Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het thema "Naar een Europese nummerruimte - Groenboek over een nummeringsbeleid voor telecommunicatiediensten in Europa"

(97/C 287/05)

De Commissie heeft op 26 november 1996 besloten het Economisch en Sociaal Comité, overeenkomstig artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, te raadplegen over het voornoemde thema.

De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 mei 1997 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Mobbs.

Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn op 28 en 29 mei 1997 gehouden 346e Zitting (vergadering van 28 mei 1997) het volgende advies uitgebracht, dat met 89 stemmen vóór en 1 stem tegen is goedgekeurd.

1. Inleiding

1.1. Vanaf 1 januari 1998 zullen telecommunicatiediensten- en infrastructuren in de hele Europese Unie geliberaliseerd zijn (voor sommige lid-staten zullen uitzonderingen gelden). Deze datum zou echter aan belang kunnen inboeten als op nationaal niveau niet alle nodige uitvoeringsmaatregelen worden genomen.

1.2. Er zijn bovendien nog steeds maatregelen nodig om ervoor te zorgen dat telecommunicatie-exploitanten, aanbieders van diensten, bedrijven en gebruikers ten volle van deze ontwikkeling kunnen profiteren; consumenten en gebruikers moeten er tegelijkertijd van op aan kunnen dat hun belangen worden beschermd. Eén van deze maatregelen is het invoeren van nieuwe nummers. Hoewel het aantal in aanmerking komende nummers eindig is, neemt van de kant van aanbieders van diensten de vraag naar nummers telkens toe als er nieuwe diensten bijkomen. De beschikbaarheid van voldoende nummers is daarom een essentiële voorwaarde om voor meer concurrentie te kunnen zorgen. Bovendien zullen waarschijnlijk steeds meer nummers nodig zijn om te kunnen voldoen aan de groeiende vraag naar diensten, die het gevolg is van de technologische vooruitgang en de toenemende populariteit van semafoons, extra lijnen voor thuis geïnstalleerde faxen of modems (naast het toenemende gebruik hiervan in het bedrijfsleven), mobiele telefoons, kabel-TV, enz. Tijdens de recente WTO-onderhandelingen over telecommunicatie verklaarden 69 landen zich bereid om hun regelgeving ter zake te liberaliseren; naar verwachting zal dit leiden tot een enorme groei van de mondiale telecommunicatiemarkt en dus tot een steeds grotere vraag van wereldwijde aanbieders van diensten naar nieuwe nummers.

1.3. In het Groenboek van 1995 over de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur () werd "nummering van cruciaal belang voor de liberalisering van de markt en de invoering van concurrentie" geacht. Dit werd gezien als een noodzakelijke ontwikkeling om ervoor te zorgen dat "de ontwikkeling van telecommunicatienetwerken en -diensten niet wordt gehinderd door nummeringskwesties"; bovendien werd gesteld dat deze taak moest worden uitgevoerd door middel van "een zorgvuldig beheer van de totale nummerplannen op mondiaal, Europees en nationaal niveau". In dit verband dienen de lid-staten er krachtens Richtlijn 96/19/EG () voor te zorgen dat uiterlijk 1 juli 1997 voor alle telecommunicatiediensten voldoende nummers beschikbaar zijn. Nummers moeten worden toegewezen aan de hand van billijke, transparante en niet-discriminerende criteria; dit is een absolute voorwaarde voor effectieve concurrentie, innovatie en keuzevrijheid van de consument.

1.4. In het nieuwe Groenboek doet de Commissie nu een aantal voorstellen voor de toekomstige behandeling van nummeringskwesties in Europa en geeft zij de aanzet tot een discussie tussen alle betrokken partijen die vóór 1 januari 1998 moet uitmonden in een "masterplan".

