ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
OPENBARE RAADPLEGING – SAMENVATTING

EU-STRATEGIE VOOR ZONNE-ENERGIE

De Europese Commissie kondigde in het werkprogramma van de Commissie voor 2022 voor het eerst haar voornemen aan om een​mededeling vast te stellen waarin een strategie voor zonne-energie in de EU wordt uitgestippeld. Bij de voorbereiding van dit initiatief bestonden de voornaamste activiteiten met betrekking tot de raadpleging van belanghebbenden uit een onlineverzoek om input en een openbare raadpleging, die op 18 januari op de raadplegingswebsite van de Commissie “Geef uw mening” werden gepubliceerd en gedurende twaalf weken beschikbaar waren voor feedback. Naast de onlineraadplegingsactiviteiten heeft de Commissie ook een virtuele conferentie van belanghebbenden op hoog niveau over de EU-strategie voor zonne-energie georganiseerd, evenals drie workshops op technisch niveau.

De raadpleging was bedoeld om van de lidstaten, belanghebbenden en burgers feedback te krijgen over de voorgestelde reikwijdte en inhoud van de strategie, alsook over aanvullende elementen die de strategie zou moeten bestrijken. De belangrijkste beoogde belanghebbenden waren overheidsinstanties; zonne-energiebedrijven zoals productfabrikanten, projectontwikkelaars of ondernemingen die verband houden met de integratie van zonne-installaties, zoals aggregators, of aanbieders van digitale oplossingen, met inbegrip van kmo’s; energiegemeenschappen; consumentenverenigingen; niet-gouvernementele organisaties; onderzoeks- en innovatieorganisaties en personen die zonne-energie produceren of verbruiken of er gewoon in geïnteresseerd zijn.

Dit document mag uitsluitend worden beschouwd als een samenvatting van de bijdragen die de belanghebbenden tijdens dit raadplegingsproces hebben geleverd. Het mag in geen geval worden beschouwd als het officiële standpunt van de Commissie of haar diensten en is derhalve niet bindend voor de Commissie. De reacties op de raadplegingsactiviteiten kunnen niet worden beschouwd als een representatieve steekproef van de standpunten van de EU-bevolking.

Bereik van deelnemende belanghebbenden

De input van de belangrijkste beoogde belanghebbenden werd ontvangen via reacties op de openbare raadpleging, opmerkingen bij het verzoek om input en door deelname aan de evenementen voor belanghebbenden. Er was een hoge participatie van zonne-energiebedrijven op alle niveaus (van micro- tot grote ondernemingen) en vertegenwoordigers van verschillende sectoren op het gebied van zonne-energietechnologie (geconcentreerde zonne-energie, fotovoltaïsche zonne-energie, thermische zonne-energie enz.), evenals hernieuwbare gemeenschappen, en burgers die zich bezighouden met en/of geïnteresseerd zijn in zonne-energie. Ook hebben verschillende consumentenverenigingen, niet-gouvernementele organisaties en onderzoeks- en innovatieorganisaties opmerkingen of feedback verstrekt. De deelname van overheidsinstanties, zowel op nationaal als op lokaal niveau, was beperkt.

Hulpmiddelen en methode
Om de bovengenoemde doelstellingen te verwezenlijken, wordt in dit initiatief een reeks beleidsopties onderzocht en worden voorkeursopties vastgesteld op de volgende gebieden: i) invoering van geharmoniseerde regels voor abi-beheerders die fondsen beheren die actief zijn op het gebied van directe kredietverlening (leninginitiërende fondsen); ii) verbetering van het aanbod van bewaardiensten op kleinere markten; iii) verdere verduidelijking van de vereisten voor fondsbeheerders die bepaalde taken aan derden delegeren; iv) verbetering van het niveau van de via toezichtrapportage verzamelde gegevens; v) harmonisatie van de beschikbaarheid van instrumenten voor liquiditeitsbeheer in de hele Unie; en vi) opname van centrale effectenbewaarinstellingen in de bewaarnemingsketen om ervoor te zorgen dat bewaarders hun taken kunnen vervullen en de bescherming van beleggers kunnen waarborgen.

