28. 7. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 189/1 
II 
(Voorbereidende besluiten) 
ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het „Voorstel voor een richtlijn van de 
Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen 
van de Lid-Staten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke 
stoffen" (^ 
(86/C 189/01) 
De Raad van de Europese Gemeenschappen heeft op 16 september 1985 besloten, overeenkomstig 
artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap het 
Economisch en Sociaal Comité om advies te vragen inzake voornoemd voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumptie, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 maart 1986 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Romoli. 
Tijdens de 326e Zitting (vergadering van 23 april 1986) heeft het Comité het volgende advies 
uitgebracht, dat met algemene stemmen (bij 1 onthouding) is goedgekeurd: 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité stemt in met de gedachte achter het 
richtlijnvoorstel, dat door de Commissie is opgesteld op 
uitdrukkelijk verzoek van de Raad, die ook voor sectoren 
die niet onder de bestaande richtlijnen vallen een regeling 
wenst te treffen. 
1.2. Deze ontwerp-richtlijn staat op één lijn met de 
opvatting van het Europese Parlement en komt ook overeen 
met de zienswijze die het Economisch en Sociaal Comité in 
zijn advies over de ontwerp-richtlijn „vernissen" van 
27 november 1975 (2) naar voren had gebracht. 
1.3. Het Comité ziet dus in dat het noodzakelijk is de 
indeling, etikettering en verpakking van alle gevaarlijke 
preparaten die op de communautaire markt worden 
gebracht, te harmoniseren in het kader van de maatregelen 
die worden genomen om de technische belemmeringen van 
het handelsverkeer op te heffen. Het Comité voelt ook voor 
aanvulling en harmonisatie van het wettelijk kader 
waarmee in 1967 een begin is gemaakt toen Richtlijn 67/ 
548/EEG (3) inzake gevaarlijke stoffen werd uitgevaardigd, 
en dat geleidelijk is uitgebreid met richtlijnen inzake 
oplosmiddelen (73/173/EEG) (4), vernissen en aanver­
wante produkten (77/728/EEG) (5) en bestrijdingsmidde­
len (78/63l/EEG) (6). Al deze richtlijnen zijn verscheidene 
malen bijgewerkt en gewijzigd. 
1.4. Het Comité merkt op dat men er met het oog op de 
gewenste harmonisatie en standaardisering stellig goed aan 
doet een enkele algemene richtlijn op te stellen, hoewel voor 
0) PB nr. C 211 van 22. 8. 1985, blz. 3. 
(2) PB nr. C 35 van 16. 2. 1976. 
(3) PB nr. L 196 van 16. 8. 1967, blz. 1. 
(4) PB nr. L 189 van 11. 7. 1973, blz. 7. 
(5) PB nr. L 303 van 28. 11. 1977, blz. 23. 
(6) PB nr. L 206 van 29. 7. 1978, blz. 13. bepaalde soorten stoffen hetzelfde resultaat wellicht via 
wijziging en aanvulling van de bestaande richtlijnen had 
kunnen worden bereikt. 
1.5. Het Comité erkent ook dat het Commissievoorstel 
bedoeld is om mogelijke verschillen in de basiscriteria te 
corrigeren, het toepassingsgebied te vergroten door 
bepaalde groepen preparaten waarop tot dusverre geen 
regeling van toepassing was aan de lijst toe te voegen, en 
aldus de communautaire bepalingen op dit gebied tot een 
hechter geheel te maken. Deze samenhang is vooral 
noodzakelijk daar Richtlijn 67/548/EEG inzake gevaarlijke 
stoffen, waarvan alle verdere preparatenrichtlijnen zijn 
afgeleid, een aantal leemtes vertoont, vooral met betrek­
king tot de vaststelling van de criteria voor de indeling en 
etikettering van bestaande stoffen, waarvoor feitelijk de 
producent zelf verantwoordelijk is. 
1.6. Het Comité Afdeling merkt op dat het hier om een 
zeer groot probleem gaat: de Commissie heeft tot nog toe 
circa 1 200 gevaarlijke stoffen in categorieën ingedeeld, 
terwijl er op de EEG-lijst 95 000 voorkomen; daarbij 
wordt het aantal in de handel gebrachte, hiervan afgeleide 
preparaten op zo'n 500 000 geschat. 
1.7. Het Comité vestigt daarom de aandacht op de 
noodzaak, geschikte termijnen en uitvoeringsmodaliteiten 
voor de overgang van de bestaande regelingen naar de 
eenheidsregeling vast te stellen; aldus zouden de betrokken 
sectoren en vooral die welke de vigerende regelingen reeds 
in acht nemen, de gelegenheid krijgen, de nodige wijzigin­
gen in hun verpakkings- en etiketteringsprocédés aan te 
brengen. 
1.8. Volgens het Comité moet hoe dan ook vermeden 
worden dat de wijzigingen in de bestaande voorschriften 
inzake indeling, verpakking en etikettering tot gevolg 
hebben dat deze preparaten nu minder veilig voor 
Nr. C 189/2 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 7. 86 
werknemer en consument zouden worden en dat dezen 
minder informatie hierover ontvangen. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 1 (toepassingsgebied) 
2.1.1. Het Comité sluit zich aan bij het voorstel van de 
Commissie bepaalde groepen stoffen (zoals geneesmidde­
len, radioactieve stoffen en kosmetische produkten) van het 
toepassingsgebied uit te zonderen mits zij onder specifieke 
communautaire of internationale voorschriften vallen die 
werknemer en consument een adequate bescherming 
bieden. 
2.1.2. Volgens het Comité kan overigens hetzelfde 
worden gezegd van andere sectoren (b.v. aan homologatie 
onderworpen landbouwbestrijdingsmiddelen en aroma's 
voor levensmiddelen). Deze zouden ook buiten de wer­
kingssfeer van de voorgestelde richtlijn kunnen vallen. Om 
te bereiken dat de communautaire regelgeving een 
samenhangend en uniform geheel blijft, stelt het Comité de 
Commissie voor, na te gaan of de voor de verschillende 
sectoren geldende voorschriften in de onderhavige richtlijn 
kunnen worden geïntegreerd en tegelijkertijd hun specifie­
ke karakter kunnen behouden. 
2.2. Artikel 3 (criteria voor de beoordeling van de 
gevaarlijkheid van preparaten) 
2.2.1. Het Comité merkt op dat de Commissie technisch 
en wetenschappelijk gezien correct te werk gaat door met 
name voor iedere stof met 12 giftigheidsparameters te 
werken, welke na evaluatie van wetenschappelijke resulta­
ten moeten worden vastgesteld. 
2.2.2. Het Comité vreest evenwel dat deze werkwijze 
zeer ingewikkeld is en het gevaar inhoudt dat de richtlijn 
niet correct kan worden uitgevoerd, met alle gevolgen van 
dien voor de voorlichting van werknemers en consumenten 
en hun veiligheid. 
2.2.3. Het ligt namelijk voor de hand dat de mengbedrij-
ven voor preparaten, die voornamelijk in de MKB-sfeer 
moeten worden gezocht, als gevolg van hun beperkte 
technische mogelijkheden en vakkennis moeilijkheden 
zullen ondervinden bij het opvolgen van de voorschriften 
van de richtlijn en hierbij in een situatie van onzekerheid 
terechtkomen, omdat zij immers verplicht zijn de door de 
producenten van de stoffen verstrekte gegevens weten­
schappelijk na te trekken. 
2.2.4. Daarom is het volgens het Comité gewenst aan 
het doel van de richtlijn te herinneren, namelijk bescher­
ming van werknemers en consumenten door middel van 
adequate, uitvoerige en ondubbelzinnige voorlichting over 
de aan het gebruik van deze preparaten verbonden gevaren. 
2.2.5. Volgens het Comité kan dit hoofddoel ook langs 
een eenvoudiger weg worden bereikt. Daarom verzoekt het 
Comité de Commissie nog eens na te gaan of het voorgestelde systeem niet kan worden vereenvoudigd op 
het punt van het aantal parameters en de wijze waarop deze 
worden gedefinieerd. Het zal evenwel duidelijk zijn dat 
deze vereenvoudiging beslist niet ten koste mag gaan van de 
door de communautaire regeling vereiste veiligheidsgraad. 
De zogenaamde vereenvoudigde methodes mogen dan ook 
niet worden gebruikt in geval de juiste toxicologische 
gegevens ter beschikking staan, die sowieso bekend moeten 
worden gemaakt met het oog op de noodzakelijke 
harmonisatie. 
2.2.6. Bovendien adviseert het Comité meer duidelijk­
heid te verschaffen met betrekking tot de vraag wie 
verantwoordelijk is, in het bijzonder waar het de relatie 
tussen enerzijds de producent, importeur en tussenhande­
laar van „stoffen" en anderzijds de producent, importeur en 
tussenhandelaar van „preparaten" betreft, alsmede met 
betrekking tot de verantwoordelijkheid die dezen ten 
aanzien van de eindverbruikers hebben. 
2.3. Artikel 4 (aan de autoriteiten te verstrekken 
gegevens) 
2.3.1. Het verontrust het Comité dat het werk in 
verband met het harmoniseren van de indeling van de in 
bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG op te nemen stoffen zo 
traag vordert. Het Comité vreest verder voor adminis­
tratieve problemen wanneer de gegevens betreffende de 
gevaarlijkheid van de stoffen waaruit de preparaten zijn 
samengesteld aan de nationale autoriteiten en vervolgens 
aan de Commissie moeten worden voorgelegd; het gaat 
hier immers om zeer grote hoeveelheden informatie, die 
zowel op nationaal als op communautair niveau kritisch 
moeten worden geëvalueerd. 
2.4. Artikel 7 (verpakking en etikettering van bepaalde 
preparaten) 
2.4.1. Het Comité erkent dat etikettering een eerste 
middel is om de gebruiker onmiddellijk de nodige 
informatie te verschaffen, maar acht het toch zeer 
noodzakelijk zo spoedig mogelijk een voorlichtings­
campagne te organiseren om vooral kinderen en particulie­
ren te leren hoe zij veilig met deze produkten kunnen 
omgaan. 
2.4.2. Wat de bijzondere veiligheidsvoorschriften voor 
bepaalde aan het publiek te verkopen gevaarlijke prepara­
ten betreft, erkent het Comité dat het nodig is het werk op 
het vlak van veiligheidssluitingen die kleine kinderen en 
blinden beter beschermen, te bespoedigen. 
2.5. Artikel 8 (vermelding van de bestanddelen op het 
etiket) 
2.5.1. Het Comité stelt vast dat het richtlijnvoorstel, wat 
de aanduiding van de bestanddelen op het etiket betreft, in 
grote lijnen op de geldende bepalingen voor oplosmiddelen, 
vernissen en bestrijdingsmiddelen is gebaseerd. Het Comité 
wil nog benadrukken dat het er vooral om gaat werknemer 
en consument duidelijk te informeren over de aan het 
gebruik van de preparaten in kwestie verbonden gevaren, 
alsmede over de te nemen voorzorgen om mogelijke 
nadelige gevolgen te voorkomen. Er wordt getracht, dit 
doel te bereiken door gebruik te maken van symbolen, 
28. 7. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 189/3 
waarschuwingen en veiligheidsaanbevelingen waarin de 
vigerende richtlijnen voorzien. Met de aanduiding van de 
chemische benamingen van de bestanddelen kan nog extra 
informatie worden verschaft, maar wel doet er zich hier een 
probleem voor in verband met de bescherming van de 
industriële eigendom. De fabrikant zou namelijk worden 
verplicht de chemische samenstelling van zijn produkten 
prijs te geven, waardoor zijn concurrenten in de Gemeen­
schap en in derde landen al te gemakkelijk van jaren 
moeizame en kostbare research profijt zouden kunnen 
trekken. 
2.5.2. Daarom zou een fabrikant die kan aantonen dat 
deze kans reëel aanwezig is, volgens het Comité de 
mogelijkheid moeten hebben het gevaarlijke bestanddeel 
aan te duiden met behulp van één enkele met de nationale 
overheden overeen te komen benaming. De precieze 
chemische identiteit van het bestanddeel in kwestie zou dan 
wel bij de nationale instanties bekend moeten zijn. Aldus 
zou de industriële eigendom kunnen worden beschermd 
zonder dat afbreuk wordt gedaan aan de vereisten inzake 
bescherming van de volksgezondheid. 
2.5.3. Een andere mogelijkheid zou nog zijn alleen de 
aanduiding van de meeste gevaarlijke bestanddelen op het 
etiket verplicht te stellen. 
2.5.4. Het Comité meent in elk geval dat er, vooral wat 
spoedhulp bij ongevallen betreft, in de praktijk wel 
doelmatige oplossingen zullen worden uitgewerkt voor het 
probleem van de aanduiding van de bestanddelen op het 
etiket. Het denkt hierbij aan de contacten die zouden 
moeten worden gelegd tussen bedrijven, anti-gifcentra en 
bedrijfsartsen. Genoemde centra, die zich vandaag de dag 
voornamelijk toeleggen op de gevaren die de consument 
loopt, zouden ook in staat moeten worden gesteld bij 
problemen in de arbeidssfeer de helpende hand te reiken. 
2.5.5. Te dien aanzien herinnert het Comité aan zijn op 
29 mei 1985 met algemene stemmen goedgekeurde advies 
inzake „Kanker als beroepsziekte" (]), waarin wordt 
gewezen op het belang van adequate voorlichting voor de 
betrokken personen en in dit verband met name van de 
etikettering: 
„Etiketten moeten de werknemers informeren over de 
naam van de stof waarmee zij moeten werken, de 
kankerverwekkende eigenschappen en het kankerver­
wekkend vermogen, de concentratie van hierin voorko­
mende agentia, de te nemen preventieve maatregelen en 
de mogelijke effecten." 
(!) PB nr. C 188 van 29. 7. 1985. 
Gedaan te Brussel, 23 april 1986. 2.5.6. Het Comité vraagt zich evenwel af of voor deze 
aanduiding niet een regeling kan worden getroffen in een 
specifieke richtlijn, die betrekking heeft op de bescherming 
van aan kankerverwekkende stoffen blootgestelde werk­
nemers. 
2.6. Artikel 11 (betrekkingen met anti-gifcentra) 
2.6.1. Het Comité is het met de Commissie eens dat er 
een systeem moet worden opgezet waarmee informatie kan 
worden verschaft over preparaten en hun samenstelling en 
vooral over de in noodgevallen toe te passen medische 
behandeling. In de Lid-Staten zullen hiertoe de nodige 
instanties worden aangewezen. Het Comité wijst er echter 
op dat het in sommige Lid-Staten vooralsnog aan geschikte 
structuren ontbreekt en dat dit programma daarom 
geleidelijk zal moeten worden uitgevoerd. 
2.6.2. Bedoelde instanties zullen grote hoeveelheden uit 
alle Lid-Staten afkomstige informatie moeten kunnen 
verwerken en daarbij, om de in paragraaf 2.5 genoemde 
redenen, de grootst mogelijke vertrouwelijkheid moeten 
kunnen garanderen. 
2.7. Artikel 15 (inwerkingtreding van de richtlijn) 
2.7.1. In verband met — wellicht ook grote — 
wijzigingen die naar aanleiding van bovenstaande over­
wegingen in het onderhavige richtlijnvoorstel kunnen 
worden aangebracht, verzoekt het Comité de Commissie, 
de voor de inwerkingtreding van de richtlijn vastgestelde 
termijnen aan de hand van de werkelijke mogelijkheden te 
herzien. 
2.8. Bijlage 1 (methode voor de vaststelling van de 
gevaarlijkheidsparameters) 
2.8.1. Gezien hetgeen in paragraaf 2.2 van onderhavig 
advies is gezegd, meent het Comité dat de in bijlage I 
beschreven methode voor het vaststellen van de gevaarlijk­
heidsparameters, mede op basis van de in Richtlijn 83/467/ 
EEG (2) gegeven etiketteringsvoorstellen, herzien en ver­
duidelijkt zou moeten worden. Een oplossing voor dit 
probleem zou kunnen zijn, de fabrikant bij de opmaak van 
zijn eigen etiketten te laten uitgaan van de gevaarsaandui-
dingen voor de verschillende in het preparaat verwerkte 
stoffen. Deze aanduidingen kunnen worden gevonden op 
de etiketten waarvan de fabrikant of importeur deze 
stoffen, krachtens Richtlijn 67/548/EEG, dient te voorzien. 
(2) PB nr. L257 van 16.9. 1983. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR