of de regionale gezondheidstoestand van dieren;

b) informatie over de gezondheidstoestand van de dieren;

c) details betreffende veterinaire geneesmiddelen of andere behandelingen die de dieren hebben ontvangen of ondergaan gedurende de fokperiode (in de zes maanden voorafgaande aan de inspectie, voor zover de dieren zo oud zijn), de tijdstippen waarop de producten zijn toegediend en de wachttijden. Details dienen alleen te worden verstrekt betreffende veterinaire geneesmiddelen waarvoor de wachttijden meer dan nul zijn, of die van invloed kunne zijn op de vaststelling van dierziekten;

d) de ziekten die zijn voorgekomen en die van invloed kunnen zijn op de veiligheid van het vlees;

e) de resultaten, voor zover relevant voor de bescherming van de volksgezondheid, van de analyse van bij de dieren genomen monsters of van andere monsters die zijn genomen voor het vaststellen van ziekten die van invloed kunnen zijn op de veiligheid van het vlees, met inbegrip van monsters die in het kader van de bewaking en de bestrijding van zoönosen zijn genomen;

f) de relevante rapporten van het slachthuis over de resultaten van eerdere antemortem- en postmortemkeuringen van dieren van hetzelfde bedrijf;

g) relevante productiegegevens;

h) naam en adres van de dierenarts die normaliter de exploitant van het bedrijf van herkomst adviseert en begeleidt; en

i) de naam van de verantwoordelijke officiële dierenarts of het veterinaire bureau.

2. Overeenkomstig de procedure van artikel 19, lid 2, worden vastgesteld:

a) voorschriften betreffende de vastlegging en presentatie van gegevens betreffende de voedingsketen;

b) de vorm van een standaardverklaring betreffende gegevens over de voedingsketen, te ondertekenen door de primaire producenten.

3. De officiële dierenarts moet bij antemortem- en postmortemkeuringen rekening houden met de gedocumenteerde resultaten van de controle en analyse van deze gegevens.

4. Bij de uitvoering van zijn inspectietaken houdt de officiële dierenarts rekening met de officiële certificaten die de dieren vergezellen, en met eventuele verklaringen van dierenartsen die de primaire productie controleren, met inbegrip van officiële en erkende dierenartsen die betrokken zijn bij een bewakingsnetwerk als bepaald in artikel 14 van Richtlijn 64/432/EEG [13].

[13] PB L 121 van 29.7.1964, blz. 1977.

5. Als exploitanten van levensmiddelenbedrijven die deel van de voedingsketen uitmaken, via geïntegreerde of particuliere controlesystemen, certificaten van onafhankelijke derden, of andere middelen, bijkomende maatregelen nemen om de voedselveiligheid te waarborgen, en als deze maatregelen met bewijsstukken kunnen worden gestaafd en de betrokken dieren duidelijk identificeerbaar zijn, kan de officiële dierenarts hiermee rekening houden wanneer hij toezicht uitoefent en de HACCP-gebaseerde procedures evalueert.

B. Antemortemkeuring (de hieronder volgende voorschriften gelden niet voor gejaagd wild)

1. De officiële dierenarts moet vóór het slachten alle dieren aan een antemortemkeuring onderwerpen. De dieren moeten binnen 24 uur na aankomst in het slachthuis en minder dan 24 uur vóór het slachten worden gekeurd. Voorts kan de officiële dierenarts te allen tijde een keuring eisen.

2. Op basis van de keuring moet kunnen worden geconstateerd of:

a) de dieren naar behoren zijn geïdentificeerd;

b) het welzijn van de dieren gewaarborgd was;

c) de huid, de pels of de vacht van de dieren in zodanige staat verkeren dat het gevaar voor besmetting van het vlees tijdens het slachten minimaal is;

d) er tekenen zijn die wijzen op een aandoening die gevaar kan opleveren voor de gezondheid van mens of dier, met bijzondere aandacht voor het opsporen van zoönosen die voorkomen op lijst A van het Internationaal Bureau voor besmettelijke veeziekten (Office International des Epizooties, OIE) en van andere meldingsplichtige ziekten.

3. De officiële dierenarts moet in het slachthuis alle dieren die volgens de exploitant van het levensmiddelenbedrijf of officiële assistenten niet voor menselijke consumptie mogen worden geslacht, aan een klinisch onderzoek onderwerpen.

4. Wanneer daarin in deze verordening is voorzien, kan de antemortemkeuring gedeeltelijk op het bedrijf van herkomst van de dieren worden verricht.

5. Bij een noodslachting buiten het slachthuis onderzoekt de officiële dierenarts in het slachthuis het certificaat dat door de betreffende dierenarts is opgesteld overeenkomstig Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong].

C. Dierenwelzijn

De officiële dierenarts controleert of aan de communautaire en nationale voorschriften inzake dierenwelzijn, met inbegrip van de voorschriften inzake de bescherming van dieren bij het slachten en tijdens het vervoer, is voldaan.

D. Postmortemkeuring

1. Het karkas en het bijbehorende slachtafval moeten onverwijld aan een visuele postmortemkeuring worden onderworpen. Alle externe oppervlakken moeten worden gekeurd; voor dat doel kan een minimaal hanteren van het karkas en/of het slachtafval, of speciale technische uitrusting, noodzakelijk zijn. Bijzondere aandacht dient te worden besteed aan het opsporen van zoönosen, ziekten die voorkomen op lijst A van het OIE, en andere meldingsplichtige ziekten. De snelheid van de slachtlijn en het voor de keuring beschikbare personeel moeten een degelijke keuring mogelijk maken. Op grond van de beginselen van risicoanalyse en afhankelijk van de diersoort, het type bedrijf en het land of de regio van herkomst kunnen bijkomende palpaties, incisies of laboratoriumtests nodig zijn, als bepaald in hoofdstuk 3.

2. Zo nodig moet bijkomend onderzoek worden verricht (bijvoorbeeld laboratoriumtests en palpaties/incisies van delen van het karkas en het slachtafval) om een definitieve diagnose te stellen of om een dierziekte, een overmaat aan chemische residuen of overschrijding van microbiologische normen vast te stellen.

3. Karkassen van tamme eenhoevigen, van runderen van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, dienen voor de postmortemkeuring in de lengte in tweeën gesneden te zijn, langs de ruggengraat. Als dat voor de inspectie noodzakelijk is, kan de officiële dierenarts verlangen dat een kop of karkas in de lengte wordt doorgesneden. Echter, om rekening te houden met technologische ontwikkelingen of met bijzondere sanitaire omstandigheden, kan de bevoegde autoriteit toestaan dat karkassen van tamme eenhoevigen, van runderen van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, voor postmortemkeuring worden aangeboden zonder in tweeën gesneden te zijn.

4. Bij de keuringen moeten de nodige voorzorgen worden genomen om besmetting van vlees ten gevolge van het palperen, het versnijden of het maken van insnijdingen tot een minimum te beperken.

5. Alternatieve procedures, serologische of andere laboratoriumtests kunnen, na raadpleging van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid en met inachtneming van de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure, de in Hoofdstuk 3 beschreven specifieke postmortemkeuringsprocedures vervangen, wanneer deze ten minste een gelijkwaardig niveau van zekerheid bieden. De bevoegde autoriteit dient in te stemmen met het gebruik van deze procedures.

6. Bij noodslachtingen dient het karkas zo snel mogelijk aan een postmortemkeuring onderworpen te worden, overeenkomstig punt 1 tot en met 5, voordat het geschikt voor menselijke consumptie wordt verklaard.

E. Gespecificeerd risicomateriaal

De officiële dierenarts controleert - overeenkomstig de wetgeving inzake gespecificeerd risicomateriaal - het verwijderen, afscheiden, kleuren en (zo nodig) merken van gespecificeerd risicomateriaal. De officiële dierenarts ziet er op toe dat de exploitant van het levensmiddelenbedrijf de nodige maatregelen treft om te voorkomen dat vlees bij het slachten (met inbegrip van het verdoven) en verwijderen van gespecificeerd risicomateriaal met gespecificeerd risicomateriaal wordt besmet.

F. Laboratoriumtests en basislijnonderzoeken naar ziekteverwekkers

1. De officiële dierenarts neemt monsters in het kader van:

a) het officieel toezicht op zoönosen, met inbegrip van salmonella, campylobacter, verotoxineproducerende Escherichia coli, en multiresistente bacteriestammen;

b) laboratoriumtests voor het vaststellen van overdraagbare spongiforme encefalopathieën, zoals bepaald in artikel 20, lid 1, van Verordening (EG) nr. 999/2001 [14];

[14] PB L 147 van 31.5.2001, blz. 1.

c) het opsporen van niet toegestane stoffen of producten, de controle op gereglementeerde stoffen, in het bijzonder in het kader van de plannen voor het toezicht op de opsporing van residuen of stoffen, zoals bepaald in Hoofdstuk II van Richtlijn 96/23/EG [15];

[15] PB L 125 van 23.5.1996, blz. 10.

d) de opsporing van zoönosen, ziekten die voorkomen op lijst A van het OIE, en andere meldingsplichtige ziekten;

e) laboratoriumtests op dieren die de officiële dierenarts als verdacht beschouwt of laboratoriumtests die de officiële dierenarts in staat moeten stellen een definitieve diagnose te stellen;

en zorgt ervoor dat de monsters overeenkomstig de specifieke bepalingen terzake en rekening houdend met andere communautaire voorschriften inzake zoönosen, overdraagbare spongiforme encefalopathieën en residuen worden geïdentificeerd en verpakt en naar het aangewezen laboratorium worden gestuurd.

2. Zo nodig moeten - overeenkomstig de procedure van artikel 19, lid 2 - gedetailleerde voorschriften voor het uitvoeren van laboratoriumtests worden vastgesteld, met inbegrip van specifieke voorschriften voor basislijnonderzoeken naar salmonella, campylobacter, verotoxineproducerende Escherichia coli en multiresistente bacteriestammen.

G. Gezondheids- en identificatiemerk:

1. Vlees van gehoefden, gefokte wilde zoogdieren en groot wild, met uitzondering van haasachtigen, wordt voorzien van een gezondheidsmerk, onder verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts. Na de postmortemkeuring moeten karkassen, halve karkassen, kwart karkassen en in drieën gesneden karkassen met behulp van een stempel met rode inkt of een brandmerk aan de buitenkant gemerkt worden, zodanig dat het nummer van de vestiging gemakkelijk zichtbaar is.

2. Met het oog op het aanbrengen van de gezondheids- en identificatiemerken dient de officiële dierenarts toezicht uit te oefenen op:

a) het aanbrengen van het gezondheidsmerk;

b) de merktekens en het verpakkingsmateriaal, indien dat gemerkt is zoals in deze sectie bepaald.

3. Met uitzondering van gejaagd wild mag het gezondheidsmerk alleen worden aangebracht als het dier (waarvan het vlees afkomstig is) antemortem is gekeurd door de officiële dierenarts en als aan alle andere voorschriften van deze verordening is voldaan. Het gezondheidsmerk mag echter worden aangebracht voordat de resultaten van onderzoek naar trichinose beschikbaar zijn, als de officiële dierenarts er zeker van is dat het vlees van het betreffende dier alleen in de handel gebracht zal worden als die resultaten bevredigend zijn.