Theoretisch had de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) kunnen worden verzocht de toezichtsconvergentie voort te zetten. Men is echter tot het besef gekomen dat alle mogelijkheden op dit vlak zijn onderzocht zonder dat voldoende vooruitgang is geboekt en dat gemeenschappelijke normen met normatieve kracht nodig zijn.
4.recente gevallen van falende verzekeraars die grensoverschrijdend actief zijn, hebben tekortkomingen in het toezicht aan het licht gebracht en vormden een bevestiging dat verzekeringnemers in de hele EU niet consequent worden beschermd wanneer hun verzekeraar faalt;

Uit de evaluatie is gebleken dat het Solvabiliteit II-kader over het algemeen doeltreffend functioneert, maar dat bepaalde elementen moeten worden verbeterd.

Met de Solvabiliteit II-richtlijn, die sinds 2016 van toepassing is, is een geharmoniseerd, solide en robuust prudentieel kader voor verzekeringsondernemingen in de EU ingevoerd. Het is gebaseerd op het risicoprofiel van elke individuele verzekeringsonderneming om de vergelijkbaarheid, de transparantie en het concurrentievermogen te bevorderen.

De herziening zal bestaande EU-wetgeving wijzigen en nieuwe elementen invoeren, met name op het gebied van milieurisico’s, afwikkeling, macroprudentiële instrumenten en eventueel verzekeringsgarantiestelsels (VGS). Deze wijzigingen worden gerechtvaardigd door het grensoverschrijdende karakter van het verzekeringsbedrijf. Het is efficiënter dat verzekeraars aan één enkele reeks regels worden onderworpen dan aan verschillende nationale kaders. Op dezelfde manier kunnen alleen maatregelen op EU-niveau ervoor zorgen dat alle consumenten gelijke behandeling genieten.
Op EU-niveau zijn drie belangrijke problemen vastgesteld: 1) lichte voertuigen dragen onvoldoende bij in het terugdringen van broeikasgasemissies met ten minste 55 % tegen 2030 en het bereiken van klimaatneutraliteit in 2050; 2) consumenten dreigen niet mee te profiteren van emissievrije voertuigen, en 3) de waardeketen van de automobielsector in de EU dreigt haar leiderschapspositie op technologisch gebied te verliezen. In de effectbeoordeling komen ook de oorzaken van deze problemen en de sterkst getroffen belanghebbenden aan bod.

Op basis van de resultaten van de openbare raadpleging hebben voertuigfabrikanten met betrekking tot de hoogte van de CO2-streefcijfers aangegeven geen wijzigingen van de huidige streefcijfers voor 2025 te willen. Voor 2030 en daarna moet het ambitieniveau afhangen van de randvoorwaarden. Overheden en ngo’s waren in het algemeen voorstander van ambitieuzere streefcijfers voor 2025 en 2030 en van nieuwe streefcijfers voor 2035 en 2040. Milieu-ngo’s pleitten ervoor om uiterlijk voor 2035 het doel van volledige emissievrijheid vast te stellen. Wat het tijdschema voor de streefcijfers betreft, steunden de voertuigfabrikanten de voortzetting van de huidige aanpak met stappen van steeds 5 jaar. Milieu-ngo’s vroegen om jaarlijks afnemende streefcijfers, of een tussentijds streefcijfer in 2027. Wat het stimuleringsmechanisme voor ZLEV betreft, waren fabrikanten van mening dat dit in zijn huidige vorm moet worden gehandhaafd. Milieu-ngo’s pleitten voor afschaffing van deze stimuleringsregeling zodra het aandeel elektrische voertuigen een bepaald niveau heeft bereikt. Producenten en leveranciers van onderdelen waren van mening dat bij de beoordeling van de naleving rekening moet worden gehouden met emissiereducties als gevolg van het gebruik van hernieuwbare en koolstofarme brandstoffen. Milieu-ngo’s hebben tegen dit soort verrekening gepleit.
Onder de exploitanten die de gevolgen van de verschillende opties zouden ondervinden, zouden zich naar verwachting slechts weinig kmo’s bevinden. In sectoren als vervoer, energie of water zijn de actoren die waarschijnlijk als kritieke entiteiten worden aangewezen doorgaans middelgrote tot grote ondernemingen met duizenden werknemers, maar kritieke entiteiten in andere sectoren kunnen kleiner zijn. Het is bijvoorbeeld denkbaar dat kmo’s in de gezondheidssector specifieke, zeer technische of gespecialiseerde diensten verlenen. Kmo’s die zich in een dergelijke positie bevinden, worden echter vermoedelijke gestimuleerd om op eigen kracht een hoog niveau van veerkracht te waarborgen en/of zijn onderworpen aan specifieke vereisten op nationaal en/of EU-niveau, waardoor de extra kosten in verband met de voorkeursoptie worden verminderd.
De financiële crisis heeft tot een ingrijpende wijziging van het regelgevingskader voor het bankwezen geleid. Wereldwijd zijn, en worden op het niveau van de G20 en het Bazelse Comité overeengekomen hervormingen doorgevoerd die het risico in de banksector moeten afbouwen en het financiële bestel stabieler en veerkrachtiger moeten maken. Niettemin zijn bepaalde risico's slechts lokaal aangepakt. Meer bepaald hebben belangrijke jurisdicties (zoals de Verenigde Staten of Japan, om er maar enkele te noemen) een aantal maatregelen genomen om het volume niet-renderende leningen (hierna "NPL's" genoemd) terug te dringen en de balansen van banken te herstellen, onder meer door voor NPL's verplichte regelingen voor het vormen van voorzieningen of de afschrijving ervan in te voeren of deze te versterken.

