Nr. C 124/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 5. 90 
3.4. Artikel 3, punt 5 
3 AA. Het Comité stelt voor, de term „erkend la­
boratorium" uit te breiden tot „erkend openbaar of 
particulier laboratorium". Deze laboratoria behoeven 
niet noodzakelijkerwijs in de betrokken lid-staat ge­
vestigd te zijn. 
3.5. Artikel 5 
3.5.1. De tekst van dit artikel zou als volgt moeten 
luiden: 
„De actie in het kader van deze beschikking komt 
in aanmerking voor adequate financiële steun van 
de Gemeenschap". 
Gedaan te Brussel, 28 maart 1990. 
1. Algemene opmerkingen. 
1.1. Het Comité is het eens met het voorstel om de 
voorschriften voor de opruiming van kadavers, slachtaf­
val en ander dierlijk afval te harmoniseren. Daardoor 
wordt de verspreiding van ziekteverwekkers in het mi­
lieu en in de dierlijke produktieketen tegengegaan. Bo­
vendien wordt het vrije verkeer van ongevaarlijk dierlijk 
afval in de Gemeenschap mogelijk gemaakt. 
(!) PB nr. C 327 van 30. 12. 1989, blz. 76. 3.5.2. Het rapport met de resultaten van die onder­
zoek zou aan de Raad, het Europese Parlement en het 
Economisch en Sociaal Comité moeten worden voorge­
legd. 
3.6. Artikel 12 
3.6.1. Het Comité stelt voor, in de eerste alinea „pro­
gramma's met het oog op de uitroeiing" te vervangen 
door „onderzoekprogramma's". 
3.7. Artikel 13 
3.7.1. Om de viskwekers ertoe aan te zetten, ziek­
tegevallen ook inderdaad te melden, zou een financiële 
tegemoetkoming moeten worden geboden aan degenen 
die vissen moeten vernietigen. Dit zou tevens bijdragen 
tot het welslagen van de uitroeiingsprogramma's. 
De Voorzitter 
van bet Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
1.2. Het Comité gaat ervan uit dat de voorgestelde 
criteria met strenge normen overeenkomen. Op die 
manier is ook de bescherming van de consument vol­
doende gewaarborgd. 
1.3. Het Comité vraagt zich in dit verband af, hoe het 
toepassingsgebied van de voorgestelde regeling reikt, en 
zij vindt dat dit toepassingsgebied breed genoeg moet 
zijn. Daarom wordt voorgesteld, de rechtsgrondslag 
voor dit voorstel nog eens te toetsen. Advies over het voorstel voor een Verordening (EEG) tot vaststelling van veterinairrechtelijke 
voorschriften voor de opruiming en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel 
brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers 
in diervoeding^) 
(90/C 124/03) 
De Raad heeft op 14 november 1989 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap het Economisch 
en Sociaal Comité om advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor landbouw en visserij, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 9 maart 1990 goedgekeurd. Rapporteur was 
de heer Wiek. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 275e zitting (vergadering van 28 maart 
1990) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
21. 5. 90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 124/5 
1.4. Het Comité wijst erop dat de veiligheidsbepa-
lingen voor werknemers in de bedrijven eveneens moe­
ten worden geharmoniseerd. Hiermee is niet alleen het 
belang van de werknemers, maar ook dat van de bedrij­
ven gediend. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Hoofdstuk 1, artikel 2, eerste alinea 
2.1.1. Dierlijke af vallen 
2.1.1.1. Het Comité spreekt zich ervoor uit dat dier­
lijke uitwerpselen in combinatie met afgekeurde darm-
paketten eveneens onder het toepassingsgebied van de 
verordening vallen. Het is in de praktijk onvermijdelijk 
dat afgekeurde darmen en maag- en darminhoud in een 
verwerkingsbedrijf terecht komen. 
