Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale-beschermingsstatus (Herschikking) /* COM/2011/0319 def. */





TOELICHTING 1. Achtergrond van het voorstel 1.1. Motivering en doel van het voorstel Zoals aangekondigd in het Asielbeleidsplan[1] heeft de Commissie op 21 oktober 2009 een voorstel ingediend tot wijziging van Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus[2] (hierna "de richtlijn asielprocedures" genoemd). Het voorstel werd opgesteld op basis van de evaluatie van de toepassing van de huidige richtlijn in de lidstaten. In het voorstel waren ook de resultaten verwerkt van een grootschalige raadplegingsprocedure met lidstaten, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR), niet-gouvernementele organisaties en andere belanghebbenden. De gegevens over de uitvoering van de huidige richtlijn werden vervolgens samengebracht in een evaluatieverslag[3], dat in september 2009 werd gepubliceerd en waarvan de conclusies de argumenten voor het voorstel verder ondersteunden. Op 6 april 2011 heeft het Europees Parlement zijn standpunt in eerste lezing over het voorstel van de Commissie aangenomen, waarin de voorgestelde wijzigingen in het algemeen werden gesteund. Het voorstel werd ook door de Raad besproken, hoofdzakelijk onder het Spaanse voorzitterschap van 2010. De besprekingen waren echter moeilijk en de Raad kon geen standpunt bereiken. Door het gewijzigde voorstel in te dienen wil de Commissie haar initiatiefrecht gebruiken ter bevordering van de werkzaamheden om een echt gemeenschappelijk Europees asielstelsel tot stand te brengen dat zowel de lidstaten als de vluchtelingen ten goede komt. De Commissie heeft een politieke verantwoordelijkheid om echte mogelijkheden te scheppen zodat de Unie haar engagement uit het programma van Stockholm nakomt om het gemeenschappelijk Europees asielstelsel tegen 2012 tot stand te brengen. De aanneming van de gewijzigde richtlijn inzake langdurig ingezetenen, die nu ook betrekking heeft op personen die internationale bescherming genieten, heeft een sterke impuls in die richting gegeven. Een gemeenschappelijke asielprocedure moet snel en eerlijk zijn. Om deze doelstellingen te bereiken is de Commissie kennis blijven vergaren over de manier waarop de beste nationale praktijken kunnen worden samengebracht en in een systeem samengevoegd dat coherent is en gemakkelijk uitvoerbaar in de hele Unie. In het gewijzigde voorstel worden de aanvullende kennis en ervaring die tijdens de bespreking van het vorige voorstel zijn opgedaan, samengebracht. Het in het gewijzigde voorstel voorgestelde systeem is zowel doeltreffend als beschermend. Het is kosteneffectief en helpt eventuele tot misbruik leidende verzoeken aan te pakken. Het garandeert dat verzoeken in alle lidstaten op gelijke wijze worden behandeld. Het is volledig in overeenstemming met de grondrechten en de ontwikkeling van de rechtspraak daarover waardoor het niet gemakkelijk voor de rechter kan worden aangevochten. Tegelijk is het flexibel genoeg om ruimte te bieden voor de bijzonderheden van de nationale rechtssystemen. De regels van het voorstel zijn verduidelijkt en vereenvoudigd om een doeltreffende uitvoering te garanderen. Het gewijzigde voorstel moet worden beschouwd in samenhang met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. Dat voorstel heeft onder meer als doel te zorgen voor betere en meer geharmoniseerde normen voor de opvang van asielzoekers in de hele EU. Het gewijzigde voorstel heeft ook betrekking op de verordening tot oprichting van een Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO) die op 19 mei 2010 werd aangenomen. Nu het EASO zijn activiteiten heeft opgestart, kan het een specifiekere rol krijgen om lidstaten te ondersteunen in de doeltreffender uitvoering van gemeenschappelijke regels. 1.2. Algemene context Het voorstel van 2009 en het onderhavige gewijzigde voorstel maken deel uit van een wetgevingspakket om een gemeenschappelijk Europees asielstelsel tot stand te brengen. In 2008 heeft de Commissie naast het voorstel tot wijziging van de richtlijn opvangvoorzieningen met name ook voorstellen ingediend tot wijziging van de Dubinverordening en van de eurodac-verordening. In 2009 heeft de Commissie voorstellen ingediend tot wijziging van de richtlijn asielprocedures en van de erkenningsrichtlijn. Ten slotte werd bij verordening van 19 mei 2010 het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken opgericht om te zorgen voor meer coördinatie van de operationele samenwerking tussen de lidstaten zodat gemeenschappelijke regels op het gebied van asiel doeltreffend worden uitgevoerd. Dit wetgevingspakket is in overeenstemming met het Europees pact over immigratie en asiel[4] waarin de doelstellingen van het Haags programma opnieuw werden bevestigd en de Commissie werd verzocht voorstellen in te dienen om uiterlijk in 2012 een enkele asielprocedure met gemeenschappelijke waarborgen vast te stellen. In dezelfde context onderstreepte het op de Europese Raad van 10 en 11 december 2009 goedgekeurde programma van Stockholm de noodzaak om tegen 2012 "een gemeenschappelijke en solidaire ruimte tot stand te brengen waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale bescherming wordt verleend" die stoelt op "hoge beschermingsnormen" en "eerlijke en effectieve procedures". In het programma van Stockholm werd met name bevestigd dat mensen die bescherming behoeven, toegang moeten hebben tot juridisch sluitende en efficiënte asielprocedures. Overeenkomstig het programma van Stockholm moeten verzoekers op hetzelfde niveau worden behandeld qua procedurele regelingen en statusbepaling, ongeacht de lidstaat waar zij hun verzoek indienen. De vuistregel moet zijn dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld met een gelijk resultaat tot gevolg. Als onderdeel van de voorbereiding van het vorige voorstel werd een effectbeoordeling uitgevoerd. Het gewijzigde voorstel is gebaseerd op dezelfde beginselen als het vorige voorstel. Bovendien heeft het als doel kosten en administratieve lasten te verminderen en tegelijk sommige bepalingen te vereenvoudigen en te verduidelijken om de uitvoering ervan gemakkelijker te maken. Daarom geldt de voor het vorige voorstel uitgevoerde effectbeoordeling ook nog voor het gewijzigde voorstel. 1.3. Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de EU Dit voorstel is volledig in overeenstemming met de conclusies van de Europese Raad van Tampere van 1999, met het Haags programma van 2004, met het op de Europese Raad van 17 oktober 2008 goedgekeurde Europees pact over immigratie en asiel en met het programma van Stockholm van 2009 dat de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel tegen 2012 voorschrijft. Het voorstel is ook in overeenstemming met de doelstellingen van de Europa 2020-strategie, met name wat de betere integratie van legale migranten betreft. Door snellere en krachtigere asielprocedures te bevorderen stimuleert het voorstel ook de inzetbaarheid van vluchtelingen en personen die subsidiaire bescherming behoeven, aangezien hun vaardigheden minder zouden lijden onder een lange periode zonder volledige toegang tot de arbeidsmarkt. Het voorstel heeft ook als doel de kosten van opvang voor de lidstaten te verlagen en bevordert op die manier de duurzaamheid van de overheidsfinanciën. 2. Raadpleging van belanghebbende partijen Als onderdeel van de voorbereidende werkzaamheden voor het vorige voorstel heeft de Commissie een groenboek gepresenteerd, verschillende bijeenkomsten van deskundigen gehouden, onder meer met de UNHCR en maatschappelijke organisaties, een externe studie laten uitvoeren en gegevens verzameld uit de reacties op verschillende gedetailleerde vragenlijsten. Op 8 september 2010 heeft de Commissie het evaluatieverslag over de uitvoering van de huidige richtlijn goedgekeurd. De conclusies van dat verslag hebben de bevindingen van de voorbereidende werkzaamheden verder versterkt. Na de indiening van het vorige voorstel in oktober 2009 vonden in de Raad besprekingen op technisch niveau plaats, hoofdzakelijk onder het Spaanse voorzitterschap. Tijdens de besprekingen waren verscheidene lidstaten gekant tegen specifieke bepalingen van het voorstel wegens de bijzonderheden van hun asiel- en/of rechtsstelsel. De Raad is echter niet tot bevredigende oplossingen kunnen komen. Het werd duidelijk dat, om te vermijden dat veelvuldige uitzonderingen moesten worden opgenomen voor specifieke lidstaten en dus ook dat de algemene samenhang van het voorgestelde systeem zou worden aangetast, het beter zou zijn dat de Commissie het voorstel zou herzien om een meer algemene oplossing voor de verwoorde problemen voor te stellen en tegelijk de toegevoegde waarde van de tekst te bewaren. De voorgestelde bepalingen verduidelijken en vereenvoudigen om de uitvoering ervan door de lidstaten te vergemakkelijken, moet de besprekingen een nieuwe stimulans geven. Derhalve heeft de Commissie in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken aangekondigd dat zij voor deze richtlijn een gewijzigd voorstel zou indienen vóór het begin van het Poolse voorzitterschap van de Raad in 2011. Als onderdeel van de voorbereidende werkzaamheden voor dit gewijzigde voorstel heeft de Commissie een aantal vergaderingen voor technische raadpleging gehouden tussen januari en april 2010. Het gewijzigde voorstel houdt ook rekening met de besprekingen in het kader van de ministeriële conferentie "Kwaliteit en efficiëntie in het asielproces", die door het Belgische voorzitterschap werd georganiseerd op 13 en 14 september 2010. Op de conferentie is onder meer ingegaan op kwesties als het persoonlijke onderhoud, opleiding, informatie over het land van herkomst, prioritaire procedures en volgende verzoeken. Op 6 april 2011 heeft het Europees Parlement zijn standpunt in eerste lezing aangenomen. De resolutie ondersteunt in grote lijnen het voorstel van de Commissie. De meeste voorgestelde amendementen hadden tot doel de waarborgen voor de verzoekers te versterken. Sommige hadden tot doel de lidstaten meer flexibiliteit te bieden of de algemene samenhang van de tekst te verbeteren. Bij de voorbereiding van het gewijzigde voorstel werd rekening ghouden met de inhoud van de resolutie en dus zijn veel van de amendementen in het voorstel overgenomen, hetzij letterlijk, hetzij naar de inhoud. Het standpunt van het Parlement bevat ook een aantal belangrijke amendementen die zouden leiden tot aanzienlijke veranderingen wat de verschillende opvattingen over het begrip veilig derde land betreft. De Commissie heeft dit amendement nauwkeurig onderzocht en is tot de conclusie gekomen dat de idee om nationale lijsten van veilige landen te schrappen en gemeenschappelijke EU-lijsten op te stellen, in de toekomst kan worden overwogen. Dat zal echter pas realistisch zijn wanneer het EASO over de capaciteit beschikt om op een duurzame manier de vervanging van nationale lijsten te ondersteunen door verslagen over landen van herkomst op te stellen op basis van ter zake doende, betrouwbare, nauwkeurige en recente informatie over het land van herkomst die op een transparante en onpartijdige manier wordt verzameld, met behulp van een gemeenschappelijk formaat en een gemeenschappelijke aanpak voor de presentatie, de controle en het gebruik van gegevens over landen van herkomst en de analyse van informatie over landen van herkomst. Hoewel de amendementen van het Parlement over de uiteenlopende opvattingen over het begrip veilig derde land niet in het gewijzigde voorstel zijn opgenomen, erkent de Commissie de noodzaak om deze regels verder te harmoniseren. Daartoe verbindt de Commissie zich ertoe om op een passende manier het gebruik van deze begrippen regelmatig samen met de lidstaten te onderzoeken en het Parlement daarbij te betrekken. Dit proces van regelmatig onderzoek moet verdere harmonisatie in de toekomst helpen voorbereiden. Het gewijzigde voorstel wil een evenwichtige oplossing bieden om de onderhandelingen tussen de twee medewetgevers te vergemakkelijken. 