4. verzoekt de getroffen lidstaten hun wetgeving aan te passen om niet-duurzame ruimtelijke ordening,
de aanleg van infrastructuurvoorzieningen en het bouwen van huizen in hydrogeologisch kwetsbare gebie-den te voorkomen, en verzoekt de bevoegde autoriteiten voor bijgewerkte kaarten met de risicogebieden
van hun land te zorgen;
5. verzoekt de Raad en de Commissie initiatieven te nemen om de samenwerking en de inspanningen
inzake ruimtelijke ordening te intensiveren in overeenstemming met de richtsnoeren van het ESDP (Euro-pees perspectief voor ruimtelijke ordening), met name op het gebied van herbebossing, landbouw/milieu-
maatregelen en een duurzaam beheer van de waterhuishouding;
6. is van mening dat het milieubeschermingsbeleid prioriteit moet blijven genieten in het beleid van de
regeringen en dat nog steeds maatregelen nodig blijven om projecten voor een beter gebruik van land enhet voorkomen van risico’s uit te werken en uit te voeren;
7. verzoekt de Commissie deugdelijke initiatieven in het kader van het LIFE-programma te bevorderen
om in kwetsbare gebieden opnieuw een kwalitatief hoogwaardig milieu tot stand te brengen en na te gaan
of het niet aangewezen is passende maatregelen ter ondersteuning van getroffen gebieden te nemen;
8. is verheugd over het feit dat gewerkt wordt aan communautaire regels om de verschillende systemen
van civiele bescherming op Europees niveau te coördineren zodatdeze makkelijker kunnen worden ingezetin geval van natuurrampen;
9. is van mening dat Europa thans de gevolgen van klimaatverandering aan den lijve ondervindt en dat
dringend op lokaal, nationaal en internationaal niveau maatregelen nodig zijn om een antwoord op deze
gevolgen te vinden;
10. herhaalt nogmaals dat de Europese Unie en de lidstaten op de Conferentie over klimaatverandering
in Den Haag opnieuw een voortrekkersrol dienen te vervullen bij de internationale inspanningen om deuitstoot van broeikasgassen terug te dringen en de klimaatverandering te stoppen en ambitieuze maatrege-
len in het kader van een alomvattende strategie tegen klimaatverandering dienen te nemen;
11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen
van het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Italië, Spanje en Frankrijk en de parlementen en regeringsleiders vande betrokken regio’s.
12. Aanvullende ziektekostenverzekering
A5-0266/2000
Resolutie van het Europees Parlement over de aanvullende ziektekostenverzekering (2000/
2009(INI))
Het Europees Parlement,
ödash gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name de artikelen 2 en 308,
alsmede artikel 152 daarvan,
ödash gezien de besluiten van de buitengewone Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000,ödash onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 maart 2000 over de buitengewone Europese Raad van 23
en 24 maart 2000(
1),
ödash gezien het verslag van de Commissie betreffende de sociale bescherming in Europa 1999
(COM(2000) 163),
ödash gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Een gemeenschappelijke strategie voor de moderni-
sering van de sociale bescherming” (COM(1999) 347 ödash C5-0253/1999),en onder verwijzing naar zijn
resolutie van 16 februari 2000 over deze mededeling(2),
ödash gezien het verslag van de Commissie betreffende de sociale bescherming in Europa 1997
(COM(1998) 243 ödash C4-0375/1998), en onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 maart 1999
over dit verslag(3),
(1) Punt 12 van de aangenomen teksten.
(2) Punt 7 van de aangenomen teksten.
