A4-0211/98

Aanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over de Europese samenwerking in het kader van de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de VN over drugs (UNGASS)

Het Europees Parlement,

- gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijk platform van de Europese Unie voor de bijzondere zitting van de Algemene Vergadering van de VN over internationale samenwerking in de strijd tegen drugs (COM(97)0670 - C4-0113/98),

- gezien de ontwerpaanbeveling aan de Raad, ingediend door mevrouw Aglietta en 60 andere leden, betreffende de harmonisatie van de wetgeving van de lidstaten inzake drugs (B4-1238/96),

- gelet op artikel K.6 van het EU-Verdrag,

- gelet op artikel 46, lid 3 van zijn Reglement,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 1995 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (1995-1999) ((PB C 166 van 3.7.1995, blz. 116.)),

- onder verwijzing naar het gemeenschappelijk optreden van 17 december 1996, door de Raad aangenomen op basis van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen en praktijken van de lidstaten van de Europese Unie ter bestrijding van drugsverslaving en ter voorkoming en bestrijding van de illegale drugshandel ((PB L 342 van 31.12.1996, blz. 6.)),

- onder verwijzing naar het verslag in het kader van het internationale drugscontroleprogramma van de Verenigde Naties over drugs in de wereld (UNDCP),

- onder verwijzing naar het verslag over 1996 van de Europol Drugs Unit,

- gezien het jaarverslag 1997 van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving over de situatie met betrekking tot de drugsproblematiek in de Europese Unie,

- gezien het verslag van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken (A4-0359/97),

- gezien het tweede verslag van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken (A4-0211/98),

1. doet de Raad de volgende aanbevelingen:

(Aanbeveling 1)

onderkent evenals de Commissie dat het beleid inzake drugsbestrijding moet worden gebaseerd op de fundamentele gedachte dat drugsverslaving niet alleen het gevolg is van individuele keuzes, maar ook het resultaat is van sociale omstandigheden die bepaalde groepen in de samenleving marginaliseren en beklemtoont derhalve dat het noodzakelijk is de bestrijding van armoede, werkloosheid en sociale ongelijkheid te koppelen aan de problematiek in verband met zowel drugsverslaving als de productie van illegale drugs;

(Aanbeveling 2)

acht de recente verklaringen van de Commissie dat de strijd tegen drugs niet mag worden gereduceerd tot een kwestie van de toekenning van financiële middelen en dat de strijd tegen drugs zich niet alleen op het niveau van politie en justitie mag afspelen, zeer gefundeerd;

(Aanbeveling 3)

verzoekt de lidstaten en de Raad, in het kader van de beleidsverklaring die zij hebben afgelegd op de buitengewone Algemene Vergadering van de VN in New York en van de verbintenis tot nauwere internationale samenwerking, om, zoals gewenst, vóór het jaar 2003 nieuwe strategieën en programma's voor te stellen die erop zijn gericht de vraag naar drugs te doen verminderen en het witwassen van drugsgeld een halt toe te roepen;

(Aanbeveling 4)

verzoekt de Raad om, evenals de Commissie heeft gedaan in haar mededeling betreffende de Algemene Vergadering van de VN over drugs, hoge prioriteit toe te kennen aan het vraagstuk van nieuwe synthetische drugs en aandacht te schenken aan de dreiging die uitgaat van de georganiseerde criminaliteit met betrekking tot drugshandel;

(Aanbeveling 5)

dringt er bij de lidstaten op aan te reageren op de uitdaging aan de politiek die uitgaat van de alarmerende, ongecontroleerde en momenteel onbeheersbare uitbreiding van de clandestiene en steeds meer florerende markt voor synthetische drugs waarvan de productie geen bijzondere faciliteiten vereist en ten opzichte waarvan de beginselen die ten grondslag liggen aan het huidige drugsbeleid inadequater dan ooit lijken te zijn;

(Aanbeveling 6)

stelt vast dat de uiteenlopende benaderingen van het drugsvraagstuk een harmonisatie van wetgeving en praktijk op dit moment verhinderen, en verzoekt de Raad derhalve om het Europese drugsbeleid, zowel nationaal als internationaal, primair te richten op een versterking en een concrete verbetering van de samenwerking tussen EU-instellingen, lidstaten, regio's en steden;

