VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT, DE RAAD, HET EUROPEES ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ EN HET COMITÉ VAN DE REGIO'S over de evaluatie achteraf van het Buitengrenzenfonds voor de periode 2007-2010 (verslag ingediend in overeenstemming met artikel 52, lid 3, onder c), van Beschikking nr. 574/2007/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 mei 2007) /* COM/2014/0235 final */





1. TOEPASSINGSGEBIED EN DOEL VAN HET VERSLAG[1] Het Buitengrenzenfonds[2] (het Fonds) werd ingesteld voor de periode 2007-2013 en kreeg een budget toegekend van 1 858 miljoen EUR. Het maakt deel uit van het algemene programma "Solidariteit en beheer van de migratiestromen"[3], waarvoor een totaalbedrag van 4 032,23 miljoen EUR is uitgetrokken. Het Fonds heeft ten doel een consistente capaciteit tot stand te brengen voor het ondersteunen van het beheer van de migratiestromen en het toepassen van gemeenschappelijke normen op het gebied van grens- en visumbeleid in de hele Schengenruimte. Het Fonds is in het leven geroepen om de solidariteit tussen de lidstaten[4] te bevorderen door financiële bijstand te verlenen bij het beheer van hun migratiestromen en door bij te dragen aan de ontwikkeling van een gemeenschappelijk geïntegreerd grensbeheersysteem. Het Fonds wordt door 28 landen[5] uitgevoerd en is gebaseerd op een strategisch meerjarenprogramma dat de hele programmeringsperiode bestrijkt. De jaarlijkse financiële toewijzingen worden na afzonderlijke onderhandelingen vastgesteld in jaarprogramma's. Krachtens de beschikking tot instelling van het Fonds dient de Commissie voor de periode 2007-2010 uiterlijk op 31 december 2012 een verslag van de evaluatie achteraf in te dienen over de uitvoering van het Fonds[6]. Dit verslag moet gebaseerd zijn op nationale verslagen waarin de resultaten en de impact worden geëvalueerd van de nationale acties die uit het Fonds zijn medegefinancierd[7]. Oorspronkelijk moesten de lidstaten hun verslagen uiterlijk op 30 juni 2012 indienen, maar omdat deze uiterste datum samenviel met het einde van de subsidiabiliteitsperiode voor de acties van het jaarprogramma voor 2010, werd een verlenging tot 31 oktober 2012 toegekend, zodat de algehele resultaten ervan konden worden opgenomen. Dit verslag bevat de belangrijkste bevindingen achteraf van 26 deelnemende landen[8]. Samen nemen zij een financiële toewijzing van 630 miljoen EUR, of 40 % van de totale Fondstoewijzingen voor hun rekening. Om de vergelijkbaarheid van hun gegevens te waarborgen, kregen de lidstaten vooraf gedefinieerde verslagmodellen die zijn besproken en gewijzigd door het Gemeenschappelijk Comité voor solidariteit en beheer van de migratiestromen[9]. De samenvatting van de nationale verslagen van de evaluatie achteraf is opgesteld door een particuliere contractant. In de volgende hoofdstukken worden de relevantie, doeltreffendheid, doelmatigheid, complementariteit en toegevoegde waarde van het Fonds voor 2007-2010 besproken. RELEVANTIE VAN HET BUITENGRENZENFONDS VOOR DE EUROPESE UNIE EN DE DEELNEMENDE LANDEN Relevantie van het Fonds voor de Europese Unie bij zijn totstandbrenging De uitbreidingen van de EU in 2004 en 2007 bood een ongezien aantal EU-burgers zicht op een leven in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Tegelijkertijd moest de EU het hoofd bieden aan nieuwe uitdagingen om haar buitengrenzen te beveiligen. Toen het Schengenacquis in 2007 en 2008 in tien nieuwe landen in werking trad, werden de buitengrenzen van Oostenrijk, Tsjechië, Duitsland, Polen en Slowakije binnengrenzen. Om de migratiestromen te beheren, waren nationale maatregelen alleen en de maatregelen op EU-niveau niet toereikend. Als één Schengenland er niet in was geslaagd de buitengrenzen van de EU doeltreffend te beschermen, zouden alle andere landen de gevolgen daarvan hebben gevoeld. Het Buitengrenzenfonds is het eerste EU-instrument dat specifiek gericht is op de financiering van het beheer van de buitengrenzen. Het maakt deel uit van een reeks beleidsinstrumenten waartoe tevens het Frontex-agentschap, de Schengengrenscode en het toekomstige Schengenevaluatiemechanisme behoren. Het algemene doel van het Fonds is het bevorderen van de solidariteit tussen de lidstaten door de last van het beheer van de buitengrenzen te delen en hun capaciteit te versterken om hun taken in het kader van het Schengenacquis te vervullen. Bij de toewijzing van middelen aan de jaarprogramma's van de lidstaten houdt het Fonds rekening met de taken die zij op zich nemen namens de hele Schengenruimte. Het kijkt tevens naar de specifieke situatie van elk land, zoals de lengte van de buitengrens die het land beschermt, het aantal grensovergangen, het aantal afgegeven visa en het aantal keren dat toegang geweigerd is. In 2011 is de jaarlijkse verdeling van de middelen uit het Solid-fonds[10] in de lidstaten beoordeeld. Volgens dit verslag werd de toepassing van de criteria over het geheel genomen toereikend geacht en was het derhalve niet nodig om de criteria te wijzigen. Voor grotere landen met bredere migratiestromen vormt het Fonds een aanvulling op reeds bestaande begrotingen, terwijl het voor kleinere landen met beperkte middelen aanzienlijke investeringen financiert, die anders niet mogelijk zouden zijn. Het Fonds wordt uitgevoerd onder gedeeld beheer door middel van nationale jaarprogramma's. Elke lidstaat heeft een instantie aangewezen, de zogenoemde verantwoordelijke instantie, waar de Commissie de middelen voor nationale maatregelen aan toewijst. De verantwoordelijke instanties selecteren en beheren vervolgens de individuele projecten. Het Fonds voorziet in financiële ondersteuning voor nationale acties die onder de vijf prioriteiten vallen[11]: - de totstandbrenging van een gemeenschappelijk geïntegreerd grensbeheersysteem met betrekking tot de controle van personen en de bewaking van de buitengrenzen; - de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van de nationale delen van een Europees bewakingssysteem voor de buitengrenzen en een permanent Europees patrouillenetwerk voor de zuidelijke maritieme grenzen; - de afgifte van visa en de aanpak van illegale immigratie; - het opzetten van de IT-systemen die vereist zijn voor de tenuitvoerlegging van de EU-wetgeving op het gebied van buitengrenzen en visa; - de doeltreffende en efficiënte toepassing van de EU-wetgeving op het gebied van buitengrenzen en visa. Het Fonds draagt niet alleen bij aan nationale programma's, maar financiert ook acties in de hele