INHOUDSOPGAVE

TOELICHTING 4

1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL 4

2. RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING 7

3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL 10

4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING 11

RICHTLIJN VAN DE RAAD betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) 12

HOOFDSTUK I - TOEPASSINGSGEBIED 17

HOOFDSTUK II - BASISBEGRIPPEN 18

HOOFDSTUK III - OPTING-IN VOOR DE BIJ DEZE RICHTLIJN INGESTELDE REGELING 22

HOOFDSTUK IV - BEREKENING VAN DE BELASTINGGRONDSLAG 23

HOOFDSTUK V - TIMING EN KWANTIFICERING 26

HOOFDSTUK VI - AFSCHRIJVING VAN VASTE ACTIVA 33

HOOFDSTUK VII - VERLIEZEN 37

HOOFDSTUK VIII - BEPALINGEN BETREFFENDE TOETREDING TOT EN UITTREDING UIT DE BIJ DEZE RICHTLIJN INGESTELDE REGELING 37

HOOFDSTUK IX - CONSOLIDATIE 40

HOOFDSTUK X - TOETREDING TOT EN UITTREDING UIT DE GROEP 42

HOOFDSTUK XI - BEDRIJFSREORGANISATIES 45

HOOFDSTUK XII - TRANSACTIES TUSSEN DE GROEP EN ANDERE ENTITEITEN 46

HOOFDSTUK XIII - TRANSACTIES TUSSEN GELIEERDE ONDERNEMINGEN 48

HOOFDSTUK XIV - ANTIMISBRUIKREGELING 49

HOOFDSTUK XV - TRANSPARANTE ENTITEITEN 52

HOOFDSTUK XVI - VERDELING VAN DE BELASTINGGRONDSLAG 52

HOOFDSTUK XVII - BEHEER EN PROCEDURES 59

HOOFDSTUK XVIII - SLOTBEPALINGEN 69

BIJLAGEN 72

BIJLAGE I 72

BIJLAGE II 75

BIJLAGE III 77

FINANCIEEL MEMORANDUM VOOR VOORSTELLEN 80

TOELICHTING

1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

Met de gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) wordt beoogd enkele grote fiscale obstakels op te heffen die de groei op de interne markt in de weg staan. Door het ontbreken van gemeenschappelijke regels voor de vennootschapsbelasting leidt de wisselwerking tussen de nationale belastingstelsels vaak tot "overbelasting" en dubbele belasting; bedrijven gaan gebukt onder zware administratieve lasten en hoge nalevingskosten. Deze situatie heeft een ontmoedigingseffect op investeringen in de EU en staat bijgevolg op gespannen voet met de prioriteiten van "Europa 2020 - Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei"[1]. De CCCTB vormt een belangrijk initiatief in het kader van de inspanningen die worden geleverd om de obstakels voor de voltooiing van de interne markt op te heffen[2], en is in de jaarlijkse groeianalyse[3] als een groeiversterkend initiatief aangemerkt waaraan voorrang moet worden gegeven ter bevordering van de groei en de werkgelegenheid.

De voorgestelde gemeenschappelijke aanpak zal de samenhang van de nationale belastingstelsels garanderen maar de belastingtarieven niet harmoniseren. Eerlijke concurrentie op het gebied van belastingtarieven moet worden aangemoedigd. Dankzij tariefverschillen kan een zekere mate van belastingconcurrentie op de interne markt worden behouden; eerlijke belastingconcurrentie op basis van tarieven zorgt immers voor meer transparantie en geeft de lidstaten de mogelijkheid om bij de vaststelling van hun belastingtarieven rekening te houden met hun concurrentieklimaat en budgettaire behoeften.

De CCCTB is verenigbaar met de herinrichting van de belastingstelsels en de verschuiving naar groeivriendelijker en groenere vormen van belastingheffing, zoals voorgestaan in de Europa 2020-strategie. Bij het concipiëren van de gemeenschappelijke grondslag is steun aan onderzoek en ontwikkeling een van de hoofddoelstellingen geweest. In het kader van de CCCTB zijn alle kosten die verband houden met onderzoek en ontwikkeling, aftrekbaar. Dit moet een stimulans vormen voor bedrijven die de regeling gaan toepassen, om blijvend in onderzoek en ontwikkeling te investeren. Voor zover er economische verliezen op grensoverschrijdende basis moeten worden verrekend, kan consolidatie in het kader van de CCCTB de gemeenschappelijke grondslag versmallen. Algemeen evenwel zal de gemeenschappelijke grondslag resulteren in een gemiddelde EU-grondslag die breder is dan de huidige, hoofdzakelijk dankzij het mechanisme dat is gekozen voor de afschrijving van activa.

Een groot probleem op de interne markt zijn momenteel de hoge nalevingskosten in verband met de formaliteiten op het gebied van verrekenprijzen die op zakelijke grondslag berusten. Daarnaast is de wijze waarop nauw verweven groepen zichzelf organiseren, een sterk teken dat prijsstelling per transactie op basis van het zakelijkheidsbeginsel mogelijkerwijs niet langer de meest geschikte methode is om winsten toe te rekenen. Grensoverschrijdende verliescompensatie is slechts in een beperkt aantal situaties in de EU mogelijk, waardoor bedrijven die grensoverschrijdende activiteiten ontplooien, worden geconfronteerd met "overbelasting". Bovendien biedt het netwerk van dubbelbelastingverdragen (DBV's) geen passende oplossing om dubbele belasting op de interne markt ongedaan te maken, omdat dit is opgezet om problemen te regelen in een bilaterale context op internationaal niveau, veeleer dan in gevallen van nauwe verwevenheid.

De CCCTB is een geheel van gemeenschappelijke regels voor de berekening van de belastinggrondslag van vennootschappen die fiscaal inwoner zijn van een EU-lidstaat, en van in de EU gelegen bijkantoren van vennootschappen uit derde landen. Meer in het bijzonder omvat het gemeenschappelijke belastingkader regels om de individuele fiscale resultaten van elke vennootschap (of elk bijkantoor) te berekenen, die resultaten te consolideren wanneer er sprake is van groepsmaatschappijen, en de geconsolideerde belastinggrondslag om te slaan over alle desbetreffende lidstaten.

Alle vennootschappen, ongeacht hun omvang, zullen de CCCTB kunnen toepassen; MNO's zullen niet langer worden geconfronteerd met bepaalde fiscale obstakels op de interne markt, terwijl midden- en kleinbedrijven op lagere nalevingskosten zullen kunnen rekenen wanneer zij besluiten om in een andere lidstaat activiteiten te ontplooien. De regeling wordt optioneel. Aangezien niet alle bedrijven grensoverschrijdend actief zijn, zullen bedrijven die niet van plan zijn om buiten het nationale grondgebied actief te worden, niet worden verplicht om de kosten te dragen van een overschakeling naar een nieuw belastingstelsel.

De harmonisatie blijft beperkt tot de berekening van de belastinggrondslag en ziet niet op de financiële verslaglegging. De lidstaten behouden dus hun nationale voorschriften inzake financiële verslaglegging en de CCCTB-regeling voorziet in autonome voorschriften voor de berekening van de belastinggrondslag van vennootschappen. Deze voorschriften laten de opstelling van jaar- of geconsolideerde rekeningen onverlet.

Het ligt niet in de bedoeling om ook de tarieven te harmoniseren. Iedere lidstaat zal zijn eigen tarief toepassen op zijn aandeel in de belastinggrondslag van de belastingplichtigen.

Met de CCCTB zullen groepen overal in de Unie eenzelfde reeks belastingvoorschriften moeten toepassen en slechts met één belastingdienst (onestopshop) te maken hebben. Een vennootschap die voor de CCCTB kiest, valt niet langer onder het nationale vennootschapsbelastingsregime voor alle aangelegenheden die in de gemeenschappelijke voorschriften zijn geregeld. Een vennootschap die niet in aanmerking komt noch kiest voor de bij de CCCTB-richtlijn ingestelde regeling, blijft onderworpen aan het nationale vennootschapsbelastingregime, dat specifieke fiscale stimuleringsmaatregelen voor onderzoek en ontwikkeling kan omvatten.

Bedrijven die grensoverschrijdend actief zijn, zullen niet alleen voordeel halen uit de invoering van grensoverschrijdende verliescompensatie, maar ook uit de vermindering van de nalevingskosten in verband met de vennootschapsbelasting. Doordat winsten en verliezen voor de berekening van de EU-brede belastinggrondslag onmiddellijk mogen worden geconsolideerd, wordt een stap gezet in de richting van een vermindering van overbelasting in grensoverschrijdende situaties en derhalve van een verbetering van de fiscale neutraliteit tussen binnenlandse en grensoverschrijdende activiteiten, zodat het potentieel van de interne markt beter kan worden benut. Uit berekeningen op basis van een steekproef van EU-multinationals blijkt dat gemiddeld ongeveer 50 % van niet-financiële en 17 % van financiële multinationale groepen baat kunnen hebben bij onmiddellijke grensoverschrijdende verliescompensatie.

De invoering van de CCCTB zal als groot voordeel hebben dat de nalevingskosten voor bedrijven dalen. Volgens onderzoeken zouden de nalevingskosten voor weerkerende belastinggerelateerde taken dankzij de CCCTB met zo'n 7 % naar omlaag gaan. Naar verwachting zal de daling van de werkelijke en ervaren nalevingskosten een aanzienlijk effect sorteren op de mogelijkheden en de bereidheid van bedrijven om op de middellange en de lange termijn ook in het buitenland actief te worden. De CCCTB zou ook aanzienlijke tijds- en kostenbesparingen op het gebied van naleving opleveren wanneer een moedermaatschappij een nieuwe dochteronderneming in een andere lidstaat wil opzetten. De fiscaal experts die aan de studie deelnamen, raamden dat een grote onderneming gemiddeld meer dan 140 000 euro (0,23 % van hun omzet) aan belastinggerelateerde uitgaven besteedde om een nieuwe dochteronderneming op te zetten in een andere lidstaat. De CCCTB zal deze kosten met 87 000 euro of 62 % doen dalen. De besparingen voor een middelgroot bedrijf zouden nog hoger uitvallen: de kosten zouden hier dalen van 128 000 euro (of 0,55 % van de omzet) tot 42 000 euro, dat wil zeggen met 67 %.

Het voorstel zal bedrijven van alle omvang ten goede komen, maar speelt een bijzonder belangrijke rol bij de inspanningen die tot doel hebben midden- en kleinbedrijven te ondersteunen en te stimuleren om profijt te trekken van de interne markt, zoals uiteengezet in de evaluatie van de Small Business Act (SBA) voor Europa[4]. De CCCTB helpt met name de fiscale obstakels en administratieve lasten te beperken door het voor midden- en kleinbedrijven eenvoudiger en goedkoper te maken om hun activiteiten in de hele EU te ontplooien. Dankzij de CCCTB zullen midden- en kleinbedrijven die grensoverschrijdend actief zijn en voor de regeling kiezen, hun belastinggrondslag voor de vennootschapsbelasting slechts volgens één stel voorschriften moeten berekenen. De CCCTB is een aanvulling op de Europese besloten vennootschap (SPE), die nog altijd ter bespreking bij de Raad ligt. Een gemeenschappelijk kader voor de berekening van de belastinggrondslag van vennootschappen in de EU zou bijzonder nuttig zijn voor SPE's die in verschillende lidstaten actief zijn.

Met dit voorstel wordt niet beoogd de belastingopbrengsten op enigerlei wijze te beïnvloeden en er is een analyse verricht naar het effect op de verdeling van de belastinggrondslagen over de verschillende EU-lidstaten. Hieruit is gebleken dat het effect op de opbrengsten van de lidstaten uiteindelijk zal afhangen van de beleidskeuzes die zij maken ten aanzien van eventuele wijzigingen in de mix van het fiscaal instrumentarium of de toegepaste belastingtarieven. Daardoor kan het precieze effect op iedere lidstaat afzonderlijk moeilijk worden voorspeld. Als uitzondering op het algemene beginsel is een vrijwaringsclausule opgenomen, die voorziet in het gebruik van een alternatieve methode wanneer het resultaat van de verdeling van de belastinggrondslag over de lidstaten geen billijke weerspiegeling van de omvang van de bedrijfsactiviteiten vormt. Daarnaast bevat de richtlijn een bepaling dat de gevolgen moeten worden geëvalueerd vijf jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn.

Voor de lidstaten zal de invoering van een optionele regeling uiteraard betekenen dat de belastingdiensten twee aparte belastingstelsels zullen moeten beheren (de CCCTB en het nationale vennootschapsbelastingstelsel). Dit wordt evenwel gecompenseerd door het feit dat bedrijven dankzij de CCCTB minder mogelijkheden zullen hebben tot fiscale planning via hun verrekenprijzen en dat er minder incongruenties in de nationale belastingstelsels zullen optreden. Er zullen minder geschillen zijn waarbij een beroep wordt gedaan op het Europese Hof van Justitie of de onderlingoverlegprocedure van dubbelbelastingverdragen.

Ter ondersteuning van de belastingdiensten van de lidstaten in de aanloop naar de tenuitvoerlegging van de CCCTB zal een beroep worden gedaan op het Fiscalis-programma van de EU om de lidstaten te helpen bij de tenuitvoerlegging en het beheer van de CCCTB.

Dit voorstel omvat een volledig stel voorschriften voor de belasting van vennootschappen. Er is bepaald wie voor de regeling kan kiezen, hoe de belastinggrondslag moet worden berekend, wat de reikwijdte van de consolidatie is en hoe deze functioneert. Tevens zijn er antimisbruikregels opgenomen, is voorgeschreven hoe de geconsolideerde grondslag moet worden verdeeld en hoe de CCCTB door de lidstaten moet worden beheerd in het kader van een "onestopshop"-aanpak.

2. RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING

a) Raadplegingen

Na de publicatie van de studie naar de heffing van vennootschapsbelasting in 2001 heeft de Commissie een breed publiek debat gevoerd en een reeks raadplegingen gehouden.

De belangrijkste stap in dit proces was de oprichting van een werkgroep (CCCTB-werkgroep) bestaande uit deskundigen van de belastingdiensten van alle lidstaten. De CCCTB-werkgroep werd opgezet in november 2004 en is tot april 2008 dertienmaal in voltallige zitting bijeengekomen. Om specifieke onderwerpen nader te bestuderen, werden zes subgroepen opgezet, die verslag hebben uitgebracht bij de CCCTB-werkgroep. De rol van de nationale deskundigen was beperkt tot het verlenen van technische bijstand en het verstrekken van advies aan de diensten van de Commissie. De CCCTB-werkgroep is ook driemaal in uitgebreide samenstelling bijeengekomen (december 2005, 2006 en 2007) om de voornaamste deskundigen en belanghebbenden uit de zaken-, vak- en academische wereld de mogelijkheid te bieden hun standpunten kenbaar te maken.

Voorts heeft de Commissie op bilaterale basis meerdere branche- en beroepsverenigingen informeel geraadpleegd. Enkele van deze belangengroepen hebben hun standpunt officieel ingediend. Er werd ook rekening gehouden met de resultaten van academisch onderzoek. Toonaangevende wetenschappers hebben de Commissie hun oordeel over de verschillende aspecten van het systeem meegedeeld.

De Commissie heeft ook twee evenementen opgezet, namelijk in Brussel (april 2002) en in Rome (december 2003, met het Italiaanse voorzitterschap). In februari 2008 heeft er, met de gezamenlijke steun van de Commissie en een academische instelling, nog een conferentie plaatsgevonden in Wenen, waar verschillende aangelegenheden die van belang zijn voor de CCCTB, in detail zijn besproken. Tot slot heeft de Commissie op 20 oktober 2010 deskundigen van de lidstaten, het bedrijfsleven, denktanks en de academische wereld geraadpleegd over bepaalde onderwerpen die haar diensten opnieuw hadden bekeken en verder ontwikkeld sinds de laatste bijeenkomst van de CCCTB-werkgroep in april 2008.

b) Effectbeoordeling

Er is een zeer gedetailleerde effectbeoordeling opgesteld. Zij omvat de resultaten van de volgende studies: i) European Tax Analyzer (ETA), ii) studie Price Waterhouse Cooper (PWC), iii) databank Amadeus en Orbis; (iv) studie Deloitte en (v) studie CORTAX.

Het verslag is opgesteld volgens de richtsnoeren voor effectbeoordelingen van het secretariaat-generaal en omvat derhalve het volgende: i) een beoordeling van het raadplegingsproces, ii) een beschrijving van de bestaande problemen, iii) een uiteenzetting van de beleidsdoelstellingen, en iv) een vergelijking van alternatieve beleidsopties waarmee de gestelde doelstellingen ook zouden kunnen worden verwezenlijkt. Er is met name een analyse verricht van een CCTB (gemeenschappelijke heffingsgrondslag zonder consolidatie) en een CCCTB (gemeenschappelijke heffingsgrondslag met consolidatie), in beide gevallen op verplichte en optionele basis, alsook een vergelijking van de economische, sociale en milieugevolgen die beide methoden hebben.

Vergelijking van beleidsopties

In de effectbeoordeling worden verschillende opties bekeken die het concurrentievermogen van Europese vennootschappen moeten versterken door hen de mogelijkheid te bieden om hun EU-brede winsten te bepalen volgens één stel voorschriften en dus voor een wettelijk kader te kiezen dat het best tegemoet komt aan hun zakelijke behoeften, waarbij ook de fiscale kosten in verband met het naast elkaar bestaan van 27 afzonderlijke nationale belastingstelsels worden weggenomen. In het verslag worden vier grote beleidsscenario's bekeken, die worden vergeleken met het scenario waarin geen maatregelen worden genomen of de status-quo wordt gehandhaafd (optie 1):

i) een optionele gemeenschappelijke heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (optionele CCTB): in de EU gevestigde vennootschappen (en in de EU gelegen vaste inrichtingen) kunnen ervoor kiezen om hun belastinggrondslag te bepalen volgens een stel gemeenschappelijke regels voor de hele Unie in plaats van volgens de regels van een van de 27 nationale vennootschapsbelastingstelsels. Voor intragroepstransacties wordt nog altijd een "afzonderlijke verslaglegging" verricht (dat wil zeggen prijsstelling per transactie volgens het zakelijkheidsbeginsel), omdat er bij deze methode geen consolidatie van de fiscale resultaten plaatsvindt (optie 2).

ii) een verplichte gemeenschappelijke heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (verplichte CCTB): alle kwalificerende in de EU gevestigde vennootschappen (en in de EU gelegen vaste inrichtingen) moeten hun belastinggrondslag bepalen volgens een stel gemeenschappelijke regels voor de hele Unie. De nieuwe regels komen in de plaats van de huidige 27 nationale vennootschapsbelastingstelsels. Doordat er geen consolidatie wordt verricht, gebeurt de toerekening van winsten bij intragroepstransacties nog altijd op basis van "afzonderlijke verslaglegging" (optie 3).

iii) een optionele gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (optionele CCCTB): een stel gemeenschappelijke regels die een EU-brede geconsolideerde belastinggrondslag creëren, vormt een alternatief voor de huidige 27 nationale vennootschapsbelastingstelsels en de methode van "afzonderlijke verslaglegging" voor de toerekening van opbrengsten aan gelieerde ondernemingen. De fiscale resultaten van elke groepsmaatschappij (dat wil zeggen in de EU gevestigde vennootschap of in de EU gelegen vaste inrichting) worden dan samengevoegd tot een geconsolideerde belastinggrondslag en vervolgens herverdeeld volgens een vooraf vastgesteld toerekeningsmechanisme op basis van een formule. In dit scenario mogen in de EU gevestigde vennootschappen en/of in de EU gelegen vaste inrichtingen die in handen zijn van niet in de EU gevestigde vennootschappen, de CCCTB toepassen op voorwaarde dat zij voldoen aan de eisen om een groep te vormen en alle kwalificerende leden van dezelfde groep kiezen voor de gemeenschappelijke regels ("all-in all-out") (optie 4).

iv) een verplichte gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (verplichte CCCTB): in de EU gevestigde vennootschappen en/of in de EU gelegen vaste inrichtingen die in handen zijn van niet in de EU gevestigde vennootschappen, moeten de CCCTB-regels toepassen voor zover zij voldoen aan de eisen om een groep te vormen.

Effectanalyse

Uit de economische resultaten van de effectbeoordeling blijkt dat de opheffing van de obstakels die op het gebied van de vennootschapsbelasting zijn geconstateerd, bedrijven in staat zou stellen rationelere economische keuzes te maken en dus de economie als geheel efficiënter zou laten functioneren. De keuzemogelijkheden voor een optionele en een verplichte CCCTB resulteren allebei in een iets hogere welvaart. De optionele CCCTB verdient de voorkeur om een aantal redenen. De twee belangrijkste redenen die in de effectbeoordeling zijn bevestigd, zijn dat i) de verwachte gevolgen voor de werkgelegenheid gunstiger zijn en ii) de gedwongen overschakeling van elke vennootschap in de Unie op een nieuwe methode om haar belastinggrondslag vast te stellen (ongeacht of zij in meer dan een lidstaat actief is of niet), wordt vermeden.

De geanalyseerde hervormingen kunnen op de lange termijn grote dynamische effecten sorteren. Deze zouden zich hoofdzakelijk vertalen in minder onzekerheid bij bedrijven die in meerdere jurisdicties actief zijn, en lagere (werkelijke en ervaren) kosten. Uiteindelijk zou dit leiden tot een toename van de grensoverschrijdende investeringen in de Unie, niet alleen dankzij de verdere ontplooiing van Europese en buitenlandse multinationale ondernemingen maar ook door nieuwe investeringen van ondernemingen die uitsluitend nationaal actief waren, in andere lidstaten. Met name doordat extra nalevingskosten wegvallen in verband met de verplichting om te voldoen aan verschillende fiscale regimes binnen de Unie en zaken te regelen met meer dan één belastingdienst (het beginsel van de onestopshop), kan worden verwacht dat bedrijven meer mogelijkheden zullen hebben om over de grenzen heen actief te worden. Vooral midden- en kleinbedrijven zouden hierbij baat moeten hebben, omdat zij het zwaarst gebukt gaan onder de hoge nalevingskosten in de huidige situatie.

Ofschoon er in de effectbeoordeling op gewezen wordt dat het uiteindelijke effect van de invoering van een CCCTB op de totale belastingopbrengsten door de eigen beleidskeuzes van de lidstaten wordt bepaald, is het zaak zeer goed te letten op de effecten aan de inkomstenzijde, met name gezien de uitermate moeilijke begrotingssituatie in vele lidstaten.

Algemeen zullen de nieuwe regels voor de gemeenschappelijke grondslag resulteren in een gemiddelde EU-grondslag die breder is dan de huidige. Voor zover er economische verliezen op grensoverschrijdende basis moeten worden verrekend, kan consolidatie in het kader van de CCCTB de gemeenschappelijke grondslag versmallen.

Het effect op de opbrengsten van de lidstaten zal uiteindelijk afhangen van de beleidskeuzes die zij maken ten aanzien van eventuele wijzigingen in de mix van het fiscaal instrumentarium of de toegepaste belastingtarieven. Daardoor kan het precieze effect op iedere lidstaat afzonderlijk moeilijk worden voorspeld. De richtlijn bevat evenwel een bepaling dat de gevolgen na vijf jaar moeten worden geëvalueerd.

3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

a) Rechtsgrondslag

Wetgeving op het gebied van de directe belastingen valt binnen het toepassingsgebied van artikel 115 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Hierin is bepaald dat wettelijke maatregelen inzake onderlinge aanpassing op grond van dit artikel in de vorm van een richtlijn moeten worden aangenomen.

b) Subsidiariteit

Het voorstel is in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.

De CCCTB strekt ertoe fiscale obstakels aan te pakken die hoofdzakelijk het gevolg zijn van de versnippering van de Unie in 27 afzonderlijke belastingstelsels, waarmee bedrijven worden geconfronteerd wanneer zij actief zijn op de interne markt. Met niet-gecoördineerde maatregelen, die door elke lidstaat afzonderlijk worden opgezet en uitgevoerd, zou de huidige situatie alleen maar worden gecontinueerd, omdat bedrijven nog altijd hun zaken zouden moeten regelen met evenveel belastingdiensten als lidstaten waar zij belasting verschuldigd zijn.

De in dit voorstel opgenomen bepalingen, zoals die betreffende de vermindering voor grensoverschrijdende verliezen en de belastingvrije reorganisatie van een groep, zouden ondoeltreffend zijn en waarschijnlijk tot verstoring van de markt leiden, in het bijzonder tot dubbele belasting en niet-belasting, als elke lidstaat zijn eigen systeem zou toepassen. Ook ongelijksoortige nationale regels betreffende winstverdeling zouden geen soelaas bieden voor het huidige – op zich al complexe – proces voor de verdeling van bedrijfswinsten onder gelieerde ondernemingen.

Het onderwerp is van dien aard dat een gemeenschappelijke aanpak aan de orde is.

Als er één stel voorschriften komt om de belastinggrondslagen van gelieerde ondernemingen in de hele Unie te berekenen, te consolideren en te verdelen, kan dit de verstoringen op de markt, die thans door de wisselwerking tussen 27 nationale belastingstelsels wordt veroorzaakt, verzachten. Bovendien kunnen de bouwstenen van de CCCTB, met name de vermindering voor grensoverschrijdende verliezen, de belastingvrije overbrenging van activa binnen een groep en de toerekening van de belastinggrondslag voor de groep middels een formule, slechts in een gemeenschappelijk regelgevingskader verwezenlijkt worden. Dienovereenkomstig moeten gemeenschappelijke administratieve procedures worden vastgelegd om ervoor te zorgen dat het beginsel van een onestopshop-beheer kan functioneren.

Dit voorstel strekt er uitsluitend toe de fiscale obstakels te bestrijden die het gevolg zijn van de verschillen in de nationale stelsels bij de berekening van de belastinggrondslag voor gelieerde ondernemingen. Uit de werkzaamheden in aansluiting op de studie naar de heffing van vennootschapsbelasting is gebleken dat deze obstakels het best kunnen worden aangepakt door te voorzien in een gemeenschappelijk kader dat de berekening van de heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting en grensoverschrijdende consolidatie regelt. Deze aangelegenheden kunnen immers slechts worden aangepakt door wetgeving vast te stellen op het niveau van de Unie, aangezien zij hoofdzakelijk van grensoverschrijdende aard zijn. Dit voorstel is derhalve gerechtvaardigd op basis van het subsidiariteitsbeginsel, omdat een afzonderlijk optreden door de lidstaten niet de beoogde resultaten zou bereiken.

c) Evenredigheid

Dit voorstel, dat in de vorm van een optionele regeling is gegoten, vormt het antwoord dat het best in verhouding staat tot de geconstateerde problemen. Bedrijven die niet van plan zijn naar het buitenland te trekken, worden niet verplicht om de onnodige administratieve kosten te maken voor de implementatie van de gemeenschappelijke regels, als er geen echte voordelen tegenover staan.

Van dit initiatief wordt verwacht dat het tot een gunstiger investeringsklimaat op de interne markt zal leiden, omdat de fiscale nalevingskosten normaal zouden moeten dalen. Ook zouden de bedrijven veel baat moeten hebben bij de afschaffing van verrekenprijsformaliteiten, de mogelijkheid om verliezen over de nationale grenzen heen binnen eenzelfde groep door te schuiven en om binnen een groep belastingvrij reorganisaties door te voeren. De positieve gevolgen zouden moeten opwegen tegen de mogelijke extra financiële en administratieve kosten die de nationale belastingdiensten in eerste instantie zullen moeten maken met het oog op de tenuitvoerlegging van de regeling.

De in dit voorstel vervatte maatregelen zijn passend en nodig voor de verwezenlijking van het beoogde doel (en dus evenredig). Zij voorzien immers in de harmonisatie van de heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting, hetgeen noodzakelijk is om de geconstateerde fiscale obstakels en de knelpunten die de werking van de interne markt verstoren, weg te nemen. In dit verband moet ook worden verduidelijkt dat dit voorstel niet voorziet in een harmonisatie van de belastingtarieven (noch in de vaststelling van een minimumbelastingtarief). De vaststelling van de tarieven maakt immers onlosmakelijk deel uit van de fiscale soevereiniteit van de lidstaten en moet derhalve in nationale wetgeving worden geregeld.

4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

Dit voorstel voor een richtlijn heeft geen gevolgen voor de begroting van de Europese Unie.

2011/0058 (CNS)

Voorstel voor een

RICHTLIJN VAN DE RAAD

betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 115,

Gezien het voorstel van de Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Parlement[5],

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[6],

Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,

Overwegende hetgeen volgt:

1. Bedrijven die binnen de Unie over de grenzen heen actief willen zijn, worden geconfronteerd met grote obstakels en marktverstoringen die het gevolg zijn van het naast elkaar bestaan van 27 verschillende stelsels van vennootschapsbelasting. Deze obstakels en verstoringen belemmeren de goede werking van de interne markt. Zij hebben een ontmoedigingseffect op investeringen in de Unie en staan op gespannen voet met de prioriteiten van de door de Commissie op 3 maart 2010 aangenomen mededeling "Europa 2020 - Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei"[7]. Zij druisen ook in tegen de vereisten van een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen.

2. De fiscale obstakels voor grensoverschrijdende bedrijvigheid wegen bijzonder zwaar op midden- en kleinbedrijven, die gewoonlijk niet over de middelen beschikken om marktinefficiënties op te lossen.

3. Het netwerk van dubbelbelastingverdragen tussen de lidstaten biedt geen passend antwoord. De bestaande Uniewetgeving op het gebied van vennootschapsbelasting regelt slechts een klein aantal specifieke problemen.

4. Een regeling waarbij bedrijven de Unie voor de vennootschapsbelasting als een eengemaakte markt kunnen aanmerken, zou het voor in de Unie gevestigde bedrijven gemakkelijker maken om grensoverschrijdende activiteiten te ontplooien en zou het concurrentievermogen van de Unie als internationale investeringsplaats helpen te versterken. Een dergelijke regeling kan het best tot stand worden gebracht door ondernemingsgroepen die in meer dan een lidstaat belastingplichtig zijn, de mogelijkheid te bieden hun belastingzaken in de Unie te regelen volgens één stel voorschriften voor de berekening van de belastinggrondslag en zich daarvoor te wenden tot één belastingdienst ("onestophop"). Van deze voorschriften moet ook gebruik kunnen worden gemaakt door in de Unie aan de vennootschapsbelasting onderworpen entiteiten die geen deel uitmaken van een groep.

5. Aangezien verschillen in belastingtarieven niet dezelfde hindernissen creëren, hoeft de CCCTB (gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting) niet te raken aan de discretionaire bevoegdheid van de lidstaten ter zake van hun nationale vennootschapsbelastingtarief (-tarieven).

6. Consolidatie is een wezenlijk onderdeel van een dergelijke regeling, omdat de belangrijkste fiscale problemen waar bedrijven in de Unie tegen aanlopen, slechts op die manier kunnen worden aangepakt. Consolidatie maakt een einde aan verrekenprijsformaliteiten en dubbele belasting binnen een groep. Voorts worden verliezen van belastingplichtigen automatisch verrekend met winsten behaald door andere groepsmaatschappijen.

7. Consolidatie vereist dat er regels zijn om het resultaat om te slaan over de verschillende lidstaten waarin groepsmaatschappijen zijn gevestigd.

8. Aangezien een dergelijke regeling er hoofdzakelijk toe strekt om tegemoet te komen aan de behoeften van bedrijven die grensoverschrijdend actief zijn, moet zij optioneel zijn, dat wil zeggen naast de bestaande nationale vennootschapsbelastingstelsels staan.

9. De CCCTB (gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting) moet een stel gemeenschappelijke voorschriften omvatten voor de berekening van de belastinggrondslag van vennootschappen, onverminderd de voorschriften die zijn vastgesteld in Richtlijnen 78/660/EEG[8] en 83/349/EEG[9] van de Raad en Verordening 1606/2002/EG[10] van het Europees Parlement en de Raad.

10. Alle opbrengsten moeten belastbaar zijn tenzij zij uitdrukkelijk zijn vrijgesteld.

11. Inkomsten in de vorm van dividenden, voordelen uit de vervreemding van aandelen in een niet tot de groep behorend bedrijf en winsten van buitenlandse vaste inrichtingen moeten vrijgesteld zijn. Wanneer zij vermindering voor dubbele belasting geven, stellen de meeste lidstaten dividenden en voordelen uit de vervreemding van aandelen vrij omdat dan niet hoeft te worden berekend hoeveel belasting de belastingplichtige kan verrekenen voor de in het buitenland betaalde belasting, met name wanneer daarbij rekening moet worden gehouden met de vennootschapsbelasting die is betaald door de dividenduitkerende vennootschap. De vrijstelling van in het buitenland verkregen inkomsten geeft invulling aan dezelfde behoefte aan eenvoud.

12. Inkomsten in de vorm van rente- en royaltybetalingen moeten belastbaar zijn, met verrekening van aan de bron ingehouden belasting. In tegenstelling tot dividenden is er geen probleem om het te verrekenen bedrag te bepalen.

13. Bedrijfsuitgaven en bepaalde andere posten moeten in mindering worden gebracht op de belastbare opbrengsten. Tot de aftrekbare bedrijfsuitgaven moeten normaal alle kosten worden gerekend die betrekking hebben op de omzet alsook alle uitgaven ter verwerving, behoud en zekerstelling van inkomen. De aftrekbaarheid moet ook gelden voor kosten van onderzoek en ontwikkeling alsook van het bijeenbrengen van eigen en vreemd vermogen voor zakelijke doeleinden. Tevens moet er een lijst van niet-aftrekbare uitgaven worden vastgesteld.

14. Vaste activa moeten voor belastingdoeleinden kunnen worden afgeschreven, behoudens enkele uitzonderingen. Duurzame materiële en immateriële activa moeten individueel kunnen worden afgeschreven, terwijl andere activa in een pool moeten worden samengebracht. Afschrijving in een pool betekent een vereenvoudiging voor zowel de belastingdiensten als de belastingplichtigen, omdat dan niet langer een lijst van de verschillende soorten vaste activa en de gebruiksduur ervan moet worden opgesteld en bijgehouden.

15. Belastingplichtigen moeten verliezen onbeperkt in de tijd kunnen voortwentelen, maar achterwaartse verrekening moet worden verboden. Aangezien het doel van voorwaartse verliesverrekening erin bestaat dat een belastingplichtige belasting betaalt over zijn werkelijke inkomsten, is er geen reden om dit mechanisme in de tijd te beperken. Achterwaartse verliesverrekening wordt door de lidstaten eerder zelden toegepast en leidt tot overdreven complexiteit.

16. Om na te gaan of bedrijven in aanmerking komen voor consolidatie (lidmaatschap van een groep), moet een dubbele toets worden verricht, namelijk van i) de zeggenschap (meer dan 50 % van de stemrechten) en ii) van het eigendom (meer dan 75 % van het vermogen) of de rechten op de winst (meer dan 75 % van de rechten die aanspraak geven op de winst). Een dergelijke toets garandeert dat de groepsmaatschappijen in sterke mate economisch geïntegreerd zijn, zoals blijkt uit een zeggenschapsrelatie en een hoge mate van deelneming. Aan deze twee drempels moet gedurende het volledige belastingjaar voldaan zijn; anders moet het bedrijf de groep onmiddellijk verlaten. Tevens moet een minimumduur van negen maanden gelden voor het lidmaatschap van een groep.

17. Er moeten regels voor bedrijfsreorganisaties worden vastgesteld ten behoeve van een billijke bescherming van de heffingsrechten van de lidstaten. Wanneer een bedrijf tot een groep toetreedt, moeten handelsverliezen van vóór de consolidatie worden voortgewenteld om te worden verrekend met het aan de belastingplichtige toegewezen deel. Wanneer een bedrijf een groep verlaat, mogen geen tijdens de consolidatieperiode opgekomen verliezen aan dit bedrijf worden toegerekend. Er kan een correctie worden verricht voor vermogenswinsten wanneer bepaalde activa kort na de toetreding tot of de uittreding uit een groep worden vervreemd. De waarde van zelf gegenereerde immateriële activa moet worden bepaald aan de hand van een passende maatstaf, namelijk de kosten van onderzoek en ontwikkeling, marketing en reclame gedurende een welomschreven periode.

18. Wanneer rente- en royaltybetalingen van belastingplichtigen aan een bronbelasting worden onderworpen, moeten de opbrengsten daarvan worden verdeeld volgens de formule van dat belastingjaar. Wanneer dividenduitkeringen van belastingplichtigen aan een bronbelasting worden onderworpen, moeten de opbrengsten daarvan niet worden verdeeld, aangezien er bij dividenden - in tegenstelling tot bij rente en royalty's – voordien geen aftrek heeft plaatsgevonden die door alle groepsmaatschappijen is gedragen.

19. Ter zake van transacties tussen een belastingplichtige en een gelieerde onderneming die geen deel uitmaakt van dezelfde groep, moeten prijscorrecties worden verricht in overeenstemming met het zakelijkheidsbeginsel, dat een algemeen toegepast criterium is.

20. De regeling moet een algemene antimisbruikbepaling bevatten, aangevuld met maatregelen die ertoe strekken specifieke vormen van misbruikpraktijken aan banden te leggen. Deze maatregelen moeten onder meer voorzien in een beperking van de aftrekbaarheid van rente betaald aan gelieerde ondernemingen die voor belastingdoeleinden zijn gevestigd in een laagbelastend land buiten de Unie dat geen inlichtingen uitwisselt met de lidstaat van de uitbetaler op basis van een overeenkomst die vergelijkbaar is met Richtlijn 2011/16/EU[11] van de Raad betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen en heffingen op verzekeringspremies[12], alsook in cfc-regels (controlled foreign companies).

21. De toerekeningsformule voor de geconsolideerde belastinggrondslag moet drie gelijk gewogen factoren (arbeid, activa en omzet) omvatten. De factor arbeid moet worden berekend op basis van de loonkosten en het aantal werknemers (waarbij elk element voor de helft telt). De factor activa moet alle materiële vaste activa omvatten. Immateriële en financiële activa moeten buiten de formule blijven omdat zij mobiel zijn en het gevaar bestaat dat de regeling wordt omzeild. Door het gebruik van deze factoren worden de belangen van de lidstaat van oorsprong op passende wijze meegewogen. Tot slot moet rekening worden gehouden met de omzet zodat ook de lidstaat van bestemming een billijk deel heeft in de grondslag. Deze factoren en gewichten moeten garanderen dat winsten worden belast waar zij worden behaald. Als uitzondering op het algemene beginsel voorziet een vrijwaringsclausule in een alternatieve methode wanneer het resultaat van de toerekening geen billijke weerspiegeling vormt van de omvang van de bedrijfsactiviteiten.

22. Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens[13] is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van onderhavige richtlijn.

23. Groepen moeten hun zaken kunnen regelen met één enkele belastingdienst ("hoofdbelastingautoriteit"), die de belastingdienst moet zijn van de lidstaat waar de moedermaatschappij van de groep ("hoofdbelastingplichtige") voor belastingdoeleinden is gevestigd. In deze richtlijn moeten ook procedureregels voor het beheer van de regeling worden vastgesteld. Tevens moet een mechanisme voor voorafgaande rulings worden ingesteld. Controles moeten worden geïnitieerd en gecoördineerd door de hoofdbelastingautoriteit, maar de autoriteiten van een lidstaat waar een groepsmaatschappij onderworpen is aan belasting, kunnen ook de inleiding van een controle vragen. De bevoegde autoriteit van een lidstaat waarvan een groepsmaatschappij inwoner is, kan een beslissing van de hoofdbelastingautoriteit betreffende de opt in-kennisgeving of een gewijzigde aanslag aanvechten bij de rechterlijke instanties van de lidstaat van de hoofdbelastingautoriteit. Geschillen tussen belastingplichtigen en belastingdiensten moeten worden geregeld door een bestuurlijk lichaam dat bevoegd is om beroep in eerste aanleg te horen overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat van de hoofdbelastingautoriteit.

24. De Commissie moet de bevoegdheid krijgen om gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, teneinde de bijlagen aan te passen aan wijzigingen in de wetten van de lidstaten betreffende vennootschapsvormen en vennootschapsbelastingen, de lijst van niet-aftrekbare belastingen bij te werken en voorschriften vast te stellen inzake de definitie van juridisch en economisch eigendom met betrekking tot geleasede activa en inzake de berekening van de kapitaal- en rente-elementen van de leasebetalingen en van de afschrijvingsbasis van geleasede activa. Deze bevoegdheden moeten aan de Commissie worden gedelegeerd voor onbepaalde duur, zodat de voorschriften in voorkomend geval kunnen worden bijgewerkt.

25. Teneinde uniforme voorwaarden te garanderen voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn met betrekking tot de jaarlijkse vaststelling van een lijst van vennootschapsvormen van derde landen die voldoen aan de vereisten van deze richtlijn, de vaststelling van voorschriften voor de berekening van de factoren arbeid, activa en omzet, de toerekening van werknemers en loonkosten, activa en omzet aan de respectieve factor alsook de waardering van activa voor de factor activa, en de vaststelling van een standaardformulier voor de opt in-kennisgeving en van voorschriften betreffende elektronische indiening, het formulier van de belastingaangifte, het formulier van de geconsolideerde belastingaangifte en de vereiste bewijsstukken, moeten aan de Commissie bevoegdheden worden verleend. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 28 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren[14].

26. De doelstelling van deze richtlijn kan niet voldoende worden verwezenlijkt door afzonderlijk optreden van de lidstaten, omdat er geen coördinatie bestaat tussen de nationale belastingstelsels. Aangezien de inefficiënties op de interne markt hoofdzakelijk leiden tot problemen van grensoverschrijdende aard, moeten corrigerende maatregelen worden genomen op het niveau van de Unie. Deze aanpak is in overeenstemming met het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

27. De Commissie dient na vijf jaar een evaluatie van de toepassing van deze richtlijn te verrichten en de lidstaten moeten de Commissie hierbij helpen door haar de passende input te verstrekken,

HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I TOEPASSINGSGEBIED

Artikel 1Toepassingsgebied

Bij deze richtlijn wordt een regeling voor een gemeenschappelijke grondslag voor de belasting van bepaalde vennootschappen en groepen ingesteld en worden voorschriften voor de berekening en het gebruik van die grondslag vastgesteld.

Artikel 2Kwalificerende vennootschappen

1. Deze richtlijn is van toepassing op vennootschappen die zijn opgericht naar het recht van een lidstaat wanneer de twee onderstaande voorwaarden zijn vervuld:

a) de vennootschap heeft een van de in bijlage I opgenomen vormen;

b) de vennootschap is onderworpen aan een van de in bijlage II genoemde vennootschapsbelastingen of aan een soortgelijke belasting die naderhand is ingevoerd.

2. Deze richtlijn is van toepassing op vennootschappen die zijn opgericht naar het recht van een derde land wanneer de twee onderstaande voorwaarden zijn vervuld:

a) de vennootschap heeft een vorm die vergelijkbaar is met een van de in bijlage I opgenomen vormen;

b) de vennootschap is onderworpen aan een van de in bijlage II genoemde vennootschapsbelastingen.

3. De Commissie kan overeenkomstig artikel 127 en onder de in de artikelen 128, 129 en 130 vermelde voorwaarden gedelegeerde handelingen vaststellen om de bijlagen I en II aan te passen aan wijzigingen in de wetten van de lidstaten betreffende vennootschapsvormen en vennootschapsbelastingen.

Artikel 3Kwalificerende vennootschapsvormen van derde landen

1. De Commissie stelt elke jaar een lijst van vennootschapsvormen van derde landen vast die worden geacht te voldoen aan de in artikel 2, lid 2, onder a), gestelde voorwaarden. Deze uitvoeringshandeling wordt vastgesteld overeenkomstig de in artikel 131, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.

2. Wanneer een vennootschapsvorm niet is opgenomen in de in lid 1 bedoelde lijst van vennootschapsvormen van derde landen, betekent dit niet dat deze richtlijn geen toepassing kan vinden op die vorm.

HOOFDSTUK IIBASISBEGRIPPEN

Artikel 4Definities

Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

(1) belastingplichtige: een vennootschap die heeft gekozen voor toepassing van de bij deze richtlijn ingestelde regeling;

(2) afzonderlijke belastingplichtige: een belastingplichtige die niet voldoet aan de eisen voor consolidatie;

(3) niet-belastingplichtige: een vennootschap die niet in aanmerking komt om te kiezen voor dan wel die niet heeft gekozen voor toepassing van de bij deze richtlijn ingestelde regeling;

(4) ingezeten belastingplichtige: een belastingplichtige die fiscaal inwoner is van een lidstaat overeenkomstig artikel 6, leden 3 en 4;

(5) niet-ingezeten belastingplichtige: een belastingplichtige die geen fiscaal inwoner is van een lidstaat overeenkomstig artikel 6, leden 3 en 4;

(6) hoofdbelastingplichtige:

a) een ingezeten belastingplichtige, wanneer deze een groep vormt tezamen met zijn kwalificerende dochterondernemingen, zijn vaste inrichtingen in andere lidstaten of een of meer vaste inrichtingen van een kwalificerende dochteronderneming die in een derde land is gevestigd; of

b) de ingezeten belastingplichtige die is aangewezen door de groep, wanneer deze bestaat uit slechts twee of meer ingezeten belastingplichtigen die directe kwalificerende dochterondernemingen zijn van dezelfde moedermaatschappij die in een derde land is gevestigd; of

c) een ingezeten belastingplichtige die de kwalificerende dochteronderneming is van een in een derde land gevestigde moedermaatschappij, wanneer die ingezeten belastingplichtige een groep vormt uitsluitend met een of meer vaste inrichtingen van zijn moedermaatschappij; of

d) de vaste inrichting die is aangewezen door een niet-ingezeten belastingplichtige die een groep vormt uitsluitend met betrekking tot zijn vaste inrichtingen in twee of meer lidstaten.

(7) groepsmaatschappij: iedere belastingplichtige die tot dezelfde groep behoort, zoals omschreven in de artikelen 54 en 55. Wanneer een belastingplichtige over een of meer vaste inrichtingen beschikt in een andere lidstaat dan die waar zijn hoofdbestuur zich bevindt, wordt iedere vaste inrichting als een groepsmaatschappij aangemerkt;

(8) opbrengsten: de voordelen uit de verkoop en alle overige transacties, exclusief btw, overige belastingen en heffingen die ten behoeve van overheidslichamen worden geïnd, van geldelijke of van niet-geldelijke aard, daaronder begrepen voordelen uit de vervreemding van activa en rechten, rente, dividenden en andere winstuitdelingen, liquidatieopbrengsten, royalty's, subsidies en toelagen, ontvangen giften, schadevergoedingen en vrijwillig toegekende bedragen. Tot de opbrengsten worden ook niet-geldelijke giften van een belastingplichtige gerekend. Niet begrepen in de opbrengsten zijn door de belastingplichtige bijeengebracht eigen vermogen of afgelost vreemd vermogen;

(9) winst: het verschil waarmee de opbrengsten de aftrekbare kosten en andere aftrekbare posten in een belastingjaar te boven gaan;

(10) verliezen: het verschil waarmee de aftrekbare kosten en andere aftrekbare posten de opbrengsten in een belastingjaar te boven gaan;

(11) geconsolideerde heffingsgrondslag: de som van de belastinggrondslagen van alle groepsmaatschappijen zoals berekend overeenkomstig artikel 10;

(12) toegewezen deel: het aandeel in de geconsolideerde heffingsgrondslag van een groep dat bij toepassing van de in de artikelen 86-102 uiteengezette formule aan een groepsmaatschappij wordt toegerekend;

(13) fiscale boekwaarde: met betrekking tot een vast actief of een activapool, de afschrijvingsbasis minus de totale afschrijving die tot op heden is verricht;

(14) vaste activa: alle materiële activa onder bezwarende titel verkregen of door de belastingplichtige voortgebracht en alle immateriële activa onder bezwarende titel verkregen indien zij onafhankelijk kunnen worden gewaardeerd en in de bedrijfsvoering worden aangewend ter verwerving, behoud of zekerstelling van inkomen gedurende meer dan twaalf maanden, behalve wanneer de verkrijgings-, voortbrengings- of verbeteringskosten minder dan 1 000 euro bedragen. Tot vaste activa worden ook financiële activa gerekend;

(15) financiële activa: aandelen in verbonden ondernemingen, vorderingen op verbonden ondernemingen, deelnemingen, vorderingen op ondernemingen waarmee een deelnemingsverhouding bestaat, effecten die tot de vaste activa behoren, overige leningen, en eigen aandelen voor zover het nationale recht toestaat dat zij op de balans worden opgenomen;

(16) duurzame materiële vaste activa: materiële vaste activa met een gebruiksduur van ten minste 15 jaar. Gebouwen, luchtvaartuigen en schepen worden geacht duurzame materiële vaste activa te zijn;

(17) tweedehands activa: vaste activa waarvan de gebruiksduur bij aanschaf al ten dele is verstreken en die geschikt zijn om verder te worden gebruikt in hun huidige staat of na herstelling;

(18) verbeteringskosten: alle extra uitgaven met betrekking tot een vast actief die de capaciteit van het actief wezenlijk verhogen of het functioneren ervan wezenlijk verbeteren dan wel meer dan 10 % vertegenwoordigen van de oorspronkelijke afschrijvingsbasis van het actief;

(19) voorraden en onderhanden werk: activa die worden aangehouden voor de verkoop, die zich in het productieproces voor de verkoop bevinden dan wel de vorm hebben van grond- en hulpstoffen die worden verbruikt tijdens het productieproces of tijdens het verrichten van diensten;

(20) economische eigenaar: de persoon die alle wezenlijke voordelen en risico's heeft die verbonden zijn aan een vast actief, ongeacht of hij de juridische eigenaar ervan is of niet. Een belastingplichtige die het eigendoms-, gebruiks- en verkoopsrecht op een vast actief heeft en het risico van verlies of vernietiging loopt, wordt in ieder geval als economische eigenaar aangemerkt;

(21) bevoegde autoriteit: de door iedere lidstaat aangewezen autoriteit voor het beheer van alle aangelegenheden in verband met de uitvoering van deze richtlijn;

(22) hoofdbelastingautoriteit: de bevoegde autoriteit van de lidstaat waarvan de hoofdbelastingplichtige inwoner is dan wel, in het geval van een vaste inrichting of een niet-ingezeten belastingplichtige, waar hij zich bevindt;

(23) controle: toetsingen, inspecties of onderzoeken van alle aard die door een bevoegde autoriteit worden verricht om na te gaan of een belastingplichtige deze richtlijn naleeft.

Artikel 5Vaste inrichting

1. Een belastingplichtige wordt geacht over een vaste inrichting te beschikken in een ander land dan dat waar zijn hoofdbestuur zich bevindt, wanneer hij in dat ander land een vaste bedrijfsinrichting heeft door middel waarvan zijn werkzaamheden geheel of gedeeltelijk worden uitgeoefend, daaronder begrepen met name:

a) een plaats waar leiding wordt gegeven;

b) een bijkantoor;

c) een kantoor;

d) een fabriek;

e) een werkplaats;

f) een mijn, een olie- of gasbron, een steengroeve of een andere plaats waar natuurlijke rijkdommen worden gewonnen.

2. De plaats van uitvoering van een bouwwerk of van constructie- of montagewerkzaamheden vormt alleen een vaste inrichting indien de duur ervan twaalf maanden overschrijdt.

3. Niettegenstaande de leden 1 en 2 wordt een vaste inrichting niet aanwezig geacht, indien:

a) gebruik wordt gemaakt van inrichtingen, uitsluitend voor de opslag, uitstalling of aflevering van aan de belastingplichtige toebehorende goederen of koopwaar;

b) een voorraad van aan de belastingplichtige toebehorende goederen of koopwaar wordt aangehouden, uitsluitend voor de opslag, uitstalling of aflevering;

c) een voorraad van aan de belastingplichtige toebehorende goederen of koopwaar wordt aangehouden, uitsluitend voor bewerking of verwerking door een andere persoon;

d) een vaste bedrijfsinrichting wordt aangehouden, uitsluitend om voor de belastingplichtige goederen of koopwaar aan te kopen of inlichtingen in te winnen;

e) een vaste bedrijfsinrichting wordt aangehouden, uitsluitend om voor de belastingplichtige enige andere werkzaamheid uit te oefenen die van voorbereidende aard is of het karakter van een hulpwerkzaamheid heeft;

f) een vaste bedrijfsinrichting wordt aangehouden, uitsluitend voor een combinatie van de onder a) tot en met e) genoemde werkzaamheden, mits het totaal van de werkzaamheden van de vaste bedrijfsinrichting dat uit deze combinatie voortvloeit van voorbereidende aard is of het karakter van een hulpwerkzaamheid heeft.

4. Indien een persoon – niet zijnde een onafhankelijke vertegenwoordiger in de zin van lid 5 – voor een belastingplichtige werkzaam is, en een machtiging bezit om namens de belastingplichtige overeenkomsten af te sluiten en dit recht in een land gewoonlijk uitoefent, wordt die belastingplichtige, niettegenstaande lid 1, geacht in dat land een vaste inrichting te hebben met betrekking tot de werkzaamheden die die persoon voor de belastingplichtige verricht, tenzij de werkzaamheden van die persoon beperkt blijven tot de in lid 3 genoemde werkzaamheden, die, indien zij worden uitgeoefend door middel van een vaste bedrijfsinrichting, deze vaste bedrijfsinrichting op grond van de bepalingen van dat lid niet tot een vaste inrichting zouden maken.

5. Een belastingplichtige wordt niet geacht een vaste inrichting in een land te bezitten, alleen op grond van de omstandigheid dat hij in dat land zaken doet door bemiddeling van een makelaar, commissionair of enige andere onafhankelijke vertegenwoordiger, mits deze personen in de normale uitoefening van hun bedrijf handelen.

6. De omstandigheid dat een belastingplichtige die inwoner is van een land, een belastingplichtige beheerst of door een belastingplichtige wordt beheerst die inwoner is van het andere land of die in dat andere land zaken doet (hetzij door middel van een vaste inrichting, hetzij op andere wijze), stempelt een van beide belastingplichtigen niet tot een vaste inrichting van de andere.

HOOFDSTUK IIIOPTING-IN VOOR DE BIJ DEZE RICHTLIJN INGESTELDE REGELING

Artikel 6Opting-in

1. Een onder deze richtlijn vallende vennootschap die fiscaal inwoner is van een lidstaat, kan ervoor kiezen de bij deze richtlijn ingestelde regeling onder de daarin vastgestelde voorwaarden toe te passen.

2. Een onder deze richtlijn vallende vennootschap die geen fiscaal inwoner is van een lidstaat, kan ervoor kiezen de bij deze richtlijn ingestelde regeling onder de daarin vastgestelde voorwaarden toe te passen met betrekking tot een door haar in een lidstaat aangehouden vaste inrichting.

3. Voor de toepassing van de leden 1 en 2 wordt een vennootschap die haar statutaire zetel, plaats van oprichting of plaats van werkelijke leiding in een lidstaat heeft en die volgens de bepalingen van een overeenkomst tussen die lidstaat en een derde land niet als fiscaal inwoner van dat derde land wordt aangemerkt, als fiscaal inwoner van die lidstaat aangemerkt.

4. Wanneer een vennootschap op grond van lid 3 inwoner is van meer dan een lidstaat, wordt zij geacht inwoner te zijn van de lidstaat waar zij haar plaats van werkelijke leiding heeft.

5. Indien de plaats van werkelijke leiding van een groepsmaatschappij van een zeescheepvaart- of binnenscheepvaartonderneming zich aan boord van een vaartuig bevindt, wordt deze plaats geacht te zijn gelegen in de lidstaat van de thuishaven van het vaartuig dan wel, indien er geen thuishaven is, in de lidstaat waarvan de exploitant van het vaartuig inwoner is.

6. Een vennootschap die inwoner is van een lidstaat en voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling kiest, is overeenkomstig deze regeling aan de vennootschapsbelasting onderworpen ter zake van alle inkomsten verkregen uit eender welke bron, zowel in als buiten de lidstaat waarvan zij inwoner is.

7. Een vennootschap die inwoner is van een derde land en voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling kiest, is overeenkomstig deze regeling aan de vennootschapsbelasting onderworpen ter zake van alle inkomsten die voortvloeien uit een werkzaamheid verricht door middel van een vaste inrichting in een lidstaat.

