NL Publicatieblad van de Europese Unie C 267/1

85e PLENAIRE ZITTING VAN 9 EN 10 JUNI 2010

Resolutie van het Comité van de Regio's met het oog op een beter instrumentarium voor de tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie: de geïntegreerde richtsnoeren voor het economisch en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten en de Europese Unie

(2010/C 267/01)

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S

1. staat achter het voorstel om de globale economische en werkgelegenheidsrichtsnoeren in aantal te beperken en in een samenhangend document onder te brengen dat strookt met de Europa 2020-strategie;

2. erkent dat, alhoewel deze richtsnoeren bestemd zijn voor de lidstaten, de Europa 2020-strategie in samenwerking met lokale en regionale overheden ten uitvoer moet worden gelegd: vanwege hun bevoegd- en bekwaamheden op de gebieden waarop deze richtsnoeren betrekking hebben en krachtens het subsidiariteitsbeginsel, zijn lokale en regionale overheden nodig voor de uitwerking van nationale hervormingsprogramma's, de toepassing van die programma's en de communicatiecampagnes die moeten worden gevoerd om bekendheid te geven aan de Europa 2020-strategie;

3. dringt er bij de Commissie en de Europese Raad op aan om op voor lokale en regionale overheden relevante beleidsterreinen en ten aanzien van de in de Europa 2020-strategie voorkomende governance en ownership de bottom-up-benadering te volgen en om daaraan ook steun te verlenen. Daartoe zou moeten worden vormgegeven aan de 2020-kerninitiatieven en de nationale hervormingsprogramma's op een wijze die flexibel is en waarbij meerdere bestuurslagen worden betrokken; juicht daaarom toe dat het Europees Parlement onlangs heeft gewezen op het belang van betrokkenheid van de lokale en regionale overheden bij de Europa 2020-strategie;

4. benadrukt dat de Europa 2020-strategie in overeenstemming met de in het Verdrag van Lissabon geïntroduceerde doelstelling van territoriale samenhang moet worden toegepast;

5. vraagt om verduidelijking van de begrotingsconsequenties van de in de Europa 2020-strategie voorgestelde maatregelen om er zeker van te kunnen zijn dat de in die strategie gestelde prioriteiten in het volgende financiële kader onverkort zijn terug te vinden. Daarbij zou ook een effectbeoordeling moeten worden gegeven van nieuwe financieringsinstrumenten en een nieuw eigenmiddelensysteem van de EU;

GLOBALE RICHTSNOEREN VOOR LIDSTATEN EN ECONOMISCHE BELEIDSMAATREGELEN VAN DE EUROPESE UNIE

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S

6. is voorstander van adequate coördinatie op economisch en begrotingsgebied, zowel in EU-verband als tussen de lidstaten, om de problemen die er vanwege de huidige financiële, economische en sociale crisis met de overheidsfinanciën zijn, minder groot te maken;

7. stemt in met het initiatief van de EU om strenger toe te zien op de begrotingsdiscipline van de lidstaten en om een drastische aanpassing van de regelgeving voor financiële markten door te voeren;

8. steunt de resolutie van het Europees Parlement van 10 maart 2010 waarin de Commissie en de Raad ertoe worden opgeroepen om het potentieel van verschillende opties met betrekking tot belasting op financiële transacties te beoordelen op hun vermogen om bij te dragen aan de EU-begroting;

9. schaart zich achter de aanbevelingen van Mario Monti uit zijn verslag van 9 mei 2010 aan Commissievoorzitter Barroso over „Een nieuwe strategie voor de interne markt” voor meer Europese coördinatie op belastinggebied teneinde de belastingbelemmeringen binnen de interne markt op te heffen en op te treden tegen de voor de factor arbeid nadelige belastingconcurrentie binnen de EU;

10. beklemtoont dat monetaire stabiliteit op de lange termijn alleen kan worden verwezenlijkt door een met overtuiging doorgevoerde consolidering van het beleid en een aanscherping van het stabiliteitspact. Een en ander kan kracht worden bijgezet doordat de langetermijngroeiprognoses voor alle EU-lidstaten en -gebieden door middel van een mix van structurele beleidsmaatregelen voor duurzame groei (Europa 2020-strategie) en cohesiebeleid worden verbeterd. Daarbij moeten voor beide voldoende middelen worden uitgetrokken;

11. pleit voor verlegging van het zwaartepunt naar de kwaliteit en duurzaamheid van overheidsfinanciën, waarbij de nadruk moet komen te liggen op openbare investeringen in op milieu- en sociaal gebied innoverende sectoren;

12. is fel gekant tegen het door de Commisie in haar Mededeling van 12 mei 2010 inzake de versterking van de economische governance gedane voorstel om de werking van het Cohesiefonds op te schorten voor lidstaten die aan de buitensporigtekortprocedure worden onderworpen. Dat voorstel is om drie redenen discriminatoir: a) cohesiebeleid wordt bij goedkeuring van dit voorstel het enige beleid waarop sancties van toepassing zouden zijn; b) vooral regio's en steden zouden de dupe worden van bedoelde opschorting, wat niet eerlijk is; c) het resultaat van dit voorstel zou ook oneerlijk zijn, omdat de middelen van het cohesiefonds ongelijk zijn verdeeld over de lidstaten;

13. hamert er nogmaals op dat de positie van het cohesiebeleid moet worden geconsolideerd als enige EU-beleid waarin ontwikkeling vanuit een geïntegreerde en op lokale leest geschoeide benadering wordt aangepakt zodat Europese prioriteiten en lokale en regionale kenmerken op elkaar worden afgestemd, en dat is gericht op de verkleining van de verschillen tussen en in regio's;

14. is van mening dat groei niet alleen moet worden beoordeeld aan de hand van BBP-cijfers, maar ook moet worden getoetst aan de spreiding van de groei en aan meetbare streefcijfers voor de uitputting van natuurlijke rijkdommen;

15. juicht toe dat er regionale strategieën voor onderzoek en innovatie worden uitgestippeld die bevorderlijk zijn voor samenwerking tussen nationale overheden, universiteiten en particuliere ondernemingen, omdat die samenwerking leidt tot banen en duurzame groei voor regio's en steden;

16. herinnert eraan dat lokale en regionale overheden tot taak hebben om de klimaatverandering te bestrijden en het milieu te beschermen. Lokale en regionale overheden kunnen veel voordeel hebben van de noodzakelijke overschakeling op een koolstofarme economie, op voorwaarde dat er een adequaat Europees kader wordt ingesteld waardoor kan worden vooruitgelopen op technische veranderingen, waardoor onderwijs en beroepsopleiding aan die veranderingen kunnen worden aangepast en waardoor stimulansen kunnen worden gegeven voor „groene” aanbestedingen; steunt in dat verband het burgemeestersconvenant en de uitbreiding van dat convenant tot het regionale bestuursniveau;

17. is van oordeel dat ondersteuning van de ondernemingszin een conditio sine qua non is als het erom gaat creatieve denkbeelden om te zetten in innoverende producten, diensten en procédés die tot groei, hoogwaardige werkgelegenheid en territoriale, economische en sociale samenhang kunnen leiden; spoort lokale en regionale overheden er bovendien toe aan om het ondernemingsklimaat voor het mkb in navolging van het Small Business Act-initiatief te verbeteren, vooral door egovernment-diensten voor het volle pond te benutten; erkent in dit verband ook de belangrijke bijdrage die via slimme groei aan de economie kan worden geleverd door vrouwelijke ondernemers te steunen; roept op tot de invoering van een Europees kader voor de economische ontwikkeling en het ondernemerschap van vrouwen als middel om ongelijkheden tussen lidstaten terug te dringen, armoede onder kinderen te bestrijden, werk en gezinsleven beter met elkaar te verenigen en het groeipotentieel evenals de regionale ontwikkeling van een groeiende mkb-basis te bevorderen;

RICHTSNOEREN VOOR HET WERKGELEGENHEIDSBELEID VAN DE LIDSTATEN

18. wijst er eens te meer op dat de aktoren van de arbeidsmarkt, onder meer de lokale en regionale overheden, de meest aangewezen instanties zijn om flexizekerheidsbeleid te voeren, omdat zij in de lidstaten voor veel werkgelegenheid zorgen, dikwijls voorzien in onderwijs en opleiding en maatregelen nemen ter ondersteuning van de arbeidsmarkt. Daarom moeten regio's en gemeenten van meet af aan bij de uitstippeling van beleid worden betrokken: zo wordt de arbeidsmarkt dynamisch en worden burgers aan banen geholpen;

19. stelt vast dat duurzame regionale arbeidsmarkten alleen tot stand kunnen worden gebracht als de openbare onderwijsstelsels, vervoersinfrastructuur, kinderopvangvoorzieningen en onderwijsinstellingen aan een geïntegreerde langetermijnplanning en –financiering worden onderworpen;

20. herinnert eraan dat lokale en regionale overheden een spilfunctie vervullen als het erom gaat maatregelen uit te voeren om de strategische onderwijsdoelstellingen (kwaliteit en relevantie van en deelname aan onderwijs, alsook de preventie van vroegtijdige schoolverlating) te verwezenlijken;

21. wijst erop dat jongeren nu de werkloosheid toeneemt, moeilijkheden ondervinden bij hun intrede op de arbeidsmarkt en meer inzicht moeten krijgen in de keuzes die ze hebben, teneinde te zorgen voor een vlotte doorstroming van school naar ofwel de arbeidsmarkt, ofwel naar het leven als een ondernemer die werkgelegenheid creëert; rekent er dan ook op dat het Europees Jongerenpact een plaats zal worden gegeven in de richtsnoeren en dat ondernemerschap actiever zal worden bevorderd in het onderwijs;

22. roept op tot gerichte maatregelen voor oudere werknemers die vanwege de economische crisis hun baan hebben verloren, teneinde hun de kans te geven om nieuwe, betere vaardigheden aan te leren en zo opnieuw mogelijkheden op een baan te creëren;

23. benadrukt dat de doelstelling om het aantal burgers van Europa dat onder de nationale armoedegrenzen leeft, met een kwart te verminderen, alleen kan worden verwezenlijkt als de lokale en regionale overheden, die immers wettelijk verantwoordelijk zijn voor het uitstippelen, financieren en uitvoeren van actief integratiebeleid en het promoten van de „fatsoenlijk werk”-agenda, daartoe voldoende middelen ontvangen. Het jaar 2010 biedt als Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting een uitgelezen kans om bovenstaande feiten, die door de huidige financiële en economische crisis nog dreigen te verslechteren, in de schijnwerpers te zetten;

24. beklemtoont dat lokale en regionale overheden primair verantwoordelijk zijn voor de toegang tot diensten van algemeen belang, waarbij met name moet worden gedacht aan de verlening van sociale diensten, integratie op de arbeidsmarkt, aanpassing aan structuurveranderingen, en sociaaleconomisch en cultureel integratiebeleid. De werkgelegenheidsrichtsnoeren moeten voorzien in een geschikt kader en financieringsinstrumenten om lokale en regionale overheden al die taken te helpen vervullen.