Schengenruimte. "Communautaire acties" zijn in hoofdzaak gericht op de ondersteuning van transnationale acties om de grenscontrole en het visumbeleid te versterken en noodsituaties aan de buitengrenzen aan te pakken. In de programmeringsperiode 2007-2010 heeft het Fonds elk jaar tot 6 % van zijn beschikbare middelen vrijgemaakt voor deze acties. Als aanvulling op de financiering in het kader van het gedeelde beheer wordt een aantal projecten die in het kader van de communautaire acties worden ondersteund, opgezet onder direct gecentraliseerd beheer. Voor elk van deze projecten heeft het Fonds tot 90 % van de totale subsidiabele kosten bijgedragen. Het Fonds heeft elk jaar tevens tot 10 miljoen EUR voor "specifieke acties" gereserveerd. In tegenstelling tot programma's, die meer strategisch van aard zijn, zijn deze specifieke acties gericht op tekortkomingen die door Frontex aan specifieke grensdoorlaatposten zijn geconstateerd. De financiering werd beperkt tot 80 % van de totale subsidiabele kosten voor elke actie gedurende een maximale periode van zes maanden. Als onderdeel van de nationale programma's voor Litouwen heeft het Fonds financiering verschaft voor de tenuitvoerlegging van de bijzondere doorreisregeling[12] voor burgers van de Russische Federatie die op EU-grondgebied naar en van de Kaliningrad-regio reizen. De bijzondere doorreisregeling heeft gederfde leges en bijkomende kosten gecompenseerd die voortvloeien uit de Protocollen van de Akte van toetreding tot de EU en de specifieke prioriteiten in de basisbeschikking. In de programmeringsperiode 2007-2010 is daarvoor elk jaar 15 miljoen EUR ter beschikking gesteld. Dit verslag van de evaluatie achteraf heeft betrekking op de meeste middelen van het Fonds die zijn toegewezen aan de nationale programma's onder gedeeld beheer. Relevantie van het Buitengrenzenfonds in de Schengenruimte en in de lidstaten tijdens de eerste jaren van uitvoering De uitvoeringsperiode van de jaarprogramma's voor 2007-2010 liep van 2007 tot midden 2012. Tijdens deze periode hebben de lidstaten ter versterking van het beheer van grensoverschrijdende migratie aanzienlijke wijzigingen aangebracht in hun nationale beleidslijnen, wetgeving en institutionele structuren. Tegelijkertijd werden in de hele Schengenruimte grootschalige projecten op touw gezet ter ondersteuning van de lidstaten bij hun inspanningen om het beheer van de behandeling van visumaanvragen en grensoverschrijdende migratie te verbeteren. Het vergde aanzienlijke personele en financiële middelen om ervoor te zorgen dat alle belanghebbenden van deze projecten, die gezamenlijk door de EU en de Schengenlanden zijn ontwikkeld, op tijd klaar waren voor de startdatum. Het Fonds heeft prioritaire ondersteuning gegeven aan het Schengeninformatiesysteem II (SIS-II), het Visuminformatiesysteem (VIS) en andere ultramoderne ICT-instrumenten voor grensbescherming. De economische crisis viel samen met de opheffing van de interne grenscontroles en veroorzaakte een daling in de migratiestromen. Het totale aantal onderdanen uit derde landen dat is aangehouden bij een poging om de Schengenruimte illegaal binnen te komen is afgenomen; de meest uitgesproken dalingen zijn in Tsjechië, Oostenrijk en Estland opgetekend. De opstanden in Noord-Afrika van 2011 hebben echter gezorgd voor een hogere migratiedruk, voornamelijk in de mediterrane landen. Er werden zeer veel migranten zonder papieren aangehouden in Griekenland, Italië, Spanje en Portugal. In Griekenland werden gemiddeld 227 420 aanhoudingen per jaar verricht, ongeveer een derde van het totaal in de EU. In Centraal- en Noord-Europa is het aantal afgewezen aanvragen om binnenkomst over het algemeen gedaald, vooral in Zweden, Denemarken, Letland en Tsjechië. Van 2009 tot 2011 hebben twaalf lidstaten[13] een toename in het aantal weigeringen van toegang waargenomen. Tijdens deze periode nam Spanje constant ongeveer 80 % van alle weigeringen van toegang in de Schengenruimte voor zijn rekening. De meeste gevallen deden zich voor aan de grensovergangen in Ceuta en Melilla. In het licht van deze ontwikkelingen achtten de lidstaten het Fonds relevant voor hun nationale behoeften. Zeven lidstaten[14] stelden dat de doelstellingen van hun nationale programma's zeer relevant waren voor hun behoeften, terwijl 14 anderen verklaarden dat deze redelijk relevant waren[15]. Enkele lidstaten stelden tevens dat de migratiestromen, vooral de grote instroom van de laatste jaren langs de zuidelijke mediterrane grens, een aanzienlijke impact hebben gehad op de wijze waarop het Fonds nationaal werd uitgevoerd[16]. DE ROL VAN HET BUITENGRENZENFONDS ALS AANVULLING OP NATIONALE BEGROTINGEN EN ANDERE FINANCIËLE INSTRUMENTEN Hoewel 13 lidstaten[17] verklaarden geen alternatief te hebben voor het Fonds als financieringsbron voor het beheer van hun buitengrenzen, beschouwden anderen het Fonds als een aanvulling op bestaande instrumenten, zoals het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, Frontex, het Europees Sociaal Fonds en het financieel mechanisme van Noorwegen. Enkele van de nieuwere EU-lidstaten hadden toegang tot financiële pretoetredingssteun van de EU via de Schengenfaciliteit I (2004-2006)[18], de Schengenfaciliteit II (2007-2009)[19], de bijzondere doorreisregeling voor Kaliningrad (2004-2006)[20] en het Phare-programma. Het Fonds voorziet deelnemende landen van financiering ter aanvulling van hun nationale investeringen in grensbeheer. Deze bijdragen, alsook die van het deelnemende land verschillen al naargelang het geval. Zo ondersteunde het Fonds meer dan 50 % van de totale nationale investering in Portugal, 29 % in Cyprus, maar minder dan 10 % in Denemarken, Estland, Zweden en Slovenië. Het leeuwendeel van de Fondsbijdragen aan jaarprogramma's betrof investeringen in ICT-systemen (meer dan 40 % van de nationale uitgaven in ten minste negen lidstaten[21]) en de behandeling van visumaanvragen (meer dan 40 % van de nationale uitgaven in ten minste vijf lidstaten[22]). Het Fonds heeft betrekkelijk minder bijgedragen aan de tenuitvoerlegging van andere basisinstrumenten zoals consulaire of opleidingsactiviteiten. Dit is mogelijk het gevolg van de financieringsstructuur van het Fonds. De EU-bijdrage is vastgesteld op 50 % van de totale kosten van elke actie en op 75 % voor specifieke prioritaire acties en voor acties in landen die bijstand ontvangen uit het Cohesiefonds. Om in aanmerking te komen voor een ondersteuning van 75 % kunnen lidstaten specifieke prioriteiten financieren, gewoonlijk om