Artikel 7Toepasselijk recht

Wanneer een vennootschap voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling in aanmerking komt en ervoor kiest, is zij niet langer onderworpen aan het nationale stelsel van vennootschapsbelasting met betrekking tot alle in deze richtlijn geregelde aangelegenheden, tenzij anders is bepaald.

Artikel 8Voorrang van de richtlijn op overeenkomsten tussen lidstaten

De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing niettegenstaande andersluidende bepalingen in overeenkomsten tussen lidstaten.

HOOFDSTUK IVBEREKENING VAN DE BELASTINGGRONDSLAG

Artikel 9Algemene beginselen

1. Voor de berekening van de belastinggrondslag worden winsten en verliezen alleen in aanmerking genomen wanneer zij gerealiseerd zijn.

2. Transacties en belastbare feiten worden afzonderlijk gewaardeerd.

3. De berekening van de belastinggrondslag geschiedt op consistente wijze, tenzij uitzonderlijke omstandigheden een wijziging rechtvaardigen.

4. De belastinggrondslag wordt voor ieder belastingjaar vastgesteld, tenzij anders is bepaald. Een belastingjaar bestaat uit een periode van twaalf maanden, tenzij anders is bepaald.

Artikel 10Bestanddelen van de belastinggrondslag

De belastinggrondslag wordt berekend als opbrengsten minus vrijgestelde opbrengsten, aftrekbare kosten en andere aftrekbare posten.

Artikel 11Vrijgestelde opbrengsten

Vrijgesteld van de vennootschapsbelasting zijn:

a) subsidies die rechtstreeks samenhangen met de verkrijging, voortbrenging of verbetering van vaste activa die worden afgeschreven overeenkomstig de artikelen 32 tot en met 42;

b) voordelen uit de vervreemding van in artikel 39, lid 2, bedoelde gepoolde activa, inclusief de marktwaarde van niet-geldelijke giften;

c) ontvangen winstuitdelingen;

d) voordelen uit de vervreemding van aandelen;

e) inkomsten van een vaste inrichting in een derde land.

Artikel 12Aftrekbare kosten

De aftrekbare kosten omvatten alle kosten die betrekking hebben op de omzet alsook alle uitgaven, exclusief aftrekbare btw, die bij de belastingplichtige zijn opgekomen ter verwerving of zekerstelling van inkomen, inclusief kosten van onderzoek en ontwikkeling alsook van het bijeenbrengen van eigen of vreemd vermogen voor zakelijke doeleinden.

De aftrekbare kosten omvatten tevens giften aan charitatieve instellingen als omschreven in artikel 16, die zijn gevestigd in een lidstaat of in een derde land dat een overeenkomst inzake de uitwisseling van inlichtingen op verzoek toepast die vergelijkbaar is met de bepalingen van Richtlijn 2011/16/EU. Geldelijke giften of schenkingen aan charitatieve instellingen kunnen maximaal ten belope van 0,5 % van de opbrengsten in het belastingjaar in aftrek worden gebracht.

Artikel 13Andere aftrekbare posten

Een evenredige aftrek kan worden verricht voor de afschrijving van vaste activa overeenkomstig de artikelen 32 tot en met 42.

Artikel 14Niet-aftrekbare kosten

1. De volgende kosten worden aangemerkt als niet-aftrekbaar:

a) winstuitdelingen en aflossingen van eigen of vreemd vermogen;

b) 50 % van representatiekosten;

c) de overdracht van ingehouden winsten naar een reserve die deel uitmaakt van het eigen vermogen van de vennootschap;

d) vennootschapsbelasting;

e) steekpenningen;

f) boeten en financiële sancties die verschuldigd zijn aan een overheid wegens niet-naleving van wetgeving;

g) door een vennootschap gemaakte kosten voor het verkrijgen van inkomsten die zijn vrijgesteld overeenkomstig artikel 11; deze kosten worden vastgesteld op een vast tarief van 5 % van die inkomsten tenzij de belastingplichtige aannemelijk kan maken dat zijn kosten lager waren;

h) andere geldelijke giften en schenkingen dan die aan charitatieve instellingen als omschreven in artikel 16;

i) behoudens het bepaalde in de artikelen 13 en 20, de kosten in verband met de verkrijging, voortbrenging of verbetering van vaste activa, met uitzondering van de kosten van onderzoek en ontwikkeling;

j) de in bijlage III genoemde belastingen, met uitzondering van accijnzen op energieproducten, alcohol en alcoholhoudende dranken, en tabaksfabrikaten.

2. Niettegenstaande lid 1, onder j), mag een lidstaat voorzien in aftrek van een of meer van de in bijlage III genoemde belastingen. In het geval van een groep wordt een dergelijke aftrek toegepast op het toegewezen deel van de groepsmaatschappijen die inwoner zijn van of gelegen zijn in die lidstaat.

3. De Commissie kan overeenkomstig artikel 127 en onder de in de artikelen 128, 129 en 130 vermelde voorwaarden gedelegeerde handelingen vaststellen om bijlage III te wijzigen voor zover dit nodig is om alle gelijksoortige belastingen erin op te nemen die meer dan 20 % voortbrengen van het totale bedrag aan vennootschapsbelasting in de lidstaat waar zij worden geheven.

Wijzigingen van bijlage III zijn voor het eerst van toepassing op belastingplichtigen in het belastingjaar dat volgt op de wijziging.

Artikel 15Uitgaven ten behoeve van de aandeelhouders

Voordelen toegekend aan een aandeelhouder die een natuurlijke persoon is, zijn echtgenoot of bloedverwanten in de rechte lijn dan wel aan een gelieerde onderneming, die een rechtstreekse of middellijke deelneming heeft in de zeggenschap, het kapitaal of de leiding van de belastingplichtige, zoals bedoeld in artikel 78, worden niet aangemerkt als aftrekbare kosten voor zover deze voordelen niet zouden worden toegekend aan een onafhankelijke derde.

Artikel 16Charitatieve instellingen

Een instelling kwalificeert als charitatieve instelling als zij aan de volgende voorwaarden voldoet:

a) zij heeft rechtspersoonlijkheid en wordt krachtens het recht van het land waar ze is gevestigd, erkend als charitatieve instelling;

b) haar enige of hoofddoel en –werkzaamheid is de behartiging van het algemeen nut; een educatief, sociaal, medisch, cultureel, wetenschappelijk, filantropisch, religieus, milieu- of sportief doel wordt aangemerkt als behartiging van het algemeen nut op voorwaarde dat het een algemeen belang heeft;

c) haar vermogen is onherroepelijk bestemd voor de behartiging van dit doel;

d) zij is onderworpen aan de vereisten inzake informatieverschaffing met betrekking tot haar rekeningen en werkzaamheden;

e) zij is geen politieke partij als omschreven door de lidstaat waar ze is gevestigd.

HOOFDSTUK VTIMING EN KWANTIFICERING

Artikel 17Algemene beginselen

Opbrengsten, kosten en alle overige aftrekbare posten worden opgenomen in het belastingjaar waarin zij zijn genoten of opgekomen, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.

Artikel 18Tijdstip waarop opbrengsten zijn genoten

Opbrengsten zijn genoten wanneer het recht om ze te ontvangen ontstaat en zij met redelijke nauwkeurigheid kunnen worden gekwantificeerd, ongeacht of de werkelijke betaling is uitgesteld of niet.

Artikel 19Tijdstip waarop aftrekbare kosten opkomen

Aftrekbare kosten zijn opgekomen wanneer aan de volgende voorwaarden is voldaan:

a) de verplichting tot betaling is ontstaan;

b) het bedrag van de verplichting kan met redelijke nauwkeurigheid worden gekwantificeerd;

c) in het geval van goederen zijn de wezenlijke voordelen en risico's in verband met het eigendom ervan overgedragen aan de belastingplichtige en in het geval van diensten zijn de diensten door de belastingplichtige ontvangen.

Artikel 20Kosten in verband met niet-afschrijfbare activa

De verkrijgings-, voortbrengings- of verbeteringskosten van vaste activa die niet kunnen worden afgeschreven overeenkomstig artikel 40, kunnen in aftrek worden gebracht in het belastingjaar waarin de vaste activa worden vervreemd, op voorwaarde dat de vervreemdingsvoordelen in de belastinggrondslag worden begrepen.

Artikel 21Voorraden en onderhanden werk

Het totale bedrag aan aftrekbare kosten in een belastingjaar wordt vermeerderd met de waarde van de voorraden en het onderhanden werk aan het begin van het belastingjaar en verminderd met de waarde van de voorraden en het onderhanden werk aan het einde van datzelfde belastingjaar. Er wordt geen correctie verricht voor voorraden en onderhanden werk in het kader van langlopende overeenkomsten.

Artikel 22Waardering

1. Met het oog op de berekening van de belastinggrondslag worden transacties gewaardeerd tegen:

a) de geldelijke tegenprestatie voor de transactie, zoals de prijs voor de goederen of de diensten;

b) de marktwaarde, indien de tegenprestatie voor de transactie geheel of gedeeltelijk van niet-geldelijke aard is;

c) de marktwaarde, in het geval van een niet-geldelijke gift aan een belastingplichtige;

d) de marktwaarde, in het geval van niet-geldelijke giften van een belastingplichtige, behalve giften aan charitatieve instellingen;

e) de reële waarde van financiële activa en verplichtingen aangehouden voor handelsdoeleinden;

f) de fiscale boekwaarde, in het geval van niet-geldelijke giften aan charitatieve instellingen.

2. De belastinggrondslag, de inkomsten en de uitgaven worden gewaardeerd in euro's in de loop van het belastingjaar of omgerekend naar euro's op de laatste dag van het belastingjaar tegen de door de Europese Centrale Bank gepubliceerde jaarlijkse gemiddelde wisselkoers voor het kalenderjaar of, indien het belastingjaar niet samenvalt met het kalenderjaar, tegen het gemiddelde van de door de Europese Centrale Bank gepubliceerde dagkoersen in de loop van het belastingjaar. Deze bepaling is niet van toepassing op een afzonderlijke belastingplichtige die zich bevindt in een lidstaat die de euro niet heeft ingevoerd. Zij is evenmin van toepassing op een groep indien alle groepsmaatschappijen zich in dezelfde lidstaat bevinden en deze lidstaat de euro niet heeft ingevoerd.

Artikel 23Financiële activa en verplichtingen aangehouden voor handelsdoeleinden (handelsportefeuille)

1. Een financieel actief of een financiële verplichting wordt geclassificeerd als aangehouden voor handelsdoeleinden, indien het actief of de verplichting:

a) hoofdzakelijk wordt verworven of aangegaan met het doel dit actief of deze verplichting op korte termijn te verkopen of terug te kopen;

b) deel uitmaakt van een portefeuille van geïdentificeerde financiële instrumenten, daaronder begrepen derivaten, die gezamenlijk worden beheerd en waarvoor aanwijzingen bestaan van een recent, feitelijk patroon van winstnemingen op korte termijn.

2. Niettegenstaande de artikelen 18 en 19 worden verschillen tussen de reële waarde van financiële activa of verplichtingen aangehouden voor handelsdoeleinden aan het einde van het belastingjaar en de reële waarde aan het begin van hetzelfde belastingjaar, of op de datum van aanschaf indien die later valt, in de belastinggrondslag begrepen.

3. Wanneer een financieel actief of een financiële verplichting aangehouden voor handelsdoeleinden wordt vervreemd, worden de inkomsten bij de belastinggrondslag opgeteld. De reële waarde aan het begin van het belastingjaar, of de marktwaarde op de datum van aanschaf indien die later valt, wordt in mindering gebracht.

Artikel 24Langlopende overeenkomsten

1. Een langlopende overeenkomst is een overeenkomst die aan de volgende voorwaarden voldoet:

a) zij is gesloten met het oog op de vervaardiging, constructie of montage dan wel het verrichten van diensten;

b) haar looptijd bedraagt meer dan twaalf maanden of zal die termijn naar verwachting overschrijden.

2. Niettegenstaande artikel 18 worden opbrengsten die voortvloeien uit een langlopende overeenkomst, voor belastingdoeleinden opgenomen naar rato van het gedeelte van de overeenkomst dat is voltooid in het desbetreffende belastingjaar. Het voltooiingspercentage wordt bepaald op basis van de verhouding van de in dat jaar gemaakte kosten tot de geschatte totale kosten of op basis van een deskundigenrapport over de fase van voltooiing aan het einde van het belastingjaar.

3. Kosten die voortvloeien uit een langlopende overeenkomst, worden in aanmerking genomen in het belastingjaar waarin zij opkomen.

Artikel 25Voorzieningen

1. Niettegenstaande artikel 19 kan, wanneer aan het einde van het belastingjaar vaststaat dat de belastingplichtige een in rechte afdwingbare verplichting of een waarschijnlijke toekomstige in rechte afdwingbare verplichting heeft die voortvloeit uit in dat of vorige belastingjaren verrichte werkzaamheden of transacties, ieder uit die verplichting voortkomend bedrag dat betrouwbaar kan worden geschat, in aftrek worden gebracht, op voorwaarde dat de uiteindelijke afwikkeling van het bedrag naar verwachting zal leiden tot aftrekbare kosten.

Wanneer de verplichting voortvloeit uit een werkzaamheid of transactie die zal worden voortgezet in toekomstige belastingjaren, wordt de aftrek naar evenredigheid gespreid over de geschatte duur van de werkzaamheid of transactie, rekening houdende met de verkregen opbrengsten.

Krachtens dit artikel afgetrokken bedragen worden herzien en gecorrigeerd aan het einde van elk belastingjaar. Bij de berekening van de belastinggrondslag in latere jaren wordt rekening gehouden met reeds afgetrokken bedragen.

2. Als betrouwbare schatting gelden de uitgaven die naar verwachting vereist zullen zijn om de bestaande verplichting aan het einde van het belastingjaar af te wikkelen, op voorwaarde dat die schatting gebaseerd is op alle relevante factoren, waaronder de ervaringen uit het verleden van het bedrijf, de groep of de sector. Bij het waarderen van een voorziening geldt het volgende:

a) er wordt rekening gehouden met alle risico's en onzekerheden. Onzekerheid vormt echter geen rechtvaardiging voor het creëren van overmatige voorzieningen;

b) indien de voorziening een periode van twaalf maanden of meer bestrijkt en er geen overeengekomen disconteringsvoet is, wordt de voorziening gedisconteerd tegen het jaarlijkse gemiddelde van de Euro Interbank Offered Rate (Euribor) voor verplichtingen met een looptijd van twaalf maanden, zoals gepubliceerd door de Europese Centrale Bank, in het kalenderjaar waarin het belastingjaar eindigt;

c) er wordt rekening gehouden met toekomstige gebeurtenissen wanneer redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij zullen plaatsvinden;

d) er wordt rekening gehouden met toekomstige voordelen die rechtstreeks samenhangen met de gebeurtenis die aanleiding geeft tot de voorziening.

Artikel 26Pensioenen

In geval van pensioenvoorzieningen wordt met behulp van actuariële technieken een betrouwbare schatting gemaakt van het bedrag van de beloning die de werknemers hebben verdiend in ruil voor de door hen verrichte prestaties in de lopende periode en in voorgaande perioden.

De pensioenvoorziening wordt verdisconteerd tegen Euribor voor verplichtingen met een looptijd van twaalf maanden, zoals gepubliceerd door de Europese Centrale Bank. De berekeningen worden gebaseerd op het jaarlijkse gemiddelde van dat tarief in het kalenderjaar waarin het belastingjaar eindigt.

Artikel 27Aftrek van oninbare vorderingen

1. Er wordt aftrek toegestaan voor te ontvangen oninbare vorderingen wanneer de volgende voorwaarden zijn vervuld:

a) de belastingplichtige heeft, aan het einde van het belastingjaar, alle redelijke stappen ondernomen om betaling te verkrijgen en is redelijkerwijs van oordeel dat de vordering geheel of gedeeltelijk onbetaald zal blijven; of de belastingplichtige heeft een groot aantal homogene vorderingen en kan op procentuele basis een betrouwbare schatting maken van het bedrag van de te ontvangen oninbare vordering aan de hand van alle relevante factoren, waaronder in voorkomend geval ervaringen uit het verleden;

b) de debiteur maakt geen deel uit van dezelfde groep als de belastingplichtige;

c) er is geen aftrek voor de oninbare vordering gevraagd op grond van artikel 41;

d) indien de oninbare vordering betrekking heeft op een handelsvordering, dient een met de vordering overeenkomstig bedrag als opbrengsten in de belastinggrondslag te zijn begrepen.

2. Bij het bepalen of alle redelijke stappen zijn ondernomen om betaling te verkrijgen, wordt nagegaan of:

a) de inningskosten in verhouding staan tot de vordering;

b) er een kans op succesvolle inning bestaat;

c) in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kan worden verwacht dat het bedrijf blijft proberen om te innen.

3. Wanneer een claim wordt afgewikkeld die voordien als oninbare vordering is afgetrokken, wordt het ingevorderde bedrag opgeteld bij de belastinggrondslag in het jaar van afwikkeling.

Artikel 28Afdekking

Winsten en verliezen op een afdekkingsinstrument worden op dezelfde wijze behandeld als de overeenkomstige winsten en verliezen op de afgedekte positie. In het geval van belastingplichtigen die tot een groep behoren, kunnen het afdekkingsinstrument en de afgedekte positie door verschillende groepsmaatschappijen worden gehouden. Er is sprake van een afdekkingsrelatie wanneer aan beide onderstaande voorwaarden is voldaan:

a) de afdekkingsrelatie is van tevoren formeel aangemerkt en gedocumenteerd;

b) de afdekking is naar verwachting zeer effectief en de effectiviteit kan betrouwbaar worden bepaald.

Artikel 29Voorraden en onderhanden werk

1. De kostprijs van voorraadbestanddelen en onderhanden werk die (dat) normaliter niet onderling uitwisselbaar zijn (is) en van goederen en diensten die worden geproduceerd en afgescheiden voor specifieke projecten, wordt afzonderlijk bepaald. De kostprijs van andere voorraadbestanddelen en ander onderhanden werk wordt bepaald via de fifo-methode (eerst in, eerst uit) of de methode van de gewogen gemiddelde kostprijs.

2. Een belastingplichtige moet op consistente wijze dezelfde waarderingsmethode gebruiken voor alle voorraadbestanddelen en onderhanden werk van een soortgelijke aard en met een soortgelijk gebruik. De kostprijs van voorraden en onderhanden werk moet alle inkoopkosten, directe conversiekosten en andere directe kosten omvatten die voortvloeien uit het transport naar de huidige locatie en de verwerking tot de huidige toestand. De kostprijs is exclusief de aftrekbare btw. Een belastingplichtige die indirecte kosten in aanmerking heeft genomen bij de waardering van voorraden en onderhanden werk voordat hij voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling heeft gekozen, kan de indirecte-kostenmethode blijven toepassen.

3. De waardering van voorraden en onderhanden werk dient op consistente wijze te geschieden.

4. Voorraden en onderhanden werk worden gewaardeerd op de laatste dag van het belastingjaar tegen de kostprijs of de opbrengstwaarde, naargelang welke van beide het laagst is. De opbrengstwaarde is de geschatte verkoopprijs in het kader van de normale bedrijfsuitoefening minus de geschatte kosten van voltooiing en de geschatte kosten die nodig zijn om de verkoop te realiseren.

Artikel 30Verzekeringsondernemingen

Ter zake van verzekeringsondernemingen waaraan vergunning is verleend om in de lidstaten overeenkomstig Richtlijn 73/239/EEG[15] van de Raad het schadeverzekeringsbedrijf, overeenkomstig Richtlijn 2002/83/EG[16] van het Europees Parlement en de Raad het levensverzekeringsbedrijf en overeenkomstig Richtlijn 2005/68/EG[17] van het Europees Parlement en de Raad het herverzekeringsbedrijf uit te oefenen, gelden de volgende extra voorschriften:

a) in de belastinggrondslag wordt begrepen het verschil in de marktwaarde van beleggingen voor rekening en risico van polishouders van levensverzekeringen, zoals bepaald aan het einde en aan het begin van hetzelfde belastingjaar, of op het tijdstip dat de aanschaf wordt voltooid indien dit op een latere datum valt;

b) in de belastinggrondslag wordt begrepen het verschil in de marktwaarde van beleggingen voor rekening en risico van polishouders van levensverzekeringen, zoals bepaald op het tijdstip van vervreemding en aan het begin van het belastingjaar, of op het tijdstip dat de aanschaf wordt voltooid indien dit op een latere datum valt;

c) de technische voorzieningen van verzekeringsondernemingen die zijn gevormd in overeenstemming met Richtlijn 91/674/EEG[18], zijn aftrekbaar, met uitzondering van egalisatievoorzieningen. Een lidstaat kan bepalen dat egalisatievoorzieningen aftrekbaar zijn. In het geval van een groep wordt een dergelijke aftrek van egalisatievoorzieningen toegepast op het toegewezen deel van de groepsmaatschappijen die inwoner zijn van of gelegen zijn in die lidstaat. Afgetrokken bedragen worden herzien en gecorrigeerd aan het einde van elk belastingjaar. Bij de berekening van de belastinggrondslag in latere jaren wordt rekening gehouden met reeds afgetrokken bedragen.

Artikel 31Overbrenging van activa naar een derde land

1. De overbrenging van een vast actief door een ingezeten belastingplichtige naar zijn vaste inrichting in een derde land wordt aangemerkt als een vervreemding van het actief met het oog op de berekening van de belastinggrondslag van die ingezeten belastingplichtige voor het belastingjaar van de overbrenging. De overbrenging van een vast actief door een niet-ingezeten belastingplichtige van zijn vaste inrichting in een lidstaat naar een derde land wordt ook aangemerkt als een vervreemding van het actief.

2. Lid 1 is niet van toepassing wanneer het derde land partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en er een met Richtlijn 2011/16/EU vergelijkbare overeenkomst inzake de uitwisseling van inlichtingen tussen dat derde land en de lidstaat van de ingezeten belastingplichtige of van de vaste inrichting bestaat.

HOOFDSTUK VIAFSCHRIJVING VAN VASTE ACTIVA

Artikel 32Register van vaste activa

Verkrijgings-, voortbrengings- of verbeteringskosten worden, tezamen met de desbetreffende datum, voor ieder vast actief afzonderlijk in een register van vaste activa ingeschreven.

Artikel 33Afschrijvingsbasis

1. De afschrijvingsbasis omvat alle kosten die rechtstreeks samenhangen met de verkrijging, voortbrenging of verbetering van een vast actief.

De kosten zijn exclusief aftrekbare btw.

