GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 13/94 door de Raad vastgesteld op 4 maart 1994 met het oog op de aanneming van Richtlijn 94/. . ./EG van het Europees Parlement en de Raad van . . . betreffende verpakking en verpakkingsafval (94/C 137/08)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,

Gezien het voorstel van de Commissie (1),

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),

Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag,

1. Overwegende dat het noodzakelijk is de verschillende nationale maatregelen betreffende het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval te harmoniseren, enerzijds om milieu-effecten daarvan te voorkomen of te verminderen zodat een hoog niveau van milieubescherming wordt bereikt en anderzijds om de werking van de interne markt te waarborgen en handelsbelemmeringen, concurrentieverstoringen en -beperkingen binnen de Gemeenschap te voorkomen;

2. Overwegende dat het in verband met de doelstellingen van deze richtlijn van belang is vast te houden aan het algemene beginsel dat in een Lid-Staat getroffen milieubeschermingsmaatregelen geen ongunstige invloed mogen hebben op het vermogen van andere Lid-Staten om de doelstellingen van de richtlijn te verwezenlijken;

3. Overwegende dat deze richtlijn gericht moet zijn op alle soorten verpakkingen die op de markt komen en op al het verpakkingsafval; dat Richtlijn 85/339/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende verpakkingen voor vloeibare levensmiddelen (3) daarom moet worden ingetrokken;

4. Overwegende dat verpakkingen echter een vitale sociale en economische functie hebben en dat de in deze richtlijn genoemde maatregelen daarom niet mogen afdoen aan andere kwaliteitseisen en vervoersvoorschriften inzake verpakkingen of verpakte goederen;

5. Overwegende dat het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval overeenkomstig de communautaire strategie voor het afvalbeheer, beschreven in de resolutie van de Raad van 7 mei 1990 betreffende het afvalstoffenbeleid (4) en Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (5), als eerste prioriteit de preventie van verpakkingsafval omvat en als verdere grondbeginselen het hergebruik van verpakkingen, de recycling en andere vormen van nuttige toepassing van verpakkingsafval, en daardoor de vermindering van de definitieve verwijdering van dergelijk afval;

6. Overwegende dat hergebruik, recycling en terugwinning onderling gelijkwaardig kunnen worden geacht voor het verminderen van het milieu-effect van verpakkingen, zolang evaluatietechnieken zoals milieubalansen, die verder moeten worden bevorderd, in het algemeen geen nauwkeuriger waardebepaling van de beheerstechnieken rechtvaardigen;

7. Overwegende dat de preventie van verpakkingsafval moet worden nagestreefd met alle passende maatregelen, onder andere initiatieven in de Lid-Staten overeenkomstig de doelstellingen van deze richtlijn;

8. Overwegende dat de Lid-Staten stimulansen kunnen geven voor systemen voor hergebruik van verpakkingen die in overeenkomstig met het Verdrag op milieuhygiënisch verantwoorde wijze kunnen worden hergebruikt, om profijt te trekken van de bijdrage die deze methode aan de milieubescherming levert;

9. Overwegende dat recycling uit milieuoogpunt een belangrijke plaats in de terugwinning moet innemen, vooral om het energie- en grondstoffenverbruik te verminderen en de definitieve verwijdering van afvalstoffen terug te dringen;

10. Overwegende dat energieterugwinning een doeltreffend middel is om verpakkingsafval terug te winnen;

11. Overwegende dat de in de Lid-Staten gehanteerde streefwaarden voor de terugwinning en recycling van verpakkingsafval binnen bepaalde grenzen moeten liggen om rekening te houden met de verschillende situaties in de Lid-Staten en om de vorming van handelsbelemmeringen en het ontstaan van concurrentieverstoringen te voorkomen;

12. Overwegende dat het nuttig is een tijdstip op middellange termijn vast te stellen voor het bereiken van de genoemde streefwaarden en een tijdstip op lange termijn voor streefwaarden die later moeten worden vastgesteld en die aanmerkelijk hoger moeten liggen, zodat er op middellange termijn resultaten kunnen worden bereikt en tevens aan het bedrijfsleven, de consumenten en de overheidsinstanties de nodige richtsnoeren voor de toekomst worden gegeven;

13. Overwegende dat de Raad aan de hand van Commissieverslagen de in de Lid-Staten met de toepassing van deze streefwaarden opgedane praktische ervaring moet onderzoeken alsmede de resultaten van wetenschappelijk onderzoek en evaluatietechnieken zoals milieubalansen;

14. Overwegende dat de Lid-Staten die programma's hebben of zullen vaststellen die verder reiken dan dergelijke streefwaarden, deze met het oog op een hoog milieubeschermingsniveau moeten kunnen voortzetten mits deze maatregelen de interne markt niet verstoren en andere Lid-Staten niet hinderen bij de naleving van deze richtlijn; dat de Commissie deze maatregelen na een passende toetsing moet bevestigen;

15. Overwegende dat aan enkele Lid-Staten, vanwege hun specifieke omstandigheden, kan worden toegestaan lagere streefwaarden aan te nemen, op voorwaarde dat zij binnen de standaardtermijn een minimumstreefwaarde voor terugwinning bereiken en vóór een latere termijn de standaardstreefwaarden;

16. Overwegende dat het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval vereist, dat in de Lid-Staten retour-, inzamelings- en terugwinningssystemen worden opgezet; dat dergelijke systemen open moeten staan voor deelneming van alle betrokken partijen en dusdanig dienen te zijn ontworpen dat discriminatie van ingevoerde produkten en handelsbelemmeringen of concurrentieverstoringen worden voorkomen, overeenkomstig het Verdrag;

17. Overwegende dat het merken van verpakkingen op Gemeenschapsbasis nader onderzocht moet worden, doch dat daarover in de nabije toekomst door de Gemeenschap dient te worden beslist;

18. Overwegende dat het, ten einde het milieu-effect van verpakkingen en verpakkingsafval zo gering mogelijk te maken en handelsbelemmeringen en concurrentieverstoringen te voorkomen, tevens noodzakelijk is de essentiële eisen te bepalen voor de samenstelling en aard van verpakkingen die geschikt zijn voor hergebruik en terugwinning, met inbegrip van recycling, alsmede concentratiewaarden vast te stellen voor in verpakkingen gebruikte zware metalen, met passende vrijstellingen voor bijzondere gevallen die door de Commissie volgens een comitéprocedure worden bepaald;

19. Overwegende dat de voorschriften voor de fabricage van verpakkingen niet van toepassing zijn op een verpakking die vóór de datum van aanneming van deze richtlijn voor een bepaald produkt wordt gebruikt; dat voorts een overgangsperiode vereist is voor het in de handel brengen van verpakkingen;

20. Overwegende dat bij het vaststellen van de inwerkingtredingsdatum van de bepalingen betreffende het in de handel brengen van verpakkingen die voldoen aan alle essentiële eisen rekening moet worden gehouden met het feit dat de bevoegde normalisatieinstelling doende is Europese normen op te stellen; dat evenwel de bepalingen aangaande de bewijsmiddelen van overeenstemming met nationale normen onmiddellijk van toepassing moeten zijn;

21. Overwegende dat de opstelling van Europese normen betreffende de essentiële eisen en andere daarmee verband houdende zaken bevorderd moet worden;

22. Overwegende dat de in deze richtlijn genoemde maatregelen inhouden dat er terugwinnings- en recyclingscapaciteiten alsmede afzetmogelijkheden voor gerecycleerd verpakkingsmateriaal worden ontwikkeld;