nieuwe initiatieven van de EU ten uitvoer te leggen. Landen die reeds over specifieke nationale begrotingen voor bepaalde beleidsgebieden beschikten, hadden meer ruimte voor nieuwe investeringen met betrekking tot EU-prioriteiten. DOELTREFFENDHEID VAN HET BUITENGRENZENFONDS Uitgaven In totaal werd in het kader van de jaarprogramma's 2007-2010 ongeveer 630 miljoen EUR uit het Fonds toegewezen aan de lidstaten. Spanje, Italië en Griekenland hebben tussen 2007 en 2010 ongeveer 48 % van alle financiering ontvangen. Ook Litouwen heeft een grote toewijzing ontvangen, waarvan 60 miljoen EUR aan de bijzondere doorreisregeling (STS) werd besteed. Verdeling van de financiering van het Fonds volgens lidstaat in het kader van de jaarprogramma's voor 2007-2010 (in duizend EUR)[23] De gemiddelde uitvoeringsgraad[24] bedroeg voor de eerste programmeringsjaren 86,7 %, bij een totaal aan gemelde uitgaven van 546,5 miljoen EUR (op een toegewezen bedrag van 630 miljoen EUR). De uitvoeringsgraad in het kader van het programma varieerde van 46 % in Tsjechië (met vergelijkbare cijfers voor Denemarken, Nederland en Griekenland) tot 100 % in vier lidstaten[25]. Bij in totaal 17 lidstaten bedroeg de uitvoeringsgraad meer dan 80 % en bij 13 van deze lidstaten[26] zelfs meer dan 90 %. De meeste acties zijn uitgevoerd in het kader van prioriteit 1, gevolgd door prioriteiten 4, 2, 3 en 5. Qua uitgaven lag de nadruk op prioriteit 2, gevolgd door prioriteiten 1, 4, 5 en 3. Alle lidstaten, behalve Denemarken en IJsland, verklaarden acties te hebben uitgevoerd in het kader van prioriteit 1 (versterking van grensbeheer en –controle). Sommige lidstaten maakten melding van slechts twee of drie acties[27], andere van meer dan veertig acties[28]. Drie landen[29] hebben tussen 75 % en 90 % van hun totale Fondstoewijzingen besteed aan prioriteit 2 (bewaking van de buitengrenzen van de EU). Voorts hebben nog negen andere landen[30] acties uitgevoerd in het kader van prioriteit 2. Italië en Spanje hebben samen 55 % van de acties in het kader van prioriteit 2 uitgevoerd. De meeste lidstaten hebben acties uitgevoerd in het kader van prioriteit 3 (afgifte van visa en aanpak van illegale immigratie). Slechts acht lidstaten hebben voor deze prioriteit geen acties uitgevoerd[31]. In totaal werden 95 acties uitgevoerd, 20,35 miljoen EUR. Wat betreft prioriteit 4, opzetten en ontwikkelen van ICT-systemen voor buitengrenscontrole en visa, hebben alle lidstaten acties uitgevoerd. Er werden 212 acties uitgevoerd, voor in totaal 104 miljoen EUR. De meeste lidstaten hebben geïnvesteerd in de ontwikkeling van de nationale SIS-component (24,5 miljoen EUR) en in de ontwikkeling van het VIS (51,1 miljoen EUR). Hongarije, Duitsland, Estland, Frankrijk en Italië waren de lidstaten die het meest gebruik hebben gemaakt van het Fonds om hun nationale SIS (NSIS) te ontwikkelen. Oostenrijk, Portugal, Litouwen en Finland hebben het Fonds aangewend om meer dan 40 % van de uitvoeringskosten voor hun nationale SIS te financieren. Uit de beschikbare gegevens[32] is gebleken dat enkele landen[33] voor meer dan 70 % van de uitvoeringskosten voor hun nationale VIS (NVIS) kozen voor medefinanciering uit het Fonds, terwijl andere tussen 30 % en 50 % van hun kosten op deze wijze hebben gedekt[34]. In het kader van prioriteit 5 (toepassing van de EU-wetgeving inzake buitengrenzen en visa) is 33 miljoen EUR besteed aan de ondersteuning van opleidingen, risicoanalyse en ontwikkeling van beste praktijken. Het gaat hier om een relatief laag bedrag. Twintig lidstaten hebben een beroep gedaan op medefinanciering uit het Fonds voor personeelsopleiding en in totaal 13,5 miljoen EUR aan middelen uit het Fonds uitgegeven aan opleidingsactiviteiten. Herzieningen Tijdens de verslagperiode hebben de meeste lidstaten[35] wijzigingen aangebracht in hun jaarprogramma's om beter gebruik te kunnen maken van hun EU-toewijzingen. Daarbij hebben zij voornamelijk de oorspronkelijk geplande kosten gewijzigd met meer dan 10 % van de totale toewijzing (40 % van de herzieningen), nieuwe acties gefinancierd (30,36 %), en de inhoud van de acties veranderd (19,64 %). Kosten voor programmabeheer Voor het beheer van de jaarprogramma's voor 2007-2010 hebben de lidstaten voornamelijk gebruikgemaakt van technische bijstand die door de Commissie is verleend als onderdeel van elk jaarprogramma, hoewel veel lidstaten in natura (personeelsmiddelen of uitrusting) hebben bijgedragen. Van de 18,1 miljoen EUR die aan technische bijstand is besteed (3,31 % van de uitgaven van het Fonds tijdens de verslagperiode), ging het grootste deel naar personeelskosten. In tegenstelling tot de meeste andere lidstaten hebben Roemenië en Griekenland al hun uitgaven geconcentreerd: Roemenië op monitoring en projectbeheer, en Griekenland op IT en apparatuur. Frankrijk heeft zijn technische bijstand voornamelijk besteed aan monitoring en projectbeheer. De meeste lidstaten waren van mening dat de technische bijstand aanzienlijk had geholpen om de programma's doeltreffend en doelmatig uit te voeren, met name door de personeelskosten te neutraliseren. Volgens Oostenrijk zou het zonder deze technische bijstand niet mogelijk zijn geweest om de programma's uit te voeren. Algemene doeltreffendheid Alle lidstaten waren van oordeel dat de uitvoering van nationale toewijzingen uit het Fonds zeer goed[36], goed[37] of bevredigend[38] was. Dit is een logisch gevolg van de algemene uitvoeringsgraad (86,7 %) en het feit dat de begunstigden van het Fonds doorgaans overheidsinstanties zijn, wat betekent dat de uitvoeringsprocessen tamelijk ongecompliceerd zijn. Niettemin verklaarden tal van lidstaten[39] ook moeilijkheden te hebben ondervonden bij de uitvoering van bepaalde projecten en het beheer van acties. Zo zijn er projecten mislukt of geannuleerd om uiteenlopende redenen, zoals vertragingen, aanbestedingen zonder resultaat en een gebrek aan ervaring met het beheer van EU-projecten. Aangezien de jaarprogramma's niet konden worden opgestart zonder goedkeuring van de Commissie, liepen aanbestedingen vertraging op. Er werden ook andere redenen gegeven voor de mislukte of geannuleerde projecten, zoals vertragingen in de uitvoering van het centrale SIS en VIS, en het gebrek aan flexibiliteit van het Fonds, waardoor een formele herzieningsprocedure vereist is voor ingrijpende wijzigingen in de jaarprogramma's. DOELTREFFENDHEID VAN HET BUITENGRENZENFONDS De outputs en resultaten die in het kader van de jaarprogramma's voor 2007-2010 zijn geleverd, zijn uitgesplitst in