2.1.2. Verwerkingsbedrijf 
2.1.2.1. Volgens het voorstel geldt de verordening 
slechts voor verwerkingsbedrijven die sterilisatie toe­
passen. Bedrijven die andere procédés gebruiken, zoals 
diervoederfabrieken, zouden worden uitgesloten, b.v.: 
— bedrijven die pasteurisatie toepassen, 
— bedrijven die een combinatie van warmtebehande­
ling (beneden sterilisatietemperatuur) en chemische 
behandeling toepassen, 
— bedrijven voor het bakken en extruderen van afval, 
— bedrijven die voor de diervoederfabriek bestemde 
produkten bewerken en opslaan. 
2.1.2.2. Het Comité stelt voor, alle verwerkings­
bedrijven ongeacht de toegepaste procédés bij de rege­
ling te betrekken, en bijlage 2 dienovereenkomstig te 
wijzigen. 
2.1.2.3. Het Comité wil duidelijk zien dat met ver­
werkingsbedrijven geen bedrijven voorde vervaardiging 
van voeder voor gezelschapsdieren overeenkomstig bij­
lage 3 worden bedoeld. 
2.1.3. Voeder voor gezelschapsdieren 
2.1.3.1. Het Comité wijst erop dat voeder voor gezel­
schapsdieren ook uit andere delen van het karkas, met 
toevoeging van vlees en slachtbijprodukten, zoals bloed 
en koppen van pluimvee, wordt toebereid. Dit procédé 
dient ook in de toekomst te worden toegestaan. 
2.1.3.2. Verder wijst het Comité erop dat in het 
voorstel één enkel begrip dient te worden gebruikt. In 
de Duitse versie is zowel sprake van „Haustierfutter" 
als van „Heimtierfutter". 2.2. Hoofdstuk II, artikel 3, eerste en tweede alinea 
2.2.0. Het Comité is ertegen gekant dat het ver­
branden of begraven van hoog-risicomateriaal als een 
met de ongevaarlijke destructie in een verwerkings­
bedrijf gelijkstaande methode wordt toegestaan. Het 
acht het gevaar voor een verspreiding van ziekten te 
groot. Bovendien kunnen ook andere negatieve bijwer­
kingen optreden. Zo kan niet worden uitgesloten dat het 
grondwater besmet raakt. Daarom mogen afwijkingen 
slechts in noodgevallen (b.v. bij mond- en klauwzeer 
of varkenspest) worden toegestaan; om misbruik te 
voorkomen, dient hierop echter toezicht te worden 
gehouden. 
2.2.1. Artikel 3, lid 1 e) 
2.2.1.1. Het Comité neemt kennis van de verklaring 
van de Commissie dat onderbenen van runderen tot de 
niet onder de regeling vallende delen van dieren worden 
gerekend. 
2.2.2. Artikel 3, lid 1 f) 
2.2.2.1. Volgens het Comité moet duidelijk worden 
gesteld dat de term „bedorven" betrekking heeft op 
vlees, vlees van pluimvee, vis, visprodukten, wild en 
vleesprodukten, welke niet voor menselijke consumptie 
geschikt zijn. 
2.2.3. Artikel 7, eerste lid 
2.2.3.1. Het Comité wil duidelijk gesteld zien dat 
bij het gebruik in de genoemde gevallen uitsluitend 
ongevaarlijke stoffen worden gebruikt. 
2.2.4. Artikel 7, lid 1 ii) 
2.2.4.1. Volgens het Comité dienen als gebruiksdier 
gehouden honden, met inbegrip van jachthonden, even­
eens in de uitzonderingsbepalingen te worden opge­
nomen. 
2.2.5. Artikel 9, vierde gedachtenstreepje 
2.2.5.1. Het Comité stelt vast dat het bij continupro-
duktie niet mogelijk is om de precieze produktiedatum 
van een verzonden partij vast te stellen. De verzonden 
partijen kunnen evenwel b.v. van een doorlopende num­
mering worden voorzien. 
