Advies nr. 2/2001

over een voorstel voor een verordening van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen

(uitgebracht krachtens artikel 279 van het EG-Verdrag)

(2001/C 162/01)

DE REKENKAMER VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 248, lid 4, en 279,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, en met name op de artikelen 45 C, lid 4, en 78 novies,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name op de artikelen 160 C, lid 4, en 183,

Gezien het voorstel voor een verordening van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen(1),

Gezien het op 29 november 2000 bij de Rekenkamer ingekomen verzoek van de Raad van 24 november om advies over dit voorstel,

BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT:

1. De Commissie heeft in 1998 de procedure tot herziening van het Financieel Reglement ingeleid met de presentatie van een werkdocument over de herziening(2). Dit was haar antwoord op de opmerkingen inzake de "zevende reeks" wijzigingen van het Financieel Reglement, waaronder die van de Rekenkamer, die in haar advies nr. 4/97(3) had gevraagd om een grondige herziening van de financiële regelgeving.

2. De Commissie is niet ingegaan op de aanbeveling van de Rekenkamer, een werkgroep van hoog niveau te vormen met externe experts om de zaak grondig te overdenken alvorens te trachten een ontwerp van herzien Financieel Reglement op te stellen(4). Slechts op twee gebieden heeft zij externe hulp ingeroepen, namelijk voor de vereenvoudiging van het Financieel Reglement en voor de boekhouding en de rekening en verantwoording. De Rekenkamer heeft de studie van de over de boekhouding geraadpleegde experts bezien en betreurt dat de Commissie een zodanig tijdschema heeft opgesteld dat zij de voorstellen in die studie niet kon opnemen in haar voorstel voor een Financieel Reglement, zodat een belangrijk onderdeel van de herziening niet aan de orde komt (zie de paragrafen 41-43).

3. Het voorstel van de Commissie vormt een basis voor de herziening van de financiële regelgeving, hoewel het niet ingaat op alle zorgen die de Rekenkamer in haar advies nr. 4/97 heeft geuit, en in het algemeen niet radicaal genoeg is. In het voorliggende advies stelt de Rekenkamer wijzigingen in de tekst van de Commissie voor wanneer zij dit noodzakelijk acht, behalve op het gebied van de boekhoudkundige grondslag en de doelstellingen van de boekhouding en de financiële staten, waarvoor de regels in de desbetreffende afdelingen ontoereikend zijn.

4. De algemene filosofie achter dit advies van de Rekenkamer is de volgende:

a) in het communautaire begrotingssysteem moeten de begrotingsbeginselen worden toegepast en mogen slechts de absoluut noodzakelijke uitzonderingen worden geduld;

b) het begrotingssysteem moet zo eenvoudig mogelijk zijn;

c) de begroting, als raming en qua uitvoering, en de financiële staten moeten de realiteit van de verrichtingen en de financiële situatie van de Gemeenschappen weergeven.

Begrotingsbeginselen (deel I, titel I, artikelen 1-28)

5. De Rekenkamer wijdde verschillende paragrafen van haar advies nr. 4/97(5) aan de algemene begrotingsbeginselen en wenste een striktere toepassing ervan en een beperking van de uitzonderingen tot het uiterste minimum. Het ontwerp van herziening van de Commissie brengt de beginselen samen in één titel. De Rekenkamer stelt voor de formulering van bepaalde artikelen te wijzigen of aan te vullen om de voorgestelde definities strikter en explicieter te maken. Zij betreurt dat het ontwerp van Financieel Reglement nog steeds bepaalde uitzonderingen op de beginselen bevat.

6. Artikel 6, lid 2, dat het mogelijk maakt begrotingsverplichtingen in jaartranches te splitsen, maakt de splitsing van kredieten zinledig en moet dus worden geschrapt (zie de paragrafen 29 en 30).

7. De in artikel 8 van het ontwerp toegestane kredietoverdracht is in strijd met het begrotingsbeginsel van de jaarperiodiciteit. In het systeem met gesplitste kredieten (dat de Commissie wil veralgemenen) zijn de regels inzake kredietoverdrachten niet meer onontbeerlijk omdat de aangegane verplichtingen zo nodig kunnen worden gedekt met betalingskredieten van latere begrotingsjaren. Eventuele specifieke tekorten aan betalingskredieten in bepaalde begrotingsonderdelen kunnen altijd worden opgevangen dankzij de door de Commissie voorgestelde versoepeling van de overschrijvingsregels (zie paragraaf 10) en in uitzonderlijke gevallen door kredieten aan te vragen bij wege van een aanvullende begroting. Deze kredietoverdrachten zijn niet noodzakelijk en hebben slechts een marginaal financieel effect. Maar ze maken de beheerssystemen en met name de geautomatiseerde boekhoudsystemen wel complexer en kunnen zelfs enige verwarring veroorzaken bij het lezen van de financiële staten. Het doel ervan kan worden bereikt met mechanismen van gemeen recht voor de vaststelling en uitvoering van begrotingen.

8. De beschrijving van het systeem van voorlopige twaalfden in artikel 12 zou kunnen worden verschoven tot na artikel 33 van het ontwerp, want dit systeem houdt hoofdzakelijk verband met de procedure tot vaststelling van de begroting. De huidige bepalingen, die onnodig ingewikkeld zijn, kunnen worden vereenvoudigd.

9. Andere uitzonderingen zijn de in strijd met het begrotingsbeginsel van de universaliteit vastgestelde bepalingen ter verduurzaming van het systeem van bestemming van bepaalde ontvangsten (artikel 17). De Rekenkamer benadrukt in haar advies nr. 1/2001(6): "Er kunnen zich omstandigheden voordoen waarin de instellingen dankzij specifieke ontvangsten buiten het EOGFL, afdeling Garantie, om, overeenkomstige bedragen kunnen uitgeven voor verwante doeleinden zonder de begrotingsautoriteit opnieuw om toestemming te hoeven vragen". De Rekenkamer is vóór het behoud van dit systeem maar wenst dat de grensgevallen overeenkomstig de algemene regels worden behandeld.

10. De Rekenkamer vindt dat het voorgestelde artikel 21, waarin de Commissie meer speelruimte wordt gegeven inzake de kredietoverschrijvingen redelijk is, met name met het oog op de vaststelling van de begroting op basis van de activiteiten. Ter verbetering van de huidige situatie moet ook worden nagedacht over de toepassing van het beginsel van de begrotingsspecialiteit en over de structuur van de begroting (zie paragraaf 16 over de begrotingsstructuur).

11. Het zou zinvol zijn, de in artikel 25 van het ontwerp vermeldebeginselen van goed financieel beheer aan te vullen met een definitie van elk beginsel.

