ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
De in AMLD6 voorgestelde bevoegdheden voor AML/CFT-toezichthouders omvatten ook de bevoegdheid om vergunningen van meldingsplichtige entiteiten in te trekken of op te schorten en om een tijdelijk verbod tot het uitoefenen van leidinggevende functies in meldingsplichtige entiteiten op te leggen aan personen met leidinggevende verantwoordelijkheden in een meldingsplichtige entiteit ( 31 ) . In veel gevallen is de autoriteit die bevoegd is tot het verlenen en intrekken van vergunningen aan de verschillende soorten meldingsplichtige entiteiten of tot het nemen van besluiten inzake de geschiktheid van leden van hun leidinggevende organen of sleutelfunctiehouders, echter niet dezelfde als de AML/CFT-toezichthouder. Daarnaast kan de bevoegdheid tot verlening en intrekking van vergunningen of het nemen van besluiten inzake geschiktheid worden geregeld door andere wetgevingshandelingen dan de AML/CFT-wetgeving. Zo is het verlenen van vergunningen aan kredietinstellingen binnen de Unie in de eerste plaats geregeld bij Richtlijn 2013/36/EU en met betrekking tot kredietinstellingen die zijn gevestigd in de lidstaten die deelnemen aan het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme is alleen de ECB bevoegd om vergunningen te verlenen en in te trekken. Voorts is het mogelijk dat deze wetgevingshandelingen geen mogelijkheid tot schorsing van de vergunning erkennen: dit is bijvoorbeeld het geval bij Richtlijn 2013/36/EU. De ECB merkt op dat deze bepalingen momenteel zijn opgenomen in Richtlijn (EU) 2015/849 en dat, met betrekking tot sommige meldingsplichtige entiteiten, de AML/CFT-toezichthouders de bevoegdheid kunnen hebben om vergunningen te verlenen en in te trekken. Om er echter rekening mee te houden dat in sommige situaties de exclusieve bevoegdheid om vergunningen van meldingsplichtige entiteiten in te trekken wordt uitgeoefend door andere autoriteiten dan AML/CFT-toezichthouders en om overlapping van toezichtbevoegdheden in andere situaties te voorkomen, moet worden verduidelijkt dat wanneer de bevoegdheid om een vergunning in te trekken of een andere maatregel te nemen met betrekking tot de vergunning van een meldingsplichtige entiteit bij een andere autoriteit berust, de AML/CFT-toezichthouders alleen de mogelijkheid hebben om intrekking of een andere maatregel met betrekking tot een vergunning voor te stellen aan de autoriteit die bevoegd is om dergelijke maatregelen te nemen. Op dezelfde wijze, daar waar besluiten over de geschiktheid van leden van het leidinggevend orgaan of houders van sleutelfuncties onder de bevoegdheid van een andere autoriteit vallen, moet in AMLD6 worden gespecificeerd dat AML/CFT-toezichthouders bevoegd zijn de vaststelling van het besluit voor te stellen aan een autoriteit die bevoegd is om dergelijke maatregelen te nemen. Deze formulering zou ook nauwer aansluiten bij de door de Commissie in de AMLAR voorgestelde formulering ( 32 )
2.4.

Artikel 11 van de ontwerpverordening voorziet in een delegatie aan de Commissie, welke in het bijzonder gemachtigd is om gedelegeerde handelingen vast te stellen om de bepalingen voor een monitoring- en evaluatiekader te ontwikkelen in overeenstemming met artikel 12, lid 2. De ECB merkt op dat deze bevoegdheid reeds voorzien is in artikel 14 van Verordening (EU) nr. 331/2014. De ECB merkt echter eveneens op dat artikel 133 van het Verdrag vereist dat de ECB wordt geraadpleegd alvorens maatregelen worden vastgesteld die nodig zijn voor het gebruik van de euro als gemeenschappelijke munt. Deze verplichting is niet beperkt tot de ontwerpverordening, maar geldt eveneens voor gedelegeerde handelingen die slaan op bevoegdheidsgebieden omschreven in de basiswetgevingshandeling. De ECB wordt geraadpleegd inzake de ontwerpverordening overeenkomstig artikel 133 van het Verdrag, en bijgevolg moet zij eveneens geraadpleegd worden voorafgaande aan de vaststelling van gedelegeerde handelingen voorzien in artikel 12, lid 2, van de ontwerpverordening, gelet erop dat dit uitvoeringsmaatregelen zijn ter bescherming van de euro tegen valsemunterij, en als dusdanig noodzakelijk zijn voor het gebruik van de euro als gemeenschappelijke munt. De ECB beveelt in de context van artikel 11, lid 4, dat de Commissie verplicht om door elke lidstaat aangewezen deskundigen te raadplegen vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling, aan dat de Commissie eveneens formeel de ECB raadpleegt.
Het voorstel breidt de lijst van meldingsplichtige entiteiten uit waarop Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad (2) van toepassing is, zodat de lijst aanbieders omvat die zich in de eerste plaats en professioneel bezighouden met diensten voor het wisselen van „virtuele valuta” en „fiduciaire valuta” (die in het voorstel worden opgevat als munten die als wettig betaalmiddel zijn erkend (3)), en portemonneeaanbieders die diensten verlenen voor de bewaring van de credentialen die nodig zijn om toegang te krijgen tot virtuele valuta („aanbieders van bewaarportemonnees”) (4). Het voorstel vereist tevens dat lidstaten verzekeren dat aanbieders van diensten voor het wisselen van virtuele valuta en fiduciaire valuta’s en aanbieders van bewaarportemonnees over een vergunning beschikken of geregistreerd zijn (5). De ECB is een sterk voorstander van deze bepalingen die stroken met de aanbevelingen van de Financial Action Task Force (FATF) (6), gezien het feit dat terroristen en andere criminele groepen thans geld kunnen doorsluizen binnen virtuelevalutanetwerken door de overmakingen te verbergen of door de zekere mate van anonimiteit die zij op dergelijke wisselplatforms genieten. Het gebruik van virtuele valuta’s brengt ook grotere risico’s met zich mee dan traditionele betaalmiddelen in die zin dat de overdraagbaarheid van virtuele valuta steunt op het internet en slechts beperkt wordt door de capaciteit van het onderliggende netwerk van computers en IT-infrastructuur van de specifieke virtuele valuta.

Binnen dit kader wijst de ECB er tevens op dat digitale valuta niet noodzakelijkerwijze in wettelijk vastgestelde valuta’s omgewisseld hoeven te worden. Zij kunnen ook worden gebruikt voor de aankoop van goederen en diensten zonder dat zij in een wettelijk vastgestelde valuta omgewisseld moeten worden of zonder het gebruik van aanbieders van bewaarportemonnees. Dergelijke transacties worden niet bestreken door enige van de in het voorstel opgenomen controlemaatregelen en zouden een middel kunnen zijn om illegale activiteiten te financieren.
2.1.

Richtlijn 2003/71/EG (4), Richtlijn 2004/109/EG (5) en andere EU-wetgeving (6) bevatten diverse voorschriften inzake informatievoorziening ten behoeve van de markten en de beleggersbescherming. Sommige van deze richtlijnen stipuleren uitzonderingen op informatieregels. Met name, luidens artikel 8, lid 2 van Richtlijn 2003/71/EG: „De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst kan toestaan dat bepaalde informatie waarvan de vermelding bij deze richtlijn of krachtens de in artikel 7, lid 1, bedoelde uitvoeringsmaatregelen wordt voorgeschreven, niet wordt vermeld indien zij van oordeel is dat: (a) de openbaarmaking van die informatie in strijd is met het algemeen belang”. Een dergelijke uitzondering is niet voorzien in Richtlijn 2004/109/EG.
„In haar mededeling met als titel „Europees financieel toezicht” […] In overeenstemming met het standpunt van de Commissie concludeerde de Raad onder meer dat „de ECB het ECSR analytische, statistische, administratieve en logistieke ondersteuning dient te verlenen en daarbij ook dient te putten uit technisch advies van de nationale centrale banken en toezichthouders”. De ECB is bereid het ECSR-Secretariaat te verzorgen en steunt het ECSR. De ondersteuning van de ECSR door de ECB, alsook de aan het ECSR toegewezen taken moeten het beginsel van onafhankelijkheid van de ECB bij de uitoefening van haar taken uit hoofde van het Verdrag onverlet laten.”

Uitleg: De Raad van bestuur van de ECB heeft zich bereid verklaard het ECSR-secretariaat te verzorgen en het ECSR te steunen en acht het voorts aangewezen zulks in overweging van bij de ontwerpverordening op te nemen. De laatste zin van overweging 5 bij de ontwerpverordening verduidelijkt dat de ondersteuning van het ECSR de ECB niet zal hinderen bij de uitvoering van haar taken, noch door de taken van het ECSR, aangezien de ECB bij Verdrag is opgericht, zulks in tegenstelling tot het ECSR. Dat is van bijzonder belang gezien het beginsel van onafhaneklijkheid van centrale banken.
1.3.

Voorts, verwelkomt de ECB dat artikel 20, lid 3 van het voorstel de uitwisseling van vertrouwelijke gegevens tussen het ESS en het ESCB, uitsluitend voor statistische doeleinden, behandelt. Het is wijd en zijd geaccepteerd dat een versterkte uitwisseling van vertrouwelijke gegevens tussen het ESS en het ESCB in toenemende mate vereist is om de kwaliteit en consistentie van Europese statistieken te verzekeren, met tot een minimum beperkte de responslast. Dat is mogelijk door dezelfde gegevens slechts eenmaal te verlangen, en deze gegevens tussen de statistische instanties, die deze nodig hebben, te delen, onder strikte naleving van de vertrouwelijksheidsbepalingen. De ECB is evenwel van mening dat, in tegenstelling tot de tekst van artikel 20, lid 3, de vaststelling van nadere sectorale rechtshandelingen, die de uitwisseling van vertrouwelijke statistische gegevens expliciet dienen toe te staan, geen voorwaarde dient te zijn voor een dergelijke uitwisseling. Teneinde een efficiënte en effectieve uitwisseling van de vereiste statistische gegevens te verzekeren, dient het rechtskader te bepalen dat een dergelijke doorgifte plaats kan vinden, mits noodzakelijk voor de efficiënte ontwikkeling, productie of verspreiding van Europese statistieken, zulks in navolging van artikel 20, lid 1 van het voorstel dat de uitwisseling van vertrouwelijke statistische gegevens binnen het ESS regelt.
1.1

Het doel van de ontwerpverordening is bijlage B bij de Verordening inzake het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen 1995 (1) te wijzigen wat de indiening van gegevens van de nationale rekeningen betreft. De ontwerpverordening beoogt wijzigingen aan te brengen in tijdstip, frequentie en inhoud van de nationale rekeningen die lidstaten bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Eurostat) indienen, en daarmee de beschikbaarheid van gegevens van de nationale rekeningen en de kwaliteit van Europese statistieken te verbeteren. De ontwerpverordening is in overeenstemming met de beginselen van harmonisatie en samenhang. Ze houdt ook rekening met sommige van de nieuwe behoeften van de belangrijkste gebruikers en voert verscheidene reducties door in het indieningsprogramma, zoals verzocht door nationale samenstellers.
8.

De ECB verwelkomt de in artikel 2 van de ontwerpverordening vastgestelde beschermende bepalingen. Deze bestrijken medailles of penningen die verward zouden kunnen worden met echte euromunten, omdat ze op euromunten lijken of vanwege de afmetingen. Met name merkt de ECB op dat in artikel 2, onder a) en in artikel 2, onder b) een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen medailles en penningen met de vermelding „euro”, „eurocent” of het euroteken en die medailles en penningen die simpelweg binnen de referentieband vallen, ongeacht de aan- of afwezigheid van dergelijke vermeldingen of een dergelijk teken. Te dien aanzien lijkt het verbod op productie en verkoop, en de invoer en distributie voor verkoop of andere commerciële doeleinden voor beide categorieën medailles en penningen te volstaan om enig risico van verwarring onder het publiek te voorkomen. Dezelfde overwegingen inzake het vermijden van enig risico van verwarring gelden ten aanzien van het verbod in artikel 2, onder c) van de ontwerpverordening inzake medailles en penningen met een ontwerp dat „lijkt op een van de nationale ontwerpen voor de voorzijde of op de gezamenlijke keerzijde van de euromunten, dan wel gelijk is aan of lijkt op het ontwerp voor de rand van de munt van 2 euro”. De ECB merkt evenwel op, dat de verwijzing naar een „op het euroteken gelijkend teken in combinatie met de vermelding van een nominale waarde”, zoals vastgesteld in artikel 2, onder b) van de Aanbeveling, niet in artikel 2 van de ontwerpverordening is opgenomen. De ECB zou willen aanbevelen deze verwijzing in de ontwerpverordening te handhaven, aangezien het gebruik van dergelijke tekens het publiek eveneens in verwarring zou kunnen brengen. De ECB meent dat het opnemen van deze verwijzing het bereik en de doeltreffendheid van de beschermende bepalingen zou vergroten.
IV.

Een controle houdt in dat procedures worden uitgevoerd om controle-informatie te verkrijgen over de bedragen en mededelingen in de geconsolideerde rekeningen en over de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen daarbij. De selectie van de procedures is afhankelijk van het oordeel van de controleur, dat een inschatting omvat van de risico's op afwijkingen van materieel belang in de geconsolideerde rekeningen en op niet-conformiteit van materieel belang van de onderliggende verrichtingen met vereisten uit de regelgeving van de Europese Unie, hetzij door fraude, hetzij door fouten. Bij deze risico-inschatting kijkt de controleur naar de internebeheersingsmaatregelen met betrekking tot de opstelling en getrouwe weergave van de geconsolideerde rekeningen en naar de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen, om controleprocedures op te zetten die onder de gegeven omstandigheden adequaat zijn, maar niet om een oordeel uit te spreken over de doeltreffendheid van de interne beheersing. Een controle houdt tevens een beoordeling in van de geschiktheid van de gehanteerde grondslagen voor financiële verslaglegging en van de redelijkheid van de gemaakte boekhoudkundige schattingen, evenals een beoordeling van de algehele presentatie van de geconsolideerde rekeningen.
IV.

Een controle houdt in dat procedures worden uitgevoerd om controle-informatie te verkrijgen over de bedragen en mededelingen in de geconsolideerde rekeningen en over de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen daarbij. De selectie van de procedures is gebaseerd op het oordeel van de controleur, waaronder een beoordeling van de risico's van afwijkingen van materieel belang in de geconsolideerde rekeningen en van niet-conformiteit in materieel opzicht van de onderliggende verrichtingen met de voorschriften van de EU-regelgeving, hetzij door fraude, hetzij door fouten. Bij deze risicobeoordelingen kijkt de controleur naar de interne controle met betrekking tot de opstelling en getrouwe weergave van de geconsolideerde rekeningen en naar de toezicht- en controlesystemen die worden gehanteerd ter waarborging van de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen om controleprocedures op te zetten die onder de gegeven omstandigheden adequaat zijn. Een controle houdt tevens een beoordeling van de geschiktheid van de gehanteerde grondslagen voor financiële verslaglegging en de redelijkheid van de gemaakte boekhoudkundige schattingen in, alsmede een beoordeling van de algemene presentatie van de geconsolideerde rekeningen en de jaarlijkse activiteitenverslagen.
VII.

De doeltreffende invoering van de toezicht- en controlesystemen en het verhelpen van de gebreken daarin vereisen een grotere inspanning, ter verbetering van de aanpak van de problemen die samenhangen met de volgende gebieden, waarop zich bij betalingen nog steeds fouten van materieel belang voordoen: a) bij GLB-uitgaven ontdekte de Rekenkamer meerdere bewijzen dat uitgaven die niet onderworpen zijn aan het GBCS of waarop het GBCS onjuist is toegepast, een groter risico vormen, omdat andere controlesystemen minder doeltreffend zijn. Controles na betaling bieden voor niet door het GBCS bestreken GLB-subsidies geen redelijke zekerheid over de naleving van de communautaire regelgeving. De Rekenkamer concludeerde dat er zich bij GLB-uitgaven, over het geheel genomen, nog steeds fouten van materieel belang voordoen; b) bij structurele acties constateerde de Rekenkamer in de beheers- en controlesystemen opnieuw gebreken waaruit blijkt dat bepaalde zaken — in verschillende mate — dienen te worden verbeterd, om voor de programmaperiode 2000-2006 te komen tot volledige naleving van de wettelijke voorschriften voor doeltreffende controles van het dagelijks beheer en/of onafhankelijke steekproefsgewijze controle van verrichtingen. Voor beide programmaperiodes (1994-1999 en 2000-2006) zijn vele fouten betreffende wettigheid en regelmatigheid ontdekt in de uitgaven die werden vermeld in de tot betaling door de Commissie leidende declaraties; c) bij het interne beleid verschaffen de controlebevindingen van de Rekenkamer met betrekking tot de toezicht- en controlesystemen en de onderliggende verrichtingen, ondanks de op bepaalde gebieden geboekte vooruitgang, onvoldoende zekerheid over de wettigheid en regelmatigheid van betalingen. Het risico van fouten blijft waarschijnlijk bestaan, tenzij de regelgeving wordt gewijzigd teneinde de kostenvergoedingssystemen te vereenvoudigen en de procedures en voorschriften voor de verschillende programma's te verhelderen; d) bij externe maatregelen hebben de verbeteringen van de toezicht- en controlesystemen van de Commissie nog geen effect gesorteerd op het niveau van de uitvoerende organisaties, waarbij met betrekking tot betalingen een — qua frequentie en financiële impact — relatief groot aantal fouten werd ontdekt, dat verband hield met het ontbreken van een alomvattende aanpak van toezicht, controle en audit van deze organisaties.
C 447/13

Speciaal verslag nr. 24/2021

Resultaatgerichte financiering in het cohesiebeleid: nastrevenswaardige ambities, maar nog steeds belemmeringen in de periode 2014-2020

(2021/C 447/05)

De Europese Rekenkamer deelt u mee dat Speciaal verslag nr. 24/2021 “Resultaatgerichte financiering in het cohesiebeleid: nastrevenswaardige ambities, maar nog steeds belemmeringen in de periode 2014-2020” zojuist is gepubliceerd.

Het verslag kan worden ingezien op of gedownload van de website van de Europese Rekenkamer: http://eca.europa.eu
C 318/3

Speciaal verslag nr. 22/2018

„Mobiliteit in het kader van Erasmus+: miljoenen deelnemers en Europese meerwaarde in veel opzichten, maar de prestatiemeting moet verder worden verbeterd”

(2018/C 318/03)

De Europese Rekenkamer deelt u mede dat Speciaal verslag nr. 22/2018 „Mobiliteit in het kader van Erasmus+: miljoenen deelnemers en Europese meerwaarde in veel opzichten, maar de prestatiemeting moet verder worden verbeterd” zojuist gepubliceerd is.

Het verslag kan worden ingezien op of gedownload van de website van de Europese Rekenkamer: http://eca.europa.eu
De Commissie meent dat de criteria van de verordening bijzonder duidelijk zijn toegepast (zie de gedetailleerde opmerkingen bij tekstvak 3). De definitie van regionale ramp in de verordening is echter vrij vaag en het is moeilijk om aan de voorwaarden voor een succesvolle aanvraag te voldoen. De lidstaten en de Commissie besteden veel tijd en moeite aan respectievelijk de voorbereiding en de beoordeling van aanvragen ten behoeve van kleinschaliger regionale rampen, die dan uiteindelijk vaak toch worden afgewezen. Een van de meest ingrijpende wijzigingen in het voorstel voor een nieuwe verordening is daarom om uitsluitend aan de hand van kwantitatieve drempels te bepalen of schade een beroep op steunverlening uit het Fonds wettigt, hetgeen de doorzichtigheid van het Fonds ten goede zou komen. De voorgestelde herziening van de verordening betreffende het Solidariteitsfonds zal het voor de nationale autoriteiten duidelijker maken in welke situaties zij steunverlening uit het Fonds kunnen verwachten om de gevolgen van een ramp op te vangen.

Vanuit een oogpunt van billijkheid wordt met de welvaart van een land rekening gehouden, hoofdzakelijk in de gehanteerde drempel voor een „grote ramp”. De wijze waarop het steunbedrag wordt berekend is uitvoerig met de Raad besproken en is door de begunstigde landen nooit bekritiseerd.
VERSLAG VAN DE ONAFHANKELIJKE CONTROLEUR 3. Overeenkomstig artikel 3 van Besluit (EU) 2015/1889 van de Raad van 8 oktober 2015 betreffende de opheffing van het pensioenfonds van Europol heeft de Rekenkamer het eindverslag van het Fonds per 1 januari 2016 gecontroleerd. De verantwoordelijkheid van de raad van bestuur 4. De raad van bestuur van het Fonds is verantwoordelijk voor de opstelling van en een getrouwe weergave door het eindverslag (6). Dit omvat het opzetten, invoeren en in stand houden van een internebeheersingssysteem met betrekking tot de opstelling en de getrouwe weergave van het eindverslag, dat geen materiële afwijkingen als gevolg van fraude of fouten bevat, het toepassen van de boekhoudregels voor het Fonds zoals vastgesteld door de Raad (7) en het maken van boekhoudkundige schattingen die onder de gegeven omstandigheden redelijk zijn. De verantwoordelijkheid van de controleur 5. De Rekenkamer heeft de verantwoordelijkheid om op basis van haar controle aan het Europees Parlement en de Raad (8) een verslag voor te leggen over het eindverslag. De Rekenkamer verricht haar controle overeenkomstig de internationale controlestandaarden en de regels inzake beroepsethiek van IFAC en de internationale standaarden van hoge controle-instanties van INTOSAI. Op grond van deze standaarden dient de Rekenkamer de controle te plannen en te verrichten om redelijke zekerheid te verkrijgen dat het eindverslag geen materiële afwijkingen bevat. 6. De controle houdt in dat er procedures worden uitgevoerd om controle-informatie te verkrijgen over de bedragen en mededelingen in het eindverslag. De selectie van de procedures is afhankelijk van het oordeel van de controleur, dat is gebaseerd op de inschatting van de risico's op materiële afwijkingen van de in het eindverslag opgenomen bedragen, hetzij door fraude, hetzij door fouten. Bij zijn inschatting van deze risico’s neemt de controleur alle internebeheersingsmaatregelen in overweging die relevant zijn voor de opstelling van en een getrouwe weergave door het eindverslag. Bij de controle worden tevens de geschiktheid van de gehanteerde grondslagen voor financiële verslaglegging en de redelijkheid van de boekhoudkundige schattingen beoordeeld, evenals de algehele presentatie van de in het eindverslag opgenomen bedragen. 7. De Rekenkamer is van oordeel dat de verkregen controle-informatie toereikend is en geschikt als grondslag voor haar verslag. Oordeel van de Rekenkamer 8. Naar het oordeel van de Rekenkamer geeft het eindverslag op alle materiële punten een getrouw beeld van de financiële situatie van het Fonds per 1 januari 2016, in overeenstemming met de bepalingen van Besluit (EU) 2015/1889 van de Raad van 8 oktober 2015 en de door de Raad vastgestelde boekhoudregels.
Verzamelen, analyseren en verspreiden van informatie over de nationale en Unie-prioriteiten alsmede over onderzoek,

Het Agentschap heeft als doel de instanties van de Unie, de lidstaten, de sociale partners en de belanghebbende kringen alle dienstige technische, wetenschappelijke en economische informatie op het gebied van de veiligheid en de gezondheid op het werk te verstrekken, teneinde het arbeidsmilieu te verbeteren ten aanzien van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, zoals in het Verdrag en in de achtereenvolgende strategieën en actieprogramma’s inzake de veiligheid en de gezondheid op het werk is bepaald (artikel 2).

Producten en diensten in 2014 (Verzamelen en analyseren van informatie)