2.2.6. Artikel 10, lid 1 
2.2.6.1. Het Comité gaat ervan uit dat de details 
van de geplande „met geregelde tussenpozen (verrichte) 
inspecties en op ... steekproeven gebaseerde controles" 
nog worden vastgelegd. 
2.2.7. Artikel 13 
2.2.7.1. Het Comité neemt kennis van het feit dat de 
genoemde verordening van de Raad in december 1989 
Nr. C 124/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 5. 90 
is goedgekeurd, en dat het nummer van de verordening 
nog in het voorstel zal worden opgenomen. 
2.3. Hoofdstuk UI 
2.3.0. Het Comité wijst erop dat voor diervoeders 
specifieke richtlijnen inzake de produktie en het in de 
handel brengen gelden of gepland zijn. Het acht het 
daarom niet juist dat diervoedergrondstoffen van 
plantaardige oorsprong ook onder deze verordening 
vallen. Het Comité stelt daarom voor, de artikelen 14 
en 15 dienovereenkomstig te wijzigen. 
2.3.1. Artikel 14 
2.3.1.1. Het Comité vestigt er de aandacht op dat 
het bij de bedoelde controles van essentieel belang is 
dat het eindprodukt in micro-biologisch opzicht in orde 
is. 
2.3.2. Artikel 15, lid 2 
2.3.2.1. Het Comité stelt voor, de details van de 
controle in een voor de gehele Gemeenschap geldende 
beroepscode vast te leggen, zodat kan worden gega­
randeerd dat de controle in alle lid-staten gelijk is. 
2.3.3. Artikel 15, lid 2, derde gedach-
tenstreepje 
2.3.3.1. Het Comité wijst erop dat ingeval van be­
smetting vooral de oorzaak hiervan moet worden vast­
gesteld, om zo vlug mogelijk maatregelen te kunnen 
nemen. 
2.3.4. Artikel 16 
2.3.4.1. Het Comité spreekt zich ervoor uit dat de 
betrokken bedrijfstak bij het uitwerken van een aanbe­
veling met richtsnoeren voor het op hygiënische wijze 
bereiden van diervoeders wordt ingeschakeld. 
Gedaan te Brussel, 28 maart 1990. 2.4. Bijlage I 
2.4.1. Punt 1 
2.4.1.1. Het Comité neemt bij de formulering „op 
passende wijze zijn afgedekt" aan dat de vaten en 
vervoermiddelen volledig waterdicht zijn, d.w.z. dat er 
geen vloeistof uit kan lekken en dat er ook geen re­
genwater kan binnendringen. 
2.4.2. Punt 3 
2.4.2.1. Het Comité acht het aanbevelingswaardig 
dat de documenten gedurende een voldoende lange 
periode worden bewaard. 
2.5. Bijlage II 
2.5.1. Hoofdstuk II, punt 6 b) 
2.5.1.1. Het Comité is van mening dat procédés en 
micro-biologische normen onder toezicht van de be­
voegde diensten moeten staan. De belangrijkste pa­
rameters dienen met behulp van betrouwbare methodes 
onafgebroken te worden geregistreerd. Daarbij moet 
men vermijden dat alleen de zogenaamde warmtebehan­
deling aan bod komt. Overeenkomstig de in artikel 21 
genoemde procedure kunnen in ieder geval duur en 
temperatuur van de warmtebehandeling worden vastge­
steld. Daarbij moet ervoor worden gezorgd dat ook 
zeer warmteresistente verwekkers van dierziekten bij 
het verhittingsprocédé worden gedood. Er dienen even­
wel ook andere methodes, die niet minder doeltreffend 
zijn, te worden toegelaten. 
2.5.2. Hoofdstuk III, punt 1 
2.5.2.1. Het Comité wijst erop dat de overwogen 
methode bijzonder duur is. Gezien de onevenredig hoge 
kosten, dient er te worden nagegaan of deze methode 
werkelijk noodzakelijk is. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE