30.9.74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 116/35 
2.1.4.2.  Het  Comité  gaat  ervan  uit dat naast  deze 
ongelijkheid  op veterinairrechtelijk  gebied  en de in 
het onderhavige  verordeningsvoorstel  genoemde 
zoötechnische  verschillen  geen  andere  oorzaken  voor 
handelsbelemmeringen  kunnen  worden  aangevoerd. 
2.1.5.  Artikel  3 
2.1.5.1.  De  vrees  is geuit  'dat het door  artikel  2 en 
artikel  3 in deze  volgorde  met  elkaar  te verbinden 
mogelijk  wordt,  ieder  raszuiver  fokdier  dat aan de in 
het land  van  uitvoer  geldende  voorschriften  voldoet, 
ook in het stamboek  van  het land  van  invoer  in te 
schrijven. 
2.1.5.2.  Het  Comité  is van  mening  dat duidelijk 
moet  worden  bepaald  dat de inschrijving  alleen  ver-
plicht  kan worden  gesteld  wanneer  het om raszuivere 
fokdieren  gaat  die aan de in het land  van  invoer  gel-
dende  voorwaarden  voldoen. 
2.1.6.  Artikel  4 
2.1.6.1.  Het  Comité  zou  gaarne  een betere  verta-
ling zien  van  het  Franse  begrip  „race  laitière  ou 
mixte"  in het Duits,  het Nederlands  en het Engels. 2.1.7.  Artikel  6 
2.1.7.1.  Volgens  het Comité  dient  te worden  be-
paald  dat de vertegenwoordigers  van  de beroepsver-
enigingen  over  kwesties  waarover  het  Permanent 
Comité  Veeteelt  een besluit  zal nemen,  moeten  wor-
den gehoord.  Het  Comité  kan  dit verordeningsvoor-
stel, alsmede  latere  overeenkomstige  voorstellen 
slechts  goedkeuren  indien  aan  deze  voorwaarde 
wordt  voldaan. 
2.1.8.  Bijlagen 
2.1.8.1.  Het  Comité  ziet  ervan  af, de verschillende 
in de bijlagen  geregelde  technische  kwesties  te behan-
delen.  Het  verzoekt  de Commissie  echter,  deze  in 
samenwerking  met  de veefokkersverenigingen  nog-
maals  grondig  te bezien,  daar  het de indruk  heeft  dat 
de in de bijlagen  opgenomen  vermeldingen  niet  afge-
stemd  zijn  op de meest  recente  bevindingen  van  het 
wetenschappelijk  onderzoek  op dit gebied. 
2.2. Ontwerp-bésluit 
2.2.1.  De  in punt  III van de toelichting  opgenomen 
lijst van  taken  die het Permanent  Comité  Veeteelt 
dient  te vervullen  mag  volgens  het Comité  slechts  als 
een opsomming  van voorbeelden  en niet  als een vol-
ledige  lijst worden  opgevat. 
Gedaan  te Brussel,  27 juni  1974. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Alfons  LAPPAS 
Advies  inzake  de „Ontwerp-aanbeveling  van  de Raad  aan  de Lid-Staten  betreffende  de 
toedeling  van  de kosten  en de tussenkomst  van  de overheid  op het gebied  van  de 
milieubescherming" 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het Publikatie-
blad van de Europese  Gemeenschappen  nr. C 68 van 12 juni  1974,  blz. 1 tot 5. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 18 maart  1974,  heeft  de Raad  besloten,  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeen-
komstig  de bepalingen  van  het  artikel  198  van  het  Verdrag  tot oprichting  van  de 
Europese  Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
Nr. C 116/36 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 30. 9. 74 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 26 en 27 juni  1974  te Brussel  gehouden  121e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het van  19 maart  1974  daterende  verzoek  van 
de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen  om  ad-
vies inzake  de „Ontwerp-aanbeveling  van  de Raad 
aan de Lid-Staten  betreffende  de toedeling  van  de 
kosten  en de tussenkomst  van  de overheid  op het ge-
bied van  de milieubescherming", 
Gezien  het op 26 maart  1974  door  zijn  Bureau  geno-
men besluit,  de Afdeling  voor  milieu,  volksgezond-
heid en consumptie  met  het opstellen  van  een  advies 
inzake  dit onderwerp  te belasten, 
Gezien  artikel  198  van  het Verdrag  tot oprichting  van 
de Europese  Economische  Gemeenschap, 
Gezien  het  door  voornoemde  Afdeling  tijdens  haar 
vergadering  van 18 juni  1974  opgestelde  advies, 
Gezien  het  door  de rapporteur,  de heer  Ventejol, 
voorgelegde  rapport, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  op 26 en 27 
juni 1974  gehouden  121e  zitting, 
Overwegende  dat de toepassing  van  het beginsel  „de 
vervuiler  betaalt",  centraal  staat  bij de tenuitvoerleg-
ging van een communautair  milieubeleid; 
Overwegende  dat een  dergelijk  beleid  ertoe  moet  bij-
dragen  dat  de Lid-Staten  van  de Europese  Gemeen-
schap  zich  ten volle  solidair  en verantwoordelijk  voe-
len ten aanzien  van  de bestrijding  van verontreiniging 
en hinder  alsmede  ten  aanzien  van  de bescherming 
van de natuur; 
Overwegende  dat het welslagen  van  deze  activiteiten 
grotendeels  afhankelijk  zal zijn  van  de vraag  of op 
" alle  niveaus  vormings-  en voorlichtingsmaatregelen  ten 
behoeve  van  de bevolking  worden  genomen, 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  eenparigheid  van  stemmen  is goedgekeurd. 
Het Comité  stemt  onder  voorbehoud  van  de volgende 
opmerkingen  met  de ontwerp-aanbeveling  in. 1. In  de eerste  plaats  zou  het volgens  het Comité 
wenselijk  zijn  geweest  dat  van  deze  tekst  niet  een 
aanbeveling  maar  een richtlijn  was  gemaakt  en dat de 
Gemeenschap  met  kracht  had  gewezen  op de nood-
zaak,  een  communautair  milieubeleid  tot  stand  te 
brengen,  dat  overigens  met  het  regionaal  en het 
sociaal  beleid  zou  moeten  samenhangen. 
2. Het  Comité  is ingegaan  op de maatregelen  ter 
verhindering  van  verontreiniging  of ter  beperking 
hiervan  tot het door  de overheid  gewenste  kwaliteits-
niveau.  Het  kan  slechts  instemmen  met  de noodzaak 
van preventie.  Aangezien  het  herstel  van  materiële 
schade  altijd  duurder  uitkomt  dan  het  voorkomen, 
dient  elke  poging  om lasten  en verantwoordelijkheid 
van de vervuiler  op de overheid  af te wentelen  van 
de hand  te worden  gewezen. 
3. Het  Comité  is het  ermee  eens  dat  de verant-
woordelijkheid  op rechtspersonen  dan  wel  op natuur-
lijke  personen  rust.  Zodra  het  evenwel  om  een  na-
tuurlijk  persoon  gaat,  is het echter  moeilijk,  alle  door 
deze  veroorzaakte  vormen  van  milieuhinder  en-ver-
ontreiniging  op te sporen. 
4. Het  Comité  vraagt  zich  af of de gebruiker  van 
een produkt  die dikwijls  de eindgebruiker  is, zelfs  in 
beginsel  aansprakelijk  kan  worden  gesteld.  Wil  men 
dit beginsel  toepassen,  dan  mogen  de hem  geleverde 
produkten  niet  op zich  bronnen  van  verontreiniging 
en hinder  zijn.  Tevens  dient  de gebruiker  op verant-
woorde  wijze  te worden  ingelicht  over  de samenstel-
ling en de kenmerken  van  de produkten. 
5. Wil  men  verontreiniging  voorkomen,  dan  moet 
duidelijke  en nauwkeurige  informatie  worden  uitge-
vaardigd  en verstrekt  en moet  dit onderwerp  in de 
onderwijsprogramma's  worden  opgenomen.  Op 
grond  van  deze  voorschriften  kan  de werkelijke  ver-
antwoordelijkheid  van  de gebruiker  gemakkelijker 
worden  vastgesteld.  Uiteraard  is deze  gebruiker  volle-
dig aansprakelijk,  indien  hij overal  afval  en resten 
achterlaat. 
6. Met  betrekking  tot het uitkeren  van  schadever-
goedingen  aan  de slachtoffers  van een  vorm  van  ver-
ontreiniging  of hinder  vraagt  het Comité  zich  af op 
welke  wijze  kan  worden  vastgesteld  of iemand  slacht-
offer  van  een  vorm  van  verontreiniging  of hinder  is; 
er zijn  namelijk  recente  voorbeelden  te noemen  van 
rampen  waardoor  hele  gemeenschappen  zijn  getrof-
30. 9. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 116/37 
fen. Hierbij  blijkt  dat  een  gehele  gemeenschap  als 
slachtoffer  moet  worden  beschouwd.  Volgens  het 
Comité  moet  er bij het formuleren  van de toepassings-
teksten  in de Lid-Staten  en de Gemeenschap  zeer 
nauwgezet  op worden  toegezien  dat de wettelijke  of 
bestuursrechtelijke  bepalingen  'niet  tot conflicten  en 
processen  aanleiding  geven  en dat  de schadevergoe-
dingen  zeer  vlot  aan  het  (de)  slachtoffer(s)  worden 
uitgekeerd. 