NPL's en andere niet-renderende blootstellingen (hierna "NPE's" genoemd) zijn ook aangegroeid in delen van de banksector in de EU in de nasleep van de financiële crisis en daarop volgende recessies. Dit hoge aandeel NPL's tast ook de financiële stabiliteit aan, omdat dit drukt op de winstgevendheid en de levensvatbaarheid van de getroffen kredietinstellingen en het - door de verminderde bancaire kredietverschaffing - een impact heeft op de economische groei. Als verdere reactie op de uitdaging van het hoge volume NPL's in de EU, roept de Raad Ecofin in zijn Actieplan inzake niet-renderende leningen in Europa diverse instellingen en instanties op om passende maatregelen te treffen.

Met name om het risico te beperken dat in de toekomst nieuwe problemen met NPL's ontstaan, bestaat een van de sleutelaspecten van het beleid erin om ervoor te zorgen dat NPL's tijdig worden opgenomen en afdoende worden gedekt, om respijtmaatregelen te voorkomen en de afwikkeling van NPL's te versterken. Ontoereikende voorzieningen en respijt voor verliezen zijn belangrijke obstakels voor schuldherstructurering of de verkoop van activa, omdat banken herstructurering of deleveraging misschien uitstellen om de opname van verliezen te voorkomen (de zogeheten "wait-and-see"-benadering). Uitstel van de opname van verliezen blijkt te hebben bijgedragen tot verminderde kredietverlening, omdat uitstel banken nog meer onder druk zet om meer voorzieningen aan te leggen in tijden van stress (d.w.z. wanneer verliezen zich voordoen en wettelijke kapitaalvereisten het meest bindend worden). Deze procyclische vorming van voorzieningen leidt tot procyclische bancaire kredietverlening en bredere uitschieters in de conjunctuurcyclus (d.w.z. boom-bust-kredietcycli).

Het aanpakken van hoge volumes NPE's, maar ook de mogelijke accumulatie ervan in de toekomst is een belangrijk onderdeel van de inspanningen van de Unie om de risico's in het bankbestel verder af te bouwen en banken in staat te stellen zich te concentreren op de kredietverschaffing aan bedrijven en burgers. Het lopende overleg binnen de Raad bevestigt dat meer vooruitgang bij het aanpakken van NPL's van cruciaal belang is om de bankunie af te bouwen. Dit staat bovenaan de prioriteitenlijst van de Leidersagenda.
De blootstelling aan carcinogene en mutagene agentia op de werkplek kan kanker, het voornaamste arbeidsgerelateerde gezondheidsprobleem in de EU-28, alsook andere ernstige niet-kankergerelateerde gezondheidsproblemen veroorzaken. Om werknemers tegen dergelijke risico's te helpen beschermen, heeft de EU de richtlijn inzake carcinogene en mutagene agentia (Richtlijn 2004/37/EG) vastgesteld. Bij de richtlijn zijn voorschriften op dit gebied vastgesteld om blootstelling te elimineren of te verminderen, met inbegrip van grenswaarden voor beroepsmatige blootstelling. De richtlijn inzake carcinogene en mutagene agentia dient echter regelmatig te worden geactualiseerd op de grondslag van de beschikbare informatie, wetenschappelijke en technische informatie daarbij inbegrepen. Twee wetgevingsvoorstellen tot actualisering van de richtlijn (COM(2016) 248 en COM(2017) 11), die betrekking hebben op in totaal 20 carcinogenen, zijn ingediend. De eerste wijziging werd door de medewetgevers reeds goedgekeurd als Richtlijn (EU) 2017/2398. Deze effectbeoordeling bij het derde voorstel heeft betrekking op vijf aanvullende chemische agentia waaraan ongeveer 1 miljoen werknemers op hun werkplek worden blootgesteld.