12. Naast de reeds genoemde uitzonderingen staan er in het tweede deel van het ontwerp van Financieel Reglement (artikelen 134-168) bijzondere bepalingen voor bepaalde communautaire activiteiten (het EOGFL-Garantie, de structuurfondsen, het onderzoek, de externe maatregelen, de bureaus en de administratieve kredieten). Een striktere toepassing van de beginselen zou tal van afwijkende bepalingen overbodig maken, terwijl de meer specifieke bepalingen wegens hun aard kunnen worden opgenomen in de uitvoeringsvoorschriften bij het Financieel Reglement. De overige belangrijke afwijkingen zouden kunnen worden opgenomen in het eerste deel van de verordening.

13. In het algemeen vindt de Rekenkamer dat de eventuele uitzonderingen op de begrotingsbeginselen om redenen van samenhang en rechtszekerheid altijd duidelijk moeten worden toegestaan in het Financieel Reglement en niet in sectorale regelingen die niet krachtens artikel 279 van het Verdrag zijn vastgesteld.

Opstelling en structuur van de begroting (deel I, titel II, artikelen 29-44)

14. De Commissie heeft in artikel 41 van het ontwerp de mogelijkheid behouden, in de begroting een negatieve reserve van ten hoogste 200 miljoen euro op te nemen. Het begrip negatieve reserve staat een duidelijke en nauwkeurige presentatie van de limitatieve begrotingsautorisaties in de weg en is dus in strijd met het doorzichtigheidsbeginsel dat de Commissie in het ontwerp zelf formuleert.

15. De Rekenkamer heeft een aantal suggesties ter verbetering of verduidelijking van de tekst van de artikelen 39 en 43, die respectievelijk gaan over het verbod van negatieve ontvangsten en uitgaven in de begroting en de algemene inrichting van de begroting. De Rekenkamer steunt het voorstel van artikel 44, de instellingen enige vrijheid te geven in de samenstelling en inschaling van hun personeel; bezien moet worden of deze vrijheid zodanig moet worden verruimd dat de instellingen binnen een begrotingstoewijzing voor personeelskosten de voor hen optimale combinatie van vast, tijdelijk en extern contractueel personeel kunnen maken.

16. In haar advies nr. 4/97(7) heeft de Rekenkamer gewag gemaakt van de afwijkingen die in de toepassing van het beginsel van begrotingsspecialiteit zijn geconstateerd, waardoor op sommige begrotingsonderdelen enorme kredietbedragen worden opgevoerd en op andere slechts enkele duizenden euro's. Om te beginnen zou het Financieel Reglement een bepaling moeten bevatten die deze contrasten beperkt. Vervolgens moet worden nagedacht over de deugdelijkheid van de rangschikking van de begrotingsonderdelen in titels, hoofdstukken, artikelen en posten. De begrotingsnomenclatuur zou kunnen worden herzien en de maximale onderverdeling van de begroting zou kunnen worden beperkt tot een specifiek niveau, bijvoorbeeld het hoofdstuk, of tot een door de begrotingsautoriteit vastgesteld bedrag, zodat de instellingen een grotere beheersvrijheid krijgen.

Uitvoering van de begroting (deel I, titel III, artikelen 45-54)

17. De Commissie trachtte duidelijkheid te scheppen door een apart hoofdstuk over de wijze van uitvoering van de begroting (artikelen 50-54) voor te stellen. Die inspanning bleek nodig wegens de talrijke problemen die waren ontstaan door de geleidelijke toename van de taken van de Commissie, de uitbreiding van de Europese Unie, de rol van de bureaus voor technische bijstand (BAT's) en de omvang van de te beheren budgetten.

18. Afgezien van de door de Commissie aangebrachte verbeteringen, lijkt het noodzakelijk de formulering van bepaalde artikelen te verfijnen, zodat de bevoegdheden van de Commissie en van de andere actoren kunnen verschillen naar gelang van de beoogde uitvoeringswijze, ook al blijft de Commissie overeenkomstig artikel 274 van het Verdrag uiteindelijk verantwoordelijk voor de begrotingsuitvoering. Ongeacht de beoogde uitvoeringswijze constateert de Rekenkamer met genoegen hoeveel belang de Commissie hecht aan de controle van de ondernomen acties; zij stelt voor in geval van gedecentraliseerd beheer de bevoegdheden van de Commissiepartners te preciseren. De Rekenkamer is verheugd over een aantal bepalingen die de Commissie in staat moeten stellen rationeler en doeltreffender samen te werken met de internationale organisaties.

Financiële actoren/Verantwoordelijkheid van de financiële actoren/Interne controleur (deel I, titel III, artikelen 55-64 en 80-82)

19. In haar advies nr. 4/97 moedigde de Rekenkamer de Commissie aan te streven naar een modernisering van de rol van de financiële actoren (8). Zij sprak met name de wens uit dat een nieuw Financieel Reglement de volgende beginselen en bepalingen betreffende de uitoefening van de internecontrolefunctie bij de instelling zou bevatten:

- ""de status en de bevoegdheden van de financieel controleur opnieuw omschrijven in het vooruitzicht van de eventuele uitoefening van de functie van intern controleur van de instelling;

- de inhoud van de bevoegdheden van de ordonnateurs op het gebied van het financieel beheer en de financiële controle duidelijker aangeven. In het vooruitzicht van een sterk verminderde toepassing - en zelfs de uiteindelijke verdwijning - van de procedure van het voorafgaand visum, zijn aanvullende bepalingen noodzakelijk om de wettigheid en regelmatigheid en het goed financieel beheer van de communautaire acties te garanderen en de financiële belangen van de Gemeenschappen te beschermen en met name te voorkomen dat de ambtenaren in conflictsituaties geraken wat betreft de belangen van de dienst en van derden;

- in hetzelfde vooruitzicht de bevoegdheden van de rekenplichtige versterken.".

In feite zouden de nieuwe bepalingen betreffende de financiële actoren en bijgevolg de structuur van de communautaire interne controle aanzienlijk evolueren in de door de Rekenkamer gewenste richting, met name door het voorstel dat een interne controleur voortaan de interne controlesystemen beoordeelt.

20. In haar advies nr. 1/2000(9) over het voorstel van de Commissie voor een scheiding tussen de functies van interne auditor en financieel controleur heeft de Rekenkamer de onafhankelijkheid van de interne auditor benadrukt. Gezien het belang van dit beginsel zou het Financieel Reglement ondubbelzinnig moeten bepalen dat "de interne auditor in de uitoefening van zijn functie alleen verantwoordelijk is tegenover de instelling die hem heeft aangesteld en rechtstreeks aan haar verslag uitbrengt"(10). Voorgesteld wordt artikel 80 met die woorden aan te vullen.

