ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 271/151

Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de transparantie van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de openbare stelsels van gezondheidszorg

(COM(2013) 168 final — 2012/0035 (COD))

2013/C 271/29

De Raad en het Europees Parlement hebben resp. op 8 en 16 april 2013 besloten het Europees Economisch en Sociaal Comité overeenkomstig artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te raadplegen over het

Gewijzigd voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de transparantie van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de openbare stelsels van gezondheidszorg

(COM(2013) 168 final — 2012/0035 (COD)).

Aangezien het Comité zich in zijn op 12 juli 2012 goedgekeurde advies (CESE 1573/2012) (1) al heeft uitgesproken over de inhoud van dit voorstel, heeft het tijdens zijn op 22 en 23 mei 2013 gehouden 490e zitting (vergadering van 22 mei 2013) met 161 stemmen vóór en 2 tegen, bij 5 onthoudingen, besloten geen nieuw advies op te stellen, maar te verwijzen naar het standpunt dat het in bovengenoemd advies heeft ingenomen.

Brussel, 22 mei 2013 De voorzitter van het Europees Economisch en Sociaal Comité Henri MALOSSE

(1) EESC-advies over het Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de transparantie van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de openbare stelsels van gezondheidszorg, PB C 299 van 4.10.2012, blz. 81.
3.15

Deze lacune in de wetgeving is paradoxaal gezien de nieuwe bepaling in artikel 10, lid 5, van het voorstel voor een richtlijn, waarin staat dat de houder van een ingeschreven merk het recht heeft derden te verhinderen waren binnen te brengen die afkomstig zijn uit landen die niet tot de douane-unie behoren zonder dat deze daar in de vrije handel worden gebracht. Dit voorstel strookt dus niet met de geldende jurisprudentie van het Hof van Justitie over goederen in doorvoer (zaak C-466/09 en C-495/09, Philips/Nokia) en maakt elk vermoeden of bewijs van goede trouw jegens derden ongeldig (4).
2.5

Niet alleen staat dit zo in het Verdrag van Rome (art. 9 EEG-Verdrag), maar meer dan vijftig jaar later ook nog in het Verdrag van Lissabon (art. 28 VWEU). Maar aangezien alles al voordien - in 1968 geen douanerechten meer aan de nationale grenzen; nadien verschillende douane- en oorsprongsregelgeving, uitmondend in het communautair douanewetboek van 1992 en het gemeenschappelijk douanetarief van 1987 - was bereikt, kan „Lissabon” volstaan met een drietal zeer korte artikelen over de douane-unie (art. 30-32 VWEU), in plaats van een twintigtal uitvoerige artikelen in „Rome”.
2.3

In de door de Commissie uitgestippelde strategie voor "een groter vertrouwen in de digitale eengemaakte markt voor elektronische handel en onlinediensten" (4) werden "vijf belangrijke belemmeringen voor de digitale eengemaakte markt" aangewezen en werd "een actieplan voor het opheffen van deze belemmeringen" geschetst. De Commissie noemde onder meer "tekortschietende betaal- en leveringssystemen" als belemmering, en voegde daaraan toe dat "momenteel […] 10 % van de personen niet online (5) [koopt] omdat ze zich zorgen maken over de kosten van leveringsdiensten, en met name grensoverschrijdende diensten, en de kwaliteit van de geleverde dienst", en wees daarbij op het volgende: — "de consument moet meer keuzemogelijkheden krijgen en de Europese beste praktijken (levering aan huis op een bepaald tijdstip, ophaling bij een commerciële partner of via geautomatiseerde systemen met ruime bereikbaarheidstijden enz.) moeten in de diverse lidstaten worden verspreid en gebruikt"; — "zowel uit het oogpunt van klanten als van ondernemingen moet meer duidelijkheid komen over de aansprakelijkheid in geval van een bij aankomst beschadigd, een gestolen of een verloren gegaan pakket"; — "[er] moet […]op worden toegezien dat leveringsdiensten van de verzendingen efficiënt en betaalbaar zijn, ook in plattelands- of afgelegen gebieden en in ultraperifere regio's van de Unie, zodat de elektronische handel de ongelijkheden inzake territoriale cohesie kan helpen wegwerken in plaats van ze te benadrukken"; — in het geval van vervalste en/of nagemaakte geneesmiddelen moet "patiënten die online geneesmiddelen kopen, afdoende bescherming" worden geboden.
4.11

Meer onderzoek en ontwikkeling in plaats van allerlei technologieën overhaast en prematuur op de markt te brengen. De grens tussen onderzoek, ontwikkeling en demonstratie enerzijds en grootschalige vermarkting en subsidiëring anderzijds mag niet vervagen. Daardoor zouden bijvoorbeeld zelfs marktsituaties kunnen ontstaan die innovatie tegenwerken. Zo hebben de veel te hoge subsidies voor zonne-energie (bijv. in Duitsland, Frondel et al., Economic impacts from the promotion of renewable technologies, Energy Policy, 2010) niet tot concurrerende systemen in de EU geleid (Hardo Bruhns en Martin Keilhacker, Energiewende – wohin führt der Weg, Politik und Zeitgeschichte, 2011). Goedkopere zonnepanelen hebben we te danken aan China, niet aan Europa! Het is dan ook zaak om in de eerste plaats alle potentieel succesvolle opties voor een CO2-arme energievoorziening te ontwikkelen, m.n. energiebronnen die voor de basislast kunnen worden gebruikt, zoals aardwarmte en kernfusie. In 2050 zal het energieprobleem noch in Europa noch in de rest van de wereld definitief zijn opgelost!
4.24

Zoals we in de paragrafen 4.2—4.8 hebben gezien, blijkt de mededeling vaag: er is in het algemeen sprake van een proces van herstructurering waarvan de oorzaken vergeten zijn. In dit deel van het document wordt immers niet meer teruggekomen op de vaststelling op blz. 6, te weten „het reeds geruime tijd bestaande structurele probleem van overcapaciteit”, dat aan de basis ligt van de bedrijfssluitingen van enkele producenten. Het EESC vindt dan ook dat bekeken moet worden in hoeverre de overcapaciteit een tijdelijk gebrek aan evenwicht is tussen de productiecapaciteit, die afhangt van de historische context van de geografische distributie, en de vraag in Europa, die beïnvloed wordt door factoren als de koopkracht van de consument, het productbeleid, bezuinigingen en ander overheidsbeleid.
3.6

Niet in alle lidstaten ontwikkelen onderzoek en innovatie zich even succesvol. Het EESC herhaalt zijn oproep uit eerdere adviezen om in EU-lidstaten binnen de Europese onderzoeksruimte die niet over voldoende toponderzoeksinstellingen en innovatiebroedplaatsen beschikken dit nadeel met steun van de structuurfondsen en het Cohesiefonds zo snel mogelijk weg te werken en met een doeltreffend steun- en economisch beleid de basis te leggen voor voldoende toponderzoekers en innovatief ondernemerschap. Alleen zo kan een nuttig concept als het bijeenbrengen van topkennis („teaming of excellence”) ook echt verwezenlijkt worden in de praktijk (2). Het maant alle lidstaten (alsook de particuliere sector, voor zover die erbij betrokken is) aan eindelijk de doelstellingen van de Lissabonstrategie, die nu onderdeel zijn van de Europa 2020-strategie, te verwezenlijken en 3 % van het BNP uit te trekken voor onderzoek en ontwikkeling!
1.3

Verplaatsing van het artikel inzake de intrekking van vismachtigingen, dat op dit moment is opgenomen in het hoofdstuk controle, naar het hoofdstuk over vismachtigingen zou het voorstel in de ogen van het Comité coherenter maken en mogelijke verwarring over de rol van de wetenschappelijke waarnemers – die in geen geval mogen worden beschouwd als controleurs – wegnemen.
Wat de probabilistische veiligheidsanalyse betreft zijn er „grote verschillen tussen de lidstaten” (COM(2012) 571 final). Die verschillen moeten worden weggewerkt, met als leidraad de meest stringente aanpak. Men moet zichzelf niet wijsmaken dat de kans op een ongeluk gering is, want ongelukken zijn meestal een optelsom van kleine opeenvolgende – of erger: gelijktijdige – mankementen. Bovendien komt uit het onderzoek naar de ramp in Fukushima naar voren dat de kansen op een aardbeving en een tsunami gebagatelliseerd, terwijl deskundigen er wel op hadden gewezen dat iets dergelijks niet alleen mogelijk was, maar zich in de jaren dertig ook al had voorgedaan. De neiging bestond om zulke ongelukken als „onmogelijk” te beschouwen.

Uit het ongeluk op Three Mile Island is echter gebleken dat een reactorkern kan smelten. En uit onderzoek dat een paar jaar na het ongeluk werd verricht viel op te maken dat het reactordrukvat weliswaar gebarsten was, maar stand had gehouden. In Tsjernobyl daarentegen is de lava (corium) overal naartoe gestroomd. En in Fukushima zijn de drie reactorkernen (nummers 1, 2 en 3) gedeeltelijk gesmolten, waarna de betonnen vloeren waarschijnlijk zijn aangetast.
2.5

De huidige cijfers over de arbeidsmarkt zijn alarmerend; de negatieve trend op de arbeidsmarkt is in de crisislanden nog niet gekeerd. Met 10,5 % (augustus) is de werkloosheid in Europa (11,4 % in de eurozone) nog nooit zo hoog geweest. In twee derde van de lidstaten moet worden geconstateerd dat de werkloosheid toeneemt. Het sterkst is deze gestegen in Spanje (25,1 %), Portugal (15,9 %) en Griekenland (24,2 %) (3). Er zitten 25,46 miljoen mensen zonder baan. Zeer ernstig is dat ook de langdurige werkloosheid is toegenomen; de tekenen wijzen erop dat hierbij sprake is van een aanhoudende trend. Ruim 40 % van alle werklozen is al langer dan een jaar werkzoekende (4). Uitermate zorgwekkend is dat de jeugdwerkloosheid in de EU zo hoog blijft. Momenteel ligt dit cijfer op 22 %. Ook hier zijn er grote verschillen tussen de lidstaten. De jeugdwerkloosheid ligt in Spanje en Griekenland boven de 50 % en in een aantal andere lidstaten (Portugal, Slowakije, Bulgarije, Italië, Ierland) op ca. 30 %. In slechts drie lidstaten (Duitsland, Oostenrijk en Nederland) is minder dan 10 % van de jongeren werkloos (5).
4.1

De Commissie kan echter efficiënter naar de verwezenlijking van de uiteindelijke doelstellingen toewerken door: — wetgevingsmechanismen in te voeren en te doen naleven om discriminatie van de EU-burgers ter zake van de successiebelasting werkelijk te beëindigen. En zulks zonder dat dit als een aantasting van de nationale fiscale soevereiniteit wordt beschouwd maar als een fundamenteel beginsel van EU-burgerschapsrechten, te weten het recht om ook in andere lidstaten vermogensbestanddelen te hebben; — praktische mechanismen voor te stellen en vervolgens uit te voeren waarmee binnen een redelijke termijn voor efficiënte wisselwerking tussen de nationale belastingstelsels kan worden gezorgd. Het uitsluitend doen van aanbevelingen voor tenuitvoerlegging door de afzonderlijke lidstaten zou in de praktijk wel eens onvoldoende doeltreffend kunnen zijn. Daarom stelt de Commissie terecht voor om de individuele lidstaten aan te moedigen om spoedig tot efficiëntere en flexibelere mechanismen ter voorkoming van meervoudige heffing over te gaan. Daarbij zal zij de ontwikkelingen gedurende de komende drie jaar volgen om daarna, indien noodzakelijk, met een krachtiger instrument te komen (een richtlijn); — op langere termijn en met het oog op meer dan uitsluitend grensoverschrijdende belastingkwesties haar activiteiten betreffende successiebelasting uit te breiden tot potentiële scheeftrekkingen die voortvloeien uit de verschillende wijzen waarop de belastingdiensten van de lidstaten de heffingsgrondslag voor de successiebelasting bepalen. Daarbij zal de nationale fiscale soevereiniteit, vooral wat de vaststelling van de tarieven betreft, worden gerespecteerd, maar wel zullen er gemeenschappelijke beginselen worden geformuleerd voor de wijze waarop genoemde grondslag in alle lidstaten zal worden behandeld. Idealiter zou dat zijn gebaseerd op faire beginselen voor de waardering van vermogensbestanddelen op hun nettowaarde en het voortbestaan van een bedrijf als going concern; — de reikwijdte en de gevolgen te bestuderen van situaties waarin dankzij het gebruik van verfijnde financiële instrumenten meervoudige heffing wordt voorkomen. Het Comité kijkt in dit verband uit naar verdere raadplegingen door en initiatieven van de Commissie; — actief efficiëntere en burgervriendelijke belastingstelsels te promoten waarin tijdig en verstandig wordt gereageerd. Dat geldt met name voor de vaak lange en ingewikkelde procedures voor successiekwesties en ook moet de belastingbetaler met zo min mogelijk rompslomp worden opgezadeld; — te bekijken in welke mate de EU-burgers worden benadeeld ter zake van kwesties betreffende grensoverschrijdende successieheffingen op mondiaal niveau, de implicaties daarvan en mogelijke oplossingen; — te zoeken naar een eenvoudigere methode met behulp waarvan uitsluitend wordt belast in de plaats van ligging van de activa.
2.2

Het voorstel van de Commissie voor de handhavingsrichtlijn omvat onder meer het volgende: — Hoofdstuk I schetst een kader om misbruik en omzeiling van de bepalingen te voorkomen. De voorstellen omvatten regels om te bepalen of een onderneming daadwerkelijk wezenlijke activiteiten verricht, en niet alleen activiteiten die intern beheer en/of administratie betreffen. De richtlijn bevat een indicatieve beschrijving van de essentiële onderdelen van detachering voor het verrichten van diensten, alsook de criteria om te bepalen wanneer er sprake is van feitelijke vestiging als dienstverlener in een lidstaat. Dit is bedoeld om valse detacheringen of postbusondernemingen te voorkomen. — Hoofdstuk II bevat de regels voor toegang tot informatie, d.w.z. de behoefte aan informatie van werknemers en ondernemingen in verband met hun rechten en plichten. Artikel 5 bevat gedetailleerde maatregelen om informatie over arbeidsmarktvoorschriften algemeen bekend te maken, ook als voorwaarden en omstandigheden in collectieve arbeidsovereenkomsten vastgelegd zijn. — Hoofdstuk III bevat bepalingen over de samenwerking tussen de nationale overheden die verantwoordelijk zijn voor detachering. De vereiste algemene beginselen, regels en procedures voor een effectieve administratieve samenwerking en bijstand staan in artikel 6, terwijl de vereisten voor de lidstaten van vestiging in artikel 7 aan bod komen. — Hoofdstuk IV betreft het toezicht op detachering en de nationale controlemaatregelen; de lidstaten mogen uitsluitend bepaalde administratieve vereisten en controlemaatregelen opleggen. — Hoofdstuk V regelt de mechanismen voor de handhaving en naleving van de toepassing in de praktijk, het indienen van klachten en het aanspannen van gerechtelijke of administratieve procedures. De bepalingen van artikel 12 betreffen de bescherming van de rechten van werknemers, uitgaande van 1) hoofdelijke aansprakelijkheid voor de beloning van gedetacheerde werknemers in de bouwsector, en 2) betere behandeling van klachten. Deze bepalingen zijn beperkt tot de bouwsector, zoals vermeld in de lijst van activiteiten in de bijlage bij Richtlijn 96/71. Detachering door een uitzendbedrijf is vermeld, mits het werk in de bouwsector betreft. Als zij dat willen, mogen de lidstaten deze bepalingen echter uitbreiden tot andere sectoren. — Hoofdstuk VI bevat de regels inzake grensoverschrijdende handhaving en administratieve boetes en sancties. Tot slot worden in hoofdstuk VII de sancties en bepalingen geschetst in verband met het gebruik van het informatiesysteem voor de interne markt.
4.10

Artikel 3, lid 2, zou als volgt moeten worden gewijzigd en aangevuld: (3) ondersteuning van organisaties die van algemeen Europees belang zijn of een duidelijke Europese dimensie hebben; (4) opbouw van het maatschappelijk middenveld en debat over burgerschapskwesties met specifieke doelgroepen met gebruikmaking van ICT en/of sociale media en door versterking van de Europese dimensie in andere communicatiekanalen en -middelen; (5) evenementen op het niveau van de Unie, zulks in speciale en naar behoren gemotiveerde gevallen.De motivering hiervoor is dat evenementen op EU-niveau niet altijd een meerwaarde hebben, omdat daar vaak burgers op afkomen die toch al goed geïnformeerd zijn en zich reeds actief inzetten voor Europese aangelegenheden, terwijl de resultaten van deze evenementen de hoge kosten ervan niet rechtvaardigen; (7) reflectie en debatten over gemeenschappelijke waarden en over de toekomst van het EU-burgerschap en de mogelijkheden van burgerparticipatie; (8) bewustmakingsinitiatieven omtrent EU-instellingen en de werking ervan, omtrent burgerrechten en dan vooral de democratische rechten, alsook omtrent het beleidsvormingsproces, met name van de EU, op nationaal niveau; deze initiatieven moeten zorgen voor betrokkenheid van de burgers bij de beleidsbepaling en besluitvorming op de verschillende niveaus en in de verschillende stadia; (11) ondersteuning van advies-, voorlichtings- en beheersstructuren voor het programma in de lidstaten. (12) Nieuw punt: subsidies in regio's of lidstaten waar de toegang tot andere middelen voor activiteiten in verband met de doelstellingen van het programma beperkt is of waar de participatiegraad van de burgers onder het gemiddelde ligt.
1.2

Het Comité is voorts voorstander van de tweede in het effectbeoordelingsverslag genoemde optie: regulering via geharmoniseerde regels en een efficiëntere rol voor de bevoegde autoriteiten.
4.12

Wat betreft de medefinanciering merkt het EESC met voldoening op dat de financiering ten belope van 100 % van de PEAD uit de EU-begroting wordt gehandhaafd, in tegenstelling tot wat er in het voorgaande voorstel tot wijziging stond. Daarmee wordt tegemoetgekomen aan een van de aanbevelingen die zijn gedaan in het vorige voorstel van het EESC. Dit aspect is des te belangrijker gezien het feit dat de huidige economische en financiële crises het risico met zich meebrengen dat bepaalde lidstaten die over minder financiële middelen beschikken het programma niet kunnen medefinancieren als de percentages die in de vorige versie werden voorgesteld bekrachtigd zouden zijn.
2.1

Dit voorstel introduceert speciale bepalingen in Verordening (EG) 1698/2005 waarmee het ELFPO-bijdragepercentage, dat van toepassing is op programma's voor plattelandsontwikkeling in de desbetreffende lidstaten, kan worden opgetrokken tot maximaal van de subsidiabele overheidsuitgaven in de regio's die onder de Convergentiedoelstelling vallen, in de ultraperifere regio's en op de kleinere Egeïsche eilanden, en tot maximaal van de subsidiabele overheidsuitgaven in andere regio's. Deze bepalingen, die blijven gelden zolang de lidstaten in kwestie onder de voornoemde steunmechanismen vallen, verschaffen aanvullende financiële middelen en maken een voortgezette uitvoering van programma's ter plaatse mogelijk. Zo zouden zij minder nationale medefinanciering hoeven te vinden, hetgeen in een tijd waarin hun nationale begrotingen onder forse druk staan, een relevante bijdrage is om deze getroffen economieën weer op gang te krijgen.
4.1.17

Via een value map moeten alle ondernemingen en organisaties in kaart worden gebracht die bij het creëren van technologie, toepassingen en diensten voor EGNOS/GALILEO betrokken zouden kunnen of moeten worden. Deze value map zou bestaande en potentiële links tussen de verschillende spelers kunnen aangeven. Een en ander zou een krachtig strategisch instrument zijn om kansen op te sporen, problemen te analyseren en plannen te ontwikkelen.
2.4

De POSEI-regeling is in 2006 ingrijpend gewijzigd: de drie POSEI-programma's werden ondergebracht in één verordening, nl. Verordening (EG) nr. 247/2006 van de Raad. Met deze Verordening is een nieuwe programmeringsmethode vastgesteld waarbij het opzetten en wijzigen van de POSEI-programma's, alsook het beheer en de follow-up ervan, is gedecentraliseerd, in die zin dat deze taken zijn overgedragen aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. De nieuwe regeling is flexibeler en beter afgestemd op de lokale behoeften. Bovendien zijn de procedures voor het wijzigen van de programma's vereenvoudigd. Ook de GLB-hervorming van 2003 betreffende de regelingen voor rechtstreekse steun aan landbouwers was van invloed op de POSEI-regeling, want bij deze hervorming werd ervoor gezorgd dat de landbouw in perifere gebieden gevrijwaard bleef van modulatie en ontkoppeling van de steun, teneinde de specifieke kenmerken ervan in aanmerking te nemen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 48/169

Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken” (herschikking)

(COM(2010) 359 definitief — 2010/0194 (COD))

2011/C 48/33

Het Europees Parlement en de Raad hebben resp. op 8 juli en op 7 september 2010 besloten om het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) overeenkomstig artikel 43, lid 2, en artikel 304 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) te raadplegen over het

Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken (Herschikking)

COM(2010) 359 final — 2010/0194 (COD).

Het EESC stemt in met onderhavig voorstel en heeft zijn opvattingen over dit onderwerp al kenbaar gemaakt in eerdere adviezen, te weten: advies CES 807/2000 van 13 juli 2000 (1) en advies CESE 1360/2002 van 11 december 2002 (2) Daarom heeft het op zijn op 15 en 16 gehouden 465e zitting (vergadering van 15 september) met algemene stemmen besloten om een advies uit te brengen waarin het, onder verwijzing naar voornoemde adviezen, zijn instemming met onderhavig voorstel betuigt.

Brussel, 15 september 2010 De voorzitter van het Europees Economisch en Sociaal Comité Mario SEPI

(1) ESC-advies over „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 68/193/EEG betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken”, PB C 268 van 19 september 2000, blz. 42

(2) EESC-advies over het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 66/401/EEG betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groenvoedergewassen, 66/402/EEG betreffende het in de handel brengen van zaaigranen, 68/193/EEC betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken, 92/33/EEG betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal en plantgoed van groentegewassen, met uitzondering van zaad, 92/34/EEG betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van fruitgewassen, alsmede van fruitgewassen die voor de fruitteelt worden gebruikt, 98/56/EG betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van siergewassen, 2002/54/EG betreffende het in de handel brengen van bietenzaad, 2002/55/EG betreffende het in de handel brengen van groentezaad, 2002/56/EC betreffende het in de handel brengen van pootaardappelen en 2002/57/EC betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen, ten aanzien van de communautaire vergelijkende proeven”, PB C 85 van 8 april 2003, blz. 43
6.1

In het kader van een beleid dat gericht is op het terugdringen van broeikasgassen moet de voorkeur worden gegeven aan openbaar vervoer, tram, bus, metro en trein voor verplaatsingen buiten de stad. Door het gebruik van de eigen wagen te ontmoedigen, met name in de stad, zal er meer werkgelegenheid worden gecreëerd in de sector van het openbaar vervoer dat steeds schoner moet worden. Elektrische bussen die op groene waterstof of op koolwaterstoffen met lage uitstoot zoals methaan rijden, worden nu reeds in de Europese hoofdsteden gebruikt. De overheid draagt een verantwoordelijkheid in de verspreiding van schoon vervoer dat ze kan bevorderen via overheidsopdrachten die deze vervoerswijzen bevoordelen.