Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD houdende machtiging van de lidstaten om in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol van 2003 bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 te ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden, en houdende machtiging van Oostenrijk en Luxemburg om in het belang van de Europese Gemeenschap toe te treden tot de basisakten

(door de Commissie ingediend)

TOELICHTING

De bestaande internationale regeling

De vergoeding van schade door olieverontreiniging door schepen wordt geregeld door twee internationale verdragen. Het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie (CLC) van 1969, en het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie (Fondsverdrag) voorzien in een aansprakelijkheidssysteem met twee niveaus, dat gebaseerd is op een objectieve maar beperkte aansprakelijkheid voor de scheepseigenaar en op een fonds dat wordt gefinancierd uit bijdragen van olieafnemende bedrijven, waaruit aanvullende schadevergoeding kan worden uitgekeerd aan slachtoffers van schade door verontreiniging door olie, als deze niet volledig door de scheepseigenaar kan worden vergoed. Het CLC-verdrag is in 1975 en het Fondsverdrag in 1978 in werking getreden. Deze regeling is herzien in 1992, waardoor de twee verdragen zijn gewijzigd bij de protocollen erbij. De protocollen van 1992 bij het CLC-verdrag en het Fondsverdrag zijn in 1996 in werking getreden. Alle lidstaten van de EU met een kustlijn zijn nu partij bij de twee protocollen van 1992.

Op het eerste niveau speelt de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar, die onder de toepassing van het CLC-verdrag valt. Het gaat hier om een objectieve aansprakelijkheid en er hoeft dus geen sprake te zijn van een fout of nalatigheid van de scheepseigenaar. De eigenaar kan normaliter zijn aansprakelijkheid beperken tot een bedrag dat gekoppeld is aan de tonnage van het schip; momenteel bedraagt dit maximaal 72 miljoen euro voor de grootste schepen. De scheepseigenaar verliest het recht om zijn aansprakelijkheid te beperken alleen indien wordt bewezen dat de door verontreiniging veroorzaakte schade het gevolg is van een persoonlijke handeling of nalatigheid die is begaan met het doel schade te veroorzaken, dan wel op roekeloze wijze en in het besef dat een dergelijke schade daardoor waarschijnlijk zal worden veroorzaakt. Krachtens het CLC-verdrag moeten scheepseigenaren een aansprakelijkheidsverzekering afsluiten en hebben eisers het recht de verzekeraar rechtstreeks aan te spreken tot het plafond van de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar.

Als aanvulling op de CLC-regeling is in het kader van het Fondsverdrag het Internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie (IOPC-fonds) in het leven geroepen; daaruit worden slachtoffers vergoed wanneer de aansprakelijkheid van de scheeps eigenaar ontoereikend is om de schade te dekken. Er kan in drie gevallen een beroep worden gedaan op het fonds. Het meest voorkomende geval is dat waarin de schade de maximum aansprakelijkheid van de scheepseigenaar overschrijdt. Het tweede geval is wanneer de scheepseigenaar zich kan beroepen op een van de ontsnappingsclausules van het CLC-verdrag [1]. Het laatste geval is wanneer de scheepseigenaar (en zijn verzekeringsmaatschappij) niet in staat zijn aan hun financiële verplichtingen te voldoen. De maximale schadevergoeding uit het IOPC-fonds bedraagt momenteel circa 162 miljoen euro. Het IOPC-fonds wordt gefinancierd uit de bijdragen van maatschappijen of andere organisaties die over zee aangevoerde olie afnemen. Bij olieverliezen leveren aldus alle afnemers van olie over de gehele wereld, die in landen zijn gevestigd welke partij zijn bij het Fondsverdrag, een bijdrage aan de vergoedingen uit alsook aan de administratiekosten van het fonds, ongeacht de plaats waar de schade door verontreiniging is opgetreden. Het IOPC-fonds betaalt geen schade vergoeding als de verontreiniging wordt veroorzaakt door een oorlogsdaad of door olieverlies uit een oorlogsschip. Ook moet worden aangetoond dat de olie afkomstig is van een tanker.

[1] Volgens artikel III, lid 2, van het CLC-verdrag vervalt de aansprakelijkheid van de scheepseigenaar indien hij kan aantonen dat de schade:

Slachtoffers van olielozingen kunnen hun vorderingen rechtstreeks bij het IOPC-fonds indienen en, voor zover deze gerechtvaardigd zijn en aan de desbetreffende criteria voldoen, keert het fonds meteen een schadevergoeding uit. Indien het totaalbedrag van alle erkende vorderingen het voor het IOPC-fonds geldende maximum overschrijdt, worden alle schade vergoedingsbedragen proportioneel verlaagd. Eisers kunnen ook een rechtsvordering tot schadevergoeding instellen in de staat waar de schade is opgetreden. Sinds de oprichting in 1978 heeft het IOPC-fonds meer dan 100 gevallen behandeld; in de meeste daarvan werden de maximumbedragen voor schadevergoedingen niet overschreden en kon de schade volledig worden vergoed, voor zover het fonds de claims gegrond achtte.

Recentelijk is echter een vraagteken geplaatst bij de toereikendheid van de maximum vergoedingsgrenzen van het Fonds van 1992. Na de ramp met de Erika in december 1999 werd al een begin gemaakt met de werkzaamheden voor de verhoging van de bestaande limieten van het CLC-verdrag en het Fondsverdrag, volgens een bepaalde vereenvoudigde wijzigingsprocedure waarin deze verdragen voorzien. De maximale verhoging in het kader van deze procedure is afhankelijk van diverse factoren; zoals de zaken er nu voorstaan, zal het niet mogelijk zijn de huidige plafonds met meer dan circa 50% te verhogen. Deze wijzigingen zullen op 1 november 2003 ingaan.

Het standpunt van de Commissie

De Commissie is van mening dat een verhoging met 50% van de bestaande plafonds, waardoor het totale bedrag op ongeveer 250 miljoen euro komt, ontoereikend is om slachtoffers van een eventuele olieramp in Europa voldoende bescherming te bieden. De Commissie heeft in december 2000 dan ook een verordeningsvoorstel gedaan om de bestaande internationale regeling aan te vullen door het creëren van een Europees aanvullend fonds, het COPE-fonds, om de slachtoffers van olielozingen in de Europese wateren te vergoeden. [2] Uit het COPE-fonds zouden alleen slachtoffers worden vergoed van wie de claims gerechtvaardigd zijn bevonden, maar die, vanwege ontoereikende vergoedingsgrenzen, nog geen volledige vergoeding krachtens de internationale regeling hebben kunnen verkrijgen. De schadevergoedingen uit het COPE-fonds zijn dus gebaseerd op dezelfde uitgangspunten en regels als die van het huidige internationale systeem, maar er geldt een maximumbedrag dat voldoende wordt geacht voor elke denkbeeldige ramp, namelijk 1 miljard euro.

[2] COM(2000)802 def. van 6.12.2000.

Ontwikkelingen in de EU-instellingen

Tot dusver is het voorstel van de Commissie, behoudens een aantal amendementen, goedgekeurd door het Europees Parlement, [3] maar heeft de Raad er geen standpunt over bereikt. Terwijl de meeste lidstaten het eens waren over de doelstelling om een hoger niveau van maximumdekking te creëren via een aanvullend mechanisme en over de beginselen die aan de voorgestelde verordening ten grondslag liggen, was de algemene opvatting onder de lidstaten dat het de voorkeur verdient deze zaak, voor zover mogelijk, op een internationaal niveau te behandelen. De Vervoersraad van december 2000 heeft conclusies aangenomen betreffende de noodzaak om verbeteringen tot stand te brengen van de bestaande internationale regeling, inclusief een "aanzienlijke verhoging van de aansprakelijkheids- en vergoedingsplafonds". In juni 2001 heeft de Raad een gemeenschappelijke houding aangenomen waarbij de lidstaten hebben beloofd steun te geven en deel te nemen aan een aanvullende regeling voor vergoeding van schade als gevolg van olieverontreiniging die moet voorzien in volledige vergoeding.

[3] De voorgestelde amendementen zijn door het Europees Parlement aangenomen op 13 juni 2001.

Na de ramp met de Prestige in november 2002 is de Raad sterker gaan pleiten voor een aanvullende vergoedingsregeling. Onlangs heeft de Europese top op 21 maart 2003 de standpunten van verschillende vergaderingen van de Raad in december bevestigd met een verzoek aan:

"de lidstaten om, wat betreft de compensatie van slachtoffers van verontreiniging, met inbegrip van milieuschade, op de komende diplomatieke conferentie in de IMO in mei aanstaande aan te sturen op verhoging van het huidige compensatieplafond tot 1 miljard euro, en als een positief resultaat in de IMO uitblijft te werken aan het huidige voorstel voor een verordening tot instelling van een speciaal Europees fonds van 1 miljard euro, dat nog voor het einde van het jaar kan worden ingesteld en zoveel mogelijk particulier wordt gefinancierd".

Wat het tijdschema betreft, was punt 12 van de conclusies van de Vervoersraad van 6 december 2002, dat een week later door de top van Kopenhagen werd bekrachtigd, nog duidelijker:

BEVESTIGT nogmaals de steun van de lidstaten aan de instelling van een aanvullend vergoedingsfonds, dat in de IMO wordt ontwikkeld ten behoeve van de slachtoffers van olieverontreiniging, dat toereikend moet zijn voor alle toekomstige olielozingen tot 1 miljard euro in de wateren van de lidstaten van de EU, dat in een snel betalingsmechanisme voorziet en dat eind 2003 operationeel moet zijn, alsmede het voornemen van de lidstaten die partij zijn bij de bestaande internationale vergoedingsregelingen, het nieuwe aanvullende fonds te bekrachtigen; KOMT OVEREEN, ingeval het aanvullende vergoedingsfonds niet wordt ingesteld, onmiddellijk een verordening tot instelling van een fonds voor vergoeding van schade door olieverontreiniging in de Europese wateren te onderzoeken, zodat dit fonds voor eind 2003 tot stand kan komen.

Internationale ontwikkelingen

In februari 2000 is door het IOPC-fonds een multilaterale werkgroep opgericht om de noodzaak te bespreken van het verbeteren van de bestaande internationale aansprakelijkheids- en vergoedingsregeling voor schade door olieverontreiniging. Al in het begin van de besprekingen kwam het creëren van een optioneel aanvullend fonds als een hoofdpunt op de agenda van de werkgroep naar voren. Als resultaat van deze werkzaamheden werd op 19 oktober 2001 door de Assemblee van het Fonds van 1992 een ontwerp van Protocol goedgekeurd. Het Protocol bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 (hierna 'het Protocol inzake het aanvullend fonds' genoemd) werd uiteindelijk op 16 mei 2003 door een diplomatieke conferentie in de Internationale Maritieme Organisatie goedgekeurd.

In werkelijkheid vertoont het aanvullend fonds een grote gelijkenis met het COPE-fonds zoals door de Commissie voorgesteld. Terwijl de administratieve oplossingen verschillen, is het doel, het verstrekken van een aanvullende vergoeding met betrekking tot claims die door het fonds van 1992 worden erkend, hetzelfde. Het aanvullend fonds zal dus zeer nauw verbonden zijn met de regeling van het fonds van 1992 en lidmaatschap van dit laatste is een voorwaarde voor goedkeuring van het Protocol inzake het aanvullend fonds. De maximumvergoedings grenzen van het aanvullend fonds zijn vastgesteld op 750 miljoen SDR, hetgeen op dat tijdstip overeenkwam met circa 920 miljoen euro of 1 miljard USD. Het zal waarschijnlijk een kleiner aantal leden tellen dan het fonds van 1992, aangezien veel staten die partij zijn bij de regeling van 1992 een dergelijke extra bescherming momenteel niet nodig achten.

Gemeenschapswetgeving

Tot dusver wordt de vergoeding van schade door olieverontreiniging alleen geregeld bij internationale verdragen en nationale wetgeving. Er is geen specifieke communautaire regelgeving betreffende de vergoeding van schade door olieverontreiniging. Wel is er, zoals hierboven is gebleken, aanmerkelijk veel communautaire interesse voor kwesties in verband met de aanvullende vergoeding van schade door olieverontreiniging.

Bovendien bevat het Protocol inzake het aanvullend fonds bepalingen inzake rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in verband met de toepassing van het verdrag. Deze artikelen zijn van invloed op bepalingen van het Gemeenschapsrecht, namelijk Verordening 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. [4]

[4] PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.

Verordening 44/2001 van de Raad

Verordening 44/2001 van de Raad geeft gemeenschappelijke voorschriften inzake rechterlijke bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. De verordening is bindend voor alle lidstaten, behalve Denemarken. Bij de betrekkingen tussen Denemarken en de overige lidstaten blijft het Verdrag van Brussel van 1968 van kracht.

De gemeenschappelijke regels inzake rechterlijke bevoegdheid van Verordening 44/2001 zijn van toepassing wanneer de verwerende partij woonachtig is in een van lidstaten waarvoor de verordening verbindend is, terwijl een verweerder die niet in een lidstaat woonachtig is in iedere lidstaat voor de rechtbank mag worden gedaagd in overeenstemming met de nationale bevoegdheidsregels. De bevoegdheidsregeling is in de eerste plaats gebaseerd op de woon plaats van de verweerder. Bovendien mag in het geval van verbintenissen uit onrechtmatige daad een in een lidstaat woonachtig persoon worden vervolgd in de lidstaat waar het schade brengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen. In verzekeringszaken mag een in een lidstaat gevestigde verzekeraar worden opgeroepen: a) voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of b) voor het gerecht van de woonplaats van de eiser, indien het een vordering van de verzekeringnemer, de verzekerde of een begunstigde betreft, of c) indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een lidstaat waar de vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld. De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan, indien het geschil een aansprakelijkheidsverzekering betreft, en kan ook in vrijwaring worden opgeroepen voor het gerecht waar de rechtsvordering van de getroffene tegen de verzekerde aanhangig is, indien de voor dit gerecht geldende wetgeving zulks toelaat.

Verordening 44/2001 bepaalt dat in een lidstaat gegeven beslissingen zonder vorm van proces in de overige lidstaten worden erkend en ten uitvoer gelegd. Wel wordt voorzien in een beperkt aantal gronden voor niet-erkenning om rekening te kunnen houden met overwegingen van openbaar beleid, met de rechten van de verwerende partij en het bestaan van bepaalde niet met elkaar verenigbare beslissingen.

De regeling inzake rechterlijke bevoegdheid en erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van het aanvullend Protocol

In tegenstelling tot de meervoudige bevoegdheidsgronden uit hoofde van verordening 44/2001 voorziet artikel 7 van het Protocol inzake het aanvullend fonds als regel in de uitsluitende bevoegdheid van de verdragsluitende staat waar de verontreinigingsschade zich heeft voorgedaan. Dit gebeurt door verwijzing naar de corresponderende artikelen van het CLC- en Fondsverdrag van 1992. Wat betreft vorderingen waarbij het aanvullend fonds betrokken is, voorziet artikel 7, leden 2 en 3, in een even restrictieve bevoegdheidsregeling. Het Protocol inzake het aanvullend fonds bepaalt verder dat de rechtbanken van de staat waar de scheepseigenaar of de verzekeraar van het recht tot beperking van de aansprakelijkheid gebruik heeft gemaakt en een fonds heeft gevormd, uitsluitende bevoegdheid hebben in alle aangelegenheden betreffende de toewijzing en verdeling van het fonds.

Bovendien vereist artikel 8 van het Protocol inzake het aanvullend fonds, onder verwijzing naar artikel X van het CLC-verdrag, de erkenning van een beslissing van een bevoegde rechtbank waar deze niet langer onderworpen is aan normale vormen van toetsing, tenzij de beslissing op frauduleuze wijze is verkregen of de verwerende partij niet redelijkerwijze de tijd en geen eerlijke kans heeft gekregen om zijn zaak te bepleiten. Beslissingen zijn in elke verdragsluitende staat uitvoerbaar zodra de formaliteiten die vereist zijn in de staat waar de beslissing is gegeven, vervuld zijn. Het mag niet zo zijn dat de eigenlijke zaak als gevolg van deze formaliteiten weer geopend kan worden.

Communautaire bevoegdheid ten aanzien van het Protocol inzake het aanvullend fonds

De Gemeenschap heeft uitsluitende bevoegdheid in aangelegenheden die geregeld worden bij het Protocol inzake het aanvullend fonds. De in de artikelen 7 en 8 van het Protocol vervatte bepalingen inzake rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging zijn van invloed op de corresponderende voorschriften van Verordening 44/2001 van de Raad.

Overeenkomstig de jurisprudentie van het Hof van Justitie verliezen de lidstaten, individueel of collectief optredend, het recht om verbintenissen aan te gaan met derde landen wanneer gemeenschappelijke regels van kracht worden waarop deze verbintenissen van invloed kunnen zijn. Hieruit volgt dat alleen de Gemeenschap bevoegd is voor onderhandelingen over, het aangaan van en de naleving van dergelijke internationale verbintenissen.

Naar de mening van de Commissie moeten de artikelen die betrekking hebben op rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen, voorzover mogelijk, verenigbaar zijn met de Gemeenschapswetgeving ter zake. In dit verband moet echter de zeer specifieke aard van het aanvullend Protocol worden erkend. Zoals hierboven geschetst is het doel van het Protocol enkel voort te bouwen op een bestaande vergoedingsregeling en extra geldmiddelen beschikbaar te stellen voor het uitbetalen van schade die niet volledig vergoed wordt in het kader van het Fondsverdrag van 1992. Er kan op basis van het Protocol nooit schade worden vergoed in verband met een claim die niet in het kader van het fonds van 1992 is behandeld. Wat de rechterlijke bevoegdheid betreft is het aanvullend fonds derhalve onverbreekbaar verbonden met de regeling van 1992. Om praktische redenen moeten de bepalingen inzake rechterlijke bevoegdheid dan ook in overeenstemming zijn met die van het Fondsverdrag van 1992, dat de laatste tijd niet is herzien. De afwijking tussen het olieveront reinigingssysteem en de communautaire regeling ten aanzien van de rechterlijke bevoegdheid moet dus niet in samenhang met het Protocol inzake het aanvullend fonds worden behandeld.

Ten aanzien van de regels inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen achtte de Commissie verdere toepassing van hoofdstuk III van Verordening 44/2001 tussen de lidstaten essentieel, wanneer het gaat om de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van een rechtbank van een lidstaat in een andere lidstaat.

In het licht van die beschouwingen heeft de Commissie de Raad om een mandaat verzocht om te onderhandelen over bepaalde delen van het Protocol inzake het aanvullend fonds. Het voorgestelde mandaat omvatte onderhandelingen over een artikel dat voorziet in de mogelijkheid dat de Gemeenschap partij wordt bij het Protocol. Bovendien was er naar de mening van de Commissie behoefte aan een mechanisme dat verzekert dat de communautaire regels inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen verder kunnen worden toegepast. Daartegenover stond dat de bepalingen inzake rechterlijke bevoegdheid niet gewijzigd dienden te worden in het Protocol inzake het aanvullend fonds. De Commissie voegde daaraan toe dat, mochten echter het CLC- en Fondsverdrag van 1992 heropengesteld worden voor herziening, hetgeen geen onwaarschijnlijk scenario is voor de komende jaren, de verenigbaarheid tussen Verordening 44/2001 en de internationale regeling inzake de vergoeding van schade door olieverontreiniging alsook de redenen daarvoor zeer in detail dienen te worden geanalyseerd.

Op 19 december 2002 heeft de Raad Justitie en Binnenlandse zaken een onderhandelings mandaat met betrekking tot het Protocol inzake het aanvullend fonds goedgekeurd. Dit mandaat omvatte evenwel niet, zoals de Commissie had voorgesteld, onderhandelingen over een toetredingsclausule voor de Gemeenschap, maar bepaalde wel dat:

"de Commissie erop toe (moet) zien dat de regeling inzake de erkenning en uitvoering van beslissingen, zoals neergelegd in Verordening 44/2001, van toepassing blijft wanneer beslissingen van een rechtbank van een lidstaat in een andere lidstaat worden erkend of uitgevoerd. In dit verband dient de Commissie geruime tijd vóór de diplomatieke conferentie van 12 tot 16 mei 2003 de nodige contacten met derde landen te leggen."

Na besprekingen met de lidstaten en derde landen heeft de Commissie bij de diplomatieke conferentie een voorstel ingediend om in ontwerp-artikel 8 van het Protocol inzake een aanvullend fonds een nieuw lid 2 toe te voegen. [5] Het voorgestelde nieuwe lid luidt als volgt:

[5] IMO-document LEG/CONF.14/7

"2. Een staat die partij is bij dit Protocol, kan andere regels voor de erkenning en uitvoering van beslissingen toepassen, mits deze waarborgen dat beslissingen ten minste in de in lid 1 bedoelde mate erkend en ten uitvoer gelegd worden."

De diplomatieke conferentie heeft deze toevoeging aanvaard.

Op grond van de tekst van het aanvullende Protocol kan de Gemeenschap als zodanig derhalve niet het Protocol sluiten. Teneinde de belangen van de Gemeenschap met betrekking tot de externe bevoegdheden te vrijwaren en tegelijkertijd de lidstaten in staat te stellen het Protocol te bekrachtigen, wordt een besluit van de Raad voorgesteld dat de lidstaten machtigt het Protocol te sluiten. De Raad kan aldus bij wijze van uitzondering de lidstaten, met uitzondering van Denemarken, machtigen in het belang van de Gemeenschap het Protocol inzake het aanvullend fonds te ondertekenen en te bekrachtigen.

Deze maatregel moet als een voorlopige oplossing worden beschouwd. Op langere termijn moeten het Protocol inzake het aanvullend fonds en de daaraan ten grondslag liggende akten bij de eerste gelegenheid worden herzien, teneinde de Europese Gemeenschap in staat te stellen de akten te sluiten.

In het licht van de toezegging van de ministers van verkeer en de staatshoofden en regerings leiders van de EU dat het nieuwe fonds vóór eind 2003 volledig operationeel moet zijn, geldt voor de bekrachtiging van het nieuwe Protocol een zeer strak tijdschema. Het Protocol inzake het aanvullend fonds treedt, overeenkomstig artikel 21, in werking drie maanden nadat acht staten, die een totaal van ten minste 450 miljoen ton bijdragende olie vertegenwoordigen, verdragsluitende partijen worden. Het optreden van de lidstaten van de EU volstaat dus om het Protocol van kracht te doen worden.

Het bijzondere geval van Oostenrijk en Luxemburg

Twee lidstaten zijn nog geen verdragspartijen bij de basisverdragen, namelijk het CLC-verdrag en het Fondsverdrag, hetgeen een eerste voorwaarde is om het Protocol inzake het aanvullend fonds te sluiten. Bij deze basisverdragen (CLC-verdrag en Fondsverdrag) rijzen dezelfde problemen wat de verhouding ten opzichte van Verordening 44/2001 betreft. Op 19 december 2002 heeft de Raad de Commissie verzocht zo spoedig mogelijk een tekst op te stellen die Oostenrijk en Luxemburg machtigt tot de basisakten toe te treden. Derhalve wordt voorgesteld dat het onderhavige besluit tegelijkertijd deze beide lidstaten machtigt tot het CLC-verdrag en het Fondsverdrag toe te treden. Aangezien deze toetredingsprocedure onvermijdelijk enige tijd zal vergen, wordt voorgesteld dat Oostenrijk en Luxemburg voor 31 december 2005 het Protocol inzake het aanvullend fonds ondertekenen, bekrachtigen of ertoe toetreden.

Conclusie

Om deze redenen beveelt de Commissie aan dat de Raad het bijgaande besluit aanneemt.

Noch het besluit zelf noch de voorgestelde sluiting van het Protocol inzake het aanvullend fonds door de lidstaten zullen gevolgen hebben voor de Gemeenschapsbegroting.

2003/0209 (AVC)

Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD houdende machtiging van de lidstaten om in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol van 2003 bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 te ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden, en houdende machtiging van Oostenrijk en Luxemburg om in het belang van de Europese Gemeenschap toe te treden tot de basisakten

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 61, onder c), artikel 67, lid 5, artikel 300, lid 2, eerste alinea en artikel 300, lid 3, tweede alinea,

Gezien het voorstel van de Commissie [6],

[6] PB C ... van ..., blz. ...

Gezien de instemming van het Europees Parlement [7],

[7] PB C ... van ..., blz. ...

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Het Protocol bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 (hierna 'het Protocol inzake het aanvullend fonds' genoemd) beoogt personen die schade ondervinden van olielozingen door tankers, van een passende, snelle en doeltreffende vergoeding te verzekeren. Door de aanzienlijke verhoging van de vergoedingslimieten van de huidige internationale regeling verhelpt het Protocol inzake het aanvullend fonds een van de belangrijkste tekortkomingen in de internationale regelgeving inzake de aansprakelijkheid voor olieverontreiniging.

(2) De artikelen 7 en 8 van het Protocol inzake het aanvullend fonds raken aan de Gemeenschapswetgeving inzake de rechterlijke bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen, als vastgelegd in Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. [8]

[8] PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.

(3) De Gemeenschap en de lidstaten zijn allebei bevoegd voor onder het Protocol inzake het aanvullend fonds vallende aangelegenheden, waarbij de Gemeenschap uitsluitende bevoegdheid heeft wat de artikelen 7 en 8 van het Protocol betreft.

(4) Krachtens het Protocol inzake het aanvullend fonds kunnen slechts soevereine staten partij bij dit Protocol worden; de Gemeenschap kan derhalve het Protocol niet bekrachtigen of ertoe toetreden en naar verwachting zal dat evenmin in de nabije toekomst mogelijk worden.

(5) De Raad dient derhalve de lidstaten te machtigen het Protocol inzake het aanvullend fonds in het belang van de Gemeenschap onder de in dit besluit vastgestelde voorwaarden te ondertekenen en te sluiten.

(6) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van dit besluit. Dit besluit is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op Denemarken.

(7) Alleen verdragsluitende partijen bij de basisakten kunnen verdragsluitende partijen bij het Protocol inzake het aanvullend fonds worden. Oostenrijk en Luxemburg zijn momenteel geen partijen bij de basisakten. Aangezien de basisakten bepalingen bevatten die van invloed zijn op Verordening (EG) nr. 44/2001, moeten Oostenrijk en Luxemburg eveneens worden gemachtigd om tot deze akten toe te treden.

(8) De lidstaten moeten zo spoedig mogelijk en in elk geval voor het einde van 2003 het Protocol ondertekenen, bekrachtigen of ertoe toetreden.

(9) De situatie van Oostenrijk en Luxemburg is anders, omdat zij geen verdragsluitende partijen bij het Protocol inzake het aanvullend fonds kunnen worden, zolang zij niet tot de basisakten zijn toegetreden. Daarom moeten Oostenrijk en Luxemburg uiterlijk op 31 december 2005 het Protocol inzake het aanvullend fonds ondertekenen, bekrachtigen of ertoe toetreden,

BESLUIT:

Artikel 1

1. De lidstaten worden hierbij gemachtigd om in het belang van de Europese Gemeenschap onder de in de volgende artikelen vastgestelde voorwaarden het Protocol van 2003 bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 ('het Protocol inzake het aanvullend fonds') te ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden.

De tekst van het Protocol inzake het aanvullend fonds is als bijlage 1 aan dit besluit gehecht.

2. Oostenrijk en Luxemburg worden eveneens gemachtigd tot de basisakten toe te treden.

De tekst van de basisakten is als bijlage 2 en bijlage 3 aan dit besluit gehecht.

3. In dit besluit wordt onder "basisakten" verstaan het Protocol van 1992 tot wijziging van het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie van 1969 en het Protocol van 1992 tot wijziging van het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1971.

Artikel 2

Wanneer de lidstaten de in artikel 1 bedoelde akten ondertekenen, bekrachtigen of ertoe toetreden, stellen zij de secretaris-generaal van de Internationale Maritieme Organisatie er schriftelijk van in kennis dat de ondertekening, bekrachtiging of toetreding in overeenstemming met dit besluit is geschied.

Artikel 3

De lidstaten doen het nodige om zo spoedig mogelijk en in elk geval voor eind 2003 het Protocol inzake het aanvullend fonds te ondertekenen, te bekrachtigen of anderszins te verklaren dat zij zich daartoe verbonden achten.

Oostenrijk en Luxemburg doen het nodige om voor 31 december 2005 het Protocol inzake het aanvullend fonds te ondertekenen, te bekrachtigen of anderszins te verklaren dat zij zich daartoe verbonden achten.

Artikel 4

De lidstaten zorgen er zo spoedig mogelijk voor dat het Protocol inzake het aanvullend fonds en de basisakten worden gewijzigd, zodat de Gemeenschap daarbij partij kan worden.

Gedaan te Brussel,

Voor de Raad

De Voorzitter

BIJLAGE 1

PROTOCOL VAN 2003 BIJ HET INTERNATIONAAL VERDRAG BETREFFENDE DE INSTELLING VAN EEN INTERNATIONAAL FONDS VOOR VERGOEDING VAN SCHADE DOOR VERONTREINIGING DOOR OLIE VAN 1992 [9]

[9] Er moet op worden gewezen dat de in deze bijlage afgedrukte tekst van het Protocol wel de tekst is die de diplomatieke conferentie op 16 mei 2003 heeft aangenomen, maar niet de officiële tekst van het Protocol is, die op het ogenblik van de aanneming van dit voorstel nog niet beschikbaar was. Zodra de officiële tekst beschikbaar is, zal deze in de plaats treden van de in deze bijlage afgedrukte tekst.

DE STATEN DIE PARTIJ ZIJN BIJ DIT PROTOCOL,

GELET OP het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie van 1992 (hierna "het aansprakelijkheidsverdrag van 1992"),

GEZIEN het Internationaal Verdrag ter oprichting van een internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 (hierna "het fondsverdrag van 1992"),

BEVESTIGEND dat het belangrijk is een levensvatbaar internationaal aansprakelijkheids- en vergoedingssysteem voor verontreiniging door olie in stand te houden,

OPMERKEND dat de maximumvergoeding die door het fondsverdrag van 1992 wordt toegekend, ontoereikend kan zijn om de vergoedingen te dekken die in een aantal staten die partij zijn bij dat verdrag, in bepaalde omstandigheden vereist zijn,

ERKENNEND dat een aantal staten die partij zijn bij het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 en het fondsverdrag van 1992, het noodzakelijk en urgent achten extra vergoedingsfondsen beschikbaar te stellen door de instelling van een aanvullende regeling waartoe landen die dat wensen kunnen toetreden,

ERVAN OVERTUIGD dat de aanvullende regeling moet trachten te waarborgen dat slachtoffers van schade door olieverontreiniging volledig worden vergoed voor hun verlies of schade en tevens de moeilijkheden moet beperken waarmee de slachtoffers worden geconfronteerd in gevallen waarin het krachtens het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 en het fondsverdrag van 1992 beschikbare vergoedingsbedrag ontoereikend dreigt te zijn om geldige vorderingen volledig te vergoeden en het internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992 bijgevolg heeft besloten voorlopig slechts een proportioneel gedeelte van een geldige vordering te vergoeden,

OVERWEGENDE dat alleen staten die partij zijn bij het fondsverdrag van 1992 tot de aanvullende regeling kunnen toetreden,

ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:

Algemene bepalingen Artikel 1

Voor de toepassing van dit Protocol wordt verstaan onder:

1. "aansprakelijkheidsverdrag van 1992" het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie van 1992;

2. "fondsverdrag van 1992" het Internationaal Verdrag ter oprichting van een internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992;

3. "fonds van 1992" het internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie van 1992, dat bij het fondsverdrag van 1992 is ingesteld;

4. "verdragsluitende staat" een staat die partij bij dit Protocol is, tenzij anders vermeld;

5. wanneer in dit Protocol naar bepalingen van het fondsverdrag van 1992 wordt verwezen, wordt onder "fonds" in dat verdrag verstaan "aanvullend fonds", tenzij anders vermeld;

6. "schip", "persoon", "eigenaar", "olie", "schade door verontreiniging", "preventieve maatregelen" en "voorval" hebben dezelfde betekenis als in artikel I van het aansprakelijkheidsverdrag van 1992;

7. "bijdragende olie", "rekeneenheid", "ton", "borg" en "terminalinstallatie" hebben dezelfde betekenis als in artikel 1 van het fondsverdrag van 1992, tenzij anders vermeld;

8. "geldige vordering" een vordering die door het fonds van 1992 is erkend of ontvankelijk is verklaard door een beslissing van een bevoegde rechtbank die voor het fonds van 1992 verbindend is en waartegen geen gewoon rechtsmiddel meer openstaat, en die volledig zou zijn vergoed indien het in artikel 4, lid 4, van het fondsverdrag van 1992 vastgestelde plafond niet op dat voorval zou zijn toegepast;

9. "algemene vergadering" de algemene vergadering van het internationaal aanvullend fonds voor vergoeding van verontreiniging door olie van 2003, tenzij anders vermeld;

10. "organisatie" de Internationale Maritieme Organisatie;

11. "secretaris-generaal" de secretaris-generaal van de organisatie.

Artikel 2

1. Hierbij wordt een internationaal aanvullend fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging, te noemen "het internationaal aanvullend fonds voor vergoeding van verontreiniging door olie van 2003" (hierna "het aanvullend fonds"), ingesteld.

2. Het aanvullend fonds wordt in elke verdragsluitende staat erkend als een rechtspersoon die ingevolge de wetgeving van die staat bevoegd is rechten en verplichtingen te aanvaarden en partij te zijn bij gedingen voor de rechtbanken van die staat. Elke verdragsluitende staat erkent de directeur van het aanvullend fonds als wettelijk vertegenwoordiger van het aanvullend fonds.

Artikel 3

Dit Protocol is uitsluitend van toepassing op:

a) schade door verontreiniging veroorzaakt:

i) op het grondgebied, de territoriale zee daaronder begrepen, van een verdragsluitende staat, en

ii) binnen de exclusieve economische zone van een verdragsluitende staat, vastgesteld overeenkomstig het internationale recht of, indien een verdrag sluitende staat een dergelijke zone niet heeft vastgesteld, binnen een gebied buiten en grenzend aan de territoriale zee van die staat, door die staat vastgesteld overeenkomstig het internationale recht en zich niet verder uitstrekkend dan 200 zeemijl van de basislijnen waarvandaan de breedte van zijn territoriale zee wordt gemeten;

b) preventieve maatregelen, waar ook genomen, ter voorkoming of ter beperking van zodanige schade.

Aanvullende schadevergoeding Artikel 4

1. Het aanvullend fonds betaalt schadevergoeding aan iedere persoon die schade door verontreiniging heeft geleden, indien deze persoon geen volledige en toereikende vergoeding voor een geldige vordering voor zodanige schade op grond van het fondsverdrag van 1992 heeft kunnen verkrijgen, omdat de totale schade de maximumvergoeding, als vastgesteld in artikel 4, lid 4, van het fondsverdrag van 1992 per voorval, overschrijdt of dreigt te overschrijden.

2 a) Het totale schadevergoedingsbedrag dat krachtens dit artikel door het aanvullend fonds moet worden betaald, is per voorval zodanig beperkt dat de som van dit bedrag en het schadevergoedingsbedrag dat krachtens het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 en het fondsverdrag van 1992 werkelijk wordt uitbetaald, binnen het toepassingsgebied van dit Protocol niet meer bedraagt dan 750 miljoen rekeneenheden.

b) Het in lid 2, onder a), vermelde bedrag van 750 miljoen rekeneenheden wordt in de nationale munteenheid omgezet op basis van de waarde van die munteenheid ten opzichte van het bijzondere trekkingsrecht op de datum die de algemene vergadering van het fonds van 1992 vaststelt voor de omrekening van het maximumbedrag dat krachtens het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 en het fondsverdrag van 1992 moet worden betaald.

