A4-0049/99

Resolutie over het besluitvormingsproces in de Raad in een uitgebreide Unie

Het Europees Parlement,

- gelet op artikel 148 van zijn Reglement,

- gezien het verslag van de Commissie institutionele zaken (A4-0049/99),

A. overwegende dat zijn plicht is om een kritiek en voorstellen omvattende analyse uit te voeren van het functioneren van de grote instellingen van de Unie, een analyse en voorstellen waarbij moet worden uitgegaan van het geheel van wettelijke bepalingen en voorschriften, formele en informele besluitvormingsprocedures alsmede de administratieve of politieke praktijken die naast de bepalingen van de Verdragen een instelling sturen en de doeltreffendheid ervan bepalen,

B. gezien de centrale rol van de Europese Raad en van de Raad in het besluitvormingssysteem van de Unie en de toenemende verlamming van dit systeem,

C. overwegende dat gezien de uitbreiding van de monetaire en politieke bevoegdheden van de Unie en vooruitlopend op een volgende uitbreiding en de toetreding van nieuwe lidstaten een allesomvattende evaluatie moet worden gemaakt van de Raad als beleidsapparaat in de Europese Unie en dat zowel door wijziging van het Verdrag als door ingrijpende politieke en administratieve hervormingen moet worden overgegaan tot

- een ingrijpende reorganisatie van de structuur en de rol van de verschillende politieke en administratieve organen die deel uitmaken van de Raad als beleidsapparaat - Europese Raad, Raad van Ministers, Coreper en gespecialiseerde comités - teneinde de eenheid en samenhang van dit apparaat te verzekeren;

- een stroomlijning en een versterking van de procedures om de Raad voldoende doeltreffend en doorzichtig te maken en de last van de bureaucratie te verminderen,

D. overwegende dat vooruitgang naar meer democratie de toepassing impliceert van voor de Europese burger herkenbare beginselen: meerderheidsprincipe, politieke verantwoordelijkheid van de autoriteiten, controle door de parlementaire instellingen, transparantie van de besluitvormingsprocedures,

E. gelet op de wenselijkheid dat de Unie zich ontwikkelt tot een algemeen model met een tweeledige natuur als unie van lidstaten en unie van volkeren, waarin de Commissie zich ontwikkelt tot een daadwerkelijke Europese uitvoerende macht, het Europees Parlement de bevolking vertegenwoordigt en de Raad de staten vertegenwoordigt, teneinde te komen tot een Unie die in staat is als integraal, verenigd en samenhangend geheel op te treden en daardoor sterker staat op het internationale toneel,

F. overwegende dat bij de voorbereiding van een herziening van de Verdragen een interinstitutionele en democratische dialoog tussen de instellingen moet worden gevoerd overeenkomstig zijn resolutie van 19 november 1997 over het Verdrag van Amsterdam (CONF 4007/97 - C4-0538/97) ((PB C 371 van 8.12.1997, blz. 99.)),

I. DE RAAD ALS BELEIDSAPPARAAT

1. dringt met het oog op transparantie en stroomlijning aan op een herziening van artikel 202 van het EG-Verdrag (ex art. 145) waarin de bevoegdheden van de Raad van Ministers van de Europese Unie zijn vastgelegd teneinde een beter onderscheid aan te brengen tussen de drie hoofdtaken die de Raad in feite vervult:

- een wetgevende en budgettaire taak die op initiatief van de Commissie samen met het Europees Parlement wordt vervuld,

- de regeringstaak, waarbinnen een duidelijk onderscheid moet worden aangebracht tussen enerzijds de besluitvormingsbevoegdheid, die aan de Raad toekomt, en anderzijds de taken van initiatief en uitvoering, die hoofdzakelijk het terrein zijn van de Commissie en, in zekere mate, van de lidstaten;

- de taak van het coördineren van de standpunten van de regeringen van de lidstaten op terreinen die onder hun bevoegdheid vallen;

2. is in dit verband bezorgd over de huidige tendens om van de Raad op een aantal bevoegdheidsterreinen, met name in de tweede pijler, een instelling te maken met meer dan een besluitvormingsfunctie, die uitvoerende en initiatieffuncties waarneemt waar hij niet op is ingericht, een tendens die de logische taakverdeling tussen de Commissie en de Raad verstoort;