twaalf hoofdcategorieën op basis van de prioriteiten van het Fonds[40]. Geïntegreerd grensbeheer en versterking van de nationale grensbewaking (prioriteiten 1 en 2) De outputs en resultaten die in het kader van deze prioriteiten zijn geleverd, varieerden van de aankoop en aanpassing van voertuigen, luchtvaartuigen en vaartuigen tot de modernisering en uitrol van grootschalige bewakingssystemen en infrastructuur voor grensinspectie. Dit omvatte onder meer de aankoop van kleinere apparatuur voor bewaking, het dagelijks beheer van grensdoorlaatposten, de opleiding van personeel en de uitrol van netwerken en communicatiesystemen. Actie-categorie || OUTPUTS || RESULTATEN Vervoer-middelen || 3 153 voertuigen, luchtvaartuigen en vaartuigen aangekocht of aangepast || 3,6 miljoen patrouillemissies uitgevoerd Tussen 3 % en 100 % van de vloot van de lidstaten gemoderniseerd met de steun van het Fonds Gemiddelde responstijd (van waarschuwing tot aankomst ter plaatse): 67 minuten Grens-bewakings-systemen || 545 systemen aangekocht of aangepast 169 entiteiten verbonden || 8 279 km aan buitengrenzen uitgerust Gemiddelde responstijd: 32 minuten Apparatuur voor grensbewa-king || 22 347 apparaten aangekocht of aangepast || Tussen 11 % en 100 % van de apparatuur van de lidstaten vernieuwd Gemiddelde responstijd: 52 minuten 3 482 km aan buitengrenzen extra gedekt Apparatuur voor grens-controles || 212 881 apparaten aangekocht of aangepast || 27 % tot 100 % van de grensdoorlaatposten uitgerust met gemoderniseerde apparatuur Tijd gemoeid met reizigerscontrole: 15 seconden tot 4 minuten Grensinfra-structuur || 108 grensdoorlaatposten gebouwd of aangepast 710 plaatsen toegevoegd aan detentiefaciliteiten aan buitengrenzen 61 andere infrastructuurwerken gebouwd of aangepast || 4 129 personeelsleden die in nieuwe of aangepaste infrastructuur werken 24 grensdoorlaatposten en stations verbeterd ten behoeve van grenswachters en reizigers Behandelingstijd voor reizigers bij doorlaatposten aan buitengrenzen: tussen 8 en 90 minuten Zestien lidstaten[41] hebben vervoermiddelen aangekocht met het oog op grenscontrole en -bewaking. Deze aankopen omvatten auto's, voornamelijk in Italië en Griekenland (2 629), motorfietsen (172, waarvan 148 in Griekenland), schepen (61), patrouillevaartuigen (43), helikopters (34) en vliegtuigen (5). Noorwegen heeft het Fonds aangewend om zijn volledige park sneeuwscooters (8), terreinvoertuigen (7) en aanhangwagens (3) te moderniseren. Litouwen heeft 100 fietsen aangekocht en Roemenië 12 trekkers voor het onderhoud/handhaving van de buitengrens. In totaal werden 3,6 miljoen grenspatrouilles uitgevoerd, voornamelijk in negen lidstaten[42]. Griekenland heeft bijvoorbeeld de meeste patrouilles uitgevoerd met voertuigen die via het Fonds zijn aangekocht of aangepast. Spanje heeft het hoogste aantal componenten en bewakingssystemen (386) aangekocht, vooral ter uitbreiding van zijn "geïntegreerd systeem voor bewaking van de buitengrenzen" (Sistema Integrado de Vigilancia Exterior, SIVE)[43]. Zo kon Spanje 5 279 illegale migranten onderscheppen en de beveiliging van zijn maritieme grens verbeteren, waardoor de illegale migratie naar de Canarische Eilanden met 17,5 % kon worden teruggedrongen. Hongarije heeft een commando- en controlecentrum en verschillende radiocontrolestations voor grensbewaking opgericht, Italië heeft nationale onderdelen van het Europees patrouillenetwerk uitgebreid en Nederland heeft een centrale controlekamer voor de zeehavenpolitie en maritieme grenswachters opgezet. Bulgarije heeft een geïntegreerde bewakingsmodule aangelegd langs 13 km van zijn buitengrens en een geautomatiseerd technisch bewakingssysteem opgezet. Frankrijk heeft zijn systeem voor maritieme bewaking, Spationav, bijgewerkt waardoor het nu 95 % van zijn maritieme grenzen dekt. Malta heeft de operationele dekking van zijn maritieme patrouillevliegtuig vergroot. Naast deze systemen zijn er in totaal 22 347 (grote en kleine) apparaten voor grensbewaking aangekocht. De grote apparatuur omvatte onder meer thermische beeldvormingsapparatuur voor helikopters (Oostenrijk), videobewakingsapparatuur voor helikopters (België) en verwerkingsapparatuur voor satellietbeelden (Bulgarije). De kleinere artikelen omvatten onder meer nachtcamera's, nachtkijkers, optronische systemen, mobiele camera's, sensorsystemen (Estland), en camouflage- en beschermingsuitrusting (Roemenië). Sommige lidstaten[44] hebben tevens al hun operationele apparatuur aangepast, terwijl andere iets meer bescheiden aanpassingen hebben doorgevoerd, zoals Zweden (15 %) en Slowakije (12,36 %). Hongarije heeft zijn grensbewakingscapaciteiten aanzienlijk uitgebreid, met een toename van 40 % aan gedekte buitengrenzen. Griekenland merkte op dat de lichte daling van het aantal aanhoudingen in 2011 deels te danken was aan de nieuwe bewakingsapparatuur, vervoermiddelen voor patrouilles en infrastructuur die uit het Fonds zijn medegefinancierd. De soorten apparatuur die zijn aangekocht of aangepast waren zeer uiteenlopend. Italië, Litouwen en Griekenland hebben het meest uitgegeven aan het aanpassen van apparatuur voor controles aan de grens, bijvoorbeeld van documenten. Enkele landen hebben geïnvesteerd in kleine apparatuur, bijvoorbeeld om duizenden vergunningen voor klein grensverkeer te maken (Litouwen) en glasvezelverbindingen op te zetten om systemen voor documentcontrole doeltreffender te maken (Italië). Andere landen hebben geïnvesteerd in één grote post, zoals een centrum voor onderzoek en analyse van vervalsingen (Bulgarije). Talrijke lidstaten[45] hebben geïnvesteerd in apparatuur voor het verifiëren van documenten, zoals videospectrale apparatuur[46] en vingerafdruklezers[47]. Een aantal lidstaten[48] heeft apparatuur aangekocht voor doorgangen met automatische grenscontrole[49] of de Public Key Directory van de ICAO, die de uitwisseling van informatie over de echtheid van e-paspoorten tussen verschillende landen ondersteunt[50]. Er werd apparatuur gemoderniseerd in alle grensdoorlaatposten in Oostenrijk, Malta, Noorwegen en Slowakije, in 50 % van de posten in Litouwen en in 27 % van de posten in België. Bijna alle grensdoorlaatposten van Frankrijk (97,5 %) werden uitgerust met apparatuur voor het controleren van documenten. In de categorie grensinfrastructuur heeft Malta al zijn doorlaatposten aangepast ten behoeve van grenswachters en reizigers. Slowakije, Slovenië en Polen hebben dat voor respectievelijk 75 %, 23,8 % en 5 % van hun posten gedaan. Noorwegen heeft één doorlaatpost aangepast. Enkele lidstaten[51] hebben middelen uit het Fonds aangewend om hun detentiefaciliteiten uit te breiden of aan te passen. Griekenland heeft zes detentiefaciliteiten aan buitengrenzen en de infrastructuur van 17 doorlaatposten aangepast. Roemenië heeft het hoofdkwartier van een aantal van zijn grenspolitiesectoren gerenoveerd. De meeste lidstaten[52] verklaarden dat de acties die in het kader van deze prioriteiten zijn uitgevoerd, de doelstellingen van de meerjaren- en de jaarprogramma's hielpen verwezenlijken en hebben bijgedragen aan de algemene verbetering van het grensbeheer. Enkele lidstaten[53] stelden dat de doelstellingen van een aantal jaarprogramma's niet of slechts deels zijn bereikt wegens moeilijkheden of vertragingen bij de aanschaf van apparatuur en andere vertragingen of annuleringen van projecten. Niettemin kon met de investeringen een aantal hoofddoelstellingen worden verwezenlijkt: meer en betere grensinfrastructuur en personele middelen, investering in innovatieve instrumenten voor een doeltreffender dagelijkse grensbewaking, een doeltreffender en doelmatiger controle van de zuidelijke grens van de Europese Unie en een betere besluitvorming. Behandeling van visa en aanpak van illegale immigratie (prioriteit 3) De meeste lidstaten die acties uit hoofde van deze prioriteit uitvoerden, meldden hiervan veel profijt te hebben ondervonden bij het stroomlijnen van hun procedure voor visumafgifte en het voorkomen van onregelmatige binnenkomst[54]. Als verwezenlijkte hoofddoelstellingen vermeldden de lidstaten het feit dat zij de ICT-systemen op hun consulaten hadden bijgewerkt, immigratieverbindingsfunctionarissen (ILO's) hadden ingezet, nieuwe apparatuur voor de afgifte van visa hadden geïnstalleerd op meer dan 280 locaties en hun consulaire visumdiensten hadden vernieuwd. Een aantal lidstaten heeft problemen ondervonden, moest bepaalde acties annuleren of beperken en was niet in staat alle oorspronkelijke doelstellingen te verwezenlijken. Actie-categorie || OUTPUTS || RESULTATEN || || Consulaire infra-structuur || 210 visumdiensten opgezet of gerenoveerd 257 apparaten aangekocht ter verhoging van de veiligheid en ter verbetering van de dienstverlening op consulaten || Meer dan 1,8 miljoen visa afgegeven in nieuwe of gerenoveerde kantoren [55] Minder veiligheidsdreigingen Appara-tuur voor de afgifte van visa || 4 905 apparaten aangekocht of aangepast 682 locaties uitgerust met nieuwe of aangepaste apparatuur || Gemiddelde wachttijd voor visumaanvragen: 15 tot 30 minuten Ten aanzien van de consulaire infrastructuur en apparatuur voor de afgifte van visa, werden op de consulaten van negen lidstaten in totaal 210 visumdiensten gerenoveerd, gemoderniseerd of aangepast[56]. Cyprus heeft zijn consulaten uitgerust met metaaldetectiepoorten en multi-energiesystemen voor röntgeninspectie. Hongarije was voornemens om meer consulaten te renoveren, maar kon uiteindelijk net iets minder dan 10 % renoveren. Spanje heeft renovaties doorgevoerd in de ruimten voor ingangscontrole, wachtruimten en controlekamers, en verklaarde dat de veiligheid in zijn consulaten met 80 % is gestegen. Als onderdeel van hun renovatiewerken hebben enkele lidstaten tevens hun consulaten met hun NSIS en het NVIS verbonden, hun ICT-systemen bijgewerkt[57] en apparatuur voor de afgifte van visa geïnstalleerd op meer dan 650 locaties. De meeste lidstaten waren van oordeel dat deze prioriteit van groot nut was om hun procedures voor de afgifte van visa en de voorkoming van illegale binnenkomst te stroomlijnen. Wat verwezenlijkte hoofddoelstellingen betreft, stelden zij dat zij het beheer van hun consulaire diensten hadden verbeterd, de behandeling van visumaanvragen hadden gestroomlijnd, de veiligheid van consulaire gebouwen en elektronische gegevens hadden verhoogd, de ICT-capaciteit op hun consulaten hadden uitgebreid, het vermogen van hun consulair personeel om frauduleuze aanvragen te onderscheppen hadden verbeterd en de inspectie vóór inscheping op gevoelige luchthavens hadden verscherpt. ICT-systemen ter ondersteuning van de EU-wetgeving op het gebied van buitengrenzen en visa (prioriteit 4) Prioriteit 4 bestrijkt de aanpassing en ontwikkeling van VIS, SIS II en andere ICT-systemen. Een fors aantal lidstaten[58] verklaarde dat de acties beslist bijdroegen tot de ontwikkeling van IT-systemen die nodig waren voor de tenuitvoerlegging van de EU-instrumenten op het gebied van buitengrenzen en visa. Enkele lidstaten[59] achtten de acties echter niet altijd even doeltreffend, met name vanwege de moeilijkheden met de tenuitvoerlegging ervan. Tot deze groep behoorde Hongarije dat het hoogste aantal acties in het kader van deze prioriteit heeft uitgevoerd. Actie-categorie || OUTPUTS || RESULTATEN SIS || Het Fonds heeft tussen 0,41 % en 92,82 % van de totale investering in een lidstaat voor de ontwikkeling van NSIS bijgedragen || 81 % tot 100 % succesvolle verbindingstests 3 tot 1 407 CSIS-conformiteitstests verricht SIS uitgebreid tot 120 institutionele belanghebbenden VIS || Het Fonds heeft tussen 0,27 % en 100 % van de totale investering in een lidstaat voor de ontwikkeling van NVIS bijgedragen || 378 consulaten verbonden met CVIS 407 grensdoorlaatposten verbonden met CVIS 253 andere belanghebbenden verbonden Wachttijd voor visumaanvragen verminderd tot 15-30 minuten Andere ICT-systemen || 1 272 andere ICT-systemen ontwikkeld of aangepast || 121 institutionele belanghebbenden verbonden Gemiddelde ICT-responstijd verminderd Elf lidstaten[60] verklaarden SIS-II-conformiteitstests in het kader van deze prioriteit te hebben uitgevoerd. Bijna alle lidstaten stelden dat deze tests 100 % succesvol waren, behalve Frankrijk en Finland, die een succespercentage van respectievelijk 99,2 % en 81-93 % hadden. In Finland, Frankrijk, Griekenland en Noorwegen werd de financiering voornamelijk gebruikt om grensdoorlaatposten te verbinden met SIS-II, terwijl de middelen in Letland, Litouwen, Malta, Portugal en Spanje vooral werden gebruikt om consulaten te verbinden. Duitsland en Denemarken hebben hun toewijzing grotendeels geïnvesteerd in de verbinding met andere officiële instanties, zoals immigratieautoriteiten. Italië heeft een VIS-helpdesk bemand en bijstand via telefoon en computer verschaft om technische problemen op te lossen, om onderbrekingen en storingen in zijn systeem voor de afgifte van visa te vermijden. Enkele lidstaten[61] hebben tevens andere ICT-systemen en -apparatuur aangepast, zoals laptops, grensbewakingsapparatuur, lezers