1.5. De belangrijkste partijen en factoren worden hieronder behandeld.

1.5.1. De belangrijkste betrokken partijen (Afgezien van de Europese Commissie):

- Nationale regelgevende instanties (NRI's). Krachtens Richtlijnen 88/301/EEG en 90/388/EEG moeten de lid-staten er door middel van de oprichting van NRI's voor zorgen dat regelgevende activiteiten gescheiden zijn van de exploitatie en levering van diensten door telecommunicatie-organisaties.

- De Conférence Européenne des Postes et Télécommunications (CEPT) - Europese organisatie waarin meer dan 40 Europese overheden vertegenwoordigd zijn, het Europees Comité voor Telecommunicatieregelgeving (ECTRA) en het Europees Telecommunicatiebureau (ETO). Het ECTRA en het ETO zijn sub-comités van de CEPT met speciale verantwoordelijkheden inzake vergunningen, nummering, interconnectie, enz.

- De Vereniging van Europese Telecommunicatie Netwerk Exploitanten (ETNO) - hierin zijn de Europese telecom-exploitanten verenigd en alle andere exploitanten die een vergunning hebben om spraaktelefoniediensten aan te bieden. Er zijn besprekingen aan de gang om de organisatie open te stellen voor onafhankelijke mobiele exploitanten.

- Het Europees Instituut voor Telecommunicatienormen (ETSI) - waarvan alle betrokken Europese en niet-Europese lichamen lid kunnen worden.

- Het Europees nummeringsforum (ENF) - dit is een forum van de industrie waarin nummeringskwesties en aanverwante zaken worden besproken. Het ENF staat open voor alle op Europees niveau vertegenwoordigde organisaties die belang hebben bij een goed nummeringsbeleid.

- Global Systems for Mobile Communications (GSM), Memorandum of Understanding (MoU) en in het bijzonder de European Interest Group (EIG) waarin 75 "mobiele" exploitanten in Europa vertegenwoordigd zijn.

- De Internationale Telecommunicatie-Unie - Telecommunicatiesector (ITU-T) - agentschap van de Verenigde Naties met ruim 180 soevereine landen als lid (inclusief alle EU-lid-staten) en verantwoordelijk voor de internationale regelgeving op het gebied van telecommunicatie (inclusief nummeringskwesties). De CEPT en het ETSI wonen de vergaderingen van de ITU-T bij als waarnemers.

1.5.2. Factoren die van belang zijn voor de vraag naar nummers:

- Liberalisering van de telefonie: de afschaffing op 1 januari 1998 van alle beperkingen op het aanbieden van (spraak)telefoniediensten.

- Carrier selection: gebruikers kunnen voor hun interlokale of internationale gesprekken zelf een exploitant kiezen.

- Overdraagbaarheid van nummers: dit betreft vooral de mogelijkheid om een telefoonnummer van de ene exploitant naar de andere mee te nemen.

- Gratis telefoonnummers (groene nummers): een telecommunicatiedienst waarvoor de beller geen kosten worden aangerekend.

- Beschikbaarheid van nummers: er wordt gezorgd voor een toereikende hoeveelheid nummers om de concurrentie niet te belemmeren.

1.6. Om een efficiënte economische dienstverlening op hun grondgebied mogelijk te maken moeten de lid-staten ervoor zorgen dat er genoeg nummers beschikbaar zijn; daarnaast dienen zij erop toe te zien dat het internationale telefoonverkeer goed verloopt. Een aantal lid-staten heeft onlangs nieuwe nummeringsplannen opgesteld. Consumenten voelen veelal weinig voor (her)nummeringsplannen, omdat deze kostbaar zijn en een verstorende uitwerking hebben. Daarom moet bij eventuele veranderingen van nationale nummeringsplannen steeds worden aangetoond dat deze noodzakelijk zijn voor de verdere ontwikkeling van de telecommunicatiesector.

1.7. De veranderingen die op het gebied van nummering worden doorgevoerd, verschillen sterk van lid-staat tot lid-staat; dit zou ertoe kunnen leiden dat veel van de door een omgeving met diverse exploitanten veroorzaakte concurrentiekwesties onopgelost blijven, én dat niet direct kan worden gereageerd als er op een gegeven moment behoefte blijkt te bestaan aan in heel Europa geldende nummers voor bepaalde exploitanten of diensten.

2. Het Groenboek van de Commissie

2.1. De Commissie legt in het Groenboek uit waarom op het gebied van nummering veranderingen nodig zijn en gaat in op de belangrijkste problemen in kwestie.

2.1.1. Efficiënte telecommunicatiediensten worden beschouwd als een absolute voorwaarde voor de totstandkoming van de informatiemaatschappij. Het nummeringsbeleid is belangrijk voor de concurrentie in de hele Europese telecommunicatiesector en heeft als zodanig directe gevolgen voor de consument. Daarom moet het volgens de Commissie worden gebaseerd op duidelijk omschreven politieke prioriteiten. Deze vloeien onder meer voort uit het liberaliseringsproces en uit de snelle veranderingen die zich op economisch en technologisch gebied voordoen.

2.2. De huidige situatie

2.2.1. Er bestaat momenteel een complexe regelgeving met betrekking tot het nummeringsbeleid, die op mondiaal, Europees en nationaal niveau is vastgelegd binnen een door de ITU-T tot stand gebracht algemeen kader.

2.2.2. De Commissie wijst erop dat tot dusver al veel is bereikt:

- gemeenschappelijke, voor heel Europa geldende nummers voor hulpdiensten en internationale kengetallen;

- een onafhankelijke rol voor nationale regelgevende instanties;

- een kader, dat mede de Europese Gemeenschap omvat, voor samenwerking inzake nummering (het ENF).

2.2.3. De Commissie wijst erop dat gevestigde exploitanten en nieuwkomers op de markt sterk van mening verschillen over de vraag welke maatregelen op het gebied van nummering de voorkeur verdienen.

2.3. Voorgestelde maatregelen

2.3.1. Effectieve concurrentie garanderen door carrier selection, overdraagbaarheid van nummers en herstructurering van nationale nummerplannen mogelijk te maken.

2.3.2. De totstandbrenging van één markt bevorderen door een Europese telefoonnummerruimte (ETNS) te creëren en particuliere en bedrijfsnetwerken, NRI's en regelgeving op nummeringsgebied te ontwikkelen.

2.3.3. Aanpassen van het nummeringsbeleid aan de vereisten van de informatiemaatschappij d.m.v. een Europees nummeringsplan voor de lange termijn en naamgeving op Internet.

2.4. De Commissie roept de betrokken partijen op commentaar te leveren op de door haar voorgestelde doelstellingen en maatregelen en op de hiermee verband houdende streefdata.

2.5. In de conclusies geeft de Commissie een samenvatting van haar voorstellen en roept zij een aantal instellingen, organisaties en gebruikers op om commentaar op een en ander te leveren.

3. Algemene opmerkingen

3.1. Het Comité juicht de publicatie van het Groenboek toe; dit is een belangrijk vervolg op de ingrijpende liberaliseringsmaatregelen die de Commissie heeft genomen sinds de publicatie van het Groenboek over telecommunicatie () in 1987.

3.2. De Commissie wijst er terecht op dat de lid-staten maatregelen moeten nemen om ervoor te zorgen dat de verdeling van nummers, die schaars zijn, niet uitgroeit tot een marktbarrière of anderszins de ontwikkeling van een open, concurrerende markt voor telecommunicatiediensten (die krachtens de diverse richtlijnen op 1 januari 1998 een feit moet zijn) in de weg staat.

3.3. Als de Commissie een besluit neemt over de voorstellen die zij tot concrete maatregelen zal uitwerken, moet zij ook oog hebben voor alternatieven die mogelijk een gunstiger kosten/batenverhouding (zowel voor consumenten als exploitanten) hebben.

3.4. Momenteel lopen enkele onderzoeken naar de kosten van de diverse door de Commissie voorgestelde maatregelen; volgens het Comité zijn wellicht aanvullende onderzoeken nodig. Het valt te betreuren dat goedgekeurde aanbevelingen die voortvloeien uit dit Groenboek misschien pas na 1 januari 1998 in praktijk zullen worden gebracht. Dit mag de volledige liberalisering en alles wat hiermee gemoeid is echter niet in gevaar brengen.

3.5. Het voorgestelde tijdschema waarbinnen de veranderingen doorgevoerd zouden moeten worden, valt in de praktijk helaas samen met de geplande invoering van de euro en de millenniumwisseling, twee factoren die kunnen leiden tot een gebrek aan goed opgeleide softwaretechnici.

3.6. Nummers zijn een schaars goed; door lid-staten, nationale regelgevende instanties of openbare exploitanten opgelegde beperkingen inzake het gebruik van nummers kunnen de concurrentieverhoudingen scheeftrekken en ook anderszins negatieve gevolgen hebben voor de telecommunicatiesector. Bij het toezicht op de naleving van de communautaire mededingingswetgeving moet hiermee rekening worden gehouden.

4. Bijzondere opmerkingen

4.1. Nummering als middel om eerlijke concurrentie te garanderen

4.1.1. Carrier selection en carrier pre-selection

4.1.1.1. De Commissie gaat met name in op twee soorten carrier selection:

- carrier selection: een eenvoudig mechanisme dat de consument de mogelijkheid biedt om voor elk telefoongesprek door middel van een code of voorgeprogrammeerde apparatuur zelf een carrier te kiezen; anders wordt door de lokale exploitant automatisch een lange-afstandscarrier gekozen, waarbij de gebruiker de mogelijkheid heeft om deze keuze van oproep tot oproep te veranderen ("easy access");

- carrier pre-selection: de lokale exploitant/aanbieder van telefoondiensten schakelt automatisch langeafstands- en internationale gesprekken van de klant door naar een door de klant gekozen lange-afstandscarrier. De klant hoeft in dit geval niet speciale cijfercodes voor te programmeren of deze bij elk gesprek in te toetsen ("equal access").

4.1.1.2. De Commissie stelt voor carrier selection gefaseerd in te voeren:

- op 1 januari 1998 "easy access";

- op 1 januari 2000 carrier pre-selection ("equal access"), waarbij de klant bovendien de mogelijkheid heeft om bij elk nieuw gesprek voor een andere carrier te kiezen.

4.1.1.3. In een aantal lid-staten is carrier selection al ingevoerd. Bij het "easy access"-systeem zullen de meeste klanten naar verwachting trouw blijven aan "hun" exploitant. Dit biedt exploitanten de mogelijkheid om zich te bezinnen op hun positie op de nationale, Europese en wereldmarkt en zich voor te bereiden op de invoering van een "equal access"-systeem, waarbij (waarschijnlijk) meer klanten naar een andere exploitant zullen overstappen. Als gevolg wordt gegeven aan het voorstel van de Commissie om het "easy access"-systeem te gebruiken als een tussenstap in een gefaseerde aanpak en om het "equal access"-systeem te hanteren als een middel om de lange-termijndoelstelling te verwezenlijken, dan zou een meer geleidelijke overgang naar een geliberaliseerde markt mogelijk zijn. De precieze gevolgen van een en ander zullen echter afhangen van de kenmerken van de betrokken markten.

4.1.1.4. Het Comité ziet in dat carrier selection in het algemeen zal leiden tot lagere prijzen en de economie direct ten goede zal komen. Het Comité is zich er ook van bewust dat het bedrijfsleven bang is voor concurrentiedistorsies op de interne markt indien sommige lid-staten voor carrier selection zouden kiezen en andere juist voor carrier pre-selection. Als de invoering van carrier selection-systemen niet overal op dezelfde wijze plaatsvindt, zouden de concurrentieverhoudingen op de interne markt inderdaad kunnen worden scheefgetrokken. Daarom is het van groot belang dat wordt gezorgd voor een geharmoniseerde/gelijktijdige invoering van selectie- en preselectiesystemen, waarbij ook kosten/batenanalyses opgesteld dienen te worden. Verder zou de Commissie er goed aan doen aandacht te besteden aan de grensoverschrijdende aspecten van een en ander en aan de problemen waarmee de keuze van een exploitant in andere landen gepaard gaat.

4.1.1.5. Het "equal access"-systeem, oftewel de preselectie van carriers, heeft duidelijke voordelen. In landen waar nog niet van veel concurrentie sprake is en effectieve mededingingsregels ontbreken, wordt de concurrentie meer gestimuleerd door preselectie-systemen dan door "easy access"-systemen. Het gaat er bij dit alles met name om dat de consument een zo groot mogelijke vrijheid krijgt om een keuze te maken uit de verschillende carriers. Door preselectie, eventueel in combinatie met (nieuwe) enquêtes en/of marketingcampagnes, wordt de consument zich meer bewust van zijn keuzevrijheid, zodat hij hier beter gebruik van kan maken.

4.1.1.6. Wordt voor een "equal access"-systeem gekozen, dan zouden consumenten wanneer zij maar willen via een eenvoudig en gratis mechanisme van de ene carrier naar de andere moeten kunnen overstappen. Het Comité beschouwt carrier pre-selection daarom als een belangrijk middel om de concurrentie op de voornaamste telecommunicatiemarkten te stimuleren; wel moet hierbij worden voldaan aan de in paragraaf 4.1.1.4 genoemde eisen m.b.t. een geharmoniseerde en gelijktijdige invoering.

4.1.2. Overdraagbaarheid van nummers

4.1.2.1. De Commissie stelt voor zo snel mogelijk een einde te maken aan alle technische belemmeringen op het gebied van de overdraagbaarheid van exploitanten in de "local loop" (de abonnee-aansluiting) en de overdraagbaarheid van nummers voor mobiele en personal communications-diensten en voor niet-geografische diensten. Er dient volgens haar voor gezorgd te worden dat de overdraagbaarheid van nummers in de local loop in de belangrijkste bevolkingscentra vanaf 1 januari 2000 mogelijk is. Ook de overdraagbaarheid van nummers voor mobiele en personal communications-diensten zou uiterlijk vanaf 1 januari 2000 mogelijk moeten zijn.

4.1.2.2. Uit opiniepeilingen blijkt dat 80 à 90 % van de zakelijke gebruikers alleen de keuze voor een andere exploitant in overweging zou nemen als zij hun eigen nummer kunnen behouden.

4.1.2.3. Het Comité is een groot voorstander van de overdraagbaarheid van nummers binnen een lokale zone, de overdraagbaarheid van dienstverlening en de overdraagbaarheid van dienstverleners (inclusief de overdraagbaarheid van nummers voor bepaalde diensten). Rekening houdend met de technische haalbaarheid van een en ander, zou vanaf 1 januari 1998 zo snel mogelijk in deze mogelijkheden moeten worden voorzien. Voorlopig zou moeten worden afgezien van verdere maatregelen met betrekking tot de overdraagbaarheid van nummers, omdat anders essentiële tariferingsgegevens verloren zouden gaan.

4.1.2.4. Blijven maatregelen van de Commissie achterwege, dan zal de overdraagbaarheid van nummers waarschijnlijk niet in alle lid-staten ingevoerd worden, in ieder geval niet binnen een redelijke termijn.

4.1.2.5. Bij het vaststellen van de vroegst mogelijke datum moet er rekening mee worden gehouden dat het bedrijfsleven zich afvraagt of het wel zo praktisch en wenselijk (gezien de kosten/batenverhouding) is om verschillende exploitanten die verschillende technieken hanteren het gebruik van dezelfde methoden voor te schrijven en in dit verband volledige compatibiliteit na te streven; ook bestaat er binnen het bedrijfsleven bezorgdheid over de vraag hoe problemen inzake het management van diensten en andere technologische kwesties - vooral met betrekking tot netwerken voor mobiele diensten en personal communications - moeten worden aangepakt ().

4.1.3. Hervorming van nationale nummeringsplannen

4.1.3.1. De Commissie stelt voor de nationale nummeringsplannen in een aantal fasen te herzien:

- vóór 1 juli 1997 moeten voldoende nummers beschikbaar zijn, zodat met name nieuwkomers op de markt alle telefoniediensten aan het publiek kunnen aanbieden;

- vanaf 1 juli 1997 moeten nationale nummeringsplannen worden bijgesteld, zodat ze verder geïntegreerd kunnen worden;

- als het ETO zijn technische werkzaamheden heeft voltooid, dienen de lid-staten hun nummeringsplannen vóór het jaar 2000 in overeenstemming met de afgesproken richtsnoeren te hebben aangepast. De lid-staten zouden intussen geen nummers van meer dan 13 cijfers moeten toewijzen (waarbij landencodes wél worden meegerekend en internationale of carrier selection-codes niet).

4.1.3.2. De voorstellen van de Commissie zouden alleen moeten leiden tot een kader voor de vereiste wijzigingen van het nummeringsbeleid. De concrete herziening is een zaak van de lid-staten en van hun nationale regelgevende instanties.

4.1.3.3. De Commissie is terecht van mening dat nationale nummeringsplannen hoe dan ook bijgesteld moeten worden, aangezien het telecommunicatieverkeer als gevolg van de volledige liberalisering op 1 januari 1998 en gezien de resultaten van de onlangs afgesloten WTO-onderhandelingen naar verwachting een enorme groei te zien zal geven. Veranderingen worden momenteel op nationaal niveau doorgevoerd en maken niet altijd deel uit van een duidelijke Europese lange-termijnstrategie.

4.1.3.4. Consumenten merken altijd wel iets van herstructureringen van nationale nummeringsplannen. Het liefst houden zij hetzelfde nummer; daarom moeten zij ervan overtuigd worden dat de veranderingen in kwestie nodig zijn en hun uiteindelijk ten goede zullen komen. In het verleden zijn veranderingen op weerstand gestuit; hieruit zou lering moeten worden getrokken. Frequente herstructureringen van nationale nummeringsplannen gaan gepaard met hoge investeringen in herprogrammeringsapparatuur en updating software. Lid-staten moeten overbodige veranderingen dan ook zien te vermijden.

4.1.3.5. De herstructurering van nationale nummeringsplannen moet gezien dit alles op goed gecoördineerde wijze plaatsvinden en, voorzover mogelijk, eenmalig zijn.

4.2. Bevorderen van een interne markt

4.2.1. Een Europese telefoonnummerruimte

4.2.1.1. De Commissie dringt aan op de totstandbrenging van een ETNS, een nummeringsruimte die naast de nationale nummeringsruimtes zal bestaan en bestemd is voor diverse diensten, zoals in heel Europa geldende gratis nummers, gedeelde inkomsten en, vanaf 1 januari 1998, persoonlijke nummers. Verder stelt de Commissie onder meer voor op 1 januari 2000 een andere Europese landencode in te voeren (vóór de bestaande codes moet dan voortaan een 3 ingetoetst worden) en om de nationale plannen te integreren; dit zou vooral ingrijpende wijzigingen van de toegangscodes in de lid-staten met zich brengen.

4.2.1.2. De aanvraag voor het gebruik van de Europese landencode 388 voor de ETNS is al bij de ITU ingediend en kan rekenen op de volledige instemming van NRI's, het EMF en het ECTRA.

4.2.1.3. Aangezien er zaken van fundamenteel belang in het spel zijn, wordt hieronder wat dieper ingegaan op een aantal belangrijke aspecten van de ETNS:

- de Universal International Freephone Service (UIFS) wordt gezien als het platform waarop een heel Europa bestrijkende freephone-markt gestalte zal krijgen;

- de vraag naar in heel Europa geldende nummers zal toenemen; verkoop-, marketing- en klantondersteunende activiteiten voor wereldwijd op de markt gebrachte producten worden namelijk vaak in Europees verband georganiseerd;

- het verband tussen mondiale ontwikkelingen en de latente vraag naar in heel Europa aangeboden diensten als telefoonnummers met een verhoogd tarief en gedeelde kosten;

- de liberalisering in de Europese Unie gaat sneller dan in veel andere delen van de wereld. De Unie kan niet wachten op ITU-ontwikkelingen, maar moet op dit gebied zelf initiatieven ontplooien;

- de ETSI-taskforce zal zijn onderzoek ter zake eind 1997 afronden, waarna het waarschijnlijk op zijn minst anderhalf jaar zal duren voordat men het eens is geworden over een beleidsoplossing en tot uitvoering hiervan kan overgaan;

- voor het beheer van de ETNS moet een nieuwe Europese instantie in het leven worden geroepen. Hierover dienen NRI's en de Commissie in onderhandeling te treden. Volgens sommige actoren kan een en ander niet zo snel zijn beslag krijgen als in het Groenboek wordt gesuggereerd;

- als de ETNS wordt gebaseerd op de voorkeur van het ECTRA voor de landencode 388, moet men zich houden aan het voor de uitvoering van het ITU-akkoord overeengekomen tijdschema;

- de totstandbrenging van de ETNS hangt af van het belang dat exploitanten en aanbieders van telefoondiensten hebben bij het aanbieden van "paneuropese" diensten. De binnen de ETNS aangeboden diensten moeten onderhevig zijn aan het marktmechanisme; bindende regelgeving dient achterwege te blijven.

4.2.1.4. De ETNS moet zo snel mogelijk tot stand worden gebracht; de economische en sociale voordelen hiervan moeten wel voortdurend geëvalueerd worden.

4.2.1.5. Het Comité stemt in met de totstandbrenging van de ETNS, omdat er geen gelijkwaardige mondiale of Europese alternatieven zijn die sneller uitgevoerd kunnen worden. Mondiale diensten kunnen paneuropese diensten zijn die ófwel ook op mondiaal niveau worden aangeboden, ófwel worden aangeboden door multinationale exploitanten die hun eigen internationale nummers hebben.

4.2.2. Regeling van Europese nummering in EU-verband

4.2.2.1. De Commissie stelt voor om uiterlijk op 1 januari 1998 voor de regulering van en het toezicht op het nummeringsbeleid in Europa een nieuwe Europese instantie in het leven te roepen. Het Comité vindt dat de Commissie hierover niet genoeg informatie heeft verschaft om er een mening over te kunnen geven, en stemt er dan ook niet zonder meer mee in; eerst wil het meer informatie krijgen over de aard en de rol van zo'n instantie (die uiteraard een duidelijk coördinerende functie zou moeten hebben t.a.v. de ETNS en verdere ontwikkelingen).

4.2.2.2. Op Europees niveau moet een kader voor nummeringsmaatregelen tot stand worden gebracht. Hiertoe zou men bijvoorbeeld de bestaande internationale organisaties kunnen ondersteunen (dat wil zeggen door de ETO, die in Denemarken al wettelijk erkend is, een meer wettelijke status toe te kennen).

4.2.2.3. De toepassing van goedgekeurde regels zou een zaak moeten blijven van de lid-staten en hun nationale regelgevende instanties. Lid-staten zouden dan ook het recht moeten behouden om nummers toe te wijzen.

4.2.3. Convergentie op het gebied van nummering

4.2.3.1. In een Europese Unie met diverse telecommunicatie-exploitanten, waar steeds meer mensen reizen en verspreid wonen en werken, moet het telefoonverkeer gebruiksvriendelijk zijn en dient bij elk nummer te worden aangegeven hoe duur het gebruik ervan ongeveer is.

4.2.3.2. Het Comité is het met de Commissie eens dat de regelingen inzake het bellen binnen Europa geharmoniseerd moeten worden.

4.3. Aanpassing van de Europese nummering aan de informatiemaatschappij

4.3.1. Totstandbrenging van een langetermijnnummeringsplan voor Europa

4.3.1.1. De Commissie vindt dat een strategisch plan voor de lange termijn inzake nummering in Europa vóór 1 januari 1998 dient te zijn ontwikkeld.

4.3.1.2. Vóór 2000 moeten de nationale nummeringsplannen en de ETNS zijn opgegaan in een uniforme Europese nummeringsruimte. Dan zullen gesprekken binnen Europa ook niet langer worden behandeld als internationale gesprekken; hiervoor zal dan namelijk een speciale, in heel Europa geldende code worden toegewezen. Volgens de Commissie zal dit psychologische barrières wegnemen en bellen gemakkelijker maken en bovendien de weg openen voor een hele reeks gemeenschappelijke korte cijfercodes voor diverse toepassingen, zoals carrier selection.

4.3.1.3. Wijzigingen van landencodes hebben niet alleen gevolgen voor de betrokken landen zelf, ook voor de rest van de wereld, omdat overal internationale schakelaars geherprogrammeerd moeten worden. De rest van de wereld heeft hier geen baat bij, maar moet wel elke keer in actie komen als conform de doelstellingen van het Groenboek veranderingen worden doorgevoerd. Voor de voorgestelde veranderingen is geen eenvoudige oplossing voorhanden.

4.3.1.4. De Commissie stelt terecht dat gebruikers nauw moeten worden betrokken bij de uitwerking van een lange-termijnnummeringsplan. Het Comité steunt dit plan, omdat de Europese consument er baat bij zal hebben en het een Europese identiteit tot stand zal brengen, maar vindt wel dat de Commissie op dit punt met meer informatie over de brug moet komen.

4.3.2. Naamgeving en adressering op Internet en andere opkomende multi-mediadiensten

4.3.2.1. Volgens de Commissie moet de nodige aandacht worden besteed aan naamgeving en adressering op Internet in de lid-staten; desgewenst moeten maatregelen worden voorgesteld om ervoor te zorgen dat namen en adressen op eerlijke, niet-discriminerende wijze worden toegewezen.

4.3.2.2. De telecommunicatiemarkt omspant de wereld en staat sterk bloot aan marktkrachten. Met het oog op de ontwikkeling van Internet, dringt het Comité er bij de Commissie op aan om na te gaan in hoeverre Europa een pro-actieve rol kan spelen binnen internationale fora, met name in die fora die zich bezighouden met naamgeving en adressering.

Brussel, 28 mei 1997.

De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité

T. JENKINS

() Groenboek over de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur en kabeltelevisienetwerken - Deel II: een gemeenschappelijke aanpak van de levering van telecommunicatie-infrastructuur in de Europese Unie (COM(94) 682 def.). ESC-advies: PB C 301 van 13. 11. 1995, blz. 24.

() Richtlijn van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie (PB L 74 van 22. 3. 1996, blz. 13). ESC-advies: PB C 39 van 12. 2. 1996, blz. 52.

() Groenboek over de ontwikkeling van de Gemeenschappelijke markt voor telecommunicatiediensten en -apparatuur (COM(87) 290 def.), 30. 6. 1987.

() Zie het ESC-advies over interconnectie/interoperabiliteit op telecommunicatiegebied - PB C 153 van 28. 5. 1996, blz. 21).