COMVIISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
C0M(93) 226 def. 
Brussel,18 mei 1993 
MOGELIJKE ONTWIKKELINGEN IN HET BELEID 
INZAKE BRAAKLEGGING VAN AKKERLAND 
DISCUSSIENOTA VAN DE COMMISSIE 
MOGELIJKE ONTWIKKELINGEN IN HET BELEID 
INZAKE BRAAKLEGGING VAN AKKERLAND 
DISCUSSIENOTA VAN DE COMMISSIE 
I. INLEIDING 
1. De Commissie heeft aan de Raad een op artikel 7 van Verordening (EEG) 
nr. 1765/92 gebaseerd voorstel voorgelegd inzake het extra percentage braak te 
leggen grond bij toepassing van niet-roulerende braak (braaklegging zonder 
wisselbouw). De vorig jaar vastgestelde verordening voorzag reeds in een 
dergelijk voorstel, dat dan ook moet worden gezien als een onderdeel van de toen 
genomen besluiten. Het voorstel impliceert geen wijziging van de verordening, en 
het Parlement hoeft er niet over te worden geraadpleegd. 
2. Als echter eenmaal over de niet-roulerende braak een besluit is genomen, zal een 
aantal andere vraagstukken in verband met de braaklegging moeten worden 
aangepakt. In sommige gevallen zal het daarbij gaan om aspecten van de 
toepassing van de bestaande regeling, andere problemen zullen wellicht alleen 
kunnen worden opgelost door een wijziging van Verordening nr. 1765/92. Daarover 
zou het Parlement uiteraard wel opnieuw moeten worden geraadpleegd. 
3. Zowel de Lid-Staten als het bedrijfsleven hebben de braaklegging geaccepteerd 
als essentieel element van de produktiebeheersing, maar bij de praktische 
tenuitvoerlegging van deze regeling zijn talrijke vragen gerezen. Door de 
beroepsorganisaties en door de overheidsdiensten in de Lid-Staten is herhaalde 
malen aangedrongen op vereenvoudiging van de regeling en op meer flexibiliteit. 
In de vergadering van de Raad van Ministers van landbouw op 26 en 27 april II. 
heeft de Commissie verklaard dat zij zou nadenken over mogelijkheden om de 
regeling zodanig aan te passen dat zij flexibeler is voor de producenten en in 
ruimere mate tot de milieuverbetering bijdraagt, er daarbij evenwel zorg voor 
dragend dat de doeltreffendheid van de regeling uit een oogpunt van 
produktiebeheersing niet wordt geschaad en dat de kosten van de braaklegging 
niet toenemen. 
4. Alvorens zich uit te spreken over de vraag of het al dan niet opportuun is om al 
zo snel na de vaststelling van Verordening 1765/92 wijzigingen voor te stellen, 
wil de Commissie alle geïnteresseerden die hebben deelgenomen aan de discussie 
die is voorafgegaan aan de indiening van de gedetailleerde voorstellen over de 
hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in oktober 1991, de kans 
geven om te zeggen hoe zij de zaken zien. Deze nota moet het uitgangspunt zijn 
voor deze ruime discussie. 
Er is van uitgegaan dat de Raad het voorstel van de Commissie zal aanvaarden om 
bij vaste braak een vijf punten hoger braak I eggingspercentage op te leggen dan 
bij braak met wisselbouw. 
Mocht blijken dat dit vijf punten hogere braak I eggingspercentage uit een oogpunt 
van produktieberekening minder effect sorteert dan roulerende braak met een 
roulâtieperiode van zes jaar, dan moet de regeling opnieuw worden bezien. 
I I. ACHTERGROND 
5. De Gemeenschap heeft voor het eerst met een braaklegging geëxperimenteerd In het 
kader van de in 1988 ingevoerde vijfjarige braak I eggingsregeling, die bedoeld 
was als een structureel stabilisatiemechanisme. Toen werd gehoopt dat deze 
regeling een middel zou zijn om de graanproduktie te beperken, zodat de prijzen 
niet meer verder zouden hoeven te worden verlaagd in het kader van de 
stabilisatie van het aanbod. De regeling heeft ongetwijfeld enig effect 
gesorteerd, maar minder dan verhoopt. Voor een deel was dat toe te schrijven aan 
de beperkte respons, voor een deel aan het feit dat voor de braaklegging veel 
minderwaardige grond is ingebracht. 
6. Tijdens de discussie die aan de indiening van de hervormingsvoorstellen 
voorafging, zijn een aantal suggesties gedaan om het produktiebeheersingseffect 
van de braaklegging te vergroten. Een eerste belangrijke suggestie was dat de 
braaklegging op zichzelf efficiënter moest worden gemaakt; een tweede idee hield 
in dat bij de toepassing van andere middelen om de produktie terug te dringen, 
een onderscheid zou worden gemaakt tussen producenten die aan de braaklegging 
deelnemen en producenten die dat niet doen; een derde voorstel kwam erop neer 
dat de stimulans om aan de regeling deel te nemen moest worden vergroot. 
7. Met de voorstellen in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk 
landbouwbeleid heeft de Commissie op elk van deze drie suggesties ingespeeld : 
(1) in het kader van de hervorming is een braak I eggingsregeling voorgesteld 
waarbij wisselbouw wordt toegepast (roulerende braak), zodat aan het einde 
van een complete wissel bouwper iode (roulatie) alle of vrijwel alle grond van 
de producenten die aan de regeling deelnemen zal zijn braakgelegd, en 
zodoende de mogelijkheid om marginale grond braak te leggen, wordt beperkt. 
- 4 -
(2) Producenten die er de voorkeur aan geven niet aan de braak I eggingsregeling 
deel te nemen krijgen slechts voor een met 92 ton graan overeenkomende 
produktie compensatie voor de prijsverlagingen. 
(3) Producenten die een prijsverlagingscompensatie willen voor meer dan het 
equivalent van 92 ton graan, of die aanspraak willen maken op de specifieke 
steun voor maïs, oliehoudende zaden en eiwithoudende gewassen moeten aan de 
braak I egg i ngsregeIi ng dee I nemen. 
8. De Raad heeft deze voorstellen aangenomen, maar tijdens de onderhandelingen zijn 
er nog twee punten aan toegevoegd. Als alternatief voor het systeem met 
individuele basisarealen, waarbij elke producent slechts voor het in een 
referentieperiode bebouwde areaal aanspraak kan maken op compensatiebedragen in 
het kader van de akkerbouwregeling of compensaties voor braakgelegde grond, werd 
in de mogelijkheid voorzien om met een regionaal basisareaal te werken. Bij 
overschrijding van het regionaal basisareaal worden alle compensatiebedragen 
proportioneel gekort en moet het daaropvolgende jaar een bijkomende hoeveelheid 
grond worden braakgelegd zonder compensatie. Voorts werd in de mogelijkheid 
voorzien om niet-roulerende braak toe te passen, maar dan voor een door de Raad 
vast te stellen hoger percentage grond. 
9. In de geest van de hervorming van het GLB moet de braak I eggingsregeling worden 
gezien als een op vrijwillige basis toegepaste conjuncturele maatregel om het 
aanbod te beperken. In welke mate de producenten de braaklegging aanvaardbaar 
vinden, hangt af van de hoogte van de compensaties waarvoor de braaklegging de 
tegenprestatie vormt. Zowel voor de producenten als voor de publieke opinie en 
de overheidsdiensten in de Lid-Staten moeten echter ook andere factoren een rol 
spelen. 
De producenten hebben uiting gegeven aan hun twijfels over een maatregel waarbij 
grond een tijdlang niet voor zijn eigenlijke bestemming wordt gebruikt. Allemaal 
kunnen zij het ermee eens zijn dat de overproduktie in de landbouw aan banden 
moet worden gelegd, maar men kan gevoeglijk stellen dat iedere producent 
individueel gezien wel zal proberen het effect van de braaklegging op zijn eigen 
produktie zo gering mogelijk te houden. Daardoor ontstaat een belangenconflict 
tussen de producenten collectief gezien, voor wie het slagen van de regeling van 
vitaal belang is, willen zij ontkomen aan verdere restrictieve maatregelen, en 
de individuele producent, die graag een zo soepel mogelijke regeling ziet. Met 
dit belangenconflict moet rekening worden gehouden wanneer wordt nagedacht over 
middelen om de regeling flexibeler te maken en zodoende tot een optimale 
toepassing van de braaklegging te komen, met name uit een oogpunt van 
verbetering van het landelijk milieu. 
De pub I ieke opinie zal zich bewust worden van het effect van de braaklegging op 
het landschap, en zal, als tegenprestatie voor het in de regeling geïnvesteerde 
overheidsgeld, enig voordeel voor de samenleving, vooral op het gebied van 
milieu of natuurschoon, verlangen. 
De overheidsdiensten zullen moeten toezien op de toepassing van een 
braakleggingsregeling waaraan door een zeer groot aantal producenten wordt 
deelgenomen. Voor hen zouden de voorschriften waarvan zij de naleving moeten 
controleren het best zo eenvoudig mogelijk zijn. 
10. Bij het beoordelen van ideeën om de regeling te wijzigen, moet telkens worden 
nagegaan welke gevolgen eraan verbonden zullen zijn voor elk van deze soms 
strijdige belangen, en moet naar een evenwicht worden gestreefd. Daarbij mag 
echter nooit uit het oog worden verloren dat niet mag worden geraakt aan de 
doeltreffendheid van de regeling als middel om de produktie te beheersen. Het 
minimum-referentiepunt bij de beoordeling van de voorgestelde wijzigingen is de 
huidige regeling, waarbij : 
a) het door de Raad vastgestelde braak I eggingspercentage 15 % bedraagt. Dit 
percentage kan door de Raad in het licht van de-marktsituatie worden 
gewi jzigd. 
b) dienovereenkomstig de complete roulâtieperiode door de Commissie op zes jaar 
is vastgesteld, zodat 90 % van het in aanmerking komende akkerland van een 
bedrijf op enig moment in de regeling wordt ingebracht. 
c) de mogelijkheid om ook niet-roulerende braak toe te passen door de Raad in 
principe is geaccepteerd, onder de voorwaarde dat dan een hoger percentage 
grond wordt braakgelegd. Dit percentage moet door de Raad vóór 31 juli 1993 
worden vastgesteld. 
d) wanneer de som van de individuele arealen waarvoor compensatiebedragen 
worden aangevraagd het regionale basisareaal overschrijdt, een extra 
percentage grond uit produktie moet worden genomen, dat evenredig is aan de 
mate van overschrijding. 
- 6 -
IN. DISCUSSIEPUNTEN 
A. PUNTEN DIE BETREKKING HEBBEN OP DE NIET-ROULERENDE BRAAK 
11. Definitie van niet-roulerende braak en mogelijkheid van combinat ie met 
roulerende braak 
Onder niet-roulerende braak wordt verstaan het uit produktie nemen van een vast 
en duidelijk bepaald gedeelte van het akkerland voor een nog nader te bepalen 
minimumperiode, die echter niet korter mag zijn dan vijf jaar. Aan deze vorm 
van braaklegging zijn een aantal voordelen verbonden. 
12. Het systeem is eenvoudiger te beheren, zowel administratief gezien als uit 
controle-oogpunt, aangezien immers gedurende een bepaalde periode steeds 
dezelfde percelen braak blijven liggen. Bovendien kunnen voor percelen die 
gedurende een langere periode braak liggen, maatregelen worden getroffen die 
het milieu ten goede komen. Het is namelijk zeer goed denkbaar dat op percelen 
die gedurende een zekere periode niet worden bebouwd, werkzaamheden worden 
uitgevoerd om de wilde flora, de fauna en de jachtpopulatie te herstellen, 
rivieroever- en slootkantbeheer te verbeteren, enz. 
13. Als een producent kiest voor vaste (niet-roulerende) braak moet hij de uit 
produktie genomen oppervlakte elk jaar kunnen aanpassen, echter enkel en alleen 
in verband met een eventuele wijziging van de totale oppervlakte van zijn 
bedrijf of van het door de Raad vastgestelde jaarlijkse 
braak I eggingspercentage. 
14. Vaak is reeds de vraag gesteld of roulerende braak en vaste braak op hetzelfde 
bedrijf zouden kunnen worden gecombineerd. Een dergelijke combinatie is echter 
niet ideaal, noch qua doeltreffendheid noch uit een oogpunt van eenvoud van 
beheer. Daar staat tegenover dat de grotere flexibiliteit een voordeel betekent 
voor de boeren en dat de toepassing van vaste braak gunstig kan zijn voor het 
milieu. Als de bedoelde combinatie in dit opzicht aanvaardbaar blijkt te zijn, 
moet altijd nog worden bepaald welk braak I eggingspercentage dan moet worden 
toegepast. Dat percentage moet, gezien het geringere produktiebeheersingseffeet 
van een gecombineerd systeem, hoger zijn dan voor roulerende braak. Een aan de 
hand van een weging berekend percentage tussen dat voor roulerende en dat voor 
vaste braak zou de zaken extra ingewikkeld maken en ook de controles 
bemoei Ii jken. 
Mocht een combinatie van roulerende met niet-roulerende braak op hetzelfde 
bedrijf worden toegestaan, dan zou derhalve alleen het percentage voor de vaste 
braak mogen worden toegepast. 
- 7 -
15. Kan de keuze tussen roulerende en niet-roulerende braak niet worden overgelaten 
aan de Lid-Staten. in plaats van aan de individuele producent ? 
Het ligt voor de hand dat, als de bedrijven vrij kunnen kiezen tussen 
roulerende braak en niet-roulerende braak voor een hoger percentage, de 
producenten met het kwalitatief minst homogene areaal voor vaste braak zullen 
kiezen. Als die keuzemogelijkheid bestaat, zal het verschil in 
produktiebeheersingseffeet tussen roulerende en niet-roulerende braak dan ook 
groter zijn dan als er geen keuzevrijheid wordt gelaten. Voorts voeren sommige 
Lid-Staten aan dat niet-roulerende braak in bepaalde gevallen op ecologische 
gronden de voorkeur verdient boven roulerende braak, bijvoorbeeld omdat bij 
roulerende braak meer door het vorige gewas niet opgenomen nutriënten zullen 
uitspoelen, of omdat voor percelen die gedurende een vooraf bepaalde periode 
uit produktie worden genomen meer mi Iieubeheerseisen kunnen worden opgelegd. 
Om deze twee redenen is door sommigen voorgesteld de Lid-Staten te machtigen 
om, als zij dat willen, niet-roulerende braak op te leggen, in ruil voor een 
lager extra percentage ten opzichte van roulerende braak dan in Lid-Staten waar 
de producenten vrij mogen kiezen tussen de twee systemen. 
16. Het is evenwel duidelijk dat als de Lid-Staten vaste braak mogen opleggen, de 
individuele producenten in die Lid-Staat veel minder manoeuvreerruimte wordt 
gelaten dan in andere Lid-Staten, en zij derhalve zouden kunnen vinden dat zij 
gediscrimineerd worden. Andersom zouden producenten die zelf meer 
geïnteresseerd zijn in niet-roulerende braak zich tekortgedaan kunnen voelen 
als hun Lid-Staat roulerende braak toestaat en zij daardoor niet kunnen 
profiteren van het lagere extra percentage. 
17. Op grond van het vorenstaande, is de Commissie van oordeel dat de voordelen die 
verbonden zijn aan een systeem waarbij de Lid-Staten vaste braak mogen 
opleggen, niet opwegen tegen het algemene principe dat alle producenten een 
gelijke behandeling moeten krijgen, hetgeen inhoudt dat zij allemaal dezelfde 
keuze tussen roulerende en niet-roulerende braak moeten hebben. 
18. Niet-roulerende braak kan, zo wordt gedacht, meer nut voor de samenleving 
opleveren uit milieuoogpunt, maar een betere methode in dit opzicht zou erin 
bestaan een hogere braakcompensatie te bieden als aan bepaalde ecologisch 
gerichte eisen wordt voldaan. De Commissie is bereid een dergelijke extra 
- 8 -
compensatie voor te stellen als de financiële positie van de Gemeenschap 
daarvoor ruimte laat. 
B. OVERIGE PUNTEN 
19. Moet aan producenten die meer grond uit produktie nemen dan het 
minimumpercentage dat vereist is om voor compensatiebedragen in aanmerking te 
komen, voor die extra hoeveelheid de braak I eggingscomoensatie worden betaald ? 
Normaliter zullen de producenten niet meer grond uit produktie willen nemen dan 
vereist is. De compensatie die voor de braakgelegde grond zelf wordt betaald, 
is maar een deel van de stimulans om grond braak te leggen, en de meeste 
producenten zullen dan ook vinden dat braakgelegde grond minder oplevert dan 
bebouwde percelen. Het is echter niet uitgesloten dat sommige producenten grond 
hebben die aan de criteria voldoet om voor de akkerbouwregeling in aanmerking 
te komen, maar die, bij het aan het einde van de overgangsperiode verwachte 
prijspeil voor het gewas dat erop kan worden verbouwd, het bebouwen niet waard 
is. Het niet-opleggen van de verplichting om de grond te bebouwen is volledig 
in overeenstemming met de geest van een regeling met een ontkoppelde 
compensât ie. 
In verband met het gevaar dat in sommige streken hele bedrijven zullen worden 
opgegeven, en dat zelfs uitgestrekte oppervlakten grond onbeheerd zullen worden 
achtergelaten, is de Commissie van oordeel dat de Lid-Staten de mogelijkheid 
zouden moeten hebben om de braaklegging tot een bepaald maximum te beperken. 
20. Periode gedurende welke de grond in het kader van een regeling met roulerende 
braak uit produktie moet worden genomen 
Volgens de uitvoeringsbepalingen inzake de braaklegging met wisselbouw moeten 
de betrokken percelen voor zeven maanden uit produktie worden genomen, met dien 
verstande dat de Lid-Staten zelf de begin- en de einddatum van de 
braakleggingsperiode kunnen vaststellen. In de praktijk hebben de Lid-Staten 
gekozen voor een periode die half juli afloopt. Deze periode van zeven maanden 
en de bedoelde einddatum zijn gekozen om de producenten in staat te stellen 
bijtijds het gewas in te zaaien dat in het volgende jaar moet worden geoogst. 
Bepaalde gegevens wijzen er echter op dat sommige producenten van deze relatief 
vroege einddatum willen profiteren om een tussengewas te verbouwen, 
bijvoorbeeld groenten, en zij pas nadat dit gewas is geoogst, een ander 
akkerbouwgewas inzaaien. 
- 9 -
Dit is wel niet expliciet in strijd met de voorschriften, maar onverenigbaar 
met de bedoeling ervan, en de Commissie heeft klachten ontvangen van tuinders 
die, niet geheel ten onrechte, het als een vorm van concurrentievervalsing zien 
dat op hun markten producenten leveren wier produktiekosten voor een deel door 
de braak I eggingscompensatie worden gedekt. 
21. Als werd gekozen voor een systeem met niet-roulerende braak zou dit probleem 
zich niet meer voordoen. Voor het overige zijn er volgend jaar twee mogelijke 
oplossingen : ofwel kan de periode van effectieve braaklegging worden verlengd, 
ofwel kan het verbod worden opgelegd om op de braakgelegde percelen in 
hetzelfde kalenderjaar nog een gewas te verbouwen of nog bepaalde soorten 
gewassen te verbouwen. Tussen deze twee mogelijkheden zal moeten worden 
gekozen, maar het is van meet af aan duidelijk dat de eerste oplossing niet 
goed zou vallen bij de akkerbouwers, omdat hun keuze wat het in te zaaien 
volgende akkerbouwgewas betreft, erdoor zou worden beperkt, en dat de tweede 
oplossing bijkomende controleproblemen zou opleveren voor de overheidsdiensten 
in de Lid-Staten. 
22. Producenten die opteren voor roulerende braak met een roulâtieperiode van 
minder dan zes iaar 
Om diverse redenen kunnen producenten de voorkeur geven aan een roulatie van 
minder dan zes jaar. Het is mogelijk dat hun vruchtwisseling is afgestemd op 
een periode van minder dan zes jaar en dat zij de braaklegging daarin willen 
inschakelen in de plaats van hun minst produktieve gewas. Het is ook niet 
uitgesloten dat zij hun beste grond liever nooit willen braakleggen. Nog een 
andere mogelijkheid is dat zij een periode van zes jaar als planningstermijn te 
lang vinden. 
23. Toepassing van een roulâtieperiode van minder dan zes jaar zou de regeling 
ongetwijfeld uithollen, omdat de meest produktieve grond van de bedrijven dan 
definitief buiten de braaklegging zou worden gehouden. Mocht een dergelijke 
korte roulâtieperiode worden geaccepteerd, dan kan het volledige 
produktiebeheersingseffect van de regeling alleen behouden blijven bij 
toepassing van het braak I eggingspercentage dat voor de vaste braak geldt. 
Mocht het produktiebeheersingseffect van een dergelijke regeling met een 
kortere roulâtieperiode toch nog geringer zijn, dan zou ook dat systeem opnieuw 
moeten worden bezien. 
- 10 -
24. Kan worden geaccepteerd dat producenten die hun braak I eggingsverolichtino 
overdragen aan andere producenten, toch nog in aanmerking komen voor de 
compensatiebedragen voor de akkerbouw ? 
Voor de overdracht van de braak I eggingsverplichting zijn zeer restrictieve 
voorwaarden vastgelegd in artikel 7, lid 6, van Verordening 1765/92, die 
inhouden dat deze overdracht alleen kan worden geaccepteerd als nationale 
milieuvoorschriften tot gevolg hebben dat een producent die een deel van zijn 
akkerland braak legt, zijn dierlijke produktie moet verminderen. 
25. Tegelijk heeft de Commissie strikte regels vastgesteld om de kans te verkleinen 
dat producenten in vruchtbare gebieden, elders in hun land schrale grond 
opkopen of pachten om aan hun braak I eggingsverplichting te voldoen, hetgeen qua 
economisch effect gelijk staat met overdracht van de verplichting tot 
braaklegging. 
26. Er zijn twee belangrijke redenen om te aarzelen wat het toestaan van overdracht 
van de braakleggingsverplichting betreft. In de eerste plaats bestaat het 
gevaar dat het uithollingseffect bij overdracht groter zal zijn dan anders, 
omdat de verschillen in kwaliteit van de grond groter kunnen zijn en omdat in 
de regel de boeren die hun braakleggingsverplichting aan anderen overdragen 
waarschijnlijk dynamischer producenten zijn dan de boeren die de braaklegging 
overnemen. Verder zou er dan geen reden meer zijn om de strikte regels te 
handhaven die gelden voor pas aangekochte of nieuw gepachte grond en voor 
bedrijven met grond in meerdere gebieden met verschillende opbrengst, zodat het 
gevaar voor uitholling van de regeling nog verder zou toenemen. Voorts zouden 
grote delen van landbouwbedrijven of zelfs van hele gebieden op den duur alleen 
nog maar worden gebruikt om aan de braakleggingsverplichting van andere 
bedrijven te voldoen, hetgeen zou neerkomen op een vorm van desertificatie en 
onverenigbaar zou zijn met de plattelandsontwikkelingsdoelstelling van de 
hervorming van het landbouwbeleid. 
27. Toch zouden zich situaties kunnen voordoen waarin de overdracht van de 
braakleggingsverplichting uit een oogpunt van rationeel grondgebruik 
verantwoord kan zijn, en concentratie van de braaklegging in een aantal 
duidelijk afgebakende zones zou controle en inspectie kunnen vergemakkelijken. 
28. De Commissie is van oordeel dat, in verband met het reële gevaar dat, wanneer 
de mogelijkheid wordt geboden om de braakleggingsverplichting over te dragen, 
het rendement van de regeling veel sterker wordt uitgehold, bij het uitwerken 
van een systeem dat in een dergelijke mogelijkheid voorziet uiterst voorzichtig 
- 11 -
tewerk moet worden gegaan. Met het oog daarop zouden bij de Commissie 
programma's moeten worden ingediend die de absolute garantie bieden dat de 
algemene doelstellingen van de braaklegging niet in gevaar komen. Deze 
programma's zouden hoofdzakelijk moeten voorzien in zodanige restricties dat de 
braakleggingsverplichting alleen aan bedrijven in de onmiddellijke nabijheid 
kan worden overgedragen, op voorwaarde bovendien dat dan een extra percentage 
bovenop dat voor niet-roulerende braak wordt opgelegd. De enige uitzondering op 
de algemene regel dat de braakleggingsverplichting alleen aan nabijgelegen 
bedrijven mag worden overgedragen, zou zijn dat een Lid-Staat op goede gronden 
een specifiek gebied voor de overdracht voorschrijft met het oog op een 
bepaalde milieudoelstelling, en nauwkeurige gegevens kan verstrekken over de 
produktiviteit van de grond in dat gebied, zodat vooraf kan worden bepaald 
hoeveel effect de braaklegging minder zou gaan sorteren en dit verschil dan kan 
worden gecompenseerd. 
29. Moet grond waarvoor de 20-iarioe braaklegging in het kader van de begeleidende 
maatregelen wordt toegepast, worden meegerekend als uit produktie genomen 
akkerland, als die grond beantwoordt aan de definitie die geldt voor akkerland, 
m.a.w. voldoet aan de voorwaarden van artikel 9 van Verordening (EEG) 
nr. 1765/92 ? 
Dit punt is reeds aan de orde geweest tijdens de onderhandelingen naar 
aanleiding van de hervorming. Volgens de Commissie moet op deze vraag 
ontkennend worden geantwoord, en de besluiten van de Raad zijn daarmee in 
overeenstemming. De Commissie baseert zicht vooral op drie argumenten : 
a) Het hoofddoel van de twee regelingen is verschillend. De twintigjarige 
braaklegging is in de eerste plaats een milieugerichte maatregel, waarmee 
slechts zijdelings een produktiebeperkingseffect wordt beoogd. De 
braakleggingsregeling daarentegen is vooral een conjunctuurgebonden 
maatregel om de produktie af te stemmen op de marktsituatie, hoewel men er 
ook enig milieuvoordeel mee hoopt te behalen. Twee regelingen met een 
verschillend hoofddoel mogen niet door elkaar worden gehanteerd. 
b) De financiële stimulans om aan de regelingen deel te nemen is telkens 
gerelateerd aan het specifieke hoofddoel van elke regeling. 
c) Het is de bedoeling dat, voor zover dat mogelijk is, in de akkerbouwregeling 
grond van doorsnee-kwaliteit wordt braakgelegd. Het is echter 
onwaarschijnlijk dat de producenten een verbintenis zullen willen aangaan 
bouwland van doorsnee-kwaliteit 20 jaar lang braak te leggen. Dit argument 
moet worden gezien tegen de achtergrond van het besluit van de Raad, ir; 
- 12 -
laatste fase van de onderhandelingen, om niet-roulerende braaklegging in het 
kader van de akkerbouwregeling te accepteren, waarbij men dient te bedenken 
dat de Raad heeft erkend dat bij toepassing van een systeem van niet-
roulerende braak over het geheel genomen waarschijnlijk meer onproduktieve 
grond zal worden braakgelegd dan bij roulerende braak. Ook dan echter geldt 
nog dat er een verschil is tussen de verbintenis om grond voor vijf jaar aan 
de produktie te onttrekken en de verplichting om dat voor een hele generatie 
te doen. 
30. Tegen het standpunt van de Commissie is aangevoerd dat als grond die in de 
20-jarige braakregeling wordt ingebracht niet mag worden meegerekend als 
braakgelegd akkerland, de 20-jarige regeling ondanks de vrij hoge steun die 
ervoor geldt, niet attractief genoeg zal zijn, aangezien de boeren niet bereid 
zullen worden gevonden onder twee regelingen tegelijk grond braak te leggen. 
Daaraan wordt het argument ontleend dat de akkerbouwregeling de respons voor de 
20-jarige braak I eggingsregel ing zal beperken. 
31. Het valt niet te ontkennen dat, als een Lid-Staat opteert voor het systeem met 
een individueel basisareaal, de twee regelingen met elkaar in botsing kunnen 
komen. Bij toepassing van een individueel basisareaal moet de producent, wil 
hij aanspraak maken op compensatiebedragen voor akkerbouwland, een gedeelte van 
zijn basisareaal braakleggen, en misschien kan hij dat niet doen als hij al een 
deel van dat areaal voor 20 jaar uit produktie heeft genomen. Dit probleem (dat 
bij de huidige stand van zaken een louter theoretisch vraagstuk is aangezien 
geen enkele Lid-Staat het systeem met een individueel basisareaal toepast) zou 
gemakkelijk kunnen worden opgelost door het basisareaal van de producenten te 
verminderen met de volledige voor 20 jaar uit produktie genomen oppervlakte of 
een deel daarvan. Wanneer met een regionaal basisareaal wordt gewerkt, is een 
conflict tussen de twee systemen echter niet zo voor de hand liggend. Een 
producent zal hoe dan ook geen grond die in zijn akkerbouwplanning is 
opgenomen, inbrengen voor de 20-jarige braaklegging. De braaklegging voor 
akkerbouwland is juist bedoeld als een integrale component van de 
akkerbouwplanning. 
32. Als de Lid-Staten evenwel producenten die voor niet-roulerende braak kiezen, 
willen aanmoedigen mi I ieubeheersverplichtingen aan te gaan voor een langere 
termijn of hen daartoe willen dwingen, zou een geschiktere methode daarvoor 
zijn deze producenten te garanderen dat de compensatie voor de braaklegging in 
het kader van de akkerbouwregeling zal worden doorbetaald gedurende de hele 
periode waarvoor zij zich ertoe verbinden hun grond in die regeling te houden. 
- 13 -
IV. CONCLUSIE 
33. De bedoeling van deze nota was niet zozeer nauwkeurige voorstellen te 
formuleren, als wel een discussie op gang te brengen. Toch bevat dit document 
reeds de aanzet voor een benadering van de verschillende punten die aan de orde 
zijn gesteld, onder andere de aanbeveling dat tijdens de ruimere discussie die 
nu moet plaatsvinden de toetssteen voor elke voorgestelde oplossing de 
doeltreffendheid van de braak I eggingsregeling moet zijn. Als die 
doeltreffendheid eenmaal is gegarandeerd moet verder, afgezien van de voor de 
hand liggende noodzaak rekening te houden met de budgettaire beperkingen, 
vooral aandacht worden besteed aan factoren zoals vlotte administratie, 
aanvaardbaarheid voor de producenten en interesse voor milieu en 
landschapsschoon bij de publieke opinie. Deze uiteenlopende aandachtspunten 
zijn op het eerste gezicht wellicht niet geheel verenigbaar, maar noch de 
producenten, noch de overheidsdiensten, noch de publieke opinie zullen de 
braaklegging als een succes beschouwen als, ondanks alle moeite en al het geld 
die in de regeling zijn geïnvesteerd, het hoofddoel ervan, namelijk het 
oplossen van het probleem van de overproduktie, niet wordt bereikt. 

ISSN 0254-1513 
COM(93) 226 def. 
DOCUMENTEN 
NL 03 
Catalogusnummer : CB-CO-93-267-NL-C 
ISBN 92-77-56173-4 
Bureau voor officiële pùblffcaties der Europese QemeenscbajOpeii 
L-2985 Luxemburg