21. Het voorstel van de Commissie over de financiële actoren betekent een significante wijziging van de structuur van het communautaire systeem van financiële controle en interne audit, waarmee de Rekenkamer in het algemeen instemt en die goeddeels de aanbevelingen in advies nr. 4/97 van de Rekenkamer volgt. Maar het voorstel maakt geen gewag van de financieel controleur, hoewel deze in artikel 279, onder c), van het Verdrag uitdrukkelijk wordt genoemd als een der financiële actoren wier bevoegdheid door de Raad moet worden geregeld.

22. De artikelen 56 en 57 van het Commissievoorstel betreffende de ordonnateur moeten worden gewijzigd. Het is zinloos voor te stellen dat deze rekeningen moet voorleggen als niet duidelijk blijkt om welke rekeningen het gaat. Tevens moet worden gepreciseerd welke verantwoordelijkheid hij op zijn gebied heeft inzake de wettigheid en regelmatigheid van de verrichtingen en inzake internecontrolesystemen. Zoals de Rekenkamer reeds herhaaldelijk heeft opgemerkt, zou het verdwijnen van het gecentraliseerde voorafgaande visum onaanvaardbaar zijn als het niet werd vervangen door andere procedures die ten minste gelijkwaardige garanties bieden, waarbij andere actoren dan de financieel controleur kunnen worden betrokken.

23. De rol van de rekenplichtige in het bijhouden van de rekeningen en het opstellen van de financiële staten wordt versterkt, vooral tegenover de ordonnateursdiensten, maar de tekst van artikel 58 zou ook moeten worden aangevuld.

24. De Rekenkamer vestigt de aandacht op het feit dat de voorgestelde tekst van artikel 62 over de verantwoordelijkheid van de ordonnateur nergens aangeeft voor welke ernstige fouten de ordonnateurs tuchtrechtelijk verantwoordelijk of geldelijk aansprakelijk kunnen worden gesteld, terwijl dit voor de rekenplichtigen en beheerders van gelden ter goede rekening in de artikelen 63 en 64 wél wordt bepaald. In de verordening moet duidelijk worden gemaakt dat ordonnateurs verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor begrotingsverliezen of benadeling van de financiële belangen van de Gemeenschap die voortvloeien uit hun handelen (of nalaten) en die ze hadden moeten voorzien. Verder wijst de Rekenkamer er andermaal op (zoals in paragraaf 5.20 van de bijlage bij haar advies nr. 4/97) dat het niet volstaat voor een noodzakelijk ingrijpen te vertrouwen op de desbetreffende bepalingen van het statuut van de ambtenaren; die zijn ongeschikt voor de inning van gelden en zijn hoe dan ook nooit toegepast. De Commissie zou dus moeten overwegen, binnen het bestaande kader een onafhankelijke structuur te vormen die bevoegd is inzake de geldelijke aansprakelijkheid van die ambtenaren en andere personeelsleden, en die haar rechtsgrond niet in het statuut heeft.

Ontvangsten (deel I, titel III, artikelen 65-69)

25. De opheffing van elke vorm van schuldvorderingsraming voor de eigen middelen, zoals wordt voorgesteld in artikel 66, lid 1, is onbevredigend. Ook al kan geen schuldvorderingsraming worden opgesteld voor de traditionele eigen middelen omdat het bedrag van die ontvangsten pas bekend wordt wanneer ze door de lidstaten aan de Commissie beschikbaar worden gesteld, toch zou de ordonnateur verplicht moeten zijn, ten minste een voorlopig tijdschema op te stellen waarmee de inning van de diverse eigen middelen die de lidstaten regelmatig moeten storten, kan worden gevolgd.

26. Het ontwerp geeft niet aan of voor de landbouwontvangsten die bij diverse ontvangsten worden ingedeeld, de algemene regeling geldt ofwel een regeling die overeenkomt met die voor de eigen middelen. Zodra deze landbouwontvangsten geen eigen middelen zijn, moeten ze onder de algemene regeling vallen.

Uitgaven - vastleggingen (deel I, titel III, artikelen 70-72)

27. De Rekenkamer is van oordeel dat de door de Commissie voorgestelde definitie van het begrip vastlegging niet alle vragen beantwoordt die rijzen bij lezing van artikel 1, lid 4, derde alinea, en artikel 36, lid 2, van het huidige Financieel Reglement; deze kwestie blijft een bron van problemen voor de begrotingsuitvoering en de boekhouding.

28. De Rekenkamer stelt dan ook twee wijzigingen in de bepalingen van de ontwerpverordening voor. Ten eerste zou "begrotingsverplichting" moeten worden gedefinieerd als het voorwerp van een specifiek gedocumenteerd besluit van een instelling of haar afgevaardigde om een welbepaalde geldsom te besteden aan een welomschreven doel. Overeenkomstig de voorstellen van de Commissie zouden de bedragen uit hoofde van die besluiten moeten worden aangewezen op de begrotingsvoorziening voor vastleggingskredieten. Zoals de Commissie voorstelt, moeten dergelijke besluiten uiterlijk aan het eind van het begrotingsjaar volgend op dat waarin ze zijn genomen in een juridische verplichting tegenover derden worden omgezet. De Rekenkamer stelt voor, in deze laatste fase de term "juridische verbintenis" te gebruiken, om te voorkomen dat het woord "verplichting" iets anders betekent dan het besluit in de begrotingscontext.

29. In de tweede plaats is de Rekenkamer, zoals aangegeven in paragraaf 6 over de begrotingsbeginselen, van oordeel dat het bepaalde in artikel 70, lid 3, namelijk dat begrotingsverplichtingen in tranches kunnen worden verdeeld (wanneer het basisbesluit daarin voorziet), in strijd is met het hoofddoel van de splitsing van kredieten en de vastleggingsbegroting en dus moet worden geschrapt. De jaarlijkse begroting van de verplichtingen dient om de door de Gemeenschappen in de loop van het begrotingsjaar genomen uitgavenbesluiten goed te keuren en te beperken. Deze uitgavenbesluiten leiden tot begrotingsverplichtingen die op hun beurt de goedkeuring en de grenzen vormen van de boeking van de desbetreffende juridische verbintenissen die vervolgens met derden worden aangegaan. Een andere doelstelling is, het werkelijke niveau van de financiële verplichtingen van de Gemeenschappen te kennen. Een dergelijk systeem heeft slechts zin als het consequent wordt toegepast op alle uitgavenbesluiten in alle begrotingssectoren. Alle specifieke uitgavenbesluiten van een bepaald begrotingsjaar zouden volledig binnen dat begrotingsjaar moeten worden geregistreerd. De begroting van de vastleggingen zou dus moeten volstaan ter dekking van alle uitgavenbesluiten die gedurende een bepaald begrotingsjaar worden genomen, waaronder die voor programma's, projecten, enz. waarvoor de betalingen over verschillende jaren moeten worden gespreid. Indien de uitgetrokken vastleggingskredieten ontoereikend zijn om alle geraamde kosten van een programma te kunnen dekken, mag het desbetreffende besluit niet worden genomen en de juridische verbintenis niet worden aangegaan.

