Bekendmaking van een mededeling van de goedkeuring van een standaardwijziging van een productdossier voor een naam in de wijnsector als bedoeld in artikel 17, leden 2 en 3, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie

(2022/C 160/13)

Deze mededeling wordt bekendgemaakt overeenkomstig artikel 17, lid 5, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie (1)

MEDEDELING VAN EEN STANDAARDWIJZIGING WAARBIJ HET ENIG DOCUMENT WORDT GEWIJZIGD

“Εύβοια” (Evia)

PGI-GR-A1559-AM01

Datum van mededeling: 18 januari 2022

BESCHRIJVING VAN EN REDENEN VOOR DE GOEDGEKEURDE WIJZIGING

1. Verbetering van de organoleptische kenmerken van de wijnen

Reden: de voorgestelde wijziging is een verbetering en uitbreiding van de beschrijving van de organoleptische kenmerken van de wijnen, om consumenten een nauwkeurigere productbeschrijving te bieden.

De punten “Beschrijving van de wijnen” en “Verband met het geografische gebied” zijn gewijzigd door toevoeging van informatie onder het kopje “Productgegevens”.

2. Toevoeging van de druivenrassen viognier en witte moschato, ongeacht in welke verhouding, aan de samenstelling van de rassen waaruit de witte wijn wordt bereid (droog, halfdroog, halfzoet en zoet)

Reden: deze rassen zijn zeer geschikt voor het gebied en de verwerking van deze rassen tot wijn heeft wijnen van hoge kwaliteit opgeleverd.

Experimentele aanplantingen, zowel in het verleden als meer recentelijk, met gebruikmaking van de rassen viognier en witte moschato, en wijnbereiding in samenwerking met de landbouwuniversiteit van Athene hebben geresulteerd in voortreffelijke wijnen en kenmerken die kunnen worden toegeschreven aan de specifieke kenmerken van de wijngaarden in onze omgeving. Deze druivenrassen hebben zich goed aan de plaatselijke groeiomstandigheden aangepast. De kenmerken van de witte wijnen die worden bereid uit de rassen viognier, vidiano en witte moschato komen overeen met die van de witte wijnen die worden beschreven in het technisch dossier voor de geografische aanduiding Evia en zijn soms zelfs wat meer uitgesproken.

Het ras witte moschato produceert een helder geelgroene kleur met gouden accenten. De neus is complex, met aroma’s van fruit en verse druif, citroen, sinaasappel en andere citrusbloesem, rozenblaadjes en honing. De body is vol en fruitig, met een citroenachtige zuurheid en een lange afdronk.

Het ras viognier produceert een helder geelgroene kleur met groene tot gouden accenten. De neus is uitgesproken, met een hoge aromatische intensiteit van citrusvrucht, steenvrucht en tropisch fruit, omkaderd door citroen- en sinaasappelbloesem. De body is rijk, vol en fruitig, met een evenwichtige zuurgraad en een lange, complexe, volle afdronk.

Deze rassen zijn ook geschikt voor de productie van witte wijnen (droog, halfdroog, halfzoet en zoet) die voldoen aan de huidige consumententrends en commercieel zeer interessant zijn. Zij kunnen afzonderlijk of in combinatie met andere aanbevolen witte rassen die in het gebied groeien (savatiano, assyrtiko en roditis), tot wijn worden verwerkt.

3. Toevoeging van het ras viognier aan de samenstelling van de rassen van de rode wijnen (droog, halfdroog, halfzoet en zoet), en verduidelijking met betrekking tot de verhouding

De rode wijn van de BGA Evia (droog, halfdroog, halfzoet, zoet) wordt bereid uit druiven van de rassen mandilaria (kountoura mavri), vradyano, agiorgitiko, liatiko, karampraimis, ritino, cabernet sauvignon, syrah, rode grenache en merlot, in ongeacht welke verhouding. Het ras viognier kan worden gebruikt in een verhouding van maximaal 10 % in combinatie met de andere rassen.

Reden: de woorden “in ongeacht welke verhouding” zijn toegevoegd om de samenstelling van de rassen van het product te verduidelijken. Het toevoegen van het ras viognier levert wijnen met lagere zuurtegraden op, waarmee de kwaliteit van de BGA Evia wordt verbeterd. Wanneer het ras witte viognier samen met de rode druivenrassen die voor de rode wijn zijn toegestaan, wordt geteeld en tot wijn verwerkt, krijgt het de kenmerken van overrijpe gedroogde zwarte vruchten met een frisse zuurheid, een volle, olieachtige body, een robuuste structuur en zachte fluweelachtige tanninen. Dat komt doordat het ras viognier op het moment van oogsten overrijp is.

4. Toevoeging van de woorden “ongeacht in welke verhouding” aan de samenstelling van de rassen waaruit de roséwijnen (droog, halfdroog, halfzoet en zoet) worden bereid

Reden: de woorden “in ongeacht welke verhouding” zijn toegevoegd om de samenstelling van de rassen van het product te verduidelijken.

5. Toevoeging van het ras vradyano aan het enig document

Het ras vradyano is voor alle wijnen aan het enig document toegevoegd. Het was per ongeluk weggelaten, hoewel het wel in het productdossier was opgenomen.

6. Verwijdering van de vereiste dat wijngaarden op een hoogte van meer dan tien meter moeten zijn gelegen

Meer bepaald:

“Het afgebakende gebied voor de productie van wijnen met de BGA Evia is het gebied dat binnen de administratieve grenzen van de regionale eenheid (voormalige nomos) Evia ligt.”

Reden: het terroir van het eiland Evia is deels insulair en wordt deels beïnvloed door het bergachtige landschap. De wijngaarden strekken zich van oudsher uit van de zee tot de voet van de drie grote bergen – Dirfi, Telethrio en Ochi. De wijngaarden aan de kust produceren wijn met dezelfde kwaliteitskenmerken als de wijnen van wijngaarden die zich op een hoogte van meer dan tien meter bevinden of zelfs landinwaarts zijn gelegen, aangezien de zeebries er doorheen komt als hij landinwaarts waait, en opnieuw als hij weer omdraait, wanneer hij wordt afgebogen door de natuurlijke barrière van de bergen. Voor wijnen die worden bereid uit druiven die groeien in wijngaarden die binnen de administratieve grenzen van de regionale eenheid Evia liggen, moet de BGA Evia kunnen worden gebruikt.

Het punt “Afgebakend gebied” is gewijzigd.

7. Actualisering van het technisch dossier van de BGA Evia

Voor het bijwerken van het technisch dossier zijn de volgende veranderingen doorgevoerd in het productdossier en het enig document:

a) de beschrijving in het punt “Verband met het geografische gebied” is verbeterd;

b) er zijn nationale bepalingen met betrekking tot de toepasselijke vereisten en controles voor BOB- en BGA-wijnen toegevoegd en vervangen; en

c) de gegevens van de bevoegde controlerende instanties zijn aangepast.

Er zijn wijzigingen aangebracht in de punten “Verband met het geografische gebied”, “Toepasselijke vereisten” en “Controles – gegevens van de controlerende instanties en organisaties”.

ENIG DOCUMENT

1. Naam van het product

Εύβοια (Evia)

2. Type geografische aanduiding

BGA – beschermde geografische aanduiding

3. Categorieën wijnbouwproducten

1. Wijn

4. Beschrijving van de wijn(en)

—

1. Droge witte wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: bleke citroengroene kleur.

Geur: het aromatische palet omvat intense aroma’s van peer, groene appel, meloen, ananas, mango, abrikoos en witte perzik.

Smaak: citroenachtige frisheid in de mond, omkaderd door een fruitige nasmaak. Wanneer de druivenrassen sauvignon blanc, viognier of malagouzia aanwezig zijn, is er eveneens sprake van een intense neus, met aroma’s van grapefruit, limoen, mango, passievrucht en citroengras, plantaardige accenten en tonen van vers gemaaid gras. Rijk en fruitig in de mond, met een uitgesproken zuurheid en een complexe afdronk.

— Minimaal totaal alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): maximaal 9,0

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 4 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing. Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 200

2. Halfdroge witte wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: bleekgouden kleur met groene accenten.

Geur: het aromatische palet omvat intense aroma’s van roos, lychee, peper, munt, gember, karamel en specerijen.

Smaak: rijk en olieachtig in de mond, met intense bloemige aroma’s en specerijen. De evenwichtige zuurgraad contrasteert aangenaam met het olieachtige mondgevoel, wat zorgt voor een lange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 4,5 - maximaal 17,5

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 12 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor witte wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

3. Halfzoete witte wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: geelgroene kleur, die na rijping kan overgaan in een matig intense gouden kleur.

Geur: het aromatische palet omvat een complexe neus met toetsen van meloen, ananas, perzik, abrikoos en citrusbloesem.

Smaak: fruitig in de mond, met hetzelfde aromatische karakter als de neus. Matige body.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 12,5 – maximaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor witte wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

4. Zoete witte wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: heldere gouden kleur.

Geur: het aromatische palet omvat complexe geconcentreerde aroma’s van roos, honing, oranjebloesem en kruiden, met tonen van boterkaramel. Na rijping evolueren de aroma’s tot die van rozijnen, zoete specerijen, chocolade, karamel en hazelnoot.

Smaak: vrij zoet in de mond, maar ondersteund door een goede zuurgraad; zeer intense aroma’s van roos, honing, perzik, karamel en boter.

Fluweelachtige textuur en goed gestructureerde, lange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor witte wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

5. Droge rode wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: diep robijnrode kleur die na rijping kan overgaan in rood of steenrood, en violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s met een intens, complex bouquet van pruim, kers, zure kers, moerbei, abrikoos, specerijen en peper, en gebalanceerde houttoetsen.

Smaak: rijk en kruidig in de mond, met fluweelachtige tanninen en een goede zuurgraad. Fluweelachtige textuur en een lange afdronk.

— Minimaal totaal alcoholgehalte: 12,0 % vol.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): maximaal 9,0

— Maximale totale zuurgraad: 7,0 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 4 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing. Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 12,0 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 20 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 150

6. Halfdroge rode wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: diep robijnrode kleur die na rijping kan overgaan in rood of steenrood, en violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van moerbei, pruim, kers en aardbei.

Smaak: matige body, enigszins zoet, met milde tanninen. Middellange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 4,5 - maximaal 17,5

— Maximale totale zuurgraad: 7,0 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 12 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 200 milligram per liter voor rode wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 12,0 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 20 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 200

7. Halfzoete rode wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: diep robijnrode kleur die na rijping kan overgaan in rood of steenrood, en violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van moerbei, pruim, kers en aardbei.

Smaak: matige body, goed waarneembare zoetheid. Halfzoete afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 12,5 – maximaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,0 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 200 milligram per liter voor rode wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 12 Minimale totale zuurgraad 3,5 Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 20 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 200

8. Zoete rode wijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: diep robijnrode kleur die na rijping kan overgaan in rood of steenrood, en violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat complexe aroma’s van pruim, moerbei, zure kers, pure chocolade en vanille.

Smaak: zoet in de mond, met zachte tanninen, een goede zuurgraad en aroma’s van pruim, bosbes en kersenjam, en vanille. Lange, zoete afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 200 milligram per liter voor rode wijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 12,0 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 20 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 200

9. Droge roséwijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: breed palet aan kleuren, variërend van matig intens zalmkleurig tot dieproze, met violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van aardbei, granaatappel en bigarreau-kers.

Smaak: fris en fruitig in de mond, met aroma’s van aardbei en granaatappel; frisse zuurheid met het kruidige karakter van rode peper. Lange afdronk.

— Minimaal totaal alcoholgehalte: 11,5 % vol.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): maximaal 9,0

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 4 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing. Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 200

10. Halfdroge roséwijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: breed palet aan kleuren, variërend van matig intens zalmkleurig tot dieproze, met violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van aardbei en kers.

Smaak: fris en fruitig in de mond, met aroma’s van aardbei en een lichte zoetheid. Middellange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 4,5 - maximaal 17,5

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Wanneer het suikergehalte meer dan 12 g/l bedraagt, zijn de voorschriften van bijlage III, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie van toepassing.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor roséwijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

11. Halfzoete roséwijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: breed palet aan kleuren, variërend van matig intens zalmkleurig tot dieproze, met violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van aardbei en kers.

Smaak: fris en fruitig in de mond, met aroma’s van aardbei en een goede zoetheid. Middellange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 12,5 – maximaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor roséwijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

12. Zoete roséwijn

KORTE BESCHRIJVING

Visuele kenmerken: breed palet aan kleuren, variërend van matig intens zalmkleurig tot dieproze, met violette accenten.

Geur: het aromatische palet omvat aroma’s van aardbei en kers.

Smaak: fruitig en zoet in de mond, met aroma’s van aardbei. Middellange afdronk.

— Minimaal natuurlijk alcoholgehalte: 11,0 % vol.

— Totaal suikergehalte (g/l): minimaal 45

— Maximale totale zuurgraad: 7,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur

— Voor het alcoholgehalte gelden de maximumwaarden die in de betrokken EU-wetgeving zijn vastgesteld.

— Het maximumgehalte aan zwaveldioxide is 250 milligram per liter voor roséwijnen met een suikergehalte, uitgedrukt als de som van glucose en fructose, van ten minste 5 gram per liter (overeenkomstig de afwijking in bijlage I, deel B, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie). Algemene analytische kenmerken Maximaal totaal alcoholgehalte (in volumeprocent) Minimaal effectief alcoholgehalte (in volumeprocent) 11,5 Minimale totale zuurgraad 3,5 g/l, uitgedrukt in wijnsteenzuur Maximaal gehalte aan vluchtige zuren (in milli-equivalent per liter) 18 Maximaal totaalgehalte aan zwaveldioxide (in milligram per liter) 250

5. Wijnbereidingsprocedés

5.1. Specifieke oenologische procedés

1. Bereiding van rode wijn

Voor de wijnbereiding geldende beperkingen

De rode wijn met de BGA Evia wordt bereid volgens de traditionele methoden van de bereiding van rode wijnen. Wanneer het ras viognier wordt toegevoegd in een verhouding van maximaal 10 %, wordt het samen met de andere rassen tot wijn bereid volgens de traditionele methoden voor de bereiding van rode wijnen.

2. Bereiding van roséwijn

Voor de wijnbereiding geldende beperkingen

De roséwijn met de BGA Evia wordt geproduceerd met gebruikmaking van de allernieuwste technologie voor de bereiding van roséwijn; de temperatuur tijdens de alcoholische gisting mag niet meer dan 20 °C bedragen.

3. Specifieke oenologische procedés voor de wijnproductie

Specifiek oenologisch procedé

Bij de bereiding van halfdroge, halfzoete en zoete wijnen is verzoeting van de wijn toegestaan overeenkomstige de toepasselijke bepalingen (bijlage I, deel D, bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/934 van de Commissie).

4. Leivormen

Teeltwijze

De wijnstokken zijn gesnoeid in cordon of in gobeletvorm, waarbij de snoeiwijze afhangt van het gebruikte druivenras.

5. Bereiding van witte wijn

Voor de wijnbereiding geldende beperkingen

De witte wijn met de BGA Evia wordt geproduceerd met gebruikmaking van de allernieuwste technologie voor de bereiding van witte wijn; de temperatuur tijdens de alcoholische gisting mag niet meer dan 20 °C bedragen.

5.2. Maximumopbrengsten

1. Maximumopbrengst in hectoliter eindproduct per hectare

96 hectoliter per hectare

2. Maximumopbrengst in kilogram druiven per hectare

12 000 kilogram druiven per hectare

6. Afgebakend geografisch gebied

Het afgebakende gebied voor de productie van wijnen met de BGA Evia is het gebied dat binnen de administratieve grenzen van de regionale eenheid (voormalige nomos) Evia ligt.

7. voornaamste wijndruivenras(sen)

Cabernet Sauvignon N

Grenache Blanc B

Grenache Rouge N

Merlot N

Sauvignon Blanc B

Syrah N

Viognier B

Agiorgitiko N

Aidani Aspro B

Vradyano N

Karampraimis N

Liatiko N

Malagouzia B

Mandilaria Aspri B

Monemvassia B – Monovassia, Monomvassitiko

Moschato Aspro B

Moschofilero N – Mavrofilero

Ritino N

Roditis Rs – Alepou

Savatiano Β – Doumprena Aspri, Kountoura Aspri, Perachoritiko, Sakeiko

8. Beschrijving van het (de) verband(en)

8.1. Historisch, cultureel, sociaal en economisch verband

A. Historisch verband

Uit de Ilias blijkt dat de wijnbouw in de regio reeds in de tijd van Homerus goed ontwikkeld was. De oude naam voor Evia (Euboea) was Abantis, wat was afgeleid van de naam van zijn inwoners. De Abantes waren de eerste prehistorische Griekse stam die zich tussen 2100 en 1900 v.Chr. in Evia vestigde, met name rond Chalkida (Chalkis) en Eretria. Volgens een mythe baseerden zij hun naam op de nimf Aba. Zij waren een strijdlustig, krijgshaftig volk dat onder andere had deelgenomen aan de Trojaanse oorlog onder koning Elephenor. De grote dichter Homerus verwijst meermaals naar zowel Evia als geheel als naar bepaalde gebieden, zoals Istaia, als gebieden “waar druiven worden geteeld”.

In het volgende uittreksel van Theognis van Megara (784, 892) wordt verwezen naar de eeuwenoude wijnbouwtraditie van Evia:

“ηλθον δ’ Ευβοιης απελοειν πεδιον... και Ληλαντου δ’αγαθον κειρεται οινοπεδου.”

Vertaling: “Ik kwam aan in Evia, een gebied vol met wijnstokken, waar in het mooie Lilantio grote hoeveelheden wijn worden geproduceerd.”

Ook de wijngaarden in de provincie Karystia kunnen bogen op een traditie die teruggaat naar lang vervlogen tijden. Met name in de tweede helft van de 20e eeuw speelden zij een toonaangevende rol in de economie van de regio. Kooplieden uit Karystia verkochten het druivenmost op de markten van Volos en Thessaloniki. Duizenden houten vaten vol most werden in de haven van Karystos op grote kaïks geladen.

In de 6e eeuw A.D. omschreef de aardrijkskundige Stephanus van Byzantium Kymi in Evia als een stadje, terwijl deze plaats ten tijde van de westelijke heerschappij op Evia (1204-1470) ook bekend stond als haven (Porto Chimi).

Tegen het einde van de Ottomaanse heerschappij kwam Kymi voornamelijk dankzij de productie van en de handel in wijn economisch tot ontwikkeling. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1821, waaraan het stadje actief deelnam, werd het grotendeels verwoest. Na de onafhankelijkheid werd het de hoofdstad van de provincie Karystia. De economie van Kymi floreerde tussen de jaren 1830 en het einde van de 19e eeuw, dankzij de handel in lokaal geproduceerde landbouwproducten (wijn, olie en zijde), maar ook kolen. Met name de uitvoer van wijn naar Frankrijk bracht Kymi welvaart.

B. Culturele, sociale en economische banden

Wijnstokken en wijn zijn sinds de oudheid onlosmakelijk verbonden met het culturele, sociale en economische leven van de plaatselijke bevolking. Deze band bestaat vandaag nog steeds, zoals blijkt uit de evenementen en conferenties die worden georganiseerd om de wijn te promoten, en uit de lokale culturele tradities.

In Evia kunnen nu drie verschillende “wijnroutes” worden gevolgd, over het hele eiland en langs alle 17 georganiseerde wijnmakerijen.

Daarnaast nemen de wijnmakerijen op het eiland deel aan alle Europese evenementen waarop wijn wordt gepromoot, zoals “open dagen” en de “European Day of Wine Tourism”.

Wijn speelt tevens een belangrijke rol in de economie van het eiland, zowel als overheersend product in de landbouw en in de ambachtelijke sector als in de toeristische sector in de vorm van wijntoerisme.

8.2. Geografische omgeving en geografische oorsprong

Wijnen met de BGA Evia worden geproduceerd binnen de administratieve grenzen van de regionale eenheid Evia (zie kaart).

Evia is het op een na grootste Griekse eiland en het op vijf na grootste eiland in de Middellandse Zee. Het strekt zich uit langs de noordoostelijke kust van Centraal-Griekenland (Sterea Ellada), van de Golf van Malia tot de kust van Attica, van het vasteland gescheiden door de Golf van Evia. De noordelijke en noordoostelijke kusten van het eiland grenzen aan de Egeïsche Zee.

Evia is onderverdeeld in kleine, van nature geïsoleerde regio’s die van elkaar worden gescheiden door de grote, steile bergen die het grootste deel van het eiland bestrijken: de berg Telethrio in het noorden, de berg Dirfi in het midden van het eiland en de berg Ochi in het zuiden. Tussen de bergen bevinden zich vruchtbare vlakten, zoals Psachna en Lilantio, alsook kleine valleien en kuststroken met inhammen en kreken (de baai van Karystos, Styra enz.).

Lengtegraad: 23°48’56,14” OL.

Breedtegraad: 38°33’42,68” NB.

Oppervlakte: 3 661,64 km2

Orografie

Het is een groot gebied met een verscheidenheid aan bodemtypen en terreinkenmerken. Het wijnareaal begint op een hoogte van tien meter en de hoogst gelegen wijngaarden bevinden zich op 600 meter, op de berg Dirfi (1 745 meter). Wijnstokken worden traditiegetrouw aangeplant op de meest vruchtbare vlakten, maar worden nu op steile hellingen geteeld voor een goede afwatering en een betere blootstelling aan de zon. De meeste wijngaarden zijn op hellingen gelegen.

Bodem

Geologisch gezien is Evia een voortzetting van Attica. De bodem bestaat voornamelijk uit schist en omvat tal van geologische formaties. Het lijkt erop dat er in het quartair van het kaenozoïcum, toen het eiland loskwam van het vasteland, ook sprake was van intense vulkanische activiteit.

De bodem varieert van zand, lemig zand, leem, zanderige klei tot klei. De bodems van de wijngaarden hebben een gemiddelde textuur (zand-leem, zand-leem-klei), met een neutrale pH en een kleine hoeveelheid calciumcarbonaat.

Klimaat

Op basis van meteorologische gegevens heeft de regio een mediterraan klimaat. De gemiddelde jaarlijkse temperatuur is 18,4 °C, met 24,9 °C in de zomermaanden en 10,5 °C in de winter. De gemiddelde maximumtemperatuur wordt bereikt in juli en de gemiddelde minimumtemperatuur in januari.

De gemiddelde neerslag bedraagt ongeveer 600 mm en de verdeling ervan is kenmerkend voor het mediterrane klimaat, d.w.z. meer regen van oktober tot april. Het theoretische evapotranspiratieniveau is even hoog als het neerslagniveau in de wintermaanden, maar hoger tijdens de vegetatiecyclus. Harde noordoostelijke winden komen veel voor in de regio, vooral in de winter, terwijl zij in het voorjaar en in de zomer zwak tot matig zijn.

8.3. Productgegevens

Het klimaat, de bodemsoorten, de geteelde druivenrassen en de gebruikte landbouw- en wijnbereidingsmethoden dragen allemaal bij tot de kwaliteitskenmerken van wijnen met de BGA Evia.

De witte wijnen zijn bleekgroen van kleur, soms met een enigszins gele tint. Het aromatische profiel omvat aroma’s van citrusvruchten, bloemen en rijp fruit. Dit is toe te schrijven aan de specifieke kenmerken van de gebruikte rassen en aan het gebied waar zij worden geteeld, aangezien het profiel varieert afhankelijk van de locatie en de bodemsoort. Deze wijnen hebben ook een mooi volume in de mond en een afdronk die het resultaat is van de gebruikte rassen en de goede rijping die in het gebied wordt bereikt.

De roséwijnen vallen op door hun uitgebreide kleurenpalet en heldere of intense schakeringen, die het gevolg zijn van de gebruikte rassen en van het gebied waarin de druiven worden geteeld. Daarnaast hebben zij een krachtig bouquet dat wordt overheerst door bloemen en rood fruit. Alle soorten roséwijn (droog, halfdroog, halfzoet en zoet) zijn bijzonder evenwichtig, met name door de goede zuurgraad.

De rode wijnen hebben een intense, dieprode kleur met dieppaarse accenten als de wijn jong is en steenrode accenten als de wijn enkele jaren heeft gerijpt, alsook een intens aromatisch mondgevoel met toetsen van zwarte bes, kers, zwart fruit en een vleugje peper. Zij hebben een volle smaak, met milde tanninen en een sterke, blijvende, fruitige nasmaak.

Wijnen met de BGA Evia hebben prijzen gewonnen bij internationale wedstrijden (Le Challenge International du Vin, Frankrijk; Decanter, Londen VK; AWC, Wenen; IWSC, Londen VK; TEXSOM International Wine Awards, VS; Sommeliers Choice Awards, VK; Sélection Mondiales des Vins (SMV), Canada).

8.4. Causaal verband

Het unieke aspect van wijnen met de BGA Evia is het gevolg van de specifieke kenmerken van het gebied (bodem, klimaat en effect van de wind in de zomer), in combinatie met de geteelde druivenrassen en de gebruikte teeltmethoden.

Het afgebakende geografisch gebied voor de productie van wijnen met de BGA “Evia” herbergt een grote verscheidenheid aan bodem- en klimaatomstandigheden die met name goed zijn voor de rijping van veel druivenrassen. Vanwege het klimaat overheersen de witte rassen op de vlakten, terwijl rode druivenrassen de overhand hebben op de hellingen van de drie bergen (de Telethrio in het noorden, de Dirfi in het midden van het eiland en de Ochi in het zuiden).

De windomstandigheden vormen een specifiek kenmerk van het gebied, dat in het westen grenst aan de Golf van Evia en in het oosten aan de Egeïsche Zee. De vochtige lucht die vanaf de zee waait, botst tegen de bergen aan en gaat daardoor recht omhoog, wat leidt tot een temperatuurverandering en een omkering van de windrichting. Daardoor ontstaan er op het hele eiland gunstige winden en is er een goed temperatuurverschil tussen dag en nacht (maximaal tien graden), met name in de maanden dat de druiven rijpen.

De kwalitatief hoogwaardige kenmerken van de wijnen die op het eiland Evia worden geproduceerd, zijn toe te schrijven aan de zeer gevarieerde bodemsoorten van de regio, die uiteenlopen van zand, lemig zand, leem, zanderige klei tot klei.

Gezien de macroklimatologische omstandigheden in het oorsprongsgebied en de wisselwerking met de topografie en de bodem, leveren de witte en rosédruivenrassen in het gebied wijnen op met eigenschappen die kenmerkend zijn voor het teeltgebied. De druivenrassen sauvignon blanc, moschato en malagouzia rijpen in de tweede tien dagen van augustus, de rassen assyrtiko en viognier in de derde tien dagen van augustus, en de rassen roditis en savatiano in de tweede helft van september. Wijnen die worden bereid uit het ras sauvignon blanc hebben veeleer aroma’s van fruit, met name perzik, en slechts in mindere mate een groen karakter. Zij verschillen echter sterk van wijngaard tot wijngaard, wat de wijnmaker een groter keuzegamma biedt. Een zwaardere bodem versterkt bijvoorbeeld het groene karakter, terwijl een lichtere bodem de aroma’s van rijp fruit meer naar boven brengt. Het ras malagouzia levert doorgaans wijnen op met een intens bloemig bouquet, waardoor het aromatische palet aanzienlijk wordt versterkt indien ook andere rassen worden gebruikt. Op locaties waar de druiven later rijpen, kunnen de rassen malagouzia, aidani aspro en athiri bovendien wijnen opleveren met een bouquet van citrusfruit, gecombineerd met een rijke, blijvende smaak. Wijnen die worden bereid uit het ras assyrtiko hebben veel body en structuur, een hoge zuurgraad en een kenmerkend aroma dat varieert van bloemig tot citrusachtig. Wanneer het ras witte moschato op een lemige zandgrond, leem of zanderige klei wordt geteeld, levert het complexe aroma’s op van fruit en verse druif, citroen, sinaasappel en andere citrusbloesems, rozenblaadjes en honing. De body is vol en fruitig, met een citroenachtige zuurheid en een lange afdronk.

Het ras witte viognier levert een hoge aromatische intensiteit op van citrusvrucht, steenvrucht en tropisch fruit, omkaderd door citroen- en sinaasappelbloesem. De body is rijk, vol en fruitig, met een evenwichtige zuurgraad en een blijvende, complexe, volle afdronk.

Het specifieke microklimaat in Evia en de invloed daarvan op de geproduceerde wijnen komen ook sterk naar voren in de rode wijnen. Een kenmerkend voorbeeld daarvan zijn de prestaties van het druivenras syrah. Dat is een veelzijdig ras aangezien deze druif kan worden gebruikt voor de productie van kwalitatief hoogwaardige rode en roséwijnen. Het ras syrah wordt derhalve in de grotere regio Evia gebruikt voor de productie van wijnen met een intens aromatisch karakter en een concentratie aan aroma’s die varieert naargelang de locatie van de wijngaard. Wijngaarden met een zanderige leembodem produceren wijnen met een delicaat aroma, terwijl wijnen die worden geproduceerd op een bodem met naar verhouding veel klei en minder calciumcarbonaat een sterker fenolisch karakter hebben. Wanneer het ras witte viognier naast de rode rassen in het gebied wordt geteeld en gevinifieerd, en met name met het ras syrah, dan komt het ras viognier eerder tot rijping dan de syrah. Als gevolg daarvan zijn de viognierdruiven op het ogenblik van de oogst overrijp. Deze combinatie/coördinatie geeft de rode wijnen de kenmerken van overrijpe zwarte vruchten met een frisse zuurheid. De wijnen hebben echter voornamelijk een volle, olieachtige body, een robuuste structuur en zachte, fluweelachtige tanninen wanneer de druiven samen met het ras viognier worden gevinifieerd.

Gezien de macroklimatologische omstandigheden in het oorsprongsgebied en de wisselwerking met de topografie en de bodem, leveren de rode druivenrassen in het gebied wijnen op met eigenschappen die kenmerkend zijn voor het teeltgebied. De specifieke klimatologische en morfologische kenmerken van Evia worden met de rassen mandilaria (kountoura mavri), vradyano, karampraimis, ritino, cabernet sauvignon, rode grenache en merlot optimaal benut voor de productie van complexe wijnen met een goed fenolisch potentieel, ronde, zachte tanninen en een rijk mondgevoel.

Roséwijnen uit Evia, die hoofdzakelijk worden bereid uit de rassen mandilaria (kountoura mavri), vradyano, karampraimis, ritino, cabernet sauvignon, rode grenache, merlot en syrah, die worden aangeplant in wijngaarden dicht bij de zee, vallen op door hun dieproze kleur met een intense aromatische complexiteit van rode vruchten en een rijk mondgevoel, doordat zij goed doorrijpen. Wanneer deze rassen echter worden aangeplant op de schrale hellingen landinwaarts, komen zij laat tot rijping en leveren zij bleekroze gekleurde wijnen met aromatische frisheid en een kenmerkende zuurheid op.

9. Andere essentiële voorwaarden (verpakking, etikettering, andere vereisten)

Afwijkingen

Rechtskader:

EU-wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Afwijking betreffende de productie in het afgebakende geografische gebied

Beschrijving van de voorwaarde:

Artikel 5, lid 1, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft aanvragen tot bescherming van oorsprongsbenamingen, geografische aanduidingen en traditionele aanduidingen in de wijnsector, de bezwaarprocedure, gebruiksbeperkingen, wijzigingen van productdossiers, de annulering van de bescherming en de etikettering en presentatie.

Afwijkingen

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Afwijking betreffende de productie in het afgebakende geografische gebied

Beschrijving van de voorwaarde:

In artikel 4, punt c), van gezamenlijk Ministerieel Besluit nr. 392169 van 20 oktober 1999 tot vaststelling van de algemene regels betreffende het gebruik van de aanduiding “lokale wijn” in de beschrijving van tafelwijn (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 1985 van 8 november 1999), als gewijzigd bij gezamenlijk Ministerieel Besluit nr. 321813 van 29 augustus 2007 (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 1723 van 29 augustus 2007), is het volgende bepaald:

“Tafelwijnen waarvoor de term “lokale wijn” kan worden gebruikt in combinatie met een geografische aanduiding van een provincie, nomos of wijnbouwgebied dat kleiner is dan een nomos, moeten worden geproduceerd in wijnmakerijen die zich bevinden in de nomos of in aangrenzende nomoi.” Meer bepaald mogen wijnen met de BGA Evia worden geproduceerd in wijnmakerijen in de regionale eenheid (voormalige nomos) Evia of in de aangrenzende regionale eenheid (voormalige nomos) Viotia.

Aanvullende bepalingen betreffende etikettering van de wijn

Rechtskader:

EU-wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

A. Aanduidingen met betrekking tot bepaalde productiemethoden

Artikel 53, leden 1, 2 en 6, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/33 van de Commissie tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft aanvragen tot bescherming van oorsprongsbenamingen, geografische aanduidingen en traditionele aanduidingen in de wijnsector, de bezwaarprocedure, gebruiksbeperkingen, wijzigingen van productdossiers, de annulering van de bescherming en de etikettering en presentatie.

Aanvullende bepalingen betreffende etikettering van de wijn

Rechtskader:

Nationale wetgeving

Soort aanvullende voorwaarde:

Aanvullende bepalingen betreffende etikettering

Beschrijving van de voorwaarde:

A. Aanduidingen met betrekking tot bepaalde productiemethoden

In de artikelen 3 en 4 van Ministerieel Besluit nr. 280557 van 9 juni 2005 tot vaststelling van de rijpingsduur, de verouderingsduur en het tijdstip van het op de markt brengen van wijnen met een oorsprongsbenaming van superieure kwaliteit en van plaatselijke wijnen, en tot vaststelling van de bij de etikettering van die wijnen gebruikte aanduidingen met betrekking tot de productie- of bereidingsmethoden (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 818 van 15 juni 2005) zijn de voorschriften vastgesteld voor het gebruik van de volgende aanduidingen:

— “ΝΕΟΣ ΟΙΝΟΣ” of “ΝΕΑΡΟΣ ΟΙΝΟΣ” (nieuwe wijn)

— “ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” of “ΩΡΙΜΑΣΕ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” (gerijpt in het vat)

— “ΠΑΛΑΙΩΜΕΝΟΣ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” of “ΠΑΛΑΙΩΣΗ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” (verouderd in het vat)

— “ΟΙΝΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΩΡΙΜΑΣΕ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” of “ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” (gevinifieerd en gerijpt in het vat)

— “ΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” of “ΟΙΝΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ” (gevinifieerd in het vat)

B. Vermelding van het oogstjaar op het etiket

Indien de aanduidingen “ΝΕΟΣ ΟΙΝΟΣ” of “ΝΕΑΡΟΣ ΟΙΝΟΣ” (NIEUWE WIJN) worden gebruikt voor de etikettering van de wijnen, is het verplicht het oogstjaar op het etiket aan te brengen overeenkomstig artikel 1, lid 2, van Ministerieel Besluit nr. 280557 van 9 juni 2005 tot vaststelling van de rijpingsduur, de verouderingsduur en het tijdstip van het op de markt brengen van wijnen met een oorsprongsbenaming van superieure kwaliteit en van plaatselijke wijnen, en tot vaststelling van de bij de etikettering van die wijnen gebruikte aanduidingen met betrekking tot de productie- of bereidingsmethoden (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 818 van 15 juni 2005).

C. Traditionele aanduidingen

— Traditionele aanduidingen overeenkomstig Ministerieel Besluit nr. 235309 van 7 februari 2002 betreffende de goedkeuring van traditionele aanduidingen voor wijnen (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 179 van 19 februari 2002) die verband houden met de oorsprongsbenaming of de geografische aanduiding.

Overeenkomstig het bovenstaande ministeriële besluit zijn de traditionele aanduidingen die kunnen worden gebruikt voor de etikettering van wijnen met de beschermde geografische aanduiding (BGA) Evia:

ΛΕΥΚΟΣ ΑΠΟ ΛΕΥΚΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ / Blanc de blancs (witte wijn van witte druiven), ΛΕΥΚΟΣ ΑΠΟ ΕΡΥΘΡΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ / Blanc de noir (witte wijn van rode druiven), ΛΕΥΚΟΣ ΑΠΟ ΕΡΥΘΡΩΠΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ of ΛΕΥΚΟΣ ΑΠΟ ΓΚΡΙΖΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ / Blanc de gris (witte wijn van rosédruiven of witte wijn van grijze druiven), ΚΟΚΚΙΝΕΛΙ / kokineli (Kokineli), ΟΙΝΟΣ ΛΟΦΩΝ / Vin de collines (wijn uit de heuvels), ΟΙΝΟΣ ΠΛΑΓΙΩΝ / Vin de coteaux (wijn van de hellingen).

D. Beperkingen met betrekking tot de namen van rassen

Bij besluit nr. 311498 van 10 juli 2009 (Grieks Staatsblad, reeks II, nr. 1493 van 23 juli 2009) is het afdrukken van de naam van het ras “monemvassia” op de etiketten en verpakking van witte wijnen verboden.

Link naar het productdossier

http://www.minagric.gr/images/stories/docs/agrotis/POP-PGE/2021/prodiagrafes_evia170122.pdf

(1) PB L 9 van 11.1.2019, blz. 2.