Door in bijlage III bij de richtlijn de bestaande grenswaarden voor beroepsmatige blootstelling te herzien of nieuwe grenswaarden vast te stellen, zal meer duidelijkheid worden verschaft aan werkgevers en handhavingsinstanties waardoor de naleving en handhaving van de bepalingen van de richtlijn inzake carcinogene en mutagene agentia, en dus van de bescherming van werknemers, kan worden bevorderd. Door de hiaten met bestaande nationale grenswaarden voor beroepsmatige blootstelling te verkleinen en volledig weg te werken indien geen nationale grenswaarden bestaan, kunnen maatregelen op EU-niveau bijdragen aan de verdere verbetering van de minimale basisbescherming voor alle werknemers in de EU op dit gebied en aan het creëren van een gelijk speelveld tussen bedrijven in de EU. Om deze doelstelling te bewerkstelligen, zijn maatregelen van de lidstaten alleen niet genoeg; daarvoor is optreden op EU-niveau nodig en in overeenstemming met artikel 5, lid 3, VEU.
Crowdfunding is een door technologie gefaciliteerde financiële dienst die het potentieel bezit om bedrijfsprojecten die financiering nodig hebben en beleggers te helpen hun portefeuille te diversifiëren. Crowdfunding wordt steeds meer een essentieel onderdeel van de financieringsladder voor startende en jonge ondernemingen. Het is vaak het belangrijkste financieringsinstrument voor startende ondernemingen indien durfkapitaal of zelfs private equity-fondsen maar beperkt belangstelling hebben voor deze ondernemingen. Crowdfunding biedt een alternatief voor ongedekte bancaire kredietverlening, zoals debetstanden of kredietkaartleningen, momenteel de belangrijkste externe financieringsbronnen voor kleine en middelgrote ondernemingen. Crowdfunding vormt een aanvulling op bancaire en zakelijke financiering en is daardoor een diversificatie van financieringsbronnen in de economie. Het biedt met name nieuwe mogelijkheden voor jonge, innovatieve ondernemingen zonder omvangrijke zakelijke zekerheden, vaste activa of financiële track record.