30. Dat betekent dat, in sectoren met omvangrijke meerjarenprogramma's waarvoor de uitgavenbesluiten aan het begin van de programmeringsperiode worden genomen, het bedrag van de vastleggingskredieten aanzienlijk zou kunnen verschillen van het ene op het andere begrotingsjaar. Dat zou alleen maar de realiteit van de onderliggende verrichtingen weergeven en niet verenigbaar zijn met een jaarlijkse begroting van de vastleggingen die - zoals tot nu toe - rechtsreeks wordt beperkt door lineaire financiële vooruitzichten. De financiële vooruitzichten (die noch in het Verdrag, noch in het voorstel van de Commissie zijn genoemd, maar wel in artikel 3 van het huidige Financieel Reglement) bepalen momenteel een maximum aan eigen middelen, dat weer van toepassing is op de jaarlijkse begrotingen zowel ten aanzien van de vastleggingen als van de betalingen, hoewel alleen de betalingen rechtstreeks uit de ontvangsten worden gefinancierd. Om dat probleem voortaan te vermijden, moeten de maxima van de financiële vooruitzichten worden toegepast op de begrotingen van de vastleggingen voor de hele periode van de financiële vooruitzichten, en niet op jaarbasis.

31. De Rekenkamer wenst te benadrukken dat de in het Financieel Reglement neergelegde criteria voor het aangaan en boeken van betalingsverplichtingen consequent in de hele begroting moeten worden toegepast, zonder uitzonderingen voor bepaalde soorten uitgaven. Wordt het Commissievoorstel niet in voornoemde zin gewijzigd, dan zou het beter zijn, alleen voor een betalingsbegroting te kiezen, zonder vastleggingskredieten. In dat geval moeten de instellingen nog steeds informatie over de genomen uitgavenbesluiten en aangegane verbintenissen registreren en aan de begrotingsautoriteit voorleggen ter onderbouwing van hun verzoeken om begrotingsmiddelen voor betalingen. Binnen het jaarlijkse begrotingsproces zouden echter voor het niveau van de uitgavenbesluiten geen specifieke limieten worden opgelegd. De instellingen zouden nog steeds zijn onderworpen aan de begrotingsdiscipline, want zij moeten hun zaken zodanig beheren dat zij hun betalingen kunnen doen zonder het bedrag van de kredieten die de begrotingsautoriteit voor dat begrotingsjaar beschikbaar heeft gesteld, te overschrijden.

Uitgaven - betalingen (deel I, titel III, artikelen 73-77)

32. De betalingen - en niet de "uitgaven" zoals in de afdelingen 2-5 van hoofdstuk 6 staat - moeten zorgvuldig worden gevolgd op hun weg door het boekhoud- en beheersysteem, zodat dit de werkelijke uitvoeringsgraad van de begrotingsverrichtingen op het niveau van de uiteindelijke begunstigden weergeeft. Daarom stelt de Commissie voor, de betalingen ter voorfinanciering apart te vermelden naast de vergoedingen van de op de jaarbegroting aangewezen uitgaven. Belangrijk is echter ook dat het volume van de op eerdere begrotingen aangewezen voorfinancieringsbetalingen die nog niet zijn opgebruikt door de financiering van uitgaven op het niveau van de uiteindelijke begunstigden, alsook het volume van de nog niet "goedgekeurde" begrotingsbetalingen cumulatief worden geboekt en in samengevatte vorm in de financiële staten verschijnen.

33. De op de begroting aangewezen voorfinancieringsbetalingen, waarvan de meeste niet naar de uiteindelijke begunstigden maar naar intermediairs gaan, moeten worden beperkt tot de bedragen die kennelijk vereist zijn als communautaire deelneming in de noodzakelijke voorfinanciering van programma's, projecten, acties van bureaus voor technische bijstand, enz. Als er extra middelen nodig blijken, zouden die alleen mogen worden verstrekt ter vergoeding van de werkelijk gedane uitgaven. Volstaan de eerste voorschotten niet ter dekking van de behoeften aan voorfinanciering, dan zou een bijkomend voorschot worden gestort. Naarmate de activiteiten van een programma ten einde lopen, zouden de voorschotten moeten worden geabsorbeerd door ze af te trekken van de laatste als vergoeding gevraagde betalingen. De mechanismen van eindeloos herhaalde voorschotten, die het risico van controleverlies vergroten en een vals beeld van de begrotingsuitvoering geven, moeten worden afgeschaft.

Plaatsing van overheidsopdrachten (deel I, titel IV, artikelen 83-100)

34. Het Financieel Reglement zou alleen de belangrijkste bepalingen mogen bevatten, terwijl de bepalingen die naar hun aard een ontwikkeling kunnen ondergaan in de uitvoeringsvoorschriften thuishoren. Tot de laatstgenoemde categorie behoren met name de specifieke gevallen van uitsluitingen en sancties (artikelen 88-90).

35. De Rekenkamer acht het van belang de regel van artikel 84, lid 3 (nieuw artikel 96 bis) van het voorstel, betreffende situaties waarin fouten, onregelmatigheden of fraude worden vermoed, te versterken en de instellingen te verplichten deze toe te passen zodra de contractant onregelmatigheden of fraude pleegt.

36. De Rekenkamer stelt voor een bijkomend artikel in te voeren (artikel 100 ter, door verplaatsing van artikel 154 van het Commissievoorstel) met betrekking tot de vaststelling van de personen die mogen deelnemen aan de inschrijvingen in de sector van de externe steunmaatregelen (zie paragraaf 58).

Subsidies (deel I, titel V, artikelen 101-114)

37. Deze titel mag alleen bepalingen van algemene strekking bevatten, waarvoor gedetailleerde uitvoeringsbepalingen zijn opgenomen in het recente Subsidievademecum, dat overigens wel de status van een verordening van de Commissie zou mogen hebben.