3. Juridische elementen van het voorstel 3.1. Samenvatting van de voorgestelde maatregel Dit gewijzigde voorstel heeft voornamelijk als doel regels te vereenvoudigen en te verduidelijken om deze beter verenigbaar te maken met de uiteenlopende nationale rechtsstelsels en de lidstaten te helpen deze toe te passen op een manier die kosteneffectief is in hun specifieke situaties. Zoals bij het vorige voorstel blijft de algemene doelstelling doeltreffende en eerlijke procedures tot stand te brengen. Het voorstel blijft in volledige overeenstemming met de grondrechten aangezien het is gebaseerd op de ontwikkelingen in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie en het Europees Hof voor de rechten van de mens, vooral wat het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel betreft. In vergelijking met de huidige richtlijn werden procedurele waarborgen voor eerlijke en doeltreffende procedures herzien om te komen tot een meer samenhangende toepassing van procedurele beginselen. Het voorstel voorziet ook in coherentere en eenvoudigere procedurele begrippen en instrumenten waardoor de asielautoriteiten over de nodige procedurele instrumenten beschikken om misbruik te voorkomen en om kennelijk ongegronde verzoeken snel af te handelen. Om een eenvormige toepassing van het acquis inzake asiel te vergemakkelijken en de geldende voorschriften te vereenvoudigen, wordt in het voorstel een enkele procedure vastgesteld. Op deze wijze wordt duidelijk gemaakt dat verzoeken moeten worden behandeld in het licht van beide vormen van internationale bescherming die in de erkenningsrichtlijn zijn vastgesteld. Het voorstel verbetert de samenhang met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen en de EASO-verordening. 3.1.1. De uitvoering door de lidstaten vergemakkelijken Een aantal wijzigingen werd voorgesteld om ervoor te zorgen dat het voorstel beter verenigbaar is met de uiteenlopende rechtsstelsels en andere regelingen in de verschillende lidstaten. Het gaat bijvoorbeeld om regels inzake beslissingen over het recht van toegang tot het grondgebied, de mogelijkheid om het nemen van een beslissing uit te stellen wanneer de situatie in het land van herkomst tijdelijk onzeker is en gronden voor het onderzoeken van verzoeken aan de grens. Verscheidene bepalingen zijn ook flexibeler gemaakt om ze gemakkelijker te kunnen uitvoeren. Om het de lidstaten mogelijk te maken een groot aantal verzoeken tegelijk correct te behandelen, werden regels herzien op het gebied van toegang tot de procedure, het persoonlijk horen van de betrokkene en een standaard-maximumduur voor asielprocedures. Ten slotte werden alle bepalingen in de hele tekst grondig herzien om de regels te verduidelijken en te vereenvoudigen teneinde de besprekingen te vergemakkelijken en een doeltreffende uitvoering te garanderen. 3.1.2. Eventueel misbruik beter aanpakken Het gewijzigde voorstel stelt de lidstaten beter in staat om eventueel misbruik van het asielstelsel aan te pakken. Nieuwe regels bepalen dat de lidstaten procedures mogen versnellen en aan de grens verzoeken mogen behandelen wanneer de verzoeker kennelijk valse of duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd die tegenstrijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst en het verzoek derhalve duidelijk alle overtuigingskracht ontnemen. Hetzelfde geldt voor verzoekers die een gevaar vormen voor de nationale veiligheid of de openbare orde. Om verzoekers die onderduiken of hun verplichtingen niet nakomen, beter te kunnen aanpakken, werden de regels over impliciete intrekking van een verzoek ook gewijzigd. Volgens deze regels kunnen de lidstaten een verzoek afwijzen op basis van een impliciete intrekking wanneer de autoriteiten al over voldoende elementen beschikken om het verzoek nauwkeurig te behandelen. Om verzoekers meer bewust te maken van de gevolgen van een intrekking moeten de lidstaten hen bij het begin van de procedure informeren over deze regels. 3.1.3. 'Frontloading': snelle, eerlijke en doeltreffende procedures "Frontloading" betekent dat er voldoende middelen ter beschikking worden gesteld voor de kwaliteit van de besluitvorming in eerste aanleg teneinde de procedures eerlijker en doeltreffender te maken. Een standaard-asielprocedure van maximaal zes maanden blijft een belangrijke doelstelling van het voorstel. Tegelijk brengt het gewijzigde voorstel een aantal verduidelijkingen aan om dit begrip gemakkelijker uit te voeren, rekening houdend met de bijzonderheden van de verschillende lidstaten. Een belangrijk aspect van frontloading is vroege toegang tot steun om de verzoeker te helpen de procedure te begrijpen. Het gewijzigde voorstel verduidelijkt de inhoud van de basissteun om deze te onderscheiden van de kosteloze rechtsbijstand die in beroepsprocedures beschikbaar is. De lidstaten bepalen zelf de manier waarop deze steun wordt verleend. Dat kan onder meer via niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten. De wijzigingen moeten de uitvoering van deze belangrijke bepaling kosteneffectiever maken en misverstanden uit de weg ruimen die zouden kunnen leiden tot tegenstrijdigheden tussen deze regels en het algemeen administratief recht van verscheidene lidstaten. Het voorstel vereenvoudigt ook de regels inzake de opleiding die de lidstaten moeten geven aan het personeel dat verzoeken behandelt en daarover beslissingen neemt. Een hoog bekwaamheidsniveau van dit personeel blijft weliswaar het doel, aangezien dat de enige manier is om te zorgen voor degelijke en verdedigbare beslissingen van de asielinstanties, maar de invulling wordt vereenvoudigd en meer in samenhang gebracht met andere delen van het asielacquis. Ten slotte worden de bepalingen over verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, vereenvoudigd. De nieuwe regels zijn minder prescriptief om de lidstaten meer speelruimte en flexibiliteit te bieden om op de juiste manier rekening te houden met alle mogelijke specifieke situaties van verzoekers. Tegelijk blijven de regels deze personen waarborgen van hoog niveau bieden. 3.1.4. Toegang tot bescherming waarborgen Om ervoor te zorgen dat een persoon die de wens uitdrukt om om internationale bescherming te verzoeken, inderdaad de kans krijgt om dat te doen, verbetert het gewijzigde voorstel de regels over de eerste stappen in de asielprocedure. Het neemt met name de mogelijke verwarring weg tussen de ontvangst van een volledig verzoek en de basishandeling die erin bestaat te registreren dat een persoon een verzoeker is. Dat maakt het voor de lidstaten gemakkelijker om de voorgestelde termijn van 72 uur na te leven om een verzoeker als zodanig te registreren nadat hij de wil te kennen heeft gegeven om een verzoek in te dienen; deze termijn kan worden verlengd als het naleven ervan praktisch onmogelijk is. Het voorstel voorziet bovendien in eenvoudige regels over de opleiding en instructies die moeten worden gegeven aan grenswachters en andere instanties die met mogelijke verzoekers in contact kunnen komen. De nieuwe regels moeten de lidstaten helpen om deze uit te voeren, rekening houdend met de diversiteit van hun nationale situaties. 3.1.5. Duidelijke regels over volgende verzoeken Zelfs nadat een verzoek om internationale bescherming werd afgewezen, moet een persoon opnieuw een verzoek kunnen indienen wanneer de omstandigheden waarin hij zich bevindt zijn gewijzigd, zodat rekening wordt gehouden met de mogelijkheid om ter plaatse ("sur place") verzoeken in te dienen overeenkomstig de erkenningsrichtlijn. Het gewijzigde voorstel verduidelijkt de regels over dergelijke verzoeken teneinde het eventuele misbruik ervan te voorkomen. Volgens deze regels wordt een volgend verzoek onderworpen aan een snel en doeltreffend voorafgaand onderzoek om na te gaan of er nieuwe elementen zijn die verdere behandeling rechtvaardigen. Als er sprake is van nieuwe elementen, moet het volgende verzoek worden behandeld overeenkomstig de algemene regels. Zo niet, wordt het verzoek niet-ontvankelijk verklaard. Om misbruik te voorkomen mogen lidstaten in dat geval een uitzondering maken op het recht om op het grondgebied te blijven, zelfs als de betrokkene nog meer verzoeken om internationale bescherming indient. 3.1.6. Meer samenhang met andere instrumenten van het EU-asielacquis Het gewijzigde voorstel herziet een aantal instrumenten om deze beter te laten samenhangen met andere EU-asielinstrumenten, in het bijzonder met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. Het gaat meer bepaald om bepalingen over bijzondere behoeften en kwetsbare personen en over grensprocedures. Het gewijzigde voorstel past ook bepalingen over opleiding aan aan de overeenkomstige bepalingen uit de EASO-verordening. Het voorziet ook in een concretere rol voor het EASO in de bepalingen over opleiding en toegang tot de procedure. Doel is de lidstaten flexibiliteit maar ook ondersteuning te bieden. De betrokkenheid van het EASO moet ook de samenhang in de uitvoering in de hele EU versterken. Om een eenvormige toepassing van het acquis te vergemakkelijken en de geldende voorschriften te vereenvoudigen, wordt in het voorstel een enkele procedure vastgesteld. Op deze wijze wordt duidelijk gemaakt dat verzoeken moeten worden behandeld in het licht van beide vormen van internationale bescherming die in de erkenningsrichtlijn zijn vastgesteld. 3.2. Rechtsgrondslag Het gewijzigde voorstel wijzigt Richtlijn 2005/85/EG en gebruikt artikel 78, lid 2, onder d), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) als rechtsgrondslag; dat artikel voorziet in het vaststellen van maatregelen voor gemeenschappelijke procedures voor toekenning of intrekking van de uniforme status van asiel of van subsidiaire bescherming. 3.3. Territoriale toepassing De voorgestelde richtlijn is gericht tot de lidstaten. De toepassing van de richtlijn op het Verenigd Koninkrijk en Ierland zal worden geregeld overeenkomstig de bepalingen van het aan het VWEU gehechte Protocol nr. 21. Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het VWEU gehechte Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken is de richtlijn niet bindend voor noch van toepassing in Denemarken. 3.4. Subsidiariteitsbeginsel Titel V van het VWEU over de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht verleent de Europese Unie bepaalde bevoegdheden op dit gebied. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, te weten indien en voor zover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt. De rechtsgrondslag voor het optreden van de Unie is artikel 78 VWEU. Dat artikel bepaalt: "De Unie ontwikkelt een gemeenschappelijk beleid inzake asiel, subsidiaire bescherming en tijdelijke bescherming, teneinde iedere onderdaan van een derde land die internationale bescherming behoeft, een passende status te verlenen en de naleving van het beginsel van non-refoulement te garanderen. Dit beleid moet in overeenstemming zijn met het Verdrag van Genève van 28 juli 1951en het protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen alsmede met de andere toepasselijke verdragen". Door de grensoverschrijdende aard van de problemen in verband met asiel en bescherming van vluchtelingen, is de EU goed geplaatst om oplossingen voor te stellen in het kader van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel, met name inzake kwesties betreffende procedures voor de verlening en intrekking van internationale bescherming, in het bijzonder om secundaire stromen te vermijden. Hoewel door de vaststelling van de richtlijn in 2005 reeds een belangrijke harmonisatie plaatsvond, is er nog ruimte voor EU-optreden om te komen tot betere en meer geharmoniseerde normen inzake asielprocedures en om verder te werken aan gemeenschappelijke asielprocedures. Deze normen worden ook onmisbaar geacht om ervoor te zorgen dat de verzoeken van de aan de Dublinprocedures onderworpen personen die om internationale bescherming verzoeken, in de verschillende lidstaten onder vergelijkbare voorwaarden worden behandeld. 3.5. Evenredigheidsbeginsel In de naar aanleiding van het vorige voorstel uitgevoerde effectbeoordeling over de wijziging van de richtlijn asielprocedures[5] werd elke optie voor de aanpak van de vastgestelde problemen onderzocht teneinde een goede verhouding te vinden tussen praktische haalbaarheid en vereiste inspanningen, en werd tot de conclusie gekomen dat de keuze voor EU-optreden niet verder gaat dan nodig is om die problemen op te lossen. In dit gewijzigde voorstel zijn de leidende beginselen van het vorige voorstel behouden, maar wordt de lidstaten ook extra flexibiliteit geboden, waardoor het evenredigheidsbeginsel nog beter wordt nageleefd. 3.6. Effect op de grondrechten Dit voorstel is uitvoerig onderzocht om ervoor te zorgen dat de bepalingen ervan volledig in overeenstemming zijn met: – de grondrechten die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en – de verplichtingen van internationaal recht, met name het Verdrag van Genève, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind. Betere normen voor asielprocedures en een eenvormige toepassing ervan in de gehele Unie zullen een algemeen positief effect hebben voor verzoekers en zullen het grondrecht op asiel van artikel 18 van het Handvest doeltreffender maken. Met het voorstel wordt met name het risico op administratieve fouten in asielprocedures verkleind, zodat het in artikel 19 van het Handvest vastgestelde beginsel van non-refoulement beter in acht kan worden genomen en de toegang tot bescherming en tot de rechter wordt verbeterd met de waarborg dat elke verzoeker, bij een negatieve beslissing, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte overeenkomstig artikel 47 van het Handvest moet hebben. Het voorstel zal ook bijdragen tot de gelijkheid van vrouwen en mannen die door artikel 23 van het Handvest is voorgeschreven, in de asielprocedures de belangen van het kind bevorderen overeenkomstig artikel 24 van het Handvest en het non-discriminatiebeginsel versterken, zoals artikel 21 van het Handvest bepaalt. 2009/0165 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale-beschermingsstatus (Herschikking) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 78, lid 2, onder d), Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[6], Gezien het advies van het Comité van de Regio's[7], Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: ò nieuw (1) Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus moet op verscheidene punten ingrijpend worden gewijzigd[8]. Ter wille van de duidelijkheid dient tot herschikking van deze richtlijn te worden overgegaan. ê 2005/85/EG overweging 1 (aangepast) ð nieuw (2) Een gemeenschappelijk asielbeleid, dat een gemeenschappelijk Europees asielstelsel omvat, is een wezenlijk aspect van de doelstelling van de Europese Unie om geleidelijk een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen, die openstaat voor diegenen die onder druk van de omstandigheden op wettige wijze in de Europese Ö Unie Õ Gemeenschap bescherming zoeken. ð Het moet worden beheerst door het beginsel van solidariteit en billijke verdeling van verantwoordelijkheid tussen de lidstaten, ook wat betreft de financiële gevolgen. ï ê 2005/85/EG overweging 2 (3) De Europese Raad is bij zijn bijzondere bijeenkomst van 15 en 16 oktober 1999 in Tampere overeengekomen te werken aan de instelling van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel dat stoelt op de volledige en niet-restrictieve toepassing van het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals aangevuld bij het Protocol van New York van 31 januari 1967 (hierna "het Verdrag van Genève" genoemd), en aldus het beginsel van non-refoulement te bekrachtigen en ervoor te zorgen dat niemand wordt teruggestuurd naar het land van vervolging. ê 2005/85/EG overweging 3 (aangepast) (4) Volgens de Conclusies van Tampere moesten in het kader van dit stelsel op korte termijn gemeenschappelijke normen voor een eerlijke en doeltreffende asielprocedure worden opgesteld en op de langere termijn communautaire Ö EU- Õ regels worden geformuleerd die leiden tot een gemeenschappelijke asielprocedure in de Europese Ö Unie Õ Gemeenschap. ê 2005/85/EG overweging 4 ð nieuw (5) ð De eerste fase van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel werd voltooid door relevante rechtsinstrumenten vast te stellen waarin de Verdragen voorzien, waaronder Richtlijn 2005/85/EG, ï De huidige minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus vormen derhalve een eerste maatregel op het gebied van asielprocedures. ò nieuw (6) De Europese Raad van 4 november 2004 heeft het Haags programma aangenomen, waarin de doelstellingen zijn opgenomen die in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid moeten worden uitgevoerd in de periode 2005-2010. In het Haags programma werd de Europese Commissie verzocht om de evaluatie van de rechtsinstrumenten van de eerste fase af te sluiten en om voorstellen voor instrumenten en maatregelen van de tweede fase aan de Raad en het Europees Parlement voor te leggen. Volgens het Haags programma moet de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel leiden tot de invoering van een gemeenschappelijke asielprocedure en een in de gehele Unie geldige uniforme status. (7) In het op 16 oktober 2008 aangenomen Europees migratie- en asielpact constateerde de Europese Raad dat er tussen de lidstaten nog altijd grote verschillen bestaan wat het verlenen van bescherming betreft en drong hij aan op nieuwe initiatieven, waaronder een voorstel voor de vaststelling van een enkele asielprocedure met gemeenschappelijke waarborgen, om de in het Haags programma gevraagde totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel te voltooien. (8) De Europese Raad van 10 en 11 december 2009 heeft het programma van Stockholm goedgekeurd waarin hij zijn voornemen heeft bevestigd om tegen 2012 een gemeenschappelijke en solidaire ruimte tot stand te brengen waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale bescherming wordt verleend, die stoelt op hoge beschermingsnormen en eerlijke, effectieve procedures. In het programma van Stockholm werd bevestigd dat mensen die bescherming behoeven, toegang moeten hebben tot juridisch sluitende en efficiënte asielprocedures. Overeenkomstig het programma van Stockholm moeten verzoekers op hetzelfde niveau worden behandeld qua procedurele regelingen en statusbepaling, ongeacht de lidstaat waar zij hun verzoek indienen. De vuistregel moet zijn dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld met een gelijk resultaat tot gevolg. (9) De middelen van het Europees Vluchtelingenfonds en van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken, opgericht bij Verordening (EU) nr. 439/2010 van het Europees Parlement en de Raad[9], moeten worden ingezet om de inspanningen van de lidstaten betreffende de tenuitvoerlegging van de normen van de tweede fase van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel adequaat te ondersteunen, met name de lidstaten waarvan de asielstelsels in het bijzonder door geografische of demografische omstandigheden specifiek en onevenredig onder druk staan. (10) Met het oog op een grondige en doeltreffende evaluatie van de behoefte aan internationale bescherming van verzoekers in de zin van Richtlijn [.../.../EU] [inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, en de inhoud van de verleende bescherming (erkenningsrichtlijn)] moet het rechtskader van de Unie betreffende procedures voor het verlenen van internationale bescherming gebaseerd zijn op het begrip 'een enkele asielprocedure'. ê 2005/85/EG overweging 5 ð nieuw (11) Deze richtlijn is in de eerste plaats bedoeld om ð verdere normen voor de procedures in de lidstaten voor de verlening of intrekking van internationale bescherming te ontwikkelen met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijke asielprocedure in de Unie ï een minimumkader voor procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus in te voeren. ê 2005/85/EG overweging 6 ð nieuw (12) Onderlinge afstemming van de regels betreffende de procedures voor de verlening of intrekking van ð internationale bescherming ï de vluchtelingenstatus zou moeten helpen om de secundaire stromen van ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers tussen de lidstaten te beperken, indien deze stromen worden veroorzaakt door verschillen in de wetgeving ð , en zou gelijkwaardige voorwaarden tot stand moeten brengen voor de toepassing van Richtlijn […./../EU] [erkenningsrichtlijn] in de lidstaten ï . ê 2005/85/EG overweging 7 ð nieuw (13) Het is eigen aan minimumnormen dat het de lidstaten vrij moet staan Het moet de lidstaten vrijstaan gunstigere regelingen in te voeren of te handhaven voor onderdanen van derde landen en staatlozen die om internationale bescherming verzoeken, indien wordt verondersteld dat de betrokkene het verzoek indient omdat hij ð internationale bescherming behoeft ï vluchteling is in de zin van ð Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï artikel 1, letter A, van het Verdrag van Genève. ê 2005/85/EG overweging 9 ð nieuw (14) Met betrekking tot de behandeling van personen die onder de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, zijn de lidstaten gebonden aan de verplichtingen uit hoofde van de instrumenten van internationaal recht waarbij zij partij zijn en die discriminatie verbieden. ê 2005/85/EG overweging 10 ð nieuw (15) Het is essentieel dat de beslissingen betreffende ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken worden genomen op basis van feiten en in eerste instantie door autoriteiten waarvan het personeel op het gebied van asiel- en vluchtelingenzaken ð en internationale bescherming ï een adequate kennis heeft of de nodige opleiding heeft ontvangen ontvangt. ê 2005/85/EG overweging 11 ð nieuw (16) Het is in het belang van zowel de lidstaten als de ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers dat zo spoedig mogelijk een beslissing wordt genomen inzake ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken ð , onverminderd een behoorlijke en volledige behandeling ï. De organisatie van de behandeling van asielverzoeken dient te worden overgelaten aan het oordeel van de lidstaten opdat deze in overeenstemming met hun nationale behoeften een bepaald geval bij voorrang of sneller kunnen behandelen, met inachtneming van de normen in deze richtlijn. (17) Het is ook in het belang van zowel lidstaten als verzoekers dat ervoor wordt gezorgd dat de behoefte aan internationale bescherming reeds in eerste aanleg correct erkend wordt. Daartoe moeten verzoekers in eerste aanleg kosteloos juridische en procedurele informatie krijgen, rekening houdend met hun bijzondere omstandigheden. Dergelijke informatie moet de verzoekers onder andere in staat stellen om de procedure beter te begrijpen en hen op die manier helpen de betrokken verplichtingen na te komen. Het zou onevenredig zijn om van de lidstaten te eisen dat zij deze informatie uitsluitend via de diensten van gekwalificeerde juristen moeten verstrekken. Daarom moeten de lidstaten de mogelijkheid hebben om de meest geschikte manier te kiezen om die informatie te verstrekken, zoals via niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten. (18) In beroepsprocedures moet onder bepaalde voorwaarden aan verzoekers kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging worden aangeboden door personen die daartoe krachtens het nationale bevoegd zijn. Bovendien moeten verzoekers in alle fases van de procedure het recht hebben om op eigen kosten juridisch adviseurs of raadsmannen te raadplegen die in het nationale recht als zodanig zijn erkend. ê 2005/85/EG overweging 12 ð nieuw (19) Het begrip "openbare orde" kan ð onder meer ï een veroordeling wegens een ernstig misdrijf bestrijken. ê 2005/85/EG overweging 13 (aangepast) ð nieuw (20) Teneinde ervoor te zorgen dat personen die bescherming behoeven als vluchteling in de zin van artikel 1 van het Verdrag van Genève ð of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt ï , correct als zodanig worden erkend, moet elke ð verzoeker ï asielzoeker, behoudens bepaalde uitzonderingen, daadwerkelijk toegang hebben tot de procedures, in de gelegenheid worden gesteld met de bevoegde autoriteiten samen te werken en te communiceren om de voor zijn zaak relevante feiten uiteen te zetten, en over voldoende procedurele waarborgen beschikken om zijn rechten in alle fasen van de procedure te doen gelden. Voorts moet de procedure voor het onderzoeken van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielaanvraag de ð verzoeker ï asielzoeker normaliter ten minste het recht geven om te blijven in afwachting van een beslissing van de beslissingsautoriteit, alsmede toegang tot de diensten van een tolk om de eigen zaak uiteen te zetten in geval van een onderhoud met de autoriteiten, de mogelijkheid om contact op te nemen met de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR) ð en met organisaties die advies geven aan personen die om internationale bescherming verzoeken ï of met andere organisaties die namens de UNHCR optreden, het recht op passende kennisgeving van een beslissing, motivering van die beslissing in feite en in rechte, de mogelijkheid om een rechtshulpverlener of andere raadsman te raadplegen, en het recht om op beslissende momenten in de procedure te worden ingelicht over zijn rechtspositie, in een taal die hij ð begrijpt of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijs geacht kan worden te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat hij deze begrijpt Õ ð en, bij een negatieve beslissing, het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie ï . ê 2005/85/EG overweging 14 Voorts moeten voor alleenstaande minderjarigen vanwege hun kwetsbaarheid specifieke procedurele waarborgen worden vastgelegd. In dit verband moeten de lidstaten in eerste instantie de belangen van het kind in overweging nemen. ò nieuw (21) Met het oog op een daadwerkelijke toegang tot de behandelingsprocedures moeten ambtenaren die het eerst in contact komen met personen die internationale bescherming zoeken, meer bepaald ambtenaren die land- of zeegrenzen bewaken of grenscontroles uitvoeren, instructies krijgen en de nodige opleiding over de wijze waarop verzoeken om internationale bescherming kunnen worden herkend en behandeld. Zij moeten onderdanen van derde landen of staatlozen die zich op het grondgebied bevinden, daaronder begrepen aan de grens, in de territoriale wateren of in een transitzone van de lidstaten, en die om internationale bescherming willen verzoeken, alle relevante inlichtingen kunnen verstrekken over waar en hoe verzoeken om internationale bescherming kunnen worden ingediend. Wanneer dergelijke personen zich in de territoriale wateren van een lidstaat bevinden, moeten zij aan land worden gebracht en moeten hun verzoeken worden onderzocht overeenkomstig deze richtlijn. (22) Om de toegang tot de behandelingsprocedure aan grensdoorlaatposten en in accomodaties voor bewaring te vergemakkelijken moet informatie ter beschikking worden gesteld over de mogelijkheid om om internationale bescherming te verzoeken. Via tolkdiensten moet worden gezorgd voor de elementaire communicatie waarmee de bevoegde instanties kunnen begrijpen of personen om internationale bescherming willen verzoeken. (23) Voor verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, zoals minderjarigen, niet-begeleide minderjarigen, personen die foltering, verkrachting of andere ernstige vormen van geweld hebben ondergaan of personen met een handicap, moet bovendien in passende steun worden voorzien om de nodige voorwaarden tot stand te brengen voor hun daadwerkelijke toegang tot procedures en voor het aanvoeren van de elementen ter staving van hun verzoek om internationale bescherming. (24) Nationale maatregelen betreffende de herkenning en documentatie van symptomen en tekenen van foltering of andere ernstige vormen van fysiek of psychisch geweld, inclusief seksueel geweld, in onder deze richtlijn vallende procedures moeten onder meer gebaseerd zijn op het Handboek betreffende het effectief onderzoeken en documenteren van foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (Protocol van Istanboel). (25) Met het oog op een werkelijke gelijkheid tussen vrouwelijke en mannelijke verzoekers, moet bij behandelingsprocedures rekening worden gehouden met genderkwesties. Met name het persoonlijke onderhoud moet zodanig worden georganiseerd dat zowel vrouwelijke als mannelijke verzoekers die op basis van gender zijn vervolgd, kunnen spreken over hun ervaringen. Er moet terdege rekening worden gehouden met de complexiteit van gendergerelateerde verzoeken in procedures op basis van het begrip veilig derde land, het begrip veilig land van herkomst of het begrip volgende verzoeken. (26) Het belang van het kind dient bij de uitvoering van deze richtlijn een van de hoofdoverwegingen van de lidstaten te zijn, overeenkomstig het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989. (27) Procedures betreffende het onderzoeken van de behoefte aan internationale bescherming moeten worden georganiseerd op een wijze die het voor de bevoegde autoriteiten mogelijk maakt verzoeken om internationale bescherming degelijk te behandelen. ê 2005/85/EG overweging 15 ð nieuw (28) Indien een ð verzoeker ï asielzoeker een volgend verzoek indient zonder nieuwe bewijzen of argumenten voor te leggen, zou het onevenredig zijn de lidstaten te verplichten een volledige nieuwe onderzoeksprocedure te volgen. In dat geval moeten de lidstaten ð een verzoek als niet-ontvankelijk kunnen afwijzen op grond van het beginsel van het gezag van gewijsde ï kunnen kiezen uit procedures die uitzonderingen bevatten op de waarborgen waarop de asielzoeker gewoonlijk recht heeft. ê 2005/85/EG overweging 16 ð nieuw (29) Veel ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken worden gedaan aan de grens of in een transitzone van een lidstaat voordat een beslissing over de toegang van de ð verzoeker ï asielzoeker is genomen. De lidstaten moeten ð procedures betreffende het onderzoek van de ontvankelijkheid en/of van de grond van de zaak kunnen invoeren om aan de grens of in transitzones een beslissing te kunnen nemen over verzoeken die aldaar worden gedaan ï bestaande procedures kunnen behouden die zijn aangepast aan de specifieke situatie van deze asielzoekers aan de grens. Er moeten gemeenschappelijke regels worden vastgesteld inzake de mogelijke uitzonderingen die in deze omstandigheden worden gemaakt ten aanzien van de waarborgen die asielzoekers normaliter genieten. Grensprocedures zijn voornamelijk van toepassing op asielzoekers die niet voldoen aan de voorwaarden voor toegang tot het grondgebied van de lidstaten. ê 2005/85/EG overweging 17 ð nieuw (30) Fundamenteel voor de gegrondheid van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï is de veiligheid van de verzoeker in zijn land van herkomst. Indien een derde land als een veilig land van herkomst kan worden beschouwd, moeten de lidstaten het als veilig kunnen aanmerken en aannemen dat het voor een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker veilig is, tenzij hij ernstige aanwijzingen van het tegendeel kan voorleggen. ê 2005/85/EG overweging 18 (31) Gezien het bereikte niveau van harmonisatie betreffende de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling, moeten gemeenschappelijke criteria voor het aanmerken van derde landen als veilige landen van herkomst worden vastgesteld. ê 2005/85/EG overweging 19 Indien de Raad zich ervan heeft vergewist dat aan deze criteria met betrekking tot een bepaald land van herkomst is voldaan, en bijgevolg dat land heeft opgenomen op de minimale gemeenschappelijke lijst van veilige landen van herkomst die op grond van deze richtlijn zal worden aangenomen, moeten de lidstaten worden verplicht, verzoeken van personen met de nationaliteit van dat land of van staatlozen die vroeger gewoonlijk in dat land verbleven, te onderzoeken op basis van de weerlegbare veronderstelling dat dat land veilig is. Gezien het politieke belang van de aanmerking van veilige landen van herkomst, met name in het licht van de gevolgen van een beoordeling van de mensenrechtensituatie in een land van herkomst en de gevolgen daarvan voor het beleid van de Europese Unie op het gebied van de externe betrekkingen, moet de Raad alle beslissingen tot vaststelling en wijziging van de lijst nemen na raadpleging van het Europees Parlement. ê 2005/85/EG overweging 20 (aangepast) (32) Uit de status van Bulgarije en Roemenië als kandidaat-lidstaten van de Europese Unie en uit de vorderingen van deze landen op weg naar het lidmaatschap vloeit voort dat zij voor de toepassing van deze richtlijn tot de datum van hun toetreding tot de Europese Unie als veilige landen van herkomst moeten worden beschouwd. ê 2005/85/EG overweging 21 ð nieuw (33) De aanmerking van een derde land als veilig land van herkomst in de zin van deze richtlijn kan geen absolute waarborg vormen voor de veiligheid van de onderdanen van dat land. De aard van de aan de aanmerking ten grondslag liggende beoordeling impliceert dat er enkel rekening kan worden gehouden met de algemene civiele, juridische en politieke omstandigheden in dat land en met het feit dat actoren van vervolging, foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing in de praktijk worden gestraft wanneer zij in het betrokken land schuldig worden bevonden. Om deze reden is het van belang dat, wanneer een ð verzoeker ï asielzoeker ð geldige ï ernstige redenen aanvoert om het land als niet-veilig in zijn bijzondere omstandigheden te beschouwen, de aanmerking van het land als veilig land niet langer als voor hem ter zake doende kan worden beschouwd. ê 2005/85/EG overweging 22 (aangepast) ð nieuw (34) De lidstaten moeten alle verzoeken onderzoeken op de inhoud, met andere woorden beoordelen of de betrokken ð verzoeker ï asielzoeker al dan niet in aanmerking komt voor internationale bescherming als vluchteling overeenkomstig overeenkomstig Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, behoudens andere bepalingen in onderhavige richtlijn, met name indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat een ander land het onderzoek zal doen of voldoende bescherming zal verlenen. De lidstaten dienen met name niet te worden verplicht de inhoud van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï te beoordelen indien een eerste land van asiel de asielzoeker ð verzoeker ï de vluchtelingenstatus of anderszins voldoende bescherming heeft verleend en indien de asielzoeker ð verzoeker ï opnieuw in dat land zal worden toegelaten. ê 2005/85/EG overweging 23 ð nieuw (35) De lidstaten dienen evenmin te worden verplicht de inhoud van ð een verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek te beoordelen indien op grond van een ð voldoende ï band met een derde land, zoals omschreven in de nationale wetgeving, redelijkerwijs kan worden verwacht dat de ð verzoeker ï asielzoeker in dat derde land bescherming zoekt ð , en er redenen zijn om aan te nemen dat de verzoeker tot het grondgebied van die lidstaat zal worden toegelaten of opnieuw zal worden toegelaten ï. De lidstaten mogen slechts op die basis handelen indien de ð verzoeker ï asielzoeker in het betrokken derde land veilig is. Teneinde secundaire stromen ð verzoekers ï asielzoekers te vermijden, moeten gemeenschappelijke principes worden vastgesteld voor het als veilig beschouwen of aanmerken van derde landen door de lidstaten. ê 2005/85/EG overweging 24 ð nieuw (36) Voorts zouden de lidstaten met betrekking tot bepaalde Europese derde landen, die bijzonder hoge normen inzake mensenrechten en de bescherming van vluchtelingen in acht nemen, het recht moeten hebben om ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken betreffende ð verzoekers ï asielzoekers die vanuit deze Europese derde landen hun grondgebied binnenkomen, niet of niet volledig te onderzoeken. Gezien de mogelijke gevolgen voor de asielzoeker van een beperkt of niet uitgevoerd onderzoek moet deze toepassing van het begrip "veilig derde land" worden beperkt tot zaken in verband met derde landen waarvoor de Raad zich ervan heeft vergewist dat aan de in onderhavige richtlijn vastgestelde hoge normen voor de veiligheid van het betrokken derde land is voldaan. De Raad moet de beslissingen ter zake nemen na raadpleging van het Europees Parlement. ê 2005/85/EG overweging 25 De aard van de in onderhavige richtlijn bepaalde gemeenschappelijke normen betreffende de twee begrippen "veilig derde land" impliceert dat de praktische gevolgen van deze begrippen afhangen van de vraag of het betrokken derde land de betrokken asielzoeker op zijn grondgebied toelaat. ò nieuw (37) Om de regelmatige uitwisseling van informatie over de nationale toepassing van de begrippen veilig land van herkomst, veilig derde land en Europees veilig derde land te vergemakkelijken en om eventuele verdere harmonisatie in de toekomst voor te bereiden, moeten de lidstaten de Commissie kennisgeven van of op gezette tijden informeren over de derde landen waarop deze begrippen worden toegepast. ê 2005/85/EG overweging 26 ð nieuw (38) Met betrekking tot het intrekken van de vluchtelingenstatus ð of de internationale-beschermingsstatus ï zien de lidstaten erop toe dat de personen die ð internationale bescherming genieten ï de vluchtelingenstatus bezitten, naar behoren worden ingelicht over een eventuele heroverweging van hun status en de gelegenheid hebben hun standpunt naar voren te brengen voordat de autoriteiten een gemotiveerde beslissing tot intrekking van hun status kunnen nemen. Van deze waarborgen kan evenwel worden afgezien indien de redenen voor de beëindiging van de vluchtelingenstatus geen verband houden met een wijziging van de voorwaarden waarop de erkenning was gebaseerd. ê 2005/85/EG overweging 27 (aangepast) ð nieuw (39) Krachtens een fundamenteel beginsel van het Ö recht van de Unie Õ Gemeenschapsrecht moet tegen beslissingen inzake een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming, beslissingen inzake een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking ervan te hervatten, ï en Ö beslissingen Õ inzake de intrekking van de vluchtelingenstatus ð of de subsidiaire-beschermingsstatus ï een daadwerkelijk rechtsmiddel openstaan voor een rechterlijke instantie in de zin van artikel 234 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Of het om een daadwerkelijk rechtsmiddel gaat, hangt, ook wat het onderzoek van de relevante feiten betreft, af van het - als één geheel beschouwde - bestuurlijke en justitiële systeem van elke lidstaat. ê 2005/85/EG overweging 28 (40) Overeenkomstig artikel 72 64 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap betreffende de werking van de Europese Unie laat deze richtlijn de uitoefening van de verantwoordelijkheden van de lidstaten ten aanzien van de handhaving van de openbare orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid onverlet. ê 2005/85/EG overweging 29 ð nieuw (41) Deze richtlijn heeft geen betrekking op procedures ð tussen de lidstaten ï die vallen onder Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 Verordening (EU) nr. […/…] [tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï dat door een onderdaan van een derde land ð of een staatloze ï bij een van de lidstaten wordt ingediend] (de Dublinverordening). ò nieuw (42) De verzoekers op wie Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening] van toepassing is, moeten zich kunnen beroepen op de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn vastgesteld in de onderhavige richtlijn en op de bijzondere waarborgen overeenkomstig Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening]. ê 2005/85/EG overweging 30 (43) De toepassing van deze richtlijn dient regelmatig en ten minste om de twee jaar te worden beoordeeld. ê 2005/85/EG overweging 31 (aangepast) (44) Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het vaststellen van minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het optreden beter door de Ö Unie Õ Gemeenschap worden verwezenlijkt, kan de Ö Unie Õ Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. ê 2005/85/EG overweging 32 Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft het Verenigd Koninkrijk bij brief van 24 januari 2001 kennis gegeven van zijn wens deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn. ê 2005/85/EG overweging 33 Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft Ierland bij brief van 14 februari 2001 kennis gegeven van zijn wens deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn. ò nieuw (45) Overeenkomstig artikel 4bis, lid 1, van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gehechte Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, en onverminderd lid 2 van dat artikel, zijn het Verenigd Koninkrijk en Ierland, zo lang zij de Commissie er niet van in kennis hebben gesteld dat zij deze maatregel wensen te aanvaarden, overeenkomstig artikel 4 van dat Protocol, er niet door gebonden en blijven zij gebonden door Richtlijn 2005/85/EG. ê 2005/85/EG overweging 34 (46) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie tot oprichting van de Europese Gemeenschap, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze richtlijn niet bindend voor, noch van toepassing in Denemarken. ê 2005/85/EG overweging 8 ð nieuw (47) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. ðDeze richtlijn beoogt meer bepaald te waarborgen dat de menselijke waardigheid ten volle wordt geëerbiedigd en te bevorderen dat de artikelen 1, 18, 19, 21, 23, 24 en 47 van het Handvest worden toegepast en moet dienovereenkomstig worden uitgevoerd. ï ò nieuw (48) De verplichting om deze richtlijn in nationaal recht om te zetten, dient beperkt te blijven tot de bepalingen die een materiële wijziging ten opzichte van de eerdere richtlijnen inhouden. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijn. (49) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijn onverlet te laten, ê 2005/85/EG ð nieuw HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Algemene bepalingen Artikel 1 Doel Deze richtlijn beoogt de vaststelling van ð gemeenschappelijke ï minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus in de zin van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï vluchtelingenstatus. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: a) "Verdrag van Genève": het Verdrag van 28 juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen, gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967; b) "asielverzoek": een door een onderdaan van een derde land of een staatloze ingediend verzoek dat kan worden opgevat als een verzoek om verlening van internationale bescherming door een lidstaat op grond van het Verdrag van Genève. Elk verzoek om internationale bescherming wordt als een asielverzoek beschouwd, tenzij de betrokkene uitdrukkelijk vraagt om een andere vorm van bescherming waarvoor een afzonderlijk verzoek kan worden ingediend; ò nieuw b) "verzoek" of "verzoek om internationale bescherming": een verzoek van een onderdaan van een derde land of een staatloze om bescherming van een lidstaat, waarbij ervan kan worden uitgegaan dat de betrokkene de vluchtelingenstatus of de subsidiaire-beschermingsstatus wenst en waarbij de betrokkene niet uitdrukkelijk verzoekt om een andere, niet onder Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] vallende vorm van bescherming waarom afzonderlijk kan worden gevraagd; ê 2005/85/EG ð nieuw c) "asielzoeker" ð "verzoeker" of "persoon die om internationale bescherming verzoekt" ï : een onderdaan van een derde land of een staatloze die een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen; ò nieuw d) "verzoeker die bijzondere procedurele waarborgen behoeft": een verzoeker die ten gevolge van leeftijd, gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, handicap, ernstige lichamelijke aandoeningen, psychische aandoeningen, posttraumatische stoornissen of de gevolgen van foltering, verkrachting of andere ernstige vormen van psychisch, fysiek of seksueel geweld, bijzondere waarborgen behoeft om aanspraak te kunnen maken op de rechten en te kunnen voldoen aan de verplichtingen waarin deze richtlijn voorziet; ê 2005/85/EG ð nieuw e d) "definitieve beslissing": een beslissing of de onderdaan van een derde land of de staatloze de vluchtelingenstatus ð of de subsidiaire-beschermingsstatus ï wordt verleend overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] Richtlijn 2004/83/EG, waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat in het kader van hoofdstuk V, ongeacht of dit rechtsmiddel tot gevolg heeft dat de ð verzoekers ï asielzoekers in de lidstaten mogen blijven in afwachting van het resultaat, behoudens bijlage III; f e) "beslissingsautoriteit": elk semi-rechterlijk of administratief orgaan in een lidstaat dat met de behandeling van ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken is belast en bevoegd is daarover in eerste aanleg een beslissing te nemen, behoudens bijlage I; g f) "vluchteling": de onderdaan van een derde land of de staatloze die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2, onder d, van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 1 van het Verdrag van Genève, zoals die zijn opgenomen in Richtlijn 2004/83/EG; ò nieuw h) "persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt": een onderdaan van een derde land of een staatloze die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2, onder f), van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn]; i) "internationale-beschermingsstatus": de erkenning, door een lidstaat, van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt; ê 2005/85/EG j g) "vluchtelingenstatus": de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling; ò nieuw k) "subsidiaire-beschermingsstatus": de erkenning, door een lidstaat, van een onderdaan van een derde land of een staatloze als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt; l) "minderjarige": een onderdaan van een derde land of een staatloze die jonger is dan 18 jaar; ê 2005/85/EG ð nieuw m h) "niet-begeleide minderjarige": ð een minderjarige in de zin van artikel 2, onder l), van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï een persoon jonger dan 18 jaar die zonder begeleiding van een krachtens de wet of het gewoonterecht voor hem verantwoordelijke volwassene op het grondgebied van een lidstaat aankomt, zolang hij niet daadwerkelijk onder de hoede van een dergelijke volwassene staat; hieronder vallen minderjarigen die zonder begeleiding worden achtergelaten nadat zij op het grondgebied van een lidstaat zijn aangekomen; n i) "vertegenwoordiger": ð een persoon of een organisatie die door de bevoegde instanties is aangewezen om als wettelijke voogd op te treden teneinde een niet-begeleide minderjarige bij te staan en te vertegenwoordigen met het oog op de behartiging van de belangen van het kind en, indien nodig, de verrichting van rechtshandelingen voor de minderjarige. Wanneer een organisatie als vertegenwoordiger optreedt, duidt zij een persoon aan die bevoegd is om ten aanzien van de minderjarige de taken van de wettelijke voogd uit te voeren, overeenkomstig deze richtlijn. ï een persoon die optreedt namens een organisatie die een niet-begeleide minderjarige als wettelijke voogd vertegenwoordigt, een persoon die optreedt namens een nationale organisatie die belast is met de zorg voor en het welzijn van niet-begeleide minderjarigen, of elke andere passende vertegenwoordiging die is aangewezen om de belangen van de minderjarige te behartigen; o j) "intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus": de beslissing van een bevoegde autoriteit om iemands vluchtelingenstatus ð of subsidiaire-beschermingsstatus ï overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG in te trekken, te beëindigen dan wel de verlenging ervan te weigeren; p k) "in de lidstaat blijven": op het grondgebied blijven van de lidstaat waar het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek is ingediend of wordt behandeld, daaronder begrepen aan de grens of in een transitzone van die lidstaat;. ò nieuw q) "volgend verzoek": een verzoek dat wordt ingediend nadat een definitieve beslissing over een vorig verzoek is genomen, met inbegrip van de gevallen waarin de verzoeker zijn verzoek expliciet heeft ingetrokken en de gevallen waarin de beslissingsautoriteit een verzoek heeft afgewezen na de impliciete intrekking ervan overeenkomstig artikel 28, lid 1. ê 2005/85/EG (aangepast) ð nieuw Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op alle ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken die op het grondgebied, daaronder begrepen aan de grens ð , in de territoriale wateren ï of in de transitzones van de lidstaten, worden ingediend en op de intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus. 2. De richtlijn is niet van toepassing op verzoeken om diplomatiek of territoriaal asiel die bij vertegenwoordigingen van de lidstaten worden ingediend. 3. Wanneer de lidstaten een procedure volgen of invoeren waarbij asielverzoeken tegelijkertijd worden behandeld als verzoeken op basis van het Verdrag van Genève en als verzoeken om andere vormen van internationale bescherming verleend overeenkomstig de in artikel 15 van Richtlijn 2004/83/EG bepaalde omstandigheden, passen zij de richtlijn gedurende de gehele procedure toe. 3. 4. Bovendien De lidstaten kunnen de lidstaten besluiten deze richtlijn toe te passen bij procedures waarin wordt beslist over verzoeken om ongeacht welke vorm van internationale bescherming ð die niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] vallen ï . Artikel 4 Bevoegde instanties 1. De lidstaten wijzen voor alle procedures een beslissingsautoriteit aan die de verzoeken naar behoren dient te behandelen overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, met name artikel 8, lid 2, en artikel 9. ð De lidstaten zorgen ervoor dat die autoriteit over passende middelen beschikt, inclusief personeel dat bekwaam is om de taken van de autoriteit overeenkomstig deze richtlijn uit te voeren ï . Overeenkomstig artikel 4, lid 4, van Verordening (EG) nr. 343/2003 worden in een lidstaat ingediende asielverzoeken die gericht zijn aan de autoriteiten van een andere lidstaat die aldaar immigratiecontroles verricht, behandeld door de lidstaat op het grondgebied waarvan het verzoek wordt ingediend. 2. De lidstaten kunnen evenwel in de onderstaande gevallen bepalen dat een andere Ö dan de in lid 1 genoemde Õ autoriteit verantwoordelijk is voor: a) ð de behandeling van gevallen overeenkomstig Verordening (EU) nr. […/….] [de Dublinverordening], en ï de behandeling van gevallen waarbij overwogen wordt de asielzoeker over te brengen naar een andere staat overeenkomstig de voorschriften tot vaststelling van de criteria en mechanismen om te bepalen welke staat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek, en wel tot het moment waarop de overdracht plaatsheeft of de aangezochte staat heeft geweigerd de asielzoeker ten laste te nemen of terug te nemen; b) het nemen van een beslissing over het verzoek in het licht van de bepalingen inzake nationale veiligheid, op voorwaarde dat de beslissingsautoriteit voorafgaand aan deze beslissing wordt geraadpleegd of de asielzoeker al dan niet in aanmerking komt als vluchteling overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG; c) het verrichten van een voorafgaand onderzoek uit hoofde van artikel 32, mits deze autoriteit toegang heeft tot het dossier van de asielzoeker betreffende het vorige asielverzoek; d) de behandeling van gevallen in het kader van de procedure van artikel 35, lid 1; b e) ð het verlenen of ï het weigeren van de toegang in het kader van de procedure van artikel ð 43 ï 35, leden 2 tot en met 5, onder de in deze leden bepaalde voorwaarden ð en op grond van het advies van de beslissingsautoriteit. ï ; f) de vaststelling dat een asielzoeker de lidstaat vanuit een veilig derde land is binnengekomen of tracht binnen te komen vanuit een veilig derde land overeenkomstig artikel 36, onder de in dit artikel bepaalde voorwaarden. ò nieuw 3. De lidstaten zorgen ervoor dat het personeel van de beslissingsautoriteit goed opgeleid is. Daartoe bieden de lidstaten basisopleiding en, indien nodig, vervolgopleiding aan die de in artikel 6, lid 4, onder a) tot en met e), van Verordening (EU) nr. 439/2010 opgesomde elementen bevatten. De lidstaten houden ook rekening met de opleiding die het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken vaststelt en ontwikkelt. ê 2005/85/EG (aangepast) 4. 3. Bij het aanwijzen van Ö een autoriteit Õ autoriteiten overeenkomstig het bepaalde in lid 2 dragen de lidstaten er zorg voor dat het personeel van deze autoriteiten over de passende kennis beschikt of de nodige opleiding krijgt om zijn verplichtingen in het kader van de toepassing van deze richtlijn na te komen. ò nieuw 5. Verzoeken om internationale bescherming die in een lidstaat worden ingediend bij de autoriteiten van een andere lidstaat die daar grens- of immigratiecontroles uitvoeren, worden behandeld door de lidstaat op het grondgebied waarvan het verzoek wordt ingediend. ê 2005/85/EG ð nieuw Artikel 5 Gunstigere bepalingen De lidstaten kunnen gunstigere normen voor de procedures voor de toekenning of intrekking van ð internationale bescherming ï de vluchtelingenstatus invoeren of handhaven, voor zover die verenigbaar zijn met deze richtlijn. HOOFDSTUK II Uitgangspunten en waarborgen Artikel 6 Toegang tot de procedure 1. De lidstaten kunnen voorschrijven dat ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken persoonlijk en/of op een aangewezen plaats moeten worden ingediend ð , onverminderd de leden 2, 3 en 4 ï . ò nieuw 2. De lidstaten zorgen ervoor dat een persoon die een verzoek om internationale bescherming wil indienen, daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om het verzoek zo snel mogelijk in te dienen. 3. Wanneer een persoon verklaart een verzoek om internationale bescherming te willen indienen, zorgen de lidstaten ervoor dat het feit dat die persoon een verzoeker is, zo spoedig mogelijk geregistreerd wordt en uiterlijk 72 uur na die verklaring. Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat het personeel van de instanties die dergelijke verklaringen kunnen ontvangen, passend wordt geïnstrueerd en de nodige opleiding krijgt. Bij de toepassing van dit lid houden de lidstaten rekening met de relevante richtsnoeren van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken. 4. Wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om internationale bescherming verzoekt, waardoor het in de praktijk onmogelijk is om de in lid 3 vastgestelde termijn van 72 uur na te leven, kunnen de lidstaten voorzien in een verlenging van die termijn tot 7 werkdagen. ê 2005/85/EG (aangepast) 2. De lidstaten zorgen ervoor dat elke handelingsbekwame meerderjarige het recht heeft een eigen asielverzoek in te dienen. 3. De lidstaten kunnen bepalen dat een verzoeker een verzoek kan indienen namens de personen die te zijnen laste komen. De lidstaten zorgen er in deze gevallen voor dat de meerderjarigen die ten laste van de asielzoeker komen, ermee instemmen dat namens hen een asielverzoek wordt ingediend en dat zij, indien zij daar niet mee instemmen, zelf een asielverzoek kunnen indienen. De instemming wordt gevraagd op het tijdstip waarop het asielverzoek wordt ingediend of uiterlijk wanneer de meerderjarige die ten laste van de asielzoeker komt, persoonlijk wordt gehoord. 4. De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen: a) in welke gevallen een minderjarige zelf een asielverzoek kan indienen; b) in welke gevallen het asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige moet worden ingediend door een vertegenwoordiger zoals bedoeld in artikel 17, lid 1, onder a); c) in welke gevallen de indiening van een asielverzoek ook wordt beschouwd als de indiening van een asielverzoek voor ongehuwde minderjarigen. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de autoriteiten waartoe iemand die een asielverzoek wil indienen zich waarschijnlijk zal richten, deze persoon advies kunnen verlenen over hoe en waar hij een asielverzoek kan indienen, en/of kunnen deze autoriteiten verzoeken het asielverzoek aan de bevoegde autoriteit door te geven. ê 2005/85/EG artikel 6 ð nieuw Artikel 7 Verzoeken namens afhankelijke personen of minderjarigen 1. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat elke handelingsbekwame meerderjarige het recht heeft een eigen ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek in te dienen. 2. 3. De lidstaten kunnen bepalen dat een ð verzoeker ï asielzoeker een ð verzoek ï asielverzoek kan indienen namens de personen die te zijnen laste komen. De lidstaten zorgen er in deze gevallen voor dat de meerderjarigen die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komen, ermee instemmen dat namens hen een asielverzoek wordt ingediend en dat zij, indien zij daar niet mee instemmen, zelf een asielverzoek kunnen indienen. De instemming wordt gevraagd op het tijdstip waarop het asielverzoek wordt ingediend of uiterlijk wanneer de meerderjarige die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komt, persoonlijk wordt gehoord. ðVooraleer de instemming wordt gevraagd, wordt elke volwassene onder hen persoonlijk en individueel medegedeeld wat daarvan de procedurele gevolgen zijn en dat hij het recht heeft om een afzonderlijk verzoek om internationale bescherming in te dienen. ï ò nieuw 3. De lidstaten zorgen ervoor dat een minderjarige het recht heeft om een verzoek om internationale bescherming in te dienen, ofwel zelf als hij daartoe volgens het nationale recht van de betrokken lidstaat handelingsbekwaam is, ofwel via zijn ouders of een ander volwassen familielid, ofwel via een volwassene die voor hem verantwoordelijk is, hetzij krachtens de wet, hetzij volgens de gangbare praktijk in de betrokken lidstaat, ofwel via een vertegenwoordiger. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de in artikel 10 van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad[10] bedoelde bevoegde instanties het recht hebben om namens een niet-begeleide minderjarige een verzoek om internationale bescherming in te dienen, indien deze instanties op grond van een individuele beoordeling van de persoonlijke situatie van de minderjarige van mening zijn dat deze beschermingsbehoeften in de zin van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] kan hebben. ê 2005/85/EG artikel 6 ð nieuw 5. 4. De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen: a) in welke gevallen een minderjarige zelf een asielverzoek kan indienen; b) in welke gevallen het asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige moet worden ingediend door een vertegenwoordiger zoals bedoeld in artikel 25 17, lid 1, onder a); c) in welke gevallen de indiening van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek ook wordt beschouwd als de indiening van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek voor ongehuwde minderjarigen. ò nieuw Artikel 8 Informatie- en adviesverstrekking aan grensdoorlaatposten en in accommodaties voor bewaring 1. De lidstaten zorgen ervoor dat in accommodaties voor bewaring en aan grensdoorlaatposten, met inbegrip van transitzones, aan de buitengrenzen informatie beschikbaar is over de mogelijkheid om internationale bescherming te vragen. De lidstaten bieden tolkdiensten aan voor zover dat nodig is om de toegang tot de procedure op die plaatsen te vergemakkelijken. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties die advies aanbieden aan personen die om internationale bescherming verzoeken, toegang hebben tot de grensdoorlaatposten, met inbegrip van transitzones, aan de buitengrenzen. De lidstaten kunnen regels vaststellen voor de aanwezigheid van dergelijke organisaties op die plaatsen en kunnen vaststellen dat dergelijke toegang het voorwerp moet uitmaken van een overeenkomst met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat. ê 2005/85/EG ð nieuw Artikel 9 7 Het recht om gedurende de behandeling van het asielverzoek in de lidstaat te blijven 1. ð Verzoekers ï Asielzoekers mogen in de lidstaat blijven, louter ten behoeve van de procedure, totdat de beslissingsautoriteit overeenkomstig de in hoofdstuk III uiteengezette procedures in eerste aanleg een beslissing heeft genomen. Dit recht om te blijven houdt niet in dat de betrokkene recht heeft op een verblijfsvergunning. 2. De lidstaten kunnen alleen een uitzondering maken voor de gevallen waarin ð een persoon ï een volgend asielverzoek ð indient, zoals bedoeld in artikel 41 ï overeenkomstig de artikelen 32 en 34 niet verder zal worden behandeld of wanneer zij een persoon zullen overdragen of uitleveren, naar gelang van het geval, aan hetzij een andere lidstaat uit hoofde van verplichtingen overeenkomstig een Europees aanhoudingsbevel[11] of anderszins, hetzij een derde land ð , met uitzondering van het land van herkomst van de betrokken verzoeker, ï of internationale strafhoven of tribunalen. ò nieuw 3. Een lidstaat kan een verzoeker overeenkomstig lid 2 alleen uitleveren aan een derde land wanneer de bevoegde autoriteiten zich ervan hebben vergewist dat een uitleveringsbesluit niet zal leiden tot direct of indirect refoulement in strijd met de internationale verplichtingen van de lidstaat. ê 2005/85/EG ð nieuw Artikel 10 8 Vereisten voor de behandeling van asielverzoeken 1. Onverminderd artikel 23, lid 4, onder i), De lidstaten zorgen de lidstaten ervoor ð dat verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken niet worden afgewezen of van behandeling worden uitgesloten louter op grond van het feit dat zij niet zo snel mogelijk zijn ingediend. ò nieuw 2. Bij de behandeling van verzoeken om internationale bescherming gaat de beslissingsautoriteit eerst na of de verzoekers als vluchteling kunnen worden aangemerkt en zo niet, of zij voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen. ê 2005/85/EG ð nieuw 3. 2. De lidstaten zien erop toe dat de beslissingen van de beslissingsautoriteit ð over verzoeken om internationale bescherming ï zijn gebaseerd op een deugdelijk onderzoek. Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat: a) het onderzoek naar en de beslissing over asielverzoeken individueel, objectief en onpartijdig wordt verricht, respectievelijk genomen; b) er nauwkeurige en actuele informatie wordt verzameld uit verschillende bronnen, zoals informatie van ð het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken en ï de UNHCR, over de algemene situatie in de landen van oorsprong van ð verzoekers ï asielzoekers en, waar nodig, in de landen van doorreis, en dat het personeel dat de asielverzoeken behandelt en daarover beslist, over deze informatie kan beschikken; c) het personeel dat de asielverzoeken behandelt en daarover beslist, op de hoogte is van de normen die van toepassing zijn op het gebied van het asiel- en vluchtelingenrecht;. ò nieuw d) het personeel dat verzoeken behandelt en daarover beslist, de opdracht krijgt en tevens de mogelijkheid heeft om, telkens wanneer dat nodig is, advies te vragen van deskundigen over specifieke kwesties, zoals medische, culturele, religieuze, kind- of gendergerelateerde kwesties. ê 2005/85/EG (aangepast) ð nieuw 4. 3. De in hoofdstuk V bedoelde instanties hebben via de beslissingsautoriteit of de ð verzoeker ï asielzoeker dan wel anderszins toegang tot de in lid 3 2, onder b), bedoelde algemene informatie die zij nodig hebben om hun taak uit te oefenen. 5. 4. De lidstaten kunnen ð stellen ï voorschriften ð vast ï vaststellen voor de vertaling van stukken die relevant zijn voor de behandeling van asielverzoeken. Artikel 11 9 Vereisten voor een beslissing van de beslissingsautoriteit 1. De lidstaten zorgen ervoor dat beslissingen over ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken schriftelijk worden bekendgemaakt. 2. De lidstaten zorgen er tevens voor dat beslissingen waarbij asielverzoeken worden afgewezen ð wat de vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire-beschermingsstatus betreft ï , in feite en in rechte worden gemotiveerd en dat schriftelijk informatie wordt verstrekt over de wijze waarop een negatieve beslissing kan worden aangevochten. De lidstaten hoeven het niet toekennen van de vluchtelingenstatus niet te motiveren in de beslissing waarbij aan de asielzoeker een status wordt toegekend die dezelfde rechten en voordelen krachtens het nationale en het Gemeenschapsrecht biedt als de vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG. In deze gevallen zorgen de lidstaten ervoor dat het niet toekennen van de vluchtelingenstatus in het dossier van de asielzoeker wordt gemotiveerd en dat de asielzoeker op verzoek toegang krijgt tot zijn dossier. Voorts De lidstaten hoeven de lidstaten geen schriftelijke informatie te verstrekken over de wijze waarop tegen een negatieve beslissing schriftelijk beroep kan worden aangetekend in samenhang met deze beslissing, indien de ð verzoeker ï asielzoeker in een vroeger stadium, ofwel schriftelijk ofwel door voor hem toegankelijke elektronische middelen, in kennis is gesteld van de wijze waarop een dergelijke beslissing kan worden aangevochten. 3. Voor de toepassing van artikel 7, lid 2, 6, lid 3, en telkens wanneer het asielverzoek op dezelfde gronden gebaseerd is, kunnen de lidstaten één beslissing nemen die geldt voor alle personen die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komen ð , tenzij dit zou leiden tot de bekendmaking van specifieke omstandigheden van een verzoeker die zijn belangen kunnen schaden, met name in gevallen van vervolging op grond van gender, seksuele geaardheid, genderidentiteit en/of leeftijd ï . Artikel 12 10 Waarborgen voor ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers 1. De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van de in hoofdstuk III vervatte procedures voor alle ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers de volgende waarborgen gelden: a) zij moeten in een taal die zij ð begrijpen of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijze geacht kunnen worden te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat zij deze begrijpen Õ , worden ingelicht over de te volgen procedure en over hun rechten en verplichtingen tijdens de procedure, alsmede over de gevolgen die kunnen ontstaan indien zij hun verplichtingen niet nakomen of niet met de autoriteiten samenwerken. Zij moeten worden ingelicht over de termijnen, en over de middelen waarover zij beschikken om te voldoen aan hun verplichting tot het indienen van de elementen zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG ð en over de gevolgen van een expliciete of impliciete intrekking van het verzoek ï . Deze informatie moet tijdig genoeg worden verstrekt om ð verzoekers ï asielzoekers in staat te stellen de in deze richtlijn gewaarborgde rechten uit te oefenen en de in de artikel 13 11 omschreven verplichtingen na te komen; b) zij moeten, telkens wanneer dat nodig is, gebruik kunnen maken van de diensten van een tolk als zij hun zaak voorleggen aan de bevoegde autoriteiten. De lidstaten beschouwen het verlenen van deze diensten in elk geval als noodzakelijk wanneer de beslissingsautoriteit de ð verzoeker ï asielzoeker oproept voor een onderhoud Ö wordt gehoord Õ zoals bedoeld in de artikelen 14, 15, 12 en 13, ð 16, 17 en 34 ï en een goede communicatie zonder die diensten niet kan worden gewaarborgd. In dit geval, evenals in andere gevallen waarin de bevoegde autoriteiten een beroep doen op de ð verzoeker ï asielzoeker, worden de diensten van de tolk betaald uit openbare middelen; c) het wordt ð verzoekers ï asielzoekers niet onmogelijk gemaakt contact op te nemen met de UNHCR of met een andere organisatie ð die juridisch advies of raad geeft aan personen die om internationale bescherming verzoeken overeenkomstig het nationale recht van ï die krachtens een overeenkomst met de betrokken lidstaat namens de UNHCR optreedt op het grondgebied van die lidstaat; ò nieuw d) hun, en in voorkomend geval, hun juridische adviseurs wordt de toegang tot de in artikel 10, lid 3, onder b), bedoelde informatie niet ontzegd, wanneer de beslissingsautoriteit met die informatie rekening houdt om een beslissing te nemen over hun verzoek; ê 2005/85/EG (aangepast) ð nieuw e d) zij worden binnen een redelijke termijn op de hoogte gesteld van de beslissing van de beslissingsautoriteit over hun ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek. Indien een juridische adviseur of een andere raadsman optreedt als wettelijke vertegenwoordiger van de ð verzoeker ï asielzoeker, kunnen de lidstaten besluiten in plaats van de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker deze vertegenwoordiger op de hoogte te stellen van de beslissing; f e) zij worden in een taal die zij ð begrijpen of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijze kunnen worden geacht te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat zij deze begrijpen Õ , in kennis gesteld van het resultaat van de beslissing van de beslissingsautoriteit indien zij niet worden bijgestaan of vertegenwoordigd door een juridische adviseur of een andere raadsman en indien kosteloze rechtsbijstand niet beschikbaar is. Daarbij wordt ook informatie verstrekt over de wijze waarop een negatieve beslissing kan worden aangevochten overeenkomstig artikel 11 9, lid 2. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van de in hoofdstuk V vervatte procedures voor alle ð verzoekers ï asielzoekers waarborgen gelden welke gelijkwaardig zijn aan de in lid 1, onder b), c), ð d) ï en e) d), vermelde waarborgen. Artikel 13 11 Verplichtingen van de ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers 1. ð De lidstaten leggen personen die om internationale bescherming verzoeken de verplichting op om met de bevoegde autoriteiten samen te werken om hun identiteit en andere in artikel 4, lid 2, van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] bedoelde elementen vast te stellen. ï De lidstaten kunnen ð verzoekers ï asielzoekers ð andere ï verplichtingen tot samenwerking met de bevoegde autoriteiten opleggen, voorzover die verplichtingen nodig zijn voor de behandeling van het asielverzoek. 2. De lidstaten kunnen met name bepalen dat: a) ð verzoekers ï asielzoekers zich bij de bevoegde autoriteiten moeten melden of daar persoonlijk moeten verschijnen, hetzij onverwijld, hetzij op een nader bepaald tijdstip; b) ð verzoekers ï asielzoekers documenten die in hun bezit zijn en die relevant zijn voor de behandeling van hun asielverzoek, zoals hun paspoort, moeten overhandigen, en c) ð verzoekers ï asielzoekers de bevoegde autoriteiten moeten inlichten over hun huidige verblijfplaats of adres en hen zo spoedig mogelijk moeten inlichten wanneer zij van verblijfplaats of adres veranderen. De lidstaten kunnen bepalen dat de ð verzoeker ï asielzoeker iedere kennisgeving op de recentste verblijfplaats die of het recentste adres dat hij dienovereenkomstig heeft aangegeven, moet aanvaarden; d) de bevoegde autoriteiten de ð verzoeker ï asielzoeker en de voorwerpen die hij bij zich draagt mogen fouilleren, respectievelijk doorzoeken, ð op voorwaarde dat dat gebeurt door een persoon van hetzelfde geslacht ï ; e) de bevoegde autoriteiten de ð verzoeker ï asielzoeker mogen fotograferen, en f) de bevoegde autoriteiten de mondelinge verklaringen van de ð verzoeker ï asielzoeker mogen opnemen, mits hij daarover vooraf wordt ingelicht. Artikel 14 12 Persoonlijk onderhoud 1. Alvorens de beslissingsautoriteit een beslissing neemt, wordt de ð verzoeker ï asielzoeker in de gelegenheid gesteld persoonlijk gehoord te worden over zijn ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek door een daartoe naar nationaal recht bevoegde persoon. ðEen onderhoud over de inhoud van het verzoek om internationale bescherming wordt afgenomen door het personeel van de beslissingsautoriteit. ï De lidstaten kunnen ook elke meerderjarige onder de in artikel 6, lid 3, bedoelde personen die ten laste van de asielzoeker komt, de gelegenheid geven persoonlijk te worden gehoord. ò nieuw Wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om internationale bescherming verzoekt, waardoor het voor de beslissingsautoriteit in de praktijk onmogelijk is om tijdig het onderhoud over de inhoud van het verzoek af te nemen, kunnen de lidstaten vaststellen dat het personeel van een andere instantie tijdelijk kan worden ingeschakeld voor het afnemen van een dergelijk onderhoud. In dergelijke gevallen krijgt het personeel van die instantie vooraf de nodige opleiding die onder meer de in artikel 6, lid 4, onder a) tot en met e), van Verordening (EU) nr. 439/2010 en in artikel 18, lid 5, van deze richtlijn opgesomde elementen bevat. Wanneer een persoon een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend namens de personen die te zijnen laste komen, moet elke betrokken volwassene de gelegenheid krijgen om persoonlijk te worden gehoord. ê 2005/85/EG (aangepast) ð nieuw De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving voorschrijven in welke gevallen een minderjarige de gelegenheid moet krijgen persoonlijk te worden gehoord. 2. Er kan worden afgezien van een persoonlijk onderhoud indien: a) de beslissingsautoriteit ð met betrekking tot de vluchtelingenstatus ï een positieve beslissing kan nemen op basis van het beschikbare bewijs, of b) de bevoegde autoriteit al een ontmoeting met de asielzoeker heeft gehad om hem bij te staan bij de indiening van zijn asielverzoek en de overlegging van de essentiële informatie over het asielverzoek, zoals bedoeld in artikel 4, lid 2, van Richtlijn 2004/83/EG, of c) de beslissingsautoriteit, op basis van een volledige bestudering van de door de asielzoeker verstrekte informatie, het verzoek als ongegrond beschouwt in gevallen waarin de in artikel 23, lid 4, onder a), c), g), h) en j), genoemde omstandigheden van toepassing zijn. 3. Er kan worden afgezien van een persoonlijk onderhoud indien: b) het redelijkerwijs niet uitvoerbaar is, met name indien de bevoegde autoriteit ð beslissingsautoriteit ï van oordeel is dat de ð verzoeker ï asielzoeker niet persoonlijk gehoord kan worden als gevolg van blijvende omstandigheden waarop hij geen invloed heeft. Bij twijfel ð raadpleegt de beslissingsautoriteit een medisch deskundige om na te gaan of deze toestand tijdelijk of permanent is ï kunnen de lidstaten een medisch of psychologisch attest verlangen. Indien de lidstaat aan de betrokkene of, indien van toepassing, aan de persoon die ten laste van de asielzoeker komt, geen gelegenheid biedt tot een Ö geen Õ persoonlijk onderhoud Ö plaatsvindt Õ overeenkomstig Ö punt b) Õ dit lid Ö of, indien van toepassing, geen onderhoud met de ten laste komende persoon plaatsvond, Õ worden er redelijke inspanningen gedaan om de ð verzoeker ï asielzoeker of de persoon die te zijnen laste komt de kans te bieden nadere informatie te verstrekken. 3. 4. Het feit dat er geen persoonlijk onderhoud heeft plaatsgevonden in overeenstemming met dit artikel belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over een asielverzoek ð om internationale bescherming ï te nemen. 4. 5.. Het feit dat er geen persoonlijk onderhoud heeft plaatsgevonden overeenkomstig lid 2, onder b), en c), of lid 3 heeft geen negatieve invloed op de beslissing van de beslissingsautoriteit. 5. 6. Onverminderd artikel 2820, lid 1, kunnen de lidstaten bij hun beslissing inzake het asielverzoek ð om internationale bescherming ï laten meewegen dat de ð verzoeker ï asielzoeker niet voor het persoonlijke onderhoud is verschenen, tenzij hij daarvoor een geldige reden had. Artikel 15 13 Vereisten voor het persoonlijke onderhoud 1. Bij een persoonlijk onderhoud zijn doorgaans geen familieleden aanwezig, tenzij de beslissingsautoriteit de aanwezigheid van andere familieleden voor een behoorlijke behandeling noodzakelijk acht. 2. Een persoonlijk onderhoud vindt plaats in zodanige omstandigheden dat een passende geheimhouding wordt gewaarborgd. 3. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een persoonlijk onderhoud plaatsvindt in zodanige omstandigheden dat een ð verzoeker ï asielzoeker de gronden voor zijn asielverzoek uitvoerig uiteen kan zetten. Met het oog hierop dienen de lidstaten: a) erop toe te zien dat de persoon die het persoonlijke onderhoud afneemt voldoende bekwaam is om rekening te houden met de persoonlijke ð en ï of algemene omstandigheden die een rol spelen bij het asielverzoek, met inbegrip van de culturele achtergrond ð , gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit of ï en kwetsbaarheid van de ð verzoeker ï asielzoeker ð in de zin van artikel 22 van Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] ï , voorzover dat mogelijk is, en ò nieuw b) voor zover mogelijk, ervoor te zorgen dat het onderhoud met de verzoeker wordt afgenomen door een persoon van hetzelfde geslacht indien de betrokken verzoeker daarom verzoekt, ê 2005/85/EG (aangepast) ð nieuw c b) een ð bekwame ï tolk te kiezen die in staat is de communicatie tussen de ð verzoeker ï asielzoeker en de persoon die het persoonlijke onderhoud afneemt goed te doen verlopen. Daarbij Ö wordt Õ hoeft niet noodzakelijkerwijs gebruik te worden gemaakt van de taal waaraan de ð verzoeker ï asielzoeker de voorkeur geeft Ö tenzij Õ indien er een andere taal kan worden gebruikt die hij redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen ð begrijpt ï en waarin hij ð helder ï kan communiceren. ð Voor zover mogelijk, zorgen de lidstaten voor een tolk van hetzelfde geslacht indien de betrokken verzoeker daarom verzoekt ï ; ò nieuw d) ervoor te zorgen dat de persoon die een onderhoud over de inhoud van een verzoek om internationale bescherming afneemt, geen militair of politie-uniform draagt; e) ervoor te zorgen dat een onderhoud met een minderjarige wordt afgenomen op een kindvriendelijke manier. ê 2005/85/EG 4. De lidstaten kunnen voorschriften vaststellen inzake de aanwezigheid van derden bij het persoonlijke onderhoud. 5. Dit artikel is tevens van toepassing op de in artikel 12, lid 2, onder b), bedoelde ontmoeting. ò nieuw Artikel 16 Inhoud van een persoonlijk onderhoud Bij het afnemen van een persoonlijk onderhoud over de inhoud van een verzoek om internationale bescherming, zorgt de beslissingsautoriteit ervoor dat de verzoeker voldoende in de gelegenheid wordt gesteld om zo volledig mogelijk de tot staving van het verzoek noodzakelijke elementen aan te voeren, overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn]. De verzoeker moet onder meer in de gelegenheid worden gesteld om uitleg te geven over eventueel ontbrekende elementen en/of over inconsistenties of tegenstrijdigheden in zijn verklaringen. ê 2005/85/EG Artikel 14 Status van het verslag van een persoonlijk onderhoud in de procedure 1. De lidstaten zorgen ervoor dat van elk persoonlijk onderhoud een schriftelijk verslag wordt opgesteld dat ten minste de voornaamste informatie betreffende het verzoek bevat zoals die is verstrekt door de asielzoeker, overeenkomstig artikel 4, lid 2 van Richtlijn 2004/83/EG. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers tijdig toegang hebben tot het verslag van het persoonlijk onderhoud. Wanneer de toegang pas na de beslissing van de beslissingsautoriteit wordt verleend, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang mogelijk is zodra dit nodig is voor het tijdig voorbereiden en indienen vaneen beroep. 3. De lidstaten kunnen bepalen dat de asielzoeker de inhoud van het verslag van het persoonlijk onderhoud moet goedkeuren. Indien een asielzoeker weigert de inhoud van het verslag goed te keuren, worden de redenen voor deze weigering in het dossier van de asielzoeker opgenomen. De weigering van een asielzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het asielverzoek te nemen. 4. Dit artikel is tevens van toepassing op de in artikel 12, lid 2, onder b), bedoelde ontmoeting. ò nieuw Artikel 17 Verslag over en opname van het persoonlijke onderhoud 1. De lidstaten zorgen ervoor dat over elk persoonlijk onderhoud een uitvoerig verslag wordt opgesteld dat alle essentiële elementen bevat. 2. De lidstaten kunnen voorzien in de geluidsopname of audio-visuele opname van het persoonlijke onderhoud. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat de opname van het persoonlijke onderhoud bij het verslag wordt gevoegd. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de verzoeker, na afsluiting van het persoonlijke onderhoud of binnen een bepaalde termijn voordat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt, in de gelegenheid wordt gesteld om opmerkingen te maken en/of opheldering te verschaffen over verkeerd vertaalde of verkeerd begrepen passages in het verslag. Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat de verzoeker volledig wordt geïnformeerd over de inhoud van het verslag, zo nodig met bijstand van een tolk. Daarna vragen de lidstaten de verzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren. De lidstaten hoeven de verzoeker niet te vragen de inhoud van het verslag goed te keuren wanneer het onderhoud overeenkomstig lid 2 is opgenomen en de opname als bewijs wordt toegelaten in procedures als bedoeld in hoofdstuk V. 4. Indien een verzoeker weigert de inhoud van het verslag goed te keuren, worden de redenen voor deze weigering in het dossier van de verzoeker opgenomen. De weigering van een verzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren, belet de beslissingsautoriteit niet om een beslissing over het verzoek te nemen. 5. Verzoekers kan de toegang tot het verslag, en in voorkomend geval, tot de opname niet worden ontzegd voordat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt. Artikel 18 Medische verslagen 1. De lidstaten staan een verzoeker toe zich medisch te laten onderzoeken om bij de beslissingsautoriteit een medisch attest te kunnen indienen ter staving van zijn verklaringen over vroegere vervolgingen of ernstige schade. De lidstaten mogen verlangen dat de verzoeker de resultaten van het medisch onderzoek aan de beslissingsautoriteit meedeelt binnen een redelijke termijn nadat hij over zijn rechten overeenkomstig dit artikel werd ingelicht. Het feit dat de verzoeker de resultaten van het medisch onderzoek niet binnen die termijn aan de beslissingsautoriteit meedeelt zonder goede redenen, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het verzoek om internationale bescherming te nemen. 2. Onverminderd lid 1 zorgt de beslissingsautoriteit ervoor dat, in gevallen waarin zij van oordeel is dat er redenen zijn om aan te nemen dat de verzoeker niet in staat is om een onderhoud te hebben en/of om accurate en samenhangende verklaringen af te leggen of zijn mogelijkheden daartoe beperkt zijn als gevolg van posttraumatische stressstoornis, vroegere vervolgingen of ernstige schade, een medisch onderzoek wordt uitgevoerd met de toestemming van de verzoeker. Het feit dat de verzoeker weigert een dergelijk medisch onderzoek te ondergaan, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het verzoek om internationale bescherming te nemen. 3. De lidstaten stellen regelingen vast om onpartijdige en gekwalificeerde medische expertise ter beschikking te stellen met het oog op de in lid 2 bedoelde medische onderzoeken. 4. De lidstaten stellen met het oog op de toepassing van dit artikel nadere bepalingen en regelingen vast voor de herkenning en documentatie van symptomen van foltering en andere ernstige vormen van fysiek, seksueel of psychisch geweld. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de personen die overeenkomstig deze richtlijn een onderhoud hebben met de verzoekers, een opleiding krijgen betreffende de herkenning van symptomen van foltering en van medische problemen die de bekwaamheid van de verzoeker om een onderhoud te hebben, negatief kunnen beïnvloeden. 6. De resultaten van de in de leden 1 en 2 bedoelde medische onderzoeken worden door de beslissingsautoriteit beoordeeld samen met de andere elementen van het verzoek. Artikel 19 Kosteloze juridische en procedurele informatie in procedures in eerste aanleg 1. De lidstaten zorgen ervoor dat verzoekers op verzoek kosteloos juridische en procedurele informatie krijgen in procedures in eerste aanleg, zoals bedoeld in hoofdstuk III. Dit omvat ten minste inlichtingen over de procedure die zijn toegesneden op de bijzondere omstandigheden van de verzoeker en, bij een negatieve beslissing, uitleg over de desbetreffende redenen in feite en in rechte. 2. Het verstrekken van kosteloze juridische en procedurele informatie is onderworpen aan de in artikel 21 vastgestelde voorwaarden. Artikel 20 Kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging in beroepsprocedures ê 2005/85/