23. Overwegende dat de verwerking van gerecycleerd materiaal in verpakkingen niet in strijd mag zijn met de relevante bepalingen inzake hygiëne, gezondheid en veiligheid van de consument;

24. Overwegende dat er behoefte is aan gegevens uit de gehele Gemeenschap over verpakkingen en verpakkingsafval, zodat beter kan worden nagegaan of de doelstellingen van deze richtlijn worden verwezenlijkt;

25. Overwegende dat het van essentieel belang is dat allen die bij produktie, gebruik, invoer en distributie van verpakkingen en verpakte produkten betrokken zijn er meer van doordrongen raken in welke mate verpakkingen afval worden, en dat zij volgens het beginsel dat de vervuiler betaalt de verantwoordelijkheid voor dergelijk afval aanvaarden; dat voor de ontwikkeling en uitvoering van de in deze richtlijn genoemde maatregelen nauwe samenwerking tussen alle betrokkenen in een geest van gezamenlijke verantwoordelijkheid is vereist;

26. Overwegende dat consumenten een belangrijke rol spelen bij het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval en derhalve goed moeten worden voorgelicht, zodat zij hun gedrag en houding kunnen aanpassen;

27. Overwegende dat de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze richtlijn zal worden bevorderd wanneer de afvalbeheersplannen voorgeschreven in Richtlijn 75/442/EEG, worden opgenomen in een speciaal hoofdstuk over het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval;

28. Overwegende dat het passend kan zijn overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag economische instrumenten te gebruiken om het verwezenlijken van de doelstellingen van deze richtlijn te vergemakkelijken;

29. Overwegende dat de Lid-Staten onverminderd de bepalingen van Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 inzake een kennisgevingsprocedure op het gebied van technische normen en voorschriften (6), de ontwerpen voor de maatregelen die zij voornemens zijn aan te nemen, eerst aan de Commissie moeten mededelen zodat zij aan de richtlijn kunnen worden getoetst;

30. Overwegende dat het verpakkingsidentificatiesysteem en de in een systeem van gegevensbestanden gebruikte formattering door de Commissie volgens een comitéprocedure aan de vooruitgang van wetenschap en techniek moeten worden aangepast;

31. Overwegende dat het mogelijk moet zijn bij eventuele problemen bij de uitvoering van deze richtlijn specifieke maatregelen te treffen en daarbij in voorkomend geval dezelfde comitéprocedure toe te passen,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

Doelstellingen

1. Deze richtlijn heeft tot doel de nationale maatregelen betreffende het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval te harmoniseren, enerzijds om elk effect daarvan op het milieu van de Lid-Staten en derde landen te voorkomen of te beperken en aldus een hoog milieubeschermingsniveau te waarborgen en anderzijds om de werking van de interne markt te garanderen en handelsbelemmeringen, concurrentieverstoring en concurrentiebeperking in de Gemeenschap te voorkomen.

2. Daartoe worden bij deze richtlijn maatregelen vastgesteld die op de eerste plaats gericht zijn op de preventie van verpakkingsafval en, als verdere fundamentele beginselen, op het hergebruik van verpakkingen en de recycling en terugwinning van verpakkingsafval, ten einde de definitieve verwijdering van dergelijk afval te verminderen.

Artikel 2

Werkingssfeer

1. Deze richtlijn geldt voor alle in de Gemeenschap in de handel gebrachte verpakkingen en al het verpakkingsafval, gebruikt of ontstaan op industrieel, commercieel, kantoor-, winkel-, diensten-, huishoudelijk of enig ander niveau, ongeacht het gebruikte materiaal.

2. Deze richtlijn is van toepassing onverminderd de bestaande kwaliteitseisen voor verpakkingen, zoals eisen op het gebied van de veiligheid, de bescherming van de gezondheid en de hygiëne van verpakte produkten of de bestaande eisen inzake het vervoer en onverminderd de bepalingen van Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen (7).

Artikel 3

Definities

In deze richtlijn wordt verstaan onder:

1. "verpakking": alle produkten, vervaardigd van materiaal van welke aard dan ook, die kunnen worden gebruikt voor het insluiten, beschermen, verladen, afleveren en aanbieden van goederen, van grondstoffen tot afgewerkte produkten, over het gehele traject van producent tot gebruiker of consument.

Verpakking omvat uitsluitend:

a) verkoop- of primaire verpakking, d.w.z. verpakking die zo is ontworpen dat zij voor de eindgebruiker of consument op het verkooppunt een verkoopeenheid vormt;

b) verzamel- of secundaire verpakking, d.w.z. verpakking die zo is ontworpen dat zij op het verkooppunt een verzameling van een aantal verkoopeenheden vormt, ongeacht of deze als dusdanig aan de eindgebruiker of consument wordt verkocht dan wel alleen dient om de rekken op het verkooppunt bij te vullen; deze verpakking kan van het produkt worden verwijderd zonder dat dit de kenmerken ervan beïnvloedt;

c) verzend- of tertiaire verpakking, d.w.z. verpakking die zo is ontworpen dat het verladen en het vervoer van een aantal verkoopeenheden of verzamelverpakkingen wordt vergemakkelijkt om fysieke schade door verlading of transport te voorkomen. Weg-, spoor-, scheeps- of vliegtuigcontainers worden niet als verzendverpakking beschouwd;

2. "verpakkingsafval": alle verpakking of al het verpakkingsmateriaal waarop de definitie van afvalstoffen in Richtlijn 75/442/EEG van toepassing is, met uitzondering van produktiereststoffen;

3. "beheer van verpakkingsafval": beheer van de afvalstoffen als gedefinieerd in Richtlijn 75/442/EEG;

4. "preventie": vermindering van de hoeveelheid en de schadelijkheid voor het milieu van:

- materialen en stoffen gebruikt in verpakking en verpakkingsafval,

- verpakking en verpakkingsafval op het niveau van het produktieproces en in de fase van het in de handel brengen, de distributie, het gebruik en de verwijdering,

in het bijzonder door de ontwikkeling van "schone" produkten en technologie;

5. "hergebruik": iedere handeling waardoor verpakking, die is bestemd en ontworpen om binnen haar levensduur een aantal omlopen te maken, opnieuw wordt gevuld of gebruikt voor hetzelfde doel als waarvoor zij is ontworpen; dergelijke hergebruikte verpakking wordt verpakkingsafval als het niet langer hergebruikt wordt;

6. "terugwinning": elk van de handelingen, bedoeld in bijlage II B bij Richtlijn 75/442/EEG;

7. "recycling": het in een produktieproces opnieuw verwerken van afvalmaterialen voor het oorspronkelijke doel of voor andere doeleinden, met inbegrip van compostering maar uitgezonderd terugwinning van energie;

8. "terugwinning van energie": het gebruik van brandbaar verpakkingsafval om energie op te wekken door directe verbranding met of zonder andere afvalstoffen, maar met terugwinning van de warmte;

9. "compostering": aërobe of anaërobe behandeling van de organische bestanddelen van verpakkingsafval, waarbij gestabiliseerde organische reststoffen tot stand komen;

10. "biomethanisering": anaërobe behandeling van verpakkingsafval waarbij methaan en gestabiliseerde organische reststoffen tot stand komen, waarbij echter geen gebruik mag worden gemaakt van stortplaatsen;

11. "verwijdering": elk van de handelingen, bedoeld in bijlage II A bij Richtlijn 75/442/EEG;

12. "ondernemingen", met betrekking tot verpakking: leveranciers van verpakkingsmaterialen en fabrikanten en verwerkers, vullers en gebruikers, importeurs, handelaren en distributeurs van verpakking.