(Aanbeveling 7)

verzoekt de lidstaten verder met voorrang aandacht te besteden aan de sociale aspecten en problemen in verband met drugsmisbruik en, evenals de Commissie, prioriteit toe te kennen aan het beleid ter beperking van de vraag en van de gezondheidsrisico's;

(Aanbeveling 8)

doet een beroep op de Raad en de UNDCP te erkennen dat lagere prijzen en grotere beschikbare hoeveelheden verdovende middelen, met name heroïne, het niet toestaan de strijd tegen de handel in deze drugs te laten verslappen en dringt erop aan voldoende scholings-, behandelings- en reclasseringsfaciliteiten beschikbaar te stellen;

(Aanbeveling 9)

verzoekt de lidstaten de uitwisseling van ervaringen en informatie vooral over sociale vraagstukken en op het terrein van de gezondheidszorg op internationaal, nationaal, regionaal en stedelijk niveau te verbeteren en in dit verband speciale aandacht te schenken aan sociale participatie, sociaal partnerschap en maatregelen die gericht zijn op kwetsbare groepen als jongeren, drugsverslaafden en voormalige drugsverslaafden;

(Aanbeveling 10)

doet een beroep op de lidstaten ernaar te streven dat er vergelijkbare statistische criteria in drugsvraagstukken beschikbaar komen en dringt aan op uitbreiding van de samenwerking op het gebied van het onderzoek naar de biologische, medische en sociaal-economische gevolgen van het drugsmisbruik en naar de gevolgen daarvan op de gezondheid en de levensduur van de mens;

(Aanbeveling 11)

verzoekt de lidstaten de discrepantie te onderkennen tussen de feitelijke wetgeving betreffende problematisch drugsgebruik en de toepassing en omzetting daarvan in de praktijk; wenst daarom dat wordt onderzocht in hoeverre deze discrepanties verenigbaar zijn met de geratificeerde conventies inzake drugs;

(Aanbeveling 12)

verzoekt de lidstaten om, overeenkomstig de mededeling van de Commissie betreffende de Algemene Vergadering van de VN over drugs, het belang te erkennen van een evenwicht tussen een idealistische benadering van een drugsvrije samenleving en de positieve effecten van een pragmatische aanpak;

(Aanbeveling 13)

acht nationale, stedelijke en regionale beleidsexperimenten op het gebied van beperking van de schadelijke effecten, het reduceren van de vraag naar drugs, behandeling en rehabilitatie van drugsverslaafden en criminaliteitspreventie alsmede onderzoek naar de negatieve gevolgen van verschillende drugs voor de gezondheid van belang voor het vinden van nieuwe wegen om de problemen rondom drugs terug te dringen;

(Aanbeveling 14)

erkent hoe belangrijk het is dat in ontwikkelingslanden methoden en maatregelen worden gevonden ter vermindering van de problemen die met drugs verband houden, met inbegrip van de deelneming van lokale gemeenschappen aan het uitwerken van initiatieven ter vermindering van vraag en aanbod en een vermindering van de teelt van gewassen voor de productie van drugs,

(Aanbeveling 15)

is van oordeel dat alle ontwikkelingswerkzaamheden van nieuwe drugsbestrijdingsmethoden door wetenschappelijk goed onderlegde personen moeten worden bedreven en aan een wetenschappelijke evaluatie moeten worden onderworpen;

(Aanbeveling 16)

verzoekt de Raad om, in lijn met het Europees Actieprogramma inzake de preventie van drugsverslaving en met inachtneming van nationale beleidsmaatregelen en voorschriften, lokale en regionale overheden de mogelijkheid te bieden om op hun respectieve niveaus initiatieven te ontwikkelen met betrekking tot de beperking van schadelijke effecten en vraag;

(Aanbeveling 17)

verzoekt de lidstaten alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat het recht op adequate medische behandeling, zorg, behandeling en relevante reclassering zonder uitzondering ook voor drugsverslaafden geldt en is van oordeel dat deze maatregelen in samenwerking tussen de gezondheids- en ziekenzorg en de sociale diensten moeten worden genomen, onder toezicht moeten staan van mensen met een medische bevoegdheid en erop gericht moeten zijn dat de gebruiker vrij wordt van iedere verslaving;