4. Het gezondheidsmerk moet:

a) hetzij een ovaal merk van tenminste 6,5 cm lang en 4,5 cm hoog zijn, met de volgende goed leesbare informatie:

i) op het bovenste gedeelte de initialen van het verzendende land, in hoofdletters: B - DK - D - EL - E - F - IRL - I - L - NL - A - P - FIN - S - UK, gevolgd door het veterinaire goedkeuringsnummer van de vestiging;

ii) en op het onderste gedeelte een van de volgende afkortingen: CE, EC, EF, EG, EK of EY;

b) hetzij een ovaal merk van tenminste 6,5 cm lang en 4,5 cm hoog zijn, met de volgende goed leesbare informatie:

i) op het bovenste gedeelte de initialen van het verzendende land, in hoofdletters;

ii) in het midden het veterinaire goedkeuringsnummer van de vestiging;

iii) en op het onderste gedeelte een van de volgende afkortingen: CE, EC, EF, EG, EK of EY.

De letters moeten tenminste 0,8 cm. hoog zijn en de cijfers tenminste 1 cm. hoog. Het gezondheidsmerk kan bovendien een verwijzing omvatten naar de officiële dierenarts die de gezondheidskeuring heeft verricht. De afmetingen van het merk en van de letters mogen verkleind worden bij gezondheidsmerken voor lammeren, geitjes en biggen.

5. Karkassen moeten met rode inkt worden gestempeld of worden gebrandmerkt overeenkomstig punt 4:

a) karkassen van meer dan 65 kg. moeten op elke helft gemerkt worden, en in ieder geval op de buitenzijde van de dijen, lendenen, rug, borst en schouders;

b) karkassen van lammeren, geitjes en biggen moeten ten minste twee stempels dragen, een aan beide zijden van het karkas, op de schouders of de buitenzijde van de dijen;

c) andere karkassen moeten op tenminste vier plaatsen worden gemerkt, op de schouders of de buitenzijde van de dijen. Echter, bij karkassen van lammeren, geitjes en biggen kan het gezondheidsmerk een label of etiket zijn, dat slechts eenmaal mag worden gebruikt.

6. De levers van runderen, varkens en eenhoevigen moeten worden gebrandmerkt overeenkomstig punt 4.

7. Alle andere voor menselijke consumptie bestemde kleinere producten van het slachten moeten onmiddellijk worden gemerkt overeenkomstig punt 4, hetzij op het product zelf, hetzij op de onmiddellijke verpakking of de verpakking. Het merk als bedoeld in punt 4 moet worden aangebracht op een aan de onmiddellijke verpakking of de verpakking gehecht label of op de verpakking worden afgedrukt.

8. Verpakkingen moeten in alle gevallen worden gemerkt overeenkomstig punt 9.

9. Verpakt gesneden vlees en verpakt slachtafval als bedoeld in punt 6 en 7 moet voorzien zijn van een gezondheidsmerk overeenkomstig punt 4. Het merk moet worden aangebracht op een aan de verpakking gehecht label of op de verpakking worden afgedrukt, zodanig dat het wordt vernietigd als de verpakking wordt geopend. Het niet vernietigen van het merk kan alleen worden toegestaan als de verpakking zelf door het openen wordt vernietigd. Echter, als de onmiddellijke verpakking de beschermende functie van verpakking vervult, kan dit label ook daaraan worden gehecht.

10. Als vers vlees is verpakt in kleine porties voor rechtstreekse verkoop aan de consument, zijn de punten 7 en 9 van toepassing. De bepalingen onder punt 4 betreffende de afmetingen van het merk zijn niet noodzakelijk van toepassing op de merking ingevolge dit punt. Als vlees wordt herverpakt in een andere fabriek dan die waar het oorspronkelijk in de onmiddellijke verpakking is gedaan, moet de onmiddellijke verpakking voorzien zijn van het gezondheidsmerk van deze oorspronkelijke uitsnijderij, en moet de verpakking voorzien zijn van het gezondheidsmerk van het verpakkingscentrum.

11. Vlees van eenhoevigen en de verpakking daarvan dient voorzien te zijn van een speciaal merk, te bepalen overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, vastgelegde procedure.

12. De voor de gezondheidsmerken gebruikte kleurstoffen moeten voorkomen in de relevante communautaire wetgeving inzake kleurstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt.

13. Gezondheidsmerken mogen niet worden verwijderd, tenzij het vlees verder wordt verwerkt in een ander goedgekeurd bedrijf, waar het oorspronkelijke merk dan moet worden vervangen door het merk van die vestiging.

H. Mededeling van de keuringsresultaten

1. De keuringsresultaten worden door de officiële dierenarts opgetekend en geëvalueerd. Wanneer bij de keuring een voor de gezondheid van mens of dier gevaarlijke ziekte of aandoening wordt gediagnosticeerd, of inbreuken op het dierenwelzijn worden vastgesteld, wordt die informatie meegedeeld aan:

a) de exploitant van het levensmiddelenvleesbedrijf;

b) de bevoegde autoriteit die toezicht houdt op het bedrijf van herkomst of op het jachtterrein;

c) de eigen dierenarts van het bedrijf van herkomst;

d) de persoon die verantwoordelijk is voor het bedrijf van herkomst.

Indien er echter aanwijzingen zijn dat goede veterinaire praktijken niet zijn gevolgd, of voor illegaal gebruik van farmaceutische stoffen, worden de officiële bevindingen niet medegedeeld aan de eigen dierenarts van het bedrijf van herkomst en de persoon die verantwoordelijk is voor dat bedrijf.

De officiële dierenarts kan besluiten bepaalde informatie niet door te geven als die voor de betreffende persoon niet relevant is. Nadat de informatie is medegedeeld, moeten de verantwoordelijke personen actie ondernemen op het terrein van hun bevoegdheden, om problemen te verhelpen.