Artikel 4

Preventie

1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat er andere preventieve maatregelen worden getroffen naast de preventieve maatregelen overeenkomstig artikel 9 betreffende essentiële eisen. Dergelijke andere maatregelen kunnen bestaan uit nationale programma's of soortgelijke acties, zo nodig in overleg met de ondernemingen, die zijn opgezet om de vele initiatieven op het gebied van preventie in de Lid-Staten te bundelen en ten nutte te maken. Zij moeten stroken met de doelstellingen van deze richtlijn als omschreven in artikel 1, lid 1.

2. De Commissie draagt bij tot bevordering van preventie door overeenkomstig artikel 10 de ontwikkeling van passende Europese normen te stimuleren.

Artikel 5

Hergebruik

De Lid-Staten mogen overeenkomstig het Verdrag systemen bevorderen voor het hergebruik van verpakkingen die op een milieuhygiënisch verantwoorde wijze kunnen worden hergebruikt.

Artikel 6

Terugwinning en recycling

1. Ten einde aan de doelstellingen van deze richtlijn te voldoen nemen de Lid-Staten maatregelen zodat voor hun hele grondgebied de volgende taakstellingen kunnen worden verwezenlijkt:

a) uiterlijk vijf jaar na de uiterste datum voor omzetting van deze richtlijn worden ten minste 50 en ten hoogste 65 gewichtspercenten van het verpakkingsafval teruggewonnen;

b) binnen deze algemene taakstelling en binnen hetzelfde tijdsbestek worden ten minste 25 en ten hoogste 45 gewichtspercenten van al het in verpakkingsafval aanwezige verpakkingsmateriaal gerecycleerd met een minimum van 15 gewichtspercenten voor elk verpakkingsmateriaal;

c) uiterlijk tien jaar na de uiterste datum voor de omzetting van deze richtlijn wordt een percentage van het verpakkingsafval teruggewonnen en gerecycleerd dat nader door de Raad zal worden bepaald volgens lid 3, onder b), met het doel de in de punten a) en b) genoemde streefcijfers aanzienlijk te verhogen.

2. De Lid-Staten bevorderen dat bij de produktie van verpakkingen en andere produkten materialen verkregen uit gerecycleerd verpakkingsafval worden gebruikt, wanneer zulks passend is.

3. a) De Raad evalueert op basis van een tussentijds verslag van de Commissie en vier jaar na de in lid 1, onder a), bedoelde datum op basis van een eindverslag de praktijkervaringen in de Lid-Staten met de uitvoering van de taakstellingen en doelstelling van lid 1, onder a) en b), en lid 2, en de resultaten van wetenschappelijk onderzoek en evaluatietechnieken, zoals milieubalansen.

b) Uiterlijk zes maanden voor het einde van de in lid 1, onder a), bedoelde eerste fase van vijf jaar stelt de Raad, op voorstel van de Commissie, met gekwalificeerde meerderheid taakstellingen vast voor de tweede fase van vijf jaar, bedoeld in lid 1, onder c).

4. De Lid-Staten maken de maatregelen en taakstellingen, bedoeld in lid 1, onder a) en b), bekend en organiseren daarover een voorlichtingscampagne voor het publiek en de ondernemingen.

5. Griekenland, Ierland en Portugal mogen, in verband met hun specifieke situatie - te weten het grote aantal kleine eilanden, respectievelijk de aanwezigheid van plattelands- en berggebieden en het huidige lage consumptieniveau van verpakkingen - besluiten om:

a) uiterlijk vijf jaar na de toepassingsdatum van de richtlijn lagere taakstellingen te verwezenlijken dan die van lid 1, onder a) en b), maar zij moeten ten minste 25 % halen voor terugwinning;

b) tegelijkertijd de verwezenlijking van de taakstellingen van lid 1, onder a) en b), uit de stellen tot een latere datum, die echter niet na 31 december 2005 mag liggen.

6. De Lid-Staten die programma's hebben of zullen vaststellen die verder gaan dan de taakstelling van lid 1, onder a) en b), en die daartoe voorzien in passende capaciteiten voor recycling en terugwinning, mogen die taakstellingen blijven nastreven in het belang van een hoog milieubeschermingsniveau op voorwaarde dat die maatregelen geen verstoringen van de interne markt veroorzaken en de naleving van de richtlijn door andere Lid-Staten niet bemoeilijken. De Lid-Staten stellen de Commissie daarvan in kennis. De Commissie bevestigt deze maatregelen, nadat zij zich, in samenwerking met de Lid-Staten, ervan heeft vergewist dat zij stroken met bovengenoemde overwegingen en geen willekeurig middel tot discriminatie of een verkapte beperking van de handel tussen Lid-Staten vormen.

Artikel 7

Retour-, inzamel- en terugwinningssystemen

1. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te zorgen voor systemen voor:

a) de terugname en/of inzameling van gebruikte verpakkingen en/of verpakkingsafval van de consumenten of andere eindgebruikers of uit de afvalstroom, ten einde ze naar de meest geschikte beheersalternatieven toe te leiden;

b) het hergebruik of de terugwinning, met inbegrip van recycling, van ingezamelde verpakkingen en/of verpakkingsafval,

om te voldoen aan de doelstellingen van deze richtlijn.

Deze systemen staan open voor deelneming van de ondernemingen van de betrokken sectoren en voor de deelneming van de bevoegde overheidsinstanties. Zij gelden ook voor ingevoerde produkten onder niet-discriminerende voorwaarden, waaronder de regels en eventuele tarieven voor toegang tot de systemen, en worden zo opgezet dat handelsbelemmeringen of concurrentieverstoringen overeenkomstig het Verdrag voorkomen worden.

2. De in lid 1 bedoelde maatregelen maken deel uit van een beleid dat betrekking heeft op alle verpakkingen en al het verpakkingsafval en waarbij in het bijzonder rekening wordt gehouden met de eisen inzake bescherming van de gezondheid, veiligheid en hygiëne voor milieu en consumenten; bescherming van de kwaliteit, de authenticiteit en de technische eigenschappen van de verpakte goederen en gebruikte materialen; bescherming van de industriële en commerciële eigendomsrechten.

Artikel 8

Systeem van merktekens en identificatie

1. De Raad zal uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn volgens de in het Verdrag vastgestelde voorwaarden een besluit nemen over merktekens op verpakkingen.

2. Ten einde de inzameling, het hergebruik en de terugwinning, met inbegrip van recycling, te vergemakkelijken, wordt ten behoeve van de identificatie en classificatie door de betrokken industrie de aard van het gebruikte verpakkingsmateriaal of de gebruikte verpakkingsmaterialen op de verpakking aangegeven.

Te dien einde worden de cijfercodes en afkortingen waarop het identificatiesysteem is gebaseerd, uiterlijk twaalf maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn op basis van bijlage I verder uitgewerkt door de Commissie volgens de procedure van artikel 21. De Commissie wijst volgens dezelfde procedure de materialen aan die in het identificatiesysteem worden opgenomen.

3. De vereiste merktekens worden op de verpakking zelf of op het etiket aangebracht. Zij zijn duidelijk zichtbaar en goed leesbaar. De merktekens zijn naar behoren duurzaam en blijvend herkenbaar, ook wanneer de verpakking geopend wordt.

Artikel 9

Essentiële eisen

1. De Lid-Staten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat uiterlijk drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn een verpakking alleen in de handel mag worden gebracht indien zij voldoet aan alle in deze richtlijn omschreven essentiële eisen, met inbegrip van die van bijlage II.

