A4-0152/98

Resolutie over de interpretatieve mededeling van de Commissie : Vrij verrichten van diensten en algemeen belang in de tweede bankrichtlijn (SEC(97)1193 - C4-0465/97)

Het Europees Parlement,

- gezien de interpretatieve mededeling van de Commissie (SEC(97)1193 - C4-0465/97),

- gezien de tweede bankrichtlijn 89/646/EEG ((PB L 386 van 30.12.1989, blz. 1.)) inzake bankdiensten, als gewijzigd bij richtlijn 92/30/EEG ((PB L 110 van 28.4.1992, blz. 52.)),

- gehoord de Commissie alsmede deskundigen in de hoorzitting van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger op 6 januari 1998,

- gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, die directe implicaties hebben voor de werking van voornoemde richtlijn, in ruime mate verwerkt in de mededeling, in het bijzonder de recente uitspraak in de zaak-Parodi (C-222/95 d.d. 9.7.1997),

- gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid (A4-0152/98),

1. is verheugd over het feit dat de Commissie onzekerheden als gerezen uit de tekst van de tweede richtlijn bankdiensten bij interpretatieve mededeling heeft willen wegnemen, in het bijzonder met het oog op de komende invoering van een gemeenschappelijk muntstelsel, en juicht het met name toe dat de Commissie in de inleiding van haar mededeling duidelijk maakt dat de door haar beoogde interpretatie noch de lidstaten noch het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen op enigerlei wijze kan binden;

2. acht deze verklaring vooral daarom belangrijk omdat de Commissie elders in de inleiding haar mededeling aan "betrokkenen, nationale overheden, marktdeelnemers en consumenten" aanbeveelt als "referentie-instrument ... ter bepaling van het rechtskader waarbinnen ... bankwerkzaamheden ... kunnen worden uitgeoefend";

3. wijst echter tevens op het risico dat op deze wijze niet de formele weg van het proces van Gemeenschapswetgeving wordt gevolgd, aangezien het Parlement weliswaar zijn advies kan uitbrengen, maar evenmin als de Raad zijn formele medebeslissingsbevoegdheden kan uitoefenen;

4. wijst tevens op de inconsequentie dat de Commissie terzelfder tijd dat deze raadpleging plaatsvindt een wijziging van de tweede bankrichtlijn in het kader van het "SLIM"-project heeft aangekondigd, met name wat betreft de kennisgevingsprocedure;

5. is het overigens eens met de Commissie dat de kennisgevingsprocedure, inzonderheid waar het betreft de mogelijke weigering van de autoriteiten van de lidstaat van vestiging tot verlening - na kennisgeving en op grond van het algemeen belang - van autorisatie tot het uitoefenen van grensoverschrijdende bankdiensten beter kan komen te vervallen, zulks op grond van het vertrouwen op het toezicht door de autoriteiten van de lidstaat van oorsprong;

6. constateert dat zulk een vervallen van de kennisgevingsprocedure het minder noodzakelijk maakt om vast te stellen in welke lidstaat precies de verrichte dienst heeft plaatsgevonden en het tevens voor beide partijen in een transactie mogelijk maakt te kiezen waar, bij een eventueel gerezen conflict, juridisch verhaal gezocht kan worden;

7. acht de plaats waar de dienst verricht wordt tevens een bron van verwarring, mede omdat die plaats bij de huidige moderne communicatiemethoden, zoals bijvoorbeeld Internet, veel moeilijker is vast te stellen; is echter van oordeel dat daarmee de consument, die toch al bij juridische procedures in een zwakkere financiële positie verkeert, gebaat is, omdat hem zo de keuze van de lokaliteit van rechtsverhaal meer open staat;

8. wijst de Commissie met nadruk op het feit dat door de kennisgevingsprocedure communautaire bankinstellingen die in andere lidstaten diensten willen verrichten, in een nadelige positie zouden kunnen komen te verkeren ten opzichte van bankinstellingen uit derde landen;

9. wijst er tevens op dat de kennisgevingsprocedure dient te verdwijnen omdat een eventuele weigering van autorisatie berust op een interpretatie, door de autoriteiten van de lidstaat van vestiging, van het begrip "algemeen belang" dat de Commissie ook in deze interpretatieve mededeling niet voldoende kan definiëren;

10. onderschrijft wel de definiëring van de Commissie inzake de voorrang van het Gemeenschapsrecht boven het internationaal privaat recht, omdat het Gemeenschapsrecht in deze de consument niet alleen meer bescherming biedt, maar tevens meer specifiek is;

11. wijst, ondanks de bezwaren die deze informele interpretatieve mededeling met zich meebrengt, op de mogelijke positieve uitwerking die deze methode van nadere uitleg kan hebben op overwegingen van de juridische instanties van de lidstaten bij een eventueel te arbitreren conflict tussen de bankinstelling die een dienst in een andere lidstaat verricht en de instanties van de lidstaat van ontvangst en/of de consument;

12. betreurt dat de Commissie geen praktische voorbeelden geeft voor bepalingen die volgens de lidstaten door het algemeen belang worden gerechtvaardigd, maar door de Commissie als ontoelaatbaar worden gekwalificeerd; is van mening dat een dermate abstracte materie zoals in de mededeling behandeld slechts door het beschrijven van praktische voorbeelden aanschouwelijk en begrijpelijk wordt en dat een dergelijke beschrijving niet uit consideratie met de betrokken lidstaten achterwege mag blijven;

13. spreekt de hoop en verwachting uit dat door deze mededeling grensoverschrijdende bankdiensten ten gunste van consument en bedrijven binnen de Unie zullen toenemen;

14. acht het een grote tekortkoming dat de Commissie slechts terloops vermeldt dat zij eventueel, voorzover zij over beperkende bepalingen wordt geïnformeerd, overeenkomstig artikel 169 van het EG-Verdrag een inbreukprocedure tegen de betrokken lidstaat kan instellen, zonder dat zij daarbij duidelijk aangeeft hoe zij in deze gevallen haar rol als hoedster van de Verdragen denkt te vervullen;

15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de toezichthoudende instanties van de lidstaten.