2. De keurings- en testresultaten worden aan de relevante databases doorgegeven.

3. Als de betrokken dieren zijn gefokt in een andere lidstaat of in een derde land, moet de vaststelling van een voor de gezondheid van mens of dier gevaarlijke ziekte of aandoening, of van inbreuken op het dierenwelzijn, worden medegedeeld aan de exploitant van het vleesbedrijf en aan de centrale bevoegde autoriteit van het land waar dat vleesbedrijf is gevestigd. Dit bedrijf informeert de Commissie indien de betrokken dieren in een derde land zijn gefokt.

4. Als de officiële dierenarts bij de verrichting van ante- of postmortemkeuringen of enige andere inspectie-activiteit een vermoeden krijgt van de aanwezigheid van een op lijst A van het OIE voorkomende ziekteverwekker, stelt hij de centrale bevoegde autoriteit daarvan onmiddellijk op de hoogte. Hij treft dan alle noodzakelijke maatregelen en voorzorgen om de mogelijke verspreiding van de besmettelijke ziekteverwekker te voorkomen. Dit omvat de sluiting van de vestiging, met een verbod op vervoer van dieren van of naar het terrein, totdat is vastgesteld dat de ziekteverwekker toch niet aanwezig is of totdat alle noodzakelijke beperkende en andere maatregelen zijn getroffen.

5. Zo nodig worden - overeenkomstig de procedure van artikel 9, lid 2 - gedetailleerde voorschriften voor het meedelen van keuringsresultaten vastgesteld.

II. BESLISSINGEN NAAR AANLEIDING VAN OFFICIËLE CONTROLES

Als officiële controles tekortkomingen, overtredingen of onregelmatigheden aan het licht brengen, moeten passende maatregelen worden genomen, met inbegrip van:

A. Beslissingen naar aanleiding van de controle van de goede hygiënische praktijken en de op HACCP gebaseerde procedures

1. Als een controle van de goede hygiënische praktijken en de op HACCP gebaseerde procedures niet-naleving aan het licht brengt, ziet de officiële dierenarts erop toe dat de exploitant de procesbeheerssystemen onmiddellijk controleert, zo mogelijk de oorzaak van de problemen opspoort, de niet-naleving corrigeert, en herhaling in de toekomst voorkomt. De officiële dierenarts kan, afhankelijk van de aard van de problemen, de nodige maatregelen nemen, bijvoorbeeld de snelheid van het proces verminderen.

2. Als uit de controle van de goede hygiënische praktijken of de op HACCP gebaseerde procedures, of uit ander onderzoek, blijkt dat de kans bestaat dat vlees dat krachtens de bepalingen van Sectie II.E ongeschikt voor menselijke consumptie is, in de handel wordt gebracht en de exploitant van het levensmiddelenbedrijf nalaat de procedures onmiddellijk aan te passen, moet het slachten of uitsnijden worden stopgezet. Het proces mag pas worden hervat als de officiële dierenarts van mening is dat de situatie onder controle is. Een vergelijkbare procedure dient te worden toegepast wanneer niet-naleving zich herhaaldelijk voordoet, voorzover de officiële dierenarts zulks nodig acht.

3. Zo nodig geeft de officiële dierenarts de opdracht vlees terug te roepen, nader te onderzoeken, en indien nodig uit de circulatie te nemen en/of te vernietigen.

4. Als het proces herhaaldelijk moet worden stilgelegd en de exploitant van het levensmiddelenbedrijf niet kan voorkomen dat dezelfde problemen zich opnieuw voordoen, start de bevoegde autoriteit de procedure om de erkenning van de inrichting in te trekken.

B. Beslissingen met betrekking tot de informatie over de voedingsketen

1. Dieren die arriveren zonder de relevante voedselveiligheidsgegevens uit de administratie van het bedrijf van herkomst mogen niet voor de slacht worden geaccepteerd. Als die dieren zich reeds in het slachthuis bevinden, moeten ze afzonderlijk worden gedood en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard, onverminderd de specifieke wetgeving inzake veterinaire controles in het intracommunautaire handelsverkeer.

2. Als ernstige redenen van dierenwelzijn kunnen worden ingeroepen, mogen dieren ook worden geslacht als informatie over de productieketen ontbreekt. Voordat de karkassen van deze dieren voor menselijke consumptie geschikt kunnen worden verklaard, moet de officiële dierenarts echter over alle informatie over de productieketen beschikken die voor een grondige postmortemkeuring onontbeerlijk is. In afwachting van een definitieve beslissing worden de karkassen en het bijbehorende slachtafval apart opgeslagen. Deze bepaling geldt ook voor noodslachtingen buiten het slachthuis.

3. Als uit de begeleidende verslagen, documenten en andere gegevens blijkt dat:

a) de dieren afkomstig zijn van een landbouwbedrijf of uit een gebied waarvoor - met het oog op de gezondheid van mens en dier - een verplaatsingsverbod of een andere beperking geldt,

b) de voorschriften inzake het gebruik van diergeneesmiddelen niet in acht zijn genomen,

c) er andere aandoeningen aanwezig zijn die nadelige gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van mens of dier,

mogen de dieren niet worden geslacht, tenzij de in het Gemeenschapsrecht vastgelegde procedures om de gevaren voor de gezondheid van mens en dier te elimineren, worden gevolgd. Als die dieren zich reeds in het slachthuis bevinden, moeten ze afzonderlijk worden gedood en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard, waarbij de eventueel noodzakelijke voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de gezondheid van mens en dier moeten worden genomen. Als de officiële dierenarts dat nodig acht, moeten op het bedrijf van herkomst officiële controles worden uitgevoerd.

4. Indien de bevoegde autoriteit vaststelt dat de begeleidende verslagen, documenten en andere gegevens niet overeenstemmen met de feitelijke situatie op het bedrijf van herkomst, of met de feitelijke toestand van de dieren, of gericht zijn op bewuste misleiding van de officiële dierenarts, dient de bevoegde autoriteit maatregelen te nemen ten aanzien van de voor het betreffende bedrijf verantwoordelijke exploitant, of andere betrokkenen. Deze maatregelen kunnen met name aanvullende controles omvatten. De kosten van dergelijke aanvullende controles worden gedragen door de exploitant van het bedrijf van herkomst of door de andere betrokkenen.

C. Beslissingen met betrekking tot levende dieren

1. Niet naar behoren geïdentificeerde dieren mogen niet worden geslacht. Deze dieren moeten afzonderlijk worden gedood en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. Als de officiële dierenarts dat nodig acht, moeten op het bedrijf van herkomst officiële controles worden uitgevoerd.

2. Als ernstige redenen van dierenwelzijn kunnen worden ingeroepen, mogen paarden worden geslacht, zelfs als de wettelijk vereiste informatie over de identiteit van de dieren ontbreekt; het karkas mag echter pas. voor menselijke consumptie geschikt worden verklaard wanneer deze informatie is verstrekt. Deze bepaling geldt ook voor noodslachtingen van paarden buiten het slachthuis.

3. Dieren waarvan de huid, de pels of de vacht in zodanige staat verkeert dat er bij het slachten een verhoogd risico van besmetting van het vlees bestaat, mogen niet voor menselijke consumptie worden geslacht.

4. Dieren die lijden aan een ziekte of aandoening die op dieren of mensen kan worden overgedragen door contact met of het eten van het vlees, en meer algemeen dieren die klinische symptomen van systemische ziekten of sterke vermagering vertonen, mogen niet voor menselijke consumptie worden geslacht. Deze dieren moeten afzonderlijk worden gedood, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat andere dieren of karkassen niet besmet raken, en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard.

5. Het slachten van dieren waarbij een ziekte of aandoening wordt vermoed die negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier, moet worden uitgesteld. De betrokken dieren moeten grondig worden onderzocht om een diagnose te kunnen stellen. Wanneer een postmortemkeuring noodzakelijk is om een diagnose te kunnen stellen, kan de officiële dierenarts besluiten de dieren aan een postmortemkeuring te onderwerpen. Zo nodig kan de officiële dierenarts ook monsters voor laboratoriumonderzoek laten nemen. Deze dieren moeten apart of aan het einde van het normale slachtproces worden geslacht, waarbij alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om eventuele besmetting van ander vlees te voorkomen.

6. In het geval van dieren waarin meer residuen van veterinaire geneesmiddelen dan het Gemeenschapsrecht toestaat, of stoffen die ingevolge het Gemeenschapsrecht verboden zijn, worden aangetroffen, dienen de in Hoofdstuk V van Richtlijn 96/23/EEG bepaalde maatregelen te worden genomen.

7. De behandeling van dieren in het kader van een bijzonder programma voor de bestrijding of de uitroeiing van een bepaalde ziekte, waaronder brucellose of tuberculose of een andere zoönose, moet plaatsvinden onder rechtstreeks toezicht van de officiële dierenarts en onder de door hem vastgestelde voorwaarden; de bevoegde autoriteit stelt maatregelen en voorwaarden voor het slachten van die dieren vast. De dieren moeten zo worden geslacht dat andere dieren en/of het vlees van andere dieren niet besmet kunnen raken.

8. Als dieren eenmaal op het terrein van een slachthuis zijn, mogen zij het slachthuis niet meer levend verlaten, tenzij de installatie ernstig ontregeld raakt. In een dergelijk geval is alleen rechtstreeks vervoer naar een ander slachthuis toegestaan.

D. Beslissingen met betrekking tot het dierenwelzijn

1. Als tijdens het slachten of doden de voorschriften inzake dierenbescherming niet worden nageleefd, moet de officiële dierenarts ervoor zorgen dat de exploitant van het levensmiddelenbedrijf onmiddellijk de nodige corrigerende maatregelen neemt om soortgelijke problemen in de toekomst te voorkomen. Afhankelijk van de aard van de inbreuk kan de officiële dierenarts maatregelen nemen als bijvoorbeeld het vertragen of stopzetten van het slachtproces. Zo nodig stelt de officiële dierenarts andere bevoegde autoriteiten op de hoogte.

2. Als de officiële dierenarts vaststelt dat de voorschriften inzake de bescherming van dieren tijdens het transport niet worden nageleefd, neemt hij, overeenkomstig het Gemeenschapsrecht, de nodige maatregelen.

E. Beslissingen met betrekking tot het vlees

Het volgende vlees moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard:

a) vlees van dieren die niet ante mortem zijn gekeurd, met uitzondering van gejaagd wild;

b) vlees van dieren waarvan het slachtafval geen postmortemkeuring heeft ondergaan, tenzij in deze verordening of in Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] anders is bepaald;

c) vlees van dode, doodgeboren of ongeboren dieren, of van dieren die nog geen 7 dagen oud waren;

d) vlees dat is verkregen bij het wegsnijden van de steekplaatsen;

e) vlees van dieren die lijden aan een dierziekte die voorkomt op lijst A of indien van toepassing lijst B van het OIE, tenzij in hoofdstuk 3 anders is bepaald;

f) vlees van dieren die aan een gegeneraliseerde ziekte, septikemie, pyemie, toxemie of viremie lijden;

g) vlees dat niet aan de microbiologische criteria van het Gemeenschapsrecht beantwoordt;