2. Op de in artikel 22, lid 1, genoemde datum veronderstellen de Lid-Staten dat aan alle essentiële eisen van deze richtlijn, met inbegrip van die van bijlage II, is voldaan, wanneer een verpakking in overeenstemming is met:

a) de desbetreffende geharmoniseerde normen, waarvan de referentienummers in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen zijn bekendgemaakt. De Lid-Staten publiceren de referentienummers van de nationale normen waarin deze geharmoniseerde normen zijn omgezet;

b) de desbetreffende nationale normen als bedoeld in lid 3, voor zover er op de gebieden waarop dergelijke normen betrekking hebben, geen geharmoniseerde normen bestaan.

3. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van hun nationale normen als bedoeld in lid 2, onder b), die zij in overeenstemming achten met de eisen van dit artikel. De Commissie zendt dergelijke teksten onverwijld naar de andere Lid-Staten.

De Lid-Staten publiceren de referentienummers van deze normen. De Commissie zorgt ervoor dat zij in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen worden bekendgemaakt.

4. Indien een Lid-Staat of de Commissie van mening is dat de in lid 2 bedoelde normen niet volledig aan de in lid 1 bedoelde essentiële eisen beantwoorden, legt de Commissie of de betrokken Lid-Staat de kwestie met opgave van redenen voor aan het Comité dat is opgericht bij Richtlijn 83/189/EEG. Dit Comité brengt onverwijld advies uit.

In het licht van het advies van het Comité deelt de Commissie de Lid-Staten mede of het al dan niet noodzakelijk is de normen die zijn bekendgemaakt met in de leden 2 en 3 bedoelde publikaties, te herroepen.

Artikel 10

Normalisatie

De Commissie bevordert waar nodig de ontwikkeling van Europese normen ten aanzien van de in bijlage II bedoelde essentiële eisen.

De Commissie bevordert in het bijzonder de ontwikkeling van Europese normen met betrekking tot:

- criteria en methodologieën voor de levenscyclusanalyse van verpakking;

- methoden voor het meten en verifiëren van de aanwezigheid van zware metalen en andere gevaarlijke stoffen in verpakkingen en het vrijkomen daarvan in het milieu uit verpakkingen en verpakkingsafval;

- criteria voor een minimumgehalte aan gerecycleerd materiaal in daarvoor in aanmerking komende verpakkingen;

- criteria voor recyclingmethoden;

- criteria voor composteringsmethoden en de geproduceerde compost;

- criteria voor het kenmerken van verpakkingen.

Artikel 11

Concentraties van zware metalen in verpakking

1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de totale concentraties van lood, cadmium, kwik en zeswaardig chroom in verpakking en verpakkingscomponenten niet meer bedraagt dan:

- 600 ppm-gewicht twee jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum:

- 250 ppm-gewicht drie jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum;

- 100 ppm-gewicht vijf jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum.

2. De in lid 1 genoemde concentratieniveaus gelden niet voor verpakkingen vervaardigd van kristalglas als omschreven in Richtlijn 69/493/EEG (8).

3. De Commissie stelt volgens de procedure van artikel 21 vast:

- onder welke voorwaarden bovengenoemde concentraties niet van toepassing zijn op gerecycleerd materiaal en produkten die zijn opgenomen in een gesloten en gecontroleerde keten;

- welke verpakkingssoorten vrijgesteld zijn van de in lid 1, derde streepje, bedoelde eis.

Artikel 12

Informatiesystemen

1. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat er databases met betrekking tot verpakking en verpakkingsafval worden opgezet waar deze nog ontbreken, ten einde de Lid-Staten en de Commissie in de gelegenheid te stellen toe te zien op de tenuitvoerlegging van de doelstellingen van deze richtlijn.

2. Daartoe verschaffen deze databases in het bijzonder informatie over de omvang, kenmerken en ontwikkeling van de verpakkings- en verpakkingsafvalstromen op het niveau van de afzonderlijke Lid-Staten.

3. Met het oog op de harmonisatie van de kenmerken en de aanbiedingsvorm van de geproduceerde gegevens en het verenigbaar maken van de gegevens van de Lid-Staten, verstrekken de Lid-Staten hun beschikbare gegevens aan de Commissie, met behulp van door de Commissie één jaar na de datum van vaststelling van deze richtlijn volgens de procedure van artikel 21 en op basis van bijlage II vastgestelde tabellen.

4. De Lid-Staten houden rekening met de bijzondere problemen die kleine en middelgrote ondernemingen kunnen ondervinden bij het verstrekken van gedetailleerde gegevens.

5. De verkregen gegevens worden samen met de in artikel 17 bedoelde nationale rapporten beschikbaar gesteld; zij worden bijgewerkt in daaropvolgende rapporten.

Artikel 13

Voorlichting aan gebruikers van verpakkingen

De Lid-Staten nemen uiterlijk twee jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum maatregelen opdat de gebruikers van verpakkingen, onder wie met name consumenten, de benodigde gegevens ontvangen over:

- de beschikbare retour-, inzamelings- en terugwinningssystemen,

- de bijdrage die zij kunnen leveren aan hergebruik, terugwinning en recycling van verpakkingen en verpakkingsafval,

- de betekenis van de merktekens op de verpakking zoals die op de markt worden aangetroffen,

- de relevante elementen van de in artikel 14 bedoelde beheersplannen voor verpakkingen en verpakkingsafval.

Artikel 14

Afvalbeheerplannen

Ter verwezenlijking van de in deze richtlijn genoemde doelstellingen en maatregelen nemen de Lid-Staten in de in artikel 7 van Richtlijn 75/442/EEG bedoelde afvalbeheerplannen een speciaal hoofdstuk op over het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval met inbegrip van de krachtens de artikelen 4 en 5 getroffen maatregelen.

Artikel 15

Economische instrumenten

De Lid-Staten kunnen met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag economische instrumenten vaststellen om de doelstellingen van deze richtlijn te bevorderen.

Artikel 16

Kennisgeving

1. Onverminderd het bepaalde in Richtlijn 83/189/EEG, stellen de Lid-Staten voordat zij dergelijke maatregelen vaststellen de Commissie in kennis van de ontwerp-maatregelen die zij in het kader van deze richtlijn voornemens zijn te nemen, met uitzondering van maatregelen van fiscale aard, doch met inbegrip van de technische specificaties waarvoor fiscale stimuleringsmaatregelen gelden, zodat de Commissie de ontwerpen kan onderzoeken in het licht van bestaande bepalingen, steeds volgens de procedure van bovengenoemde richtlijn.

2. Indien de voorgestelde maatregel ook een technische kwestie in de zin van Richtlijn 83/189/EEG betreft, kan de betrokken Lid-Staat bij de uitvoering van de in deze richtlijn bedoelde kennisgevingsprocedure mededelen dat deze kennisgeving eveneens geldig is voor Richtlijn 83/189/EEG.

Artikel 17

Rapporteringsplicht

Overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 91/692/EEG van de Raad van 23 december 1991 tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde richtlijnen op milieugebied (9) dienen de Lid-Staten bij de Commissie een rapport in over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Het eerste verslag bestrijkt de periode van 1995 tot en met 1997.

Artikel 18

Vrij in de handel brengen

De Lid-Staten mogen het in de handel brengen op hun grondgebied van verpakkingen die aan het bepaalde in deze richtlijn voldoen, niet beletten.

Artikel 19

Aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek

De wijzigingen nodig voor de aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek van het in artikel 8, lid 2, in bijlage I en in artikel 10, laatste streepje, bedoelde identificatiesysteem alsmede de in artikel 12, lid 3, en in bijlage III bedoelde vormvereisten met betrekking tot het systeem van databases worden aangenomen overeenkomstig de procedure van artikel 21.