3. Wanneer het bedrag van geldige vorderingen ten aanzien van het aanvullend fonds het totale bedrag dat ingevolge lid 2 aan vergoeding moet worden betaald, te boven gaat, wordt het beschikbare bedrag zodanig verdeeld dat de verhouding tussen een geldige vordering en het door de schuldeiser krachtens dit Protocol werkelijk ontvangen vergoedingsbedrag voor alle schuldeisers hetzelfde is.

4. Het aanvullend fonds betaalt schadevergoeding voor geldige vorderingen als omschreven in artikel 1, punt 8, en alleen voor die vorderingen.

Artikel 5

Het aanvullend fonds betaalt schadevergoeding, wanneer de algemene vergadering van het fonds van 1992 van oordeel is dat de totaliteit van de geldige vorderingen het totale vergoedingsbedrag dat krachtens artikel 4, lid 4, van het fondsverdrag van 1992 beschikbaar is, overschrijdt of dreigt te overschrijden en de algemene vergadering van het fonds van 1992 bijgevolg voorlopig of definitief heeft besloten dat slechts een gedeelte van elke geldige vordering zal worden vergoed. De algemene vergadering van het aanvullend fonds beslist dan of en in welke mate het aanvullend fonds het gedeelte van de geldige vorderingen zal betalen dat niet is vergoed op grond van het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 en het fondsverdrag van 1992.

Artikel 6

1. Onverminderd artikel 15, leden 2 en 3, vervalt het recht op vergoeding uit het aanvullend fonds alleen indien het recht op vergoeding uit het fonds van 1992 krachtens artikel 6 van het fondsverdrag van 1992 vervalt.

2. Een vordering tegen het fonds van 1992 wordt beschouwd als een vordering van dezelfde eiser tegen het aanvullend fonds.

Artikel 7

1. De bepalingen van artikel 7, leden 1, 2, 4, 5 en 6, van het fondsverdrag van 1992 zijn van toepassing op vorderingen tot schadevergoeding die krachtens artikel 4, lid 1, van dit Protocol tegen het aanvullend fonds zijn ingesteld.

2. Indien een vordering tot vergoeding voor schade door verontreiniging tegen de eigenaar van een schip of zijn borg bij een op grond van artikel IX van het aanspra kelijkheidsverdrag van 1992 bevoegde rechter is ingesteld, heeft deze rechter uitsluitende rechtsbevoegdheid over alle vorderingen tot schadevergoeding met betrekking tot hetzelfde schadegeval die tegen het aanvullend fonds zijn ingesteld overeenkomstig het bepaalde in artikel 4 van dit Protocol. Indien echter een vordering tot vergoeding voor schade door verontreiniging krachtens het aansprake lijkheidsverdrag van 1992 is ingesteld bij een rechter in een staat die partij is bij het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 maar niet bij dit Protocol, wordt de vordering tegen het aanvullend fonds krachtens artikel 4 van dit Protocol, naar keuze van de eiser, ingesteld bij een rechter van de staat waar de hoofdzetel van het aanvullend fonds is gevestigd of bij een op grond van artikel IX van het aansprakelijkheids verdrag van 1992 bevoegde rechter van een staat die partij is bij dit Protocol.

3. Ongeacht lid 1, wordt, indien een vordering tot vergoeding voor schade door verontreiniging tegen het fonds van 1992 is ingesteld bij een rechter in een staat die partij is bij het fondsverdrag van 1992 maar niet bij dit Protocol, een daarmee samenhangende vordering tegen het aanvullend fonds, naar keuze van de eiser, ingesteld bij een rechter van de staat waar de hoofdzetel van het aanvullend fonds is gevestigd of bij een op grond van lid 1 bevoegde rechter van een verdragsluitende staat.

Artikel 8

1. Onverminderd de besluiten betreffende de in artikel 4, lid 3, van dit Protocol bedoelde verdeling, worden beslissingen van een uit hoofde van artikel 7 van dit Protocol bevoegde rechter ten aanzien van het aanvullend fonds die voor tenuitvoer legging vatbaar zijn in de staat waar zij zijn gegeven, en waartegen geen gewoon rechtsmiddel meer openstaat, in elke verdragsluitende staat erkend en voor tenuitvoerlegging vatbaar op dezelfde voorwaarden als voorgeschreven in artikel X van het aansprakelijkheidsverdrag van 1992.

2. Een verdragsluitende staat kan andere regels voor de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen toepassen, mits deze waarborgen dat de beslissingen ten minste in dezelfde mate als overeenkomstig lid 1 erkend en ten uitvoer gelegd worden.

Artikel 9

1. Het aanvullend fonds treedt voor elk bedrag dat het aan vergoeding voor schade door verontreiniging in overeenstemming met artikel 4, lid 1, van dit Protocol heeft betaald, bij wege van subrogatie in de rechten die de persoon wiens schade aldus is vergoed, op grond van het aansprakelijkheidsverdrag van 1992 kan doen gelden ten aanzien van de eigenaar of zijn borg.

2. Het aanvullend fonds treedt bij wege van subrogatie in de rechten die de door dit fonds vergoede persoon op grond van het fondsverdrag van 1992 kan doen gelden ten aanzien van het fonds van 1992.

3. Niets in dit Protocol tast enig recht van verhaal of subrogatie aan dat het aanvullend fonds kan doen gelden ten aanzien van andere dan de in de voorgaande leden bedoelde personen. In elk geval is het recht dat het aanvullend fonds bij wege van subrogatie ten aanzien van dergelijke personen heeft, ten minste gelijkwaardig aan dat van een verzekeraar van de persoon aan wie de schadevergoeding is betaald.

4. Onverminderd enig ander recht van subrogatie of verhaal op het aanvullend fonds treedt een verdragsluitende staat, of een orgaan daarvan, die vergoeding voor schade door verontreiniging heeft betaald overeenkomstig de bepalingen van de wet van die staat, bij wege van subrogatie in de rechten die de persoon wiens schade aldus is vergoed, op grond van dit Protocol zou hebben gehad.

Bijdragen Artikel 10

1. Jaarlijkse bijdragen aan het aanvullend fonds worden ten aanzien van elke verdragsluitende staat gedaan door iedere persoon die in het in artikel 11, lid 2, onder a) of b), bedoelde kalenderjaar een totale hoeveelheid van meer dan 150.000 ton heeft ontvangen:

a) in de havens of terminalinstallaties op het grondgebied van die staat, aan bijdragende olie welke over zee is aangevoerd naar die havens of terminalinstallaties en

b) in installaties op het grondgebied van die verdragsluitende staat, aan bijdragende olie welke over zee is vervoerd en gelost in een haven of terminalinstallatie van een niet-verdragsluitende staat, met dien verstande dat de bijdragende olie in het kader van dit punt slechts in aanmerking wordt genomen bij de eerste ontvangst in een verdragsluitende staat na het lossen in die niet-verdragsluitende staat.

2. De bepalingen van artikel 10, lid 2, van het fondsverdrag van 1992 zijn van toepassing op de verplichting om bijdragen aan het aanvullend fonds te betalen.

Artikel 11

1. Teneinde het bedrag van de eventueel verschuldigde jaarlijkse bijdragen te bepalen en rekening houdend met de noodzaak steeds voldoende middelen beschikbaar te hebben, maakt de algemene vergadering voor elk kalenderjaar een raming in de vorm van een begroting van:

i) uitgaven

a) kosten en uitgaven voor de administratie van het aanvullend fonds in het betreffende jaar en tekorten die voortvloeien uit verrichtingen in de voorgaande jaren;

b) door het aanvullend fonds in het betreffende jaar te verrichten betalingen in verband met vorderingen tegen het aanvullend fonds op grond van artikel 4, met inbegrip van aflossingen op leningen die het aanvullend fonds heeft opgenomen om die vorderingen te kunnen betalen;

ii) inkomsten

a) overschotten uit verrichtingen in de voorgaande jaren, met inbegrip van eventuele renten;

b) jaarlijkse bijdragen die nodig kunnen zijn voor een sluitende begroting;

c) andere inkomsten.

2. De algemene vergadering beslist welk totaalbedrag aan jaarlijkse bijdragen wordt geheven. Op basis van die beslissing berekent de directeur van het aanvullend fonds, ten aanzien van elke verdragsluitende staat, voor elke in artikel 10 bedoelde persoon, het bedrag van de jaarlijkse bijdrage van die persoon:

a) voor zover de bijdrage bestemd is voor in lid 1, onder i), a) bedoelde betalingen, uitgaande van een vast bedrag per ton bijdragende olie die de betrokken persoon in de betreffende staat heeft ontvangen in het voorgaande kalenderjaar en

b) voor zover de bijdrage bestemd is voor in lid 1, onder i), b) bedoelde betalingen, uitgaande van een vast bedrag per ton bijdragende olie die de betrokken persoon heeft ontvangen in het kalenderjaar dat voorafgaat aan dat waarin het voorval in kwestie zich heeft voorgedaan, mits die staat partij bij dit Protocol was op de datum van het voorval.

3. De in lid 2 bedoelde bedragen worden verkregen door het totaal van de verschuldigde bijdragen te delen door de totale hoeveelheid bijdragende olie die in het betreffende jaar in alle verdragsluitende staten is ontvangen.

4. De jaarlijkse bijdrage is verschuldigd op de datum die in het reglement van orde van het aanvullend fonds is vastgesteld. De algemene vergadering kan een andere datum van betaling vaststellen.

5. De algemene vergadering kan, op voorwaarden die in het financieel reglement van het aanvullend fonds worden vastgesteld, besluiten geld over te boeken van fondsen die overeenkomstig lid 2a) zijn ontvangen naar fondsen die overeenkomstig lid 2b) zijn ontvangen en omgekeerd.

Artikel 12

1. De bepalingen van artikel 13 van het fondsverdrag van 1992 zijn van toepassing op bijdragen aan het aanvullend fonds.

2. Een verdragsluitende staat kan zelf de verplichting op zich nemen bijdragen aan het aanvullend fonds te betalen overeenkomstig de procedure van artikel 14 van het fondsverdrag van 1992.

Artikel 13

1. Verdragsluitende staten verstrekken de directeur van het aanvullend fonds informatie over olieontvangsten overeenkomstig artikel 15 van het fondsverdrag van 1992, met dien verstande echter dat mededelingen die aan de directeur van het fonds van 1992 overeenkomstig artikel 15, lid 2, van het fondsverdrag van 1992 zijn gedaan, worden geacht ook overeenkomstig dit Protocol te zijn gedaan.

2. Wanneer een verdragsluitende staat niet aan zijn verplichtingen voldoet om de in lid 1 bedoelde informatie te verstrekken en dit tot een financieel verlies voor het aanvullend fonds leidt, is die verdragsluitende staat gehouden het aanvullend fonds hiervoor schadeloos te stellen. De algemene vergadering bepaalt, na aanbeveling van de directeur van het aanvullend fonds, of die schadeloosstelling invorderbaar is bij die verdragsluitende staat.

Artikel 14

1. Ongeacht artikel 10 wordt voor de doeleinden van dit Protocol uitgegaan van een minimumontvangst van 1 miljoen ton bijdragende olie in elke verdragsluitende staat.

2. Wanneer de totaliteit van de in een verdragsluitende staat ontvangen bijdragende olie minder dan 1 miljoen ton bedraagt, neemt de verdragsluitende staat de verplichtingen over die op grond van dit Protocol zouden rusten op personen die gehouden zijn aan het aanvullend fonds bij te dragen voor olie die op het grondgebied van die staat is ontvangen, voorzover geen aansprakelijke persoon bestaat voor de totale ontvangen hoeveelheid olie.

Artikel 15

1. Indien in een verdragsluitende staat geen enkele persoon aan de voorwaarden van artikel 10 voldoet, stelt de verdragsluitende staat voor de doeleinden van dit Protocol de directeur van het aanvullend fonds daarvan in kennis.

2. Door het aanvullend fonds wordt geen vergoeding betaald voor schade door verontreiniging binnen het grondgebied, de territoriale zee, de exclusieve economische zone of het overeenkomstig artikel 3, onder a)ii), van dit Protocol vastgestelde gebied van een verdragsluitende staat voor een bepaald voorval of voor preventieve maatregelen die waar dan ook zijn genomen om die schade te voorkomen of te beperken, zolang niet is voldaan aan de verplichting om aan de directeur van het aanvullend fonds de in artikel 13, lid 1, en lid 1 van dit artikel bedoelde informatie te verstrekken met betrekking tot die verdragsluitende staat voor alle jaren die voorafgaan aan dat voorval.

De algemene vergadering stelt in het reglement van orde vast in welke omstandigheden een verdragsluitende staat wordt geacht zijn verplichtingen niet te zijn nagekomen.

3. Wanneer de vergoeding tijdelijk is geweigerd in overeenstemming met het bepaalde in lid 2, wordt zij voor dat voorval definitief geweigerd, indien aan de verplichting om aan de directeur van het aanvullend fonds de in artikel 13, lid 1, en lid 1 van dit artikel bedoelde informatie te verstrekken niet wordt voldaan binnen één jaar nadat de directeur van het aanvullend fonds de verdragsluitende staat in kennis heeft gesteld van deze nalatigheid.

4. Betalingen van aan het aanvullend fonds verschuldigde bijdragen worden in mindering gebracht op vergoedingen die aan de schuldenaar of diens lasthebbers zijn verschuldigd.

Organisatie en administratie Artikel 16

1. Het aanvullend fonds heeft een algemene vergadering en een secretariaat dat onder leiding van een directeur staat.

2. De artikelen 17 tot en met 20 en 28 tot en met 33 van het fondsverdrag van 1992 zijn van toepassing op de algemene vergadering, het secretariaat en de directeur van het aanvullend fonds.

3. Artikel 34 van het fondsverdrag van 1992 is van toepassing op het aanvullend fonds.

Artikel 17

1. Het secretariaat van het fonds van 1992 onder leiding van de directeur van het fonds van 1992 kan eveneens als secretariaat en directeur van het aanvullend fonds fungeren.

2. Indien overeenkomstig lid 1 het secretariaat en de directeur van het fonds van 1992 tevens als secretariaat en directeur van het aanvullend fonds fungeren, wordt het aanvullend fonds in gevallen van belangenconflict tussen het fonds van 1992 en het aanvullend fonds vertegenwoordigd door de voorzitter van de algemene vergadering.

3. De directeur van het aanvullend fonds en de door de directeur van het aanvullend fonds aangestelde personeelsleden en deskundigen die hun taken overeenkomstig dit Protocol en het fondsverdrag van 1992 verrichten, worden niet geacht de bepalingen van artikel 30 van het fondsverdrag van 1992, zoals toegepast door artikel 16, lid 2, van dit Protocol, te overtreden, voor zover zij hun taken in overeenstemming met dit artikel vervullen.

4. De algemene vergadering streeft ernaar geen besluiten te nemen die onverenigbaar zijn met door de algemene vergadering van het fonds van 1992 genomen besluiten. Indien met betrekking tot gemeenschappelijke administratieve kwesties menings verschillen rijzen, tracht de algemene vergadering een consensus met de algemene vergadering van het fonds van 1992 te bereiken in een geest van onderlinge samenwerking en met de gemeenschappelijke doelstellingen van beide organisaties voor ogen.

5. Het aanvullend fonds betaalt het fonds van 1992 alle kosten en uitgaven terug in verband met administratieve diensten die het fonds van 1992 namens het aanvullend fonds heeft verricht.

Artikel 18 Overgangsbepalingen

1. Onverminderd lid 4, mag het totaalbedrag van de jaarlijkse bijdragen die moeten worden betaald voor bijdragende olie die gedurende een kalenderjaar in een enkele verdragsluitende staat is ontvangen, niet meer bedragen dan 20% van het totaal bedrag van de jaarlijkse bijdragen die op grond van dit Protocol voor dat kalenderjaar zijn betaald.

2. Indien de toepassing van de bepalingen in artikel 11, leden 2 en 3, ertoe leidt dat het totaalbedrag van de bijdragen die in een bepaald kalenderjaar in een enkele verdragsluitende staat moeten worden betaald, meer dan 20% van de totale jaarlijkse bijdragen beloopt, worden de in die staat te betalen bijdragen pro rato verminderd, zodat de totaliteit van de bijdragen gelijk is aan 20% van de totale jaarlijkse bijdragen aan het aanvullend fonds voor dat jaar.

3. Indien de bijdragen die personen in een bepaalde verdragsluitende staat moeten betalen overeenkomstig lid 2 worden verminderd, worden de bijdragen die personen in alle andere verdragsluitende staten moeten betalen pro rato verhoogd, zodat het totale bedrag van de bijdragen die moeten worden betaald door alle personen die aan het aanvullende fonds moeten bijdragen voor het kalenderjaar in kwestie het door de algemene vergadering vastgestelde totaalbedrag van de bijdragen bereiken.

4. De bepalingen in de leden 1 tot en met 3 blijven van kracht totdat de totale hoeveelheid bijdragende olie die in een kalenderjaar in alle verdragsluitende staten, inclusief de in artikel 14, lid 1, bedoelde hoeveelheden, 1 miljard ton heeft bereikt of, indien zulks zich eerder voordoet, totdat een periode van 10 jaar na de datum van inwerkingtreding van dit Protocol is verstreken.

Slotbepalingen Artikel 19 Ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring en toetreding

1. Dit Protocol staat van 31 juli 2003 tot en met 30 juli 2004 te Londen open voor ondertekening.

2. Staten kunnen het feit dat zij ermee instemmen door dit Protocol te worden gebonden tot uitdrukking brengen door:

a) ondertekening zonder voorbehoud ten aanzien van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring; of

b) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring; of

c) toetreding.

3. Alleen staten die partij zijn bij het fondsverdrag van 1992, kunnen partij bij dit Protocol worden.

4. Bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding geschiedt door nederlegging van een daartoe strekkende akte bij de secretaris-generaal.

Artikel 20 Gegevens over bijdragende olie

Voordat dit Protocol voor een staat in werking treedt, deelt die staat, bij de ondertekening van dit Protocol overeenkomstig artikel 19, lid 2, onder a), of bij de nederlegging van een in artikel 19, lid 4, van dit Protocol bedoelde akte, en daarna jaarlijks op een door de secretaris-generaal te bepalen tijdstip, de secretaris-generaal de naam en het adres mede van elke persoon die voor die staat ingevolge artikel 10 gehouden is bij te dragen aan het aanvullend fonds alsmede gegevens betreffende de relevante hoeveelheden bijdragende olie die elke persoon op het grondgebied van die staat in het voorafgaande kalenderjaar heeft ontvangen.

Artikel 21 Inwerkingtreding

1. Dit Protocol treedt in werking drie maanden na de datum waarop aan de volgende vereisten is voldaan:

a) ten minste acht staten hebben het Protocol zonder voorbehoud ten aanzien van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring ondertekend of bij de secretaris-generaal een akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding nedergelegd; en

b) de secretaris-generaal heeft van de directeur van het fonds van 1992 mededeling ontvangen dat de personen die op grond van artikel 10 gehouden zijn bij te dragen, gedurende het voorgaande kalenderjaar in totaal een hoeveelheid van ten minste 450 miljoen ton bijdragende olie, inclusief de in artikel 14, lid 1, bedoelde hoeveelheden, hebben ontvangen.

2. Voor elke staat die dit Protocol zonder voorbehoud ten aanzien van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring ondertekent of die dit Protocol bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt, nadat aan de voorwaarden van lid 1 voor de inwerking treding is voldaan, treedt het Protocol in werking drie maanden na de datum van nederlegging van de geëigende akte door die staat.

3. Ongeacht leden 1 en 2, treedt dit Protocol voor een staat pas in werking, nadat het fondsverdrag van 1992 voor die staat in werking is getreden.

Artikel 22 Eerste zitting van de algemene vergadering

De secretaris-generaal roept de eerste zitting van de algemene vergadering bijeen. Deze zitting vindt plaats zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding van dit Protocol en in elk geval uiterlijk dertig dagen na die inwerkingtreding.

Artikel 23 Herziening en wijziging

1. De organisatie kan een conferentie tot herziening of wijziging van dit Protocol bijeenroepen.

2. De organisatie roept een conferentie van verdragsluitende staten tot herziening of wijziging van dit Protocol bijeen op verzoek van ten minste een derde van alle verdragsluitende staten.

Artikel 24 Wijziging van de vergoedingslimiet

1. Op verzoek van ten minste een vierde van de verdragsluitende staten worden voorstellen tot wijziging van de in artikel 4, lid 2, onder a), bepaalde limiet van het vergoedingsbedrag door de secretaris-generaal aan alle leden van de organisatie en aan alle verdragsluitende staten toegezonden.

2. Elke zoals hierboven aangegeven voorgestelde en toegezonden wijziging wordt voorgelegd aan de juridische commissie van de organisatie, opdat deze de wijziging ten minste zes maanden na de datum van toezending bestudeert.

3. Alle staten die partij zijn bij dit Protocol, ongeacht of zij lid zijn van de organisatie, zijn gerechtigd deel te nemen aan de werkzaamheden van de juridische commissie ter bestudering en aanneming van wijzigingen.

4. Wijzigingen worden aangenomen met een twee derde meerderheid van de verdrag sluitende staten die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen in de juridische commissie, die is uitgebreid overeenkomstig lid 3, mits ten minste de helft van de verdrag sluitende staten aanwezig is op het tijdstip van de stemming.

5. Wanneer de juridische commissie een voorstel tot wijziging van de limiet bespreekt, houdt zij rekening met de ervaring opgedaan bij voorvallen en in het bijzonder het bedrag van de daaruit voortvloeiende schade en met wijzigingen in muntwaarden.

6a) Er mag geen wijziging van de limiet ingevolge dit artikel in overweging worden genomen voor de datum van inwerkingtreding van dit Protocol en evenmin binnen drie jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van een voorgaande wijziging ingevolge dit artikel.

b) De limiet mag niet zodanig worden verhoogd dat een bedrag wordt overschreden dat overeenkomt met de in dit Protocol vastgestelde limiet, verhoogd met zes procent per jaar, berekend op samengestelde basis vanaf de datum waarop dit Protocol voor ondertekening werd opengesteld tot de datum waarop het besluit van de juridische commissie in werking treedt.

c) De limiet mag niet zodanig worden verhoogd dat een bedrag wordt overschreden dat overeenkomt met de in dit Protocol vastgestelde limiet, vermenigvuldigd met drie.

7. Elke overeenkomstig lid 4 aangenomen wijziging wordt door de organisatie aan alle verdragsluitende staten ter kennis gebracht. De wijziging wordt geacht te zijn aanvaard aan het einde van een tijdvak van twaalf maanden na de datum van kennis geving, tenzij binnen dat tijdvak ten minste een vierde van de staten die verdrag sluitende staten waren op het tijdstip van de aanneming van de wijziging door de juridische commissie, aan de organisatie hebben meegedeeld dat zij de wijziging niet aanvaarden, in welk geval de wijziging is verworpen en deze niet van kracht wordt.

8. Een wijziging die wordt geacht te zijn aanvaard overeenkomstig lid 7, treedt in werking twaalf maanden na aanvaarding daarvan.

9. Alle verdragsluitende staten zijn door de wijziging gebonden, tenzij zij ten minste zes maanden voordat de wijziging in werking treedt dit Protocol opzeggen overeenkomstig artikel 26, leden 1 en 2. De opzegging wordt van kracht wanneer de wijziging van kracht wordt.

10. Wanneer een wijziging door de juridische commissie is aangenomen, maar het tijdvak van twaalf maanden voor de aanvaarding ervan nog niet is verstreken, is een staat die gedurende dat tijdvak een verdragsluitende staat wordt, door de wijziging gebonden indien deze van kracht wordt. Een staat die na dat tijdvak een verdrag sluitende staat wordt, is gebonden door een wijziging die overeenkomstig lid 7 is aanvaard. In de in dit lid bedoelde gevallen wordt een staat gebonden door een wijziging, wanneer deze wijziging van kracht wordt of wanneer dit Protocol voor die staat in werking treedt, indien deze datum later valt.

Artikel 25 Protocollen bij het fondsverdrag van 1992

1. Indien de in het fondsverdrag van 1992 vastgestelde limieten zijn verhoogd door een protocol bij dat verdrag, mag de in artikel 4, lid 2, onder a), vastgestelde limiet met hetzelfde bedrag worden verhoogd door middel van de procedure van artikel 24. De bepalingen van artikel 24, lid 6, zijn in die gevallen niet van toepassing.

2. Indien de in lid 1 bedoelde procedure is toegepast, worden verdere wijzigingen van de in artikel 4, lid 2, vastgestelde limiet door toepassing van de procedure van artikel 24, voor de doeleinden van artikel 24, lid 6, onder b) en c), berekend op basis van de nieuwe overeenkomstig lid 1 verhoogde limiet.

Artikel 26 Opzegging

1. Een verdragsluitende staat kan dit Protocol na de datum waarop het voor die verdragsluitende staat in werking is getreden, te allen tijde opzeggen.

2. Opzegging geschiedt door nederlegging van een akte van opzegging bij de secretaris-generaal.

3. Een opzegging wordt van kracht twaalf maanden na de nederlegging van de akte van opzegging bij de secretaris-generaal of na een langere termijn wanneer zulks in de akte is bepaald.

4. Opzegging van het fondsverdrag van 1992 wordt beschouwd als een opzegging van dit Protocol. Deze opzegging wordt van kracht op de datum waarop de opzegging van het Protocol van 1992 tot wijziging van het fondsverdrag van 1971 van kracht wordt overeenkomstig artikel 34 van dat Protocol.

5. Niettegenstaande een opzegging van het onderhavige Protocol ingevolge dit artikel door een verdragsluitende staat, blijven de bepalingen van dit Protocol die verband houden met de verplichtingen om op grond van artikel 11, lid 2, onder b), bij te dragen aan het aanvullend fonds voor een voorval dat zich heeft voorgedaan voor de opzegging van kracht wordt, van toepassing.

Artikel 27 Buitengewone zittingen van de algemene vergadering

1. Iedere verdragsluitende staat kan binnen negentig dagen na de nederlegging van een akte van opzegging die naar zijn mening een aanzienlijke stijging van de bijdragen voor de overblijvende verdragsluitende staten ten gevolge zal hebben, de directeur van het aanvullend fonds verzoeken een buitengewone zitting van de algemene vergadering bijeen te roepen. Uiterlijk zestig dagen na ontvangst van het verzoek roept de directeur van het aanvullend fonds de algemene vergadering bijeen.

2. De directeur van het aanvullend fonds kan op eigen initiatief een buitengewone zitting van de algemene vergadering bijeenroepen binnen zestig dagen na de nederlegging van een akte van opzegging, indien hij van mening is dat deze opzegging zal leiden tot een aanzienlijke stijging van de bijdragen voor de overblijvende verdragsluitende staten.

3. Indien de algemene vergadering in een buitengewone zitting, bijeengeroepen overeenkomstig lid 1 of 2, besluit dat de opzegging zal leiden tot een aanzienlijke stijging van de bijdragen voor de overblijvende verdragsluitende staten, kan ieder van deze staten, uiterlijk honderdtwintig dagen voor de datum waarop de opzegging van kracht wordt, dit Protocol opzeggen met ingang van dezelfde datum.

Artikel 28 Beëindiging

1. Dit Protocol houdt op van kracht te zijn op de datum waarop het aantal verdrag sluitende staten minder dan zeven wordt of de totale hoeveelheid bijdragende olie die in de overblijvende verdragsluitende staten is ontvangen, inclusief de in artikel 14, lid 1, bedoelde hoeveelheden, minder dan 350 miljoen ton bedraagt, naargelang welke datum eerder valt.

2. De staten die door dit Protocol zijn gebonden op de dag voorafgaand aan die waarop het ophoudt van kracht te zijn, stellen het aanvullend fonds in staat zijn functies, als beschreven in artikel 29, uit te oefenen en blijven slechts voor dat doel door dit Protocol gebonden.

Artikel 29 Vereffening van het aanvullend fonds

1. Indien dit Protocol ophoudt van kracht te zijn, is het aanvullend fonds niettemin:

a) gehouden zijn verplichtingen na te komen ten aanzien van een voorval dat zich heeft voorgedaan voordat het Protocol ophield van kracht te zijn;

b) gerechtigd zijn rechten op bijdragen uit te oefenen in zoverre deze bijdragen noodzakelijk zijn om te voldoen aan de verplichtingen ingevolge dit lid, onder a), met inbegrip van de daartoe noodzakelijke uitgaven ten behoeve van het beheer van het aanvullend fonds.

2. De algemene vergadering neemt alle passende maatregelen voor de vereffening van het aanvullend fonds, met inbegrip van een billijke verdeling van eventueel over blijvende activa onder de personen die aan het aanvullend fonds hebben bijgedragen.

3. Voor de doeleinden van dit artikel blijft het aanvullend fonds een rechtspersoon.

Artikel 30 Depositaris

1. Dit Protocol en alle ingevolge artikel 24 aangenomen wijzigingen worden nedergelegd bij de secretaris-generaal.

2. De secretaris-generaal:

a) stelt alle staten die dit Protocol hebben ondertekend of ertoe zijn toegetreden, in kennis van:

i) elke nieuwe ondertekening of nederlegging van een akte en de datum daarvan;

ii) de datum van inwerkingtreding van dit Protocol;

iii) alle voorstellen tot wijziging van de limiet van het vergoedingsbedrag die zijn gedaan overeenkomstig artikel 24, lid 1;

iv) alle wijzigingen die zijn aangenomen overeenkomstig artikel 24, lid 4;

v) alle wijzigingen die ingevolge artikel 24, lid 7, worden geacht te zijn aanvaard en de datum waarop de wijziging in werking treedt overeenkomstig de leden 8 en 9 van dat artikel;

vi) de nederlegging van elke akte van opzegging van dit Protocol, de datum van nederlegging en de datum waarop de opzegging van kracht wordt;

vii) alle mededelingen die ingevolge een artikel van dit Protocol zijn vereist;

b) zendt voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Protocol toe aan alle staten die het hebben ondertekend en aan alle staten die ertoe toetreden.

3. Zodra dit Protocol in werking treedt, wordt de tekst daarvan door de secretaris-generaal toegezonden aan het secretariaat van de Verenigde Naties ter registratie en publicatie overeenkomstig artikel 102 van het Handvest van de Verenigde Naties.

Artikel 31 Talen

Dit Protocol is opgesteld in een enkel oorspronkelijk exemplaar in de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.

GEDAAN TE LONDEN, de zestiende mei tweeduizenddrie.

TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd door hun respectieve regeringen, dit Protocol hebben ondertekend.

BIJLAGE 2

PROTOCOL VAN 1992 TOT WIJZIGING VAN HET INTERNATIONAAL VERDRAG INZAKE DE WETTELIJKE AANSPRAKELIJKHEID VOOR SCHADE DOOR VERONTREINIGING DOOR OLIE, 1969

DE PARTIJEN BIJ DIT PROTOCOL,

Bestudeerd hebbend het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1969, en het daarbij behorende Protocol van 1984,

Vastgesteld hebbend dat het Protocol van 1984 bij dat Verdrag, waarbij wordt voorzien in een ruimere werkingssfeer van het Verdrag en in een verhoging van de vergoeding, niet in werking is getreden,

Het belang bevestigend van de handhaving van de levensvatbaarheid van het internationale stelsel van aansprakelijkheid voor verontreiniging door olie en van vergoeding van schade,

Zich bewust van de noodzaak de zo spoedig mogelijke inwerkingtreding van de inhoud van het Protocol van 1984 te verzekeren,

Erkennend dat er bijzondere bepalingen nodig zijn in verband met de invoering van overeenkomstige wijzigingen van het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1971,

Zijn het volgende overeengekomen:

Artikel 1

Het Verdrag dat door de bepalingen van dit Protocol wordt gewijzigd is het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1969, hierna te noemen het "Aansprakelijkheidsverdrag, 1969". Ten aanzien van Staten die Partij zijn bij het Protocol van 1976 bij het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt hiermee bedoeld het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dat Protocol.

Artikel 2

Artikel I van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

1. Het eerste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

1. wordt onder "schip" verstaan: alle zeeschepen en andere zeegaande vaartuigen, van welk type ook, gebouwd of aangepast voor het vervoer van olie in bulk als lading, met dien verstande dat een schip dat olie en andere soorten lading kan vervoeren alleen als een schip wordt beschouwd, wanneer het daadwerkelijk olie in bulk als lading vervoert en tijdens iedere reis na een zodanig vervoer, tenzij wordt aangetoond dat het geen residuen van zulk vervoer van olie in bulk aan boord heeft.'

2. Het vijfde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

5. wordt onder "olie" verstaan: alle persistente uit koolwaterstoffen bestaande minerale oliën, zoals ruwe olie, stookolie, zware dieselolie en smeerolie, vervoerd aan boord van een schip als lading of in de bunkers van het schip.'

3. Het zesde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

6. wordt onder "schade door verontreiniging" verstaan:

(a) verlies of schade buiten het schip veroorzaakt door bevuiling ten gevolge van het ontsnappen of doen wegvloeien van olie uit het schip, waar zulk ontsnappen of doen wegvloeien ook mag plaatsvinden, met dien verstande dat vergoeding voor andere schade aan het milieu dan winstderving ten gevolge van deze schade wordt beperkt tot de kosten van redelijke maatregelen tot herstel die daadwerkelijk worden ondernomen of zullen worden ondernomen.

(b) de kosten van preventieve maatregelen alsmede verlies of schade veroorzaakt door die maatregelen;'

4. Het achtste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

8. wordt onder "voorval" verstaan: elk feit of elke opeenvolging van feiten met dezelfde oorzaak, waardoor schade door verontreiniging wordt veroorzaakt, of waardoor een ernstige en onmiddellijke dreiging ontstaat dat zulk een schade zal worden veroorzaakt.'

5. Het negende lid wordt vervangen door de volgende tekst:

9. wordt onder "Organisatie" verstaan: de Internationale Maritieme Organisatie.'

6. Na het negende lid wordt een nieuw lid ingevoegd, dat als volgt luidt:

10. wordt onder het "Aansprakelijkheidsverdrag, 1969" verstaan: het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door, olie, 1969. Voor Partijen bij het Protocol van 1976 bij dit Verdrag, wordt met deze term bedoeld het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dat Protocol.'

Artikel 3

Artikel II van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt vervangen door de volgende tekst:

Dit Verdrag is uitsluitend van toepassing op:

(a) schade door verontreiniging veroorzaakt:

(i) op het grondgebied, de territoriale zee daaronder begrepen, van een Verdragsluitende Staat, en

(ii) binnen de exclusieve economische zone van een Verdragsluitende Staat, vastgesteld overeenkomstig het internationale recht, of, indien een Verdragsluitende Staat een zodanige zone niet heeft vastgesteld, binnen een gebied buiten en grenzend aan de territoriale zee van die Staat, door die Staat vastgesteld overeenkomstig het internationale recht en dat zich niet verder uitstrekt dan 200 zeemijl van de basislijnen waarvan de breedte van zijn territoriale zee wordt gemeten;

(b) preventieve maatregelen, waar ook genomen, ter voorkoming of ter beperking van zodanige schade.'

Artikel 4

Artikel III van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

1. Het eerste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

1. De eigenaar van het schip op het tijdstip van het voorval, of, zo het voorval bestaat uit een opeenvolging van feiten, op het tijdstip van het eerste feit, is, behoudens het bepaalde in het tweede en het derde lid van dit artikel, aansprakelijk voor schade door verontreiniging, veroorzaakt door het schip als gevolg van het voorval.'