38. Meerdere elementen in dit ontwerp van Financieel Reglement moeten worden gewijzigd:

a) in artikel 101 zouden subsidies beter moeten worden onderscheiden van betalingen in het kader van een overheidsopdracht;

b) in hetzelfde artikel zou ook het toepassingsgebied van deze titel beter moeten worden omschreven.

39. Gezien de verschillende actieterreinen waarop met subsidies wordt gewerkt, bijvoorbeeld de humanitaire hulp, zouden de bepalingen van deze titel een zekere flexibiliteit moeten bieden:

a) in artikel 102 moeten de verwijzing naar medefinanciering alsook het - overigens oncontroleerbare - verbod van winst worden geschrapt;

b) artikel 103 moet de mogelijkheid bieden subsidies te betalen buiten de programma's om;

c) artikel 106 moet worden geschrapt om de financieringsgraad van de exploitatiekosten niet officieel te beperken.

40. Sommige bepalingen moeten eveneens worden geschrapt omdat ze evident of niet noodzakelijk zijn, dan wel omdat de uitvoering ervan onmogelijk zou blijken. Dat is met name het geval met de bepalingen van de leden 2 en 3 van artikel 112 over de terugbetaling van de subsidies, want de wijziging van het bepaalde in lid 1 van dat artikel volstaat.

Boekhouding - rekening en verantwoording (deel I, titel VI, artikelen 115-122)

41. Zoals reeds in paragraaf 2 van dit advies werd gezegd, wordt in voorgestelde bepalingen geen rekening gehouden met de resultaten van een aan een groep experts in opdracht gegeven studie. Deze studie biedt een hechte basis voor de opstelling van de bepalingen die in dit voorstel van herziening ontbreken (zie ook paragraaf 43 en de inleidende opmerkingen bij deel I, titel VI). De door de Commissie voorgestelde bepalingen moeten worden herzien voordat de Raad een definitieve beslissing neemt. De Rekenkamer herinnert er ook aan dat de Commissie bij de wijziging van het Financieel Reglement die werd voorgesteld in de "zevende reeks" en zijn beslag kreeg in 1998(11) in artikel 70 van het huidige Financieel Reglement een bepaling heeft opgenomen waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen "budgettaire baten en lasten" en "niet-budgettaire baten en lasten", met het gevolg dat een boekhoudkundig resultaat in ruimere zin wordt berekend. Dat komt neer op twee onderscheiden resultaatniveaus: het ene betreft alleen de begrotingsuitvoering, het andere voegt daarbij de boekhoudkundige maar niet-budgettaire verrichtingen (afschrijvingen, voorzieningen, enz.). Artikel 70 bepaalt ook dat de balans moet worden opgesteld op basis van "vermogensboekingen", ook wel vastleggingsboekingen genoemd. Bepalingen om de communautaire boekhouding te doen evolueren tot "vermogensboekingen" staan dus al in het huidige Financieel Reglement. Om deze bepalingen ten volle te kunnen toepassen, had de Commissie ze in haar herzieningsvoorstel moeten verduidelijken en ontwikkelen. Wanneer ze dit heeft gedaan, zal ze ook de nodige maatregelen moeten treffen voor de tenuitvoerlegging.

42. De Rekenkamer benadrukt hoe belangrijk het is dat besluiten inzake boekhouding en rekening en verantwoording worden voorafgegaan door de keuze van een boekhoudkundige basisregeling. Daarvoor zou het nuttig zijn het werk van terzake deskundige internationale organen te raadplegen, zoals de Rekenkamer reeds in haar advies nr. 4/97(12) heeft aanbevolen. In hun huidige vorm hebben de financiële staten weinig nut voor de gebruiker: er wordt bijvoorbeeld geen onderscheid gemaakt tussen lopende uitgaven en investeringsuitgaven of tussen tussentijdse betalingen en saldobetalingen, en de te betalen lasten zijn niet vermeld. Deze tekortkomingen kunnen worden verholpen door een boekhoudkundige regeling te kiezen die berust op vermogensboekingen, zoals in artikel 70 van het huidige Financieel Reglement het geval is.

43. Een coherente en strikte boekhoud- en financieringsregeling invoeren is echter een grootscheepse onderneming. Nadat een boekhoudkundige basisregeling is gekozen, moeten de doelstellingen van de boekhouding en van de financiële staten worden bepaald en de boekhoudkundige beginselen, regels en methoden voor het voeren van de rekeningen en het opstellen van de financiële staten, alsmede de bestanddelen van die staten worden vastgesteld. De termijn voor de opstelling van de financiële staten zou kunnen worden vervroegd dankzij de opheffing van de aanvullende perioden (die niet meer nodig zijn zodra de kredietoverdrachten worden afgeschaft en de procedures voor de overschrijving van betalingskredieten worden versoepeld) en de bekendmaking ervan zou volledig moeten voldoen aan het doorzichtigheidsbeginsel.

Externe controle en kwijting (deel I, titel VII, artikelen 123-133)

44. De bepalingen in deze titel hebben hoofdzakelijk betrekking op de rol van de Rekenkamer als extern controleur van de communautaire financiën. De Rekenkamer is van mening dat bepalingen daarover van nature thuishoren in het Verdrag en niet moeten worden herhaald en uitdrukkelijk geformuleerd in het Financieel Reglement. Sommige bepalingen, met name die inzake de rol van de Rekenkamer en haar recht van toegang tot informatie (met name de artikelen 123, 125 (gedeeltelijk), 127 (gedeeltelijk), 129 en 130 (gedeeltelijk)) zouden door bepaalde organen die aan de controle van de Rekenkamer zijn onderworpen op restrictieve wijze kunnen worden uitgelegd. De Rekenkamer dient onder alle omstandigheden de mogelijkheid te hebben, haar taak overeenkomstig het bepaalde in het Verdrag ongehinderd uit te voeren.

Bijzondere bepalingen voor het EOGFL-Garantie (deel II, titel I, artikelen 134-140)

45. Het lijkt niet nuttig een hele titel te wijden aan het EOGFL-Garantie. Het zou verstandig zijn alleen artikel 136, lid 2, te behouden en dit op te nemen in artikel 70.

46. De meeste door de Commissie voorgestelde afwijkingen zijn te verklaren door de instandhouding van een systeem van niet-gesplitste kredieten en door de problemen in de procedures om betalingen aan te wijzen op de gedetailleerde begrotingsonderdelen. De uitgaven van het EOGFL-Garantie zijn vergoedingen van door de lidstaten gedeclareerde uitgaven, die in eerste instantie buiten de begroting om worden betaald ("voorschotten" die voorlopige vergoedingen vormen) en vervolgens budgettair worden geregulariseerd.