(3) PB C175 van 21.6.99, blz. 435.8.8.2001 NL C223/339 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000
ödash gezien de mededeling van de Commissiegetiteld „Modernisering en verbetering van de sociale bescher-
ming in de Europese Unie” (COM(1997) 102 ödash C4-0143/1997), en onder verwijzing naar zijn reso-lutie van 11 juni 1997 over deze mededeling(
1),
ödash gezien de mededeling van de Commissie getiteld „De diensten van algemeen belang in Europa”
(COM(1996) 443 ödash C4-0507/1996),
ödash gezien de mededeling van de Commissie getiteld „De toekomst van de sociale bescherming: een kader
voor een Europees debat” (COM(1995) 466 ödash C4-0524/1995),
ödash gezien de aanbeveling van de Raad van 27 juli 1992 betreffende de convergentie van de doelstellingen
en het beleid op het gebied van de sociale bescherming(2),
ödash gelet op de artikelen 9 en 12 van het Internationaal Pact inzake economische, sociale en culturele
rechten(3),
ödash gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake aanvullende ziektekostenverzeke-
ring(4),
ödash gelet op artikel 163 van zijn Reglement,ödash gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Econo-
mische en Monetaire Commissie (A5-0266/2000),
A. overwegende dat de Europese Unie zich kenmerkt door de grote diversiteit van haar stelsels van
gezondheidszorg en sociale bescherming, en dat de jaren van matige economische groei, toename
van de werkloosheid en uitsluiting, en beperking van de koopkracht en de bijdragecapaciteiten van
de Europese burgers, de vergrijzing, nieuwe ziekten, en daarnaast ook de vorderingen op het gebiedvan onderzoek en gezondheidszorg, geleid hebben tot een aanzienlijke stijging van de uitgaven voorgezondheidszorg, en dat alle lidstaten thans ook geconfronteerd worden met het probleem van de
beheersing en dekking van de kosten van de gezondheidszorg,
B. overwegende dat de regeringen er over het algemeen toe besloten hebben hun uitgaven voor gezond-
heidszorg beter te beheersen, met name door de invoering van de eigen bijdrage, en dat deze evolutiegemeenschappelijke problemen oplevert en raakt aan het vrije personenverkeer, hetgeen, met eerbiedi-
ging van de eigen verantwoordelijkheid van de lidstaten en van het subsidiariteitsbeginsel, een debat
en maatregelen op Europees niveau vergt,
C. overwegende dat de uit de in overweging A beschreven situatie voortvloeiende moeilijkheden een
steeds groter aantal Europese burgers ertoe kan brengen af te zien van noodzakelijke verzorging en
zich te beperken tot noodgevallen, en dat een dergelijke evolutie niet mag voortduren in een Europese
Unie die zich meer dan ooit wil inzetten voor het bevorderen van gelijke kansen en het bestrijden vandiscriminatie en sociale uitsluiting,
D. overwegende dat het noodzakelijk en zinnig is zich te verzetten tegen de trend om, zogenaamd om
redenen van zuinigheid en goed beheer, en omdat burgers zich meer verantwoordelijk zouden moeten
voelen voor hun eigen welzijn, de dekking van de kosten van kwalitatief hoogwaardige medische ver-zorging te beperken en een aantal van de door de wettelijke stelsels gedekte risico’s over te hevelennaar stelsels van aanvullende ziektekostenverzekering,
E. overwegende dat dankzij het overheidsstelsel van sociale zekerheid een passend bestaansniveau is
gewaarborgd en de armoede in de meeste lidstaten is teruggedrongen,
F. overwegende dat alle lidstaten de doelstellingen van de WGO „Health For All” (HFA) 2000 hebben
aangenomen en programma’s hebben opgesteld om toegang tot medische zorg te verschaffen aandegenen die dat het meest nodig hebben,
G. overwegende dat Europa op het stuk van de toegang tot medische zorg een voortrekkersrol vervult,
maar dat de organisatie en financiering van de systemen in de diverse lidstaten op zeer uiteenlopende
wijzen vorm hebben gekregen,
H. overwegende dat de samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van de gezondheidszorg reeds
goed is ontwikkeld en dient bij te dragen tot de verwezenlijking van de in artikel 2 van het Verdragvervatte beginselen, maar dat overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel de verantwoordelijkheid toch
in de eerste plaats bij de lidstaten berust,
(1) PB C358 van 24.11.97, blz. 15.
(2) PB L 245 van 26.8.1992, blz. 49.
(3) Aangenomen met uitnodiging tot ondertekening, ratificatie en toetreding bij resolutie 2200 A (XXI) van de Alge-
mene Vergadering van de Verenigde Naties van 16 december 1966.
(4) PB C204 van 18.7.2000, blz. 51.C223/340 NL8.8.2001 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000
I. overwegende dat de ziekteverzekering geen monopolie van overheidsstelsels of wettelijke stelsels van
sociale bescherming meer is, maar dat er geleidelijk aan mechanismen zijn ontstaan die in de sfeerliggen van het particulier initiatief, met of zonder winstoogmerk, zoals de zogeheten systemen van
aanvullende ziektekostenverzekering, die steeds meer bepalend worden voor de toegang tot noodzake-
lijke en kwalitatief hoogwaardige medische verzorging binnen redelijke termijn,
J. overwegende dat de verschillen tussen de systemen van ziektekostenverzekeringen in de lidstaten, met
name daar waar sprake is van combinaties van collectieve basisverzekeringen en particuliere aanvul-lende verzekeringen, ernstige belemmeringen kunnen opwerpen voor het vrij verkeer en de vrije vesti-ging van personen in een andere lidstaat, en dat vooral grensarbeiders en de van hen afhankelijke
personen na beëindiging van hun actieve beroepsleven daar problemen van ondervinden,
K. overwegende dat de toegang tot kwalitatief hoogwaardige medische verzorging binnen redelijke ter-
mijn gegarandeerd moet worden ongeacht het individuele risico en het inkomen van de patiënt, en dat
discriminerende factoren van financiële of congenitale aard er niet toe mogen leiden dat Europeseburgers toereikende bescherming door een ziektekostenverzekering, op grond van het solidariteitsbe-
ginsel, moeten ontberen,
L. overwegende dat, zonder de wijze van functioneren van de organen voor aanvullende ziektekosten-
verzekering, die in een context van concurrentie technieken toepassen die eigen zijn aan hun beroeps-
tak, ter discussie te willen stellen, van deze organen kan worden verwacht dat zij actief en met toepas-
sing van beroepsregels bijdragen aan de verbetering van de toegang tot noodzakelijke en kwalitatiefhoogwaardige medische verzorging binnen redelijke termijn, voor een zo groot mogelijk aantal bur-
gers,
M. overwegende dat de verzekeraars en verzekerden die op nationaal niveau een gedragscode hebben
vastgesteld daarin dienen te worden gesteund en ertoe dienen te worden aangespoord rekening te
houden met de maatregelen die tot doel hebben de sociale cohesie in de Unie te versterken, en datin de lidstaten waar deze gedragscode niet bestaat, alle betrokken partijen in een op nationaal niveauvastgesteld kader moeten samenwerken om hetzelfde doel te bereiken,
N. overwegende dat er geen gedetailleerde en vergelijkbare statistieken voorhanden zijn over de mogelijk-
heden die de gezondheidsstelsels bieden om iedereen toegang te garanderen tot medisch toereikende
verzorging, en dat de door de lidstaten toegepaste praktijken dan ook moeten worden geëvalueerd, dat
onderzoek moet worden verricht naar de mate waarin burgers een beroep doen op medische verzor-ging of daarvan afzien, en dat moet kunnen worden beschikt over comparatieve gegevens waarop de
beleidsvorming op nationaal en Europees niveau kan steunen,
O. overwegende dat een globale benadering van de ziekteverzekering de beste methode is om te voorzien
in de behoeften van de Europese burgers, en met name de armsten, die het slachtoffer dreigen te
worden van sociale uitsluiting, dat, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, het recht van
allen om toegang te krijgen tot medisch toereikende en kwalitatief hoogwaardige medische verzorgingdan ook op communautair niveau dient te worden erkend, en dat minimumnormen moeten worden
vastgesteld die een vergoeding garanderen die in overeenstemming is met de beroepsregels, en die via
aanbevelingen en richtlijnen moeten worden opgelegd aan alle lidstaten en organen voor aanvullendeziektekostenverzekering,
1. wijst op de bepaling in het ontwerphandvest van de grondrechten die stelt dat eenieder recht heeft
op toegang tot preventieve gezondheidszorg en op medische verzorging onder de door de nationale wet-gevingen en praktijken gestelde voorwaarden en dat bij de vaststelling en uitvoering van het beleid en de
maatregelen van de Unie een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid wordt gewaar-
borgd;
2. wijst erop dat de stelsels voor sociale zekerheid berusten op het beginsel van de maatschappelijke
solidariteit tussen en binnen de generaties, dat zeker behouden moet blijven;
3. wijst op de aanzienlijke problemen op het gebied van de bekostiging van de wettelijke stelsels voor
gezondheidszorg als gevolg van de demografische ontwikkeling, de huidige hoge werkloosheid, de medi-sche vooruitgang en de toegenomen vraag naar medische verzorging;
4. vestigt de aandacht op de aanzienlijke problemen rond de instandhouding van de openbare stelsels
van gezondheidszorg, die onder druk staan als gevolg van de vergrijzing van de Europese bevolking, dewerkloosheid en de toenemende vraag, en de ondoelmatigheid bij het beheer en de verstrekking van
gezondheidszorg;
5. onderstreept dat de van de staat uitgaande sociale zekerheid in de meeste lidstaten een passende
levensstandaard en een beperking van de armoede mogelijk hebben gemaakt, dat dit een uiting is van de
maatschappelijke solidariteit tussen de generaties binnen de verschillende volkeren van de Europese Unie,en dat dit model de hoeksteen moet blijven van het socialezekerheidsstelsel van de Europese Unie;8.8.2001 NL C223/341 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000
6. wijst erop dat in de jaren ’80 en begin jaren ’90 het aandeel van publieke middelen in de totale
gezondheidsuitgaven in bijna alle lidstaten steeds verder is gedaald, waarbij vooral een zeer uiteenlopendpalet van producten en prestaties werd ontwikkeld;
7. verzoekt de Commissie te onderzoeken in hoeverre de stelsels van gezondheidszorg het mogelijk
maken de doelstelling van toegang voor iedereen tot verantwoorde en kwalitatief hoogwaardige medische
verzorging binnen redelijke termijn te verwezenlijken, met bijzondere aandacht voor de problematiek vande onderlinge aansluiting van ziektekostenregelingen voor mensen die naar een andere lidstaat verhuizen,
en/of in een andere lidstaat gaan werken, en/of hun actieve beroepsleven als grensarbeider beëindigen;
verwacht dat door het verzamelen van vergelijkbare statistieken doeltreffende samenwerking tussen delidstaten zal kunnen worden ontwikkeld, die zal leiden tot uitwisseling van goede praktijken; dit toezicht
door de Gemeenschap moet worden georganiseerd door de taken van een reeds bestaand agentschap van
de Gemeenschap uit te breiden, in samenwerking met de in de lidstaten bestaande of grensoverschrijdendenetwerken en met de steun van Eurostat;
8. is van mening dat de aanvullende ziektekostenverzekering in de Europese interne markt een steeds
belangrijker rol zal spelen voor het dekken van verschillende ziekterisico’s, en aldus een aanvullende func-
tie van doorslaggevende betekenis te vervullen heeft ten aanzien van het wettelijke voorzieningenstelsel;
9. is van mening dat verschillende gezondheidsrisico’sdooreen aanvullende verzekering, naast de wette-
lijke zorgstelsels, kunnen worden gedekt;
10. benadrukt de noodzaak van het ontwikkelen van een gemeenschappelijke visie van de universele
diensten in het licht van het Verdrag van Amsterdam en de naleving van het subsidiariteitsbeginsel, ten-
einde de burgers en de inwoners van de Europese Unie in staat te stellen binnen een redelijk tijdsverlooptoegang te krijgen tot essentiële gezondheidsdiensten; acht het absoluut noodzakelijkdat in dit verband eenconstructieve dialoog wordt gevoerd tussen de verantwoordelijken van de publieke gezondheidsdiensten en
de aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels;
11. verzoekt de Commissie binnen zes maanden een Groenboek in te dienen over de stelsels voor ziek-
tekostenverzekering in de lidstaten, en daarin manieren te noemen om de huidige stelsels doelmatig aan tevullen en in stand te houden door middel van aanvullende zorgstelsels, uitgaande van medische zorg metkwalitatief hoogstaande voorzieningen; verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om opbasis van het Groenboek een kader vast te stellen voor aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels, metinachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, en adequate wetgevingsinitiatieven voor te stellen, bij voor-keur een voorstel voor een aanbeveling, die o.a. het volgende zou kunnen omvatten:
a) de erkenning van een gemeenschappelijke omschrijving van het begrip basisdienstverlening, in de zin
van een basisdienstverlening die elke Europese burger in het land waar hij woont toegang garandeert
tot noodzakelijke en kwalitatief hoogwaardige verzorging binnen redelijke termijnen. De lidstaten heb-ben tot taak inhoud te geven aan deze basisdienst, die moet steunen op het communautaire beginselvan het algemeen belang, en mee te werken aan de tenuitvoerlegging ervan,
b) vastlegging, in overleg met de particuliere verzekeraars, van de garantie van naleving van de beginse-
len van uniforme premie en non-discriminatie van burgers om met de leeftijd verband houdendegezondheidsredenen of om financiële redenen;
c) de waarborg dat de vereiste zorg en medische bijstand ook voor ouderen toegankelijk zijn;d) toepassing van een systeem van onderlinge verdeling van de kosten en risico’s voor ernstig zieke
personen of groepen personen. Bij verzekeringsstelsels die normaal niet over zo’n dekking beschikken,
zijn verscheidene oplossingen mogelijk: de oprichting van garantiefondsen door de verzekeringsbedrij-ven, die de extra verzekeringspremies dekken of de risico’s rechtstreeks dragen, of de sluiting van een
groepscontract door representatieve verenigingen,
e) maatregelen ter bevordering van de deelneming van particuliere verzekeraars aan het overheidsbeleid
inzake de follow-up van besmettelijke ziekten en aan de tenuitvoerlegging van preventieve acties tenbehoeve van alle burgers;
12. verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om op basis van een Groenboek een kader
vast te stellen voor aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels, met inachtneming van het subsidiariteits-beginsel, en adequate wetgevingsinitiatieven voor te stellen, bij voorkeur een voorstel voor een richtlijn, die
o.a. het volgende zou kunnen omvatten:
a) verbod op het gebruik van nominatieve medische informatie, zoals genetische typologie, voor het
toepassen van discriminatie op het gebied van ziekteverzekeringen. De Europese verbodsnorm zoupas vijf jaar na afkondiging ervan van kracht worden,C223/342 NL8.8.2001 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000
b) de bepaling dat de sluiting van een contract in principe niet afhankelijk mag worden gesteld van een
voorafgaand medisch onderzoek, behalve indien daarin is voorzien in een door de verzekeraars over-eengekomen en officieel erkende gedragscode, teneinde een selectie van alleen „goede risico’s” te voor-
komen. De voorafgaande invulling van een medische vragenlijst mag wel worden geëist. Van ernstige
ziekten wordt melding gemaakt in een aan een vertrouwenspersoon te overhandigen document, waar-
van de verzekeraar kennis kan nemen na verloop van een vast te stellen latentietijd,
c) de verplichting voor de verzekeraar of, indien de verzekering wordt overgedragen, de opeenvolgende
verzekeraars, een levenslange garantie te geven. Het recht van de consument om de verzekering opgeregelde tijdstippen op te zeggen, conform de nationale wetgevingen inzake de looptijd van overeen-
komsten, wordt gehandhaafd,
d) garanties inzake transparantie, met name wat betreft het bedrag van een eventueel commissieloon
voor een tussenpersoon en de vermoedelijke evolutie van de tarifering, bijvoorbeeld afhankelijk vande leeftijd,
e) coördinatieregels ten aanzien van de aansluiting van condities, premies en verzekeringsrechten voor
verzekerden die binnen de EU van woonland en/of werkland veranderen;
f) het recht voor verzekerden en de van hen afhankelijke gezinsleden om in alle EU-lidstaten gebruik te
maken van voorzieningen, en de plicht voor de ziektekostenverzekeraars om soepeler om te gaan methet verstrekken van vergoedingen daarvoor;
g) invoering van een bemiddelingsmechanisme in elke lidstaat, teneinde de beoordeling en oplossing van
geschillen tussen verzekeraars en verzekerden te bevorderen;
13. verzoekt de Commissie een Groenboek in te dienen over de stand van zaken met betrekking tot de
vrijwillige en aanvullende ziektekostenverzekering in de EU, waarin met name de volgende vragen wordenbehandeld:
ödash hoe kunnen kwalijke handelspraktijken worden ontmoedigd?
ödash hoe kan het vrij verkeer van werknemers worden gewaarborgd?ödash welke afwegingen zijn van belang met het oog op het vermijden van dubbele belasting?ödash hoe wordt de informatieverstrekking aan de consument gestimuleerd?ödash hoe worden vormen van hulpeloosheid van de consument op grond van een gering inkomen en pro-
blemen bij het vinden van de juiste informatie tegengegaan?
ödash hoe wordt de uitsluiting van verzekeringsdekking van benadeelde bevolkingsgroepen, zoals bijvoor-
beeld ouderen of lichamelijk gehandicapten, verhinderd?
14. acht het hoogst wenselijk dat deze maatregelen een steun en een aansporing vormen voor de aanne-
ming van gedragscodes voor verzekeraars op nationale of transnationale basis, met name wanneer zij tot
doel hebben verder te gaan dan wat aanbevolen wordt;
15. verzoekt de Commissie erin te voorzien dat coördinatieverordening (EEG) nr. 1408/71(
1) van toe-
passing is op alle ziektekostenverzekeringen, dus inclusief de aanvullende verzekeringen, die particulierafgesloten en gefinancierd worden, maar wel aan wettelijke normen onderhevig zijn, dan wel om eenstelsel uit te werken dat het behoud van rechten regelt (vergelijkbaar met richtlijn 98/49/EEG(
2) ten aan-
zien van aanvullende pensioenregelingen);
16. verlangt dat onderzoek wordt gedaan naar de dringende noodzaak dat de gezondheidsproblemen
van burgers van een lidstaat van de Europese Unie die zich om vakantie- of andere redenen in een anderelidstaat bevinden, worden aangepakt, alsmede naar een uniforme minimumdekking van medische en zie-
kenhuiszorg voor degenen die zich in een ander land vestigen dan waar zij reeds verzekerd zijn;
17. verzoekt de Commissie elk jaar een forum te organiseren waaraan zou worden deelgenomen door
de vertegenwoordigers van de lidstaten en de communautaire instellingen, de verzekeraars, de medische
sector en de gebruikersverenigingen, teneinde de recente ontwikkelingen en de noodzakelijke aanpassingen
aan de evolutie van de stelsels van gezondheidszorg en ziektekostenverzekering te onderzoeken;
(1) PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.
(2) PB L 209 van 25.7.1998, blz. 46.8.8.2001 NL C223/343 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000
18. is verheugd over de ontwikkeling van een interne markt voor aanvullende particuliere gezondheids-
zorg, maar is van mening dat alle andere aspecten van de gezondheidsbescherming eerder een aangelegen-heid van de lidstaten dan van de Europese Unie zijn; benadrukt met name dat met openbare middelen
gefinancierde gezondheidszorgstelsels de uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten dienen te blijven, en is
van oordeel dat een royale financiering van dergelijke gezondheidszorgstelsels uit openbare middelenessentieel is voor de gezondheid van de mensen in Europa;
19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad.C223/344 NL8.8.2001 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Donderdag, 16 november 2000