GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 36/1999

door de Raad vastgesteld op 29 juli 1999

met het oog op de aanneming van Richtlijn 1999/... /EG van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties

(1999/C 284/01)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95,

Gezien het voorstel van de Commissie(1),

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),

Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3),

Overwegende:

(1) dat het Europees Parlement in zijn resolutie over het geïntegreerd programma ten behoeve van het MKB en de ambachtelijke sector(4) bij de Commissie erop heeft aangedrongen voorstellen te doen om het vraagstuk van betalingsachterstand te regelen;

(2) dat de Commissie op 12 mei 1995 een aanbeveling over de betalingstermijnen bij handelstransacties(5) heeft vastgesteld;

(3) dat het Europees Parlement in zijn resolutie betreffende de aanbeveling van de Commissie over de betalingstermijnen bij handelstransacties(6) deze laatste in overweging heeft gegeven haar aanbeveling in een voorstel voor een richtlijn van de Raad om te zetten en dit zo spoedig mogelijk in te dienen;

(4) dat de Commissie op 4 juni 1997 een actieprogramma voor de interne markt heeft bekendgemaakt, waarin wordt onderstreept dat betalingsachterstand een steeds ernstiger wordende hinderpaal vormt voor het welslagen van de interne markt;

(5) dat de Commissie op 17 juli 1997 een mededeling met de titel "Verslag over betalingsachterstanden bij handelstransacties"(7) heeft bekendgemaakt, die een samenvatting biedt van de uitkomsten van een beoordeling van de uitwerking van de aanbeveling van de Commissie van 12 mei 1995;

(6) dat als gevolg van buitensporige betalingstermijnen en betalingsachterstand zware administratieve en financiële lasten drukken op het bedrijfsleven, met name op het midden- en kleinbedrijf; dat deze problemen bovendien een belangrijke oorzaak zijn van insolventie, die een bedreiging voor de overlevingskansen van ondernemingen vormt en talrijke arbeidsplaatsen verloren doen gaan;

(7) dat de verschillen tussen de betalingsvoorschriften en -praktijken in de lidstaten een hinderpaal vormen voor de goede werking van de interne markt;

(8) dat de handelstransacties tussen lidstaten hierdoor aanzienlijk worden beperkt; dat dit strijdig is met artikel 14 van het Verdrag, aangezien ondernemers overal op de interne markt onder zodanige omstandigheden zaken moeten kunnen doen dat grensoverschrijdende transacties geen grotere risico's meebrengen dan binnenlandse transacties; dat er, wanneer voor binnenlandse en grensoverschrijdende transacties wezenlijk verschillende regels van toepassing zijn, sprake is van concurrentievervalsing;

(9) dat de meest recente statistieken aantonen dat de situatie ten aanzien van betalingsachterstand sinds de goedkeuring van de aanbeveling van 12 mei 1995 in veel lidstaten in het gunstigste geval niet is verbeterd;

(10) dat de doelstelling van de bestrijding van betalingsachterstand binnen de interne markt niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt indien zij afzonderlijk handelen en derhalve beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt; dat deze richtlijn niet verder gaat dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken; dat deze richtlijn derhalve in haar geheel voldoet aan de vereisten van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel als vastgelegd in artikel 5 van het Verdrag;

(11) dat deze richtlijn enkel betrekking heeft op betalingen tot vergoeding van handelstransacties en niet strekt tot regulering van transacties met consumenten, interest betreffende andere betalingen zoals betalingen uit hoofde van de wetgeving inzake cheques en wissels of betalingen bij wijze van schadeloosstelling met inbegrip van betalingen uit hoofde van verzekeringspolissen;

(12) dat het feit dat de vrije beroepen onder deze richtlijn vallen, niet betekent dat de lidstaten deze beroepen als ondernemingen of handelaars moeten behandelen voor doeleinden buiten deze richtlijn;

(13) dat deze richtlijn alleen een definitie geeft van de term "executoriale titel" maar dat zij geen regulering inhoudt van de verschillende procedures van gedwongen executie van een dergelijke titel en de voorwaarden waaronder gedwongen executie van een dergelijke titel kan worden beëindigd of opgeschort;

(14) dat betalingsachterstand een vorm van contractbreuk is die door lage interest op achterstallige betalingen en/of door traag verlopende invorderingsprocedures in de meeste lidstaten voor de schuldenaren financieel aantrekkelijk is geworden; dat een ingrijpende verandering nodig is om deze tendens te keren en om ervoor te zorgen dat de gevolgen van betalingsachterstand ontmoedigend werken;

(15) dat er bepaalde categorieën van overeenkomsten kunnen bestaan waarvoor een langere betalingstermijn gecombineerd met een beperking van de contractvrijheid of een hogere interestvoet gerechtvaardigd kan zijn;

(16) dat deze richtlijn misbruik van contractvrijheid ten nadele van de schuldeiser dient te verbieden; dat deze richtlijn nationale bepalingen betreffende de wijze van sluiting van contracten of betreffende de regulering van de geldigheid van voor de schuldenaar onbillijke contractuele voorwaarden, onverlet laat;

(17) dat de gevolgen van betalingsachterstand slechts ontmoedigend kunnen werken indien zij vergezeld gaan van snelle, efficiënte en voor de schuldeiser niet dure invorderingsprocedures; dat deze procedures overeenkomstig het niet-discriminatiebeginsel van artikel 12 van het Verdrag open dienen te staan voor alle schuldeisers die gevestigd zijn in de Europese Gemeenschap;

(18) dat artikel 4 voorschrijft dat de invorderingsprocedure voor onbetwiste schulden binnen een korte termijn moet worden afgewikkeld overeenkomstig de nationale wetgeving, maar de lidstaten niet verplicht een specifieke procedure vast te stellen of hun bestaande procedures in een specifieke zin te wijzigen,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

Toepassingsgebied

Deze richtlijn is van toepassing op alle betalingen tot vergoeding van handelstransacties.

Artikel 2

Definities

In deze richtlijn wordt verstaan onder:

1. "handelstransacties": transacties tussen ondernemingen of tussen ondernemingen en overheidsinstanties die leiden tot het leveren van goederen of het verrichten van diensten tegen vergoeding; een onderneming is elke organisatie die handelt in het kader van haar zelfstandige economische of beroepsmatige activiteit, ook wanneer deze door slechts één persoon wordt uitgeoefend;

2. "betalingsachterstand": overschrijding van de contractuele of wettelijke betalingstermijn;

3. "executoriale titel" betekent elke beslissing, vonnis, arrest, beschikking of bevel tot betaling van een rechter of andere bevoegde autoriteit, met het oog op onmiddellijke dan wel gespreide betaling, waarbij de schuldeiser wordt gemachtigd zijn vordering op de schuldenaar te doen innen door middel van gedwongen executie; onder deze definitie valt ook een beslissing, vonnis, arrest, beschikking of bevel tot betaling, die voorlopig executoriaal is en dat blijft, zelfs als de schuldenaar ertegen in beroep gaat.

Artikel 3

Interest in geval van betalingsachterstand

1. De lidstaten zorgen ervoor dat:

a) interest overeenkomstig punt d) verschuldigd is met ingang van de dag volgend op de datum of het einde van de termijn voor betaling welke is vastgesteld in de overeenkomst;

b) indien er in de overeenkomst geen datum of termijn voor betaling is vastgesteld, automatisch zonder aanmaning interest verschuldigd is

i) 30 dagen na de ontvangst door de schuldenaar van de factuur of een gelijkwaardig verzoek tot betaling, of

ii) indien de datum van ontvangst van de factuur of het gelijkwaardig verzoek tot betaling niet vaststaat, 30 dagen na de ontvangst van de goederen of diensten, of

iii) indien de schuldenaar de factuur of het gelijkwaardig verzoek tot betaling eerder ontvangt dan de goederen of de diensten, 30 dagen na de ontvangst van de goederen of diensten, of

iv) indien de wet of de overeenkomst voorziet in een procedure voor aanvaarding of controle ter verificatie van de conformiteit van de goederen of de diensten met de overeenkomst en indien de schuldenaar de factuur of het gelijkwaardig verzoek tot betaling ontvangt vóór of op de datum waarop de aanvaarding of controle plaatsvindt, 30 dagen na de datum van die aanvaarding of controle;

c) de schuldeiser recht heeft op interest voor betalingsachterstand voorzover:

i) hij zijn contractuele en wettelijke verplichtingen heeft vervuld,

ii) hij het verschuldigde bedrag niet op tijd heeft ontvangen, tenzij de schuldenaar niet voor de vertraging verantwoordelijk is;

d) het niveau van de interest voor betalingsachterstand ("de wettelijke interestvoet") die door de schuldenaar moet worden betaald, de interestvoet is die bij de Europese Centrale Bank (ECB) op de eerste handelsdag van het betreffende halfjaar geldt voor de basisherfinancieringstransactie van de ECB door middel van vastrentende tenders met een looptijd van twee weken ("de referentie-interestvoet"), vermeerderd met ten minste 6 procentpunten (de "marge"), behoudens andersluidende bepalingen in het contract. Voor lidstaten die niet aan de derde fase van de Economische en Monetaire Unie deelnemen, is de referentie-interestvoet de door hun centrale bank vastgestelde equivalente interestvoet. Ook in dat geval is gedurende de eerstvolgende zes maanden de referentie-interestvoet van toepassing die bij de centrale bank geldt op de eerste handelsdag van het betrokken halfjaar.

2. Voor bepaalde in de nationale wetgeving te definiëren categorieën overeenkomsten kunnen de lidstaten de termijn waarna interest verschuldigd is, vaststellen tot een maximum van 60 dagen mits zij de partijen bij de overeenkomst ervan weerhouden deze termijn te overschrijden of een dwingende interestvoet vaststellen die aanmerkelijk hoger is dan de wettelijke interestvoet.

3. De lidstaten dragen er zorg voor dat bedingen over de datum voor betaling of de gevolgen van betalingsachterstand die niet in overeenstemming zijn met het bepaalde in lid 1 en in lid 2, ofwel niet afdwingbaar zijn ofwel aanleiding geven tot een vordering tot schadevergoeding indien zij, alle omstandigheden in aanmerking genomen, met inbegrip van goede handelspraktijken, een kennelijke onbillijkheid jegens de schuldeiser behelzen. Wanneer een dergelijk beding als kennelijk onbillijk wordt aangemerkt, zijn de wettelijke bepalingen van toepassing, tenzij de nationale rechter andere voorwaarden vaststelt die billijk zijn.

Artikel 4

Invorderingsprocedures voor onbetwiste schulden

1. De lidstaten zorgen ervoor dat, ongeacht het bedrag van de schuld, normaliter binnen een periode van 90 kalenderdagen na de instelling bij de rechter of een andere bevoegde autoriteit van de vordering of het verzoek van de schuldeiser, een executoriale titel kan worden verkregen wanneer de schuld of aspecten van de procedure niet worden betwist. De lidstaten kwijten zich van deze verplichting overeenkomstig hun respectieve nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen.

2. De respectieve nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen leggen dezelfde voorwaarden op aan alle schuldeisers die gevestigd zijn in de Europese Gemeenschap.

3. De in lid 1 bedoelde periode van 90 kalenderdagen omvat niet:

a) de termijnen voor betekening en kennisgeving,

b) de vertraging die te wijten is aan de schuldeiser, bijvoorbeeld als gevolg van het corrigeren van ongeldige verzoeken.

4. Dit artikel laat de bepalingen van het Verdrag van Brussel inzake de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken(8) onverlet.

Artikel 5

Omzetting

1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen vóór ...(9). Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

2. De lidstaten mogen bepalingen handhaven of in werking doen treden die gunstiger zijn voor de schuldeiser dan die welke noodzakelijk zijn om aan deze richtlijn te voldoen.

3. Bij de omzetting van deze richtlijn mogen de lidstaten uitsluiten:

a) schulden die het voorwerp zijn van een insolventieprocedure tegen de schuldenaar, en

b) overeenkomsten die gesloten zijn vóór ...(10).

4. De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de belangrijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

5. Ten minste gedurende de eerste drie jaar na ...(11) stelt de Commissie jaarlijks een onderzoek in naar onder meer de wettelijke interestvoet om de invloed op handelstransacties en de praktische werking van de wetgeving te evalueren. De bevindingen van dit onderzoek en van andere onderzoeken worden meegedeeld aan het Europees Parlement en aan de Raad.

Artikel 6

Inwerkingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 7

Adressaten

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

Gedaan te ...

Voor het Europees Parlement

De Voorzitter

Voor de Raad

De Voorzitter

(1) PB C 168 van 3.6.1998, blz. 13, en PB C 374 van 3.12.1998, blz. 4.

(2) PB C 407 van 28.12.1998, blz. 50.

(3) Advies van het Europees Parlement van 17 september 1998 (PB C 313 van 12.10.1998, blz. 142), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 29 juli 1999 en besluit van het Europees Parlement van ... (nog niet verschenen in het Publicatieblad).

(4) PB C 323 van 21.11.1994, blz. 19.

(5) PB L 127 van 10.6.1995, blz. 19.

(6) PB C 211 van 22.7.1996, blz. 43.

(7) PB C 216 van 17.7.1997, blz. 10.

(8) Geconsolideerde versie (zie PB C 27 van 26.1.1998, blz. 3).

(9) 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.

(10) 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.

(11) 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.

MOTIVERING VAN DE RAAD

I. INLEIDING

1. Op 24 april 1998 heeft de Commissie een voorstel ingediend voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende bestrijding van betalingsachterstanden bij handelstransacties.

Dat voorstel was gebaseerd op artikel 100 A van het Verdrag (en is nu gebaseerd op artikel 95 van het Verdrag) en de medebeslissingsprocedure is van toepassing (gekwalificeerde meerderheid vereist).

2. Het Europees Parlement heeft in eerste lezing advies uitgebracht op 17 september 1998.

De Commissie heeft vervolgens een gewijzigd voorstel ingediend.

3. De Raad heeft op 29 juli 1999 zijn gemeenschappelijk standpunt vastgesteld overeenkomstig artikel 251, lid 2, tweede alinea.

II. DOEL

Doel van de nieuwe richtlijn is onder meer betalingsachterstanden te bestrijden, door de interest die na het verstrijken van de betalingstermijn verschuldigd is te harmoniseren. De richtlijn bepaalt voorts dat de invorderingsprocedure voor onbetwiste schulden snel voltooid moet zijn overeenkomstig de nationale wetgeving, maar verplicht de lidstaten er niet toe een specifieke procedure vast te stellen of hun bestaande juridische procedures in specifieke zin te wijzigen. Het spreekt vanzelf dat deze richtlijn het beginsel van de contractuele vrijheid volledig respecteert.

III. OPMERKINGEN

A. ALGEMENE OPMERKINGEN

De Raad heeft getracht de positie van de schuldeiser te verbeteren op de drie gebieden waar de behoefte aan geharmoniseerde regels het grootst is. Het betreft de termijn na het verstrijken waarvan interest verschuldigd is, het niveau van de op betalingsachterstanden verschuldigde interest en de noodzaak invorderingsprocedures voor onbetwiste schulden binnen 90 dagen af te ronden. Voor de andere onder het Commissievoorstel vallende gebieden was de Raad niet overtuigd van de noodzaak of zelfs de mogelijkheid van harmonisatie. Het betreft het voorbehoud van eigendomsrecht (artikel 4 van het gewijzigde Commissievoorstel), een speciale procedure voor schulden tot 20000[nbsp ]EUR (artikel 6 van het gewijzigde Commissievoorstel) en bijzondere regels voor de overheidssector (artikelen 7 en 8 van het gewijzigde Commissievoorstel).

Wat betreft de door het Europees Parlement voorgestelde en door de Commissie in haar gewijzigde voorstel niet overgenomen amendementen(1) (amendementen nrs. 5, 6, 17, 23, 25, 27, 29, 33, 34), heeft ook de Raad, om de hierboven vermelde redenen besloten deze amendementen niet over te nemen.

De Raad heeft zich bij de behandeling van het gewijzigde voorstel vooral beziggehouden met de door de Commissie overgenomen amendementen van het Europees Parlement.

Deel B van dit document bevat de uitvoerige weergave van de besprekingen in de Raad (opmerkingen bij de artikelen).

B. OPMERKINGEN BIJ DE ARTIKELEN

De tekstverwijzingen in de volgende punten hebben betrekking op het gewijzigde Commissievoorstel.

i) Artikel 1

(Toepassingsgebied)

Artikel 1 blijft nagenoeg ongewijzigd. De Raad heeft alleen verduidelijkt dat het uitsluitend gaat om betalingen tot vergoeding van handelstransacties.

ii) Artikel 2

(Definities)

Amendementen nrs. 9, 10, 11 en 13

Artikel 2 bevat nu definities van "handelstransacties", "betalingsachterstand" en "executoriale titel". De eerste twee definities zijn nu wat bondiger, maar inhoudelijk nauwelijks gewijzigd. De definitie van "executoriale" titel kwam niet voor in het gewijzigde Commissievoorstel. De Raad heeft deze definitie toegevoegd om het toepassingsgebied van artikel 5 te verduidelijken. De definities van "voorbehoud van eigendomsrecht", "overheid" en "overheidsopdrachten" zijn overbodig geworden. Deze definities waren nodig voor de toepassing van de artikelen 4, 7 en 8 van het gewijzigde Commissievoorstel, die voor de Raad onaanvaardbaar waren en geschrapt zijn. Amendement nr. 9 van het Europees Parlement is voor een deel terug te vinden in de definitie die de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt heeft overgenomen. De amendementen nrs. 10, 11 en 13 konden echter niet worden overgenomen.

iii) Artikel 3

(Interest in geval van betalingsachterstand)

Amendementen nrs. 14, 15 en 17

De Raad kon akkoord gaan met de belangrijkste, hierna genoemde punten van artikel 3 van het gewijzigde Commissievoorstel. Interest is verschuldigd zonder dat na het verstrijken van een bepaalde termijn een aanmaning behoeft te worden gestuurd. Het niveau van de interest is bepaald onder verwijzing naar een wettelijke rente en een marge. De partijen bij het contract moeten andere betalingstermijnen en rentevoeten kunnen vaststellen indien zij van oordeel zijn dat zulks dienstiger is voor hun contractuele betrekkingen.

De Raad kon zich niet aansluiten bij de voorgestelde termijn en bij bepaalde details van de voorgestelde bepaling. Na een uitvoerige bespreking kwam de Raad overeen dat een termijn van 30 dagen na de ontvangst van een factuur of een gelijkwaardig verzoek tot betaling, redelijk zou zijn. De Raad deelde de bezorgdheid van de Commissie en het Europees Parlement omtrent mogelijk misbruik van de contractuele vrijheid ten aanzien van de betalingstermijn. De Raad was van oordeel dat het anti-misbruikmechanisme van het gewijzigde Commissievoorstel vereenvoudigd kon worden en zodoende doeltreffender kon worden gemaakt. Contractuele bepalingen die kennelijk onbillijk zijn jegens de schuldeiser, zullen niet uitvoerbaar zijn of geen aanleiding geven tot schadevergoeding, tenzij de nationale rechter andere, billijke, voorwaarden vaststelt.

De Raad besloot rekening te houden met specifieke situaties in bepaalde lidstaten. In die situaties werkt de 30-dagenregel in combinatie met de vrijheid van de partijen om andere clausules vast te stellen in hun specifieke overeenkomst, niet altijd op een bevredigende wijze. Er doen zich gevallen voor waarin één van de partijen zo dominant is dat de andere partij de facto niet in staat is om over een evenwichtig contract te onderhandelen. In andere gevallen ontbreekt het een partij misschien aan de professionele knowhow om haar contractuele vrijheid op de juiste manier te gebruiken. Daarom heeft de Raad een regel ingevoegd waarbij de lidstaten de termijn waarna interest verschuldigd is, tot maximaal 60 dagen kunnen verlengen wanneer de betrokken lidstaten in hun nationale wetgeving hetzij de contractuele vrijheid beperken en de partijen bij het contract niet toestaan de termijn van 60 dagen nogmaals te verlengen, hetzij in plaats daarvan een aanzienlijk hogere rentevoet vaststellen.

In laatste instantie kon de Raad niet akkoord gaan met artikel 3, lid 1, onder j), van het gewijzigde Commissievoorstel. Deze bepaling zou de lidstaten verplichten de schuldeisers de mogelijkheid te bieden om afgezien van interest ook schadeloosstelling voor alle andere door de betalingsachterstand geleden schade te eisen. Slechts een paar lidstaten waren bereid om de Commissie daarin te volgen. Verscheidene lidstaten verzochten daarentegen om het opnemen van een eenvoudiger bepaling die de lidstaten verplicht er zorg voor te dragen dat schuldeisers aanspraak kunnen maken op een redelijke vergoeding voor incassokosten. Volgens deze lidstaten plaatst het in artikel 3, lid 1, onder d), van het gemeenschappelijk standpunt bepaalde rentepercentage de schuldeiser in een onvoldoende sterke positie en moet een nieuw punt e) worden ingevoegd dat uitsluitend betrekking heeft op incassokosten. Andere lidstaten waren het hiermee niet eens en kantten zich tegen een bepaling in die zin omdat elke tekst die over schadevergoeding gaat, verscheidene juridische onzekerheden in de richtlijn zou introduceren.

Gezien het bovenstaande konden de amendementen nrs. 14, 15 en 17 van het Europees Parlement niet worden overgenomen.

Bij wijze van politieke compromisoplossing besloot de Raad geen schadeloosstellingsclausule op te nemen, maar de marge op een aanzienlijk hoger niveau vast te stellen. In de eerdere besprekingen liepen de opvattingen van de lidstaten uiteen van een marge van 2 procentpunten tot een marge van 8 procentpunten. De Raad werd het tenslotte eens over een marge van 6 procentpunten.

Bij wijze van compromis ging de Commissie akkoord met deze amendementen en aanpassingen.

iv) Artikel 4 (geschrapt)

(Voorbehoud van eigendomsrecht)

Amendementen nrs. 18, 19 en 21

De Raad kon artikel 4 van het gewijzigde Commissievoorstel betreffende het voorbehoud van eigendomsrecht niet accepteren. De lidstaten betwijfelden sterk of deze bepaling de betalingen werkelijk zou bespoedigen. Naar hun oordeel is het voorbehoud van eigendomsrecht veeleer een instrument om de schuldeiser te beschermen tegen de aan insolventie van de schuldenaar verbonden risico's. Zij waren er ook beducht voor dat het opnemen van bepalingen betreffende het voorbehoud van eigendomsrecht, in het bijzonder een uitgebreide bepaling, gevolgen zou hebben voor hun nationale eigendoms- en insolventiewetgeving, die door de richtlijn onverlet moet worden gelaten. De Commissie legde zich er uiteindelijk bij neer dat er helemaal geen meerderheid is om dit artikel in de richtlijn te handhaven. Het artikel werd dan ook geschrapt uit de tekst van het gemeenschappelijk standpunt. De amendementen nrs. 18, 19 en 21 van het Europees Parlement zijn derhalve niet van toepassing.

v) Artikel 5

(Invorderingsprocedures voor onbetwiste schulden)

De Raad had het heel moeilijk met de tekst van artikel 5, vooral met de oorspronkelijke formulering daarvan in het gewijzigde Commissievoorstel. De Juridische dienst van de Raad heeft dit artikel bestudeerd en was van oordeel dat een en ander niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap valt. Toch bleef de Raad de mening toegedaan dat deze bepaling van essentieel belang is voor de richtlijn en dus niet mag worden geschrapt. De formulering werd derhalve, om rekening te houden met het advies van de Juridische dienst van de Raad, aangepast in die zin dat de lidstaten niet verplicht zijn om in hun intern burgerlijk procesrecht een nieuwe specifieke procedure voor invordering van onbetwiste schulden te introduceren of om hun bestaande wettelijke procedures op een specifieke manier te wijzigen. Zij behoeven er alleen maar voor te zorgen dat een executoriale titel voor dergelijke schulden normaliter binnen 90 dagen kan worden verkregen.

Opgemerkt zij dat het Europees Parlement voor dit artikel geen amendementen heeft voorgesteld.

vi) Artikel 6 (geschrapt)

(Vereenvoudigde procedure voor betwiste schulden tot maximaal 20000 EUR)

Amendementen nrs. 22 en 23

De Raad kon artikel 6 van het gewijzigde Commissievoorstel niet aanvaarden. Dit artikel zou de lidstaten ertoe verplicht hebben in hun nationaal burgerlijk procesrecht een nieuwe procedure op te nemen. Volgens de Juridische dienst van de Raad valt dit buiten de wettelijke bevoegdheden van de Gemeenschap. De lidstaten plaatsten eveneens vraagtekens bij de noodzaak van een dergelijke nieuwe procedure en meenden dat een bepaling die betrekking heeft op invorderingsprocedures voor betwiste schulden, niet thuishoort in een richtlijn die alleen over betalingsachterstanden gaat. Ook de structuur die voor een dergelijke procedure wordt beoogd, werd als onduidelijk beschouwd. Derhalve kreeg de bepaling geen steun in de Raad. Het artikel werd dan ook uit het gemeenschappelijk standpunt geschrapt. De amendementen nrs. 22 en 23 van het Europees Parlement zijn dus niet van toepassing.

vii) Artikelen 7 en 8 (geschrapt)

(Bijzondere bepaling voor overheidsopdrachten)

Amendementen nrs. 24, 25, 26, 27, 28 en 33

De artikelen 7 en 8 van het gewijzigde Commissievoorstel bevatten bijzondere regels voor overheidsopdrachten. De Raad is er vast van overtuigd dat niets dergelijke regels rechtvaardigt en dat de algemene voorschriften zowel voor de particuliere als voor de openbare sector moeten gelden. De Raad wees er ook op, dat de grenzen tussen de particuliere en de openbare handelstransacties vervaagd zijn omdat steeds meer bedrijven geprivatiseerd zijn. Tenslotte zag de Raad geen bevredigende oplossing voor het vraagstuk van de onderaannemers. De bijzondere regels moeten - overeenkomstig het oorspronkelijke voorstel - uitsluitend van toepassing zijn op directe aannemers van overheidsopdrachten. De aannemers zelf zijn niet verplicht dezelfde voorwaarden aan te bieden aan hun onderaannemers. In artikel 7 van haar gewijzigde voorstel had de Commissie een dergelijke verplichting opgenomen, hetgeen ertoe zou hebben geleid dat een zeer groot deel van de particuliere sector zou komen te vallen onder de bijzondere regels voor overheidsopdrachten. De Raad achtte het veel eenvoudiger en overtuigender om de algemene regels te verbeteren en af te zien van bijzondere regels voor openbare sectoren. Toch zij erop gewezen dat in artikel 3 van deze richtlijn een anti-misbruikclausule werd opgenomen. De Commissie ging hiermee uiteindelijk akkoord. Gezien het bovenstaande, werden deze twee artikelen uit het gemeenschappelijk standpunt geschrapt.

De amendementen nrs. 24, 25, 26, 27, 28 en 33 van het Europees Parlement zijn derhalve niet van toepassing.

viii) Artikel 9 (geschrapt)

(Comité)

Amendementen nrs. 29 en 34

Artikel 9 van het gewijzigde Commissievoorstel voorzag in een comitéprocedure die het de Commissie mogelijk zou hebben gemaakt de rentevoet en het maximumbedrag voor toepassing van de vereenvoudigde procedure voor betwiste schulden te verhogen. Aangezien deze laatste procedure geen steun kreeg in de Raad, is de comitéprocedure overbodig geworden. Wat de rentevoet betreft, besloot de Raad dat, gezien het belang van deze kwestie, de normale wetgevingsprocedure moet gelden voor eventuele wijzigingen van de rentevoet. Derhalve werd dit artikel uit het gemeenschappelijk standpunt geschrapt. De amendementen nrs. 29 en 34 van het Europees Parlement zijn dan ook niet van toepassing.

ix) Artikel 10

(Omzetting)

Amendement nr. 31

De Raad stemde in met een langere omzettingstermijn. Voorts ging hij akkoord met twee uitzonderingen ten behoeve van de lidstaten. In de eerste plaats mogen de lidstaten bijzondere bepalingen handhaven voor betalingen in geval van insolventie van de schuldenaar. In de tweede plaats mogen de lidstaten overeenkomsten die zijn gesloten vóór het verstrijken van de overgangsperiode, uitsluiten van hun met het oog op omzetting van de richtlijn aangenomen wetgeving.

Er zij opgemerkt dat amendement nr. 31 van het Europees Parlement volledig in aanmerking is genomen in het nieuwe artikel 5, lid 2 (het vroegere artikel 10, lid 2).

(1) Doc. 12571/98.