ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.2

In de nieuwe leden 3 en 4 van artikel 25 wordt uitvoeriger verwezen naar de relevante artikelen in Raadsbesluit 1999/468/EG, hetgeen bijdraagt tot een efficiëntere procedure en tot versterking van de uitvoeringsbevoegdheden van het regulerende comité. In die nieuwe leden wordt met name een duidelijkere omschrijving gegeven van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden en wordt de nadruk gelegd op de toetsende rol die het Europees Parlement en de Raad hebben, voorafgaand aan de goedkeuring van maatregelen.
3.4

Volgens de statistische informatie die de lidstaten en de Europese Commissie in april 2003 aan de IMO hebben verstrekt (3), waren in november 2002 zo'n 660 enkelwandige olietankschepen van categorie 2 (20.000 DWT en groter) in de vaart, waaronder 160 supertankers (VLCC's en ULCC's van 200.000 DWT en groter), die vooral worden gebruikt voor het vervoer van ruwe olie vanuit de Perzische Golf naar de VS en Japan. Olietankschepen kunnen om zeer uiteenlopende redenen en op ieder moment uit de vaart worden genomen. Het aantal supertankers neemt ieder jaar af en zal eind 2006 nog hooguit 50 bedragen. De regeling voor het uit de vaart nemen van onveilige tankschepen loopt in 2010 af. Dit alles zegt nog niets over de eventuele economische en sociale belangen die bij die ene lidstaat die voor de uitzondering opteerde, kunnen meespelen. Exacte aanduiding van de eventueel betroffen schepen via het scheepsregister van dat land is nog steeds niet gegeven, zodat het, het EESC onwaardig, gissen blijft. Ook al mocht het, zoals globaal is aangeduid, om een 23-tal schepen en zo'n drie- tot vierhonderd nationale zeevarenden gaan — als er überhaupt nog overblijven — dan nog is het gevaar van „uitvlaggen” niet de eerste optie, maar zoekt de alerte ondernemer/eigenaar van de schepen juist emplooi in andere olieproducten, waarvan de markt zich even gunstig gedraagt.
3.2

De pathogene elementen die voor dierziekten verantwoordelijk zijn, zijn steeds vaker van landen buiten de Europese Unie afkomstig. De Unie moet daarom in de nabije toekomst samen met haar lidstaten steeds waakzamer worden en in de strijd tegen dierziekten de krachten bundelen om de gezondheid van de burgers te beschermen en ervoor te zorgen dat zij in alle veiligheid vleesproducten kunnen blijven eten.
3.1.5

De Commissie verwijst naar „gemeenschappelijke beginselen en normen”, waarbij ze zich baseert op praktijken die slechts in bepaalde lidstaten gangbaar zijn. Ze vergeet hierbij dat dergelijke beginselen en normen een veel grotere reikwijdte hebben dan alleen communicatie en informatie. Als men alleen maar verklaart dat bepaalde beginselen worden onderschreven — wat in de praktijk reeds het geval is — zou dat niets toevoegen aan de feitelijke situatie. Daarentegen bestaat weer het gevaar dat een code of een charter de vrijheid van handelen te veel beperkt. Bovendien zijn dergelijke beginselen al opgenomen in een aantal basisteksten. Als het echter de bedoeling is om een gedragscode op te stellen voor de media of andere actoren op communicatiegebied, zou dit kunnen worden opgevat als een poging om het debat te manipuleren of euroscepticisme de kop in te drukken. Verder getuigt het voornemen om alle actoren hierbij te betrekken van weinig werkelijkheidszin: een van de lessen die moeten worden getrokken uit de uitslag van de referenda in Frankrijk en Nederland, is dat een steeds groter aantal mensen niet zonder meer bereid is mee te gaan met het Europese integratieproces. Ten slotte is het zo dat als alle actoren die in het Witboek worden opgesomd zo'n code zouden onderschrijven, dit zou betekenen dat ze allemaal in gelijke mate hun verantwoordelijkheid zouden moeten nemen als het gaat om de uitdagingen waarvoor de Europese Unie zich op communicatiegebied gesteld ziet. Naar de mening van het Comité zou dit aanleiding kunnen geven tot misverstanden, aangezien de hoofdverantwoordelijkheid bij de regeringen van de lidstaten ligt (en ook dient te liggen).
4.8

In het (recente) verleden werden in een aantal (soms zelfs complexe) gevallen met succes herstructureringsmaatregelen doorgevoerd. Hoewel geen twee gevallen gelijk zijn, is uit deze herstructureringsprocessen gebleken dat nauwe samenwerking tussen alle stakeholders in de betrokken regio, gericht op het creëren van de voorwaarden voor het aantrekken van nieuwe of het versterken van bestaande industriële of dienstverlenende bedrijven en een herverdeling van de werkgelegenheid, tot positieve resultaten leidt, zeker als ook de centrale overheid een bijdrage levert.
5.3.2

In de toelichting bij elk vereenvoudigingsvoorstel van het lopend programma, en eventueel ook in de bijbehorende effectbeoordeling, zou duidelijk moeten worden aangegeven wat het kenmerkende van de vereenvoudiging is. De diensten van de Commissie zouden deze voorstellen nauwkeurig moeten volgen op hun pad door het hele interinstitutionele besluitvormingsproces om ervoor te zorgen dat de vereenvoudigingsdimensie wordt behouden, zoals afgesproken in de interinstitutionele akkoorden (over codificatie (14), over herschikking (15) en over betere wetgeving (16)).
5.2.6

Het EESC acht het beter eerst streefwaarden in plaats van grenswaarden vast te leggen. Anders lijkt de door de Commissie vastgestelde omzettingstermijn nogal aan de krappe kant als men bedenkt dat de wetgevingsprocedure pas eind 2005 van start is gegaan. Voor de lidstaten zou er wel eens erg weinig tijd kunnen overblijven om aan de richtlijn te voldoen; sommige landen slagen er per slot van rekening nu al niet in om zich aan de normen te houden, mede omdat ze geen haast hebben gemaakt met de omzetting ervan. Ook wijst het EESC erop dat het voor kleine lidstaten moeilijker is om zich aan grenswaarden te houden, omdat deze extra nadeel ondervinden van de geringere spreiding van de vervuiling van de lucht. Daarom stelt het in plaats van grenswaarden streefwaarden vast te leggen. Voor de toepassing van de voorgestelde wetgeving zou namelijk een groot aantal door de lidstaten en/of decentrale overheden op te zetten meetstations nodig zijn, waar veel tijd en geld mee gemoeid is zou zijn. PM10-deeltjes zijn goed meetbaar en vallen snel neer. Dat neemt niet weg dat de meetresultaten moeten worden geëvalueerd, met een extra toetsing om na te gaan of die normen in de lidstaten kunnen worden nageleefd. Daarentegen verwaaien PM2,5-deeltjes gemakkelijk en zijn daardoor veel moeilijker te meten. Doordat ze zo gemakkelijk verwaaien, zijn het grensoverschrijdende vervuilende stoffen. Bovendien zijn er fijne stofdeeltjes van natuurlijke oorsrpong, zoals zeezout. Het is wel zo logisch om deze niet onder de richtlijn te laten vallen.
2.1

Het hier behandelde voorstel voor een richtlijn is gebaseerd op een Commissiemededeling uit 2002 (1), waarin een strategie voor de bescherming en het behoud van het mariene milieu wordt uiteengezet. Doelstelling is het duurzaam gebruik van de zee te bevorderen en de mariene ecosystemen in stand te houden. Al in het Zesde milieuactieplan werd erop gewezen dat de nodige mechanismen in het leven moeten worden geroepen om het mariene milieu te beschermen en in stand te houden, en dat de doelstelling van een duurzaam gebruik van de zeeën en oceanen niet met losse beleidsmaatregelen kan worden bereikt. Het is duidelijk dat actie niet langer mag uitblijven: tal van de sombere voorspellingen uit het Zesde milieuactieplan zijn bewaarheid, en wel op een manier die de ergste verwachtingen overtreft (2).
3.7.2

De in de ontwerpverordening opgenomen vrijstelling is gebaseerd op het standpunt dat de door deze organisaties nagestreefde sociale doelstellingen op zich garanderen dat de gelden correct worden gebruikt. Dit geldt zeker voor de meeste van de organisaties, voor bekende organisaties en voor inzamelingsacties bij rampen, maar het is evenzeer een feit dat terroristische organisaties zijn binnengeslopen en zich verschuilen in het geheel van kleinere en minder bekende organisaties die zogenaamd sociale doelen of doelen van algemeen nut nastreven. Wat de activiteiten betreft die in par. 3.7 genoemd worden, mag in de verordening geen onderscheid op basis van godsdienst worden gemaakt. Het is echter bekend dat terrorisme soms wordt gefinancierd via als dekmantel fungerende npo's die er op het oog onschuldig uitzien, en waarvan pas later aan het licht komt hoe gevaarlijk ze zijn. Kortom: de meeste npo's functioneren op transparante wijze, maar sommige ervan moeten goed in de gaten worden gehouden. Het probleem zit hem erin hoe deze laatste ertussenuit kunnen worden gepikt.
2.1

Het EESC begroet met instemming het „Voorstel voor een aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad over transnationale mobiliteit in het onderwijs en de beroepsopleiding in de Europese Gemeenschap: Europees handvest voor kwaliteit bij mobiliteit” (1). Vrij verkeer voor burgers van de Europese Unie en het voorstel om alle obstakels die de onderlinge mobiliteit tussen de lidstaten bemoeilijken, op te ruimen, dragen bij tot de verbetering van het concurrentievermogen van de EU, hetgeen in overeenstemming is met de doelstellingen van de Lissabonstrategie.
5.1

Wat onderlinge toenadering betreft, konden de lidstaten het in 1992 uitsluitend eens worden over minimumtarieven per categorie alcoholhoudende dranken. Er werd overeenstemming over het volgende tariefniveau bereikt: — gedistilleerde dranken: 550 euro per hl zuivere alcohol (5,5 euro per liter zuivere alcohol (8)) — bier: 1,87 euro per hl/per graad alcohol (1,87 euro per liter zuivere alcohol) — tussenproducten: 45 euro per hl product (2,5 euro per liter zuivere alcohol) — Wijn en mousserende wijn: nul nul
3.2.14

De vierde vraag over het APR is of het al dan niet wenselijk is dat de kredietgever de informatie over alle kosten die niet in het APR worden opgenomen afzonderlijk verstrekt en hij het effect van het APR in concrete cijfers, zoals de kosten per maand of de totale kosten van het krediet, weergeeft. Op deze vraag geeft het EESC twee antwoorden. Het is er voorstander van om alle niet in het APR opgenomen kosten afzonderlijk te vermelden, omdat dan — als daadwerkelijk alle kosten bekend zijn — onder meer het in de vorige paragraaf geformuleerde voorbehoud (niet te snel een keuze maken op basis van alleen het APR) achterwege kan blijven. Wat de weergave van het effect van het APR in de door de Commissie bedoelde concrete cijfers betreft, denkt het EESC dat zulks beslist mogelijk is en dat er computerprogramma's bestaan waarmee aan dat vereiste kan worden beantwoord — verondersteld dat het om een vereiste zou gaan. Het heeft over het nut hiervan echter zijn twijfels, waarbij het verwijst naar het probleem dat het in paragraaf 3.2.11 al aanstipte. Het risico bestaat namelijk dat de consument nog meer in verwarring wordt gebracht als hij tegelijkertijd een terugbetalingsschema — dat voor hem echt belangrijk is — en een ander financieel schema — dat wiskundig gezien perfect in elkaar zit, maar verschilt van het eerste — onder ogen krijgt.
2.1

In 2000 werd Finland gemachtigd om tot en met 31 december 2005 de hoeveelheid bier die particulieren voor eigen gebruik uit andere landen dan lidstaten mogen invoeren, te beperken tot een maximum van zes liter. De belangrijkste overweging hierbij was dat Finland een grens heeft met Rusland, waar alcohol een stuk goedkoper is. Als de normale importbeperkingen zouden worden toegepast, zou dit betekenen dat particulieren ca. 200 liter bier mogen invoeren.
2.2

Wat dit alles betreft heeft het Comité er met name op aangedrongen dat de lidstaten worden aangemoedigd om raadplegingsprocedures in gang te zetten over specifieke thema's uit het programma, om op die manier zo goed mogelijk rekening te kunnen houden met de voorstellen en behoeften van gebruikers, deskundigen en de netwerkeconomie. Dit is ook wenselijk als het gaat om het kaderprogramma waarmee het eEurope-initiatief zal worden voortgezet. In dit kaderprogramma dient ruim baan te worden gemaakt voor vraagstukken als opleidingsniveau en werkgelegenheid in de informatiemaatschappij, en wel door middel van een intensieve raadpleging van de sociale partners.
1.1

Het Europees Economisch en Sociaal Comité is ingenomen met de door de Commissie voorgestelde wijzigingen van de artikelen en de bijlagen van Verordening van de Raad nr. 1493/1999 (1). De verordening diende immers te worden afgestemd op de huidige situatie in de wijnsector. Wel is het Comité van oordeel dat ook niet-mousserende wijn met kool voor oenologisch gebruik moet kunnen worden behandeld, aangezien er geen redenen zijn om dit te verbieden.
2.7

Om ervoor te zorgen dat de rechten van àlle burgers — ook als hun mobiliteit beperkt is — in de luchtvervoerssector worden nageleefd, is het verder ook van belang dat de representatieve maatschappelijke organisaties zo veel mogelijk worden geraadpleegd. Daarnaast moeten de luchthavens, de dienstverleners, de luchtvaartmaatschappijen en de belangenorganisaties van gehandicapten — met inbegrip van mensen met beperkte mobiliteit — binnen het Comité van luchthavengebruikers met elkaar in overleg treden om de verordening correct ten uitvoer te leggen. Daarbij dienen overigens ook de veiligheidsnormen ter sprake te komen. Het EESC is ingenomen met de bepaling dat niet de gehandicapten de kosten van de bijstand moeten dragen. Het kan zich echter niet vinden in de zevende overweging, waarin wordt bepaald dat de kosten van de bijstand evenredig moeten worden gespreid over alle passagiers. Het EESC herhaalt dat de luchtvaartmaatschappijen de kosten moeten delen, daarbij uitgaande van het aantal passagiers dat elk van die maatschappijen van en naar de luchthaven in kwestie vervoert. Een en ander mag er in geen geval toe leiden dat de passagiers meer gaan betalen voor een vliegticket.
2.8.3

Het Comité spreekt er dan ook zijn bezorgdheid over uit dat in de opsomming van voorgestelde instanties waarvoor Progress toegankelijk is, deze worden beperkt tot op EU-niveau georganiseerde niet-gouvernementele organisaties. In artikel 10 („Toegang tot het programma”) is er geen sprake van op nationaal niveau georganiseerde niet -gouvernementele organisaties. Het Comité is ervan overtuigd dat op EU-niveau georganiseerde ngo's inderdaad een belangrijke rol spelen, maar dat een werkelijke uitwisseling van ervaringen, netwerkvorming, vaststelling en verspreiding van goede praktijken, alsmede een wederzijds profiteren van elkaars kennis, zaken zijn welke in de eerste plaats dienen plaats te vinden tussen organisaties die op een bepaald gebied echt ter zake kundig zijn en op nationaal, regionaal en lokaal niveau actief zijn. Het Comité is van mening dat het in dit verband even belangrijker is om grensoverschrijdende activiteiten te ontplooien en binnen EU-kader informatie uit te wisselen als om de betreffende instanties officieel op Europees niveau te organiseren. Daarom stelt het Comité voor om de door de Commissie voorgestelde formulering zodanig aan te passen dat onder de instanties die gerechtigd zijn gebruik te maken van het programma, eenvoudigweg „niet-gouvernementele organisaties die op Europees niveau actief zijn” worden verstaan.
5.1.1

Het Comité stelt met voldoening vast dat een duidelijke link wordt gelegd tussen het doel van de verordening en de prioriteiten van de Unie, en met name de agenda van Lissabon (art. 2). Het kan zich ook volledig vinden in het voorstel om duidelijke „thematische prioriteiten” vast te stellen. De nieuwe programma's moeten worden afgestemd op de bijgestelde doelstellingen van Lissabon, nl. de groeicijfers van achtergebleven regio's blijvend op te krikken en het concurrentievermogen van de hele Unie te vergroten. Daarom zou in de verordening moeten worden aangegeven met welke combinaties van maatregelen de diverse soorten problemen van achtergebleven regio's kunnen worden aangepakt — maatregelen die uiteindelijk de economische groei en het concurrentievermogen van de hele Unie ten goede moeten komen. Ook bij het opstellen van communautaire richtsnoeren en nationale strategieën — waarbij overigens nauw overleg moet worden gevoerd met de sociale partners — moet van de nieuwe agenda van Lissabon worden uitgegaan. In een eerder advies (10) heeft het Comité erop gewezen dat de huisvestingsproblematiek, en met name de renovatie van oude woningen en het zorgen voor betaalbare woningen voor werknemers, een integrerend deel van ieder stadsvernieuwingsproject is en bijgevolg een centrale plaats dient te krijgen in het stadsbeleid, en zelfs in het plattelandsbeleid. Het betreurt dan ook dat uitgaven voor huisvesting uitdrukkelijk worden vermeld in de lijst van uitgaven die niet in aanmerking komen voor EFRO-steun (art. 7). Het is van oordeel dat ook huisvestingsprojecten in het kader van stadsvernieuwings- of ontwikkelingsprogramma's alsmede renovatieprojecten in vervallen stadswijken of industriegebieden in aanmerking zouden moeten komen.
3.11

Terecht stelt de Commissie dat het er bij natuurbescherming in beginsel dikwijls om gaat ervoor te zorgen dat traditionele exploitatiemethoden, die voor het ontstaan en het behoud van habitats noodzakelijk zijn, kunnen worden voortgezet. Vaak zijn dit methoden die heden ten dage voor de exploitanten niet rendabel zijn, maar waarvan de instandhouding vanuit maatschappelijk en natuurbeschermingsoogpunt wel gewenst is. Voorbeeld: er zijn maar weinig manieren van grondgebruik die zò stroken met het duurzaamheidbeginsel als het oude systeem van extensieve begrazing in de dehesas op het Iberisch schiereiland, waarbij het vee in het voorjaar naar de zomerweiden in de bergen wordt gedreven (transhumance) over de trekpaden in de dalengten, de zgn. cañadas, die in de loop van vele decennia tot waardevolle natuurgebieden zijn uitgegroeid.
1.1

Het Comité geeft de Commissie de raad om de bijlagen I, II en III bij Verordening (EG) nr. 1059/2003 land per land te controleren, om er zeker van te zijn dat het gebruik van de terminologie betreffende NUTS 1, NUTS 2, NUTS 3 en bestaande grotere en kleinere administratieve eenheden in de verschillende nationale talen, correct is.
6.6

Het EESC deelt de in brede kring geuite bezorgdheid over de tijd die is uitgetrokken om de stoffen volgens het huidige systeem te beoordelen. Voordat de wetgeving voor deze twee producten in werking treedt, zal er bijna 11 jaar zijn verstreken. Het duurde alleen al zes jaar voordat het CSTEE de RAR's had goedgekeurd. Als de wetgeving van kracht wordt, zijn er vrijwel geen kosten – of meetbare voordelen voor gezondheid en milieu – voor de betrokken partijen. Bij gebreke van verdere gegevens is het onmogelijk om te bepalen of dit een goede (d.w.z. de markt past zich aan onder invloed van de voortdurende risicobeoordelingen) dan wel slechte ontwikkeling is (de procedure heeft zeer weinig opgeleverd, tegen aanzienlijke kosten voor de betrokkenen) of hoe er eventuele verbeteringen zijn aan te brengen.
1.4

In de Europese Unie werd het beleid dienaangaande bijgesteld tijdens de zitting van de Raad Algemene Zaken van maart 2002 — zitting die samenviel met de Top van Barcelona en grotendeels in het teken stond van de internationale conferentie over de financiering van ontwikkelingshulp, die dezelfde maand in Monterrey zou worden gehouden. Overeengekomen werd dat de Unie voortaan de OESO-aanbeveling zou toepassen en dat zij ook zou blijven vasthouden aan haar preferentiële handelsregeling ten behoeve van de ACS-landen. De Raad, en later ook het Europees Parlement in zijn verslag (A5-0190/2003) over de Mededeling van de Commissie „Ontkoppeling van steun: voor doeltreffendere steun” (COM(2002) 639 — 2002/2284 INI), sprak zich voor volledige ontbinding van alle officiële ontwikkelingshulp uit en drong er tegelijkertijd op aan dat de donorlanden regionale en interregionale integratieprocessen in de minder ontwikkelde wereld zouden ondersteunen, de institutionele opbouw en capaciteitsopbouw in de hulpontvangende landen zouden bevorderen en concurrentiedistorties in het nadeel van de ontvangende landen uit de wereld zouden helpen. Tot slot pleitte hij ook nog voor toepassing van het wederkerigheidsbeginsel en voor samenwerking met internationale organisaties.
d)

verbetering van een aantal spelfouten, bijv. in artikel 3, lid 2, eerste en derde regel („ntureza” en „peirem”), artikel 10,lid 1, sub c) („desdadoravel”), en in bijlage I, deel B, sub d) („antiantamentos”).
2.2

De Commissie wijst er terecht op dat het nu nog te vroeg is om de resultaten van de nieuwe regeling te evalueren. Deze is immers nog maar net ingevoerd: in 2001 voor derde landen en in 2002 voor de interne markt. Pas in 2003 werd de invoering afgerond. Het is dan ook zeker nuttig dat de Commissie eind 2006 nog een verslag over het functioneren van de regeling na de herziening zal opstellen. Dan kan ook de toepassing van de regeling in de nieuwe EU-lidstaten geëvalueerd worden.
2.4

Het is van groot belang dat in de RAR's de verschillende belangen van elk land in kwestie in voldoende mate vertegenwoordigd zijn, wat betekent dat er een groot aantal organisaties aan moet deelnemen. Doordat het de lidstaten zijn die de leden van de algemene vergadering benoemen, zou er echter verwarring en onenigheid kunnen ontstaan over de representativiteit van de benoemde leden. Gezien het voorstel om de algemene vergadering één keer per jaar bijeen te laten komen, zouden hieraan zoveel mogelijk vertegenwoordigers van alle erkend representatieve organisaties met belangen in de RAR in kwestie moeten deelnemen.
2.1

De Republiek Slovenië heeft de Commissie verzocht de elektriciteitsverordening zodanig te wijzigen dat het de exploitatie van zijn congestiebeheersysteem aan de interconnecties met Oostenrijk en Italië tot 1 juli 2007 kan blijven voortzetten. Momenteel wijst Slovenië de helft van de totale beschikbare capaciteit van de twee interconnecties op basis van dit systeem toe. De andere helft wordt op basis van een regeling tussen de betrokken transmissiesysteembeheerders door de Italiaanse en Oostenrijkse systeembeheerders toegewezen. Wanneer de totale vraag naar capaciteit de beschikbare vraag overschrijdt (congestie), wordt volgens het huidige Sloveense systeem de beschikbare vraag pro rato aan de capaciteitsaanvragers toegewezen. De capaciteit wordt gratis toegewezen. Een dergelijk systeem kan niet worden beschouwd als een niet-discriminerende, aan de markt gerelateerde oplossing in de zin van de elektriciteitsverordening. Het verzoek in dit geval toch een uitzondering te maken, wordt gemotiveerd met het argument dat het herstructureringsproces van de Sloveense industrie nog aan de gang is en dat Slovenië zich ook wat zijn elektriciteitsproductie betreft nog in een fase van aanpassing aan de nieuwe marktverhoudingen bevindt (hoge kosten ten gevolge van investeringen in milieubescherming).
1.3.3

Het derde en belangrijkste verschil tussen het oorspronkelijke en het nieuwe voorstel is dat in art. 14 van het nieuwe voorstel plaats wordt ingeruimd voor de medezeggenschap van werknemers bij grensoverschrijdende fusies, terwijl de werknemers in de overwegingen bij het voorstel uit 1985 expliciet werden uitgesloten. Dat zij nu wel in het voorstel zijn opgenomen, was noodzakelijk geworden omdat fusies doorgaans ingrijpende gevolgen voor de werknemers in de betrokken bedrijven hebben en omdat de rechten van werknemers bij het besturen van ondernemingen inmiddels zijn erkend, niet alleen in de communautaire wetgeving, maar ook in tal van vrijwillige overeenkomsten. Naar de mening van het EESC wordt het door de verwijzing naar het statuut van de Europese vennootschap en naar de richtlijn ter aanvulling daarop - waar het gaat om de inspraak van werknemers in gevallen waarin de nationale wetgeving die van toepassing is op de uit de fusie ontstane vennootschap niet voorziet in medezeggenschap van de werknemers - gemakkelijker om de voorgestelde bepaling goed te keuren, omdat zo vermeden wordt dat de discussie hiervoor binnen de communautaire instellingen weer oplaait.