23. 7. 90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 182/29 
3.4. Bij de samenwerking bij het testen en goedkeuren 
van veiligheidsmechanismen dient rekening te worden 
gehouden met de wettelijke bepalingen die de overheden 
hebben vastgesteld en mag daarop nooit worden achter­
gelopen. 
3.5. Ten slotte mogen overeenkomsten tussen verzeke­
ringsmaatschappijen over standaardcontracten in geen 
geval voorwaarden opleggen die de verzekeringnemers niet 
schriftelijk hebben onderschreven, vooral waar het gaat om 
toevoegingen aan of de wijzigingen van de contracten. 
4. Andere aspecten van de relatie verzekeraar-ver­
zekeringnemer 
4.1. Het Comité acht het nuttig de gedachten nog wat 
verder te laten gaan en de mening uit te spreken dat de 
verzekeraars verplicht moeten worden produkten en 
diensten op de markt aan te bieden tegen zo gunsitg 
mogelijke voorwaarden, in het belang van de volks­
huishouding en van de consument. 
4.2. De samenwerking met betrekking tot de afwikke­
ling van schadegevallen dient tot een snellere afhandeling te 
leiden. In dit verband zou kunnen worden gedacht aan 
vereffenings- of verrekeningsovereenkomsten (clearing). Er dient op te worden toegezien dat de mededingings­
voorschriften die op verzekeringsgebieden gelden ook van 
toepassing zijn op verzekeringsmaatschappijen die hun 
zetel in derde landen hebben en dat er geen sprake is van 
concurrentievervalsing bij de toepassing van communau­
taire wetgeving ten nadele van de verzekeringsmaat­
schappijen uit de Gemeenschap. 
4.4. Het Comité stelt de Commissie voor aandacht te 
besteden aan de problemen die samenhangen met ver­
zekeringen die als waarborg dienen voor afgesloten 
leningen. 
4.5. De consumenten zijn soms slachtoffer van door 
bepaalde verzekeraars opgestelde misleidende clausules. 
Dergelijke clausules zijn dikwijls het gevolg van een 
onduidelijke formulering van de polissen, waarin andere 
bepalingen, die vanuit een oogpunt van currentie aantrek­
kelijk zijn, worden benadrukt. Het Comité verzoekt de 
Commissie en de nationale overheden voortdurend 
waakzaam te zijn op dit punt. 
4.6. Het Comité stelt ten slotte vast dat verzekerings­
maatschappijen soms bepaalde risico's weigeren te ver­
zekeren, zelfs tegen een hogere premie. Een dergelijke 
houding is het gevolg van juridische onzekerheid die 
bestaat in gevallen waarin verzekering wettelijk verplicht 
is. Een verzekeraar dient een eventuele weigering in ieder 
geval schriftelijk te motiveren. 
Gedaan te Brussel, 30 mei 1990. 
4.3. Het verzekeringsbedrijf staat bloot aan internatio­
nale concurrentie, met name wat de sector zeevaart en off 
shore, de dekking van grote risico's en de herverzekering 
betreft. De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
Advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 85/3/EEG 
betreffende de gewichten, de afmetingen en sommige andere technische kenmerken van bepaalde 
wegvoertuigen met het oog op de vaststelling van een aantal toegestane maximale afmetingen voor 
aanhangercombinaties (') 
(90/C 182/11) 
De Raad heeft op 7 december 1989 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 75 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 11 mei 1990 goedgekeurd. Rapporteur was de 
heer Cavazzuti. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 277e zitting (vergadering van 30 mei 1990) het 
volgende advies uitgebracht, dat met 104 vóór en 31 stemmen tegen (bij 8 onthoudingen) is 
goedgekeurd. 
(!) PB nr. C 316 van 16. 12. 1989, blz. 5. 
Nr. C 182/30 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 90 
1.1. Het Comité brengt in herinnering dat het zich over 
de lengte van vrachtwagens reeds heeft kunnen uitspreken 
in zijn advies over Richtlijn 89/461 tot wijziging van 
Richtlijn 85/3/EEG betreffende de lengte van vrachtwa­
gens (PB nr. C 71 van 20 maart 1989, blz. 17). 
1.2. Het Comité staat als voorheen achter de in dit 
advies uitgewerkte principes, die volgens hem hun 
geldigheid nog niet hebben verloren, hoewel het anderzijds 
rekening moet houden met het besluit van de Raad van 
18 juli 1989, waarbij de totale toegestane maximumlengte 
voor vrachtwagens op 16,5 meter werd vastgesteld (Richt­
lijn 89/461/EEG — PB nr. L 226 van 3 augustus 1989, 
blz. 7). 
1.3. De door het Comité uitgewerkte beginselen lagen 
ten grondslag aan vijf grote doelstellingen: 
— door passende technische bepalingen dient een rationeel 
gebruik van de laadruimte mogelijk te worden gemaakt, 
— tegelijkertijd moet voor de bestuurderscabine vol­
doende ruimte overblijven, zodat de arbeidsomstandig­
heden van de bestuurders erop vooruit kunnen gaan, 
— de gekozen oplossingen moeten een zo hoog mogelijk 
veiligheidsniveau waarborgen, 
— er moet voor iedereen rechtszekerheid heersen, om te 
voorkomen dat overtredingen ongestraft blijven of dat 
voorschriften worden omzeild, 
— de doeltreffendheid en de produktiviteit van de gehele 
vervoerssector moet worden bevorderd. 
Ook ten aanzien van aanhangercombinaties kiest het 
Comité voor deze benadering, maar het wijst erop dat de 
ontwerp-richtlijn in een ruimer verband had moeten 
worden ingepast. 
1.4. Met het oog hierop meent het Comité dat het 
onderhavige Commissievoorstel in ieder geval meer 
aanvaardbaar is dan het voorgaande. Het wijst erop dat op 
een meer samenhangende wijze gestreefd moet worden 
naar een beperking van de afmetingen van vrachtwagens. 
1.5. Het Comité geeft toe dat de Commissie voor een 
zeer moeilijke taak staat. Enerzijds heeft zij te kampen met 
herhaalde pogingen van bepaalde Lid-Staten om de tendens 
naar steeds grotere voertuigen door te zetten, en anderzijds 
stuit zij op de weifelende houding van de Raad waar het 
erom gaat voorstellen goed te keuren die erop gericht zijn 
deze tendens vastberaden om te buigen, maar ook een en 
ander in te passen in een allesomvattend kader dat 
uitmondt in een hervormd en nieuw opgezet geïntegreerd 
vervoerbeleid. 
1.6. Dit ontslaat de Commissie echter niet van haar 
verantwoordelijkheid. Volgens het Verdrag heeft de 
Commissie — en alleen zij — het recht richtlijn- of 
verordeningsvoorstellen uit te werken. De Commissie dient 
dan ook voort te gaan — zoals zij in andere sectoren met wisselend succes heeft gedaan — met de uitwerking van de 
voorstellen die zij noodzakelijk acht. Dat is de enige manier 
om aandacht te trekken en pressie uit te lokken (vanwege 
het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal 
Comité, de representatieve sociale en beroepskringen, de 
publieke opinie), en aldus tot een nieuwe regeling voor de 
sector te komen en het nieuwe vervoerbeleid gestalte te 
geven. Anders moet de Commissie ten volle verantwoorde­
lijk worden gesteld — ook al gezien het feit dat ingrijpende 
veranderingen veel tijd vergen — voor de huidige stand van 
zaken en het ontbreken van perspectieven. 
1.7. Was die weg al ingeslagen toen het goederenvervoer 
over de weg dimensies ging aannemen die moeilijk 
verenigbaar zijn met de eisen op het gebied van milieube­
scherming, energiebesparing en veiligheid, dan zou men 
niet in de kritieke situatie terecht zijn gekomen waarin men 
zich vandaag bevindt. 
1.8. Mede met het oog op 1992 en de totstandbrenging 
van de interne markt wenst het Comité voorts de aandacht 
te vestigen op een van de voornaamste doelstellingen van 
het gemeenschappelijk vervoerbeleid, namelijk het wegne­
men van iedere vorm van concurrentievervalsing en 
evenwichtsverstoring binnen de takken afzonderlijk en 
tussen de verschillende takken onderling. Zo kan tevens het 
gecombineerd vervoer worden uitgebouwd en daarmee de 
complementariteit en de samenwerking tussen de ver­
schillende vervoerstakken worden bevorderd. 
1.9. Bepaalde vanuit een aantal sectoren voorgestelde 
maatregelen om het wegvervoer te bevoordelen, waardoor 
dit ten opzichte van de overige vervoerstakken op 
kunstmatige wijze bevoordeeld zou worden, zijn niet alleen 
strijdig met de meermaals en zowel op communautair als 
op nationaal niveau aanbevolen beleidskoers, maar zullen 
bovendien vooral voor de veiligheid, het milieu en het 
energieverbruik negatieve gevolgen hebben, die de bevol­
king slecht zal kunnen accepteren. 
1.10. De problematiek rond de afmetingen van aanhan­
gercombinaties dient dus tevens tegen de achtergrond van 
deze vraagstukken te worden bezien. Bovendien dreigt 
door het kiezen van verkeerde oplossingen afbreuk te 
worden gedaan aan de geloofwaardigheid van het EG-
beleid, vooral bij derde landen, en met name bij die landen 
waarmee het overleg over het transitoverkeer volkomen 
klem blijft zitten, terwijl dit vervoer met steeds grotere 
moeilijkheden te kampen heeft. 
1.11. Gelet op bovenstaande overwegingen meent het 
Comité dat de Commissie, nu zij heeft besloten de 
laadruimte te beperken en de toename ervan in zekere zin 
tegen de huidige tendens in aan banden te leggen, zich 
duidelijker voor een ombuiging daarvan had kunnen 
uitspreken. Zij had daartoe als eerste aanzet de totale lengte 
van aanhangercombinaties (zij het in geringe mate) kunnen 
verminderen. 
1.12. In dit verband dringt het Comité erop aan dat ook 
op het vlak van de ISO-normen (en overeenkomstige 
23. 7. 90 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 182/31 
normen) voor een regeling wordt gezorgd waarbij de 
afmetingen van containers en paletten worden gestandardi-
seerd. Dit strookt dan met de doelstelling, de afmetingen 
van vrachtwagens te beperken, terwijl een rationeel gebruik 
van de laadruimte mogelijk wordt. 
2.1. Bovendien zijn de huidige EG-voorschriften niet 
expliciet genoeg. Daardoor hebben zij de door enkele 
bedrijven gestimuleerde ontwikkeling in de hand gewerkt, 
de ruimte voor de cabine zoveel mogelijk in te krimpen 
(bijvoorbeeld via de invoering van de „top sleeper"-cabine), 
waardoor de arbeidsomstandigheden van de bestuurders 
erop achteruit gaan, en tevens flexibele koppelsystemen in 
te voeren waarmee de aanhangercombinatie tijdens het 
rijden in de praktijk langer wordt. 
2.2. Via haar voorstel lijkt de Commissie de EG-
voorschriften met specifieke bepalingen te willen aanvul­
len, zodat genoemde tendens wordt gekeerd en alle 
betrokken partijen rechtszekerheid wordt verschaft. 
2.3. De oplossingen die worden genoemd voor de 
minimumlengte van de cabine, de minimumlengte en de 
eigenschappen van het koppelsysteem, en dientengevolge 
de vaststelling van de laadruimte, zijn realistisch en 
duidelijk. 
Ook in de artikelen van de richtlijn zelf moeten volgens de 
Afdeling duidelijk de in de toelichting naar voren gebrachte 
vereisten worden opgenomen. Alleen dan kan de rechts­
zekerheid — een van de meest positieve kanten van het 
Commissievoorstel — expliciet worden vastgelegd en 
daarmee een feit worden. 
2.4. Door deze oplossingen kunnen de belangen van de 
betrokken partijen in een compromis weer met elkaar in 
overeenstemming worden gebracht: aan de vervoerders 
worden nauwkeurige en afgewogen bepalingen voorgelegd, 
waardoor discrepanties worden uitgesloten; aan de 
constructeurs wordt grotere zekerheid geboden, zodat ook 
in dit geval een dreigende onevenwichtige mededingings­
verhouding wordt vermeden; de werknemers zien dat voor 
hun arbeidsomstandigheden en hun veiligheid wordt 
gezorgd; het bedrijfsleven dat van het goederenvervoer 
over de weg gebruik maakt, kan rekenen op een hoge mate 
van efficiëntie en een rationele organisatie van het 
vervoersaanbod. 
2.5. In dit verband is het duidelijk dat met het 
Commissievoorstel een einde wordt gemaakt aan een 
situatie zonder regels en voorschriften, die te wijten was 
aan het beleid van de verschillende Lid-Staten en ook aan 
feitelijke omstandigheden. 
2.6. Het Comité stelt voor dat de problemen rond de 
inwerkingtreding van de richtlijn en de overgangsperiode voor aanhangercombinaties die vóór een bepaalde datum 
in het verkeer worden gebracht, op een minder drastische 
wijze worden aangepakt, en dat daarbij meer wordt 
gekeken naar de noodzaak, een toereikend economisch 
gebruik van de aanhangercombinaties te garanderen. 
Eventueel dienen daartoe ook selectieve maatregelen te 
worden genomen. 
Conclusie 
3.1. Het Comité wijst erop dat spoedig nauwkeurige, 
met de communautaire voorschriften strokende maat­
regelen moeten worden goedgekeurd, waarmee alle 
betrokken partijen rechtszekerheid wordt geboden en 
waarmee een einde zou komen aan de voortdurende 
tendens om vrachtwagens steeds langer te maken. 
3.2. In deze optiek onderschrijft het Comité het 
Commissievoorstel en stemt het in met de daarin opgeno­
men technische bepalingen, die het ziet als een noodzakelij­
ke tussenstap om de tendens naar „steeds groter" om te 
keren; de „grootheidswaan" verstoort de gehele markt 
voor het goederenverkeer en is nadelig voor de veiligheid, 
terwijl de milieuverontreiniging en het energieverbruik 
toenemen. 
3.3. Voorts vindt het Comité dat ook door de regeringen 
van de Lid-Staten eindelijk maatregelen voor het binnen­
landse verkeer moeten worden genomen die in overeen­
stemming zijn met de beleidskoers en de besluiten van de 
Gemeenschap. 
3.4. Het Comité wijst er ten slotte nogmaals op dat het 
wenselijk is deze specifieke maatregelen in een breder kader 
te plaatsen tegen de achtergrond van de vraagstukken rond 
het goederenverkeer in zijn geheel en in het logische 
verband van een geïntegreerd EG-goederenvervoerbeleid. 
Zo kan de al te enge benadering van de Commissie per 
bedrijfstak worden overstegen. 
3.5. Het Comité hoopt bijgevolg dat ook op het 
nationale vlak een beleid wordt gevoerd dat gericht is op de 
ontwikkeling van het gecombineerd vervoer en de uitbrei­
ding van het goederenvervoer per spoor, vooral wanneer 
grote afstanden overbrugd moeten worden. 
Gedaan te Brussel, 30 mei 1990. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
Nr. C 182/32 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 7. 90 
BIJLAGE 1 
De volgende aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben vóór het advies gestemd: 
ALEXOPOULOS, AMATO, ARENA, ATAIDE, BAGLIANO, BAZIANAS, BELTRAMI, BERGER, BERNS, 
BLESER, BOISSEREE, BORDES-PAGES, BREDIMA-SAVOPOULOU, BREYIANNIS, BRIGANTI, Vasco 
CAL, CAMPBELL, CARROLL, CAVAZZUTI, CEBALLO HERRERO, CEYRAC, CHRISTIE, COLLAS, 
COLOMBO, ALVES CONDE, CORTOIS, DECAILLON, von der DECKEN, DELLA CROCE, DE 
TA VERNIER, VAN DIJK, DODD, DOS SANTOS, DRILLEAUD, van EECKERT, ETTY, EULEN, FLUM, 
FORGAS, GAYETOT, GEUENICH, GÓMEZ MARTlNEZ, GREDAL, HAAS, HAGEN, HILKENS, 
HOUTHUYS, HÖRSKEN, HOVGAARD JAKOBSEN, JENKINS, JESÜS SEQUEIRA, KAZAZIS, 
KIRCHFELD, KITSIOS, de KNEGT, KROGER, LAKA MARTIN, LAPPAS, LARSEN, LAUR, LIVERANI, 
LÖW, MADDOCKS, MAINETTI, MARGALEF MASIA, MARGOT, MAYAYO BELLO, MERCIER, 
MEYER HORN, MORSELLI, MUHR, MURPHY, NIELSEN Bent, NIELSEN Preben, NIEUWENHUIZE, 
ORSI, PELLETIER Charles, PETERSEN, PETROPOULOS, QUEVEDO ROJO, RAFTOPOULOS, 
RANGONI-MACHIAVELLI, ROUZIER, SALMON, SANTILLAN CABEZA, SCHMITZ, SCHNITKER, 
SCHOEPGES, SCHWEITZER, SILVA, SMITH A.R., SMITH L.J., STAEDELIN, STORIE-PUGH, 
STRAUSS, TAMLIN, TIEMANN, TIXIER, VANDEN BROUCKE, VERCELLINO, WAGNER, WITH-
WORTH, YVERNEAU, ZUFIAUR NARVAIZA 
De volgende aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben tegen het advies gestemd: 
APARICIO BRAVO, BENTO GONgALVES, BERNASCONI, CORELL AYORA, COYLE, van DAM, 
DONK, GIACOMELLI, GREEN, KAARIS, KELLY, KENNA, LUSTENHOUWER, MACHADO VON 
TSCHUSI, MORELAND, MULLER, NOORDWAL, PANERO FLOREZ, PEARSON, PELLETIER Robert, 
PERRIN-PELLETIER, PROUMENS, REA, RIBIERE, ROLAO GONgALVES, ROSEINGRAVE, SCHADE-
POULSEN, TELLES, TERMES CARRERO, TUKKER, VIDAL 
De volgende aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben zich van stemming onthouden: 
ARETS, BEALE, BOS, BROICHER, FLATHER, FRESI, GARDNER, HANCOCK 
BIJLAGE 2 
Het volgende wijzigingsvoorstel dat overeenkomstig het Reglement van Orde met betrekking tot het advies van 
de Afdeling werd ingediend, is tijdens de discussie verworpen: 
Punt 1.11 
Schrappen en vervangen door: 
„Het Comité begrijpt dat de Commissie maximum-maten wil vastleggen, maar betreurt dat geen rekening 
wordt gehouden met de huidige praktijk. Het Comité dringt erop aan de maximum-lengte vast te stellen op 
18,75 meter, zodat een grotere flexibiliteit voor het vervoer van laadbakken wordt verkregen. 
Het Comité verzoekt de Raad, na vaststelling van de maximum-lengte op 18,75 meter, de Commissie erop te 
wijzen dat nu alle maten en gewichten voor voertuigen in het wegvervoer zijn vastgesteld en er dus in de 
komende jaren geen verdere voorstellen op dit terrein behoeven te worden gedaan." 
Motivering 
Het onderhavige advies geeft in paragraaf 1.11 niet de mening van de Afdeling voor vervoer weer. 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 40, 
Stemmen tegen: 90, 
Onthoudingen: 7.