VERSLAG VAN DE COMMISSIE inzake de werking van de "topping-up"-bepalingen van artikel 4, leden 2 tot en met 5 van de richtlijn inzake de depositogarantiestelsels (94/19/EG)

1. Inleiding

De richtlijn inzake de depositogarantiestelsels (94/19/EG) stelt een geharmoniseerd minimumniveau vast voor depositogaranties in de EU-lidstaten. Het voornaamste doel van deze richtlijn is de stabiliteit van het bankwezen te verbeteren en deposanten te beschermen.

De beginselen inzake toezicht door het land van herkomst en wederzijdse erkenning vormen de hoekstenen van deze richtlijn, zoals over het algemeen voor de financiële wetgeving van de EU geldt. De garantie van de moederinstelling geldt derhalve ook voor haar bijkantoren in andere lidstaten. Hierdoor kan een bijkantoor van een EU-kredietinstelling dat in een andere lidstaat gevestigd is, een garantie bieden die hoger of lager is dan het bedrag dat door de nationale wetgeving van de lidstaat van ontvangst wordt voorgeschreven.

Over het algemeen valt uitsluitend het voorgeschreven minimumbedrag onder communautaire wetgeving. Wat de depositogaranties betreft gaat de richtlijn echter een stap verder. In artikel 4, lid 2 wordt bepaald dat indien de lidstaat van ontvangst een garantie biedt die het minimumbedrag overtreft, hij ervoor moet zorgen dat zijn garantiestelsel een aanvullende dekking kan bieden aan bijkantoren van in andere lidstaten gevestigde instellingen die hierom verzoeken. Hierdoor kan een buitenlands bijkantoor dat een lagere garantie biedt dan het bedrag dat in de lidstaat van ontvangst wordt vereist, de garantie die door het stelsel van de lidstaat van herkomst wordt geboden aanvullen tot het bedrag en de reikwijdte van de lidstaat van ontvangst. De in dit lid vervatte bepaling wordt dikwijls het "topping-up"-beding genoemd.

De richtlijn bepaalt dat de Commissie verslag moet uitbrengen over de werking van de leden 2, 3 en 4 waarin de bepalingen inzake de aanvullende dekking zijn neergelegd. De Commissie wordt tevens verzocht om, in voorkomend geval, wijzigingen in deze leden aan te brengen. De dertiende overweging van de preambule van de richtlijn bevat nadere richtsnoeren omtrent het doel van het verslag. Hierin wordt gesteld dat de Commissie verslag moet uitbrengen over de mate waarin bijkantoren van deze mogelijkheid gebruik hebben gemaakt, en over eventuele moeilijkheden die zij of de garantiestelsels bij de implementatie van deze voorschriften hebben ondervonden. Verder is niet uitgesloten dat het stelsel van de lidstaat van herkomst zelf een dergelijke aanvullende dekking zou moeten bieden onder de voorwaarden die het stelsel heeft vastgelegd.

Met dit verslag komt de Commissie de verplichting van de richtlijn na om verslag uit te brengen over de werking van de "topping-up"-bepalingen.

2. De verplichting om aanvullende dekking te bieden

In artikel 4, lid 2 van Richtlijn 94/19/EG wordt gesteld:

"Indien het bedrag en/of de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de door het (de) depositogarantiestelsel(s) van de lidstaat van ontvangst geboden dekking het bedrag en/of de reikwijdte overtreffen van de dekking die wordt verleend in de lidstaat waar aan de kredietinstelling vergunning is verleend, draagt de lidstaat van ontvangst er zorg voor dat er op zijn grondgebied een officieel erkend depositogarantiestelsel is waaraan door een bijkantoor vrijwillig kan worden deelgenomen, ter aanvulling van de garantie die de deposanten ervan reeds genieten op grond van de deelneming aan het stelsel van de lidstaat van herkomst."

Bijgevolg moet een lidstaat die een depositogarantie biedt welke de minimumvereisten van de richtlijn overtreft, ervoor zorgen dat een aanvullende garantie kan worden geboden voor de bijkantoren van in andere lidstaten gevestigde instellingen die hun dekking wensen te verhogen. De minimumvereisten van de richtlijn zijn als volgt:

- sinds begin 2000 worden deposito's gegarandeerd tot een bedrag van 20.000 EUR;

- het dekkingspercentage moet tenminste 90% van het totale deposito bedragen - tot het minimumgarantiebedrag van 20.000 EUR;

- de minimale reikwijdte is in bijlage 1 bij de richtlijn vastgesteld aan de hand van een lijst van mogelijke uitsluitingen.