h) vlees dat door parasieten is aangetast, tenzij in hoofdstuk 3 anders is bepaald;

i) vlees dat meer residuen of verontreinigende stoffen bevat dan de Gemeenschapswetgeving toestaat; overschrijding van deze toegestane niveaus moet waar nodig aanleiding zijn tot verdere analyses;

j) onverminderd meer specifieke Gemeenschapswetgeving, vlees (van dieren of karkassen) dat residuen van ingevolge de Gemeenschapswetgeving verboden stoffen bevat, en alle vlees van dieren die met dergelijke verboden stoffen zijn behandeld;

k) de lever en de nieren van meer dan twee jaar oude dieren uit regio's waar, blijkens de in het kader van artikel 5 van Richtlijn 96/23/EG uitgevoerde plannen, zware metalen overal in het milieu aanwezig zijn;

l) vlees dat illegaal met ontsmettingsmiddelen is behandeld;

m) vlees dat illegaal met ioniserende of uv-stralen is behandeld;

n) vlees dat vreemd materiaal bevat, behalve in het geval van vlees van gejaagd wild als het voor de jacht gebruikt materiaal betreft;

o) vlees dat de in de communautaire wetgeving vastgelegde maximumniveaus voor radioactiviteit overschrijdt;

p) vlees dat pathofysiologische veranderingen, anomalieën inzake de consistentie, ontoereikende verbloeding of organoleptische anomalieën vertoont, met name een uitgesproken seksuele geur, en vlees van sterk vermagerde dieren;

q) vlees dat gespecificeerd risicomateriaal bevat, behalve voor zover het Gemeenschapsrecht zulks toestaat.;

r) vlees dat sporen van vervuiling, fecaliën of andere verontreiniging vertoont;

s) het bloed van dieren waarvan het karkas op grond van de punten (a) tot en met (r) ongeschikt voor menselijke consumptie is verklaard, en bloed dat met maaginhouden of andere stoffen verontreinigd is;

t) alle vlees dat, na onderzoek van alle relevante informatie, volgens het oordeel van de officiële dierenarts mogelijk een gevaar voor de gezondheid van mens of dier vormt, of om enige andere redenen niet geschikt is voor menselijke consumptie.

Hoofdstuk 2

Verantwoordelijkheden en frequentie van officiële controles

I. HET KEURINGSTEAM

Bij de officiële controles kan de dierenarts officiële assistenten inschakelen, die onder zijn gezag en verantwoordelijkheid staan. De officiële assistenten kunnen de volgende taken verrichten:

a) het verzamelen van gegevens met betrekking tot de goede hygiënische praktijken en de op HACCP gebaseerde procedures;

b) helpen bij de antemortemkeuringen in het slachthuis of op het bedrijf van herkomst. De assistent verricht dan een eerste onderzoek bij de dieren en helpt bij louter praktische werkzaamheden;

c) toezicht op het welzijn van de dieren;

d) de postmortemkeuring, voorzover de officiële dierenarts toezicht houdt op het werk van de assistenten;

e) de controle op het verwijderen, afscheiden, kleuren en zo nodig merken van gespecificeerd risicomateriaal;

f) de keuring van versneden en opgeslagen vlees;

g) bemonstering; en

h) de inspectie van en het toezicht op erkende inrichtingen en transportmiddelen.

II. DE FREQUENTIE VAN OFFICIËLE CONTROLES

1. De bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat de vleesbedrijven naar behoren officieel worden gecontroleerd. De aard en de intensiteit van het officiële toezicht dienen gebaseerd te zijn op een regelmatige beoordeling van de risico's voor de gezondheid van mens en dier, de aspecten in verband met het welzijn van de dieren, de geschiktheid van de producten gezien de soort en categorie van de geslachte dieren, het type proces en de betrokken exploitant. Bij de berekening van het bij de slachtlijn benodigde personeel dient zoveel mogelijk een wetenschappelijke benadering te worden gevolgd. Er dient voldoende personeel voor de officiële controles beschikbaar te zijn om aan alle voorschriften van deze verordening te kunnen voldoen.

2. Er moet vooral op worden toegezien dat in slachthuizen ten minste één officiële dierenarts bij de antemortem- en de postmortemkeuring aanwezig is, en in wildverwerkende bedrijven bij de postmortemkeuring.

De bevoegde autoriteit kan een meer flexibele aanpak hanteren bij slachthuizen met geringe doorvoer en bij wildverwerkende bedrijven, te identificeren op basis van een risicoanalyse, als volgt:

i) de officiële dierenarts mag de dieren eventueel op het bedrijf van herkomst ante mortem keuren;

ii) de officiële dierenarts hoeft tijdens de postmortemkeuring niet permanent aanwezig te zijn, op voorwaarde dat een officiële assistent de postmortemkeuring verricht, dat alle vlees met afwijkingen wordt geïsoleerd en door de officiële dierenarts gekeurd, en dat er een gedocumenteerd controlesysteem wordt opgezet waaruit de officiële dierenarts kan opmaken dat aan de normen wordt voldaan.

Indien dat noodzakelijk blijkt om uniforme toepassing te verzekeren, wordt er een definitie van "slachthuis met geringe doorvoer" bepaald overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 19, lid 2.

3. Voor pluimvee kan de onder punt 2 aangegeven flexibele aanpak, op basis van een risicoanalyse per geval door de bevoegde autoriteit, eventueel ook voor andere dan kleine slachthuizen worden toegepast.

4. De in punt 2 en 3 bedoelde flexibele aanpak is niet van toepassing:

i) op noodgeslachte dieren en voor dieren waarbij de verdenking bestaat dat zij een ziekte hebben die schadelijke gevolgen kan hebben voor de menselijke gezondheid;

ii) op runderen uit bestanden die niet officieel vrij van tuberculose zijn verklaard;

iii) op runderen, schapen en geiten uit bestanden die niet officieel vrij van brucellose zijn verklaard;

iv) bij een uitbraak van een ziekte die voorkomt op lijst A of, indien relevant, lijst B van het OIE. Dit betreft dieren die vatbaar zijn voor de betreffende ziekte en afkomstig zijn uit de betreffende regio, als gedefinieerd in artikel 2 van Richtlijn 64/432/EEG;

v) wanneer dat noodzakelijk wordt geacht, om rekening te houden met nieuwe ziekten of bepaalde ziekten van lijst B..

5. In uitsnijderijen dient ervoor gezorgd te worden dat regelmatig een lid van het keuringsteam aanwezig is bij de bewerking van vlees, volgens een door de bevoegde autoriteit op basis van een risicoanalyse opgesteld inspectieschema.

III. ACTIEVE BETROKKENHEID VAN HET PERSONEEL VAN SLACHTHUIZEN

1. De lidstaten kunnen toestaan dat personeel van de vestiging de taken uitvoert van officiële assistenten bij de controle van pluimvee en konijnenvlees, onder de volgende voorwaarden:

a) Als de vestiging al minstens twaalf maanden zonder problemen goede hygiënische praktijken en HACCP-gebaseerde procedures toepast, kan de bevoegde autoriteit het personeel van de vestiging toestemming geven om taken van officiële assistenten te vervullen, onder toezicht van de officiële dierenarts. Voorwaarde is dat het betrokken personeel een opleiding heeft gevolgd die gelijkwaardig is aan die van officiële assistenten en voor dezelfde test is geslaagd.

De officiële dierenarts dient in dat geval aanwezig te zijn bij de ante- en postmortemkeuringen, toezicht uit te oefenen op deze activiteiten, en regelmatig prestatietests af te nemen om zich ervan te vergewissen dat de prestaties van het personeel aan de specifieke criteria van de bevoegde autoriteit voldoen, en de resultaten van deze tests te documenteren. Zo nodig worden, overeenkomstig de procedure van artikel 19, lid 2, gedetailleerde voorschriften inzake prestatietests vastgesteld.

Indien echter het hygiëneniveau in de vestiging verslechtert door het gebrekkige functioneren van dit personeel, als dit personeel bepaalde taken niet naar behoren verricht of naar het oordeel van de bevoegde autoriteit in het algemeen zijn taken niet op bevredigende wijze verricht, moet het personeel voor deze taken door officiële assistenten worden vervangen.

b) De bevoegde autoriteiten in elke lidstaat beslissen, in principe en verder per geval, of het onder punt (a) beschreven systeem mag worden toegepast. Als een lidstaat daartoe in principe besluit, dient de Commissie daarover te worden ingelicht, en over de gestelde voorwaarden.

In lidstaten waar het systeem wordt toegepast, staat het vleesbedrijven vrij om al dan niet van deze mogelijkheid gebruik te maken. De bevoegde autoriteiten kunnen de vleesbedrijven niet dwingen het systeem toe te passen.

Als de bevoegde autoriteiten er niet van overtuigd zijn dat een vleesbedrijf aan de eisen van punt (a) voldoet, dient het systeem in dat bedrijf niet te worden toegepast.

Om dit te beoordelen, verricht de bevoegde autoriteit een analyse van de documenten betreffende productie en keuring, van het typen activiteiten in het bedrijf, van de naleving van de wetgeving door het bedrijf in het verleden, van de deskundigheid, de professionele instelling en het verantwoordelijkheidsgevoel ten aanzien van voedselveiligheid van het personeel van het bedrijf, en van andere relevante aspecten.

2. Lidstaten met tenminste vijf jaar ervaring met keuringen door het eigen personeel van bedrijven in de pluimveesector kunnen het onder punt (a) bedoelde systeem uitbreiden tot varkens- en kalvermesterijsectoren, onder de volgende voorwaarden:

a) De betrokken lidstaat dient de Commissie en de lidstaten een evaluatierapport voor te leggen waaruit blijkt dat het systeem in de pluimveesector gedurende vijf jaar goed gefunctioneerd heeft.

b) Het Voedsel- en Veterinair Bureau van de Commissie dient, als de Commissie dat nodig acht, een audit van de werking van het systeem in de lidstaat uit te voeren om vast te stellen of het inderdaad naar behoren functioneert.

c) De Commissie kan verlangen dat de betrokken lidstaat de keuring van mestvarkens en mestkalveren opnieuw door officiële assistenten laat verrichten indien uit een rapport van het Voedsel- en Veterinair Bureau of uit nadere informatie blijkt dat de lidstaat mogelijk niet kan garanderen dat de hygiëne in de betreffende bedrijven voldoende is en de keuringen naar behoren verricht worden.

De voorwaarden voor de toepassing van het systeem in de pluimveesector, als aangegeven onder punt 1 (a) en 1 (b), gelden ook voor de toepassing van het systeem in de varkens- en kalvermesterijsectoren.

3. Personeel dat onder het toezicht van een officiële dierenarts een speciale opleiding heeft gevolgd, mag onder de verantwoordelijkheid en het toezicht van de officiële dierenarts specifieke bemonsteringen en tests uitvoeren.

IV. VAKBEKWAAMHEIDSEISEN

A. Vakbekwaamheidseisen voor officiële dierenartsen

1. Alleen dierenartsen die zijn geslaagd voor een proef die is georganiseerd door de bevoegde autoriteit, als omschreven in Verordening (EG) nr. .../... [inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen] of door een door de centrale autoriteiten daartoe aangewezen organisatie, kunnen tot officiële dierenarts worden benoemd.

