Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan" () (98/C 19/05)

De Raad heeft op 5 augustus 1997 besloten, overeenkomstig artikel 75 van het EG-Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel.

De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 oktober 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Kubenz.

Tijdens zijn 349e Zitting van 29 en 30 oktober 1997 (vergadering van 29 oktober) heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht dat met 99 stemmen vóór, 1 tegen, bij 3 onthoudingen is goedgekeurd.

1. Achtergrond

1.1. In 1996 waren er in de Europese Gemeenschap 164 553 000 personenvoertuigen en 22 032 000 bedrijfsvoertuigen geregistreerd. In totaal zijn dat ongeveer:

- 186 585 000 motorvoertuigen () en 20 000 000 aanhangwagens ().

1.2. In Duitsland wordt jaarlijks ongeveer 20 % van de geregistreerde motorvoertuigen en aanhangwagens tweedehands verhandeld en dus overgeschreven. In de Europese Unie vinden per jaar enige tientallen miljoenen overschrijvingen plaats.

1.3. Sinds 1 januari 1993 vormt de interne markt van de Europese Unie een ruimte zonder binnengrenzen met vrij verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal. Sindsdien passen de lid-staten Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 () inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lid-staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan toe (laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/27/EG) (). Eerstgenoemde richtlijn brengt de geleidelijke vervanging met zich van de nationale goedkeuringssystemen door een communautaire typegoedkeuringsprocedure. Krachtens deze richtlijn, en alle fiscale aspecten buiten beschouwing gelaten, maakt een eenmaal in een lid-staat verkregen "EG-typegoedkeuring" het mogelijk het betrokken type voertuig in volledig nieuwe staat op voorlegging van een geldig certificaat van overeenstemming (Certificate of Conformity - COC) in eender welke lid-staat te registreren, te verkopen en in het verkeer te brengen.

1.4. De EG-typegoedkeuring is sinds 1 januari 1993 optioneel van toepassing op voertuigen van categorie M1, d.w.z. motorvoertuigen die zijn bestemd voor het vervoer van personen met ten hoogste acht zitplaatsen, die van de bestuurder niet meegerekend (). Vanaf 1 januari 1997 is het stelsel voor nieuwe M1-voertuigen verplicht.

1.5. Na toelating via de typegoedkeuring en na verstrekking van het officiële nationale kenteken wordt voor zowel nieuwe als tweedehandse voertuigen het kentekenbewijs afgegeven.

1.6. Is er een kentekenbewijs voor een motorvoertuig afgegeven, dan kan de eigenaar of de wederverkoper het voertuig op de interne markt verkopen of in geval van verhuizing naar een andere lid-staat laten overschrijven ().

2. Inleiding

2.1. Met onderhavig voorstel voor een richtlijn wordt beoogd, vorm en inhoud van het kentekenbewijs te harmoniseren.

2.2. Het voorstel is gebaseerd op artikel 75 van het EG-Verdrag (betreffende het Gemeenschappelijk vervoerbeleid).

2.3. Met de richtlijn worden de volgende harmonisatiedoeleinden nagestreefd:

- voor alle in een lid-staat ingeschreven voertuigen het wegverkeer op het grondgebied van de andere lid-staten te vergemakkelijken door de controle van de kentekenbewijzen door de bevoegde nationale autoriteiten te vereenvoudigen;

- de mogelijkheid te bieden om in het wegverkeer te controleren of Richtlijn 91/439/EEG betreffende het rijbewijs () wordt nageleefd;

- de werking van de interne markt te verbeteren door ervoor te zorgen dat de kentekenbewijzen bij de inschrijving van een voertuig in een andere lid-staat gemakkelijker worden begrepen;

- de werking van de interne markt te verbeteren door ervoor te zorgen dat bij de inschrijving van een voertuig in een andere lid-staat de eigenaar of de houder van het voertuig gemakkelijker kan worden geïdentificeerd.

3. Algemene opmerking

3.1. Het Comité schaart zich achter dit Commissievoorstel, het kentekenbewijs te harmoniseren.

4. Bijzondere opmerkingen

4.1. Het is met name tevreden over het voornemen, het kentekenbewijs op de bepalingen van het Verdrag van Wenen af te stemmen ().

4.2. De bepalingen van de ECE-regeling () moeten echter in ieder geval in de EU-regeling worden opgenomen, omdat eerstgenoemde regeling buiten de EU, met name in Oost-Europa, van kracht is.

4.3. Het Comité schaart zich achter de invoering van een via het chassisnummer toegankelijk elektronisch systeem op EU-schaal waaruit informatie over toelatingsgegevens van voertuigen kan worden verkregen.

4.3.1. Wat het gebruik van het kentekenbewijs in het nationale wegverkeer betreft, is het in sommige lid-staten (Denemarken, Verenigd Koninkrijk, Zweden) niet verplicht dat de bestuurder van een voertuig het bijbehorende kentekenbewijs bij zich heeft. In deze lid-staten maken de bevoegde nationale instanties gebruik van een systeem dat bij verkeerscontroles toegang biedt tot een nationaal kentekenbestand waarin onder andere alle gegevens zijn opgeslagen die op het kentekenbewijs voorkomen.

4.3.2. Momenteel bestudeert de Commissie het project "TADIA" waarmee de gegevens betreffende het certificaat van overeenstemming in het kader van de EG-typegoedkeuring op Europese schaal zouden moeten kunnen worden uitgewisseld. Wellicht kan elektronische voertuigcontrole op dit project worden gebaseerd.

4.3.3. Als tussenstap op weg naar directe elektronische voertuigcontrole wordt het gebruik van plastic kaarten met chips aanbevolen. Wellicht kan deze oplossing inderdaad onmiddellijk in de praktijk worden gebracht zonder dat eerst nog met een papieren document hoeft te worden gewerkt.

4.3.4. Zou toch een papieren document moeten worden gebruikt, dan dienen de gegevens in ieder geval elektronisch leesbaar te zijn (b.v. met de hulp van een streepjescode).

4.4. Ook het Comité vindt dat het kentekenbewijs hoe dan ook uit twee delen moet bestaan.

4.4.1. Deel twee van het kentekenbewijs moet in beginsel niet in het voertuig worden bewaard, hetgeen doorgaans ook niet geschiedt. Op die manier wordt het doorverkopen van gestolen voertuigen bemoeilijkt. Verkrijging te goeder trouw is zonder deel twee immers onmogelijk. Deze methode heeft in Duitsland en Nederland goede resultaten opgeleverd, en ook België overweegt de mogelijkheid om een kentekenbewijs in twee afzonderlijke delen af te geven.

4.4.2. Een tweedelig kentekenbewijs kan bovendien dienen als eigendomsbewijs, zoals dat in sommige lid-staten al gebeurt.

4.5. Met betrekking tot de artikelen 6 en 7 van de voorgestelde richtlijn

4.5.1. Het Comité acht het juist dat het in Richtlijn 96/47/EG () tot wijziging van Richtlijn 91/439/EEG betreffende het rijbewijs genoemde comité wordt ingeschakeld bij het aanbrengen van aanpassingen van de bijlagen aan technische vooruitgang overeenkomstig artikel 7.

4.6. Met betrekking tot artikel 8

4.6.1. De omzettingstermijn is toereikend en wenselijk.

4.7. Met betrekking tot bijlage I

4.7.1. De harmonisatie van het formaat van het kentekenbewijs moet niet tot maximumafmetingen worden beperkt. Het formaat dient naar het voorbeeld van de Richtlijn betreffende het rijbewijs nauwkeurig te worden voorgeschreven. Op die manier wordt voorkomen dat uiteenlopende nationale afmetingen en problemen in verband met de elektronische leesbaarheid de nagestreefde uniformering doorkruisen.

4.7.2. Gegevens die slechts dienen ten behoeve van voertuigcontrole door de autoriteiten kunnen met het oog op ruimtebesparing ook op een elektronisch leesbaar kentekenbewijs met een uniform formaat moeiteloos gecodeerd worden aangebracht.

4.7.3. De beveiliging tegen vervalsing kan worden verbeterd door het aanbrengen van hologrammen voor te schrijven in bijlage I, deel I, punt II en deel II, punt II van de richtlijn.

4.7.4. Tevens beveelt het Comité aan om ten aanzien van de papierkwaliteit ten minste dezelfde maatstaven als bij het Europese rijbewijs te hanteren om de levensduur en de bescherming tegen vervalsing te verhogen.

4.8. Bijlage I, deel I, punt VII en deel II, punt VII

4.8.1. De formulering moet als volgt komen te luiden:

"Op het kentekenbewijs kunnen met behulp van passende codes aanvullende gegevens worden vermeld, mits deze voorkomen in het op basis van de EG-typegoedkeuring door de producent afgegeven certificaat van overeenstemming of daarvan door een eenvoudige berekening kunnen worden afgeleid."

4.9. Aanhangwagens

4.9.1. Is het toegestaan dat aan een voertuig meerdere aanhangwagens worden gekoppeld, dan moet in plaats van het kenteken kunnen worden volstaan met een door de bevoegde instantie afgegeven verklaring die het voertuig dient te vergezellen en bij controles moet kunnen worden overgelegd.

4.10. Nationale uitzonderingsprocedures blijven door de richtlijn onaangetast. Wel verdient het aanbeveling om uniforme kentekenbewijzen in te voeren voor voertuigen die niet aan de EG-typegoedkeuring zijn onderworpen.

4.10.1. Dit geldt thans voor alle voertuigcategorieën waarvoor EG-typegoedkeuring nog niet mogelijk is, alsook voor voertuigen die op individuele basis via nationale procedures kunnen worden goedgekeurd na de inwerkingtreding van de EG-typegoedkeuringsprocedure voor M1-voertuigen, en voor alle overige voertuigcategorieën.

Brussel, 29 oktober 1997.

De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité

T. JENKINS

() PB C 202 van 2. 7. 1997, blz. 13.

() Ontleend aan officiële statistieken van D.-G. III van de Commissie per land.

() Eigen schatting van het ESC.

() PB L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1 - advies ESC: PB C 48 van 16. 4. 1969, blz. 14.

() PB L 18 van 21. 1. 1997, blz. 7 - advies ESC: PB C 49 van 24. 2. 1992, blz. 5.

() Zie bijlage II van Richtlijn 70/156/EEG.

() Zie ook de "Interpretatieve mededeling van de Commissie inzake de goedkeurings- en inschrijvingsprocedures voor reeds eerder, in een andere lid-staat ingeschreven voertuigen" (96/C 143/04) - PB C 143 van 15. 5. 1996, blz. 4.

() PB L 237 van 24. 8. 1991, blz. 1 - advies ESC: PB C 301 van 13. 11. 1995.

() Verdrag inzake het wegverkeer, opgemaakt te Wenen op 8 november 1968, met wijzigingen die op 3 september 1993 in werking zijn getreden; Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties.

() ECE-Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties.

() PB L 235 van 17. 9. 1996, blz. 1.