voor biometrische paspoorten en andere apparatuur voor het verifiëren van documenten. Twee lidstaten, Frankrijk en Zweden, gaven aan dat hun nieuwe apparatuur de gemiddelde wachttijd voor visumaanvragen had verminderd tot respectievelijk 15 minuten en 30 minuten. Wat de drie verwezenlijkte hoofddoelstellingen in het kader van deze prioriteit betreft, stelden de lidstaten dat zij hun NSIS-II, hun NVIS en andere nuttige ICT-systemen (zoals API-systemen, systemen voor automatische grenscontrole en FADO) hadden aangepast of ontwikkeld. Doeltreffende toepassing van de EU-wetgeving op het gebied van buitengrenzen en visa (prioriteit 5) De meeste lidstaten[62] die acties hebben uitgevoerd in het kader van deze prioriteit achtten deze doeltreffend. Bovendien was ongeveer twee derde[63] van mening dat het dankzij de acties beduidend gemakkelijker was om de EU-normen en algemene strategie op dit gebied toe te passen. Actie-categorie || OUTPUTS || RESULTATEN Opleiding en risico-analyse || 32 594 personeelsleden opgeleid 1 515 operaties en instrumenten opgezet of aangepast (software, statistieken) || 49 verslagen ingediend Tussen 8 % en 94,03 % van het personeel opgeleid per land Hongarije, Polen, Frankrijk en Litouwen (en in mindere mate Tsjechië, Spanje en Slovenië) hebben het grootste aantal personeelsleden in het kader van deze prioriteit opgeleid. In Zweden werd 80 % van het relevante personeel opgeleid en in Oostenrijk, Malta en Noorwegen lag dat tussen 29 % en 35 %. Bulgarije heeft zes piloten, tien helikoptertechnici en een aantal grenspolitiefunctionarissen opgeleid in luchtbewaking. Het heeft tevens een stage van één maand georganiseerd voor een ambtenaar bij een consulaat in Turkije. Geen enkele lidstaat heeft gezamenlijke acties op het gebied van risicoanalyse opgestart, hoewel Italië wel opleidingssessies heeft georganiseerd. Deze opleiding varieerde van algemene verplichte opleidingen voor grenswachters[64] tot gespecialiseerde opleidingen, bijvoorbeeld inzake documentfraude[65], en omvatte opleidingen die gericht waren op de verbetering van de harmonisatie van praktijken tussen consulaten[66]. Het feit dat Letland minder klachten heeft ontvangen over de behandeling van visumaanvragen, bewijst dat zijn twee online opleidingstools voor visumafgifte en het gebruik van NVIS vruchten afwerpen. Nieuwe onderwijsmethoden in Tsjechië en nieuwe onderwijsmodules in Bulgarije hebben ervoor gezorgd dat deze acties duurzamer zijn geworden. Wat de verwezenlijkte hoofddoelstellingen in het kader van deze prioriteit betreft, merkten de lidstaten op dat de EU-normen beter worden toegepast[67], de toepassing van de wetgeving op het gebied van buitengrenzen en visa doeltreffender is geworden[68] en dat het personeel belast met de behandeling van visumaanvragen efficiënter werkt[69]. TOEGEVOEGDE WAARDE EN EFFECTEN OP LANGE TERMIJN VAN HET BUITENGRENZENFONDS Toegevoegde waarde en impact Alle rapporterende lidstaten beoordeelden de algemene resultaten en verwezenlijkingen van de jaarprogramma's voor 2007-2010 als positief tot zeer positief[70]. Volume: mate waarin de financiering van het Fonds heeft bijgedragen aan de algemene reikwijdte van activiteiten op het gebied van grensbeheer De meeste landen waren van oordeel dat het Fonds wezenlijke ondersteuning had verschaft op het gebied van grensbeheer en -controle (prioriteiten 1 en 2), de behandeling van visumaanvragen en illegale migratie (prioriteit 3), en het VIS en SIS (prioriteit 4). Dankzij het Fonds konden zij specifieke nationale zwakke punten en tekortkomingen aan de buitengrenzen ten aanzien van ICT-systemen, grensbewaking en nationale responscapaciteit, vervoermiddelen en consulaire samenwerking aanpakken. Het Fonds heeft tevens de nationale capaciteiten inzake grensbeheer verbeterd en bijgedragen aan het onderzoek, de ontwikkeling, het testen en de uitrol van innovatieve en ultramoderne technologie aan de grenzen en in consulaten. Meer dan de helft van de lidstaten[71] verklaarde dat het Fonds er aanzienlijk toe had bijgedragen om specifieke nationale zwakke punten en/of tekortkomingen aan de buitengrenzen aan te pakken. Frankrijk, Letland en Zweden wezen er echter op dat de rol van het Fonds bij het aanpakken van specifieke nationale behoeften beperkt was, omdat de meeste acties nog volledig ten uitvoer moesten worden gelegd. Frankrijk stelde dat het Fonds weliswaar ondersteuning verleende voor de bewaking van zijn maritieme grenzen, maar dat de bijdrage voor het beheer van de migratiestromen en de bescherming van landgrenzen gering was. Een aantal landen was van oordeel dat het Fonds heeft geholpen om een beeld van veilige grenzen te scheppen, terwijl andere vonden dat dit een moeilijk meetbaar gegeven is. Onder de deelnemende landen heerst een brede consensus dat het Fonds heeft gezorgd voor een hogere impact van nationale, regionale en lokale programma's en beleidsmaatregelen enerzijds en van de bestaande middelen op de actiegebieden van het Fonds anderzijds. De landen die bijdragen aan geïntegreerde, interoperabele Europese bewakingssystemen als Eurosur, of aan consulaire samenwerking, waren dezelfde mening toegedaan. Toepassingsgebied: zouden bepaalde activiteiten niet hebben plaatsgevonden als zij niet waren medegefinancierd door het Fonds? Volgens de meeste lidstaten zouden vele acties onmogelijk of minder doeltreffend geweest zijn zonder het Fonds. Vijf lidstaten waren van oordeel dat zij hetzelfde resultaat zouden hebben behaald zonder het Fonds[72], terwijl andere verklaarden dat slechts enkele of geen van hun activiteiten hadden kunnen worden uitgevoerd met de nationale begroting[73] of tot dezelfde resultaten hadden kunnen leiden zonder het Fonds[74]. Voor landen met grotere nationale begrotingen voor grensbeheer, zoals Frankrijk, was de bijdrage van het Fonds in relatieve cijfers bescheidener. Voor landen met kleinere begrotingen heeft het Fonds echter wel degelijk een verschil gemaakt omdat daardoor grote investeringen mogelijk waren die er anders niet zouden zijn gekomen, vooral in het huidige klimaat van bezuinigingen. In hoeverre heeft het Fonds de lidstaten geholpen om de migratiestromen te beheren? Sommige lidstaten waren van mening dat het Fonds zeer[75] of tot op zekere hoogte[76] van dienst kwam bij het beheer van hun migratiestromen, hoewel de meeste geen veranderingen in migratietendensen hebben waargenomen of hebben kunnen waarnemen die aan het Fonds kunnen worden toegeschreven. Het Fonds heeft wel geholpen om grotere passagiersstromen op lucht- en