Bekendmaking van een mededeling van de goedkeuring van een standaardwijziging van een productdossier voor een naam in de wijnsector als bedoeld in artikel 17, leden 2 en 3, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie

(2020/C 432/08)

Deze mededeling wordt bekendgemaakt overeenkomstig artikel 17, lid 5, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie (1).

MEDEDELING VAN EEN STANDAARDWIJZIGING DIE GEVOLGEN HEEFT VOOR HET ENIG DOCUMENT

“CHAMPAGNE”

PDO-FR-A1359-AM03

Datum van mededeling: 1.10.2020

BESCHRIJVING VAN EN REDENEN VOOR DE GOEDGEKEURDE WIJZIGING

1. Snoeiwijze

In hoofdstuk I, punt VI, punt 1, onder b), in de tabel over de zogenoemde “Chablis-snoei”, wordt punt c) van de rij “Beschrijving” vervangen door: “Aan de voet van de wijnstok wordt één nieuwe vruchttak overgelaten, die “rachet” wordt genoemd en die wordt gesnoeid tot maximaal twee ogen.”

Een van de twee toegestane manieren om deze snoeiwijze toe te passen als het gaat om de vruchttak, komt niet overeen met de praktijk. Deze wijziging is dus bedoeld om deze onjuiste beschrijving te corrigeren.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

2. Andere teeltwijzen

In punt VI, punt 2, onder c), wordt de volgende regel ingevoegd: “het gebruik van vooropkomstherbiciden tussen de rijen is verboden”;

Het doel hiervan is om het gebruik van middelen te beperken, de verontreiniging van de watervoorraad te verminderen en exploitanten ertoe aan te sporen om hun praktijken te diversifiëren en de voorkeur te geven aan technieken voor begroening of mechanisch wieden.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

De regel onder c) in de vorige versie van het productdossier wordt behouden en wordt in de nieuwe punt d).

3. Bewaring van een deel van de oogst

In punt VIII, punt 3, wordt de vijfde alinea vervangen door de volgende bepalingen: “De extra opbrengst ter aanvulling van de reserve wordt per jaar vastgesteld binnen de grenzen van de in dit productdossier vastgestelde beoogde opbrengst en overeenkomstig artikel D. 645-7 van de Franse wet betreffende de landbouw en de zeevisserij. Deze extra opbrengst mag in geen enkel geval tot een overschrijding leiden van de maximumhoeveelheid die door de exploitant bewaard mag worden.”

De afschaffing van het plafond van 25 % voor de jaarlijkse extra opbrengst ter aanvulling van de reserve is bedoeld om ervoor te zorgen dat het beheer van de reserve beter kan worden aangepast aan de jaarlijkse schommelingen.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

4. Verpakking

In punt IX, punt 3, onder b), wordt de eerste zin vervangen door: “De wijnen worden bereid en in de handel gebracht in nieuw gekochte flessen.”

De vermelde datum “Vanaf 1 januari 2015” is verstreken en daarom worden deze woorden geschrapt.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

5. Overgangsmaatregelen

In punt XI, punt 2, wordt de overgangsmaatregel geschrapt, omdat de termijn is verlopen.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

6. Etikettering

Punt XII, onder b), wordt vervangen door de volgende bepalingen:

“Op het etiket van wijn met de gecontroleerde oorsprongsbenaming mag uitsluitend de naam van een van de volgende kleinere geografische eenheden worden vermeld, mits aan de onderstaande voorwaarden wordt voldaan:

— een plaatsnaam die is opgenomen in het kadaster;

— een gemeente.

De plaatsnaam of de naam van de gemeente staat op de oogstaangifte.

Alle druiven die voor de bereiding van de basiswijnen worden gebruikt, zijn afkomstig uit de betreffende gemeente of plaats.

De naam van de gemeente mag vergezeld gaan van “Premier Cru” en “Grand Cru” onder de voorwaarden van hoofdstuk I, punt II “Geografische namen, vermelding van het wijnjaar, aanvullende aanduidingen”, onder b) en c), van dit productdossier.

Namen van andere dan de hierboven bedoelde gemeenten moeten worden voorafgegaan door de woorden “Vigne de” of “Vignoble de”.

De naam van een gemeente of plaats die is opgenomen in het kadaster, mag worden afgedrukt in lettertekens die niet hoger noch breder zijn dan de lettertekens van de naam van de gecontroleerde oorsprongsbenaming.

De vermelding op het etiket van de naam van de gemeente zoals hierboven beschreven, mag worden aangevuld met de vermelding van de naam van de gemeente in de naam van de cuvée.”.

Voorgesteld wordt om de namen van gemeenten als vermelding van een kleinere geografische eenheid toe te staan overeenkomstig de hierboven uiteengezette regels.

Deze wijziging heeft gevolgen voor het enig document. Het punt betreffende de overige essentiële voorwaarden wordt dienovereenkomstig aangepast.

7. Belangrijkste te controleren punten en evaluatiemethoden

In hoofdstuk III, punt I, van het productdossier wordt de tabel met te controleren punten en de bijbehorende evaluatiemethoden bijgewerkt, waarbij aanvullende punten worden toegevoegd en een aantal evaluatiemethoden wordt gespecificeerd.

Deze wijziging heeft geen gevolgen voor het enig document.

8. Beschrijving van het verband

De oorspronkelijke inhoud van de informatie over het geografische gebied in de beschrijving van het (de) verband(en) in het enig document is vervangen door de volledige tekst van deel X “Verband met het geografische gebied” van hoofdstuk I van het productdossier. Daarmee zorgt deze vervanging ervoor dat de gegevens voldoende gedetailleerd en nauwkeurig zijn om aan de regelgeving te voldoen.

ENIG DOCUMENT

1. Naam van het product

Champagne

2. Type geografische aanduiding

BOB — beschermde oorsprongsbenaming

3. Categorieën wijnbouwproducten

5 Mousserende kwaliteitswijn

4. Beschrijving van de wijn(en)

De wijnen zijn witte en rosé mousserende kwaliteitswijnen.

De wijnen hebben een natuurlijk alcoholvolumegehalte van ten minste 9 %.

Na verrijking is het totale alcoholvolumegehalte van de wijnen, na de tweede gisting, niet hoger dan 13 %.

Het gehalte aan vluchtige zuren, het totale zuurgehalte en het totale gehalte aan zwaveldioxide en kooldioxide komen overeen met de in de Europese regelgeving vastgestelde gehalten.

De wijnen kunnen wit zijn (verkregen door assemblage van witte en blauwe druiven, verkregen uit alleen witte druiven (“blanc de blancs”) of uitsluitend blauwe druiven (“blanc de noirs”)) of rosé (verkregen door assemblage of door de druiven te laten “bloeden”) en kunnen bereid zijn uit druiven uit een of meerdere gemeenten. De wijnen kunnen al dan niet met druiven van één wijnjaar worden gemaakt.

Alle wijnen hebben een gemeenschappelijk kenmerk: hun zuurgraad, die ze hun frisheid geeft en ervoor zorgt dat ze geschikt zijn om te bewaren. De jongste wijnen hebben zeer frisse toetsen: bloemen en witte vruchten, citrusvruchten, minerale toetsen. Gerijpte wijnen hebben een ronder aromapalet: geel fruit, gekookt fruit, specerijen. In de volledig gerijpte wijnen, zogenoemde “vins de plenitude”, ontplooien zich diepe tertiaire aroma’s: gekonfijte vruchten, bosondergroei, geroosterde aroma’s. De sprankeling, het handelsmerk van champagne, is bij jonge wijnen krachtig en aanhoudend. Mettertijd neemt ze af en wordt ze fijner en romiger.

Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent): Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent): Minimale totale zuurgraad: in milli-equivalent per liter Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter): Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter):

5. Wijnbereidingsprocedés

a. Specifieke oenologische procedés

Plantdichtheid — Algemene bepalingen

Teeltwijze

De wijnstokken worden aangeplant met een vrije ruimte van maximaal 1,5 meter tussen de rijen. De vrije ruimte tussen de planten op eenzelfde rij ligt tussen 0,9 meter en 1,5 meter. De som van de vrije ruimte tussen de rijen en de vrije ruimte tussen de planten op eenzelfde rij mag niet groter zijn dan 2,5 meter.

Plantdichtheid — Bijzondere bepalingen

Teeltwijze

Om de doorgang van aangepaste machines mogelijk te maken, mogen de percelen met:

— ofwel een hellingsgraad van meer dan 35 %,

— ofwel een hellingsgraad van meer dan 25 % in combinatie met een verkanting van meer dan 10 %,

voorzien worden van gangpaden met een breedte tussen 1,5 meter en 3 meter, met een maximale frequentie van één rij op zes. In dit geval mag de som van de vrije ruimte tussen de andere rijen en de vrije ruimte tussen de planten op eenzelfde rij niet groter zijn dan 2,3 meter.

Regels voor het snoeien

Teeltwijze

Elke overlapping tussen planten en elke superpositie van vruchthout is verboden. Het aantal doelknoppen is lager dan of gelijk aan 18 knoppen per vierkante meter. Het snoeien gebeurt op zijn laatst vóór het fenologische stadium (F) (12 Lorentz), met name bij vier ontplooide blaadjes.

De wijnstokken worden gesnoeid met de volgende technieken:

— Chablis-snoei,

— cordon- of Royat-snoei,

— Vallée de Marne-snoei,

— enkelvoudige, dubbele of asymmetrische Guyot-snoei.

Alle middelen waarmee geen hele druiventrossen kunnen worden geoogst, zijn verboden.

Specifiek oenologisch procedé

Het gebruik van stukjes hout is verboden.

De toename van het gebruikte volume gefermenteerde most mag niet hoger zijn dan 1,12 % per 1 % toename van het alcoholvolumegehalte tijdens het verrijkingsproces.

Naast de bovenvermelde bepalingen moeten de wijnen met betrekking tot de oenologische procedés ook voldoen aan de verplichtingen op communautair niveau en aan de verplichtingen uit de landbouwwet.

De tweede gisting van de wijnen vindt uitsluitend plaats in glazen flessen.

b. Maximumopbrengsten

Beoogde opbrengst

15 500 kilogram druiven per hectare

6. Afgebakend geografisch gebied

De druivenoogst, de vinificatie en de bereiding van de wijnen, met inbegrip van de rijping en de verpakking, vinden plaats op de in artikel 17 van de wet van 6 mei 1919 omschreven gebieden.

7. Voornaamste wijndruivenras(sen)

Arbane B

Chardonnay B

Meunier N

Petit Meslier B

Pinot blanc B

Pinot gris G

Pinot noir N

8. Beschrijving van het (de) verband(en)

Informatie over het geografische gebied

Beschrijving van de natuurlijke factoren die bijdragen tot het verband

Het geografische gebied ligt in het noordoosten van Frankrijk en strekt zich uit over gemeenten in de departementen Aisne, Aube, Haute-Marne, Marne en Seine-et-Marne.

De nauwkeurig voor de wijndruiventeelt afgebakende percelen maken deel uit van een landschap dat wordt gekenmerkt door wijnhellingen op de imposante geomorfologische structuren in het oosten van het Bekken van Parijs die cuesta’s worden genoemd, te weten:

— de Côte d’Ile-de-France in het departement Marne, alsmede de hellingen van de daarmee verbonden valleien, met van noord naar zuid de Montagne de Reims, de Marnevallei (die doorloopt tot in het zuiden van het departement Aisne en tot in het departement Seine-et-Marne), de Côte des Blancs en de Côte du Sézannais als bekendste gebieden;

— de Côte de Champagne met de gebieden Vitryat in het departement Marne en Montgueux in het departement Aube;

— de Côte des Bar, die door meerdere valleien wordt doorsneden, met de Bar-sur-Aubois in het oosten en de Bar-Séquanais in het westen, in de departementen Aube en Haute-Marne.

Dit typische cuestareliëf met de aangrenzende valleien, heeft hellingen die gericht zijn op het oosten en het zuiden, en soms op het noorden, zoals aan de noordzijde van de Montagne de Reims en op de linkeroever van de Marnevallei.

De cuestafronten bestaan uit harde lagen kalksteen of krijt. De hellingen van de cuestavlakten zijn krijt-, mergel- of zandhoudend, zachter, afgespoeld door erosie en vervolgens bedekt met colluvium van de bovenliggende cuestafronten.

De wijnstreek Champagne ligt in het noorden van Frankrijk, waar het klimaat onderhevig is aan een twee belangrijke invloeden:

— de invloed van de oceaan zorgt voor een regelmatige aanvoer van water en voor geringe temperatuurverschillen van seizoen tot seizoen;

— de continentale invloed is verantwoordelijk voor soms zeer schadelijke vorstperioden en voor gunstige zonneschijn in de zomer.

Beschrijving van de menselijke factoren die bijdragen tot het verband

De wijnbouw in de Champagne gaat terug tot de oudheid en was in de negende eeuw al een gevestigde vorm van landbouw in het gebied, toen in steeds meer kloosters wijn werd gemaakt. Aan het eind van de zeventiende eeuw werd voor het eerst ervaring opgedaan met van nature mousserende witte wijn en tweede gisting. Eind negentiende eeuw merkte Weinmann, een vermaard oenoloog, op dat “de champagnewijn zich uitstekend laat vergisten. De wijnen uit de Champagne geven een veel gemakkelijkere, regelmatigere en betere koolzuurontwikkeling dan welke giststof dan ook.”

De eerste verwijzingen naar deze wijn, die “saute-bouchon” (kurkenspringer) wordt genoemd, verschijnen in de gedichten van abt Chaulieu uit 1700. De methode wordt echter voor het eerst uiteengezet in 1718 door kanunnik Godinot, de veronderstelde auteur van de verhandeling “Manière de cultiver la vigne et de faire le vin de Champagne” (Wijze van wijnbouw en bereiding van champagnewijn), waarin hij aantekent dat deze witte wijnen die “helder moeten zijn als tranen, worden gemaakt van blauwe druiven. Hoe eerder de druiven na het oogsten worden geperst, des te witter is de wijn.” Daarom stellen de wijnbouwers alles in het werk om de druiven bij de oogst zo veel mogelijk intact te houden, ze uiterst zorgvuldig te vervoeren en op te slaan en ze onbeschadigd de pers te laten bereiken. Het persen moet met lichte druk en geleidelijk plaatsvinden, waarbij het eerste (en beste) sap (“cuvée”) en het latere sap (“taille”) afzonderlijk worden gevinificeerd. De persinstallaties moeten daarom voldoen aan strenge regels en beschikken over een vergunning, die strikt wordt gecontroleerd.

Nauw luisterende deskundigheid die is ontwikkeld in kloosters: in 1866 stelde Jules Guyot al vast hoe belangrijk de assemblage van druiven van verschillende rassen of verschillende percelen is. Sinds het begin van de twintigste eeuw worden er drie druivenrassen gebruikt die zijn geselecteerd op grond van hun kwaliteiten voor wat betreft het evenwicht tussen suikergehalte en zuurtegraad en hun geschiktheid voor een tweede gisting, te weten: pinot noir N, chardonnay B en Meunier N. De bereider vervaardigt assemblages door de verschillende basiswijnen te proeven. De geassembleerde basiswijnen worden gebotteld voor de tweede gisting en de rijping op wijnmoer, die met name voor wijnen die met druiven van één wijnjaar worden gemaakt (“vins millésimés”) langdurig moet zijn.

De ontwikkeling van deze etappe van tweede gisting wordt begunstigd door de ideale temperatuurs- en luchtvochtigheidsomstandigheden in de krijtgrotten van de Champagne. Als de rijping op wijnmoer is voltooid, wordt bij de remuage de moer langzaam in de hals van de fles verzameld, om bij het degorgeren uit de fles te worden verwijderd. Na het degorgeren wordt de dosagelikeur toegevoegd, die medebepalend is voor de verschillende soorten “champagne” -wijnen.

Al gauw vond het proces van koolzuurontwikkeling door gecontroleerde tweede gisting op fles, de “méthode champenoise”, elders navolging en werd de naam “champagne” ook buiten de grenzen van het productiegebied gebruikt. Vanaf 1882 hebben de champagnehuizen, die zich hebben verenigd in een syndicaat (de Union des Maisons de Champagne), dit bij de rechter aangevochten en kort vóór de wet van 1 augustus 1905 inzake fraude en vervalsingen werd in de jurisprudentie erkend dat de benaming “champagne” is voorbehouden aan wijnen die zijn bereid en verkregen uit in de Champagne geoogste druiven. Voor het eerst werd daarmee de bescherming van een oorsprongsbenaming officieel bekrachtigd. Vervolgens werd in 1908 begonnen met de afbakening van het geografische gebied. De Champenois zijn solidair en brengen dit in de praktijk door middel van belangrijke beroepsorganisaties.

Informatie over de kwaliteit en de kenmerken van het product

De wijnen kunnen wit zijn (verkregen door assemblage van witte en blauwe druiven, verkregen uit alleen witte druiven (“blanc de blancs”) of uitsluitend blauwe druiven (“blanc de noirs”)) of rosé (verkregen door assemblage of door de druiven te laten “bloeden”) en kunnen bereid zijn uit druiven uit een of meerdere gemeenten. De wijnen kunnen al dan niet met druiven van één wijnjaar worden gemaakt.

Alle wijnen hebben een gemeenschappelijk kenmerk: hun zuurgraad, die ze hun frisheid geeft en ervoor zorgt dat ze geschikt zijn om te bewaren.

De jongste wijnen hebben zeer frisse toetsen: bloemen en witte vruchten, citrusvruchten, minerale toetsen. Gerijpte wijnen hebben een ronder aromapalet: geel fruit, gekookt fruit, specerijen. In de volledig gerijpte wijnen, zogenoemde “vins de plenitude”, ontplooien zich diepe tertiaire aroma’s: gekonfijte vruchten, bosondergroei, geroosterde aroma’s.

De sprankeling, het handelsmerk van “champagne”, is bij jonge wijnen krachtig en aanhoudend. Mettertijd neemt ze af en wordt ze fijner en romiger.

Oorzakelijke verbanden

De zeer open ligging van de drie cuesta’s ten opzichte van de vlakte en de valleien verzekert de wijngaarden, zelfs op de noordelijke hellingen, van voldoende zonneschijn voor de rijping van de druiven. Bovendien blijft dankzij dit open landschap koude lucht niet lang hangen, wat het risico van vorst beperkt.

De hellingen waarop de wijngaarden zijn geplant, zorgen voor een optimale natuurlijke afwatering, die daarnaast wordt gewaarborgd door de verschillende substraten die een natuurlijke waterregeling voor de wijngaarden mogelijk maken. Dankzij de poreusheid en de permeabiliteit van de krijtbodem worden wateroverschotten afgevoerd, terwijl de capillaire werking ervoor zorgt dat de bodem bij droog weer toch vochtig blijft. In de andere ondergronden gaan mergellagen, die zorgen voor een watervoorraad, gepaard met kalksteenlagen of carbonaatrijk zand, zodat in natte perioden het overschot aan water in de bodem kan infiltreren. De aard van de ondergrond en de delicate klimaatomstandigheden zijn leidend geweest voor de aanplant van de wijnstokrassen in de verschillende gebieden van de wijnstreek.

Het unieke klimaat van de Champagne geeft de druiven en daarmee de most een ideale natuurlijke zuurgraad voor de productie van grote mousserende wijnen. Een goed evenwicht tussen deze zuurgraad — die onontbeerlijk is voor de frisheid — en de rijpheid van de druiven zorgt voor de beste wijnjaren en garandeert een goed bewaarpotentieel.

De verscheidenheid aan natuurlijke factoren vormt een waar mozaïek dat van perceel tot perceel wordt uitgebuit door de wijnbouwer die alle teeltpraktijken beheerst om het specifieke karakter van de druiven tot uitdrukking te brengen.

Door de druiven na de oogst heel te houden, ze met lichte druk te persen en de eerste en tweede persing afzonderlijk op te vangen, kan kleuring van het sap worden vermeden en kan het helder worden gehouden, wat essentieel is voor de kwaliteit van het schuim. De afzonderlijke vinificatie van de eerste en tweede persing zorgt ook voor een aanvullende complexiteit in de aroma’s.

De eerste persing, de “cuvée”, is rijk aan zuren en geeft frisse en levendige aroma’s; opname ervan in assemblages kan de tertiaire aroma’s die zich ontwikkelen tijdens de rijping op wijnmoer, volledig doen uitkomen.

De tweede persing, de “taille”, is fruitiger en rijker aan tanninen.

Behalve voor millésimés geven de reservewijnen uit eerdere oogsten de assemblage de rijpere kenmerken van ontwikkelde wijnen. Het talent van de bereider, die de wijnen selecteert voor de gewenste assemblage, komt tot uitdrukking gedurende de rijping op wijnmoer en in de uiteindelijke “champagne”. Dit proces van continue rijping in de champagnekelders kan, voor grote wijnen, tientallen jaren doorgaan, waarbij hun relatieve frisheid garant staat voor een goede koolzuurontwikkeling.

Vanwege de zeer technische aard ervan vraagt de bereiding van “champagne” om een specifieke en kostbare infrastructuur. De locaties van bereiding, behandeling en verpakking bevinden zich in gemeenten in de buurt van de wijngaarden.

Het bestaan van de wijnstreek Champagne gaat terug tot het begin van onze jaartelling, maar de “champagne” verkreeg met name in de zeventiende eeuw zijn adeldom met de steeds betere beheersing van de koolzuurontwikkeling door de tweede gisting op fles. Aan het eind van die eeuw gaan de producenten van de Champagne hun wijn in flessen verpakken in plaats van ze in vaten te vervoeren, om zo de kwaliteit en eigenschappen ervan volledig te behouden.

Het schuim en de fijne belletjes die in de flessen waren opgesloten, komen vrij in de glazen en de wijn is een doorslaand succes. Jonge edellieden, tuk op nieuwigheden, sluiten hem in de armen, dichters bezingen hem en schrijvers voeren hem op in hun werken. Champagne wordt de lievelingsdrank aan het hof van regent Filips van Orléans, van Lodewijk XV en van mevrouw de Pompadour. Bankiers en bestuurders imiteren de edelen, de provincie volgt de hoofdstad. Onder Lodewijk XV en Lodewijk XVI maakt de wijnsector een sterke bloei door en groeit de reputatie van “champagne” aanzienlijk, zowel in Frankrijk als in het buitenland. Waar het bon ton is om de Franse mode te volgen, is mousserende wijn en vogue en in heel het Europa van de achttiende eeuw worden feesten en soupers opgeluisterd met “champagne”. En deze reputatie duurt tot op de dag van vandaag. De wijnbouwers, de coöperaties en de champagnehuizen blijven zich inspannen voor de verbetering van de collectieve regels om de gecontroleerde oorsprongsbenaming “champagne”, hun gemeenschappelijk erfgoed, tot uitmuntendheid te brengen en maken zich sterk voor de eerbiediging van de naam en het karakter ervan.

9. Andere essentiële voorwaarden (verpakking, etikettering, andere vereisten)

Etikettering

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende de etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

Behalve tussen twee locaties van dezelfde exploitant of tussen twee exploitanten mag geen enkele fles circuleren, tenzij het productieproces is afgerond en de fles is voorzien van een capsule en van een etiket dat voldoet aan de geldende regelgeving.

De flessen die de wijnen bevatten, worden gesloten met een kurk waarbij de naam van de gecontroleerde oorsprongsbenaming wordt vermeld op het deel dat zich in de hals van de fles bevindt of, in het geval van een fles met een nominaal gehalte van 0,2 liter of minder, op een ander inwendig deel van de sluiting.

Etikettering

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende de etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

Op de etiketten en handelsdocumenten staan de door het Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne voorgeschreven registraties aan de hand waarvan de exploitanten kunnen worden geïdentificeerd.

De naam van de bereider moet voluit op het etiket worden vermeld en wordt aangevuld met de naam van de gemeente waar het product is bereid, als het hoofdkantoor van de bereider zich buiten het gebied bevindt.

Vermelding van het druivenras

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende de etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

Het druivenras mag worden vermeld in lettertekens die niet hoger noch breder zijn dan 3 mm en dan de helft van de lettertekens van de benaming. Vermelding van het druivenras is alleen mogelijk indien alle voor de bereiding van de basiswijnen gebruikte druiven afkomstig zijn van dat ras.

Vermelding van het wijnjaar

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende de etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

Wanneer het wijnjaar wordt vermeld, staat dit op de kurk of, als de nominale inhoud 0,2 liter of minder is, op een andere geschikte sluiting, en op het etiket. De vermelding van het wijnjaar staat ook op de facturen en de begeleidende documenten.

Verpakking

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Verpakking in het afgebakende geografische gebied

Beschrijving van de voorwaarde:

De wijnen worden verkocht in de fles waarin de tweede gisting heeft plaatsgevonden, met uitzondering van flessen met een inhoud van minder dan 37,5 cl of meer dan 300 cl.

De wijnen worden in de handel gebracht voor de consument na een rijpingsperiode van ten minste 15 maanden vanaf de datum van botteling of 36 maanden voor millésimés.

Etikettering

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende de etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

Op het etiket van wijn met de gecontroleerde oorsprongsbenaming mag uitsluitend de naam van een van de volgende kleinere geografische eenheden worden vermeld, mits aan de onderstaande voorwaarden wordt voldaan:

— een plaatsnaam die is opgenomen in het kadaster;

— een gemeente.

De plaatsnaam of de naam van de gemeente staat op de oogstaangifte.

Alle druiven die voor de bereiding van de basiswijnen worden gebruikt, zijn afkomstig uit de betreffende gemeente of plaats.

De naam van de gemeente mag vergezeld gaan van “Premier Cru” en “Grand Cru” onder de voorwaarden van hoofdstuk I, punt II “Geografische namen, vermelding van het wijnjaar, aanvullende aanduidingen”, onder b) en c), van dit productdossier.

Namen van andere dan de hierboven bedoelde gemeenten moeten worden voorafgegaan door de woorden “Vigne de” of “Vignoble de”.

De naam van een gemeente of plaats die is opgenomen in het kadaster, mag worden afgedrukt in lettertekens die niet hoger noch breder zijn dan de lettertekens van de naam van de gecontroleerde oorsprongsbenaming.

De vermelding op het etiket van de naam van de gemeente zoals hierboven beschreven mag worden aangevuld met de vermelding van de naam van de gemeente in de naam van de cuvée.

Link naar het productdossier

http://info.agriculture.gouv.fr/gedei/site/bo-agri/document_administratif-fc0f1954-4b40-4e61-a291-93b955aa1410

(1) PB L 9 van 11.1.2019, blz. 2.