ARCHIVES HISTORIQUES 
DE LA COMMISSION 
 
 
 
COLLECTION RELIEE DES 
DOCUMENTS "COM" 
 
 
 
 
COM ( 83) 047 
 
 
 
Vol. 19 83/0017 
  
 
Disclaimer  
Conformém ent au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983 
concernant l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique 
européenne et de la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983, 
p. 1), tel que modifié par le règlement (CE, Euratom) n° 1700/2003 du 22 septembre 2003 
(JO L 243 du 27.9.2003, p. 1), ce dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents 
classifiés présents dans ce dossier ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit 
règlem ent. 
In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983 
concerning the openi ng to the public of the historical archives of the European Econom ic 
Community and the European Atomic Energy Communit y (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as 
amended by Regulation (EC, Euratom) No 1700/2003 of 22 September 2003 (OJ L 243, 
27.9.2003, p. 1), this f ile is open to the public. Where necessary, classified documents in this 
file have been declassified in conformity with Article 5 of the aforementioned regulation.  
In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom  1. 
Februar 198 3 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen 
Wirtschaftsgemeinschaft und der Europäischen Atomgem einschaft (ABI. L 43 vom  15.2.1983, 
S. 1), geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1700/2003 vom 22. Septem ber 2003 
(ABI. L 243 vom 27 .9.2003, S. 1), ist diese Datei der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit 
erforderlich, wurden die Verschlusssachen in dieser Datei in Übereinstimmung mit Artikel 5 
der genannten Verordnung freigegeben.  
 
COMMISSIE  VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
COM(83)  47 def. 
Brussel, 4februari  1983 
VERSLAG  VAN DE  COMMISSIE  AAN DE  RAAD 
betreffende  de belastingvrijstellingen  ten behoeve 
van particulieren 
(Situatie  op 1 october  1982) 
COM (83)  47 def. 

VERSLAG  BETREFFENDE BELASTINGVRIJSTELLINGEN  TEN 
BEHOEVE  VAN  PARTICULIEREN 
INHOUD 
INLEIDING 
DEEL  I - DE  BELASTINGVRIJSTELLINGEN VOOR REIZIGERS 
HOOFDSTUK  I -  ACHTERGRONDEN 
HOOFDSTUK  II - DE HUIDIGE  STAND  VAN  ZAKEN 
- de vrijstelLingsbedragen 
- de kwantitatieve vrijstellingen 
- de belastingontheffing bij uitvoer 
- jaarlijkse aanpassing van de in nationale 
valuta uitgedrukte vrijstellingsbedragen 
HOOFDSTUK  III -  ERVARINGEN, MOEILIJKHEDEN  EN  EVENTUELE 
VERBETERINGEN  M.B.T. HET  GEMEENSCHAPPELIJK 
STELSEL 
- de reële waarde en de afwijkingen van de 
vrijstel lingsbedragen 
- de tegenwaarde in nationale valuta van de 
vrijstellingsbedragen 
- de kwantitatieve vrijstellingen 
- de regeling voor belastingontheffing 
- de belastingvrije winkels  ("tax-free  shops") blz. 
1 
2 
3 
6 
8 
10 
11 
12 
13 
20a 
25 
28 
29 
DEEL  II ~  KLEINE ZENDINGEN GOEDEREN ZONDER COMMERCIEEL KARAKTER 
- ACHTERGRONDEN  33 
- de huidige stand van zaken 33 
- verdere ontwikkeling van de regeling 36 
DEEL  III ~  VRIJMAKINGSPROCEDURES WELKE GELDEN VOOR 
PARTICULIEREN  38 
DEEL  IV ~  SAMENVATTING  VAN DE  VOORNAAMSTE CONCLUSIES  41 

VERSLAG  BETREFFENDE  BELASTINGVRIJSTELLINGEN  TEN  BEHOEVE  VAN 
PARTICULIEREN 
INLEIDING 
1. De Commissie heeft steeds veel waarde gehecht aan de belastingvrij-
stellingen die in de Gemeenschap voor particulieren gelden. Haar onafgebro­
ken streven in de afgelopen jaren om gemeenschappelijke stelsels tot stand 
te brengen leveren daartoe het beste bewijs. In haar programma voor 1982 
heeft de Commissie dan ook  prioriteit  verleend aan de verdere ontwikkeling 
van de intracommunautaire belastingvrijstellingen. Ook het Europese  Parle­
ment heeft grote belangstelling aan de dag gelegd voor dit onderwerp. Met 
de aanbieding van dit verslag meent de Commissie haar aan genoemde Instel­
ling cedane toezegging de werking van het gemeenschappelijke stelsel van 
aan particulieren te verlenen belastingvrijstellingen uiteen te zetten, 
te hebben vervuld. De Commissie heeft dit verslag eveneens aan de  Raad  en 
aan het Economisch en Sociaal Comité doen toekomen. 
2. Het doel van dit verslag is : 
a) het stelsel te beschrijven zoals het in de  praktijk  functioneert; 
b) de te summier geregelde en moeilijkheden veroorzakende aspecten van het 
stelsel  naar voren te brengen; 
c) eventuele verbeteringen te onderzoeken. 
De Commissie koestert de wens dat dit verslag de basis zal vormen voor 
een vruchtbare gedachtenwisseling tussen de Instellingen van de Gemeenschap, 
de Lid-Staten en andere belanghebbende partijen, zodat een nieuwe stap in 
de richting van de verdere ontwikkeling van het gemeenschappelijk stelsel 
van belastingvrijstellingen kan worden gezet en de beoogde doelstellingen 
kunnen worden verwezenlijkt. 
3. Het verslag heeft betrekking op de voor reizigers geldende belasting­
vrijstellingen, alsmede de belastingvrijstellingen voor kleine zendingen 
goederen,,  zulks zowel binnen de Gemeenschap als ten aanzien van derde landen. 
Het grootste deel van het verslag is gewijd aan de belastingvrijstelling voor 
reizigers;  aan het einde van dit verslag is een samenvatting van de voornaam­
ste conclusies opgenomen. 

- 2 -
DEEL  I - DE  BELASTINGVRIJSTELLINGEN  VOOR  REIZIGERS 
HOOFDSTUK  1 -  ACHTERGRONDEN 
4. Er geldt een gemeenschappelijk stelsel van belastingvrijstellingen 
voor reizigers, het welk zijn grondslag  vindt  in de  richtlijnen  van de  Raad 
inzake  de harmonisatie van de  wettelijke  en bestuursrechtelijke bepalingen met 
betrekking tot de vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen die bij in­
voer worden geheven in het internationale reizigersverkeer (1). Een gecoördi­
neerde tekst van deze  richtlijnen  is door de Commissie als brochure gepubliceerd 
(2). Een aanvulling op laatstbedoelde  richtlijnen  vormen de Richtlijn van de 
Raad  81/933/EEG,  op grond waarvan de vrijstellingsbedragen voor de invoer uit 
derde landen worden verhoogd (3) en de recente Richtlijn van de  Raad  82/443/EEG 
volgens welke het vrijstellingsbedrag in het intracommunautaire verkeer per 
1 januari 1983 is verhoogd (4). 
5. Het gemeenschappelijk stelsel van belastingvrijstellingen voor reizigers 
ontstond in 1968/69, op een  tijdstip  waarop de douane-unie min of meer als ver­
wezenlijkt werd beschouwd, de opheffing van de belastinggrenzen tegemoet werd 
gezien  en de economische en monetaire unie in het verschiet leek te liggen. De 
toepassing  van een gemeenschappelijk stelsel van belastingvrijstellingen voor 
reizigers werd beschouwd als een gedeeltelijke opheffing van de belastinggrenzen. 
Men had hiermee in de eerste plaats een politiek doel voor ogen. De totstandko­
ming van een uniform systeem van vrijstellingen was een wezenlijke betekenis voor 
de gewone burgers van de Gemeenschap, nu zij daardoor tijdens elke reis op tast­
bare wijze de realiteit van de Gemeenschap konden bespeuren. De reizigers uit 
derde landen werden op uniforme wijze behandeld, hetgeen eveneens de eigen iden­
titeit  van de Gemeenschap onderstreepte. Het belangrijkste doel van het gemeen­
schappelijk stelsel wilde men bereiken door voor reizigers voorwaarden te  schep­
pen die overeenkwamen met de voorwaarden die op de binnenlandse  markt  golden en 
aldus  de heffing van dubbele belasting of het  niet  heffen van belasting te ver­
mijden. 
6. De verdere ontwikkeling van het gemeenschappelijk stelsel van belasting­
vrijstellingen is over het geheel genomen  niet  zo snel verlopen en  niet  zo 
volledig geweest als oorspronkelijk was beoogd. Dit is ten dele het gevolg van 
de omstandigheid dat de totstandkoming van de economische en monetaire unie 
(1) Richtlijnen  69/169/EEG  (PB nr. L 133 van 4.6.1969),  72/230/EEG  (PB nr. L 139 
van 17.6.1972),  77/800/EEG  (PB nr. L 336 van 27.12.1977),  78/1032/EEG  en 
78/1033/EEG  (PB nr. L 366 van 28.12.1978) 
(2) Bij invoer door particulieren te verlenen belastingvrijstellingen - 1979 
(3) PB nr. L 338 van 25.11.1981, blz. 24 
(4) PB nr. L 206 van 14.7.1982, blz. 35 

- 3 -
een vertraging heeft ondergaan en van het  feit  dat er andere  prioriteiten 
zijn ontstaan, Ten dele vond het zijn oorzaak mede in de  zeer  uiteenlopende 
tarieven van indirecte belastingen in de Lid-Staten, hoewel de prijsverschil­
len niet  uitsluitend uit deze verschillen voortvloeien : de uiteenlopende 
distributiesystemen en winstmarges, zomede onvoldoende waakzaamheid van de 
zijde van de consument spelen daarbij eveneens een grote rol. Ook het gebrek 
aan bereidheid van de Lid-Staten om het probleem van het  niet  heffen van be­
lasting aan te pakken - dit doet zich voor wanneer goederen welke belasting­
vrij  in de ene Lid-Staat worden verkocht en in een andere Lid-Staat eveneens belas­
tingvrij  mogen worden ingevoerd, waardoor zij in het binnenland worden verbruikt 
zonder  dat er in de Gemeenschap ergens belasting over is betaald - heeft de  ontwi  k-
keling van het stelsel geremd. 
HOOFDSTUK  II-DE  HUIDIGE  STAND  VAN  ZAKEN 
7. Hieronder  volgt  een overzicht van de voornaamste aspecten van het 
communautaire stelsel van belastingvrijstellingen voor reizigers,  zoals  dat 
thans geldt, aangevuld door opmerkingen over de toepassing ervan in de Lid-Staten. 
Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de volgens dat stelsel van toe­
passing  zijnde vrijgestelde bedragen en hoeveelheden in onderstaande tabel weer­
gegeven. 
Tabel  I - Aan een maximumbedrag gebonden vrijstellingen (1) 
(per 1 januari 1982) 
Algemene  vrijstellingen 
voor reizigers binnen de Gemeenschap 180 Ecu  (2) Algemene  vrijstellingen 
voor reizigers 
uit derde landen komend 45 Ecu 
Facultatieve regeling voor 
een beperking van de vrij­
stelling voor reizigers 
jonger dan 15 jaar binnen de Gemeenschap 50 Ecu  (2) Facultatieve regeling voor 
een beperking van de vrij­
stelling voor reizigers 
jonger dan 15 jaar uit derde landen komend 23 Ecu 
(1) Tot en mez  31  december  1981  mocht Denemarken goederen waarvan de waarde per 
eenheid meer bedroeg dan  135  Ecu  (1.050  DKr) van de vrijstelling uitsluiten. 
Ierland mag, tot en met  31  december  1983,  op soortgelijke wijze goederen 
waarvan de waarde per eenheid hoger is dan  77  Ecu  (52  IRL) van de vrijstel­
ling uitsluiten. 
(2) Vdnai  1 januari  1983  ?10 Ecu voor alle Lid-Staten behalve Denemarken, dat 
tot ?n met  31  decemb<.  · 1983  de vrijstelling van  180  Ecu mag handhaven. De 
beperkte vrijstellin a wordt  verhoogd tot  60  Ecu. 

- 4 -
8. Sinds de invoering van het gemeenschappelijk stelsel van belasting­
vrijstellingen voor reizigers is het algemene intracommunautaire vrijstellings­
bedrag op de volgende wijze geëvolueerd  : van  75  RE  ( rekeneenheden) in  1969 
via 125  RE vanaf  1 juli  1972  tot  180  ERE (Ecu) per  1 januari  1979.  Vanaf 
1 januari  1983  bedraagt het  210  Ecu. Het algemene vrijstellingsbedrag ten 
aanzien  van derde landen, dat vanaf  1969 25  RE bedroeg, werd op 
1 januari  1979  tot  40  ERE (Ecu) en op  1 januari  1982  tot  45  Ecu verhoogd. 
Tabel  II - Door de Lid-Staten toegepaste vrijstellingsbedragen 
(per  1 januari  1982) 
Lid-Staat Algemene vrijstelling Beperkte vrijstelling Lid-Staat 
Gemeenschap Derde landen Gemeenschap Derde landen 
België Bfr. 7.200 Bfr. 1 .800 Bfr. 2. 000 Bfr. 900 
Denemarken DKr . 1.400 DKr. 350 - -
Duitsland DM 460 DM 115 - -
Griekenland Dr 11.000 Dr 2 .850 Dr 3. 100 Dr 1.450 
Frankrij k FF 1.030 FF 270 FF 290 FF 135 
Ier land Irl. 120 Irl. 31 Irl. 34 Irl. 16 
Italië (LIT. 217.375) (LIT. 56 .939) (LIT. 63. 265) (LIT. 29.102) 
Luxembourg Lfr. 7.200 Lfr. 1 .800 Lfr. 2. 000 Lfr. 900 
Neder  land Hfl. 500 Hfl. 125 - -
Verenigd 
Koninkri j k UKL 120 UKL 28 - -
( ) wil zeggen :  niet  afgerond, berekend door de diensten van de Commissie bij 
gebrek aan officiële gegevens. 
Opmerkingen : 
1. De Benelux-landen passen een hoger vrijstellingsbedrag toe van 10.000 Bfr./Lfr. 
resp.  700 Hfl. voor personen die tussen deze landen reizen, zulks in het kader 
van een der Benelux-Verdragen. 
2. Ierland  past een maximale waarde per eenheid van 52 IRL toe voor goederen 
welke onder het vrijstellingsstelsel worden ingevoerd, ?ulks krachtens een 
speciale  uitzondering welke in de  richtlijnen  is opgenomen. 

- 5 -
Tabel  III - Voornaamste kwantitatieve vrijstellingen 
(per 1 januari 1982) 
Produkt Reizigers  binnen 
de Gemeenschap Uit derde landen 
komende reizigers 
Tabaksprodukten 
sigaretten o_f 300 stuks 200 stuks 
cigarillo's  (sigaren die per 
stuk niet meer dan 3 gram 
wegen) o_f_ 150 stuks 100 stuks 
sigaren  of 75 stuks 50 stuks 
rooktabak 400 gram 250 gram 
Alcoholische  dranken 
gedistilleerde en alcohol­
houdende dranken met een 
alcoholgehalte van meer dan 
22 % vol of in totaal 
1,5 liter 1 fles van het ge­
bruikelijke type 
(van 0,70 liter tot 
1 liter) 
gedistilleerde en alcohol­
houdende dranken, aperitieven 
op basis van  wijn  of van 
alcohol,  met een alcoholgehalte 
van ten hoogste 22 % vol ; 
mousserende  wijnen, likeurwijnen 
en niet-mousserende wijnen in totaal 3 liter 
in totaal 4 liter in totaal 2 liter 
in totaal 2 liter 
Parfum  en 75 gram 50 gram 
toiletwater 3/8 liter 1/4 liter 
Koffie of 750 gram 500 gram 
koffie-extracten en  -essences 300 gram 200 gram 
Thee  of 150 gram 100 gram 
thee-extracten en  -essences 60 gram 40 gram 
OPMERKINGEN  : M.b.t.  de in deze tabel weergegeven vrijstellingen gelden bepaalde 
beperkingen.  Zo worden de vrijstellingen voor rooktabak en alcohol niet verleend 
aan personen beneden 17 jaar. In de paragrafen 14 en 15  wordt  het thans geldende 
stelsel  van kwantitatieve vrijstellingen nader toegelicht. 

- 6 -
De vrijstellingsbedragen 
9. Het algemene intracommunautaire vrijstellingsbedrag van 180 Ecu (1) is van 
toepassing  op goederen die deel uitmaken van de persoonlijke bagage van rei­
zigers  die uit een andere Lid-Staat van de Gemeenschap aankomen, mits : 
a) deze goederen voldoen aan de voorwaarden van de artikelen 9 en 10 van het 
Verdrag (d.w.z. zich binnen de Gemeenschap in het  vrije  verkeer bevinden); 
b) zij werden verkregen onder de voor de binnenlandse  markt  van een der 
Lid-Staten  in het algemeen geldende belastingregelingen; 
c) aan de invoer van deze goederen elk handelskarakter vreemd is. 
De belastingen waarvoor vrijstelling  wordt  verleend zijn 
de belasting over de toegevoegde waarde en de accijnzen welke bij invoer worden 
geheven. 
De waarde per eenheid van een ingevoerd goed mag voor de toepassing 
van de vrijstelling  niet  worden gesplitst. Dit houdt in dat wanneer de waarde 
van een afzonderlijk goed meer dan 180 Ecu bedraagt, er geheel geen vrijstel­
ling geldt; wanneer evenwel verscheidene goederen worden ingevoerd, waarvan de 
totale  waarde hoger is dan 180 Ecu, dan  wordt  slechts vrijstelling verleend voor 
die goederen waarvan het totaal van de waarden per eenheid het vrijstellings­
bedrag  niet  overtreft. 
Wanneer  goederen,  zoals  alcoholische dranken en tabaksprodukten, 
waarvoor kwantitatieve beperkingen gelden, door een reiziger worden ingevoerd, 
wordt  de waarde van deze goederen  niet  meegeteld voor de berekening van de alge­
mene vrijstelling van 180 Ecu. 
Indien  de reis van de ene Lid-Staat naar de andere plaatsvindt via het 
grondgebied van een derde land of een gebiedsdeel van een andere Lid-Staat (2) 
waar de omzetbelasting of accijnzen  niet  van toepassing zijn, geldt voor de 
binnen de Gemeenschap van toepassing zijnde vrijstellingsregeling de extra-
voorwaarde dat de reiziger moet kunnen aantonen dat de ingevoerde goederen 
onder de sub b) genoemde voorwaarden zijn verkregen en dat deze goederen  niet 
voor teruggaaf van de belasting of accijnzen in aanmerking kwamen. Wanneer dit 
bewijs  niet  kan worden geleverd, is de vrijstellingsregeling voor reizigers 
uit derde landen van toepassing. 
Voor  reizigers beneden 15 jaar kunnen de Lid-Staten het bedrag van deze 
vrijstelling beperken tot 50 Ecu. De Lid-Staten die van deze mogelijkheid 
gebruik maken, zijn in tabel II vermeld. 
10. De enige voorwaarde die aan de vrijstelling voor uit derde landen 
komende reizigers is verbonden,is dat de ingevoerde goederen deel uitmaken van 
(1) Tnaevolge de  richtlijn  van de  Raad  van 29 iuni 1982  wordt  dit bedrag met ingang 
van 1 januari 1983 verhoogd tot 210 Ecu. 
(2) b.v. Helgoland of Groenland 

- 7 -
de persoonlijke bagage en dat aan deze invoer elk handelskarakter vreemd is. 
De beperkte vrijstelling van 23 Ecu voor jonge reizigers is  facultatief;  boven­
staande uiteenzetting over de waarde per eenheid geldt eveneens voor deze be­
perkte vrijstellingen. 
11. Vorenbedoelde  richtlijnen  behelzen voorts een voorschrift volgens hetwelk 
de waarde van de persoonlijke goederen die  tijdelijk  worden ingevoerd of na  tijde­
lijke  uitvoer wederom worden ingevoerd voor het bepalen van het vrijstellingsbe­
drag buiten beschouwing  wordt  gelaten. Dit voorschrift is opgenomen vanwege het 
fundamentele verschil tussen deze goederen waarvoor de  richtlijnen  zijn getroffen; 
de eerstgenoemde goederen zijn de goederen die als regel door de reiziger  tijdelijk 
worden in- of uitgevoerd, bijvoorbeeld wanneer hij met vakantie gaat,  terwijl  het tweede 
geval goederen  betreft  welke door de reiziger in het ene land worden gekocht en 
definitief  in een ander land worden ingevoerd. De definitie van het begrip persoon­
lijke  goederen welke de reiziger met zich meevoert is terug te vinden in interna­
tionale overeenkomsten, in het bijzonder in de Overeenkomst van New-York van 
4 juni  1954. 
12. De  richtlijnen  bevatten enkele belangrijke definities. Ten eerste  wordt 
invoer als "invoer waaraan elk handelskarakter vreemd is" beschouwd wanneer deze 
een incidenteel karakter draagt en alleen goederen  betreft  die bestemd zijn voor het 
persoonlijk gebruik van de reiziger of van de leden van zijn  gezin,  of bestemd zijn 
om ten geschenke te worden aangeboden. Onder "persoonlijke bagage"  wordt  verstaan 
alle bagage die de reiziger bij zijn aankomst, of later, bij de douane aangeeft. 
Draagbare brandstofreservoirs worden per definitie  niet  als persoonlijke bagage 
beschouwd,  hoewel voor elk motorvoertuig 10  liter  brandstof in een dergelijk reser­
voir belastingvrij mag worden ingevoerd, zij het met inachtneming van de veilig­
heidsvoorschriften. 
13. De  richtlijnen  bepalen voorts dat de Lid-Staten de belastingvrijstellingen 
kunnen beperken ten aanzien van personen die in het grensgebied wonen, van grens­
arbeiders of van het personeel van de in het internationale verkeer gebruikte ver­
voermiddelen. Bij reizen binnen de Gemeenschap bedragen de belastingvrijstellingen 
dan minimaal 1/10e deel van de voor gewone reizigers geldende vrijstellingen. 
Deze  beperkingen zijn uiteraard  niet  van toepassing wanneer de betrokken 
personen zich buiten het grensgebied begeven of  niet  terugkeren uit het grensge­
bied van de aangrenzende Lid-Staat, tenzij zij goederen invoeren ter gelegenheid 
van een verplaatsing in het kader van hun beroepsbezigheden (het grensgebied is 
het gebied waarvan de breedte 15 km bedraagt, gemeten vanaf de grens van een 
Lid- ota :3t)..  In het geval van een normale reis zijn de gebruikelijke vrijstellin­
gen van .oepassing. 
AtU' Liu'-Staten maken in meer of mindere mate gebruik van deze mogelijk­
heid om de belastingvrijstelling te beperken. 

- 8 -
De kwantitatieve vrijstellingen 
14. Uit de op blz. 5 van dit verslag opgenomen tabel III  blijkt  dat krachtens 
de richtlijnen  verschillende  kwantitatief  beperkte vrijstellingen van toepassing 
zijn,  afhankelijk van het  feit  of een reiziger uit een Lid-Staat dan wel uit een 
derde land komt. Opgemerkt dient echter te worden dat deze communautaire kwanti­
tatieve vrijstellingen geen invloed uitoefenen op de nationale voorschriften welke 
ter zake gelden voor reizigers die hun verblijfplaats buiten Europa hebben (1), of­
schoon  de richtlijn  een bepaling bevat volgens welke de  totale  hoeveelheid van de met 
vrijstelling toe te laten goederen in geen geval de binnen de Gemeenschap geldende 
niveaus  mag overschrijden. 
15. De verschillende in de voetnoot op tabel III vermelde beperkingen kunnen als 
volgt  worden samengevat : 
a) Beperking voor reizigers beneden 15 of 17 jaar 
Aan reizigers beneden 17 jaar  wordt  geen vrijstelling voor tabaksprodukten en 
alcoholische  dranken verleend. Aan reizigers beneden 15 jaar  wordt  geen vrijstel­
ling voor koffie verleend. 
b) Beperking voor grensarbeiders, bewoners van grensgebieden en personeel van  
internationale transportondernemingen 
De Lid-Staten kunnen de hoeveelheid van de voor vrijstelling in aanmerking 
komende goederen beperken tot 1/10e deel van de normaal toegestane hoeveel­
heid wanneer de goederen uit een andere Lid-Staat worden ingevoerd door personen 
die hun verblijfplaats hebben in het grensgebied van de Lid-Staat van invoer of 
in dat van een aangrenzende Lid-Staat, of door grensarbeiders. Voor de onder­
staande produkten kunnen de vrijstellingen evenwel worden beperkt tot de volgende 
hoeveelheden : 
i) tabaksprodukten : 
sigaretten of_ 40 stuks 
cigarillo's (sigaren die per stuk 
niet  meer dan 3 gram 
wegen) of_ 20 stuks 
sigaren oj_ 10 stuks 
rooktabak 50 gram 
ii) alcoholische dranken : 
- gedistilleerde en alcoholhoudende dranken met een 
alcoholgehalte van meer dan 22% vol af 0,25  liter 
- gedistilleerde en alcoholhoudende dranken, 
aperitieven op basis van  wijn  of van alcohol, met 
een alcoholgehalte van ten hoogste 22% vol; 
mousserende  wijnen, likeurwijnen eri 0,50  liter 
- niet-mousserende wijnen 0,50  liter 
(1) Van deze bepaling  wordt  door alle Lid-Staten gebruik gemaakt ten einde aan 
deze  reizigers een grotere vrijstelling te verlenen. Er  wordt  vrijstelling 
verleend voor 400 sigaretten (of het equivalent daarvan) in plaats van 200. 

- 9 -
De Lid-Staten kunnen eveneens de vrijstellingen beperken voor het personeel 
van de in het internationale verkeer gebruikte vervoermiddelen. 
Wanneer  de goederen uit een derde land worden ingevoerd door grensarbeiders, 
bewoners van het grensgebied of door het personeel van internationale transport­
ondernemingen kunnen de Lid-Staten eveneens de vrijstellingen  vrijelijk  beperken. 
c) Beperking voor de strijdkrachten 
De Lid-Staten kunnen de waarde en/of de hoeveelheid van de voor vrijstelling 
in aanmerking komende goederen beperken wanneer deze uit een andere Lid-Staat 
worden ingevoerd door leden der strijdkrachten van een Lid-Staat, met inbegrip 
van hun burgerpersoneel, alsmede van de echtgenoten en kinderen te hunnen laste, 
die in een andere Lid-Staat zijn gestationeerd. België, Duitsland, Luxemburg, 
Nederland en het Verenigd Koninkrijk maken van deze mogelijkheid gebruik. 
d) Beperking  t.a.v.  goud, tabak en koffie 
Lid-Staten  mogen onbewerkt of halfbewerkt goud (inclusief geplatineerd goud e.d.) 
van de vrijstelling uitsluiten. Alleen Duitsland maakt gebruik van deze bepaling. 
Ook in het geval van reizigers die uit derde landen komen hebben de Lid-Staten 
de mogelijkheid om kwantitatieve beperkingen toe te passen op tabaksprodukten en 
koffie. Duitsland maakt hiervan gebruik door de maximumhoeveelheid voor  vrij  door 
reizigers in te voeren koffie op 250 g te stellen. 
e) Afwijking van Denemarken inzake de kwantitatieve vrijstellingen 
Wegens  bijzondere moeilijkheden welke Denemarken ondervond ten  tijde  van de 
aanvaarding van het gemeenschappelijk stelsel van de belastingvrijstellingen, 
mocht en mag dit land de kwantitatieve vrijstelling beperken voor reizigers die 
slechts  voor korte  tijd  het Land verlaten. 
De thans geldende beperkingen worden in onderstaande tabel samengevat. 
Beperkte vrijstelling voor Deense ingezetenen  
Produkt  die minder dan 48 uur in een ander land heb­
ben doorgebracht 
sigaretten 60 stuks 
of 
cigarillo's 20 stuks 
of 
sigaren 20 stuks 
of 
rooktabak 100 gram 
gedistilleerde dranken nihil 
bier 2  liter 
Deze  afwijking  is tot eind 1982 van kracht (2). 
(1) Richtlijn  77/800/EEG,  PB nr. L  336  van  26.12.1977 
(2) Op 29  november  1982  zond de Commissie aan de  Raad  een voorstel volgens welke 
Denemarken de  afwijking  binnen  vijf  jaar geleidelijk zou moeten opheffen. De  Raad 
aanvaardde dit voorstel op  30  december  1982  (zie  Dunt  5<">b). 

- 10 -
De belastingontheffing bij uitvoer 
16. Een belangrijk onderdeel van het gemeenschappelijk stelsel van belasting­
vrijstellingen is de regeling van de belastingontheffing bij uitvoer. 
Een van de fundamentele beginselen van het stelsel is het vermijden van 
dubbele belasting en het  niet  heffen van belasting ten aanzien van goederen die in 
het intracommunautaire reizigersverkeer worden ingevoerd. Ten einde zulks te be­
werkstelligen, behoeft het geen toelichting dat belastingvrije invoer van goederen 
niet  gepaard mag gaan met een belastingontheffing bij uitvoer in het land waar  van­
daan  de reiziger komt; omgekeerd moet ten aanzien van goederen die  niet  in aanmer­
king komen voor belastingvrijstelling bij invoer, wel ontheffing worden verleend in 
het land van uitvoer. 
Dit is de essentie van de bepalingen inzake belastingontheffing van het ge­
meenschappelijk stelsel van belastingvrijstellingen. De Lid-Staten zijn derhalve 
gehouden maatregelen te  treffen  ten einde de goederen van intracommunautaire  reizi­
gers waarvoor aanspraak op belastingvrijstelling kan worden gemaakt, geen belasting­
ontheffing wegens uitvoer te verlenen. Anderzijds  wordt  de Lid-Staten verzocht voor­
zieningen te  treffen  op grond waarvan uitgevoerde goederen die deel uitmaken van de 
persoonlijke bagage van een reiziger, van omzetbelasting kunnen worden ontheven. 
Betreft het personen die in een Lid-Staat wonen, dan dient de ontheffing uitsluitend 
te worden verleend wanneer de waarde per eenheid van het goed hoger is dan 180 Ecu (1), 
d.w.z. wanneer dit goed bij invoer in een andere Lid-Staat  niet  voor belastingvrij­
stelling in aanmerking komt. De Lid-Staten kunnen ten aanzien van reizigers die bui­
ten de Gemeenschap wonen zelf de voorwaarden vaststellen voor de belastingonthef­
fing,  terwijl  zij voorts hun eigen ingezetenen van deze belastingontheffing mogen 
uitsluiten. Ten einde fraude te voorkomen hebben bijna alle Lid-Staten van deze 
laatste mogelijkheid gebruik gemaakt; Luxemburg en Nederland vormen de enige uitzon­
deringen. 
17. Als controlemiddel is voorgeschreven dat de belastingontheffing afhankelijk 
is van de overlegging van de factuur (of, in plaats daarvan, enig ander bewijsstuk) 
waarop ten aanzien van reizigers die in derde landen wonen, door de douane is  aan­
geduid dat de goederen zijn uitgevoerd,  terwijl  ten aanzien \/an reizigers die in een 
Lid-Staat  wonen, de factuur voorzien moet zijn van een aanduiding inzake de defi­
nitieve invoer van de douane van de Lid-Staat van invoer. 
Opgemerkt zij dat voor wat de accijnzen  betreft  geen enkele ontheffing mag 
worden verleend. 
(1) 77 Ecu voor goederen die in Ierland worden ingevoerd. 

- 11 -
18é De  bovenbeschreven ontheffingsregeling werd  in 1978  door  de  Raad  aange­
nomen.  In een  aantal Lid-Staten bestond  op dat  tijdstip  een  dergelijke regeling 
nog niet.  De  invoering ervan heeft deze landen ongetwijfeld voor  tal van  problemen 
gesteld.  Alle Lid-Staten, behalve Ierland, passen thans  de  gemeenschappelijke  re­
geling voor belastingontheffing  toe : de  Ierse wetgeving  is op dit  punt  onverenig­
baar  met de  gemeenschapsbepalingen  en  dient daarmee alsnog  in  overeenstemming  te 
worden gebracht. 
19. Voor  wat de  regelingen  betreft,  zoals  die in de  acht  (1)  andere Lid-Staten 
worden toegepast, zijn ernstige tekortkomingen geconstateerd.  De  minimale waarde 
per eenheid waarboven belastingontheffing  zou  moeten worden verleend, dient overeen 
te komen  met het  maximumbedrag voor belastingvrijstelling  in het  intracommunautaire 
verkeer, d.w.z.  180 Ecu bij  uitvoer naar  een der  Lid-Staten,  zij het met  uitzondering 
van Ierland waarvoor  een  maximum  van 77 Ecu  geldt.  De  meeste Lid-Staten hebben echter 
geen  rekening gehouden  met het  lagere bedrag  dat  geldt voor goederen  die  door rei­
zigers  naar Ierland worden meegevoerd.  Een  ander probleem  wordt  veroorzaakt door­
dat er  verschillende methoden voor  de  teruggaaf  van  belasting gelden.  In  sommige 
Lid-Staten  kunnen  de  daarvoor  in  aanmerking komende handelaren rechtstreeks, zonder 
tussenkomst  van de  centrale administratie,  de  teruggaaf verlenen;  in  andere  Lid-
Staten  is een  dergelijke tussenkomst  wel  vereist.  Een  dergelijk gecentraliseerd 
machtigingssysteem  voor uitbetalingen  aan  particulieren  kan  omslachtig zijn  en tot 
grote vertraging  bij het  verlenen  van  teruggaaf leiden. 
Jaarlijkse  aanpassing  van de in  nationale valuta uitgedrukte vrijstellingsbedragen 
20. De  regeling  van de  jaarlijkse aanpassing  van de  tegenwaarde  in  nationale 
valuta  van de in Ecu  uitgedrukte vrijstellingen,  die in 1978  werd ingevoerd, vormde 
een van de  voornaamste ontwikkelingen  van het  gemeenschappelijke  stelsel. 
Elk jaar dienen  de  Lid-Staten  de  tegenwaarde  van de  vrijstellingen  in 
nationale valuta  te  berekenen  aan de  hand  van de op de  eerste werkdag  van  oktober 
geldende  koersen.  De  nieuwe vrijstellingsbedragen dienen  met  ingang  van het  daarop 
volgende kalenderjaar  te  gel,Jen.  De  Lid-Staten kunnen echter,  om  administratieve 
redenen,  de  vrijstellingsbedragen onveranderd laten indien  het  verschil tussen  de 
oorspronkelijke bedragen  cr, de  nieuwe bedragen minder  dan 5 %  bedraagt.  De  Lid-Staten 
mogen  de  bedragen  in  nationale valuta afronden  op ten  hoogste  het  equivalent  van 
2 Ecu. 
(1) Griekenland  hoeft  de  bovenstaande onheffingsregeling eerst  toe te  passen  na­
dat het het  gemeenschappelijke BTW-stelsel heeft ingevoerd (d.w.z.  uiterlijk 
1 januari  1984),  zulk ingevolge artikel  128 en  bijlage  VIII van het  Toetre­
dingsverdrag  van dit  land  tot de EEG. 

- 12 -
HOOFDSTUK  III :  ERVARINGEN,  MOEILIJKHEDEN  EN  EVENTUELE  VERBETERINGEN  M.B.T. 
HET  GEMEENSCHAPPELIJKE  STELSEL 
21. Eén van de redenen welke de Commissie ertoe hebben gebracht dit verslag 
op te stellen, is gelegen in de langdurige  discussies  binnen de  Raad  over de door 
de Commissie op het gebied van belastingvrijstellingen voor reizigers ingediende 
voorstellen voor richtlijnen. De  Raad  toonde tijdens deze besprekingen een bij­
zonder  gebrek aan bereidheid om de noodzakelijke ontwikkeling van het gemeenschap­
pelijke stelsel te bevorderen. 
Het voorstel van de Commissie voor een  vijfde  richtlijn  van de  Raad  (1) 
inzake  vrijstellingen voor reizigers is gedurende tweeëneenhalfjaar 
op verschillende niveaus uitgebreid in de  Raad  besproken en werd eerst  kort­
geleden in een in vergelijking met de oorspronkelijke bedoelingen van de Commissie 
en het Europese Parlement sterk afgezwakte vorm aangenomen. Er bestaat dus zeker 
aanleiding de oorzaken van deze tegenzin van de  Raad  om de logische en hoogst 
noodzakelijke ontwikkeling van het stelsel  voort  te zetten, nader te analyseren. 
22. Aan de hand van de ervaringen, die tot op heden met het stelsel zijn 
opgedaan,  worden in dit hoofdstuk de moeilijkheden veroorzakende en de te summier 
geregelde aspecten van dit stelsel besproken, worden suggesties voor verbeterin­
gen gedaan en  wordt  ingegaan op de eventuele ontwikkeling in de toekomst. 
Hoewel  er sprake is van een zekere wisselwerking tussen de verschillende 
aspecten  van het stelsel en de ontwikkeling van het ene gebied een weerslag 
heeft op, of afhankelijk is van andere gebieden, is dit hoofdstuk ter wille 
van de overzichtelijkheid in  vijf  onderdelen verdeeld^te weten : 
A. de reële waarde en de afwijkingen van de vrijstellingsbedragen; 
B. de tegenwaarde in nationale valuta van de vrijstellingsbedragen; 
C. de kwantitatieve vrijstellingen; 
D. de regeling voor belastingontheffing; 
E. de belastingvrije winkels  ("tax-free  shops") 
(1) PB nr. C 318 van 19.12.1979, blz. 5 

- 13 -
A. De reële waarde en de afwijkingen van de vrijstellingsbedragen 
23. De huidige vrijstellingsbedragen voor intracommunautaire reizen (zie 
tabel I op blz. 3) gelden sedert 1 januari 1979. Overeenkomstig het besluit 
van de  Raad  van 29  juni  1982 (1) zal de eerstvolgende verhoging op 1 januari 
1983  in werking treden. De verhoging ten aanzien van derde landen is op 
1 januari 1982 ingegaan. 
Ten behoeve van een vergelijking van de reële waarden is in dit verslag 
1 januari 1979 als referentiedatum  gekozen.  Vóór die datum werden de vrijstel­
lingen  uitgedrukt  inrekeneenheden (RE) (deze gaven de wisselkoerspariteiten weer 
die golden op het moment dat het gemeenschappelijk stelsel van belastingvrij­
stellingen in 1969 van kracht werd). Hierdoor  wordt  een vergelijking met de 
huidige situatie bemoeilijkt. In 1978 werd de  Europese  rekeneenheid (ERE) in de 
richtlijnen  ingevoerd.  Deze  nieuwe stap in de richting van een verdere  ont­
wikkeling van het gemeenschappelijke stelsel beoogde de dispariteiten op te 
heffen die de toepassing van de RE met  zich  meebracht. Men wilde daarmee onder 
meer  de in nationale valuta uitgedrukte vrijstellingsbedraqen in alle 
Lid-Staten  ten minste op het vroegere niveau handhaven. 
24. Ongeacht welke referentiedatum men ook kiest, het is duidelijk dat in 
de afgelopen jaren de reële waarde van de vrijstellingsbedragen in belangrijke 
mate is aangetast. Gedurende de laatste drie jaar bedroeg de stijging van het 
indexcijfer van de consumptieprijzen in de Gemeenschappen gemiddeld meer dan 
10*%  per jaar : 10,2 % (1979), 14,1 % (1980) en 12,6 % (1981). Het cumulatieve 
effect daarvan was dat de waarde van de vrijstellingen voor het intracommunau­
taire reizigersverkeer eind 1981 nog slechts 58 % bedroeg van die van de op 
1 januari 1979 geldende bedragen. De verhoging van het vrijstellingsbedrag 
tot 210 Ecu, waarto..: de  Raad  onlangs heeft besloten, brengt weliswaar enige 
verbetering in  deze  situatie aan, maar desondanks  blijft  er sprake van een 
aanzienlijke  vermindering, in het bijzonder wanneer men daarbij de datum waar­
op de nieuwe verhoging van ! nacht  wordt,  te weten 1 januari 1983, in  aan­
merking neemt. In  feite  zou op 1 januari 1983 een intracommunautaire vrijstel­
ling van 280 tcu nodig zijn ten einde weer te komen op de gemiddelde koop­
kracht van de op 1 januari 1979 van toepassing zijnde 180 Ecu. 
(1) Richtlijn  82/443/EEG,  PB nr. L 206 van 14.7.1982, blz. 35 

- 14 -
Een dergelijke ontwikkeling had de Commissie reeds voorzien toen zij 
in 1977 (1) haar voorstel voor een derde  richtlijn  van de  Raad  inzake belasting­
vrijstellingen voor reizigers indiende. Toentertijd had de Commissie voorge­
steld zelf elk jaar de vrijstellingsbedragen naargelang het verloop van de 
prijsindex van de particuliere consumptie in de Gemeenschap aan te  passen.  Zij 
zou de Lid-Staten in kennis stellen van de nieuwe bedragen, opdat deze bedragen 
het jaar daarop van toepassing zouden zijn. De  Raad  liet  echter na in de in 
1978 vastgestelde  richtlijnen  een bepaling op te nemen met betrekking tot 
automatische of halfautomatische verhoging. 
25. Tijdens de desbetreffende  zitting  van de  Raad  heeft hij de Commissie 
uitgenodigd de werking van het gemeenschappelijk stelsel van intracommunau­
taire belastingvrijstellingen jaarlijks aan een onderzoek te onderwerpen. 
Nadat  zij dit onderzoek voor 1979 had uitgevoerd, stelde de Commissie in 
haar  voorstel voor een  vijfde  richtlijn  van de  Raad  voor, de intracommunau­
taire vrijstelling tot 210 Ecu (2) te verhogen. Dit voorstel beoogde (per 
1 januari 1980) de reële waarde van het in 1978 vastgestelde vrijstellings­
bedrag te handhaven en een bescheiden verhoging te bewerkstelligen. 
Het Europese Parlement maande de Commissie in haar advies inzake het 
voorstel (3) aan zich ambitieuzer op te stellen en een programma van verhogin­
gen van de vrijstellingsbedragen voor een reeks van jaren voor te stellen, 
zodat  werkelijke vooruitgang zou worden geboekt. De Commissie heeft daarop in 
haar  wijzigingen op het oorspronkelijke voorstel een dergelijk programma 
voorgesteld.  De bedoeling was om in 1982 tot een intracommunautair vrijstellings­
bedrag te komen van 300 Ecu. 
Tijdens zijn besprekingen heeft de  Raad  tot op heden het idee van een 
dergelijk programma verworpen. De discussie over het voorstel voor een  vijfde 
richtlijn  beperkte zich tot de mogelijkheid om het bedrag vin 1S0 tot 210 Ecu 
te verhogen. Zoals hiervoor reeds werd opgemerkt, is dit voostel pas onlangs 
aangenomen;  het zal met ingang van 1 januari 1983 van krach* worden, dit wil 
zeggen  drie jaar na de datum die de Commissie oorspronkelijk voor ogen stond. 
26. Ondanks de inspanningen welke de Commissie, het Europese Parlement en 
het Economisch en Sociaal Comité zich ter zake getroost hebben, is er een 
duidelijk gebrek aan politieke wil bij de  Raad,  hetgeen weinig moedigend is. 
De Commissie is zich zeer wel bewust van de moeilijkheden en problemen waar­
mee de Lid-Staten worden geconfronteerd. Zij zal zich hierna met deze 
(1) PB nr. C 31 van 8.2.1977, blz. 5 
(2) PB nr. C 318 van 19.12.1979, blz. 5 
(3) PB nr. C 117 van 12.5.1980, blz. 83 

- 15 -
problemen bezighouden. Zij is echter ernstig verontrust door het gebrek aan 
belangstelling van de  Raad  voor het gemeenschappelijk stelsel van belasting­
vrijstellingen en spreekt de wens uit dat de politieke motivatie een her­
nieuwing ondergaat opdat het stelsel verder ontwikkeld kan worden. In deze 
samenhang  lijkt  het  nuttig  dieper in te gaan op de oorzaken die aan de 
terughoudendheid van de  Raad  ten aanzien van een verdere voortgang ten 
grondslag liggen. Wat  brengt  de Lid-Staten ertoe  niet  mee te werken aan de 
door de Commissie en het Europese Parlement gewenste ontwikkeling van het 
stelsel  ? 
27. Sommige Lid-Staten voeren als voornaamste bezwaar aan dat zij 
ontvangsten derven door een verkleining van de  totale  heffingsgrondslag, 
omdat reizigers goederen invoeren ten nadele van de gebruikelijke aankopen 
op de binnenlandse  markt.  Lid-Staten met hoge indirecte belastingen vrezen 
dat reizigers misbruik zullen maken van het systeem van vrijstellingen door 
goederen,  die in hun eigen land hoog belast zijn, in Lid-Staten met een 
lagere indirecte belastingdruk te kopen. Zij vrezen ook dat hoge vrijstellings­
bedragen tot gevolg zullen hebben dat reizen uitsluitend zullen worden onder­
nomen om belasting te besparen op in het buitenland gekochte goederen en 
om bepaalde soorten consumptiegoederen te kopen die normaal gesproken  niet 
door reizigers worden meegevoerd (b.v. huishoudelijke apparaten). 
De Commissie  heef+  begrip voor de bezorgdheid van de Lid-Staten ten 
aanzien  van de derving van ontvangsten, in het bijzonder in de huidige  eco­
nomische omstandigheden. Prijsverschillen zijn echter  niet  uitsluitend het 
gevolg van uiteenlopende belastingtarieven. Verschillen op vele andere 
gebieden,  zoals winstmarcJS, onderlinge concurrentie, handels- en produktiekanalen 
kunnen tot  grote  prijsverschillen leiden, zulks ongeacht de van toepassing 
zijnde belastingtarieven  Gezien  deze factoren is het uit economisch oogpunt 
voordelig om reizigers toe te staan in een land met lagere prijzen te kopen, 
aangezien  hierdoor ïn !,et algemeen een neerwaartse  druk  op de prijzen  wordt 
uitgeoefend en aldus inf ! ..! ie  wordt  tegengegaan. De problemen van de 
Lid-Staten ine^ ..·..·r. ook woeden gez'.on in het ruimere verband van de ontwikke­
ling van de interne  markt,  waarin het stelsel van vrijstellingen een belang­
rijke  rol speelt. Vanuit een dergelijke,meer algemeen gezichtspunt gezien, 
is er, even vaak wel als  niet  sprake van een omkeerbare situatie met betrek­
king tot de aankopen door reizigers. Bepaalde Lid-Staten oefenen een aantrek­
kingskracht op reizigers uit bepaalde goederen aldaar te kopen, doch in het 
algemeen bestaat er tweerichtingsverkeer en het  komt  zelden voor dat'één 
Lid-Staat ten aanzien van alle goederen in een voordelige positie  blijft 
verkeren. 

- 16 -
Bovendien  moet worden onderstreept dat dergelijke problemen vaak van 
voorbijgaande aard zijn. Wijzigingen in belastingtarieven, wisselkoersen en 
relatieve kosten van levensonderhoud leiden gewoonlijk tot wisselende voor­
keuren van reizigers, zodat een Lid-Staat of een bepaald gebied waar een 
verlegging van handelsstromen  wordt  geconstateerd, dikwijls  kort  daarop 
in een tegengestelde situatie van netto-uitvoer komen te verkeren. 
28. Een ander argument dat door bepaalde Lid-Staten tegen een verhoging 
van de vrijstellingsbedragen  wordt  aangevoerd is dat de huidige maxima 
toereikend zijn. Zij brengen naar voren dat de  limiet  van  180  Ecu voor 
het intracommunautaire reizigersverkeer hoog genoeg is om de meeste, zo 
niet  alle, reizigers in staat te stellen in hun behoeften te voorzien. De 
Commissie  betwijfelt  of het intracommunautaire vrijstellingsbedrag in het 
licht van een gemeenschappelijke  markt  wel toereikend is. Zij wil erop 
wijzen dat het maximumbedrag snel  wordt  bereikt als een reiziger tijdens 
diens  verblijf  in een andere Lid-Staat aldaar bijvoorbeeld een kostuum en 
een paar schoenen koopt. Ten aanzien van de hoogte van het bedrag in het 
algemeen  is al eerder in dit hoofdstuk opgemerkt (zie paragraaf  24)  dat 
de reële waarde van de vrijstellingsbedragen reeds sterk is teruggelopen. 
Een dergelijke waardevermindering had zich uiteraard  niet  mogen 
voordoen.  De Gemeenschap zou echter evenmin ermee kunnen volstaan de reële 
waarde van de vrijstellingsbedragen zonder meer te handhaven. Veeleer zouden 
de doelstellingen welke reeds nu in de communautaire wetgeving hun weerslag 
hebben  gevonden  - te weten het vergemakkelijken van het reizigersverkeer 
tussen  de Lid-Staten door verhoging van de vrijstellingsbedragen en door 
geleidelijke uitbreiding van de vrijstellingen voor particulieren  (1) -
moeten worden nagestreefd. 
29. Sommige Lid-Staten noemen als reden voor het  feit  dat zij geen ver­
hoging van het algemene intracommunautaire vrijstellingsbedrag wensen, het 
bestaan  van de "tax-free shop". Ter rechtvaardiging van hun standpunt wij­
zen zij erop dat de goederen die belastingvrij door reizigers kunnen worden 
ingevoerd,  zeer  wel belastingvrij in deze winkels konden zijn verkregen. 
(1) Richtlijn  78/1032/EEG  van de  Raad,  PB nr. L 366 van 28.12.1979 en 
resolutie van de  Raad  van 22 maart 1971 over de economische en monetaire 
unie,  PB nr. C 28 van 27.3.1971 

- 17 -
De Commissie kan dit argument tegen een verhoging van de vrijstel-
Lingsbedragen  bezwaarlijk aanvaarden, zulks in het bijzonder  niet  omdat 
alcoholische  dranken en tabaksprodukten het voornaamste bestanddeel van 
de belastingvrije verkoop uitmaken. Zowel voor bedoelde winkeliers als 
voor de reizigers zijn deze goederen uit commercieel oogpunt het meest 
interessant. De Commissie is zich zulks volkomen bewust. Mede gelet op 
de in het algemeen grote verschillen tussen de belastingtarieven voor 
deze  artikelen in de Lid-Staten, heeft zij sedert de invoering van het 
gemeenschappelijke stelsel in 1969 dan ook geen verhoging van de kwanti­
tatieve vrijstellingen voor genoemde produkten voorgesteld. De Commissie 
is derhalve op grond van deze overwegingen van mening dat het bestaan van 
"tax-free shops" geen werkelijke belemmering voor een algemene verhoging 
van de vrijstellingsbedragen mag vormen. 

- 18 -
30. De Commissie erkent dat bij de huidige stand van zaken een automa­
tische aanpassing van de waarde van de vrijstellingsbedragen  niet  aanvaard­
baar  is voor de Lid-Staten. Toch kan zij de situatie welke door de trage 
gang van zaken in de  Raad  m.b.t.  het aanvaarden van de  vijfde  richtlijn 
inzake  de reizigersvrijstellingen is ontstaan,  niet  aanvaarden, evenmin 
als de ontoereikendheid van de daarin opgenomen bepalingen. Zij pleit dan 
ook voor een periodieke verhoging van de vrijstellingen. In dit verband 
stelt zij voor dat de  Raad  voor een aantal jaren een programma inzake de 
ontwikkeling van de intracommunautaire vrijstellingen vaststelt.  Deze 
verhogingen zouden op grond van twee uitgangspunten moeten worden vastge­
steld : de noodzaak tot handhaving van de koopkracht en de noodzaak om het 
stelsel  verder te ontwikkelen.  Deze  wijze van benadering  komt  overeen met 
een meerjarenprogramma ,  zoals  werd aanbevolen door het Europese Parlement 
in diens advies over het voorstel voor een  vijfde  richtlijn  inzake de rei­
zigersvrijstellingen (zie paragraaf 25), hetwelk vervolgens door de Commis­
sie is overgenomen. 
31. De diensten van de Commissie hebben de kwestie van de handhaving 
van de reële waarde eveneens vanuit het oogpunt van de koopkrachtpariteiten 
(KKP)  bestudeerd. Voor deze pariteiten bestaat een communautaire maatstaf : 
de koopkrachtstandaard.  Deze  dient ter vergelijking van de reële koopkracht 
in de Lid-Staten. Het Bureau voor de Statistiek van de Commissie berekent 
en publiceert deze gegevens op jaarbasis. Er bestaat derhalve een geschikt 
instrument om een gegeven vrijstellingsniveau in nationale valuta om te 
zetten, waarbij de fluctuaties van het gemiddelde prijspeil in de Lid-Staten 
wordt  gereflecteerd. Welk voordeel is hieraan verbonden ? In de eerste 
plaats zouden de vrijstellingsbedragen,  uitgedrukt  in nationale valuta, 
kunnen worden vastgesteld op een niveau dat een realistische weergave 
vormt  van het prijspeil dat in elk van de Lid-Staten op de binnenlandse 
markt  geldt. Een ander voordeel is dat veranderingen in het prijsniveau 
op nationaal niveau en op jaarbasis automatisch zouden worden gereflecteerd. 
Aan deze methode kleven echter ook  talrijke  nadelen. Ten eerste is 
het niet  logisch dat het nationale prijspeil een vrijstelling welke bij 
invoer geldt, beïnvloedt. De voor vrijstelling in aanmerking komende goe­
deren zijn immers in het buitenland gekocht en het  lijkt  derhalve meer 
vanzelfsprekend dat de prijsniveaus in de andere Lid-Staten hun weerslag 
vinden in het vrijstellingsbedrag van een bepaalde Lid-Staat. Door gebruik 

- 19 -
te maken van het KKP-mechanisme zou derhalve zonder meer de eenheid van de 
gemeenschappelijke  vrijstellingsbedragen die thans, in nationale valuta 
uitgedrukt, rechtstreeks vergelijkbaar zijn,  teniet  worden gedaan. Een 
dergelijk systeem zou voor de reizigers verwarring wekken. Bovendien zouden 
er talloze administratieve problemen ontstaan met betrekking tot de regeling 
voor  belastingontheffing, omdat iedere Lid-Staat voor de ontheffingsregeling 
verschillende  minima zou moeten vaststellen, afhankelijk van de bestemming 
van de reiziger ; dit zou resulteren in ten minste negen verschillende be­
dragen. 
De Commissie is derhalve tot de  conclusie  gekomen dat de toepassing 
van het KKP-mechanisme op de waarde van het vrijstellingsbedrag geen deug­
delijke methode is om de  reële  waarden te handhaven, daar het stelsel, dat 
met opzet eenvoudig is gehouden om de grenscontroles tot een minimum te 
beperken,  hierdoor onnodig ingewikkeld zou worden. 
De afwijkingen van de vrijstellingsbedragen 
32. Overeengekomen werd dat  Ierland  een afwijkende waarde per eenheid 
mocht  toepassen (zie voetnoot op tabel I, blz. 3) vanwege de bijzonder 
ernstige problemen die zouden rijzen bij aanvaarding in 1978 van het toen 
opnieuw vastgestelde gemeenschappelijke vrijstellingsbedrag. Deze afwijking 
geldt tot eind 1983. Op grond van een soortgelijke afwijking behoefde 
Denemarken geen vrijstelling te verlenen voor goederen waarvan de waarde 
hoger  was dan 135 Ecu. Deze afwijking gold echter tot 31 december 1981. 
Thans  vindt in Denemarken de normale vrijstelling van 180 Ecu zonder be­
perking toepassing (1). 
Het spreekt vanzelf dat elke maatregel die wordt getroffen om bij­
zondere problemen waarmee een Lid-Staat kampt, tot een  oplossing  te brengen, 
een dergelijke speciale afwijking minder noodzakelijk maakt. Ook kan de 
economische  ontwikkeling een afwijking minder dringend of overbodig maken ; 
dit geldt thans voor  Ierland  ten aanzien van bepaalde goederen. 
In de  praktijk  schept een afwijkend bedrag verwarring onder reizigers 
en veroorzaakt administratieve problemen, in het bijzonder ten aanzien van 
de gemeenschappelijke regeling voor belastingontheffing bij uitvoer. 
33. De Commissie  ziet  derhalve met belangstelling uit naar de  beëindiging 
van de afwijking op 1 januari 1984 ; daarna zal opnieuw een uniforme vrij­
stelling voor de gehele Gemeenschap van toepassing zijn. 
(1) Opgemerkt zij evenwel dat Denemarken, in afwijking van het onlangs vastgesteld' 
tracommunautaire vrijstellingbedrag van 210 beu, in 1983 de vrijstelling 
tot 180 Ecu mag beperken (zie voetnoot (2) op blz. 3). 

- 20 -
De vrijstellingen voor reizigers die uit derde Landen komen 
34. De- eerder gemaakte opmerkingen waren vooral aan de intracommunautaire 
vrijstellingen gewijd. De kwestie van de verhoging van de vrijstellingen 
voor reizigers uit derde landen is uiteraard sterk afhankelijk van de t£r^ 
aanzien  van het gemeenschappelijke douanetarief voorziene vrijstellingen er? 
van internationale verplichtingen. Bovendien doet zich ten aanzien van landen 
die aan de Gemeenschap grenzen, een bijzonder probleem voor. 
35. De recente koersstijgingen van de US-dollar hebben tot gevolg dat 
het vrijstellingsbedrag bij invoer uit derde landen  niet  meer in overeen­
stemming is met de binnen de Internationale Douaneraad (IDR) overeengekomen 
vrijstelling van t 50 welke aan reizigers uit daarbij aangesloten landen 
dient te worden verleend. Veel andere landen bevinden zich vermoedelijk in 
dezelfde positie ; een oplossing hiervoor kan waarschijnlijk beter binnen 
het kader van de IDR tot stand worden gebracht dan via eenzijdige initiatie­
ven van de Gemeenschap. 
36. Gelet op de biizondere geografische en sociaal-economische betrekkin­
gen welke tussen de Gemeenschap en een aantal daaraan grenzende landen 
bestaan,  riist  de vraaq of het  niet  wenselijk 
zou zijn een speciale vriistellingsreneling ten aanzien van 
die landen te treffen. De Commissie is be­
reid om met de desbetreffende aan de Gemeenschap grenzende landen bespre­
kingen te voeren ten einde de situatie met betrekking tot de grenscontroles 
van reizigers die de grens tussen beide gebieden overschrijden, te verbe­
teren. Het Europese Parlement had reeds om een dergelijke stap verzocht in 
diens  voormeld advies inzake het voorstel van de Commissie voor een  vijfde 
richtlijn  van de  Raad  inzake belastingvrijstellingen voor reizigers. Deze 
onderhandelingen zouden dan betrekking moeten hebben op zowel de douane­
rechten als de belastingen ; de Commissie heeft uiteraard een mandaat van 
de Raad  nodig om deze onderhandelingen te openen. 
37. Ten aanzien van de vrijstelling met betrekking tot derde Landen 
in het algemeen heeft de  Raad  op voorstel van de Commissie onlangs een 
richtlijn  vastgesteld op grond waarvan deze vrijstelling met ingang van 
1 januari 1982 enigszins werd verhoogd (1). Doel van deze verhoging was 
niet om een reële verhoging tot stand te brengen, maar slechts om een ver­
mindering van de waarde in nationale valuta ten gevolge van koersschomme­
lingen te vermijden. In het hier volgende gedeelte van het verslag  wordt 
dieper op dit probleem ingegaan. 
(1) Richtlijn  81/933/EEG,  PB nr. L 338 van 25.11.1981, blz. 24 

- 20 a -
DE TEGENWAARDE  IN NATIONALE  VALUTA  VAN DE  VRIJSTELLINGSBEDRAGEN 
38. Het stelsel van aanpassing van de gemeenschappelijke vrijstellingen 
in nationale valuta,  zoals  in paragraaf 20 nader is toegelicht, is voor alle 
richtlijnen 

- 21 -
die in Ecu uitgedrukte vrijstelLingsbedragen vaststellen,  gelijk.  De opmer­
kingen in dit deel zijn dus in al deze gevallen van toepassing en betreffen 
in het bijzonder zowel de belastingvrijstellingen voor reizigers als de be­
lastingvrijstellingen voor kleine zendingen. 
39. Het doel van het stelsel is om een  strikt  evenwicht te bewaren tussen 
de in nationale valuta uitgedrukte vrijstellingbedragen ten einde gevallen 
van dubbele belasting of van het  niet  heffen van belasting, welke zich in het 
voorafgaande,  op rekeneenheden (RE) gebaseerde stelsel voordeden, te vermijden. 
Vóór 1978 vond de omrekening van de in RE uitgedrukte vrijstellingsbe­
dragen in de valuta van ieder der Lid-Staten plaats aan de hand van de vroegere, 
in 1971 aan het Internationaal Monetair Fonds opnegeven fjoudpariteiten. Terwij l er dus een 
gemeenschappelijk  vrijstellingsniveau in RE bestond, werd deze overeenstemming 
verbroken zodra de vrijstellingen in nationale valuta werden opgezet. De in­
voering in 1978 van de Europese Rekeneenheid (nadien vervangen door de Ecu of 
Europese  valuta-eenheid), die gebaseerd is op een pakket van Europese valuta's, 
en het bepalen van vrijstellingsbedragen in deze eenheid heeft de mogelijkheid 
geschapen  opnieuw realistische pariteiten in het stelsel van belastingvrijstel­
lingen te introduceren. 
Theoretisch  gezien zouden de in nationale valuta uitgedrukte vrijstel­
lingsbedragen  dagelijks moeten kunnen zweven om hun  strikte  gelijkwaardigheid 
te behouden. Dit is echter uit administratief oogpunt  feitelijk  niet  uitvoer­
baar ; de getroffen regeling van de jaarlijkse aanpassing van het bedrag biedt 
een veel bevredigender oplossing. Ten einde de administratieve procedure verder 
te vereenvoudigen, kunnen de Lid-Staten de in nationale valuta uitgedrukte 
vrijstellingsbedragen afronden en deze bij de jaarlijkse aanpassing zelfs 
onveranderd laten indien de wijziging ten opzichte van het vorig jaar minder 
dan 5 % bedraagt. 
40. Zoals hierboven reeds is opgemerkt, is het voornaamste oogmerk van deze 
aanpassingsregeling  om gevallen van dubbele heffing of van het  niet  heffen van 
belasting te voorkomen. Bekijken wij het geval van een Lid-Staat  ("A"),  waarvan 
de valuta in de loop van een jaar sterk  stijgt  ten opzichte van de valuta van 
een andere Lid-Staat ("B"). In het begin van het jaar kan een reiziger in Lid-
Staat  A goederen kopen tot een waarde van 100 A (overeenkomende met de tegen­
waarde van 180 Ecu) en deze belastingvrij invoeren in Lid-Staat B, waar een 
vrijstelling tot bijvoorbeeld 1000 B geldt. Als deze reiziger iets koopt 
voor meer dan 100 A, dan kan hij aanspraak maken op belastingontheffing wegens 
uitvoer en moet hij bij het binnenreizen in B over diens aankoop belasting 
betalen als de waarde ervan meer dan 1000 B bedraagt. 