zeehavens te beheren[77] en de inspectie en bewaking op te voeren. De betere inspectie en bewaking hebben geleid tot minder illegale grensoverschrijdingen, meer visumaanvragen[78] en minder aanhoudingen[79]. Italië verklaarde grondigere controles aan de buitengrenzen uit te voeren na de aankoop van ultramoderne apparatuur en de aanpassing van bestaande apparatuur met financiering uit het Fonds. Dit heeft geleid tot een grotere capaciteit om illegale immigratie te bestrijden en heeft de levens gered van talrijke mensen die anders gevaarlijke zeetochten zouden hebben ondernomen in de hoop illegaal het grondgebied binnen te komen. Beste praktijken en opgedane ervaringen Aan de hand van de uitgevoerde werkzaamheden kunnen enkele beste praktijken worden geformuleerd, die nuttig kunnen zijn met het oog op grensbeheer, en project- en programmabeheer. Op het gebied van programma- en projectbeheer waren enkele lidstaten[80] van mening dat het op touw zetten van minder, maar grotere acties tot een minder administratieve lasten en een tijdige tenuitvoerlegging heeft geleid. Andere landen[81] stelden vast dat zij het Fonds doeltreffender konden beheren door de oprichting van nieuwe instanties. Enkele landen[82] beschouwden de samenwerking met een ander land bij de tenuitvoerlegging van het Fonds als een bijzonder goede praktijk. Zij hebben op verschillende manieren samengewerkt, bijvoorbeeld door hun werkzaamheden in te delen volgens geografisch gebied. Zulke samenwerking kan als katalysator voor verdere gemeenschappelijke projecten fungeren. Wat de opgedane ervaringen betreft, heeft een aantal landen[83] de samenwerking en communicatie tussen hun nationale autoriteiten en met de begunstigde agentschappen gestroomlijnd. Daardoor konden zij sneller de door het Fonds te ondersteunen projecten identificeren en ten uitvoer leggen, en ervoor zorgen dat acties volgens schema werden uitgevoerd. Zij hebben voorbereidende besprekingen gevoerd, mogelijke begunstigden opgeleid op het gebied van projectplanning en -beheer[84] en, indien nodig, de kantoren van de begunstigden bezocht[85]. Hongarije heeft besloten om vóór de indiening de documentatie van de begunstigden te controleren op subsidiabiliteit en volledigheid, teneinde het slagingspercentage te verhogen en fouten wegens een gebrek aan bekendheid met openbare aanbestedingen te voorkomen[86]. De Cypriotische autoriteiten hebben controlebezoeken ter plaatse uitgevoerd om de begunstigden over subsidiabiliteitsregels te informeren en de Nederlandse autoriteiten hebben geprobeerd een volledig overzicht van alle kosten te verkrijgen alvorens hun jaarprogramma's vast te leggen. Enkele lidstaten[87] hebben bijzondere procedures ingevoerd om het verlies van toegewezen middelen te voorkomen. De meeste lidstaten hebben hun jaarprogramma's moeten herzien om de beschikbare middelen optimaal te kunnen benutten. SLOTOPMERKINGEN In het licht van de geanalyseerde verslagen van de lidstaten en de informatie uit andere bronnen stelt de Commissie vast dat het Fonds aan zijn doelstellingen voldoet, ondanks enkele vertragingen in de tenuitvoerlegging. Met een zeer bevredigende uitvoeringsgraad van 86,7 % beantwoordt het Fonds aan zijn doel als EU-instrument voor de medefinanciering van investeringen in de buitengrenzen en in de consulaten van deelnemende landen. Het dient dus de belangen van de hele Schengenruimte en behaalt zichtbare en blijvende resultaten. De investeringen van het Fonds tijdens de verslagperiode hebben geresulteerd in 3,6 miljoen patrouillemissies, een algemene daling van de gemiddelde responstijd en de installatie van bewakingssystemen aan de buitengrenzen over een lengte van 8 279 km. De lidstaten hebben de apparatuur gemoderniseerd op hun grensdoorlaatposten (tussen een derde van alle posten en alle posten), waardoor de wachttijd voor de controle van reizigers is geslonken. Er werden meer dan 1,8 miljoen visa afgegeven op nieuwe of gerenoveerde consulaten en 378 consulaten zijn nu verbonden met het centrale VIS. Met de uitbreiding van het SIS werden 120 bijkomende institutionele belanghebbenden opgenomen. Het succes van het Fonds is deels te danken aan de gespecialiseerde aard ervan. Door de nadruk te leggen op het beheer van de buitengrenzen en de afgifte van visa, wordt een versnippering van de middelen vermeden. De uitgaven lijken betrekkelijk gelijkmatig te zijn verspreid over de prioriteiten van het Fonds. De lidstaten hebben echter minder middelen besteed aan het aanpassen van consulaten en de afgifte van visa (prioriteit 3), omdat dit doorgaans een zaak is van de ministeries van Buitenlandse Zaken van de lidstaten, die niet rechtstreeks belast zijn met grensbeheer. Het zou dienstig zijn een flexibel mechanisme in het leven te roepen waarmee de relevante instellingen meer ten volle kunnen deelnemen. Aangezien dit de eerste inspanning was om het beheer van een fonds ter ondersteuning van een bijzonder onvoorspelbaar actieterrein te delen, waren bepaalde obstakels onvermijdelijk. Deze obstakels werden bovendien vergroot door het feit dat de financiering jaarlijks moest worden berekend en toegewezen, hetgeen een invloed had op de uitvoeringstermijnen. In de meeste gevallen konden deze obstakels echter worden overwonnen door de doeltreffende en innovatieve aanpak van de deelnemende landen, die is beschreven in het hoofdstuk over beste praktijken en opgedane ervaringen. De Commissie heeft van haar zijde continue begeleiding verschaft, de uitvoeringsbepalingen vereenvoudigd en financiële middelen ter beschikking gesteld voor het onderhoud van apparatuur die reeds met steun van het Fonds was aangekocht. De gebreken die de lidstaten hebben geconstateerd en de opgedane ervaringen zullen in aanmerking worden genomen bij de opstelling van het meerjarige financiële kader voor 2014-2020. De algemene doelstelling is het verbreden van het toepassingsgebied van de EU- financiering ter ondersteuning van de interne veiligheid en de externe dimensie daarvan, en tevens het vereenvoudigen van de uitvoeringsmechanismen en het vergroten van de flexibiliteit, met name voor reacties op noodsituaties. Relevante EU-agentschappen als Europol en Frontex kunnen beter worden ingezet. De methode van gedeeld beheer moet worden voortgezet, maar met een verschuiving naar meerjarenprogrammering. Het toekomstige Fonds voor interne veiligheid zal betrekking hebben op visa en grensbeheer, maar zal ook een nieuw element toevoegen door politiesamenwerking te integreren in misdaadbestrijding en crisisbeheer. De