Artikel 20

Specifieke maatregelen

1. In overeenstemming met de procedure van artikel 21 bepaalt de Commissie welke technische maatregelen geboden zijn in geval van moeilijkheden bij de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn op met name primaire verpakking voor medische apparaten en farmaceutische produkten en kleine en luxe verpakkingen.

2. De Commissie brengt aan de Raad ook een verslag uit over eventuele andere te nemen maatregelen, indien nodig vergezeld van een voorstel.

Artikel 21

Comitéprocedure

1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.

2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen al naar gelang van de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.

3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het comité.

b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.

Indien de Raad, na verloop van een termijn die in geen geval langer kan zijn dan drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld.

Artikel 22

Omzetting in nationaal recht

1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór . . . (10) aan deze richtlijn te voldoen en maken deze bekend. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

2. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.

3. Daarnaast stellen de Lid-Staten de Commissie in kennis van alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zijn uitgevaardigd op het gebied dat door deze richtlijn wordt bestreken.

4. De eisen met betrekking tot het vervaardigen van verpakkingen zijn in elk geval niet van toepassing op verpakkingen die vóór de in lid 1 genoemde datum van inwerkingtreding voor een bepaald produkt worden gebruikt.

5. De Lid-Staten staan het op de markt brengen toe van verpakkingen die vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn zijn vervaardigd en die aan hun bestaande nationale wetgeving voldoen, voor een periode van ten hoogste vijf jaar vanaf de datum van vaststelling van deze richtlijn.

Artikel 23

Richtlijn 85/339/EEG wordt hierbij ingetrokken vanaf de in artikel 22, lid 1, genoemde datum.

Artikel 24

Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 25

Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.

Gedaan te . . .

Voor het Europees Parlement

De Voorzitter

Voor de Raad

De Voorzitter

(1) PB nr. C 285 van 21. 10. 1993, blz. 1.

(2) PB nr. C 129 van 10. 5. 1993, blz. 18.

(3) PB nr. L 176 van 6. 7. 1985, blz. 18.

(4) PB nr. C 122 van 18. 5. 1990, blz. 2.

(5) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 47. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG (PB nr. L 78 van 26. 3. 1991, blz. 32).

(6) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/400/EEG (PB nr. L 221 van 6. 8. 1992, blz. 55).

(7) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz, 20.

(8) PB nr. L 326 van 29. 12. 1969, blz. 36.

(9) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48.

(10) 18 Maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

BIJLAGE I

IDENTIFICATIESYSTEEM

Voor kunststof geldt een nummering van 1 tot en met 19; voor papier en karton van 20 tot en met 39; voor metaal van 40 tot en met 49; voor hout van 50 tot en met 59; voor textiel van 60 tot en met 69 en voor glas van 70 tot en met 79.

Identificatie kan ook gebeuren aan de hand van afkortingen voor het (de) gebruikte materiaal (materialen) (bij voorbeeld HDPE: high density polyethylene). Zowel de cijfercode als de afkorting of beide mogen worden gebruikt om materialen te identificeren. Genoemde identificatiemethoden moeten in het midden van of onder de grafische merktekens worden geplaatst waarmee wordt aangegeven dat de verpakking voor hergebruik of terugwinning geschikt is.

BIJLAGE II

ESSENTIËLE EISEN BETREFFENDE DE SAMENSTELLING, HET HERGEBRUIK EN DE TERUGWINNING, MET INBEGRIP VAN DE RECYCLING, VAN VERPAKKING

1. Eisen betreffende de vervaardiging en de samenstelling van verpakking

- Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat volume en gewicht van de verpakking worden beperkt tot de minimale hoeveelheid die nodig is om het vereiste niveau van veiligheid, hygiëne en aanvaardbaarheid voor het verpakte produkt en voor de consument te handhaven.

- Verpakking moet zodanig worden ontworpen, vervaardigd en in de handel gebracht dat hergebruik of terugwinning, met inbegrip van recycling, mogelijk is en dat het milieu-effect bij het verwijderen van verpakkingsafval of reststoffen van afvalbeheersverrichtingen zoveel mogelijk wordt beperkt.

- Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat de aanwezigheid van schadelijke en andere gevaarlijke stoffen en materialen als bestanddeel van verpakkingsmateriaal of van de verpakkingscomponenten tot een minimum wordt beperkt in emissies, as of percolaat, wanneer verpakkingen of reststoffen van beheersoperaties of verpakkingsafval verbrand of gestort worden.

2. Eisen betreffende het hergebruik van verpakking

Aan de volgende eisen moet gelijktijdig worden voldaan:

- de fysieke eigenschappen en kenmerken van de verpakking moeten onder normaal te verwachten gebruiksvoorwaarden een aantal omlopen mogelijk maken;

- gebruikte verpakking moet kunnen worden verwerkt in overeenstemming met de gezondheids- en veiligheidsvoorschriften voor de arbeidskrachten;

- er moet worden voldaan aan de specifieke eisen ten aanzien van terugwinbare verpakkingen wanneer de verpakking niet langer wordt gebruikt en derhalve afval is geworden.

3. Eisen betreffende de terugwinning van verpakking

a) Terugwinning in de vorm van recycling van materialen

Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat een bepaald gewichtspercentage van de gebruikte materialen opnieuw kan worden toegevoegd aan het produktieproces van verhandelbare produkten, met inachtneming van de in de Europese Gemeenschap geldende regels. Dit percentage kan variëren al naar gelang van het soort materiaal waaruit de verpakking bestaat.

b) Terugwinning in de vorm van energieterugwinning

Verpakkingsafval dat wordt verwerkt met het oog op energieterugwinning dient met het oog op een optimale terugwinning op zijn minst een zekere calorische onderwaarde te hebben.

c) Terugwinning in de vorm van compostering

Verpakkingsafval dat wordt verwerkt met het oog op compostering moet zodanig biologisch afbreekbaar zijn dat het de gescheiden inzameling en het composteringsproces of de composteringsactiviteit waarin het wordt ingebracht niet hindert.

d) Biologisch afbreekbare verpakking

Biologisch afbreekbaar verpakkingsafval moet zodanig fysisch, chemisch, thermisch of biologisch afbreekbaar zijn dat het grootste deel van de resulterende compost uiteindelijk uiteenvalt in kooldioxyde, biomassa en water.

BIJLAGE III

GEGEVENS DIE DE LID-STATEN MOETEN OPNEMEN IN HUN DATABASE "VERPAKKINGEN EN VERPAKKINGSAFVAL" (TABELLEN 1 TOT EN MET 4)

1. Voor wat betreft zowel primaire als secundaire en tertiaire verpakkingen:

a) de hoeveelheid verpakkingsmateriaal die op het nationaal grondgebied is verbruikt (produktie + invoer - uitvoer), per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 1);

b) de hergebruikte hoeveelheden (tabel 2).

2. Voor wat betreft zowel huishoudelijk als niet-huishoudelijk verpakkingsafval:

a) de hoeveelheid die op het nationale grondgebied is teruggewonnen en verwijderd (produktie + invoer - uitvoer), per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 3);

b) de gerecycleerde en de teruggewonnen hoeveelheden per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 4).

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

TOELICHTING VAN DE RAAD

I. Inleiding

1. De Commissie heeft op 24 augustus 1992 bij de Raad een voorstel voor een richtlijn betreffende verpakkingen en verpakkingsafval ingediend (1).

2. Het Europees Parlement heeft op 23 juni 1993 advies uitgebracht (2).

3. Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 25 maart 1993 advies uitgebracht (3).

4. De Commissie heeft haar gewijzigde voorstel op 9 september 1993 aan de Raad doen toekomen (4).

II. Gemeenschappelijk standpunt

1. Aanneming van het gemeenschappelijk standpunt

De Raad heeft op 4 maart 1994 met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen, op basis van artikel 100 A, waarbij de delegaties van Duitsland, Denemarken en Nederland tegen stemden, een gemeenschappelijk standpunt aangenomen.

2. Doel van het Commissievoorstel

Het voorstel heeft tot doel de nationale maatregelen betreffende het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval te harmoniseren om elk effect daarvan op het milieu te beperken, bij te dragen tot de werking van de interne markt en handelsbelemmeringen, concurrentieverstoring en concurrentiebeperking in de Gemeenschap te voorkomen.

3. Algemene opmerkingen

Bij de opstelling van zijn gemeenschappelijk standpunt heeft de Raad ernaar gestreefd een zo goed mogelijk evenwicht te vinden tussen milieubescherming en de werking van de interne markt en heeft hij gepoogd de mogelijkheden van de Lid-Staat die begonnen zijn met het opzetten van een infrastructuur voor het beheer van verpakkingsafval te verenigen met de wens van de Lid-Staten met een meer ontwikkelde infrastructuur om ambitieuzere doelstellingen te verwezenlijken.

4. Detailopmerkingen

(De referenties verwijzen naar de tekst van het gemeenschappelijk standpunt.)

4.1. Wijziging door de Raad aangebracht in het gewijzigde Commissievoorstel

De Commissie heeft alle wijzigingen die de Raad in het gewijzigde Commissievoorstel heeft aangebracht, aanvaard. Daarvan zijn de volgende wijzigingen het belangrijkst:

a) Doelstellingen van de richtlijn (artikel 1)

De Raad was van oordeel:

- dat in artikel 1 de verhouding tussen milieubescherming en werking van de interne markt opnieuw moest worden vastgesteld. Te dien einde heeft hij meer nadruk gelegd op de noodzaak om een hoog niveau van bescherming van het milieu te verzekeren, maar heeft hij er tevens op gewezen dat de richtlijn de werking van de interne markt dient te garanderen en er niet alleen toe moet bijdragen;

- dat in hetzelfde artikel een zekere hiërarchie tussen de methoden van afvalbeheer moest worden vastgelegd, in de lijn van de communautaire strategie inzake afvalbeheer die is vastgesteld in de resolutie van de Raad van 7 mei 1990 en de kaderrichtlijn betreffende afvalstoffen (Richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG (5)). In dit verband was de Raad van oordeel dat technische evaluaties zoals de milieubalansen wel dienen te worden aangemoedigd, maar dat het in deze fase in het algemeen niet mogelijk is om op basis daarvan een duidelijker hiërarchie op te stellen.

De Raad was het volkomen eens met het Europees Parlement dat preventie de hoogste prioriteit moet hebben.

b) Werkingssfeer van de richtlijn (artikel 2)

Evenals het Europees Parlement stelde de Raad vast dat verpakking een belangrijke economische en sociale rol speelt en concludeerde hij dat de richtlijn, onverminderd de eisen inzake kwaliteit en vervoer van verpakkingen (en natuurlijk onverminderd de richtlijn van de Raad betreffende gevaarlijke afvalstoffen) moet worden toegepast.

c) Extra artikel over preventie (artikel 4)

Overeenkomstig de prioritaire rol die in artikel 1 aan preventie wordt toegekend, heeft de Raad niet alleen bijna letterlijk de door het Europees Parlement voorgestelde definitie overgenomen, maar heeft hij het eveneens dienstig geacht om een aparte bepaling aan dit onderwerp te wijden. Deze bepaling strekt ertoe het benutten van initiatieven van de Lid-Staten op dit gebied te bevorderen, maar geeft aan dat dergelijke maatregelen moeten stroken met de tweeledige doelstelling die in artikel 1 is omschreven, namelijk milieubescherming en werking van de interne markt.

d) Extra artikel over hergebruik (artikel 5)

De Raad is het ermee eens dat het hergebruik van verpakkingen in bepaalde gevallen voor het milieu voordelen kan hebben en heeft een nieuwe bepaling ingevoegd luidens dewelke de Lid-Staten onder naleving van het Verdrag systemen mogen bevorderen voor het hergebruik van verpakkingen die op milieuvriendelijke wijze kunnen worden hergebruikt.

e) Taakstelling in verband met terugwinning en recycling (artikel 6)

De Raad heeft:

- voor terugwinning en recycling bandbreedten vastgesteld ten einde beter rekening te houden met de mogelijkheden van de diverse Lid-Staten;

- er de voorkeur aan gegeven voor de tweede fase van vijf jaar nog geen cijfers vast te leggen. Hij achtte het wenselijk dat deze cijfers worden vastgesteld vóór de aanvang van de tweede fase van vijf jaar, in het licht van de praktijkervaringen die de Lid-Staten intussen met de uitvoering van de doelstellingen voor de eerste fase van vijf jaar hebben opgedaan en van de resultaten van evaluatietechnieken zoals milieubalansen en van wetenschappelijk onderzoek. Wel zullen de cijfers van de eerste periode van vijf jaar aanzienlijk worden opgetrokken. De Raad heeft om dezelfde reden de bepaling in verband met de 10 % reststoffen voor de termijn van tien jaar evenmin overgenomen;

- afwijkingen van deze taakstellingen naar boven en naar beneden onder bepaalde voorwaarden mogelijk gemaakt om rekening te houden met het feit dat bepaalde Lid-Staten programma's hebben aangenomen of zullen aannemen die verder gaan dan de taakstellingen en anderzijds aan de specifieke situatie van andere Lid-Staten recht te doen.

f) Merktekens (artikel 8)

Aangezien de Commissie haar studie van het meest geschikte merkteken of de meest geschikte merktekens nog niet heeft afgerond, kwam de Raad overeen deze aangelegenheid uiterlijk twee jaar na de aanneming van de richtlijn volgens de gebruikelijke procedure te regelen. Bijgevolg heeft hij van bijlage I alleen punt c) (identificatiesysteem) overgenomen.

g) Essentiële eisen en normalisatie (artikelen 9 en 11 en bijlage II)

De Raad stelde vast dat de meeste essentiële eisen voor de fabricage en samenstelling van verpakkingen in deze fase zeer algemeen moeten blijven, omdat voor de meeste soorten verpakkingen zeer weinig normen, criteria en praktische ervaringen beschikbaar zijn. Aangezien het CEN bezig is normen op dit gebied op te stellen, achtte de Raad het wenselijk de toepassingsdatum van de bepaling inzake het in de handel brengen (artikel 9, lid 1) met drie jaar uit te stellen. De bepalingen van hetzelfde artikel betreffende het bewijs van overeenstemming tussen de nationale normen en de essentiële eisen moeten volgens de Raad echter onverwijld in werking treden.

Wat bijlage II betreft heeft de Raad de voorgestelde tekst grotendeels overgenomen, met uitzondering van de tekst over de concentraties van zware metalen, die hij tot een apart artikel (artikel 11) heeft omgevormd ten einde aan deze tekst meer gewicht te geven. De Raad heeft echter gekozen voor de oorspronkelijk door de Commissie voorgestelde waarden en niet voor de stringentere waarden die de Commissie ingevolge het advies van het Europees Parlement heeft voorgesteld; de gekozen waarden worden internationaal aanvaard en toegepast (Coneg) terwijl de stringentere waarden in beginsel betrekking hebben op compostering.

h) Informatiesystemen (artikel 12 en bijlage III)

De Raad heeft deze bepaling vereenvoudigd omdat de inzameling van gegevens volgens hem de Lid-Staten en de Commissie in de gelegenheid moet stellen toe te zien op de tenuitvoerlegging van de doelstellingen van deze richtlijn.

Bijlage III is derhalve eveneens vereenvoudigd en moet door de Commissie volgens de comitéprocedure worden aangepast. Ten einde de toezending van nationale gegevens te rationaliseren, heeft de Raad bepaald dat deze samen met de nationale rapporten over de tenuitvoerlegging van de richtlijn zullen worden verstrekt.

i) Economische instrumenten (artikel 15)

De Raad koos voor het oorspronkelijke Commissievoorstel en achtte het met name niet dienstig de uit het Verdrag voortvloeiende criteria opnieuw op te sommen. Met betrekking tot eventuele communautaire economische instrumenten stelde hij vast dat de Commissie voorstellen ter zake kan indienen.

j) Kennisgeving (artikel 16)

De Raad heeft deze tekst aangepast in het licht van zijn gemeenschappelijk standpunt inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot tweede substantiële wijziging van Richtlijn 83/189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (6).

k) Rapporteringsplicht (artikel 17)

De Raad heeft de tekst vereenvoudigd in het licht van zijn Richtlijn 91/692/EEG van 23 december 1991 tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde richtlijnen op milieugebied (7).

l) Aanpassing aan de technische vooruitgang en specifieke maatregelen (artikelen 19 en 20)

De Raad heeft de aanpassing beperkt tot louter technische aspecten. De andere elementen van de door de Commissie voorgestelde tekst zijn opgenomen in een nieuw artikel betreffende specifieke maatregelen (artikel 20). De Raad voorziet in dit verband enerzijds in de comitéprocedure en anderzijds in verslagen van de Commissie, indien nodig vergezeld van voorstellen.

m) Comité (artikel 21)

De Raad heeft het amendement van het Europees Parlement overgenomen en een comité van het type III a ingesteld.

n) Omzetting in nationaal recht (artikel 22)

De Raad heeft twee leden toegevoegd: in lid 4 van dit artikel wordt voorzien in een vrijstelling voor verpakkingen die vóór de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn worden gebruikt voor een bepaald produkt dat na die datum op de markt zal worden gebracht zoals bij voorbeeld portwijn. Het laatste lid behelst een overgangsbepaling voor verpakkingen die vóór de datum van vaststelling van de richtlijn overeenkomstig de vigerende voorschriften zijn vervaardigd.

4.2. Amendementen van het Europees Parlement die in het Commissievoorstel zijn opgenomen en in het gemeenschappelijk standpunt zijn overgenomen

Preambule

Overeenkomstig zijn resolutie van 8 juni 1993 betreffende de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving (8) is de Raad van mening dat in de preambule het beschikkende gedeelte in eenvoudige bewoordigingen moet worden gemotiveerd. De Raad heeft derhalve alleen rekening gehouden met amendementen van het Europees Parlement die niet verder gaan dan de motivering van de diverse artikelen van het gemeenschappelijk standpunt.

- Overwegingen nr. 2 en nr. 5 (amendement nr. 22): de Raad heeft in zekere mate met dit amendement rekening gehouden door de formulering van een algemeen beginsel in overweging nr. 2 en door de verwijzing naar de communautaire strategie in overweging nr. 5.

- Overweging nr. 4 (amendement nr. 2): de Raad heeft dit amendement overgenomen, maar de formulering van de tweede zinsnede aangepast.

- Overweging nr. 6 (amendement nr. 4): zie punt 4.1, onder a).

- Overweging nr. 15 (amendement nr. 20): de Raad heeft impliciet met dit amendement rekening gehouden (zie artikel 4, lid 5).

- Overweging nr. 16 (amendement nr. 13): de Raad heeft de term "terugwinning" overgenomen, maar niet de verwijzing naar de inzameling van een zo groot mogelijke hoeveelheid verpakkingsmateriaal, aangezien hij dit idee ook niet in artikel 5 heeft opgenomen.

- Overweging nr. 18 (amendementen nr. 11 en nr. 14): wat amendement nr. 11 betreft heeft de Raad de term "recycling" overgenomen; amendement nr. 14 is overgenomen voor zover het strookt met de artikelen 9 en 11 en bijlage II, in de formulering van de Raad. De verwijzing naar andere stoffen dan schadelijke metalen is niet overgenomen, aangezien deze stoffen niet onder artikel 11 vallen.

- Overweging nr. 22 (amendement nr. 17): de Raad heeft in deze meer algemene beschouwing met dit amendement rekening gehouden. Hij heeft echter geen rekening gehouden met de verplichte regels voor het minimumpercentage gerecycleerd materiaal, aangezien dit idee niet strookt met de desbetreffende artikelen van het gemeenschappelijk standpunt.

- Overweging nr. 23 (amendement nr. 18): de Raad heeft dit amendement overgenomen.

- Overweging nr. 28 (amendement nr. 12): de Raad heeft dit amendement ten dele overgenomen (zie het commentaar op amendement nr. 60 betreffende artikel 11).

- Artikel 3, punt 4 (amendement nr. 30): de Raad heeft dit amendement bijna letterlijk overgenomen.

- Artikel 3, punt 9 (amendement nr. 33): de Raad heeft de woorden "of anaërobe" toegevoegd en heeft, evenals in het volgende punt, de term "aarde" vervangen door de nauwkeuriger uitdrukking "gestabiliseerde organische reststoffen".

- Artikel 3, punt 10 (amendement nr. 32): de Raad heeft dit amendement overgenomen en aangevuld ten einde te voorkomen dat de biomethanisering die normaal optreedt in stortplaatsen ook onder de definitie valt.

- Artikel 3, punt 12) (amendement nr. 35): de Raad heeft de term "importeurs" overgenomen, maar heeft er de voorkeur aan gegeven de definitie te beperken tot ondernemingen strictu sensu ten einde in artikel 5, tweede alinea, een onderscheid te kunnen maken tussen deze laatste en overheidsinstanties.

- Artikel 6, lid 1 (amendementen nr. 87 en 37): de Raad heeft het door het Europees Parlement voorgestelde tijdschema overgenomen, maar met andere cijfers in de vorm van een bandbreedte (zie punt 4.1, onder e)). Bovendien was de Raad van oordeel dat een minimumcijfer voor recycling nodig is om ervoor te zorgen dat alle materialen worden gerecycleerd.

- Artikel 6, lid 2 (amendement nr. 38): de Raad heeft dit amendement bijna letterlijk overgenomen.

- Artikel 7 (amendementen nr. 84 en nr. 44): de Raad heeft met de meeste elementen van deze amendementen rekening gehouden.

- Artikel 8 (amendementen nr. 46, nr. 48, nr. 49 en nr. 50): de Raad heeft met deze amendementen rekening gehouden voor zover dit strookt met zijn aanpak om uiterlijk twee jaar na de vaststelling van de richtlijn een besluit te nemen over de merktekens.

- Artikel 9, lid 1 (amendement nr. 52): de Raad heeft de woorden "in deze richtlijn" overgenomen.

- Artikel 10 (ex artikel 12 - amendement nr. 62): de Raad heeft de diverse elementen van dit amendement in de versie van de Commissie, hetzij rechtstreeks (minimumgehalte aan gerecycleerd materiaal) hetzij onrechtstreeks (de composteerbare verpakkingen die vallen onder de verwijzing naar bijlage II), overgenomen.

- Artikel 13 (amendement nr. 57): de Raad heeft de termijn van twee jaar overgenomen.

- Artikel 22 (amendement nr. 64): de Raad heeft de tekst inzake de vigerende bepalingen overgenomen.

- Bijlage II, punt 1, derde streepje (amendement nr. 75): de Raad heeft de desbetreffende termen overgenomen.

- Bijlage II, punt 3, onder a) (amendement nr. 79): de Raad heeft het amendement overgenomen.

- Bijlage II, punt 3, onder d) (amendement nr. 88): de Raad heeft dit amendement grotendeels overgenomen, maar was van oordeel dat de eis inzake 100 % biologische afbreekbaarheid niet realistisch is.

4.3. Amendementen van het Europees Parlement die door de Commissie zijn aanvaard, maar niet in de teksten van het gemeenschappelijk standpunt opgenomen zijn

- Amendement nr. 1: de Raad stelde vast dat dit amendement niet overeenkomt met de tekst van de desbetreffende artikelen van zijn gemeenschappelijk standpunt.

- Amendement nr. 7: de Raad was van oordeel dat een zo optimaal mogelijk evenwicht tussen werking van de interne markt en milieubescherming voorop moet staan en niet zozeer de bescherming van de consument.

- Amendement nr. 8, tweede streepje: dit amendement komt niet overeen met de desbetreffende artikelen van het gemeenschappelijk standpunt.

- Amendement nr. 16: aangezien de Raad zijn besluit over het gebruik van een of meer communautaire merktekens heeft uitgesteld, achtte hij het in deze fase niet dienstig een dergelijke tekst op te nemen.

- Amendement nr. 21: dit amendement komt niet overeen met de desbetreffende artikelen van het gemeenschappelijk standpunt.

- Amendement nr. 23: gezien het bovenvermelde besluit achtte de Raad het niet dienstig dit amendement over te nemen.

- Amendementen nr. 29, nr. 31 en nr. 115: de Raad was van oordeel dat in het kader van de taakstellingen voor het eerste tijdvak van vijf jaar geen specifieke voorzieningen voor kleine verpakkingen nodig zijn. Artikel 20 behelst specifieke maatregelen in geval van bijzondere moeilijkheden bij de toepassing van deze richtlijn; de Raad heeft de biomethanisering niet als recyclingmethode opgenomen om onder recycling alle methoden voor de produktie van vervangingsbrandstof te kunnen vatten.

- Amendement nr. 34: de Raad gaf in artikel 3, punt 5, de voorkeur aan de oorspronkelijk door de Commissie voorgestelde bewoordingen "een aantal omlopen" en heeft het niet nodig geacht aan hulpprodukten te refereren.

- Amendement nr. 41: de Raad is van oordeel dat dit amendement ten dele onder artikel 13 betreffende de voorlichting voor gebruikers van verpakkingen valt.

- Amendement nr. 56 (eerste lid): de Raad achtte een dergelijke bepaling overbodig.

- Amendement nr. 65: de Raad achtte de door het Europees Parlement gewenste toevoegingen overbodig.

- Amendementen nr. 106 en 45: in tegenstelling tot artikel 12, lid 4, achtte de Raad het niet nodig hier te verwijzen naar het midden- en kleinbedrijf.

4.4. Amendementen van het Europees Parlement die niet door de Commissie zijn overgenomen

- Amendementen nr. 8 (eerste streepje), nr. 9 en nr. 15: deze overwegingen zouden niet stroken met de desbetreffende artikelen van het gemeenschappelijk standpunt.

- Amendement nr. 19: aangezien de Raad voor een vereenvoudigde versie van artikel 12 over de informatiesystemen heeft gekozen, is een dergelijke overweging zinledig.

- Amendement nr. 25: artikel 7 betreffende de retour-, inzamel- en terugwinningssystemen sluit deze tekst niet uit, maar de Raad acht het niet dienstig een dergelijke overweging op te nemen.

- Amendement nr. 26: de Raad stelde vast dat deze kwestie geregeld is bij zijn Verordening (EEG) nr. 259/93 van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (9).

- Amendementen nr. 28, nr. 29, nr. 31 en nr. 115: de Raad gaf er de voorkeur aan de voorgestelde uitsluitingen niet op te nemen, maar voor deze soort verpakkingen specifieke maatregelen vast te stellen (artikel 20).

- Amendementen nr. 87 en nr. 37 a) bis en b) bis: de Raad heeft in artikel 5 rekening gehouden met het voorstel hergebruikssystemen, maar hij achtte het niet wenselijk het idee van een minimumpercentage gerecycleerd materiaal over te nemen (zie ook artikel 6, lid 2, en artikel 10, tweede alinea, derde streepje).

- Amendement nr. 39: de Raad achtte het niet wenselijk verder te gaan dan de bepaling van artikel 4.

- Amendement nr. 42: de Raad heeft met dit amendement in artikel 6, lid 3, rekening gehouden.

- Amendement nr. 52: de Raad gaf er de voorkeur aan zich te beperken tot de gebruikelijke bepalingen in het kader van de nieuwe aanpak op het gebied van de harmonisering van het op de markt brengen van produkten.

- Amendementen nr. 54 en nr. 55: de Raad koos voor een oplossing die dicht bij het Commissievoorstel ligt, maar niet te verenigen is met het voorgestelde schema. De Raad achtte het niet wenselijk het inzamelen van informatie over de toxiciteit van verpakkingsmateriaal op te nemen.

- Amendement nr. 56: de Raad achtte het niet wenselijk te verwijzen naar de regionale en lokale overheden.

- Amendement nr. 57 (tweede alinea): de Raad was van oordeel dat artikel 13 volstaat.

- Amendementen nr. 58 en nr. 59: de Raad vond deze twee amendementen niet passend.

- Amendement nr. 61: de Raad gaf er de voorkeur aan diverse van deze punten onder normalisatie op te nemen (artikel 10). Andere punten vallen ten dele onder andere artikelen of de preambule; voor nog andere punten was de Raad tot slot van oordeel dat de concrete toepassing van de richtlijn voor vooruitgang zou zorgen.

- Amendement nr. 63: de Raad achtte dit voorstel niet passend.

- Amendement nr. 66: wat punt 1 betreft heeft de Raad in artikel 6, lid 6, een bepaling opgenomen betreffende de passende capaciteiten voor Lid-Staten die verder gaan dan de taakstellingen. De Raad achtte punt 2 niet dienstig.

- Amendement nr. 68: de Raad heeft dit amendement overgenomen.

- Amendement nr. 72: de Raad volgde het Commissievoorstel.

- Amendement nr. 74: de Raad heeft de term "recycling" overgenomen.

- Amendementen nr. 77 en nr. 78: de Raad achtte het niet wenselijk deze amendementen over te nemen.

- Amendement nr. 104: de Raad gaf de voorkeur aan de Commissietekst.

- Amendement nr. 112: de Raad was het er niet mee eens dat hiertoe communautaire middelen moeten worden ingezet.

(1) PB nr. C 263 van 12. 10. 1992, blz. 1.

(2) PB nr. C 194 van 19. 7. 1993, blz. 154.

(3) PB nr. C 129 van 10. 5. 1993, blz. 18.

(4) PB nr. C 285 van 21. 10. 1993, blz. 1.

(5) PB nr. L 78 van 26. 3. 1991, blz. 32.

(6) Document 9594/93 ECO 264 PRO-COOP 49.

(7) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48.

(8) PB nr. C 166 van 17. 6. 1993, blz. 1.

(9) PB nr. L 30 van 6. 2. 1993, blz. 1.