Ondanks deze belangrijke rol zijn de EU-crowdfundingmarkten voor zakelijke financiering in vergelijking met andere grote economieën sterk onderontwikkeld, en - en dit is het belangrijkste - niet in staat behoorlijk grensoverschrijdend te functioneren. Recente studies en bewijs dat via gerichte raadplegingen is verzameld, hebben bevestigd dat als gevolg van gefragmenteerde en tegenstrijdige regelgeving crowdfundingplatforms niet in staat zijn hun diensten op pan-Europees niveau op te schalen en vrij aan te bieden. Ook zien beleggers van grensoverschrijdende activiteiten af vanwege een gebrek aan vertrouwen in deze platforms en de gefragmenteerde regelgevingskaders die van toepassing zijn op de dienstaanbieding.
Vrij verkeer van werknemers en van diensten zijn een belangrijke troef van de EU. Zij vragen echter om duidelijke, eerlijke en doeltreffend gehandhaafde regels voor grensoverschrijdende arbeidsmobiliteit en de coördinatie van de sociale zekerheid. De EU heeft uitgebreide wetgeving ontwikkeld op het gebied van het vrije verkeer van werknemers, de detachering van werknemers in de context van het verrichten van diensten en regels voor de coördinatie van de sociale zekerheid. De Commissie-Juncker heeft verschillende voorstellen ingediend om dit regelgevingskader te verbeteren, waaronder de herziening van de detacheringsrichtlijn en de Verordening betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, alsmede de lex specialis inzake detachering in de internationale wegvervoersector. Er blijven echter nog punten van zorg wat betreft de naleving en een doeltreffende handhaving van de EU-regels, wat het vertrouwen in en de eerlijkheid op de interne markt in gevaar brengt. De volgende twee problemen springen in het oog: ten eerste onvoldoende informatie, ondersteuning en begeleiding voor personen en werkgevers in grensoverschrijdende situaties; ten tweede ontoereikende samenwerking tussen de nationale instanties in verband met de handhaving van de regels. Het doel van dit voorstel is de volgende specifieke uitdagingen het hoofd te bieden: -onvoldoende ondersteuning en begeleiding voor personen en bedrijven in grensoverschrijdende situaties, waaronder onvolledige of karige informatie die publiek beschikbaar is over hun rechten en verplichtingen; -onvoldoende toegang tot en uitwisseling van informatie tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor verschillende gebieden van arbeidsmobiliteit en de coördinatie van de sociale zekerheid; -onvoldoende capaciteit van de nationale instanties om samenwerking met de instanties over de grens te organiseren; -zwakke of ontbrekende mechanismen voor gezamenlijke grensoverschrijdende handhavingsactiviteiten; -het ontbreken van een grensoverschrijdend bemiddelingsmechanisme tussen de lidstaten op alle gebieden van arbeidsmobiliteit en de coördinatie van de sociale zekerheid; -onvoldoende samenwerking op EU-niveau op dit gebied. Arbeidsmobiliteit in de EU is gedurende de hele crisis in opwaartse lijn gegaan. In 2017 leefden of werkten 17 miljoen burgers in een andere lidstaat dan die van hun nationaliteit. Dit cijfer is bijna verdubbeld in vergelijking met tien jaar geleden. Het aantal detacheringen is sinds 2010 met 68 % gestegen tot 2,3 miljoen in 2016. 1,4 miljoen EU-burgers pendelen om in een andere lidstaat te gaan werken. Daarom is er behoefte aan doeltreffende samenwerking tussen de nationale instanties en gezamenlijke administratieve maatregelen om de steeds 'Europeser' wordende arbeidsmarkt te beheren.
•Waarborgen dat de eindgebruikers (met name grenswachters, rechtshandhavingsambtenaren, immigratiefunctionarissen en gerechtelijke autoriteiten) snelle, naadloze, systematische en gecontroleerde toegang hebben tot de informatie die zij nodig hebben om hun taken te verrichten, met inachtneming van de bestaande toegangsrechten die in de respectieve EU-rechtsinstrumenten zijn vastgelegd.

Zowel de Raad als het Europees Parlement hebben aangedrongen op maatregelen om de structurele tekortkomingen in verband met de bestaande informatiesystemen te verbeteren en om de uitwisseling van informatie te versterken. Als rechtstreekse reactie op die oproep zijn verschillende opties in overweging genomen. Om de interoperabiliteit van bestaande en toekomstige systemen op een doeltreffende manier te verbeteren, is wetgeving nodig. De opties zijn beoordeeld uitgaande van het basisscenario (optie 1): de bestaande systemen (het SIS, Eurodac en het VIS) en de geplande of voorgestelde systemen (het EES, het ETIAS, het ECRIS-TCN). In het kader van optie 2 zijn de volgende mogelijke interoperabiliteitscomponenten beoordeeld, zoals goedgekeurd door de Commissie in het zevende voortgangsverslag over de totstandbrenging van een echte en doeltreffende Veiligheidsunie: •het Europees zoekportaal (ESP), voor het gelijktijdig doorzoeken van meerdere systemen, voornamelijk aan de hand van biografische gegevens, •de gezamenlijke dienst voor biometrische matching (gezamenlijke BMS), voor het doorzoeken van biometrische gegevens uit verschillende centrale systemen, •het gemeenschappelijke identiteitenregister (CIR), waarin bestaande biografische identiteitsgegevens (van onderdanen van derde landen) worden samengebracht die anders worden opgeslagen in de verschillende centrale systemen. Optie 3 bouwt voort op optie 2 door er de detector van meerdere identiteiten (MID) aan toe te voegen, voor het verifiëren van meerdere identiteiten. In het kader van optie 3 worden ook regels inzake het gebruik van EU-informatiesystemen voor controles binnen het grondgebied vastgesteld en wordt de toegang tot EU-informatiesystemen voor rechtshandhavingsdoeleinden gestroomlijnd aan de hand van treffermarkering. Met een combinatie van de opties 2 en 3 kunnen alle doelstellingen worden gehaald.
De mogelijke beleidsopties werden gegroepeerd onderzocht: Ten eerste, soft law-opties die de goodwill en de zelfdiscipline van de betrokkenen moeten stimuleren en de capaciteiten van de bevoegde autoriteiten moeten versterken (GROEP A). Ten tweede, regelgevingsopties die twee belangrijke aspecten regelen: - de passende afbakening van het toepassingsgebied van de cultuurgoederen die onder het initiatief moeten vallen (GROEP B); - de documentatievereisten ter staving van het legale karakter van de goederen (GROEP C). Meer in het bijzonder omvat groep C hiervoor de volgende opties: a) een uitvoercertificaat afgegeven door het land van herkomst en administratieve samenwerking met het land in kwestie; b) een importeursverklaring (affidavit) in combinatie met een Object ID-formulier dat basisinformatie over de goederen bevat; c) een invoervergunning afgegeven door culturele autoriteiten in de EU voor alle cultuurgoederen; d) een invoervergunning voor cultuurgoederen die een hoog risico op plundering lopen (oudheidkundige voorwerpen), alsook een importeursverklaring en een Object ID voor alle andere cultuurgoederen (combinatie van elementen van b + c).
Wat is het probleem en waarom is het een probleem?