uitbreiding van het gedeelde beheer van financiering naar politiesamenwerking zal de weg effenen voor een meer doelgerichte en overkoepelende ondersteuning. [1] Disclaimer: dit verslag is in hoofdzaak gebaseerd op de gegevens die door de deelnemende lidstaten zijn verstrekt. Hoewel de Commissie alles in het werk heeft gesteld om deze gegevens te controleren, kan zij inconsistenties of onnauwkeurigheden niet volledig uitsluiten, maar zij acht het onwaarschijnlijk dat deze afbreuk zouden doen aan de geldigheid van de conclusies. [2] Beschikking nr. 574/2007/EG, PB L 144 van 6.6.2007, blz. 22. [3] COM(2005) 123 definitief. Het algemene programma omvat nog drie fondsen: het Europees Terugkeerfonds, het Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen, het Europees Vluchtelingenfonds. [4] Op basis van de vaste praktijk wordt de term "lidstaten" gebruikt om de partijen bij het Schengenakkoord aan te duiden, ongeacht of zij EU-lidstaten of geassocieerde Schengenlanden zijn. [5] Alle lidstaten van de EU, behalve het Verenigd Koninkrijk en Ierland, alsook de geassocieerde Schengenlanden IJsland, Noorwegen en Zwitserland hebben tussen 2007 en 2010 aan het Fonds deelgenomen. Liechtenstein draagt bij aan het Fonds, maar is geen deelnemende partij. De geassocieerde Schengenlanden Bulgarije en Roemenië zijn in 2010 toegetreden tot het Fonds. [6] Artikel 52, lid 3, onder c), van Beschikking nr. 574/2007/EG. [7] Artikel 52, lid 2, onder b), van Beschikking nr. 574/2007/EG. [8] Luxemburg heeft geen evaluatieverslag ingediend. Zwitserland heeft zijn verslag te laat ingediend, waardoor het niet in aanmerking kon worden genomen voor het samengevoegde syntheseverslag en dus evenmin kon worden opgenomen in dit verslag. [9] Hierna het "Solid-comité" genoemd. [10] Mededeling over de toepassing van de criteria voor de verdeling van de middelen over de lidstaten in het kader van het Buitengrenzenfonds, het Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen en het Europees Terugkeerfonds (COM(2011) 448). [11] Beschikking 2007/599/EG van de Commissie tot uitvoering van Beschikking nr. 574/2007/EG wat de goedkeuring van strategische richtsnoeren voor de periode 2007-2013 betreft. [12] Artikel 6 van Beschikking nr. 574/2007 tot instelling van het Buitengrenzenfonds: "het Fonds financiert gederfde leges uit transitvisa en bijkomende kosten die voortvloeien uit de toepassing van de regeling betreffende het doorreisfaciliteringsdocument (FTD) en het doorreisfaciliteringsdocument voor treinreizigers (FRTD) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 693/2003 van de Raad (1) en Verordening (EG) nr. 694/2003 van de Raad". [13] BE, DK, EL, FI, HU, IT, LT, LV, NL, NO, SE, SI. [14] AT, BG, CY, EL, LV, PL, SI. [15] BE, DE, DK, EE, ES, FI, IT, LT, MT, NO, PT, RO, SE, SK. [16] BG, EL, IT. [17] AT, BE, BG, CZ, DE, EE, EL, HU, LT, LV, RO, SE, SI. [18] EE, HU, LT, LV, PL, SI, SK. [19] BG, RO. [20] LT. [21] CY, MT, PT, HU, ES, EL, SI, LT, BE. [22] CY, MT, HU, IT, BG. [23] IS, NO en CH zijn in 2009 beginnen bij te dragen aan het Fonds en hebben in 2010 hun eerste jaarprogramma's aangenomen. BG en RO zijn in 2010 toegetreden tot het Fonds. [24] De uitvoeringsgraad werd berekend op basis van de door de lidstaten verstrekte cijfers. Deze informatie omvat de uitvoeringspercentages van de reeds door de Commissie afgesloten jaarprogramma's en prognoses van de lidstaten voor de jaarprogramma's die bij de indiening van de nationale verslagen van de evaluatie achteraf nog moesten worden afgesloten. DK en PL verstrekten geen gegevens over de uitvoering van het programma in 2010. De uitvoeringspercentages van CY en CZ waren niet definitief. [25] DE, CY, NO, EE. [26] AT, CY, DE, EE, ES, FI, IT, LT, LV, MT, NO, PL, SK. [27] AT, CZ, MT, RO, SE. [28] EL, LT. [29] ES, IT, MT. [30] BG, FR, HU, LT, PL, PT, RO, SE, SI. [31] EE, IS, IT, LV, LT, NL, PT, SK. [32] Er is voor 17 lidstaten informatie beschikbaar over de totale uitgaven van het Fonds voor NVIS. Van de lidstaten die op dit gebied acties hebben uitgevoerd, hebben er drie geen gegevens verstrekt (ES, FI, NL), hoewel Spanje en Finland wel het aandeel van de middelen van het Fonds in de totale investering in hun NVIS hebben meegedeeld. [33] BE, CY, DE, EL, FR, PT, IT, HU. [34] ES, FI, NO, MT, AT. [35] Alle lidstaten behalve BG, DK, EE, IS, MT, NL, NO. [36] AT, EE, MT, SI, SK. [37] BE, BG, DE, DK, ES, FI, FR, IT, LT, LV, NO, PL, PT, RO. [38] CZ, EL, HU, IS, NL, SE. [39] AT, BE, BG, CY, CZ, DK, EE, FI, FR, HU, IT, MT, NL, NO, PL, PT, RO, SE, SI, SK. [40] Enkele lidstaten hebben hun resultaten op een andere wijze ingedeeld, maar met het oog op dit verslag zijn zij ondergebracht onder de meest geschikt geachte prioriteiten van het Fonds. [41] CY, DE, EE, EL, ES, FI, HU, IT, LT, MT, NO, PT, RO, SE, SI, SK. [42] CY, EE, EL, ES, HU, IT, MT, PT, SK. Er werden 3,14 miljoen patrouilles per auto en 432 000 per motorfiets uitgevoerd. [43] Deze uitgaven bedroegen meer dan 44 miljoen EUR, ofwel 37,33 % van de totale uitgaven van Spanje in het kader van prioriteit 2. [44] EE, ES, NO, SI. [45] CZ, FR, HU, MT, NO, PT. [46] Met inbegrip van FR, RO. [47] DE, HU, NO. [48] Met inbegrip van DE, PT. [49] DE, ES. [50] AT, HU, NO. [51] EL, FR, HU. [52] AT, BE, BG, CY, CZ, DE, EL, ES, FI, FR, HU, NL, NO, RO, SK. [53] EE, IT, LT, PL, SE, SI. [54] AT, BG, CY, DE, EE, ES, FR, HU, IT, LT, LV, MT, NO, SI. [55] Inclusief Schengenvisa. [56] AT, CY, CZ, ES, FR, HU, LT, MT, NL, RO. [57] BE, RO, SI. [58] AT, BG, CY, DE, EE, ES, FR, HU, IT, LT, LV, MT, NO, SI. [59] CZ, DK, EE, FI, HU, NL SE. [60] AT, DE FI, FR, HU, IT, LV, PT, RO, SE, SK. [61] BE, CZ, EL, ES, HU, LV, LT, PL, RO, SI, SK. [62] AT, BG, CZ, DE, ES, FI, FR, HU, IT, LV, LT, NO, SE, SK. [63] AT, BG, CZ, DE, ES, FR, HU, IT, LT, LV, PL, SI. [64] SI. [65] DE, FR. [66] ES, HU. [67] DE, ES, SI. [68] LT. [69] HU, LV. [70] Landen die de resultaten zeer als positief hebben beoordeeld: AT, BE, BG, CY, DK, ES, FR, HU, IT, LV, MT, PL, PT, RO, SI, SK. [71] Veertien in totaal: BG, BE, CY, CZ, DE, EE, EL, HU, IT, LT, NL, PL, PT, SI. [72] DE, DK, FI, IS, NL. Noot: IS heeft zijn eerste jaarprogramma's in 2010 aangenomen. [73] BE, BG, CY, EE, DK, LV, MT, PT, PL. [74] AT, BG, CZ, ES, IT. [75] BG, DE, ES, LT. [76] BE, CY, EE, EL, FR, IT, MT. [77] DE. [78] ES. [79] EL. [80] CY, DK, IT. [81] DK, HU, IT, NO. [82] AT, BE, BG, CZ, DE, DK, FI, FR, IS, NO, NL, PL, PT, SE, SK. [83] AT, BE, ES, FI, FR, HU, IT, NL, NO, LT, PT. [84] ES, HU, IT. [85] FR. [86] BG, CY, EE, FR, HU, NL, PL, SK. [87] AT, EL, PL, SE.