2. Het vierde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

4. Geen vordering tot vergoeding van schade door verontreiniging kan tegen de eigenaar worden ingesteld anders dan in overeenstemming met dit Verdrag. Onverminderd het bepaalde in het vijfde lid van dit artikel kan noch op grond van dit Verdrag, noch op enige andere grond, een vordering tot vergoeding van schade door verontreiniging worden ingesteld tegen:

(a) de ondergeschikten of lasthebbers van de eigenaar of de leden van de bemanning;

(b) de loods of enige andere persoon die, zonder lid van de bemanning te zijn, diensten voor het schip verricht;

(c) een bevrachter (hoe ook omschreven, met inbegrip van een rompbevrachter), beheerder of degene in wiens handen de exploitatie van het schip is gelegd;

(d) personen die met instemming van de eigenaar of in opdracht van een bevoegde overheidsinstantie hulpverleningswerkzaamheden verrichten;

(e) personen die preventieve maatregelen nemen;

(f) alle ondergeschikten of lasthebbers van personen genoemd onder c, d en e; tenzij de schade het gevolg is van hun persoonlijk handelen of nalaten, begaan hetzij met het opzet zodanige schade te veroorzaken hetzij roekeloos en in de wetenschap dat zodanige schade er waarschijnlijk uit zou voortvloeien.'

Artikel 5

Artikel IV van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

Wanneer zich een voorval voordoet waarbij twee of meer schepen zijn betrokken en er ten gevolge daarvan schade door verontreiniging is ontstaan, zijn de eigenaren van alle betrokken schepen, tenzij ingevolge artikel III van aansprakelijkheid zijn ontheven, hoofdelijk aansprakelijk voor alle schade die redelijkerwijs niet te scheiden is.'

Artikel 6

Artikel V van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

1. Het eerste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

1. De eigenaar van een schip kan zijn aansprakelijkheid uit hoofde van dit Verdrag per voorval beperken tot een totaal bedrag dat als volgt wordt berekend:

(a) drie miljoen rekeneenheden voor een schip met een brutotonnage van niet meer dan 5000;

(b) voor een schip met een grotere brutotonnage, voor elke toename van de brutotonnage met één, 420 rekeneenheden boven het onder a genoemde bedrag; met dien verstande evenwel dat dit bedrag in geen geval in totaal 59,7 miljoen rekeneenheden te boven kan gaan.'

2. Het tweede lid wordt vervangen door de volgende tekst:

2. De eigenaar is niet gerechtigd zijn aansprakelijkheid ingevolge dit Verdrag te beperken indien wordt bewezen dat de schade door verontreiniging het gevolg is van zijn persoonlijk handelen of nalaten, begaan hetzij met het opzet zodanige schade te veroorzaken, hetzij roekeloos en in de wetenschap dat zodanige schade er waarschijnlijk uit zou voortvloeien.'

3. Het derde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

3. Ten einde zich te kunnen beroepen op de in het eerste lid van dit artikel bedoelde beperking, moet de eigenaar een fonds vormen tot een bedrag gelijk aan het maximum van zijn aansprakelijkheid bij de rechterlijke of andere bevoegde autoriteit van een Verdragsluitende Staat binnen wiens grondgebied een vordering op grond van artikel IX wordt ingesteld, of, indien geen vordering wordt ingesteld, bij een rechterlijke of andere bevoegde autoriteit van een Verdragsluitende Staat binnen wiens grondgebied een vordering op grond van artikel IX kan worden ingesteld. Het fonds kan worden gevormd door het storten van de geldsom of door het stellen van een bankgarantie of iedere andere garantie welke aanvaardbaar is volgens de wetgeving van de Verdragsluitende Staat waar het fonds wordt gevormd en welke door de rechterlijke of andere bevoegde autoriteit genoegzaam wordt geacht.'

4. Het negende lid wordt vervangen door de volgende tekst:

9 (a). De "rekeneenheid" bedoeld in het eerste lid van dit artikel is het bijzondere trekkingsrecht zoals dit is omschreven door het Internationale Monetaire Fonds. De in het eerste lid genoemde bedragen worden omgerekend in een nationale munteenheid volgens de waarde van die munteenheid ten opzichte van het bijzondere trekkingsrecht op de datum van de vorming van het in het derde lid bedoelde fonds. De waarde van de nationale munteenheid, uitgedrukt in bijzondere trekkingsrechten, van een Verdragsluitende Staat die Lid is van het Internationale Monetaire Fonds, wordt berekend overeenkomstig de waarderingsmethode die door het Internationale Monetaire Fonds op de desbetreffende datum wordt toegepast voor zijn eigen verrichtingen en transacties. De waarde van de nationale munteenheid, uitgedrukt in bijzondere trekkingsrechten van een Verdragsluitende Staat die geen lid is van het Internationale Monetaire Fonds, wordt berekend op een door die Staat vastgestelde wijze.

9 (b). Niettemin kan een Verdragsluitende Staat die geen Lid is van het Internationale Monetaire Fonds en wiens wet de toepassing van de bepalingen van het negende lid, onder a, niet toelaat, op het tijdstip van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring van dan wel toetreding tot dit Verdrag of op enig tijdstip nadien, verklaren dat de in het negende lid, onder a, bedoelde rekeneenheid gelijk zal zijn aan 15 goudfranken. De in dit lid bedoelde goudfrank komt overeen met vijfenzestig en een half milligram goud van een gehalte van negenhonderdduizendste fijn. De omrekening van de goudfrank in de nationale munteenheid geschiedt volgens de wet van de betrokken Staat.

9 (c). De in de laatste zin van het negende lid, onder a, genoemde berekening en de in het negende lid, onder b, genoemde omrekening geschieden op zodanige wijze dat in de nationale munteenheid van de Verdragsluitende Staat zoveel mogelijk dezelfde werkelijke waarde tot uitdrukking komt voor de bedragen genoemd in het eerste lid als zou voortvloeien uit de toepassing van de eerste drie zinnen van het negende lid, onder a.

Bij nederlegging van een akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring van of toetreding tot dit Verdrag en telkens wanneer een verandering optreedt in hun wijze van berekening ingevolge het negende lid, onder a, of in het resultaat van de omrekening ingevolge het negende lid, onder b, delen de Verdragsluitende Staten de depositoris hun wijze van berekening dan wel het resultaat van de omrekening mede.'

5. Het tiende lid wordt vervangen door de volgende tekst:

10. Voor de toepassing van dit artikel is de brutotonnage van het schip de brutotonnage berekend overeenkomstig de voorschriften voor de meting vervat in Bijlage I van het Internationaal Verdrag betreffende de meting van schepen, 1969.'

6. De tweede zin van het elfde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

Een zodanig fonds kan zelfs worden gevormd indien, ingevolge het bepaalde in het tweede lid, de eigenaar niet gerechtigd is zijn aansprakelijkheid te beperken, maar de vorming daarvan laat dan de rechten van de schuldeisers tegenover de eigenaar onverlet.'

Artikel 7

Artikel VVI van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

1. De eerste twee zinnen van het tweede lid worden vervangen door de volgende tekst:

Een certificaat houdende verklaring dat een overeenkomst van verzekering of een andere financiële zekerheid in overeenstemming met de bepalingen van dit Verdrag van kracht is, wordt aan elk schip afgegeven, nadat de bevoegde autoriteit van een Verdragsluitende Staat heeft vastgesteld dat aan de eisen van het eerste lid is voldaan.

Met betrekking tot een schip teboekgesteld in een Verdragsluitende Staat wordt zulk een certificaat afgegeven of gewaarmerkt door de bevoegde autoriteit van de Staat waar het schip is teboekgesteld; met betrekking tot een schip dat niet in een Verdragsluitende Staat is teboekgesteld, kan het worden afgegeven of gewaarmerkt door de bevoegde autoriteit van een Verdragsluitende Staat.'

2. Het vierde lid wordt vervangen door de volgende tekst:

4. Het certificaat moet zich aan boord van het schip bevinden en een afschrift moet worden nedergelegd bij de autoriteiten die het register houden waarin het schip staat teboekgesteld, of, indien het schip niet in een Verdragsluitende Staat is teboekgesteld, bij de autoriteiten van de Staat die het certificaat afgeeft of waarmerkt.'

3. De eerste zin van het zevende lid wordt vervangen door de volgende tekst:

Certificaten, afgegeven of gewaarmerkt onder het gezag van een Verdragsluitende Staat overeenkomstig het tweede lid, worden voor de toepassing van dit Verdrag erkend door andere Verdragsluitende Staten, als bezittende dezelfde geldigheid als door deze afgegeven of gewaarmerkte certificaten, zelfs indien zij zijn afgegeven of gewaarmerkt met betrekking tot een schip dat niet in een Verdragsluitende Staat is teboekgesteld.'

4. In de tweede zin van het zevende lid worden de woorden "met de Staat waar het schip is teboekgesteld" vervangen door de woorden "met de Staat die de afgifte of waarmerking verricht.'

5. De tweede zin van het achtste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

In dit geval kan de verweerder, zelfs indien de eigenaar overeenkomstig artikel V, tweede lid, niet gerechtigd is zijn aansprakelijkheid te beperken, zich beroepen op de in artikel V, eerste lid, omschreven beperking van aansprakelijkheid.'

Artikel 8

Artikel IX van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, wordt als volgt gewijzigd:

Het eerste lid wordt vervangen door de volgende tekst:

1. Indien een voorval schade door verontreiniging heeft veroorzaakt op het grondgebied van één of meer Verdragsluitende Staten, de territoriale zee of een gebied zoals bedoeld in artikel II daaronder begrepen, dan wel preventieve maatregelen zijn genomen ter voorkoming of beperking van schade door verontreiniging op dit grondgebied, de territoriale zee of het gebied daaronder begrepen, dan kunnen vorderingen tot schadevergoeding slechts worden ingesteld bij de rechter van die Verdragsluitende Staat of Staten. Van het instellen van zodanige vordering moet aan de verweerder binnen redelijke termijn kennis worden gegeven.'

Artikel 9

Na artikel XII van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, worden twee nieuwe artikelen ingevoegd, die als volgt luiden:

Artikel XII bis

Overgangsbepalingen

De volgende overgangsbepalingen zijn van toepassing in het geval van een Staat die op het tijdstip van een voorval Partij is bij zowel dit Verdrag als het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969:

(a) wanneer een voorval schade door verontreiniging heeft veroorzaakt binnen de werkingssfeer van dit Verdrag wordt aan de aansprakelijkheid ingevolge dit Verdrag geacht te zijn voldaan indien, en voor zover, deze ook ontstaat ingevolge het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969;

(b) wanneer een voorval schade door verontreiniging heeft veroorzaakt binnen de werkingssfeer van dit Verdrag en de Staat Partij is bij zowel dit Verdrag als het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1971, is van aansprakelijkheid waaraan nog moet worden voldaan na de toepassing van letter a van dit artikel, ingevolge dit Verdrag slechts sprake voor zover de schade door verontreiniging onvergoed blijft na toepassing van het genoemde Verdrag van 1971;

(c) bij de toepassing van artikel III, vierde lid, van dit Verdrag wordt de uitdrukking "dit Verdrag" zo uitgelegd dat daarmede wordt verwezen naar dit Verdrag of naar het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, al naar gelang passend is;

(d) bij de toepassing van artikel V, derde lid, van dit Verdrag wordt het totale bedrag van het te vormen fonds verlaagd met het bedrag waarmede aan de aansprakelijkheid geacht wordt te zijn voldaan overeenkomstig letter a van dit artikel.

Artikel XII ter

Slotbepalingen

De slotbepalingen van dit Verdrag zijn de artikelen 12 tot en met 18 van het Protocol van 1992 tot wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969. Verwijzingen in dit Verdrag naar Verdragsluitende Staten dienen de worden uitgelegd als verwijzingen naar de Verdragsluitende Staten bij dat Protocol.'

Artikel 10

Het model van een certificaat dat als bijlage bij het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, is gevoegd, wordt vervangen door het model dat als bijlage bij dit Protocol is gevoegd.

Artikel 11

1. Het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, en dit Protocol worden, wat de Partijen bij dit Protocol betreft, gelezen en uitgelegd als één enkel document.

2. De artikelen I tot en met XII ter, met inbegrip van het modelcertificaat, van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, worden aangeduid als het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1992 (Aansprakelijkheidsverdrag, 1992).