II. STRUCTUREN

Europese Raad3. wijst op de centrale en onvervangbare rol die de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders speelt en moet blijven spelen in de Europese Unie bij het vaststellen van de algemene beleidslijnen en het geven van politieke impulsen;

4. is van oordeel dat de Europese Raad, wil hij de risico's van koersafwijkingen vermijden en zijn stimulerende en sturende rol beter vervullen in een voortdurend uitdijende Europese Unie, moet gaan functioneren volgens nauwkeurig omschreven operationele regels die met name de garantie bieden dat:

- al te veel vergaderingen worden voorkomen, omdat anders het gevaar bestaat dat zijn conclusies niet spaarzaam en plechtig genoeg zijn om als gezaghebbend te worden ervaren, en met name het aantal informele bijeenkomsten dat niet tot conclusies leidt, wordt beperkt,

- voor elke bijeenkomst van de Europese Raad voldoende tijd wordt uitgetrokken, teneinde diepgaande gedachtewisselingen tussen de leden van de Europese Raad mogelijk te maken en het sluiten van onderlinge inhoudelijke akkoorden te bevorderen,

- ondanks de toename van het aantal deelnemers als gevolg van de uitbreidingen het interactieve karakter van de gedachtewisselingen tussen de leden van de Europese Raad wordt behouden door de deelnemers aan de bijeenkomsten van de Europese Raad regelmatig te beperken - hetgeen een wijziging van artikel 4 van het VE-Verdrag (ex art. D) impliceert - tot de staatshoofden en regeringsleiders en de voorzitter van de Commissie en door af te zien van algemene forumdiscussies,

- ervoor wordt gezorgd dat de Europese Raad de beschikking krijgt over analyses, studies en voorstellen van hoge kwaliteit die hoofdzakelijk door de Commissie moeten worden aangeleverd, hetgeen vooronderstelt dat de bijeenkomsten van de Europese Raad terdege worden voorbereid door samenwerking op hoog niveau tussen het voorzitterschap, de Algemene Raad en de Commissie,

- bij de voorbereiding van de bijeenkomsten van de Europese Raad wordt voorkomen dat de Algemene Raad wordt omzeild door een netwerk van persoonlijke adviseurs, het "topnet", waardoor de normale rolverdeling tussen de instellingen alleen maar wordt verstoord,

- in tegenstelling tot de huidige praktijk, niet langer conclusies door de Europese Raad worden aangenomen waarover niet daadwerkelijk is beraadslaagd, omdat dit leidt tot een verwatering van de politieke boodschap van de Europese Raad aan de volkeren en instellingen van de Unie;

5. merkt op dat als de staatshoofden en regeringsleiders daarentegen de hun bij het Verdrag toegekende beslissingsbevoegdheid uitoefenen, zij stelselmatig zouden moeten bijeenkomen in een Raad op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders en niet in een Europese Raad, hetgeen impliceert:

- in structurele termen, dat de voorzitter van de Commissie hiervan geen deel kan uitmaken en dat de ministers die de staatshoofden en regeringsleiders bijstaan deel moeten uitmaken van de vakraad die bevoegd is voor de te behandelen agendapunten,

- in procedurele termen, dat de Raad bijeen op dit niveau zich regels stelt in navolging van die van de Raad, met name wat betreft de agenda's, de indiening van te behandelen voorstellen en de besluitvorming;

Raad

6. wijst in dit verband op de toenemende marginalisering van de Algemene Raad ten opzichte van de werkzaamheden van andere ministerraden en de zeer negatieve effecten hiervan, aangezien deze Raad bij uitstek moet zorgen voor een eensgezind en samenhangend optreden van de Raad van Ministers;

7. wijst erop dat voor een herstel van de samenhang van de Raad van Ministers de Algemene Raad moet worden opgewaardeerd en een gedaanteverwisseling moet ondergaan:

a) opwaardering houdt in dat de bevoegdheden van de Algemene Raad duidelijk opnieuw worden bevestigd en versterkt met name door deze Raad, en niet het voorzitterschap, maar wel op voorstel van het voorzitterschap en na raadpleging van de Commissie, de besluiten te laten nemen over

- het werkprogramma van de Raad;

- het vergaderrooster van de vakraden, zodat een eind kan worden gemaakt aan de vrijwel automatische halfjaarlijkse vergaderingen van alle vakraden tezamen, als de enige praktische manier om het onnodig groot geachte aantal vakraden daadwerkelijk te verminderen;

- de toewijzing van de dossiers aan zichzelf en aan de verschillende vakraden, zodat hij greep krijgt op zijn eigen bevoegdheid en de zeggenschap kan blijven houden over dossiers van transversale aard;

- de voorbereiding van de bijeenkomsten van de Europese Raad,

b) gedaanteverwisseling houdt in dat de samenstelling van de Raad wordt gewijzigd:

- de Algemene Raad zou moeten worden samengesteld uit leden van de regering die, onder het gezag van hun regeringsleider, het meest betrokken zijn bij de coördinatie van het nationale beleid en niet langer in beginsel uit de ministers van Buitenlandse Zaken;

- de Algemene Raad zou derhalve in zijn vergaderingen, maar ook in zijn samenstelling, totaal los moeten staan van de Raad Buitenlandse Zaken;

- het onderscheid tussen beide Raden zou de daadwerkelijke aanwezigheid van de ministers tijdens de gehele duur van de vergaderingen van de Algemene Raad vergemakkelijken;

8. wijst erop dat een grotere doeltreffendheid van de Algemene Raad en, meer in het algemeen, een versterkte samenhang van de Raad vooral bereikt kunnen worden door de noodzakelijke verbetering van de coördinatie tussen de ministers in de regeringen van de lidstaten;

9. pleit voor de mogelijkheid om in het kader van de wetgevende werkzaamheden van de Raad en voor zover noodzakelijk, formele Raden bijeen te roepen van voor de rechten van de vrouw verantwoordelijke ministers;

Voorzitterschap

10. merkt op dat de voorwaarden waaronder het voorzitterschap in de toekomst zal worden vervuld, met name de verlenging van de roulatiecyclus, de vervulling van het voorzitterschap door lidstaten met een klein inwonertal en de toegenomen heterogeniteit van de lidstaten die het voorzitterschap vervullen, van invloed zullen zijn op de aard van de verantwoordelijkheden van het voorzitterschap;

11. voorziet dat het voorzitterschap zich bijgevolg zal moeten concentreren op zijn bemiddelingstaak en zijn rol als gangmaker van de Unie en beleidsmaker op het gebied van de externe politiek steeds vaker zal moeten overlaten aan de voorzitter van de Commissie en aan de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, hetgeen vereist dat op deze twee posten sterke persoonlijkheden met een duidelijk politiek profiel zullen moeten worden benoemd;

12. is van mening dat de hervormingen die gewoonlijk worden voorgesteld voor het voorzitterschap - verlenging van de duur van het voorzitterschap, spreiding van de verantwoordelijkheden over meerdere lidstaten, afschaffing van het gelijkheidsbeginsel bij de roulatie - in feite meer nadelen hebben dan handhaving van de status quo, maar dat het wel verstandiger zou zijn om het voorzitterschap van de Unie niet toe te vertrouwen aan een staat die nog geen drie jaar lid is;

13. is echter van mening dat het aantal ministers dat de vakraden voorzit aanzienlijk moet worden verminderd en dat dezelfde minister deze verschillende raden zou moeten voorzitten teneinde de coördinatie binnen het voorzitterschap te bevorderen en de risico's van een gebrek aan coherentie tussen de verschillende raden te beperken;

Hoge Vertegenwoordiger GBVB

14. herhaalt zijn kritiek ten aanzien van de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam, waarbij in de Raad in plaats van in de Commissie de functie van Hoge Vertegenwoordiger GBVB wordt ingesteld, terwijl de plaats van deze functie strijdig is met

- een optimale verdeling van de verantwoordelijkheden tussen de Raad en de Commissie,

- de noodzakelijke coherentie van het internationale optreden van de Unie dat alle drie de pijlers gelijktijdig betreft;

Comités

15. acht het absoluut noodzakelijk dat het Coreper de beschikking krijgt over voldoende middelen om zijn taak, de administratieve coördinatie van de werkzaamheden van de Raad, ten volle te kunnen uitoefenen;

16. is van oordeel dat de afnemende wetgevende activiteit van de Raad in de afgelopen jaren, in combinatie met een betere greep op de agenda, het Coreper in staat zou moeten stellen om zelf een deel van de administratieve taken op zich te nemen die door de Verdragen aan de grote gespecialiseerde comités zijn opgedragen, zonder dat er een Coreper III hoeft te worden ingesteld waardoor de interne samenhang van het orgaan in gevaar zou worden gebracht;

17. is in dit verband van mening dat de verdeling van de taken tussen Coreper I en Coreper II enigszins onevenwichtig is en dat de verantwoordelijkheden van Coreper II op het gebied van het internationale optreden, juridische en politionele zaken aanzienlijk dienen te worden uitgebreid aangezien deze verschillende aspecten van het optreden van de Unie tot verschillende pijlers behoren die echter fundamenteel van elkaar afhankelijk zijn;

18. betreurt dat bepaalde gespecialiseerde comités, waaronder met name het politieke comité, zich de gewoonte hebben aangemeten hun voorstellen zonder voorafgaande raadpleging van het Coreper aan de Raad voor te leggen, hetgeen indruist tegen artikel 207 van het EG-Verdrag (ex art. 151) waarvan de naleving evenwel noodzakelijk is voor een coherent functioneren van de instelling;

19. erkent dat het speciale landbouwcomité en het monetaire comité gezien het specifieke karakter van de behandelde kwesties niet zonder negatieve gevolgen kunnen verdwijnen door hun taken rechtstreeks over te hevelen naar het Coreper;

20. stelt evenwel dat dit anders ligt voor het politieke comité en het comité K.4, waarvan de verantwoordelijkheden zouden moeten worden uitgeoefend door het Coreper II, aangezien zij niet beschikken over een afdoende communautaire cultuur om de Raad te voorzien van werkelijk gemeenschappelijke voorstellen noch het nodige politieke gezag hebben om echte intergouvernementele akkoorden te sluiten; stelt bovendien vast dat deze reorganisatie niet alleen het voordeel zou hebben dat het gezag van het Coreper II wordt hersteld, maar ook bevorderlijk zou zijn voor een grotere coherentie tussen de activiteiten uit hoofde van de tweede en van de derde pijler, die in toenemende mate onderling verband houden;

21. is verontrust over het plan om binnen de eerste pijler een orgaan te creëren dat overeenkomt met het comité K.4 en bevoegd is voor de kwesties die in het Verdrag van Amsterdam van de derde naar de eerste pijler zijn overgeheveld, aangezien de instelling van een dergelijk orgaan gedeeltelijk zou neerkomen op de communautarisatie van de overgehevelde beleidsterreinen en de invoering van inadequate werkwijzen in de eerste pijler;

III. PROCEDURES

Initiatiefrecht22. verlangt dat het Verdrag voor alle aan de Raad of de Europese Raad voorgelegde besluiten uitdrukkelijk voorziet in een recht van initiatief, dat niet bij de Raad zelf mag liggen maar, behalve in gevallen waarin dit recht wordt gedeeld met de lidstaten, onder de bevoegdheid van de Commissie valt;

23. onderstreept in het bijzonder dat de uitoefening van het recht op benoeming in de hoogste ambten van de Europese Unie - zoals voorzitter van de Commissie of voorzitter van de Europese Centrale Bank - impliceert, wil een herhaling van de in het verleden gemaakte fouten worden voorkomen, dat duidelijk wordt vastgelegd welke voorwaarden gelden voor de indiening, de ontvankelijkheid, de contradictoire beoordeling en de arbitrage bij gekwalificeerde meerderheid van de sollicitaties;

24. betreurt het zwakke en beperkte karakter van de initiatieven op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid die sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Maastricht zijn genomen;

25. vreest dat het reduceren van de eenheid voor planning en vroegtijdige waarschuwing tot het eenvoudig bijeenbrengen van nationale ambtenaren, op basis van één functionaris per lidstaat, ertoe zou leiden dat deze eenheid zou gaan functioneren als een aanvullende werkgroep van de Raad;

26. wenst dat er snel een Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid kan worden benoemd en dat deze een stimulerende rol zal kunnen spelen voor het internationale optreden van de Unie, hetgeen impliceert dat:

- de Hoge Vertegenwoordiger een politiek en niet een administratief profiel moet hebben,

- hij zich aan het hoofd moet stellen van een eenheid voor planning en vroegtijdige waarschuwing in de ware zin des woords, overeenkomstig de wens van het Verdrag, d.w.z. in de vorm van een echt gemeenschappelijk bestuursorgaan,

- hij in het vooruitzicht van zijn integratie in de Commissie een vertrouwenwekkende en vruchtbare samenwerking met deze instelling tot stand moet weten te brengen,

- hij zolang hij nog geen deel uitmaakt van de Commissie verantwoording voor zijn optreden aflegt aan het Parlement;

Uitbreiding van stemming bij gekwalificeerde meerderheid

27. betreurt dat in het Verdrag van Amsterdam vele gevallen zijn gecreëerd of gehandhaafd waarin de Raad, de Europese Raad of de regeringen van de lidstaten besluiten moeten nemen met eenparigheid van stemmen en wijst erop dat unanimiteit in een Europese Unie die weldra meer dan 20 leden zal tellen in de grond niet het aangewezen middel is om te komen tot doeltreffende besluiten, een goed algemeen functioneren van de Unie zal belemmeren wanneer het betrokken besluit van transversale aard is, bijvoorbeeld een benoeming en bij het Verdrag ingestelde communautaire bevoegdheden langs indirecte weg volledig zal uithollen wanneer het besluit van sectorale aard is;

28. spreekt verder zijn afkeur uit over de neiging van de Raad om, in het kader van zijn interne regels of van unilaterale besluiten, de door het Verdrag of de interinstitutionele akkoorden gestelde regels voor besluitvorming bij meerderheid te omzeilen; bekritiseert in het bijzonder:

- het feit dat de Raad door middel van zijn interne regels de bepalingen van het interinstitutioneel akkoord betreffende de goedkeuring van de financiële vooruitzichten veronachtzaamt;

- de neiging om een voorstel van de Commissie pas aan de Raad voor te leggen wanneer men daarover binnen de terzake bevoegde werkgroep van de Raad tot een unaniem standpunt is gekomen, ongeacht hoe lang dit duurt;

29. bepleit bijgevolg dat in het toekomstig Verdrag stemming bij gekwalificeerde meerderheid wordt verheven tot een algemeen beginsel, onder voorbehoud van de hiernavolgende preciseringen, dat op alle besluiten van de Raad, ongeacht de aard ervan, van toepassing is, met uitzondering van de in de artikelen 48 en 49 van het EU-Verdrag (ex art. N en O) bedoelde besluiten inzake Verdragsherziening of toetreding en de in de artikelen 190, 269 en 308 van het EG-Verdrag (ex art. 138, 201 en 235) bedoelde besluiten van constitutionele aard;

30. is daarentegen van oordeel dat de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders bij de vaststelling van algemene beleidslijnen en het geven van politieke impulsen overeenkomstig artikel 4 van het EU-Verdrag (ex art. D) sui generis moet kunnen blijven functioneren, voorzover deze Raad zich beperkt tot het goedkeuren van conclusies op voorstel van het voorzitterschap en geen besluiten in de eigenlijke zin neemt;

31. stelt a contrario dat de staatshoofden en regeringsleiders, net zoals ze hebben gedaan op de Europese Raad van Milaan, zouden moeten terugvallen op de in de Raad van Ministers gebruikelijke stemming bij gekwalificeerde meerderheid zodra hun bijeenkomst de vorm aanneemt van een vergadering van de Raad op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders of als de Europese Raad een besluit neemt dat uitdrukkelijk is voorzien in het Verdrag: recht op benoeming, besluiten inzake de EMU, bijeenroeping van een intergouvernementele conferentie en gemeenschappelijke "strategieën" op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid;

32. is van mening, gegeven het feit dat de als positieve onthouding aangemerkte procedure slechts een beperkte verbetering inhoudt aangezien zij nog altijd de mogelijkheid biedt dat een lidstaat zich verzet tegen de goedkeuring van een strategie, een optreden of een gemeenschappelijk standpunt, dat op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zou moeten worden onderzocht in hoeverre stemming bij unanimiteit zou kunnen worden vervangen door stemming bij gekwalificeerde meerderheid en dat aan deze wijziging een clausule moet worden verbonden inzake de eventuele niet-betrokkenheid van de lidstaten met een minderheidsstandpunt, teneinde te garanderen dat de inzet van strijdkrachten niet aan een lidstaat kan worden opgelegd, zij het dat de uit het besluit voortvloeiende uitgaven wel degelijk ten laste blijven komen van de communautaire begroting;

33. stelt daarentegen voor om het plafond van de beschikbaar te stellen middelen vast te stellen in een eenvoudiger procedure;

Weging der stemmen

34. is van oordeel dat het huidige systeem van stemmenweging in het Verdrag op termijn zou kunnen worden vervangen door een dubbele gewone meerderheid;

35. spreekt ondertussen opnieuw zijn voorkeur uit voor een systeem voor de weging der stemmen waarin rekening wordt gehouden met de demografische diversiteit van de lidstaten enerzijds en de relatieve oververtegenwoordiging van de lidstaten met een klein en middelgroot inwonertal anderzijds;

36. is van oordeel dat elke wijziging in het aantal aan de lidstaten toegekende stemmen het bestaande evenwicht niet mag verstoren maar moet handhaven;

37. betreurt dat het Verdrag van Amsterdam geen enkele bepaling bevat over de aanpassing van de stemmenweging en dat in het aan het Verdrag gehechte protocol betreffende de hervorming van de instellingen alleen maar vage of inadequate oplossingen worden voorgesteld;

38. verbaast zich in deze context over de kennelijke belangstelling voor het idee om zonder wijziging van het huidige systeem van stemmenweging een bepaling in te voeren die moet voorkomen dat er in de Raad een meerderheid kan ontstaan bestaande uit lidstaten die slechts een minderheid van de communautaire bevolking vertegenwoordigen, terwijl de eventuele vorming van een dergelijke meerderheid niet alleen in politieke zin irrealistisch is maar ook in rekenkundig opzicht gewoonweg onmogelijk is in het kader van een Europese Unie van minder dan 32 lidstaten;

39. spreekt zich vooruitlopend op de toekomstige toetredingsverdragen uit voor een beperkte aanpassing van het systeem van stemmenweging die uitsluitend erop zou moeten worden gericht dat

a) wordt voorkomen dat het verschil tussen het aantal stemmen van lidstaten met een middelgroot, klein of zeer klein inwonertal te zeer wordt verkleind;

b) het bestaande evenwicht wordt gestabiliseerd;

40. is van oordeel dat het er voor de lidstaten in wezen om gaat dat zij het eens worden over een methode om het te behouden evenwicht objectief te kunnen beoordelen en stelt in dit verband voor een vaste ratio tussen twee evoluerende percentages in te stellen: het percentage stemmen in de Raad van de lidstaten met het grootste inwonertal en het percentage van de totale bevolking van de Europese Unie die door deze lidstaten wordt vertegenwoordigd; toekenning van extra stemmen aan lidstaten met een tekort aan stemmen zou moeten geschieden als de ratio te klein wordt en zou geen ander doel moeten dienen dan deze ratio op het vorige niveau terug te brengen;

Transparantie

41. herhaalt dat de democratische eis tot doorzichtigheid van de werkzaamheden van de Raad impliceert dat bij alle door de Raad genomen inhoudelijke besluiten van wetgevende, budgettaire of uitvoerende aard zowel het stemgedrag als de beraadslagingen en de bijbehorende stemverklaringen openbaar moeten zijn, met uitzondering van besluiten op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid als bekendmaking de doelmatige tenuitvoerlegging ervan in de weg zou staan;

42. verzoekt bijgevolg de Raad de in artikel 7, lid 5 genoemde uitzonderingen op het openbaarheidsbeginsel uit zijn reglement van orde te schrappen;

Tenuitvoerlegging

43. herhaalt dat in zijn ogen het niet aan de Raad en zijn comités maar aan de Commissie enerzijds en aan de lidstaten anderzijds is om zorg te dragen voor de tenuitvoerlegging van wetgevende en budgettaire besluiten; verwijst in dit verband naar zijn resolutie van 16 september 1998 over de comitologie ((PB C 313 van 12.10.1998, blz. 101.)) en wijst met name op de noodzakelijke symmetrie tussen de rechten van het Parlement en van de Raad bij de controle op de maatregelen ter uitvoering van de wetsbesluiten;

44. verzoekt de lidstaten met klem een structuur op te zetten voor de doelmatige uitvoering van besluiten in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, hetgeen impliceert dat

- de verantwoordelijkheden voor internationaal optreden binnen de Commissie worden geherstructureerd en onder één noemer worden gebracht,

- de eenheid voor planning en vroegtijdige waarschuwing meer gezag wordt toegekend bij de coördinatie van de maatregelen ter uitvoering van besluiten in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en dat er een synergie tot stand wordt gebracht met de internationale diensten van de Commissie,

- de Hoge Vertegenwoordiger, die uiteindelijk lid van de Commissie dient te worden, politieke erkenning verkrijgt;

45. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de kandidaatlidstaten.