7. Aangezien  het moeilijk  is, voor  alle  gevallen  een 
optimale  zuiverheidsgraad  vast  te stellen,  is het moge-
lijk dat de Lid-Staten  zeer  uiteenlopende  wettelijke  en 
bestuursrechtelijke  voorschriften  uitvaardigen,  waar-
door  een  harmonisatie  en in nog  sterkere  mate  het 
voeren  van  een  gemeenschappelijk  beleid  worden  be-
moeilijkt.  Hoewel  de optimale  zuiverheidsgraad  van 
streek  tot streek  kan  verschillen,  mag  het niet  zo zijn 
dat dit  beginsel  in de praktijk  neerkomt  op het 
maken  van  een  onderscheid  tussen  industriegebieden, 
die aan  vervuiling  worden  blootgesteld,  en toeristi-
sche gebieden,  waar  de optimale  zuiverheidsgraad 
moet  gelden. 
8. Ten  aanzien  van  de uitzonderingen  die  op de 
toepassing  van  het beginsel  „de vervuiler  betaalt"  zul-
len worden  gemaakt,  merkt  het Comité  op dat door 
middel  van  een vrij  lange  aanpassingsperiode  het tref-
fen van  de nodige  voorzieningen  ter bestrijding  van 
de vervuiling  in de tijd moet  kunnen  worden  gespreid 
en dat  deze  periode  niet  mag  worden  aangegrepen 
om met  het treffen  van deze  voorzieningen  pas te be-
ginnen  als deze  periode  verstreken  is. Voorts  moeten 
de steunmaatregelen  een  voorlopig  karakter  dragen 
en dient  de overheid  na te gaan  of de steun  bij de be-
strijding  van  de verontreiniging  wel  het  gewenste 
effect  heeft,  ten einde  concurrentievervalsing  op com-
munautair  niveau  tegen  te gaan. 9. Het  Comité  dringt  er bij de Commissie  op aan, 
bij de op een  later  tijdstip  uit te werken  meer  speci-
fieke  voorstellen  na te gaan,  of al dan  niet  bij wijze 
van uitzondering  en voor  de eerste  levensbehoeften 
fiscale  regelingen  dienen  te worden  getroffen,  ten 
einde  de lasten  te verlichten  die de minderbemiddelde 
gebruikers  te dragen  hebben. 
10. De  bestrijding  van  de verontreiniging  vereist 
preventieve  activiteiten,  vaststelling  van  normen,  be-
stemming  van  de opbrengst  van  heffingen,  voorlich-
ting aan  eventuele  vervuilers,  bewustmaking  en 
„opvoeding"  van  de bevolking  alsmede  doorzichtig-
heid en een  doeltreffend  gebruik  van  steunmaatrege-
len. Bijgevolg  dienen  de Lid-Staten  en de Gemeen-
schap  hierbij  een  bestuurstaak  te vervullen.  Daarbij 
behoeft  niet  te worden  gedacht  aan  het scheppen  van 
nieuwe  structuren,  aangezien  deze  taken  — mits  op 
rationele  wijze  gecoördineerd  — door  reeds  be-
staande  instanties  kunnen  worden  uitgevoerd. 
11. Ten  slotte  is het Comité  van  mening  dat de uit-
werking,  van een  Europees  milieubeleid  — ook  al be-
staat  dit slechts  uit partiële,  dus  onvolledige  aanbeve-
lingen  — niets  in de weg  mag  worden  gelegd  en dat 
tegelijkertijd  een compromis  dient  te worden  gevon-
den tussen  het behoud  van  de concurrentiepositie  van 
de Gemeenschap  en de urgente  bestrijding  van  de 
verontreiniging  en hinder.  Het  is van  belang,  de niet 
tot de Gemeenschap  behorende  landen  zonodig  door 
invoering  van  communautaire  beschermende  maatre-
gelen  te overtuigen  van  de noodzaak  van  gelijktijdige 
invoering  van  een  milieubeleid.  Bij de kostenbereke-
ning  moet  zowel  in als buiten  de Gemeenschap  wor-
den aangegeven  hoeveel  geld  voor  de uitvoering  van 
dit beleid  nodig  is. Het  zou  van  kortzichtigheid  getui-
gen, indien  alleen  maar  kosten  van  bepaalde  mate-
riële goederen  in aanmerking  zouden  worden  geno-
men,  terwijl  met  de kostbaarste  goederen,  die dikwijls 
het gemeengoed  van  de mensheid  vormen,  onzorgvul-
dig zou worden  omgegaan. 
Gedaan  te Brussel,  26 juni  1974. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Alfons  LAPPAS