Sommige lidstaten passen het minimumbedrag en het minimale dekkingspercentage toe. Geen van deze lidstaten beperkt zijn depositogarantie evenwel tot de minimale reikwijdte, waarbij alle uitsluitingen van bijlage I van de richtlijn worden toegepast. In de praktijk zijn alle lidstaten derhalve verplicht een aanvullende depositogarantie te bieden voor bijkantoren uit andere lidstaten. Volgens de informatie van de lidstaten hebben zij alle formeel een bepaling in hun wetgeving opgenomen die hen verplicht "topping-up"-faciliteiten te bieden aan bijkantoren van buitenlandse instellingen die hun dekking wensen aan te vullen.

3. Gebruik van de "topping-up"-bepalingen in de Europese Unie

Een "topping-up"-overeenkomst is een contract tussen twee partijen: een kredietinstelling met een bijkantoor in een andere lidstaat en een depositogarantiestelsel dat gevestigd is in het land van ontvangst van dat bijkantoor. Het contract bevat de overeengekomen voorwaarden waarbij het garantiestelsel van het land van ontvangst zich verplicht een depositogarantie aan het bijkantoor te bieden dat een aanvulling vormt op de dekking die door het stelsel van het land van herkomst wordt geboden.

Zoals uit de tabel in de bijlage van dit verslag blijkt, hebben alleen de Deense en Britse depositogarantiestelsels tot dusverre "topping-up"-overeenkomsten gesloten met bijkantoren van in andere lidstaten van de EER gevestigde instellingen die op hun grondgebied opereren. Geen enkele lidstaat heeft nog uitbetalingen verricht uit hoofde van "topping-up"-overeenkomsten.

Het "topping-up"-beding vormt een uitzondering op het algemene beginsel inzake toezicht door het land van herkomst. De geringe belangstelling van kredietinstellingen om hiervan gebruik te maken is derhalve niet verwonderlijk. Maar er zijn ook andere verklaringen voor dit gebrek aan belangstelling. Een factor, die door verschillende lidstaten is genoemd, is dat momenteel in alle lidstaten een minimumbedrag en -reikwijdte voor depositogaranties bestaat, waaruit blijkt dat de depositogarantievoorwaarden in de EU beter op elkaar zijn afgestemd. Hierdoor is de behoefte aan aanvullende dekking afgenomen. Momenteel beschikken de meeste lidstaten over verplichte depositogaranties van 20 000 à 25 000 EUR. Slechts drie lidstaten bieden een hoger bedrag: Denemarken (40 000 EUR), Frankrijk (70 000 EUR) en Italië (104 000 EUR). Bovendien bieden de vrijwillige stelsels in Duitsland aanvullende dekking. Van de niet tot de EU behorende EER-lidstaten biedt Noorwegen een aanzienlijk hogere garantie dan het minimum, namelijk 250 000 EUR.

Het feit dat de meeste retail-bankactiviteiten worden ontplooid door bijkantoren van EU-kredietinstellingen met een plaatselijke vergunning is eveneens van belang. Dit betekent dat het aantal bijkantoren dat retailactiviteiten in andere lidstaten verricht, betrekkelijk gering is waardoor de behoefte aan "topping-up" eveneens beperkt is.

Verder is duidelijk dat kredietinstellingen de garantie niet als belangrijk voor hun concurrentievermogen beschouwen, althans niet belangrijk genoeg om tegen de extra kosten te kunnen opwegen. Ook de geringe bekendheid bij het publiek van de verschillen tussen depositogaranties, evenals de financiële stabiliteit van de markt zijn door de lidstaten genoemd als redenen waarom het concurrentievermogen niet in het geding is. Bovendien wordt aangevoerd dat sommige van de grootste banken hun reputatie gebruiken om in het land van ontvangst activiteiten aan te trekken, en dat hun bijkantoren daarom niet van de "topping-up"-faciliteit gebruik hoeven te maken om deposito's in andere lidstaten aan te trekken. Tenslotte zou de vraag naar "topping-up" in enkele gevallen negatief kunnen zijn beïnvloed door de aanvullende informatievereisten van ontvangende landen.