47. Voor die regularisaties moeten vaak kredietoverschrijvingen worden gedaan voordat de uitgaven op de juiste begrotingsonderdelen kunnen worden aangewezen. Bovendien leidt de gedetailleerde wijze waarop momenteel de begrotingsaanwijzing plaatsvindt in feite tot een onaanvaardbare vertraging van de boeking van de budgettaire regularisatiebetaling.

48. De wijziging van de Commissie in artikel 21, lid 1, onder c), inzake de overschrijvingen van beleidsuitgaven van het ene hoofdstuk naar het andere zou haar in staat moeten stellen de nodige overschrijvingen te verrichten zonder te moeten wachten op de instemming van de begrotingsautoriteit met de overschrijvingsvoorstellen aan het eind van het jaar. De verplichting, de begrotingsautoriteit om goedkeuring te vragen voor overschrijvingen tussen begrotingsonderdelen van de afdeling EOGFL-Garantie, is zinloos aangezien de uitgaven verplicht zijn en de vergoedingen aan de lidstaten al hebben plaatsgevonden.

49. Wat betreft de verdeling van de door de lidstaten gedeclareerde uitgaven verplicht het geldende systeem de lidstaten, uiterlijk de tiende van elke maand de Commissie te informeren over het totale bedrag van de in de vorige maand gedane uitgaven; uiterlijk de twintigste van elke maand moet aan de Commissie een meer gedetailleerd dossier worden bezorgd ter verrekening in de communautaire begroting van de uitgaven van de vorige maand. Hierdoor en door het feit dat de gedane uitgaven worden verrekend voor het EOGFL-begrotingsjaar, dat wil zeggen tot 15 oktober, beschikt de Commissie tijdig over de gegevens om vóór de afsluiting van het begrotingsjaar te kunnen overgaan tot aanwijzing op de begroting(13).

50. Als bovendien het voorstel van de Rekenkamer in artikel 19 om de kredieten alleen te specificeren naar afdeling, onderafdeling, titel, hoofdstuk en artikel (en niet naar post en subpost) wordt aangenomen, dan heeft de boeking van de uitgaven per lidstaat, maatregel en verkoopseizoen ten behoeve van het beheer geen invloed meer op de budgettaire verrekening van de maandelijkse voorschotten aan de lidstaten.

51. De mededelingen inzake sommige gegevens kunnen wel eens onnauwkeurig zijn. Daarom kunnen zelfs na de boekhoudkundige afsluiting van een begrotingsjaar correcties noodzakelijk blijken. Voorzover zulke correcties geen invloed hebben op de betrouwbaarheid van de rekeningen, worden ze volgens de algemeen aanvaarde boekhoudbeginselen erkend.

52. De kredieten van het EOGFL-Garantie voor de plattelandsontwikkeling en begeleidende maatregelen hebben betrekking op meerjarenacties waarbij het bedrag van de gedurende een begrotingsjaar aangegane verplichtingen vaak verschilt van het bedrag van de in dat jaar verrichte betalingen. Het is dus niet zinvol in artikel 135 te bepalen dat het bedrag aan vastleggingskredieten gelijk is aan dat van de betalingskredieten en artikel 170 (dat is opgenomen onder de overgangs- en slotbepalingen) moet worden geschrapt.

Bijzondere bepalingen voor de structuurfondsen (deel II, titel II, artikelen 141-145)

53. Een aparte titel is niet noodzakelijk omdat het voorstel van de Commissie zeer weinig bepalingen bevat die afwijken van de regels van gemeen recht.

54. Artikel 143, over de "wederopvoering" van vrijgemaakte kredieten betreffende vastleggingen van eerdere begrotingsjaren, is niet gerechtvaardigd.

55. Artikel 144, dat de Commissie machtigt tussen de structuurfondsen kredieten over te schrijven (voorzover deze bestemd zijn voor dezelfde doelstelling), en artikel 141, lid 3, betreffende het gedecentraliseerde beheer van pretoetredingsmaatregelen voor structuurbeleid en voor de landbouw, moeten op de juiste plaats in deel I, titels I en III, worden ingevoegd.

56. De overige artikelen zijn overbodig om een van de volgende redenen:

a) ze wijzen op de evidentie dat bepaalde aspecten van het beheer van de fondsen vallen onder de "regelgeving" inzake de structuurfondsen (met name Verordening (EG) nr. 1260/1999), terwijl het niet gaat om afwijkingen van bepalingen van gemeen recht (artikel 142, lid 1, eerste alinea, artikel 142, leden 2 en 4, en artikel 145);

b) ze herhalen bepalingen uit deel I (artikel 142, lid 1, tweede alinea);

c) ze schijnen op een misverstand te berusten. Artikel 142, lid 3, bepaalt: "De behandeling van de terugbetalingen door de lidstaten van de voorfinanciering en de gevolgen daarvan voor het bedrag van de bijdrage uit de fondsen worden geregeld in de in artikel 141 bedoelde regelgeving". De bedoelde regelgeving, namelijk Verordening (EG) nr. 1260/1999, rept niet van de wederopvoering van betalingskredieten.

Bijzondere bepalingen voor onderzoek (deel II, titel III, artikelen 146 en 147)

57. Een aparte titel voor onderzoek is niet noodzakelijk. De bepalingen die afwijken van de regels van gemeen recht moeten worden opgenomen in de desbetreffende delen van het Financieel Reglement (artikel 146, lid 1, tweede alinea, en lid 3, en artikel 147, lid 3). De overige bepalingen moeten worden geschrapt want de behandelde gevallen worden gedekt door regels van gemeen recht (artikel 146, lid 2, en artikel 147, leden 1 en 2).

Bijzondere bepalingen voor externe maatregelen (deel II, titel IV, artikelen 148-156)

58. Een aparte titel is niet noodzakelijk; het voorstel van de Commissie bevat om zo te zeggen geen enkele afwijking van de regels van gemeen recht. Enkele uitwerkingen van de in deel I vermelde regels moeten in de desbetreffende titels van dat deel worden opgenomen. Artikel 153, lid 1, bepalende dat de uitvoeringsvoorschriften specifieke bepalingen bevatten betreffende de drempelwaarden en de modaliteiten voor het plaatsen van externe opdrachten, alsmede artikel 154 betreffende de deelneming aan inschrijvingen horen thuis in deel I, titel IV (zie de artikelen 100 bis en 100 ter). Artikel 150, lid 2, volgens hetwelk de begunstigde landen de volledige verantwoordelijkheid aanvaarden voor de communautaire middelen die hun in het kader van het systeem van gedecentraliseerd beheer zijn overgemaakt, moet worden ingevoegd in deel I, titel III, artikel 50.

59. De artikelen 148 en 149 voegen geen nieuwe elementen toe aan artikel 50 en zijn dus overbodig.

60. De in artikel 150, lid 1, genoemde criteria, waarvan de Commissie de vervulling moet beoordelen voordat zij besluit het beheer van bepaalde maatregelen in het kader van het gedecentraliseerde beheer aan de autoriteiten van de derde landen toe te vertrouwen, zijn niet erg realistisch en te ambitieus. De bestuursinstanties in de lidstaten hoeven zulke criteria niet aan te houden om bevoegdheden te krijgen inzake gedeeld beheer. Het lijkt niet gerechtvaardigd zulke criteria vast te leggen in het Financieel Reglement. Het bepaalde in artikel 150, lid 2, is wel gepast (zie paragraaf 58).

61. Artikel 151 is onduidelijk en ook overbodig. Het feit dat de Commissie haar controlebevoegdheid ook behoudt als zij een deel van haar bevoegdheden in het kader van het gedecentraliseerde beheer delegeert, is reeds vastgelegd in artikel 50, lid 3.

62. Artikel 152 beschrijft de contractuele middelen die moeten worden gebruikt bij de tenuitvoerlegging van externe maatregelen. Dit element hoort thuis in de uitvoeringsvoorschriften. Het feit dat financieringsovereenkomsten met begunstigde derde landen worden gelijkgesteld met verbintenissen tegenover derden zou moeten worden vermeld in artikel 72.

63. Artikel 152 bepaalt dat de individuele contracten en de subsidieovereenkomsten waarmee deze financieringsovereenkomsten ten uitvoer worden gelegd uiterlijk op 31 december van het jaar n + 3 worden gesloten, n zijnde het jaar waarin de vastlegging in de begroting werd goedgekeurd(14). Deze bepalingen zijn gebaseerd op de in het kader van het Phare-programma toegepaste bepalingen, maar zijn niet aangepast aan de huidige wijze van tenuitvoerlegging van de ontwikkelingshulp, want de maximale uitvoeringstermijn lijkt te kort. Dit beheersprobleem werd reeds aangesneden in artikel 71, lid 3, dat bepaalt dat elke begrotingsverplichting een uiterste uitvoeringsdatum draagt.

64. Artikel 153, lid 2, waarin wordt bepaald dat de procedures voor de plaatsing van opdrachten moeten worden opgenomen in de financieringsovereenkomsten of subsidiecontracten of -overeenkomsten, moet worden verplaatst naar deel I, titel IV.

65. Ingevolge artikel 155 kan een maatregel volledig door de begroting worden gefinancierd, hetgeen een afwijking vormt van de regels van gemeen recht betreffende subsidies in deel I, titel V. De Rekenkamer stelt de intrekking voor van artikel 102, lid 1, dat bepaalt dat voor de toekenning van subsidies het medefinancieringsbeginsel geldt, alsmede van artikel 106, lid 1, dat verbiedt het totale bedrag van de exploitatiekosten van de begunstigde organisatie te financieren met een subsidie; dit zou de afwijkende bepaling van artikel 155 overbodig maken.

66. Artikel 156 over het nazien van de rekeningen is niet gerechtvaardigd. Voorzover het Financieel Reglement uitdrukkelijk dit soort bepalingen moet bevatten, kan dat beter in deel I, titel VII, tussen de artikelen 126 en 127 dan wel tussen de artikelen 127 en 128.

Bijzondere bepalingen betreffende de Europese bureaus en de administratieve kredieten (deel II, titel V, artikelen 157-168)

67. De Rekenkamer beveelt aan, de twee titels over het Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen en over het Europees Bureau voor fraudebestrijding te vervangen door één titel over de "Europese bureaus". Zulke bureaus zullen talrijker worden(15) en als zij één voor één in het Financieel Reglement worden opgenomen zou de oprichting van een nieuw bureau telkens een wijziging van het Financieel Reglement vergen. Bovendien is het wenselijk dat de bureaus soortgelijke regels volgen.

68. Met betrekking tot de administratieve kredieten is geen enkele van de voorziene uitzonderingen onontbeerlijk als men bij dit soort uitgaven gesplitste kredieten hanteert. Vanzelfsprekend moet voor het eerste jaar waarin dit nieuwe kredietstelsel wordt toegepast een toereikend volume vastleggingskredieten worden uitgetrokken om alle reeds door de instellingen genomen besluiten en aangegane juridische verbintenissen te kunnen dekken.

Overgangsbepalingen (deel III, titel I, artikelen 169 en 170)

69. Deze bepalingen werden gelijktijdig met de bijzondere bepalingen voor het EOGFL-Garantie (paragrafen 45-52) onderzocht.

Slotbepalingen (deel III, titel II, artikelen 171-176)

70. De Rekenkamer huldigt de algemene opvatting dat alleen de voornaamste bepalingen in het Financieel Reglement mogen worden opgenomen. Bijgevolg moet het Financieel Reglement enerzijds de Commissie machtigen voor al die bepalingen uitvoeringsvoorschriften vast te stellen en moet anderzijds het overleg over die voorschriften en de vaststelling ervan parallel lopen met de procedure tot vaststelling van de herzieningen van het Financieel Reglement. Deze aanpak zorgt voor chronologische coherentie in de terzake toepasselijke wetgeving, hetgeen te meer van belang is omdat het Financieel Reglement zelf alleen de basisregels bevat; tevens zou de wetgever een volledig beeld hebben van de regels die uiteindelijk van toepassing zijn.

71. Wordt bij een wijziging van het Financieel Reglement gebruikgemaakt van de overlegprocedure tussen het Parlement en de Raad en brengt het Parlement tot slot van die procedure een nieuw advies uit, dan kan de specifieke raadpleging van de Rekenkamer inzake financiële regelgeving alleen maar zinvol zijn als dit advies van het Parlement haar wordt toegezonden zodat zij haar eigen advies kan aanvullen als zij dat nodig acht.

72. De specifieke financiële reglementen voor de communautaire organen moeten niet klakkeloos het model volgen van het algemeen Financieel Reglement, dat niet per se is afgestemd op hun behoeften, maar moeten berusten op een gemeenschappelijk kader dat door de Commissie na raadpleging van het Parlement, de Raad en de Rekenkamer wordt vastgesteld.

