A4-0307/98

Resolutie over het ontwerp van interpretatieve mededeling van de Commissie: Vrij verrichten van diensten en algemeen belang in het verzekeringsbedrijf (SEC(97)1824 - C4-0049/98)

Het Europees Parlement,

- gelet op het ontwerp van interpretatieve mededeling van de Commissie: Vrij verrichten van diensten en algemeen belang in het verzekeringsbedrijf (SEC(97)1824 - C4-0049/98) van 10 oktober 1997,

- gelet op het ontwerp van interpretatieve mededeling van de Commissie over het vrij verrichten van diensten en het algemeen belang in de tweede bankrichtlijn (SEC(97)1193 - C4-0465/97) en de resolutie van het Europees Parlement hierover van 12 mei 1998 ((PB C 167 van 1.6.1998, blz. 27.)), waarnaar uitdrukkelijk wordt verwezen aangezien in de twee mededelingen in wezen gelijksoortige problemen worden behandeld,

- gelet op het verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger (A4-0307/98),

1. stelt vast dat het direct verrichten van verzekeringsdiensten door verzekeringsondernemingen die in een lidstaat zijn gevestigd, aan verzekerden in een andere lidstaat onder de noemer van het vrij verrichten van diensten (dus zonder oprichting van een dochtermaatschappij of opening van een bijkantoor in deze tweede lidstaat) nog steeds een uitzondering is, zodat op dit gebied nog geen sprake is van een interne markt, hoewel dit juist met de zogenoemde "derde verzekeringsrichtlijnen" mogelijk had moeten worden;

2. stelt voorts vast dat dit voortkomt uit verschillende en deels ook puur bedrijfseconomische oorzaken, maar dat in ieder geval hiertoe ook wezenlijk wordt bijgedragen door de soms verrassende en moeilijk te vervullen vereisten die door de instanties in de lidstaat van ontvangst onder verwijzing naar het "algemeen belang" worden gesteld;

3. is erover verheugd dat de Commissie heeft besloten deze moeilijkheden het hoofd te bieden en acht het nuttig dat zij anders dan in het onwerp van interpretatieve mededeling inzake het verrichten van diensten in de bankensector, tevens praktische voorbeelden geeft van bepalingen die door de lidstaten worden gerechtvaardigd onder verwijzing naar het algemeen belang, maar die zij zelf ontoelaatbaar acht;

4. acht het omwille van de objectiviteit van de mededeling noodzakelijk dat ook voorbeelden worden genoemd van gevallen waarin aan de criteria van het "algemeen belang" is voldaan;

5. wijst erop dat, zoals de Commissie overigens zelfs toegeeft, deze methode van "interpretatie door de Commissie" geen rechtswerking heeft en dat deze mededeling geen interpretatie in de vorm van wetgeving - in richtlijnen of verordeningen -, noch interpretatie door het Europees Hof van Justitie kan vervangen, dat uitsluitende bevoegdheid heeft voor de interpretatie van het communautaire recht;

6. deelt evenwel de mening van de Commissie dat het begrip "algemeen belang" het gemakkelijkst kan worden afgebakend via de methode van "substractie", door namelijk de gebieden te noemen en te beschrijven, die niet onder dit begrip kunnen vallen;

7. moedigt de Commissie als hoedster van de Verdragen aan om wanneer zij een ongerechtvaardigde gebruikmaking van het algemeen belang vaststelt, de inbreukprocedure van artikel 169 van het EG-Verdrag te openen en de lidstaat aan te manen c.q. de zaak aanhangig te maken;

8. is van opvatting dat krachtens de richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 over oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten ((PB L 95 van 21.4.1993, blz. 29.)) harmonisatie tot stand is gekomen op het vlak van het algemene overeenkomstenrecht, maar dat dit niet voldoende is om te voorkomen dat van verzekeringsondernemingen die diensten willen verrichten, op ongerechtvaardigde wijze onder verwijzing naar het algemeen belang wordt geëist dat nationale bepalingen in acht worden genomen, en dat derhalve de sinds 10 jaar ontplooide inspanningen voor een aanpassing van de belangrijkste bepalingen van het recht met betrekking tot verzekeringsovereenkomsten en -voorwaarden dienen te worden hervat;

9. acht het terecht dat verzekeringsmaatschappijen die voor de eerste maal diensten willen gaan verrichten in een andere lidstaat, gehouden zijn dit vooraf te melden aan hun toezichthoudende instantie, dat wil zeggen de toezichthoudende instantie van de lidstaat waarin zij gevestigd zijn, opdat deze instantie haar over de nationale grenzen heen reikende verplichtingen op het stuk van toezicht kan vervullen, maar dat deze verplichting in beginsel slechts eenmaal gegeven is, van puur administratiefrechtelijke aard is en geenszins mag uitmonden in een pseudo-erkenningsprocedure;

10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de desbetreffende toezichthoudende instanties van de lidstaten.