De effectbeoordeling is tegelijkertijd met de ex-postevaluatie van de e-privacyrichtlijn verricht in het kader van het programma voor gezonde en resultaatgerichte regelgeving (Refit). De algemene conclusie is dat de doelstellingen van de e-privacyrichtlijn nog steeds relevant zijn. Bij de Refit-evaluatie zijn drie belangrijke reeksen problemen geconstateerd: -De persoonlijke levenssfeer van burgers is niet voldoende en niet doelmatig beschermd wanneer zij online communiceren; -burgers zijn niet doeltreffend beschermd tegen ongewenste marketing; -bedrijven worden geconfronteerd met belemmeringen ten gevolge van gefragmenteerde wetgeving, verschillende interpretaties in de lidstaten en onduidelijke en verouderde bepalingen. In de Refit-evaluatie is ook geconcludeerd dat er ruimte is voor vereenvoudiging, met name met betrekking tot het bestaan van een aantal verouderde of overbodige bepalingen en de voorschriften inzake handhaving. Dit wordt ook ondersteund door een advies van het Refit-platform waarin gepleit wordt voor een sterkere bescherming van de persoonlijke levenssfeer van burgers door de e-privacyrichtlijn af te stemmen op de algemene verordening gegevensbescherming en voor de toevoeging van uitzonderingen op de "toestemmingsregel" voor cookies. Ook moeten de problemen die zich bij de nationale uitvoering voordoen, door de Commissie worden aangepakt.
De genomen maatregelen hebben betrekking op liquide middelen ten bedrage van 10 000 EUR of meer die personen bij zich dragen dan wel in vracht-/postzendingen met zich meevoeren over de buitengrenzen van de EU. Bedrijven maken zelden gebruik van deze vervoerswijze. Momenteel moeten natuurlijke personen die een zending liquide middelen begeleiden, verplicht aangifte doen. De ervaring leert dat professionele koeriers die een zending liquide middelen begeleiden, hun verplichtingen zeer goed kennen en zich doorgaans aan de regels houden. De nieuwe kennisgevingsplicht voor het vervoer van liquide middelen in post-/vrachtzendingen strekt ertoe de autoriteiten in staat te stellen controles te verrichten en, indien zij dat nodig achten, om nadere gegevens te vragen. Er is geen verplichting om systematisch aangifte te doen en de autoriteiten kunnen naar eigen oordeel handelen (bijvoorbeeld in het geval van transporten tussen banken). Aangezien deze vervoerswijze relatief zelden wordt gebruikt en gelet op de aanpak, wordt niet verwacht dat er grote gevolgen zullen zijn voor professionele koeriers. Er worden geen specifieke gevolgen verwacht voor het mkb of micro-ondernemingen.