73. Zowel de vereiste wettigheid, samenhang en eenheid van de toepasselijke financiële bepalingen als de doorzichtigheid en leesbaarheid ervan voor gebruiker en beheerder vergen dat het aantal afwijkingen van de in het Financieel Reglement vastgelegde regels strikt beperkt blijft en dat de enige toegestane afwijkingen ook in dat Reglement worden opgenomen. Bijgevolg moeten de in de sectorale regelingen opgenomen afwijkingen worden afgeschaft.

CONCLUSIE

74. De algemene richting van de Commissievoorstellen inzake fundamentele punten (zoals de uitvoeringsvoorschriften, de financiële actoren, de interne controleur, de plaatsing van overheidsopdrachten en de subsidies) lijkt bevredigend. Toch zijn er wijzigingen nodig om ervoor te zorgen dat de voorgestelde bepalingen volkomen duidelijk en nauwkeurig en, naar gelang van het geval, strikt of soepel zijn.

75. De aangevangen pogingen tot vereenvoudiging moeten worden voortgezet door:

a) de uitzonderingen op de algemene begrotingsbeginselen te blijven beperken;

b) de talrijke gedetailleerde bepalingen slechts in de uitvoeringsvoorschriften vast te leggen;

c) het tweede deel met aparte titels voor verschillende uitgavensectoren te schrappen.

76. De Rekenkamer onderschrijft de maatregelen in het Commissievoorstel om de begrotingsstructuur te rationaliseren (algemene toepassing van gesplitste kredieten, afschaffing van negatieve uitgaven), om bepaalde uitzonderingen op de begrotingsbeginselen van jaarperiodiciteit en universaliteit te beperken (afschaffing van bijkomende perioden, behalve voor het EOGFL-Garantie, van de wederopvoering van kredieten, behalve voor de structuurfondsen, en van het hergebruik van ingevorderde bedragen) en om het opnemen van leningen alleen toe te staan voor de aankoop van vaste activa. Zij is echter van mening dat de rationalisering verder had moeten gaan en meer bepaald dat de overdracht van kredieten (paragraaf 7), het behoud van de bijkomende periode voor het EOGFL-Garantie (paragraaf 49) en de wederopvoering van kredieten voor de structuurfondsen (paragraaf 54 en paragraaf 56, onder c)) niet noodzakelijk zijn.

77. Om de realiteit van de verrichtingen en van de financiële situatie van de Gemeenschappen weer te kunnen geven, is het volgende nodig:

a) de basis voor begrotingsverplichtingen moet duidelijk worden omschreven. Alle aangegane juridische verbintenissen moeten in het kader van de begroting van de vastleggingen worden goedgekeurd.Opsplitsing van vastleggingen in kunstmatige jaartranches zou niet mogelijk moeten zijn. Het lijkt onlogisch dat de financiële vooruitzichten tot gevolg hebben dat de begrotingen van de vastleggingen aan een jaarlijks maximum worden gebonden. Worden de door de Rekenkamer voorgestelde wijzigingen niet aangenomen, dan zou het beter zijn te kiezen voor één enkele betalingsbegroting zonder vastleggingskredieten (paragrafen 6 en 27-31);

b) de op de begroting aangewezen "voorschotten" zouden moeten worden beperkt tot de bedragen die nodig zijn voor de voorfinanciering. De werkelijke aard van de budgettaire betalingen en de benuttingsgraad van de voorschotten door de uiteindelijke begunstigden zouden tot uiting moeten komen in de jaarrekening (paragrafen 32 en 33);

c) het voorstel van de Commissie voor meer speelruimte bij overschrijvingen van betalingskredieten is redelijk en moet worden overgenomen. Zodra de juridische verbintenissen eenmaal zijn aangegaan, moet de betalingsbegroting worden aangepast om te kunnen voldoen aan de gewettigde maar zelden gemakkelijk voorzienbare verzoeken van de begunstigden (paragraaf 10);

d) het idee een negatieve reserve te vormen moet worden opgegeven, want zo zou een begroting kunnen worden vastgesteld die hoger is dan het kennelijke toegestane totaalbedrag (paragraaf 14).

78. De bepalingen van de artikelen over de boekhouding en de rekening en verantwoording zijn ontoereikend. Dit is het enige belangrijke gedeelte - dat ernstige leemten bevat - waarvoor de Rekenkamer geen tekst voorstelt ter invoeging in het Reglement. De door de Commissie voorgestelde bepalingen moeten worden herzien voordat de Raad een definitief besluit neemt (paragrafen 41-43).

79. De bepalingen inzake de externe controleur zijn overbodig, want die van het Verdrag volstaan (paragraaf 44).

Dit advies werd door de Europese Rekenkamer te Luxemburg vastgesteld op haar vergadering van 8 maart 2001.

Voor de Rekenkamer

Jan O. Karlsson

President

(1) Document 2000/203 (CNS) van de Commissie - COM(2000) 461 def.

(2) Werkdocument van de Commissie over de herziening van het Financieel Reglement - SEC(1998) 1228 def. van 22 juli 1998.

(3) PB C 57 van 23.2.1998, blz. 1.

(4) Paragraaf 17 van advies nr. 4/97 van de Rekenkamer.

(5) Paragraaf 15, eerste tot en met vierde streepje, van het advies en paragrafen 1.1-1.32 van de bijlage.

(6) Paragraaf 31 van advies nr. 1/2001 van de Rekenkamer (PB C 55 van 21.2.2001).

(7) Paragrafen 1.20 en 1.21 van de bijlage bij het advies van de Rekenkamer.

(8) Paragraaf 16, onder c), van advies nr. 4/97 van de Rekenkamer en paragrafen 5.1-5.17 van de bijlage.

(9) Advies nr. 1/2000 van de Rekenkamer (PB C 327 van 17.11.2000, blz. 1).

(10) Paragraaf 11 van advies nr. 1/2000 van de Rekenkamer.

(11) Verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 2548/98 van de Raad (PB L 320 van 28.11.1998, blz. 1).

(12) Paragraaf 15, zesde tot en met achtste streepje, en paragraaf 16, onder b), van advies nr. 4/97 van de Rekenkamer en paragrafen 1.33-1.48 van de bijlage.

(13) In verband met de openbare opslag kunnen correcties tot uiterlijk 20 december worden meegedeeld. Aangezien het begrotingsjaar voor dit soort uitgaven al op 15 september wordt afgesloten, lijkt een dergelijke termijn voor de indiening van de laatste correcties nauwelijks gerechtvaardigd.

(14) Met uitzondering van contracten betreffende audit en evaluatie, die later kunnen worden gesloten.

(15) Dit blijkt al uit de oprichting van het nieuwe samenwerkingsbureau "EuropeAid" begin 2001.

Advies van de rekenkamer

>RUIMTE VOOR DE TABEL>