SLOTBEPALINGEN

Artikel 12 Ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring en toetreding

1. Dit Protocol staat open voor ondertekening te Londen van 15 januari 1993 tot en met 14 januari 1994 door alle Staten.

2. Onverminderd het bepaalde in het vierde lid kan een Staat Partij bij dit Protocol worden door:

(a) ondertekening onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring; of

(b) toetreding.

3. Bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding geschiedt door nederlegging van een daartoe strekkende akte bij de Secretaris-generaal van de Organisatie.

4. Een Verdragsluitende Staat bij het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1971, hierna te noemen het Fondsverdrag, 1971, kan dit Protocol slechts bekrachtigen, aanvaarden, goedkeuren of ertoe toetreden indien hij tegelijkertijd het Protocol van 1992 tot wijziging van dat Verdrag bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt, tenzij hij het Fondsverdrag, 1971, opzegt met ingang van de datum waarop dit Protocol voor die Staat in werking treedt.

5. Een Staat die Partij is bij dit Protocol maar geen Partij is bij het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, is gebonden door de bepalingen van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, met betrekking tot andere Staten die hierbij Partij zijn, maar is niet gebonden door de bepalingen van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, met betrekking tot Staten die daarbij Partij zijn.

6. Akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding die zijn nedergelegd nadat een wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, in werking is getreden, worden geacht van toepassing te zijn op het aldus gewijzigde Verdrag, zoals gewijzigd door bedoelde wijziging.

Artikel 13 Inwerkingtreding

1. Dit Protocol treedt in werking twaalf maanden na de datum waarop tien Staten, waaronder vier Staten met elk niet minder dan een miljoen brutotonnage van tankschepen, akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding hebben nedergelegd bij de Secretaris-generaal van de Organisatie.

2. Iedere Verdragsluitende Staat bij het Fondsverdrag, 1971, kan evenwel, op het tijdstip van nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding met betrekking tot dit Protocol, verklaren dat deze akte niet eerder van kracht wordt beschouwd voor de toepassing van dit artikel dan aan het einde van het tijdvak van zes maanden genoemd in artikel 31 van het Protocol van 1992 bij het Fondsverdrag, 1971. Een Staat die geen Verdragsluitende Staat bij het Fondsverdrag, 1971, is, doch die een akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding met betrekking tot het Protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag, 1971, nederlegt, kan ook tegelijkertijd een verklaring overeenkomstig dit lid afleggen.

3. Iedere Staat die een verklaring overeenkomstig het voorgaande lid heeft afgelegd, kan deze te allen tijde intrekken door middel van een kennisgeving gericht aan de Secretaris-generaal van de Organisatie. Een zodanige intrekking wordt van kracht op de datum waarop de kennisgeving wordt ontvangen, met dien verstande dat deze Staat geacht wordt zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding met betrekking tot dit Protocol op die datum te hebben nedergelegd.

4. Ten aanzien van elke Staat die dit Protocol bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt nadat aan de in het eerste lid gestelde eisen voor inwerkingtreding is voldaan, treedt dit Protocol in werking twaalf maanden na de datum van nederlegging door die Staat van de daartoe strekkende akte.

Artikel 14 Herziening en wijziging

1. De Organisatie kan een conferentie tot herziening of wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1992, bijeenroepen.

2. De Organisatie roept een conferentie van de Verdragsluitende Staten bijeen tot herziening of wijziging van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1992, op verzoek van ten minste een derde van de Verdragsluitende Staten.

Artikel 15 Wijzigingen van de beperkingsbedragen

1. Op verzoek van ten minste een vierde van de Verdragsluitende Staten worden voorstellen tot wijziging van de aansprakelijkheidsgrenzen, neergelegd in artikel V, eerste lid, van het Verdrag, zoals gewijzigd bij dit Protocol, door de Secretaris-generaal toegezonden aan alle leden van de Organisatie en aan alle Verdragsluitende Staten.

2. Elke voorgestelde en zoals hierboven aangegeven toegezonden wijziging wordt voorgelegd aan de Juridische Commissie van de Organisatie ter overweging op een datum tenminste zes maanden na de datum van toezending.

3. Alle Verdragsluitende Staten bij het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, ongeacht of zij Lid van de Organisatie zijn, zijn gerechtigd deel te nemen aan de werkzaamheden van de Juridische Commissie ter overweging en aanneming van wijzigingen.

4. Wijzigingen worden aangenomen met een tweederde meerderheid van de Verdragsluitende Staten die aanwezig zijn en hun stem uitbrengen in de Juridische Commissie, welke is uitgebreid zoals bepaald in het derde lid, mits ten minste de helft van de Verdragsluitende Staten aanwezig is op het tijdstip van de stemming.

5. Wanneer de Commissie een voorstel tot wijziging van de grenzen bespreekt, houdt zij rekening met de ervaring opgedaan bij voorvallen en in het bijzonder met het bedrag van de daaruit voortvloeiende schade, met wijzigingen in geldswaarden, en de gevolgen van de voorgestelde wijziging voor de kosten van verzekering. Zij houdt voorts rekening met de samenhang van de grenzen van artikel V, eerste lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol en die in artikel 4, vierde lid, van het Internationaal Verdrag betreffende de instelling van een Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie, 1992.

6 (a) Er mag geen wijziging van de aansprakelijkheidsgrenzen ingevolge dit artikel worden overwogen vóór 15 januari 1998, en evenmin binnen vijf jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van een voorgaande wijziging ingevolge dit artikel. Er kan geen wijziging ingevolge dit artikel worden overwogen alvorens dit Protocol in werking is getreden.

(b) Er mag geen grens zodanig worden verhoogd dat deze een bedrag overschrijdt dat overeenkomt met de grens vervat in het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, verhoogd met zes procent per jaar berekend op samengestelde basis vanaf 15 januari 1993.

(c) Er mag geen grens zodanig worden verhoogd, dat deze een bedrag overschrijdt dat overeenkomt met de grens vervat in het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol, vermenigvuldigd met drie.

7. Elke wijziging aangenomen overeenkomstig het vierde lid wordt door de Organisatie ter kennis gebracht van alle Verdragsluitende Staten. De wijziging wordt geacht te zijn aanvaard aan het einde van een tijdvak van achttien maanden na de datum van kennisgeving, tenzij binnen dat tijdvak niet minder dan een vierde van de Staten die Verdragsluitende Staten waren op het tijdstip van de aanneming van de wijziging door de Juridische Commissie de Organisatie hebben medegedeeld dat zij de wijziging niet aanvaarden, in welk geval de wijziging is verworpen en deze niet van kracht wordt.

8. Een wijziging die geacht wordt te zijn aanvaard overeenkomstig het zevende lid, treedt in werking achttien maanden na aanvaarding ervan.

9. Alle Verdragsluitende Staten zijn gebonden door de wijziging, tenzij zij ten minste zes maanden voordat de wijziging in werking treedt dit Protocol opzeggen overeenkomstig artikel 16, eerste en tweede lid. Deze opzegging wordt van kracht wanneer de wijziging in werking treedt.

10. Wanneer een wijziging door de Juridische Commissie is aangenomen, maar het tijdvak van achttien maanden voor de aanvaarding ervan nog niet is verstreken, is een Staat die gedurende dat tijdvak Verdragsluitende Staat wordt, door de wijziging gebonden indien deze in werking treedt. Een Staat die na dat tijdvak Verdragsluitende Staat wordt, is gebonden door een wijziging die overeenkomstig het zevende lid is aanvaard. In de gevallen bedoeld in dit lid wordt een Staat gebonden door een wijziging wanneer deze wijziging in werking treedt, of wanneer dit Protocol voor die Staat in werking treedt, indien deze datum later valt.

Artikel 16 Opzegging

1. Een Partij kan dit Protocol, na de datum waarop het voor die Partij in werking is getreden, te allen tijde opzeggen.

2. Opzegging geschiedt door nederlegging van een akte bij de Secretaris-generaal van de Organisatie.

3. Een opzegging wordt van kracht twaalf maanden na de nederlegging van de akte van opzegging bij de Secretaris-generaal van de Organisatie of na een langere termijn wanneer zulks in die akte is bepaald.

4. Wat de Partijen bij dit Protocol betreft, wordt opzegging door een van het van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, overeenkomstig artikel XVI daarvan niet op enigerlei wijze uitgelegd als een opzegging van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1969, zoals gewijzigd bij dit Protocol.

5. Opzegging van het Protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag, 1971, door een Staat die Partij blijft bij het Fondsverdrag, 1971, door een Staat die Partij blijft bij het Fondsverdrag, 1971, wordt geacht een opzegging te zijn van dit Protocol. Die opzegging wordt van kracht op de datum waarop de opzegging van het Protocol van 1992 tot wijziging van het Fondsverdrag, 1971, van kracht wordt overeenkomstig artikel 34 van dat Protocol.

Artikel 17 Depositaris

1. Dit Protocol en alle ingevolge artikel 15 aanvaarde wijzigingen worden nedergelegd bij de Secretaris-generaal van de Organisatie.

2. De Secretaris-generaal van de Organisatie:

(a) stelt alle Staten die dit Protocol hebben ondertekend of ertoe zijn toegetreden in kennis van:

(i) elke nieuwe ondertekening of nederlegging van een akte en de datum daarvan;

(ii) elke verklaring en kennisgeving ingevolge artikel 13, en elke verklaring en mededeling ingevolge artikel V, negende lid, van het Aansprakelijkheidsverdrag, 1992;

(iii) de datum van inwerkingtreding van dit Protocol;

(iv) alle voorstellen tot wijziging van de aansprakelijkheidsgrenzen die zijn gedaan overeenkomstig artikel 15, eerste lid;

(v) alle wijzigingen die zijn aangenomen overeenkomstig artikel 15, vierde lid;

(vi) alle wijzigingen die ingevolge artikel 15, zevende lid, worden geacht te zijn aanvaard alsmede de datum waarop die wijzigingen in werking treden overeenkomstig het achtste en negende lid van dat artikel;

(vii) de nederlegging van een akte van opzegging van dit Protocol, de datum van nederlegging en de datum waarop deze akte van kracht wordt;

(viii) alle opzeggingen die geacht worden te zijn gedaan ingevolge artikel 16, vijfde lid;

(ix) alle mededelingen die ingevolge een artikel van dit Protocol vereist zijn;

(b) zendt voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Protocol toe aan alle ondertekenende Staten en aan alle Staten die tot dit Protocol toetreden.

3. Zodra dit Protocol in werking treedt, wordt de tekst door de Secretaris-generaal van de Organisatie toegezonden aan het Secretariaat van de Verenigde Naties ter registratie en publicatie overeenkomstig artikel 102 van het Handvest der Verenigde Naties.

Artikel 18 Talen

Dit Protocol is opgesteld in een enkel oorspronkelijk exemplaar in de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.

GEDAAN te Londen, de zevenentwintigste november negentienhonderd tweeënnegentig.

TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd door hun onderscheiden Regeringen, dit Protocol hebben ondertekend.

BIJLAGE

CERTIFICAAT VAN VERZEKERING OF ANDERE FINANCIËLE ZEKERHEID TER ZAKE VAN WETTELIJKE AANSPRAKELIJKHEID VOOR SCHADE DOOR VERONTREINIGING DOOR OLIE

Afgegeven overeenkomstig de bepalingen van artikel VII van het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1992.

Naam van het schip

Onderscheidingsnummer of -letter

Plaats van teboekstelling

Naam en adres eigenaar

Hiermede verklaart ondergetekende dat met betrekking tot het bovengenoemde schip een verzekeringspolis van kracht is of een andere financiële zekerheid is gesteld, die voldoet aan de vereisten van artikel VII van het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, 1992.

Aard van de zekerheid .............................................................................................................

............................................................................................................................................

Duur der zekerheid ...............................................................................................

...................................................................................................................................

Naam en adres van de verzekeraar(s) en/of personen die de zekerheid stelt

Naam .......................................................................................................................

Adres.......................................................................................................................

Dit certificaat is geldig tot ...................................................................................

Afgegeven of gewaarmerkt door de Regering van .............................................................

..................................................................................................................................

(volledige aanduiding van de Staat)

Te ................................................... (plaats)

de .................................................... (datum)

(Handtekening e