2. De onder punt 1 bedoelde proef dient om vast te stellen dat de dierenarts over de noodzakelijke kennis beschikt met betrekking tot de volgende onderwerpen, afhankelijk van zijn achtergrond en kwalificaties:

a) de communautaire en nationale wetgeving inzake volksgezondheid (vanuit veterinair oogpunt), voedselveiligheid, gezondheid en welzijn van dieren, en farmaceutische producten;

b) de beginselen van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid, marktmaatregelen, exportsubsidies en fraude, ook in de mondiale context: WHO, SPS, Codex Alimentarius, OIE);

c) de grondbeginselen van voedselverwerking en voedingsmiddelentechnologie;

d) de beginselen, concepten en methoden van goede productiepraktijken en kwaliteitsmanagement;

e) kwaliteitsbeheer vóór de oogst ("goede landbouwpraktijken");

f) de bevordering en de toepassing van levensmiddelenhygiëne, voedselveiligheid ("goede hygiënische praktijken");

g) beginselen, concepten en methoden inzake risicoanalyse;

h) de beginselen, concepten en methoden van HACCP, gebruik van HACCP in de gehele voedselproductieketen;

i) de preventie en controle van door voedsel overgedragen risico's voor de menselijke gezondheid;

j) de populatiedynamiek van infecties en intoxicaties;

k) diagnostische epidemiologie;

l) controle- en bewakingssystemen;

m) auditing en toetsing aan de voorschriften van systemen voor het beheer van de voedselkwaliteit;

n) de beginselen en diagnostische toepassingen van moderne testmethoden;

o) informatie- en communicatietechnologieën en het verband met volksgezondheid vanuit veterinair oogpunt;

p) gegevensverwerking en biostatistische toepassingen;

q) het onderzoeken van uitbraken van door voedsel overgebrachte ziekten bij mensen;

r) relevante aspecten met betrekking tot overdraagbare spongiforme encefalopathieën;

s) het welzijn van de dieren tijdens het productieproces, het vervoer en het slachtproces;

t) het verband tussen milieu en voedselproductie, met inbegrip van afvalbeheer;

u) het voorzorgsbeginsel en de belangen van de consumenten;

v) de beginselen van opleidingen voor personeel in de voedselproductieketen.

3. Kandidaten voor de onder punt 1 bedoelde proef kunnen de vereiste kennis verworven hebben in het kader van hun opleiding tot dierenarts, of door aanvullende opleiding of beroepservaring na hun opleiding. De bevoegde autoriteit kan verschillende tests arrangeren om rekening te houden met de achtergrond van de kandidaten. Indien echter de bevoegde autoriteit ervan overtuigd is dat een kandidaat alle vereiste kennis heeft verworven tijdens zijn universitaire opleiding, of door aanvullende opleiding die tot een postdoctorale kwalificatie heeft geleid, kan zij die kandidaat ook zonder test tot officiële dierenarts benoemen.

4. Dierenartsen die al tot officiële dierenarts zijn benoemd, dienen over voldoende kennis van de onder punt 2 genoemde onderwerpen te beschikken. Indien nodig dienen zij die kennis door aanvullende opleiding te verwerven. De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat dergelijke aanvullende opleidingen kunnen plaatsvinden.

5. Officiële dierenartsen moeten in staat zijn tot multidisciplinaire samenwerking.

6. Zo nodig worden, overeenkomstig de procedure van artikel 19, lid 2, gedetailleerde regels met betrekking tot de inhoud van de test vastgesteld.

7. Voorts moeten dierenartsen een praktische opleiding van ten minste 200 uur volgen alvorens als officiële dierenarts te worden aangesteld. Deze praktische opleiding:

a) wordt door officiële dierenartsen gegeven;

b) vindt plaats in slachthuizen, uitsnijderijen, grensinspectieposten voor vers vlees en bedrijven;

c) en betreft moet onder meer auditing van systemen voor het beheer van de voedselveiligheid.

8. De officiële dierenarts moet zich via permanente educatie en vakliteratuur van nieuwe ontwikkelingen en van de actuele stand van de wetenschap op de hoogte houden.

9. Reeds als officiële dierenartsen aangestelde dierenartsen en part-time officiële dierenartsen moeten zo nodig via permanente educatie de nodige kennis over de onder punt 2 genoemde onderwerpen opdoen. De bevoegde autoriteiten treffen de nodige maatregelen opdat deze aanvullende opleiding kan plaatsvinden.

B. Vakbekwaamheidseisen voor assistenten

1. Alleen personen die voor een door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, of door een door de centrale bevoegde autoriteit daartoe aangewezen organisatie, georganiseerde proef zijn geslaagd, kunnen tot officiële assistent worden benoemd.

2. Aan de onder punt 1 bedoelde proef mogen alleen kandidaten deelnemen die kunnen aantonen dat zij:

a) een theoretische opleiding, inclusief laboratoriumdemonstraties, hebben gevolgd gedurende ten minste 600 uur, en

b) een praktische opleiding van ten minste 300 uur onder toezicht van een officiële dierenarts hebben gevolgd.

De onder (b) bedoelde praktische opleiding wordt, onder toezicht van een officiële dierenarts, gegeven in slachthuizen, uitsnijderijen, inspectieposten voor vers vlees en bedrijven.

3. Bij de praktische opleiding en de tests staat ofwel rood vlees of vlees van pluimvee centraal. Wie echter voor een van deze beide categorieën een opleiding heeft gevolgd en voor de desbetreffende test is geslaagd, mag na een verkorte praktische opleiding de test voor de andere categorie afleggen.

4. De onder punt 1 bedoelde proef voor assistenten bestaat uit een theoretisch gedeelte en een praktisch gedeelte en heeft betrekking op