- 21 a -
Er kunnen echter problemen ontstaan wanneer in de loop van het jaar de 
situatie verandert, bv. zodanig dat op een gegeven moment 80 A  gelijk  zijn 
aan 180 Ecu welke weer  gelijk  zijn aan 1000 B,  terwijl  het minimum voor 
teruggaaf in A ongewijzigd  blijft  (100 A). Als in dat geval een reiziger een 

- 22 -
produkt koopt ter waarde van 90 A, dan  komt  dit goed  niet  in aanmerking voor 
betastingontheffing omdat de waarde ervan onder de in A geldende grens  ligt. 
Bij aankomst in B  overtreft  evenwel de waarde van dit goed, die tegen de dan 
geldende  wisselkoers 1125 B bedraagt, de vrijstellingsgrens van 1000 B, waar­
door het  niet  in aanmerking  komt  voor belastingvrije invoer. Het resultaat is 
dan dubbele heffing. Op soortgelijke wijze kunnen zich in theorie ook gevallen 
van niet  heffen van belasting voordoen, hoewel de dubbele voorwaarde dat de 
goederen  moeten zijn verkregen onder de in het algemeen geldende belasting­
regelingen,  zomede de eis dat een bewijsstuk moet worden overgelegd, voorzien 
van een aanduiding inzake de definitieve invoer van de douane van de desbetref­
fende Lid-Staat (zie voor de beschrijving van de ontheffingsregeling, paragraaf 
17) tot resultaat zou moeten hebben dat zulke gevallen in de  praktijk  niet  voor­
komen. 
41. Alvorens de analyse van dit valuta-aanpassingsmechanisme,  zoals  het tot 
op heden functioneert,  voort  te zetten, zij opgemerkt dat tijdens de besprekin­
gen in de  Raad,  waarnaar in paragraaf 25 werd verwezen en waarbij de Commissie werd 
opgedragen  de werking van het stelsel van belastingvrijstellingen jaarlijks aan 
een onderzoek te onderwerpen, de Commissie eveneens werd uitgenodigd voorstellen 
te doen ten einde er voor te waken dat in het bijzonder de in nationale valuta 
uitgedrukte intracommunautaire vrijstellingen  niet  aan waarde inboeten. Het zou 
immers bij de bevolking van welke Lid-Staat dan ook tot negatieve gevoelens 
ten opzichte van de Gemeenschap kunnen leiden indien de belastingvrije grens in 
hun nationale valuta zou worden verlaagd als gevolg van een communautair mechanisme. 
42. Welke ervaringen zijn met het aanpassingsmechanisme opgedaan ? De meeste 
Lid-Staten  hebben gebruik gemaakt van de mogelijkheid om de bedragen in nationale 
valuta af te ronden. De situatie in Italië is  niet  erg duidelijk aangezien de 
vrijstellingsbedragen  niet  officieel in nationale valuta lijken te zijn omgerekend. 
Voorts  kan worden geconstateerd dat, behalve de drie aanpassingen die tot nu toe 
hebben  plaatsgevonden, de Lid-Staten die  niet  verplicht waren om de vrijstellings­
bedragen  aan te passen omdat de valuta-schommeling binnen de 5 %-marge bleef, 
daarvan  inderdaad hebben afgezien. De omrekeningen voor 1980 gaven geen aanlei­
ding tot wijzigingen. Bij het bepalen van de vrijstellingen voor 1981 hadden 
twee Lid-Staten (Italië en Denemarken) hun vrijstellingen moeten verhogen,  te'rwijl 
het Verenigd Koninkrijk zijn belastingvrije maxima had dienen te verlagen. Voor 
het jaar 1982 waren geen aanpassingen nodig. 
43. Bij het bepalen van de niveaus voor 1981 kwam het probleem van een eventu­
eel niet  verlagen van de vrijstellingsbedragen in nationale valuta aan de orde. 
Het VK wilde dit bedrag  niet  verlagen en ook de Commissie deelde de opvatting dat 

- 22 a -
een verlaging om politieke redenen ongewenst was. Er was bovendien reeds een 
voorstel gedaan om de intracommunautaire vrijstelling,  uitgedrukt  in Ecu, te 
verhogen met een bedrag dat toereikend zou zijn om de verlaging waartoe het 
VK had moeten overgaan te voorkomen. Ten aanzien van de overige vrijstellingen 
deed  de Commissie 

- 23 -
onmiddeLLijk voorstellen voor zodanige verhogingen  dat  verlagingen achterwege 
konden blijven.  Deze  werden vervolgens door  de  Raad  aanvaard  (zie  paragraaf  4). 
44. De  Commissie  is lange  tijd van  mening geweest  dat uit  politiek  en  psycho­
logisch  oogpunt verlagingen  van de in  nationale valuta uitgedrukte vrijstellingen 
beter achterwege konden blijven.  Tot op  heden  is zij in  deze opvatting gesteund 
door de  Lid-Staten  in de  Raad.  Deze  steun kwam  feitelijk  tot  uiting  in de 
van de zitting  tijdens welke  de Raad  de derde  richtlijn  inzake vrijstellingen voor 
reizigers aanvaardde (1978)  ; toen verbond  hij  zich onmiddellijk  te  reageren  op 
voorstellen  van de  Commissie  die  erop gericht waren verlagingen  van  vrijstellings­
bedragen  in nationale valuta  te voorkomen.  De  Commissie  is van  mening  dat, ten 
einde langdurige  en  dikwijls vruchteloze  discussies  te vermijden,  een  vereenvoudigde 
beslissingsprocedure  moet worden ingesteld  op grond waarvan gemeenschappelijke vrij­
stellingen kunnen worden vastgesteld  die  toereikend zijn  om  verlagingen  te vermij­
den (1). Een  dergelijke procedure  kan een van de  voornaamste tekortkomingen  van de 
huidige situatie  - te  weten  de factor  tijd -  opheffen. Voor  het  vaststellen  van de 
tegenwaarde  van de  vrijstellingen  in  nationale valuta dienen  de koersen  te worden 
gehanteerd welke gelden  op de  eerste werkdag  in oktober  van het  jaar voorafgaande 
aan het  jaar waarin  de vrijstellingen moeten worden toegepast.  Er  bestaat  dus een 
tijdsverloop  van  drie maanden tussen  de vaststelling  van de  vrijstellingsbedragen 
in nationale valuta  en de  toepassing ervan.  Indien  er sprake  is van een  mogelijke 
verlaging  van de in  nationale valuta uitgedrukte vrijstellingen,  zou een  richtlijn 
tot wijziging dienen  te worden vastgesteld waarmee, rekening houdende  met de  raad­
pleging  van het  Europese Parlement  en het  Economisch  en Sociaal  Comité,  een  periode 
van minimaal  6 maanden, doch dikwijls  9 maanden,  is gemoeid,  als men  uitgaat  van 
het tijdstip  van  indiening  van het  ontwerp  en de  datum  van  toepassing door  de  Lid­
staten. Rechtens gezien  zou de  betrokken Lid-Staat  dan  voor  een  periode  van 3 tot 
6 maanden  de vrijstellingen moeten verlagen, waarna deze weer moeten worden verhoogd. 
Voert  de  Lid-Staat  de  verlaging  in strijd  met de  richtlijn  niet  uit, dan kan dat 
aanleiding geven  tot  eerder vermelde gevallen  van  dubbele heffing  of van het  niet 
heffen  van  belasting. 
45. Ten  einde deze ongewenste gevolgen  te vermijden, gaan  de gedachten  van de 
Commissie  uit  naar  een  half-automatisch aanpassingssysteem.  De Raad  wordt  derhalve 
in overweging gegeven  de Commissie  te machtigen  met  betrekking  tot de  intracommu­
nautaire vrijstellingen  een  procedure  in te  voeren welke  als  volgt  zou  moeten 
functioneren  : 
(1) Zie  punt  34 van het  programma  van de  Commissie  tot  vereenvoudiging  van de 
administratieve procedures  en  formaliteiten welke  met het oog op de  heffing 
van de belasting over  de  toegevoegde waarde  in het  intracommunautaire handels­
verkeer  van  toepassing zijn  (PB, nr. C 244 van  24.9.1981,  blz. 4). 

- 24 -
De Commissie zou op basis van de per 1 oktober geldende wisselkoersen 
moeten berekenen of een of meer Lid-Staten al dan  niet  de in nationale valuta 
uitgedrukte vrijstellingsbedragen zouden dienen te verlagen. De Commissie zou 
vervolgens  aan de Lid-Staten moeten mededelen of een aanpassing al dan  niet 
moet plaatsvinden en door middel van een besluit een nieuw vrijstellingsbedrag 
moeten vaststellen dat hoog genoeg is om verlaging(en) te voorkomen. Dit besluit 
zou vóór 1 november moeten worden genomen, officieel moeten worden gepubliceerd 
en aan de Lid-Staten, de  Raad  en het Europese Parlement moeten worden meegedeeld. 
De Lid-Staten zouden, indien zij dit wensen, binnen één maand de  Raad  kunnen ver­
zoeken  de kwestie te bespreken. In dat geval zouden de besprekingen zo spoedig 
mogelijk moeten worden gehouden en de  Raad  zou het recht hebben het besluit van 
de Commissie te verwerpen. Doet zich laatstbedoelde situatie voor, dan zou van de 
Raad  mogen worden verlangd dat hij de Commissie een richtsnoer geeft inzake de 
maatregelen die dienen te worden getroffen om de dan ontstane situatie het hoofd 
te bieden. 
46. Een ander probleem kan zich bij het vaststellen van de tegenwaarde in 
nationale valuta van de Ecu-vrijstellingsbedragen voordoen, te weten als na de 
jaarlijkse vaststelling van de vrijstellingen de pariteiten binnen het Europees 
Monetair  Stelsel (EMS) opnieuw een wijziging ondergaan. 
Wat het beginsel aangaat, is het standpunt van de Commissie hetzelfde 
als dat met betrekking tot de jaarlijkse aanpassing : zij acht de verlaging 
van in nationale valuta uitgedrukte vrijstellingen ongewenst en de eerder ter 
zake  gemaakte opmerkingen zijn in het onderhavige geval mutatis mutandis van 
toepassing.  Procedureel  gezien,  ligt  het probleem  natuurlijk  anders. Belangrijke 
wijzigingen in pariteiten kunnen van de ene dag op de andere plaatsvinden als 
gevolg van een aanpassing binnen het EMS. Een snelle reactie is dan noodzakelijk, 
weshalve  de Commissie voorstelt , onmiddellijk na een dergelijke aanpassing, op 
grond van een half-automatisch stelsel de vrijstellingsbedragen te verhogen 
volgens  de in paragraaf 45 beschreven methode. 

- 25 -
C. DE  KWANTITATIEVE  VRIJSTELLINGEN 
47. Het stelsel van belastingvrijstellingen voor reizigers bevat kwantita­
tieve beperkingen welke gelden voor tabaksprodukten, alcoholische dranken, 
parfum en  toiletwater,  zomede koffie en thee ; deze zijn bedoeld om rekening 
te houden met de aanzienlijke verschillen in accijnzen die in de Lid-Staten 
van deze goederen worden geheven.  Deze  accijnzen maken deel uit van de econo­
mische  en budgettaire politiek van elke Lid-Staat afzonderlijk, waaruit veelal 
een toenemende discrepentie tussen zowel de belastingtarieven als de prijs­
niveaus  voortvloeien. 
48. Op het gebied van de fiscale harmonisatie zullen -  zoals  in het voorstel 
van de Commissie van 1972 was gesteld (1) - in alle Lid-Staten in de toekomst 
dezelfde accijnzen worden geheven. Bovendien dient de structuur van de accijnzen 
te worden geharmoniseerd, ten einde de concurrentieneutraliteit te waarborgen. 
Tenslotte moet meer in het algemeen een zekere onderlinge toenadering van de 
accijnstarieven in het licht van een lange  termijn  ontwikkeling van de  Gemeen­
schap  eveneens als essentieel worden aangemerkt. Het spreekt vanzelf dat, indien 
de accijnstarieven welbewust dichter tot elkaar worden gebracht, de kwantitatieve 
vrijstellingen zonder risico's van distorsies aanmerkelijk kunnen worden 
hetgeen het doel  blijft  van de Commissie op lange termijn. Medegelet op de belang­
rijke  budgettaire betekenis van de accijnzen op tabaksprodukten en alcoholische 
dranken,  is de Commissie van oordeel dat op korte  termijn  de kwantitatieve vrijstel­
lingen voor de belangrijkste accijnsgoederen  niet  kunnen verhoogd, zolang de huidige 
verschillen tussen de accijnstarieven blijven bestaan. Zij meent echter dat de 
vrijstelling voor  wijn  (zie hierna paragraaf 53) en voor koffie en thee (paragraaf 
54) onafhankelijk voor een harmonisatie van de accijnsbedragen enigszins zouden 
kunnen worden verruimd. 
De afwijkingen voor Denemarken 
49. Blijkens bijlage VII, deel V (Belasting) van de Akte betreffende de toetre­
ding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-
Brittannië en Noord-Ier land tot de Europese Gemeenschappen, werd Denemarken gemach­
tigd m.b.t.  de vrijstelling van omzetbelastingen en accijnzen die van toepassing 
zijn in het internationale reizigersverkeer tot en met 31 december 1975 de volgende 
produkten van de vrijstelling uit te sluiten : 
(1) Op 7 maart 1972 heeft de Commissie bij de  Raad  een voorstel ingediend voor een 
richtlijn  inzake accijnzen en rechtstreeks op het verbruik van goederen drukken­
de indirecte belastingen, met uitzondering van de belasting over de toegevoegde 
waarde (PB nr. C 43, 29.4.2972). Dit voorstel is nog bij de  Raad  in behandeling. 

- 26 -
- tabaksprodukten, 
- gedistilleerde en alcoholhoudende dranken met een alcoholgehalte van meer 
dan 22°, 
- bier, voor zover de hoeveeelheid meer dan 2  liter  bedraagt. 
Deze  afwijkingen waren nodig wegens het aanzienlijke verschil in 
accijnzen  op deze produkten in Denemarken en Duitsland. 
In overeenstemming met  punt  1, sub c), van deel V van eerdervermelde 
bijlage heeft de  Raad  deze machtiging na afloop van deze periode tweemaal 
verlengd,  aanvankelijk tot 31 december 1976 en vervolgens tot 31 december 1977(1). 
De Deense regering heeft vervolgens opnieuw om uitstel verzocht ten einde 
de bestaande regeling volledig aan het gemeenschappelijk stelsel van vrijstellin­
gen te kunnen  aanpassen.  In tegenstelling tot de beide vorige afwijkingen van elk 
één jaar stelde de  Raad  op 19 december 1977 een  richtlijn  vast waarin aan Dene­
marken een  afwijking  werd toegestaan tot 31 december 1982 (2).  Deze  afwijking, 
waarbij Denemarken werd gemachtigd de in paragraaf 15 (e) hiervoor vermelde be­
perkingen te handhaven ten aanzien van reizigers die slechts voor korte  tijd  het 
land verlaten, is gericht op een geleidelijke aanpassing van het Deense stelsel 
aan de regelingen van de Gemeenschap. Krachtens deze bepalingen werden de beper­
kingen die ten aanzien van niet-ingezetenen van Denemarken golden  m.i.v.  1 januari 
1980 afgeschaft en werd op 1 januari 1982 het aantal sigaretten dat Deense inge­
zetenen belastingvrij mogen invoeren verhoogd van 40 tot 60 stuks. Tevens werd de 
minimumduur gedurende welke de reizigers in een ander land moesten hebben door­
gebracht om voor bepaalde hoeveelheden produkten vrijstelling te kunnen genieten, 
door Denemarken overeenkomstig de getroffen regeling op 1 januari 1981 van 72 op 
48 uur teruggebracht. 
50. Tijdens de aanvaarding van de  richtlijn  verbond de Commissie zich ertoe 
elk jaar, te beginnen met 1978, verslag uit te brengen over het prijsverloop in 
Denemarken en Duitsland van alcoholische dranken en tabaksprodukten, over de 
ontwikkeling van de reiskosten in Denemarken en over de belastingpolitiek van de 
Deense  regering. Tot nog toe werden  vijf  verslagen uitgebracht. 
Uit de eerste vier verslagen  blijkt  dat tijdens de desbetreffende periode gedu­
rende welke de  afwijking  gold, het onderlinge prijsverschil tussen Denemarken en 
Duitsland  niet  of nauwelijks verminderde. Daarentegen  volgt  uit het  vijfde  verslag, 
hetwelk betrekking heeft cp de periode van september 1981 tot  juni  1982, dat de 
prijsniveaus in beide landen aanmerkelijk minder uit elkaar lagen. Ook de verschil­
len in tariefhoogten werden gedurende laatstvermelde periode geringer, ofschoon 
de door Denemarken voorgenomen verhoging van de accijnzen deze tendens in zekere 
mate ongedaan dreigt te maken. In het bijzonder zal ook het gemengde specifieke/ 
(1) Richtlijn 76/134 van 20.1.1976 (PB nr. L 21 van 29.1.1976) 
(2) Richtlijn  77/800/EEG  van 19.12.1977 (PB nr. L 336 van 27.12.1977) 

- 26 a -
ad valorum karakter van de al cohol accijnzen een ongunstige invloed blijven 
uitoefenen op de duurdere alcoholische dranken. 
50bis.  Op 29 november 1982 zond de Commissie, op een daartoe gedaan verzoek 
van de Deense reaering, een voorstel aan de  Raad  volqens hetwelk de Deense 
afwijkinq  binnen  viif  jaar geleidelijk zou moeten worden opgeheven. Het 
voorstel biedt de Denen de mogelijkheid gedurende een periode van twee jaar ten 
aanzien  van orodukten waarvoor de Deense en Duitse kleinhandelsprijzen zeer wei­
nig uiteenlopen slechts zeer bescheiden aanpassingen te doen. Na het derde 
jaar zouden voor deze produkten de Gemeenschapsbepalingen moeten gelden. Ten 
aanzien  van de meer gevoelige produkten, zoals sigaretten en qedistilleerde 
dranken,  zou de qeleideliike opheffing aedurende de laatste drie jaar van de 
vijfjaarperiode voor de afwijkina moeten plaatsvinden. Als qevolg van de moeilijke 
economische  situatie in Denemarken werd bovendien voorgesteld dat na anderhalf 
jaar het tijdschema - gelet op de tegen die  tijd  bestaande vooruitzichten van 
de Deense economie - zo nodig opnieuw aan een onderzoek kan worden onderworpen. 
Op 30 december 1982 heeft de  Raad  dit voorstel met enkele kleine wijzigingen 
aanvaard.C  1). 
(1) Richtlijn  83/2/EEG  van 30.12.1982 (PB nr. L 12 van 14.1.1983 p. 48) 

- 27 -
Koffie en thee 
51. Het gewijzigde voorstel voor een  vijfde  richtlijn  inzake belasting­
vrijstellingen voor reizigers, waarnaar in paragraaf 25 werd verwezen, bevatte 
een voorstel tot verruiming van de kwantitatieve vrijstellingen voor koffie en 
thee, eventueel zelfs de volledige afschaffing van haar beperkingen (met ingang 
van 1 januari 1982). De accijnzen op deze produkten leveren immers in het algemeen 
geringe budgettaire ontvangsten op en worden slechts in enkele Lid-Staten toege­
past. 
Helaas  dient nogmaals te worden opgemerkt dat ook in dit geval de  Raad 
heeft nagelaten dit aspect van het voorstel goed te keuren. Ongetwijfeld zal 
het moeilijker worden ter zake een beslissing te nemen, nu België sedert  kort 
behoort tot de Lid-Staten alwaar een belasting op koffie bestaat. 
52. Afgezien van het  feit  dat op koffie en op thee slechts door  vijf,  respec­
tievelijk  drie Lid-Staten een accijns  wordt  geheven, staat zonder meer vast dat 
de budgettaire gevolgen van de afschaffing van de kwantitatieve beperkingen voor 
deze  goederen van minimale betekenis zijn. Aangezien deze produkten voorts in hoofd­
zaak  uit ontwikkelingslanden afkomstig zijn, druist de handhaving van deze beper­
kingen bovendien  lijnrecht  in tegen de resolutie van de  UNCTAD  (Conferentie van 
de Verenigde Naties inzake Handel en Ontwikkeling) van 18 september 1970 ; de beper­
king van de vrijstelling kan immers de consumptie van deze goederen nauwelijks 
bevorderen. 
Wijn 
53. In de oorspronkelijke  richtlijn  inzake vrijstellingen voor reizigers van 
28 mei 1969 was de vrijgestelde hoeveelheid niet-mousserende  wijn  voor reizigers 
binnen de Gemeenschap bepaald op 2  liter.  Deze  hoeveelheid is vervolgens twee 
maal verhoogd : in 1972 tot 3  liter  en in 1978 tot 4  liter  (al mag Denemarken 
tot 31 december 1983 de vrijstelling tot 3  liter  beperken). 
Afgezien  van de overwegingen die meer in het algemeen voor een verhoging 
van de belastingvrijstellingen pleiten, is de Commissie in het bijzonder voor­
standster van een verhoging van de vrijstelling voor  wijn  ten einde de wijn­
consumptie in de Gemeenschap te bevorderen ; zij  komt  hiermee tevens tegemoet 
aan de wensen van het Europese Parlement (advies inzake het voorstel van de 
Comrniscie  /oor een  vijfde  richtlijn  van de  Raad  inzake belastingvrijstellingen 
voor reizigers). Zij  st_.de derhalve in haar wijzigingen op het voorstel een 
vrijstelling van 5 Lite- in het intracommunautaire reizigersverkeer voor 
(4 liter  voer Denemarken). Dit gedeelte van het voorstel werd evenmin aanvaard. 

- 28 -
De problemen die zijn ontstaan als gevolg van de belastingheffing op 
wijn  in Denemarken zijn in dit verband  niet  zonder betekenis en vormen een van 
de belangrijkste oorzaken van het Deense verzet tegen een verhoging van de vrij­
stellingsgrens  voor wijn. Ook hier speelt het accijnstarief in Denemarken ten 
opzichte  van de Duitse situatie een beslissende rol,  want  in laatstgenoemd land 
wordt  op niet-mousserende  wijn  geen accijns geheven. 
Tabak 
54. Zoals reeds eerder werd opgemerkt (vgl. paragraaf 14) oefenen de kwanti­
tatief  beperkte vrijstellingen geen invloed uit op de nationale voorschriften 
welke gelden voor reizigers die een verblijfplaats buiten Europa hebben.  Deze 
bepaling is opgenomen ten einde rekening te houden met de communautaire douane­
wetgeving inzake douanevrijstellingen waarbij een grotere hoeveelheid voor tabak 
is vastgesteld ten aanzien van reizigers die hun verblijfplaats buiten Europa 
hebben  (te weten 400 in plaats van 200 sigaretten) (1). Hieraan is echter het 
voorbehoud toegevoegd dat dergelijke vrijstellingen in geen geval de vrijstel­
lingen welke gelden voor het intracommunautaire reizigersverkeer mogen over­
schrijden.  De intracommunautaire vrijstelling geldt thans slechts voor 300 
sigaretten. 
Deze  hogere vrijstelling voor sigaretten is in het verleden door sommige 
Lid-Staten  verleend op grond van een beslissing van de  OESO  van 20  juli  1965 
inzake  administratieve faciliteiten ten behoeve van het internationale toerisme 
en werd in de communautaire douaneregeling voor rechtenvrije invoer voor reizigers 
overgenomen.  De situatie heeft sindsdien wel enige wijziging ondergaan en de  Com­
missie  acht geen grond aanwezig om deze maatregel te handhaven. Zij is dan ook van 
mening dat het begrip "communautaire preferentie" de Lid-Staten  niet  toestaat 
hogere vrijstellingen aan ingezetenen van derde landen te verlenen dan aan hun 
eigen  ingezetenen. 
D. DE  REGELING  VOOR  BELASTINGONTHEFFING 
55. Volgens de hiervoor weergegeven regeling is de belastingontheffing 
afhankelijk van de overlegging van een factuur welke of ander bewijsstuk dat 
door de douane is gewaarmerkt. In sommige Lid-Staten  wordt  volstaan met eenvou­
dige controle van de factuur ; in andere Lid-Staten zijn speciale formulieren 
vereist, die te zamen met de factuur bij de aankoop van het goed moeten zijn ver­
kregen,  hetgeen de ontheffingsregeling ingewikkelder maakt. De regeling is be­
kritiseerd vanwege haar administratieve verwikkelingen en de lange duur voordat 
de desbetreffende belasting  wordt  terugbetaald. Sommige Lid-Staten 
(1) Verordening 1544/69 PB nr. L 191 van 5.8.1969 

- 29 -
staan toe dat de handelaar de teruggaaf van de belasting verleent,  terwijl 
in andere Lid-Staten de verzoeken om teruggaaf bij een centrale instantie 
moeten worden ingediend. 
Het is duidelijk dat een grotere  uniformiteit  kan worden bereikt en dat 
de regeling voor verbetering vatbaar is. 
56. Ten einde de toepassing van de regeling minder ingewikkeld te maken en 
de teruggaaf van belasting sneller te doen plaatsvinden, zou men op zijn minst de 
handelaar kunnen machtigen de door de reiziger gedane verzoeken om teruggaaf zonder 
tussenkomst van de belastingadministratie af te doen en de terugbetaling zelf te 
verrichten voor zover het om geringe bedragen gaat. Het maximumbedrag dat op deze 
wijze voor teruggaaf in aanmerking komt, zou op communautair vlak door middel van 
richtlijnen  kunnen worden vastgelegd. Bovendien zou in de wetgeving van de  Gemeen­
schap  een uiterste  termijn  voor de teruggaaf van belasting moeten worden vastgesteld 
(bij voorbeeld drie maanden), welke alleen overschreden mag worden in geval van on­
volledige documentatie of overmacht. Dooreen dergelijke bepaling zouden de gevallen 
van soms schrikbarend lange duur voor de teruggaaf, welke ter kennis van de Commis­
sie zijn gebracht, tot het verleden behoren. 
57. Voorts doen zich bij de toepassing van de regeling voor belastingontheffing 
en het stelsel van belastingvrijstellingen enige grensgevallen voor. Er bestaat 
nl. het risico van dubbele belasting in geval de waarde van het meegevoerde goed 
in het land van uitvoer een fractie onder de grens voor belastingontheffing  ligt 
- waardoor de reiziger geen aanspraak op ontheffing heeft -,  terwijl  deze waarde 
in het land van invoer net het vrijstellingsbedrag in nationale valuta overschrijdt. 
Dergelijke gevallen ontstaan doordat de Lid-Staten de mogelijkheid hebben de vrij­
stellingsbedragen (en dus de ontheffingsbedragen) in hun nationale valuta af te 
ronden.  Aangezien het ondoenlijk is dergelijke zaken te regelen in het land van 
uitvoer nadat de reiziger dit heeft verlaten, zou de beste oplossing zijn dat de 
autoriteiten van het land van invoer enige soepelheid betonen en het desbetreffen­
de goed belastingvrij toelaten, indien  wordt  aangetoond dat de belasting in het 
land van aankoop is voldaan, zonder dat ontheffing is verleend. 
E. DE  BELASTINGVRIJE  WINKELS  ("TAX-FREE  SHOPS") 
58. "Tax-free shops" (soms ook wel "duty-free shops" genoemd) zijn in alle 
Lid-Staten  van de Gemeenschap een algemeen voorkomend verschijnsel. Zij bevinden 
zich  doorgaans in havens, luchthavens of aan boord van in het internationale verkeer 
gebezigde  vervoermiddelen. De winkels in havens en luchthavens hebben in wezen de­
zelfde status als douane/belasting-entrepots. Van deze "tax-free shops" kan uitslui­
tend gebruik worden gemaakt door personen die het land verlaten. 

- 30 -
Deze  belastingvrije verkooppunten zijn van  duidelijk  economisch belang 
zoals  ook  blijkt  uit de betekenis welke haven- en luchthavenautoriteiten en 
internationale vervoerbedrijven eraan toekennen. Hun aantrekkelijkheid voor 
de reizigers vloeit  voort  uit een gecombineerde toepassing van het beginsel van 
het land van bestemming en het stelsel van belastingvrijstellingen. Het  feit  dat 
de belasting in het land van bestemming  wordt  geheven impliceert dat reizigers 
de goederen in een belastingvrije winkel kunnen kopen om deze  vrij  van belasting 
uit te voeren  ; deze goederen kunnen vervolgens, op grond van het stelsel van 
belastingvrijstellingen, tot een bepaald maximum belastingvrij in het land van 
bestemming worden ingevoerd. Dergelijke goederen kunnen dus binnen de Gemeenschap 
volkomen belastingvrij voor particulier verbruik worden verkregen. 
Communautaire wetgeving en "tax-free shops" 
59. De enige bepaling in de communautaire wetgeving inzake de belastingvrij­
stellingen voor reizigers welke betrekking  heeft  op "tax-free shops", is artikel 
6, lid  2, van Richtlijn  169/69/EEG.  Overeenkomstig deze bepaling moeten de Lid-
Staten de nodige maatregelen nemen ten einde onder bepaalde, nader gepreciseerde 
voorwaarden  ontheffing  van belasting te verlenen aan reizigers die hun grondge­
bied verlaten.  Deze  bepaling vangt met de volgende clausule aan  : "Onverminderd 
de regeling welke van toepassing is op de verkoop  vanuit  onder douanetoezicht 
staande verkoopinrichtingen in luchthavens en op de verkoop aan boord van vlieg­
tuigen..  .. ". 
Op deze clausule, die aan de  richtlijn  werd toegevoegd toen deze in  1972 
voor de eerste maal werd gewijzigd ten einde een facultatieve regeling voor be­
lastingontheffing in te voeren,  wordt  door de  autoriteiten  van de Lid-Staten een 
beroep gedaan ter rechtvaardiging van het bestaan van "tax-free shops" in het 
reizigersverkeer binnen de Gemeenschap. In dit verband  dient  erop te worden gewe­
zen dat in de hoofdbepaling  (artikel  6, lid  1, van de  richtlijn),  volgens welke 
de Lid-Staten verplicht zijn de nodige maatregelen te nemen ten einde te voorkomen" 
dat leveringen aan ingezetenen van de Gemeenschap die gebruik maken van het gemeen­
schappelijk van belastingvrijstellingen, van belasting worden ontheven, 
geen  .voorbehoud ten aanzien van "tax-free shops" is opgenomen. 
60. De enige andere bepaling in de  richtlijn  die eventueel op "tax-free shops" 
of beter op de aldaar verkochte goederen zou kunnen worden betrokken, is de voor­
waarde (vermeld in de paragrafen  9 en 29)  dat goederen, om voor de intracommunau­
taire  vrijstelling  in aanmerking te komen, moeten zijn verkregen onder de algemene 
belastingregeling van de binnenlandse  markt  van een van de Lid-Staten. Zoals reeds 
eerder werd opgemerkt, 

- 31 -
geldt deze voorwaarde  niet  voor de vrijstellingen ten aanzien van derde landen. 
61. Zaak 158/80 was de eerste zaak waarin het Europese Hof van Justitie te 
doen had met Richtlijn  69/169/EEG. 
Deze  zaak had betrekking op cruises vanuit Duitsland die voornamelijk 
op de Baltische zee plaastvonden en tijdens welke goederen te koop werden aange­
boden waarop normaliter hoge rechten en belastingen van toepassing zijn,  zoals 
alcoholische  dranken, tabaksprodukten, boter, vlees en  kaas.  Voor de betrokken 
landbouwprodukten werden eveneens exportrestituties verleend in het kader van de 
gemeenschappelijke landbouwpolitiek. Een groothandelaar en een detailhandelaar 
deden gezamenlijk gerechtelijke stappen bij het Finanzgericht Hamburg met het 
argument dat deze verkopen in  strijd  waren met de communautaire wetgeving. Het 
Finanzgericht verzocht het Europese Hof om een prejudiciële beslissing ; het Hof 
heeft op 7  juli  1981 een arrest gewezen. Diens conclusie was dat het onwetting zou 
zijn indien zou worden toegestaan tijdens dergelijke cruises de thans gevolgde 
handelwijze  voort  te zetten. Met betrekking tot Richtlijn  69/169/EEG  luidt  het 
arrest als  volgt  : 
"Voor  wat het verkeer tussen derde landen en de Gemeenschap  betreft,  wordt 
de vrijstelling bedoeld in Richtlijn  69/169/EEG  van de  Raad  van 28 mei 1969 inzake 
de harmonisatie van de  wettelijke  en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking 
tot de vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen die bij invoer worden ge­
heven in het internationale reizigersverkeer, slechts toegekend aan reizigers die 
vanuit een derde land het douanegebied van de Gemeenschap binnenkomen ; in dat 
geval zijn de omstandigheden waaronder de goederen zijn verworven, van geen belang 
voor de toekenning van de vrijstelling. 
Voor  wat het intracommunautaire verkeer  betreft,  indien de reis van een Lid-
Staat naar een andere plaatsvindt via het grondgebied van een derde land of vanuit 
een gebiedsdeel van de andere Lid-Staat waarin de in de  richtlijn  bedoelde heffingen 
niet van toepassing zijn op goederen die aldaar worden verbruikt, moet de reiziger 
kunnen aantonen dat de in zijn bagage meegevoerde goederen werden verkregen onder de 
voor de binnenlandse  markt  van een der Lid-Staten in het algemeen geldende belasting' 
voorwaarden en dat deze goederen  niet  voor enigerlei teruggaaf van omzetbelasting 
of accijnzen in aanmerking komen. Zo de reiziger dat bewijs  niet  weet te leveren, 
kan hij slechts aanspraak maken op de meer beperkte vrijstelling, voorzien voor 
het reizigersverkeer tussen derde landen en de Gemeenschap. 

- 32 -
Met de vaststelling van Richtlijn  69/169/EEG  en van de tweede en de 
derde  richtlijn  van respectievelijk 12  juni  1972 en 19 december 1978, die de 
eerstgenoemde  aanvullen, heeft de  Raad  geleidelijk een volledig stelsel willen 
invoeren van vrijstellingen van omzetbelastingen en accijnzen voor goederen die 
zich in de persoonlijke bagage van de reiziger bevinden ; bijgevolg rest de Lid-
Staten  op dit gebied slechts de hun door de  richtlijnen  verleende beperkte be­
voegdheid om andere vrijstellingen toe te staan dan die welke in de  richtlijnen 
zijn genoemd." 
Het standpunt van de Commissie ten aanzien van "tax-free shops" 
62. De Commissie heeft zich er  altijd  rekenschap van gegeven - en doet zulks 
nog steeds - dat de kwestie van de "tax-free shops" politiek gevoelig  ligt.  Haar 
voorstel van 1972 om belastingvrije verkoop binnen de Gemeenschap geleidelijk te 
verbieden (1) en de intrekking van dat voorstel toen duidelijk werd dat de  Raad  het  niet 
zou aanvaarden, getuigen hiervan. Ook uit het in 1979 genomen besluit van de Commis­
sie om niet  aan te dringen op de afschaffing van de "tax-free shops", doch te streven 
om orde in dit stelsel te brengen,  blijkt  dat zij zich van de politieke dimensie 
van dit vraagstuk bewust is. 
63. Overeenkomstig het arrest van het Hof ten aanzien van de voornoemde zaak 
heeft de Commissie de situatie uiteraard opnieuw onderzocht. Zij is in februari 
1982 tot de algemene conclusie gekomen dat dit arrest inhoudt dat de verkoop 
aan reizigers van van douanerechten en landbouwheffingen vrijgestelde goederen 
in het intracommunautaire verkeer in  strijd  is met de communautaire wetgeving. 
(1) PB nr. C 113 van, 28.10.1972, blz. 15 

- 33 -
DEEL  II 
KLEINE  ZENDINGEN  GOEDEREN  ZONDER  COMMERCIEEL  KARAKTER 
ACHTERGRONDEN 
64. In de Gemeenschap bestaat een gemeenschappelijk stelsel van vrijstel­
lingen voor kleine zendingen goederen zonder commercieel karakter die uit de 
ene naar de andere Lid-Staat worden verzonden of uit een derde land naar 
een Lid-Staat. De intracommunautaire regeling  dateert  van 1974,  terwijl  de regeling 
ten aanzien van derde landen pas in 1978 werd aangenomen. 
Het voornaamste oogmerk van dit stelsel van belastingvrijstellingen is, 
evenals  dat van het stelsel dat ten behoeve van reizigers van toepassing is, om, 
wat de intracommunautaire vrijstellingen  betreft,  de belemmeringen die de  ontwik­
keling van de  interne  markt  in de weg staan op te heffen en om, wat de vrijstel­
lingen voor derde landen  betreft,  een  uniforme  communautaire behandeling tot 
stand te brengen. De intracommunautaire  vrijstelling  is er tevens op gericht de 
contacten tussen de in de verschillende Lid-Staten wonende personen en families 
te vergemakkelijken. Dit is vooral van belang in die gevallen (zoals ten aanzien 
van buitenlandse werknemers), waarin het zenden van pakjes een  grote  persoonlijke 
en soms economische betekenis  heeft. 
DE HUIDIGE  STAND  VAN  ZAKEN 
65. In de navolgende tabel worden de huidige vrijstellingsbedragen, die op 
kleine zendingen goederen van toepassing zijn,weergegeven. 
Deze  vrijstellingsbedragen werden door de  Raad  op 17 november 1981 vast­
gesteld en zijn sinds 1 januari 1982 in de Lid-Staten van toepassing. 
Tabel  - Door de Lid-Staten toegepaste vrijstellingsbedragen voor  
kleine zendingen goederen zonder commercieel karakter 
Lid-Staat Intracommunautai  re 
vrijstellings^edragen Vri jstel  lingsbedragen 
derde landen (35 Ecu) 
België Bfr. 2900 Bfr. 1400 
Denemarken DKr 550 DKr 275 
Duitsland DM 175 DM 90 
Griekenland Dr 4300 Dr 2150 
Frankrij  k FF 420 FF 210 
Ier land Irl 48 Irl 24 
Italië Lit (88571) Lit (44286) 
Luxemburg Lfr. 2800 Lfr. 1400 
Nederland HFl 200 HFl 100 
Verenigd UKL 40 UKL 20 
Koninkrijk 
( ) wil zeggen : niet-afgeronde equivalenten in nationale valuta, berekend door 
de diensten van de Commissie bij gebrek aan officiële gegevens. 

- 34 -
66. Onderstaande tabel geeft de kwantitatieve vrijstellingen weer die van 
toepassing  zijn op bepaalde goederen die in kleine zendingen uit derde landen 
worden verzonden. 
Tabel  - Kwantitatieve beperkingen 
Goederen Vrijstel lingen 
Tabaksprodukten 50 sigaretten of_ 
25 cigarillos of 
10 sigaren erf 
50 gram rooktabak 
Alcoholische  dranken 1 fles alcoholhoudende drank 
(tot 1  liter)  of 
2 flessen niet-mousserende 
wijn 
Parfum 50 gram of 
0,25 liter  toiletwater 
Koffie 500 gram of 
200 gram koffie-extracten 
of -essences 
Thee 100 gram £ƒ_ 
40 gram thee-extracten of 
-essences 
67. Opgemerkt dient te worden dat de Lid-Staten de vrijstelling voor 
genoemde  produkten mogen beperken of zelfs in het geheel  niet  toepassen. Dene­
marken sluit tabaksprodukten, alcoholische dranken en parfum van de vrijstel­
ling uit. Ierland sluit tabaksprodukten en alcoholische dranken uit,  terwijl 
het Verenigd Koninkrijk de vrijstelling voor alcoholische dranken beperkt tot 
1/4 liter. 
De Lid-Staten mogen, voor wat de kleine zendingen uit een andere Lid-Staat 
betreft,  de vrijstelling voor de in tabel III vermelde goederen (zie blz. 5), 
waarvoor de vrijstelling voor het intracommunautaire reizigersverkeer geldt,  des­
gewenst beperken of deze goederen van vrijstelling uitsluiten. In de  richtlijnen 
is echter de bepaling opgenomen volgens welke de belastingvrijstellingen voor 
uit derde landen afkomstige kleine zendingen in geen geval hoger mogen zijn dan 
voor kleine zendingen binnen de Gemeenschap. Alle Lid-Staten, met uitzondering 
van Italië en Luxemburg, passen verschillende kwantitatieve beperkingen toe op 
goederen  afkomstig uit een andere Lid-Staat of uit derde landen; de bijzondere 

- 35 -
beperkingen of uitsluitingen die in bovengenoemde Lid-Staten (Denemarken, 
Ierland en het Verenigd Koninkrijk) ten aanzien van goederen uit derde 
landen van toepassing zijn, gelden ook voor goederen afkomstig uit andere 
Lid-Staten. 
68. De regeling voor kleine zendingen goederen bevat een aantal voorwaar­
den waarvan de voornaamste zijn : 
a) de kleine zending mag geen enkel commercieel karakter hebben; 
b) de goederen moeten door een particulier aan een andere particulier 
zijn verzonden. 
69. De criteria ter vaststelling van het niet-commerciële karakter van de 
intracommunautaire zendingen en dat van zendingen uit derde landen vertonen 
kleine verschillen. Voor beide regelingen geldt de voorwaarde dat de geadresseer­
de niets voor de hem toegezonden goederen  hoeft  te betalen. Voor beide regelingen 
geldt eveneens dat de goederen voor persoonlijk gebruik van de geadresseerde 
dan wel voor gebruik door zijn gezinsleden en  niet  voor commercieel gebruik be­
stemd zijn, waarbij de aard en de hoeveelheid van de goederen als maatstaf 
worden gehanteerd. Het verschil is gelegen in het  feit  dat zendingen uit derde 
landen een incidenteel karakter moeten dragen,  terwijl  dit vereiste  niet  geldt 
voor intracommunautaire zendingen. De intracommunautaire zendingen moeten 
daarentegen, wil de vrijstelling van toepassing zijn, uitsluitend goederen be­
vatten die onder de op de binnenlandse  markt  van één der Lid-Staten in het 
algemeen geldende belastingregelingen zijn verkregen. 
70. De  richtlijn  inzake kleine zendingen goederen uit derde landen bevat 
voorts de bepaling dat wanneer goederen waarop kwantitatieve beperkingen van 
toepassing  zijn,  zoals  tabak en alcoholische dranken, de vastgestelde hoeveel­
heden overschrijden, deze geheel van de vrijstelling worden uitgesloten. 
71. Voorts werd op communautair vlak besloten dat op zendingen van goederen 
uit een Lid-Staat, welke bij invoer van omzetbelasting en accijnzen zijn vrij­
gesteld,  geen vrijmakingskosten in rekening mogen worden gebracht. 
72. Tot slot zij opgemerkt, dat de tegenwaarde in nationale valuta van de 
gemeenschappelijke vrijstellingsbedragen eens per jaar  wordt  vastgesteld; de 
hierbij  geldende bepalingen zijn dezelfde als die welke voor de vrijstellingen voor 
reizigers van toepassing zijn (zie paragraaf 20). 
Verbetering van de regeling 
73. In het algemeen functioneert het stelsel van belastingvrijstellingen 
voor kleine zendingen goed en hebben zich weinig problemen voorgedaan. De vrij­
stellingsbedragen zijn onlangs verhoogd en lijken voorlopig toereikend. 

- 36 -
De Commissie is  zich echter bewust van de mogelijkheid dat de reële  waarde  van 
deze vrijstellingsbedragen  vermindert,  zoals ook het geval is voor wat de 
reizigersvrijstellingen  betreft.  Zij zal op gezette  tijden  verhogingen  voorstel­
len. Ten aanzien van de omrekening van de gemeenschappelijke  vrijstellingsbe­
dragen in nationale  valuta  doen zich hier dezelfde problemen voor als bij de 
hiervoor  besproken  belastingvrijstellingen.  De in de paragraaf 38 t/m 46  gemaakte 
opmerkingen en voorgestelde verbeteringen  zijn derhalve ook op de  vrijstellin­
gen voor  kleine  zendingen goederen van toepassing. 
74. Voor wat de kwantitatieve  vrijstellingen  betreft,  lijkt het noodzakelijk 
dat gemeenschappelijke  limieten  worden  vastgesteld,  in het bijzonder ten aanzien 
van de intracommunautaire  vrijstellingen.  In de huidige  situatie  ontbreekt 
immers elke vorm van harmonie; de Commissie zal derhalve een  voorstel  doen tot 
het vaststellen  van communautaire minimumhoeveelheden. 
75. De Commissie is reeds lang van mening dat het  stelsel  van belastingvrij­
stellingen  voor kleine  zendingen zou kunnen  worden  uitgebreid  tot de verkoop aan 
particulieren  van boeken,  tijdschriften  of kranten, welke van de ene  Lid-Staat 
naar de andere  worden  verzonden. In beginsel  zijn op deze  transacties  de algemene 
BTW-regelingen van toepassing, zowel wat de invoer als wat de  uitvoer  betreft. 
De toepassing van deze regelingen wordt echter -  vooral  als het om  kleine 
bedragen gaat -zowel door de kopers (bij invoer) als door de verkopers (bij  uit­
voer) als bijzonder  hinderlijk  ervaren. Volgens gegevens waarover de Commissie be­
schikt,  geven de firma's er somtijds de voorkeur aan ofwel geen teruggaaf voor derge­
lijke goederen te verlenen, waardoor voor de koper het  risico  van dubbele  belasting 
ontstaat,  ofwel geen gevolg te geven aan de  bestellingen;  betwijfeld  mag worden  of 
dit laatste  wettelijk  wel is toegestaan. 
Een belastingvrijstelling  in enigerlei  vorm zou voor  dergelijke  transacties 
spoedig in de communautaire wetgeving  moeten  zijn opgenomen  als het  voorstel  van 
de Commissie voor een  richtlijn  inzake de  vrijstelling  van de  belasting  over de x 
toegevoegde  waarde  voor de  definitieve  invoer van bepaalde goederen (1), hetwelk 
op het ogenblik bij de Raad in behandeling is, wordt aanvaard. Dit  voorstel  voor­
ziet onder andere in een  vrijstelling  bij invoer van  kleine  zendingen met een on­
beduidende waarde, ongacht of deze al dan  niet een commercieel karakter dragen. 
De betreffende bepalingen gaan  enerzijds  uit van de waarde, anderzijds (wat het 
intracommunautaire verkeer  betreft)  van de verschuldigde  belasting.  De voorgestelde 
limieten  zijn  10 Ecu voor de  waarde  en 3 Ecu aan  belasting,  welk laatste  bedrag 
tot 6 Ecu mag  worden  verhoogd.  Aangenomen  mag worden  dat een groot deel van de invoer 
van boeken en  dergelijke  krachtens deze bepalingen voor  vrijstelling  in aanmerking 
zou komen. 
(1) PB nr. C 171 van  11.7.1980 

- 37 -
76. De Commissie is echter van mening dat de  situatie  verder zou kunnen 
worden verbeterd door  belastingvrijsteLLing  te verlenen voor de invoer van 
boeken,  tijdschriften  en kranten welke door een  belastingplichtige  in de ene 
Lid-Staat  aan een  particulier  in een andere  Lid-Staat  worden  toegezonden, mits 
in het land van verzending de  belasting  over de goederen is betaald en - even­
tueel - de waarde  van de goederen  niet hoger is dan een bedrag dat  welis­
waar hoger is dan de  bovengenoemde  10 Ecu,  maar geen ernstig  gevaar voor 
concurrentiedistorties  oplevert,  hetwelk  zich door de  verschillen  in BTW-tarie-
ven in de Lid-Staten zou kunnen voordoen. Dit gevaar  lijkt echter  klein,  aan­
gezien de goederen in kwestie gewoonlijk  slechts  aan een  laag belastingtarief 
zijn onderworpen,-de portokosten de  verschillen  in belastingtarieven  opheffen en 
de verzonden goederen  niet altijd  in het land van invoer  verkrijgbaar  zijn. 
77. Een ander punt in het gemeenschappelijk  stelsel  van belastingvrijstellin­
gen voor  kleine  zendingen, dat aandacht  verdient,is  de kwestie van een geringe 
verruiming  van de  vrijstelling  voor zendingen waarvan de  waarde  of de daarin vervatte 
hoeveelheid  tabaksprodukten of  alcoholische  dranken de voorgeschreven  limieten 
enigszins  overschrijdt.  Zoals werd opgemerkt in paragraaf 70,  komen  dergelijke  zen­
dingen volgens de thans geldende bepalingen voor  generlei  vrijstelling  in aanmerking. 
Het kan een  particulier  ongetwijfeld onrechtvaardig  voorkomen  dat een pakje 
dat een waarde  heeft van  bijvoorbeeld  80 Ecu of dat 60  sigaretten  bevat, voor de 
totale waarde  wordt belast,  terwijl  een pakje dat een  waarde  heeft van 70 Ecu of dat 
slechts  50 sigaretten  bevat geheel van  belasting  is vrijgesteld.  Voor het handha­
ven van een  dergelijke  regeling  kunnen  slechts  administratieve redenen  worden  aan­
gevoerd, t.w. dat het een tijdrovende en kostbare procedure zou vergen om de eerste 
70 Ecu of de eerste 50  sigaretten  vrij te stellen.  Welke  goederen zouden  bijvoor­
beeld onder de grens van 70 Ecu  belastingvrij  moeten  worden  toegelaten ? En als een 
pakket zowel sigaren als  sigaretten  bevat,wat zou dan  moeten  worden  vrijgesteld  ? 
Deze problemen  moeten  echter  niet worden  ever schat en kunnen in het kader van een 
versnelde  procedure (welke hieronder wordt behandeld)  worden  overwonnen. 
78. Een andere  oplossing,,  die bovendien uit een oogpunt van administratieve 
toepassing  aanvaardbaarder  lijkt,  zou zijn om in  dergelijke  gevallen een minimale 
vrijstelling  te verlenen,  afhankelijk  van de verschuldigde  belasting  per zending. 
Men zou  bijvoorbeeld  in overweging kunnen  nemen  te bepalen dat voor een intracom­
munautaire zending, met een  waarde  van iets meer dan 70 Ecu,  maar die overigens 
aan alle voorwaarden voldoet om voor  vrijstelling  in aanmerking te  komen,  geen 
belasting  verschuldigd is  wanneer  de totale  verschuldigde  belasting  minder dan 5 Ecu 
bedraagt;  indien  deze meer dan 5 Ecu bedraagt, zou van het  totale  bedrag 5 Ecu  mogen 
worden afgetrokken.  Insgelijks  zou ten aanzien van zendingen welke goederen bevatten 
waarvan de hoeveelheid de desbetreffende  limieten  overschrijdt,  aan een  belasting­
vrijstelling  kunnen  worden  gedacht, zulks tot gemeenschappelijk vast te  stellen  grenzen 
(zie paragraaf 74). 

- 38 -
DEEL III 
VRIJMAKINGSPROCEDURES  WELKE GELDEN  VOOR PARTICULIEREN 
79. De  Commissie  heeft  zich reeds geruime  tijd beziggehouden met de wijze 
waarop particulieren  de realiteit  van de gemeenschappelijke markt ervaren. Een van 
de meest treffende ervaringen (negatief of  positief  naargelang het geval) die een 
particulier  in dit verband kan opdoen,is de vrijmakingsprocedure welke van toepas­
sing is wanneer  hij de grens tussen  twee Lid-Staten  overschrijdt  of wanneer  hij een 
pakket afhaalt dat hem uit een andere Lid-Staat is toegezonden. Helaas  zijn de -
vaak nog veelvuldigde - controles bij  dergelijk  intracommunautair verkeer voor par­
ticulieren  zeer frusterend e^  worden  zij als  teleurstellend  ervaren voor wat de 
werkelijke  invloed van de  Gemeenschap  op dit gebied  betreft. 
80. De controles op  reizigers  variëren sterk per Lid-Staat en al naar het 
gebruikte  vervoermiddel. Zij  worden  uiteraard  niet alleen  om redenen van belasting­
heffing gehouden  en vallen  als zodanig buiten het bestek van dit verslag  Doch de 
met bedoelde  heffing  samenhangende  controles dienen  kritisch  te worden  geanalyseerd 
en lijken  voor initiatieven  op communautair  niveau in aanmerking te  komen.  In dit 
verband zij  opgemerkt  dat in de  richtlijnen  inzake de  vrijstellingen  voor reizigers 
met het aspect vrijmakingsprocedures in zekere  mate rekening is  gehouden;  hierin 
wordt namelijk bepaald dat de Lid-Staten de nodige maatregelen dienen te  nemen  om 
de reizigers  in het intracommunautaire verkeer in de gelegenheid te  stellen,  stil­
zwijgend of door een eenvoudige mondelinge verklaring de verzekering te geven dat 
zij zich houden  aan de grenzen  end? voorwaarden van de toegestane  vrijstellingen. 
Deze bepaling  werd in 1972 aan het  stelsel  toegevoegd ten einde de grenscontrole 
voor het normale reizigersverkeer in een bepaald opzicht wezenlijk te vereenvou­
digen. De bedoeling was nl. dat het gebruik van systemen als de  zogenaamde  "rood/ 
groen"-doorgang of "dubbele"-doorgang of  soortgelijke  stelsels  van passagiers­
controle  meer toepassing zou vinden. Dergelijke systemen bieden de  reiziger  de 
mogelijkheid  zelf te bepalen of de door hem  meegevoerde  goederen binnen de  vrij­
stellingslimieten  blijven  en, indien zulks het geval is, die doorgang te kiezen 
waar slechts steekproefcontroles  worden  gehouden  in plaats van systematische 
controles. 
81. Het is echter de vraag of de  reiziger  zulks als een werkelijke vereen­
voudiging  heeft ervaren.  Wordt  per auto gereisd, dan vertonen de grenscontroles 
van tid-Staat  tot Lid-Staat nog aanzienlijke  verschillen.  Sommige  Lid-Staten 
passen methoden  toe waarbij de  eigenlijke  controle tot een  minimum  beperkt  blijft, 

- 39 -
terwijl  in andere Lid-Staten een  bijna  systematische controle wordt uitgevoerd, 
met als gevolg dat er veel oponthoud bij de grensposten ontstaat.  Reeds in 1968 
beval de Commissie  de Lid-Staten aan  alleen  in uitzonderlijke  omstandigheden over 
te gaan tot de controle van personenauto's en om de bij de douanekantoren geplaatste 
slagbomen  te doen verwijderen (1). De betekenis van deze aanbeveling dient  opnieuw 
te worden  onderzocht en misschien  moeten  de daarin geformuleerde  doelstellingen 
in de communautaire  wetgeving  worden  opgenomen. 
82. De openingstijden van de controleposten  kunnen  eveneens de nodige 
problemen opleveren voor  reizigers  indien zij een bijzondere  douane-  of belasting­
controle  wensen,  b.v. wanneer  zij over de  meegevoerde  goederen belasting verschul­
digd zijn voor welke goederen zij in het land van uitvoer aanspraak op belasting­
ontheffing  kunnen  maken.  Veel grensposten  zijn slechts  tijdens  de normale kantoor­
uren geopend,  zodat  reizigers  die 's  avonds  laat de grens passeren er  niet meer 
terecht  kunnen. 
83. Sommige  Lid-Staten,  waar de personenauto's uit het buitenland voornamelijk 
over zee  binnenkomen  (b.v. door middel van veerboten) passen een rood/groen controle­
systeem op dit verkeer toe ; dit  lijkt bevredigend te functioneren. Uiteraard is 
het aantal auto's dat op deze wijze het land binnenkomt  aanzienlijk  kleiner  dan 
bij het normale verkeer dat de landgrenzen passeert. Alvorens dat systeem  meer 
algemeen  in te voeren zouden de toepassingsmogelijkheden  nauwgezet  moeten  worden 
onderzocht. Toch is de  Commissie  van mening  dat het noodzakelijk is de grenscon­
troles op het autoverkeer te vereenvoudigen op de wijze die in de  richtlijn  is 
aangegeven,  d.w.z.  dat de zgn. stilzwijgende verklaring van de  reiziger  en de 
steekproefsgewijs  uitgevoerde controles regel  zijn. 
84. Ten aanzien van het luchtverkeer is de controle gewoonlijk  meer een 
formaliteit  en in het  algemeen  gebaseerd op het idee van de stilzwijgende ver­
klaring  zoals voorzien in de  richtlijnen.  Het is  niet uitgesloten dat de controles 
ten behoeve  van de belastingheffing  kunnen worden  versoepeld; hiervoor is een nader 
praktisch  onderzoek noodzakelijk. De  algemene  opmerkingen ten aanzien van bijzondere 
administratieve  faciliteiten  voor reizigers  zijn ook hier van toepassing, zij het 
in mindere  mate. 
85. Voor wat de kleine zendingen goederen  betreft,  kunnen  de vrijmakingsproce­
dures soms bijzonder  lastig  en tijdrovend  zijn voor de betrokken  particulieren. 
Dit is uiteraard het geval  wanneer  de vrijstelling  is overschreden of  wanneer 
niet aan de voorwaarden is voldaan. In  sommige  Lid-Staten  moet men 
(1) Aanbeveling van de  Commissie  nr. 68/289/EEG  van 21  juni 1968, PB nr. L 167 
van 17.7.1968,  blz. 16 

- 40 -
naar een inklar/ingsdepot gaan om het pakket op te haten, aLwaar men, na ver­
schillende  administratieve  formaliteiten  vervuld te hebben, behalve de  verschul­
digde belastingen en douanerechten, vrijmakingskosten  moet betalen. In andere 
Lid-Staten  is een  meer vereenvoudigd  stelsel  van toepassing waarbij de  postbestelIer 
het pakket bij de geadresseerde  aflevert  en de verschuldigde bedragen, welke 
vooraf reeds  zijn berekend, int. 
86. In het algemeen is de Commissie van mening dat de inklaringsprocedures 
die in het intracommunautaire verkeer van toepassing  zijn op goederen die het 
eigendom  zijn van of  zijn verzonden aan  particulieren  en waarvoor belastingen of 
douanerechten verschuldigd  zijn, kunnen  worden  vereenvoudigd en gestroomlijnd. 
Zij beoogt  hierbij  een vrijmakingsprocedure volgens welke de betrokken persoon 
aangifte  kan doen en de verschuldigde  accijnzen  en/of  belasting  kan betalen met 
zo min mogelijk moeite. De door de gezagsorganen te  stellen  eisen  en de door 
belanghebbenden na te  komen  verplichtingen  zouden in een communautaire wetgeving 
dienen te worden  neergelegd ; deze zou eveneens o.a. richtsnoeren  moeten  bevatten 
omtrent de te volgen procedures, de berekening van verschuldigde belastingen en de 
wijze van betaling,  waarbij het algemeen doel is het de  particulier  zo gemakkelijk 
mogelijk  te maken. 

- 41 -
DEEL IV 
SAMENVATTING  VAN DE VOORNAAMSTE  CONCLUSIES 
87. In dit  gedeelte  van het  verslag  zijn de voornaamste conclusies  opge­
nomen die de  Commissie  uit de  bestudering  van het  gemeenschappelijk  stelsel 
van belastingvrijstellingen  voor particulieren  heeft getrokken.  Na de  publi-
katie van het  verslag  en in het  licht van de  daaruit voortvloeiende  discussies 
tussen de verschillende betrokken  partijen  zal de  Commissie  een voorstel  doen 
voor een richtlijn  inzake  belastingvrijstellingen  waarin bepalingen  worden  opge­
nomen die op dit  verslag  zijn gebaseerd. 
88. De  voornaamste conclusies  van het  verslag  zijn : 
a) het huidige  vrijstellingsbedrag  voor intracommunautaire  reizigers  is niet 
toereikend  en de  reële waarde  ervan dient  te worden  verhoogd  ; 
b) de Raad zou een  meerjaren  programma  inzake  de verdere verruiming  van het 
stelsel moeten  aanvaarden  ; 
c) onderhandelingen  met aan de  Gemeenschap  grenzende landen zouden  moeten  worden 
geopend over  de reizigersvrijstellingen  in het  verkeer  met die  landen ; 
d) de in  nationale valuta uitgedrukte  vrijstellingsbedragen  zouden  niet verlaagd 
mogen worden,  hetgeen door  de invoering  van een  half-automatische verhogings­
procedure  zou kunnen  worden  bewerkstelligd  ; 
e) de aanpassing  van de  pariteiten  van de  nationale valuta's  zou op de  onder d) 
genoemde  wijze in de  vrijstellingsbedragen  moeten  worden  weergegeven  ; 
f) op lange termijn,  en slechts  te verwezenlijken  na een  harmonisatie  van de 
accijnstarieven,  zouden  de kwantitatieve  Tnvoervrijstel  lingen  voor tabaks-
produkten  en alcoholische dranken over  de gehele  linie  verruimd  moeten  worden  ; 
g) de vrijstellingen  voor  wijn zouden  moeten  worden  s/erruimd  en thee en koffie 
zouden op korte termijn  volledig  moeten  worden  vrijgesteld,  zulks onafhanke­
lijk van een  accignsharmonisatie  ; 
h) het verlenen  van een  hogere  vrijstelling  voor tabaksprodukten  aan ingezetenen 
van derde landen  dan aan  ingezetenen  van de  Gemeenschap  is strijdig  met het 
begrip "communautaire  preferentie"  en zou  derhalve  moeten  worden  opgeheven  ; 
i) gemeenschappelijke procedures zouden  moeten  worden  vastgesteld  ten einde de 
toepassing  van de  regeling  voor belastingontheffing  te vereenvoudigen  ; 

- 42 -
j) de vrijstelling  voor kleine  zendingen goederen  functioneert  in het algemeen 
bevredigend,  maar zou verder  kunnen  worden  verbeterd : 
- ten einde het  vrije verkeer van boeken e.d. te vereenvoudigen ; 
- door een minimale  vrijstelling  te verlenen voor pakketten  waar /an de waarde 
het vrijstellingsbedrag  in geringe  mate overtreft  ; 
k) de vrijmakingsprocedures die voor  particulieren  van toepassing  zijn zouden 
moeten worden  vereenvoudigd.