4. Bilaterale overeenkomsten tussen depositogarantiestelsels

Bijlage II van de richtlijn bepaalt dat de depositogarantiestelsels van het land van herkomst en van het land van ontvangst een bilaterale overeenkomst moeten sluiten zodra een bijkantoor van een in een andere lidstaat gevestigde instelling een verzoek om "topping-up" heeft gedaan. Het doel van een dergelijke overeenkomst is om passende regels en procedures vast te stellen voor uitkeringen aan deposanten, omdat beide stelsels verantwoordelijk zijn voor uitbetalingen ingeval een verzekerde instelling niet in staat is haar verplichtingen jegens haar deposanten na te komen.

Tot dusverre zijn slechts drie "topping-up"-overeenkomsten tussen depositogarantiestelsels gesloten. Eén van deze overeenkomsten is gesloten zonder dat er een "topping-up"-overeenkomst tussen beide landen bestond. De partijen bij deze drie overeenkomsten zijn de depositogarantiestelsels in respectievelijk Ierland en het VK, Denemarken en Zweden, en Luxemburg en Zweden. Al deze overeenkomsten zijn vrij algemeen van aard en stemmen in grote lijn en overeen met de in de richtlijn vastgestelde richtsnoeren, dat wil zeggen dat zij regels bevatten voor de onderlinge uitwisseling van informatie en de verantwoordelijkheid van elk stelsel beperken tot de algemene (land van herkomst) of aanvullende (land van ontvangst) depositogarantie.

De meningen van de lidstaten over het belang van het sluiten van bilaterale overeenkomsten tussen depositogarantiestelsels zijn verdeeld. De meest proactieve landen menen dat er overeenkomsten tussen de stelsels moeten worden gesloten zodra de kredietinstelling van een lidstaat een bijkantoor in een ander EU-land heeft opgericht, en zelfs indien dit bijkantoor niet heeft verzocht om een "topping-up"-overeenkomst met het stelsel van het land van ontvangst. Volgens deze visie moeten in deze overeenkomst de beginselen inzake samenwerking tussen beide stelsels worden vastgelegd, ook met het oog op situaties waarin het bijkantoor zijn garantie van het land van herkomst uitsluitend wil gebruiken voor uitbetalingen aan de deposanten van het land van ontvangst. Een meerderheid van lidstaten onderschrijft evenwel de huidige bepaling van de richtlijn waarbij slechts een bilaterale overeenkomst behoeft te worden gesloten wanneer een "topping-up"-overeenkomst tot stand is gebracht. Zij menen dat een dergelijke overeenkomst een onmiddellijke uitbetaling door de stelsels wellicht zal bevorderen. Tenslotte zijn er enkele lidstaten van oordeel dat elke uitbetalingssituatie dermate specifiek is dat een in algemene termen geformuleerde bilaterale overeenkomst geen wezenlijke bijdrage levert aan het crisismanagement.

Verder is de lidstaten gevraagd na te gaan of de richtsnoeren van bijlage II van de richtlijn moeten worden herzien. De meeste lidstaten geven de voorkeur aan de handhaving van de beginselen in de vorm van richtsnoeren. Zij achten het niet noodzakelijk om de beginselen uit te werken tot een standaard-"topping-up"-overeenkomst voor de EU, omdat iedere uitbetalingssituatie aanzienlijk verschilt, niet in het minst omdat er verschillende garantiestelsels bij betrokken zijn. Anderzijds worden door een aantal lidstaten elementen opgesomd waarmee de richtsnoeren zouden kunnen worden uitgebreid; zo zou kunnen worden verduidelijkt dat het land van ontvangst het initiatief moet nemen om een overeenkomst te sluiten, en dient te worden aangegeven of een bruto- of een nettobedrag moet worden uitgekeerd; verder zouden regels en procedures kunnen worden vastgesteld inzake de uitwisseling van informatie tussen de stelsels, zouden de door de buitenlandse bijkantoren te betalen bijdragen kunnen worden aangegeven en zouden de door elk fonds te dragen kosten kunnen worden bepaald. Zolang de vraag naar en de ervaring met "topping-up" zo beperkt zijn, wordt een grondige herziening van de beginselen die van toepassing zijn op bilaterale overeenkomsten evenwel niet als een prioriteit beschouwd.

5. Objectieve voorwaarden

Artikel 4, lid 3 van de richtlijn schrijft voor dat de lidstaten ervoor zorg dragen dat objectieve en algemeen toegepaste voorwaarden worden vastgesteld voor de deelneming door bijkantoren aan een stelsel in een lidstaat van ontvangst. Tot dusverre hebben de lidstaten geen melding gemaakt van enige vorm van discriminatie die de bijkantoren van hun kredietinstellingen terzake zouden hebben ondergaan.

Het is wellicht van belang op te merken dat het bestaan van "gelijke voorwaarden" moeilijk is vast te stellen. De reden is dat in verschillende lidstaten geen "topping-up"-overeenkomsten zijn gesloten, en er evenmin een definitie van de theoretische "topping-up"-voorwaarden is gegeven. Alleen het "topping-up"-beding is derhalve in nationaal recht omgezet. Bijzondere voorwaarden zijn niet opgesteld omdat er nooit een verzoek om "topping-up" is ontvangen. Sommige lidstaten achten het bovendien onwaarschijnlijk dat zij ooit een dergelijk verzoek zullen ontvangen omdat zowel de reikwijdte als het bedrag van hun nationale depositogarantie overeenstemmen met de minimumvereisten van de richtlijn.

6. Mogelijke problemen

Over het algemeen beschouwen de lidstaten "topping-up" als een faciliteit, hun geboden door het land van ontvangst van hun bijkantoor. Het enige probleem dat door sommige lidstaten is genoemd is dat de informatievereisten die door het stelsel van het land van ontvangst worden opgelegd in sommige gevallen de belangstelling van buitenlandse bijkantoren voor "topping-up" hebben doen tanen. Dergelijke aanvullende informatievereisten werden door deze bijkantoren niet alleen als belasting of als extra kostenpost beschouwd, aangezien de gevraagde informatie niet alleen betrekking heeft op buitenlandse bijkantoren, maar ook op de moederinstelling, betroffen de bezwaren tevens de vertrouwelijkheidsaspecten van deze informatie.

7. Ontwikkelingen die van invloed zijn op "topping-up"

De "topping-up"-bepaling werd ingevoerd om buitenlandse bijkantoren in staat te stellen een soortgelijke garantie te bieden als die welke door nationale instellingen in het land van ontvangst wordt geboden. De mogelijkheid hiertoe werd ten tijde van de invoering van de richtlijn om redenen van concurrentie belangrijk geacht, omdat het bedrag en de reikwijdte van de depositogaranties destijds per land sterk verschilden. Sindsdien hebben zich een aantal veranderingen in de markt voorgedaan die wellicht van invloed zijn geweest op de behoefte aan en de werking van de "topping-up"-bepaling.

Tot de belangrijkste veranderingen die van invloed zijn op de behoefte aan "topping-up" zijn de convergentie van de garantiebedragen tussen de lidstaten, de voorgenomen uitbreiding van de EU (die gedurende een overgangsperiode waarschijnlijk tot verschillen in garantiebedragen binnen de EU zal leiden) en het verstrijken van het non-exportbeding [1]. Het verstrijken van deze bepaling houdt in dat de nationale garantie niet meer noodzakelijkerwijs de beste garantie vormt binnen één land. Een bijkantoor uit een andere lidstaat kan betere voorwaarden bieden. Als gevolg hiervan kan het "topping-up"-instrument niet langer worden gebruikt als een instrument om een gelijke mate van bescherming in één lidstaat tot stand te brengen. Het kan slechts soortgelijke voorwaarden bieden als het nationale depositogarantiestelsel.

[1] Het non-exportbeding heeft betrekking op artikel 4, lid 1 van Richtlijn 94/19/EG en is eind 1999 verstreken. Zie ook verslag COM(1999)722 van de Commissie over het non-exportbeding.

8. Is er behoefte aan een aanvullende garantie-

In de preambule van de richtlijn wordt de Commissie verzocht om, in voorkomend geval, wijzigingen voor te stellen ten aanzien van het "topping-up"-beding. Met name wordt gesteld dat niet is uitgesloten dat het stelsel van de lidstaat van herkomst zelf een dergelijke aanvullende dekking biedt. Volgens de Commissie zijn de voornaamste mogelijkheden:

* handhaving van de bestaande "topping-up"-bepaling met verantwoordelijkheid van de lidstaat van ontvangst;

* de verantwoordelijkheid voor "topping-up" komt bij de lidstaat van herkomst te liggen;

* intrekking van de bestaande "topping-up"-bepaling.

8.1. Handhaving van de bestaande "topping-up"-bepaling met verantwoordelijkheid van de lidstaat van ontvangst

Bij de huidige "topping-up"-bepaling van de richtlijn is het de verantwoordelijkheid van het garantiestelsel van de lidstaat van ontvangst om een aanvullende garantie aan te bieden tot het bedrag van de garantie van het land van ontvangst, zoals dit in de nationale wetgeving is vastgelegd.

Een algemeen argument ten gunste van het behoud van de "topping-up"-bepaling in de komende jaren is, dat een dergelijke bepaling bijzonder belangrijk zou kunnen zijn gedurende het uitbreidingsproces van de Europese Unie. Na de toetreding is het mogelijk dat sommige van de huidige kandidaatlanden gedurende een overgangsperiode een lager bedrag van de nationale depositogarantie mogen bieden dan het bedrag dat in de richtlijn is vastgelegd. In dat geval lijkt het voor kredietinstellingen uit deze landen, die wellicht bijkantoren op het huidige grondgebied van de EU zouden willen oprichten, van bijzonder groot belang om de mogelijkheid/verplichting te hebben om ten minste aan de minimumvereisten van de lidstaten van ontvangst te voldoen.

Tevens is duidelijk dat er, ongeacht de in een EU-richtlijn vastgelegde vereisten, in de meeste lidstaten op het stelsel van het land van ontvangst gebaseerde regelingen zullen blijven bestaan omdat bijkantoren van derde landen die in de lidstaten activiteiten wensen te ontplooien, gewoonlijk hun dekking moeten aanvullen tot het nationale niveau. Een regeling op basis van de lidstaat van ontvangst lijkt ook de meest logische manier om aanvullende dekking te organiseren wanneer de behoefte aan "topping-up" beperkt is tot enkele lidstaten van ontvangst. Tenslotte is het wellicht op dit moment niet zinvol om de "topping-up"-bepaling grondig te herzien omdat dit wellicht meer administratieve werkzaamheden met zich brengt dan het gebruik ervan rechtvaardigt.

Als tegenargument moet worden opgemerkt dat de huidige "topping-up"-bepaling als mededingingsinstrument geleidelijk minder efficiënt is geworden. Zoals eerder reeds is opgemerkt krijgt het voorheen uniforme nationale garantiestelsel thans concurrentie van allerlei soorten garanties die in hetzelfde land naast elkaar bestaan. Een "topping-up"-regeling op basis van het stelsel van de lidstaat van ontvangst, die gekoppeld is aan het nationale garantiebedrag, kan het maximumbedrag dat op de markt wordt geboden nooit evenaren; het kan slechts gelijk zijn aan het bedrag dat in de nationale voorschriften is vastgesteld.

8.2. De verantwoordelijkheid voor "topping-up" komt bij de lidstaat van herkomst te liggen

Eén mogelijkheid om de huidige "topping-up"-methode op basis van het stelsel van de lidstaat van ontvangst, zoals in de preambule van de richtlijn is aangegeven, te wijzigen is om deze te vervangen door een aanvullende garantie van de lidstaat van herkomst.

Het voordeel van een dergelijke regeling is dat kredietinstellingen niet meer verplicht zouden zijn gevoelige informatie aan een buitenlands garantiestelsel te verstrekken wanneer zij om "topping-up" verzoeken. Een regeling op basis van de lidstaat van herkomst zou betekenen dat de aanvullende garantie van het bijkantoor door hetzelfde stelsel zou worden geboden als de algemene garantie, en dit stelsel heeft reeds toegang tot alle relevante informatie. Een dergelijke aanpak zou derhalve zowel economische voordelen hebben als de eventuele bezwaren met betrekking tot vertrouwelijkheid wegnemen.

Wat de mogelijke nadelen van een regeling op basis van de lidstaat van herkomst betreft, deze optie is voor nieuwe lidstaten die buitenlandse bijkantoren willen oprichten in de huidige EU-lidstaten, veeleisender dan de optie op basis van het land van ontvangst.

Tenslotte valt het, gezien de huidige geringe vraag naar aanvullende dekking, te betwijfelen of een grondige herziening van het "topping-up"-beding de moeite waard is. Het staat niet onomstotelijk vast dat een garantie op basis van de lidstaat van herkomst aantrekkelijker zou zijn dan het huidige systeem. De meeste kredietinstellingen lijken geen behoefte te hebben aan een aanvullende depositogarantie voor hun buitenlandse bijkantoren.

8.3. Intrekking van de "topping-up"-bepaling

De derde optie is om de "topping-up"-bepaling in de richtlijn in te trekken. Uiteraard zou het in dat geval nog altijd mogelijk zijn om aanvullende depositogarantieregelingen te treffen op vrijwillige basis.

Het gebrek aan belangstelling bij EU-kredietinstellingen om aanvullende depositogaranties af te sluiten zou erop kunnen wijzen dat er geen behoefte is om een "topping-up"-bepaling in de richtlijn te handhaven. Voor de instellingen die aanvullende dekking wensen zou men kunnen aanvoeren dat een particulier georganiseerde garantie van de lidstaat van herkomst voldoende is. De intrekking van de "topping-up"-bepaling is de optie die het meest aansluit bij de beginselen van het toezicht door het land van herkomst en van wederzijdse erkenning, welke op andere gebieden van de interne markt van toepassing zijn.

Het grootste bezwaar tegen de intrekking van de bepaling lijkt te zijn dat deze gedurende het uitbreidingsproces nuttig zou kunnen zijn. Buitenlandse bijkantoren van kredietinstellingen uit de nieuwe lidstaten zouden behoefte kunnen hebben aan de mogelijkheid van een "topping-up"-regeling. Het zou tevens in het belang van de bestaande lidstaten kunnen zijn ervoor te zorgen dat een dergelijke mogelijkheid bestaat, vooral indien enkele van de nieuwe lidstaten gedurende een overgangsperiode lagere nationale garantiebedragen bieden dan in de richtlijn is vastgesteld.

Een andere reden om "topping-up" in de vorm van een wettelijke bepaling te handhaven is dat de betekenis ervan aanzienlijk zou kunnen toenemen in geval van instabiliteit van de financiële markten, waardoor het publiek zich sterker bewust wordt van de verschillen tussen garanties. Indien zich een situatie van financiële onrust zou voordoen, dan is het van cruciaal belang dat er een erkende garantie op de markt is.

9. Samenvatting en conclusies

De vraag naar "topping-up" is tot dusverre in de Unie zeer gering geweest. De lidstaten hebben nooit een uitkering verricht ingevolge een dergelijke overeenkomst. Daarom mag echter niet worden geconcludeerd dat de "topping-up"-bepaling in de richtlijn niet nuttig is en moet worden afgeschaft.

De vraag naar "topping-up" zou zeer wel kunnen veranderen. Indien zich een situatie van financiële instabiliteit zou voordoen als gevolg waarvan uitkeringen uit hoofde van de depositogarantiestelsels zouden plaatsvinden, kan worden verwacht dat de vraag naar "topping-up" zal stijgen.

Het is tevens waarschijnlijk dat de "topping-up" bepaling gedurende de overgangsperiode van het uitbreidingsproces van de EU een nuttig instrument zal zijn. Dit instrument, waarmee bijkantoren hun garantie kunnen aanvullen tot het niveau van het land van ontvangst, zou dan van het grootste belang kunnen zijn in die zin dat alle toetredende landen de mogelijkheid wordt geboden om bijkantoren op te richten op het grondgebied van de huidige EU, zelfs de landen die op hun thuismarkt gedurende de overgang een lagere garantie mogen toepassen dan het EU-minimum. Het lijkt daarom vooralsnog te vroeg om voor te stellen de "topping-up"-bepaling af te schaffen.

Wat de organisatie van het stelsel betreft is ongetwijfeld het meest te zeggen voor het behoud van de huidige regeling met verantwoordelijkheid van het land van ontvangst. Een belangrijk argument is dat de beschikbaarheid van "topping-up" in de landen van ontvangst de eventuele grensoverschrijdende oprichting van bijkantoren door de toetredende landen gedurende de overgangsperiode vergemakkelijkt. Bovendien is het niet verstandig om een grondige herziening van het "topping-up"-beding voor te stellen zolang niet vaststaat dat een op het land van herkomst gebaseerde regeling aantrekkelijker voor kredietinstellingen zou zijn dan het huidige stelsel. Immers, indien kredietinstellingen een op het land van herkomst gebaseerde regeling aantrekkelijker zouden vinden weerhoudt niets hen ervan om op vrijwillige basis een dergelijke regeling in te voeren.

BIJLAGE

Tabel 1: Het gebruik van de "topping-up"-bepaling van artikel 4, leden 2 tot en met 5 van de richtlijn inzake depositogarantiestelsels (94/19/EG) vanaf 31.12.2000

1 2 3 4 5

>RUIMTE VOOR DE TABEL>