Naast de hierboven genoemde monetaire-beleidsoverwegingen zouden asset-referenced tokens en e-money tokens verschillende kenmerken hebben volgens de ontwerpverordening, waaronder, wat hun hoofdfunctie betreft, de samenstelling van de reserveactiva en de rechten van de houders ervan. In dit verband bestaat het risico dat, gezien het concrete gebruik ervan, in combinatie met het systemisch belang dat zij kunnen verwerven, asset-referenced tokens en e-money tokens de facto gelijk zouden zijn aan betaalinstrumenten, ongeacht hun beoogde hoofdfunctie of het gebruik ervan uit hoofde van de ontwerpverordening. Indien dit het geval zou zijn, moeten asset-referenced tokens en e-money tokens aan soortgelijke vereisten worden onderworpen om het risico van regelgevingsarbitrage tussen de respectieve regelingen te voorkomen. Met name omdat de ontwerpkenmerken en het gebruik van asset-referenced tokens deze geschikt maken om als betaalmiddel te worden gebruikt, zou het op zijn minst passend zijn van emittenten te verlangen dat zij terugbetalingsrechten verlenen aan houders van asset-referenced tokens, hetzij op de emittent, hetzij op de reserves. Daarnaast zou kunnen worden overwogen om een ad hoc categorie van “betaaltokens” in het leven te roepen, waardoor asset-referenced tokens aan eenzelfde reeks vereisten zouden worden onderworpen als die welke gelden voor emittenten van e-money tokens. Voorts zou het passend zijn dat, voor het geval significante asset-referenced tokens op grote schaal worden gebruikt voor betalingen in de Unie, uitgevende instellingen van significante asset-referenced tokens aan dezelfde vergunningsvereisten worden onderworpen als die welke gelden voor emittenten van e-money tokens, wanneer de Europese Bankautoriteit (EBA) dit passend acht volgens de in technische reguleringsnormen nadere te definiëren indelingscriteria.

Bovendien wordt in de ontwerpverordening bepaald dat een bevoegde autoriteit een vergunning kan weigeren aan een uitgevende instelling van asset-referenced tokens, onder meer wanneer het bedrijfsmodel van de uitgevende instelling een ernstige bedreiging kan vormen voor de financiële stabiliteit, de transmissie van het monetair beleid of de monetaire soevereiniteit (14). Wanneer een asset-referenced regeling neerkomt op een betalingssysteem of -schema, dient de beoordeling van de potentiële bedreiging voor het voeren van monetair beleid en voor de goede werking van het betalingsverkeer onder de exclusieve bevoegdheid van de ECB (of de nationale centrale bank van uitgifte van de desbetreffende valuta van de Unie) te vallen. In het geval van de euro is dit vanwege de negatieve gevolgen die een potentiële bedreiging kan hebben voor de uitvoering van de basistaken die het Eurosysteem krachtens het Verdrag moet uitvoeren, met name het voeren van het monetair beleid van de Unie en het bevorderen van de goede werking van het betalingsverkeer. Deze risico’s zouden uiteindelijk een impact kunnen hebben op de verwezenlijking van het hoofddoel van het Eurosysteem, te weten de handhaving van de prijsstabiliteit uit hoofde van het Verdrag. Gezien de kritieke aspecten in de loop van het vergunningsproces voor emittenten van asset-referenced tokens waarover de ECB om haar zienswijze wordt gevraagd, mag het optreden van de ECB niet beperkt blijven tot het uitbrengen van een niet-bindend advies op de gebieden die onder de exclusieve bevoegdheid van de ECB vallen. Volgens dezelfde logica moeten de centrale banken van de lidstaten die niet de euro als munt hebben en uit hoofde van het Verdrag hun bevoegdheden op het gebied van monetair beleid behouden in overeenstemming met het nationaal recht, een bindend advies kunnen uitbrengen wanneer asset-referenced tokens een impact kunnen hebben op de uitvoering van het monetair beleid of de goede werking van het betalingsverkeer in die lidstaten. Gelet op het voorgaande stelt de ECB voor de ontwerpverordening dienovereenkomstig te wijzigen. Voorts is de ECB van mening dat verder moet worden nagedacht over de geschiktheid van het huidige wetgevingskader uit hoofde van Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad (hierna de “Richtlijn elektronisch geld” genoemd) (15). Met name de komst van significante e-money tokens rechtvaardigt de betrokkenheid van de ECB (of de betrokken centrale bank van een lidstaat die de euro niet als munt heeft) op soortgelijke wijze als die welke wordt bepleit met betrekking tot de vergunningverlening aan emittenten van asset-referenced tokens. De uitgifte van e-money tokens, met name wanneer deze als significant worden aangemerkt, vereist een zorgvuldige beoordeling van de monetair-beleidsimplicaties en de goede werking van het betalingsverkeer.

Bovendien veronderstelt de bevoegdheid van de bevoegde autoriteit om een vergunning te weigeren indien het bedrijfsmodel van een emittent van asset-referenced tokens een ernstige bedreiging vormt voor de financiële stabiliteit, de transmissie van het monetair beleid of de monetaire soevereiniteit, dat de bevoegde autoriteit dergelijke risico’s nauwkeurig kan voorzien in het stadium van de vergunningverlening, hetgeen mogelijk niet mogelijk is omdat de omvang van de risico’s afhangt van de omvang van het gebruik van het token. In dit verband lijkt de ontwerpverordening niet te voorzien in een gelijkwaardig instrument dat de bevoegde autoriteit in staat stelt te reageren wanneer een asset-referenced token gedurende de looptijd ervan een bedreiging wordt voor de financiële stabiliteit, de transmissie van het monetair beleid of de monetaire soevereiniteit. Derhalve stelt de ECB voor dat aan de bevoegde autoriteiten ook de bevoegdheid worden toegekend om passende maatregelen te nemen met het oog op de waarborging van het goede verloop van het monetair beleid en de bevordering van de goede werking van het betalingsverkeer, en dat zij moeten handelen in overeenstemming met de adviezen van de ECB en de betrokken centrale banken inzake deze specifieke aspecten. met inbegrip van stresstestvereisten met mogelijke kapitaalopslagfactoren moeten in de ontwerpverordening aanvullende mechanismen worden opgenomen om uitgevende instellingen ertoe aan te zetten de omvang van de uitgifte te beperken (zie punt 3.2.2 hieronder).