(Aanbeveling 18)

dringt er bij de Raad op aan meer middelen vrij te maken voor de preventie van de vraag naar drugs, voor voorlichting en educatie, met name gericht op jongeren, het gezin en de groepen die het meest betrokken zijn bij de drugsproblematiek; voor een beleid van beperking van de schadelijke effecten en voor de verbetering van gezondheids- en opvangvoorzieningen en therapeutische gemeenschappen ten behoeve van drugsverslaafden dient, overeenkomstig het Verdrag betreffende de Europese Unie, in iedere lidstaat worden vastgesteld;

(Aanbeveling 19)

dringt er bij de lidstaten op aan meer fondsen ter beschikking te stellen voor faciliteiten op het gebied van ontwenning en maatschappelijke herintegratie en andere gezondheidszorgfaciliteiten ten behoeve van drugsverslaafden om hen een leven zonder drugs te laten leiden;

(Aanbeveling 20)

verzoekt de Raad een onafhankelijke wetenschappelijke, objectieve en strenge evaluatie in de lidstaten te laten uitvoeren naar de VN-drugsconventies, waarbij deze aan de huidige stand van zaken worden aangepast en aangevuld, teneinde rekening te houden met de snelle ontwikkelingen en veranderingen ten aanzien van nieuwe synthetische drugs;

(Aanbeveling 21)

verzoekt het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EMCDDA) een aantal indicatoren te presenteren aan de hand waarvan een dergelijke evaluatie kan worden uitgevoerd en dringt er bij de lidstaten op aan mee te werken aan de totstandbrenging van een dergelijke verzameling van homogene gegevens;

(Aanbeveling 22)

verzoekt de lidstaten steun te verlenen aan het plan van de Commissie om een pakket maatregelen te presenteren dat verbetering van de tussen de lidstaten vergelijkbare statistieken en daardoor betere evaluaties oplevert, alsook betere uitwisseling van informatie over de meest doeltreffende praktijken die momenteel in de verschillende lidstaten worden gehanteerd;

(Aanbeveling 23)

neemt kennis van de werkzaamheden van het EMCDDA op het gebied van beperking en controle van de vraag en acht deze uiterst belangrijk, onderstreept daarom de behoefte aan juiste en vergelijkbare statistische gegevens en aan evaluaties van de verschillende vormen van anti-drugsbeleid in de lidstaten; is van oordeel dat het Europees Parlement en de Raad van het resultaat op de hoogte moeten worden gebracht en verzoekt het EMCDDA zijn onderzoek op het gebied van toezicht op en de beperking van het aanbod uit te breiden;

(Aanbeveling 24)

verlangt dat de Raad zijn inzet voor de VN-conventies van 1961, 1971 en 1988 opnieuw bekrachtigt en nog verder intensiveert en dat hij op het niveau van de leden van de Verenigde Naties een zodanige politieke impuls geeft dat de strijd tegen drugs en de georganiseerde criminaliteit, waaronder tegen de nieuwe dreiging die door de synthetische drugs wordt gevormd, in de internationale sfeer centraal komt te staan en een integrerend bestanddeel van de belangrijkste beleidsmaatregelen gaat vormen;

(Aanbeveling 25)

verzoekt de Europese Unie haar werkzaamheden met betrekking tot drugs beter te coördineren met de desbetreffende VN-instanties;

(Aanbeveling 26)

verzoekt de Raad de mogelijkheid na te gaan om de landen van Midden-Europa en Cyprus in het Europees Netwerk voor informatie over drugs en drugsverslaving (REITOX) op te nemen;

(Aanbeveling 27)

verzoekt het EMCDDA de lidstaten voor te stellen een gemeenschappelijke methodiek en indicatoren in te voeren voor de vraag naar en het aanbod van drugs;

(Aanbeveling 28)

benadrukt in verband met de handel in verdovende middelen het belang van een criminalisering van het witwassen van geld, overeenkomstig de mening van de Commissie, die constateert dat hoe meer sancties kunnen worden toegepast, hoe gemakkelijker het is nasporingen te doen naar geld dat door middel van misdrijven is verkregen en de vereiste internationale samenwerking tot stand te brengen;

2. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en - ter informatie - aan de Commissie en de regeringen van de lidstaten.