In het geval van door de belastingplichtige voortgebrachte vaste activa worden de indirecte kosten die zijn opgekomen bij de voortbrenging van het actief, ook bij de afschrijvingsbasis opgeteld voor zover zij niet anderszins aftrekbaar zijn.

2. De afschrijvingsbasis van een als gift ontvangen actief is gelijk aan de in de opbrengsten opgenomen marktwaarde.

3. De afschrijvingsbasis van een af te schrijven vast actief wordt verminderd met de subsidies die rechtstreeks samenhangen met de verkrijging, voortbrenging of verbetering van het actief als bedoeld in artikel 11, onder a).

Artikel 34Recht op afschrijving

1. Behoudens lid 3 wordt de afschrijving in aftrek gebracht door de economische eigenaar.

2. In het geval van leasecontracten waarbij het economische en juridische eigendom niet samenvallen, is de economische eigenaar gerechtigd om het rente-element in de leasebetalingen van zijn belastinggrondslag af te trekken. Het rente-element in de leasebetalingen wordt in de belastinggrondslag van de juridische eigenaar begrepen.

3. Een vast actief mag door niet meer dan één belastingplichtige tegelijkertijd worden afgeschreven. Als de economische eigenaar van een actief niet kan worden geïdentificeerd, is de juridische eigenaar gerechtigd om de afschrijving in aftrek te brengen. In dat geval wordt het rente-element in de leasebetalingen niet in de belastinggrondslag van de juridische eigenaar begrepen.

4. Een belastingplichtige mag niet afzien van afschrijving.

5. De Commissie kan overeenkomstig artikel 127 en onder de in de artikelen 128, 129 en 130 vermelde voorwaarden gedelegeerde handelingen vaststellen houdende nadere voorschriften betreffende:

a) de definitie van juridisch en economisch eigendom, met name ter zake van geleasede activa;

b) de berekening van het kapitaal- en het rente-element in leasebetalingen;

c) de berekening van de afschrijvingsbasis van een geleased actief.

Artikel 35Afschrijving van verbeteringskosten

Verbeteringskosten worden afgeschreven overeenkomstig de regels die van toepassing zijn op het vaste actief dat werd verbeterd, alsof zij betrekking hebben op een nieuw verworven vast actief.

Artikel 36Afzonderlijk af te schrijven activa

1. Onverminderd lid 2 en de artikelen 39 en 40 worden vaste activa afzonderlijk en lineair over hun gebruiksduur afgeschreven. De gebruiksduur van een vast actief wordt als volgt bepaald:

a) gebouwen: 40 jaar;

b) duurzame materiële activa, andere dan gebouwen: 15 jaar;

c) immateriële activa; de periode gedurende welke het actief wettelijke bescherming geniet of gedurende welke het recht is toegekend of, indien die periode niet kan worden bepaald, 15 jaar.

2. Tweedehands gebouwen, tweedehands duurzame materiële activa en tweedehands immateriële activa worden afgeschreven overeenkomstig de volgende regels:

a) een tweedehands gebouw wordt over 40 jaar afgeschreven tenzij de belastingplichtige aannemelijk maakt dat de geschatte resterende gebruiksduur van het gebouw korter is dan 40 jaar, in welk geval het over die kortere periode wordt afgeschreven;

b) een tweedehands duurzaam materieel actief wordt over 15 jaar afgeschreven tenzij de belastingplichtige aannemelijk maakt dat de geschatte resterende gebruiksduur van het actief korter is dan 15 jaar, in welk geval het over die kortere periode wordt afgeschreven;

c) een tweedehands immaterieel actief wordt over 15 jaar afgeschreven, tenzij de resterende periode gedurende welke het actief wettelijke bescherming geniet of gedurende welke het recht is toegekend, kan worden bepaald, in welk geval het over die periode wordt afgeschreven.

Artikel 37Timing

1. Een afschrijving van een volledig jaar wordt in aftrek gebracht in het jaar van verkrijging of ingebruikneming, naargelang welk van beide het laatst valt. Er wordt geen afschrijving in aftrek gebracht in het jaar van vervreemding.

2. Wanneer een actief in de loop van een belastingjaar vrijwillig of onvrijwillig wordt vervreemd, worden de fiscale boekwaarde en de fiscale boekwaarde van eventuele verbeteringskosten met betrekking tot dat actief van de belastinggrondslag van dat jaar afgetrokken. Wanneer een vast actief aanleiding heeft gegeven tot een uitzonderlijke aftrek overeenkomstig artikel 41, wordt de aftrek overeenkomstig artikel 20 verminderd om rekening te houden met de reeds ontvangen uitzonderlijke aftrek.

Artikel 38Doorschuifregeling voor vervangende activa

1. Wanneer de voordelen uit de vervreemding van een afzonderlijk af te schrijven actief vóór het einde van het tweede belastingjaar volgend op het belastingjaar waarin de vervreemding plaatsvond, opnieuw zullen worden geïnvesteerd in een actief dat voor dezelfde of soortgelijke doeleinden wordt gebruikt, wordt het bedrag waarmee die voordelen de fiscale boekwaarde van het actief te boven gaan, in aftrek gebracht in het jaar van vervreemding. De afschrijvingsbasis van het vervangende actief wordt met hetzelfde bedrag verminderd.

Een actief dat vrijwillig wordt vervreemd, moet ten minste gedurende een periode van drie jaar voorafgaand aan de vervreemding in eigendom zijn geweest.

2. Het vervangende actief mag zijn aangeschaft in het belastingjaar voorafgaand aan de vervreemding.

Indien er geen vervangend actief wordt aangeschaft vóór het einde van het tweede belastingjaar na het jaar waarin de vervreemding van het actief plaatsvond, wordt het in het jaar van vervreemding in aftrek gebrachte bedrag, vermeerderd met 10 %, bij de belastinggrondslag opgeteld in het tweede belastingjaar volgend op de vervreemding.

3. Wanneer de belastingplichtige de groep waarvan hij deel uitmaakt, verlaat of de bij deze richtlijn ingestelde regeling niet meer toepast binnen het eerste jaar zonder dat hij een vervangend actief heeft aangeschaft, wordt het in het jaar van vervreemding in aftrek gebrachte bedrag bij de belastinggrondslag opgeteld. Wanneer de belastingplichtige de groep verlaat of de regeling niet meer toepast in het tweede jaar, wordt dat bedrag met 10 % vermeerderd.

Artikel 39Activapool

1. Andere dan de in de artikelen 36 en 40 bedoelde vaste activa worden gezamenlijk in één activapool afgeschreven tegen een jaarlijks tarief van 25 % van de afschrijvingsbasis.

2. De afschrijvingsbasis van de activapool aan het einde van het belastingjaar is gelijk aan de fiscale boekwaarde ervan aan het einde van het voorgaande jaar, gecorrigeerd voor de activa die in het lopende jaar in de pool zijn opgenomen en deze hebben verlaten. Er worden correcties verricht voor kosten in verband met de verkrijging, voortbrenging of verbetering van activa (die worden bijgeteld) alsook voor voordelen uit de vervreemding van activa en voor ontvangen compensaties voor het verlies of de vernietiging van een actief (die worden afgetrokken).

3. Indien de overeenkomstig lid 2 berekende afschrijvingsbasis een negatief bedrag is, wordt een bedrag bijgeteld om de afschrijvingsbasis op nul te brengen. Hetzelfde bedrag wordt bij de belastinggrondslag opgeteld.

Artikel 40Activa die niet kunnen worden afgeschreven

De volgende activa kunnen niet worden afgeschreven:

a) materiële vaste activa die niet onderhevig zijn aan slijtage en veroudering zoals grond, kunstvoorwerpen, antiquiteiten of sieraden;

b) financiële activa.

Artikel 41Uitzonderlijke afschrijving

1. Indien een belastingplichtige, in uitzonderlijke omstandigheden, aannemelijk maakt dat de waarde van een vast actief dat niet kan worden afgeschreven, definitief is gedaald aan het einde van een belastingjaar, kan hij een bedrag dat overeenstemt met die waardedaling, in aftrek brengen. Een dergelijke aftrek is evenwel niet toegestaan voor activa waarvan de vervreemdingsvoordelen zijn vrijgesteld.

2. Indien de waarde van een actief waarop uitzonderlijk is afgeschreven in een voorgaand belastingjaar, vervolgens stijgt, wordt een bedrag dat overeenstemt met die stijging, bij de belastinggrondslag opgeteld in het jaar waarin de stijging plaatsvindt. Dit bedrag of de som van deze bedragen mag evenwel dat van de oorspronkelijk toegestane aftrek niet te boven gaan.

Artikel 42Verduidelijking van de categorieën van vaste activa

De Commissie kan overeenkomstig artikel 127 en onder de in de artikelen 128, 129 en 130 vermelde voorwaarden gedelegeerde handelingen vaststellen om de in dit hoofdstuk bedoelde categorieën van vaste activa nader te omschrijven.

HOOFDSTUK VIIVERLIEZEN

Artikel 43Verliezen

1. Een verlies dat door een belastingplichtige of een vaste inrichting van een niet-ingezeten belastingplichtige in een belastingjaar werd opgelopen, kan in daaropvolgende belastingjaren in aftrek worden gebracht, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.

2. Een vermindering van de belastinggrondslag naar aanleiding van verliezen uit voorgaande belastingjaren, leidt niet tot een negatief bedrag.

3. De oudste verliezen worden het eerst gebruikt.

HOOFDSTUK VIIIBEPALINGEN BETREFFENDE TOETREDING TOT EN UITTREDING UIT DE BIJ DEZE RICHTLIJN INGESTELDE REGELING

Artikel 44Algemene regel betreffende de opname en waardering van activa en verplichtingen

Wanneer een belastingplichtige voor de toepassing van de bij deze richtlijn ingestelde regeling kiest, worden alle activa en verplichtingen opgenomen tegen de volgens de nationale belastingregels berekende waarde onmiddellijk voorafgaand aan de datum waarop hij de regeling begint toe te passen, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.

Artikel 45Het in aanmerking komen van vaste activa voor afschrijving

1. Vaste activa die onder de bij deze richtlijn ingestelde regeling komen te vallen, worden afgeschreven overeenkomstig de artikelen 32 tot en met 42.

2. Niettegenstaande lid 1 gelden de volgende afschrijvingsregels:

a) vaste activa die afzonderlijk af te schrijven zijn zowel krachtens het voordien op de belastingplichtige toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht als krachtens de bij deze richtlijn ingestelde regeling, worden afgeschreven overeenkomstig artikel 36, lid 2;

b) vaste activa die afzonderlijk af te schrijven waren krachtens het voordien op de belastingplichtige toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht maar niet krachtens de bij deze richtlijn ingestelde regeling, worden in de in artikel 39 bedoelde activapool opgenomen;

c) vaste activa die krachtens het voordien op de belastingplichtige toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht deel uitmaakten van een activapool, worden in de bij deze richtlijn ingestelde regeling in de in artikel 39 bedoelde activapool opgenomen, ook als zij krachtens deze regeling afzonderlijk af te schrijven zouden zijn;

d) vaste activa die niet afschrijfbaar waren of niet werden afgeschreven krachtens het voordien op de belastingplichtige toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht, maar wel afschrijfbaar zijn krachtens de bij deze richtlijn ingestelde regeling, worden afgeschreven overeenkomstig artikel 36, lid 1, of artikel 39, naargelang het geval.

Artikel 46Langlopende overeenkomsten bij toetreding tot de regeling

Opbrengsten en kosten die overeenkomstig artikel 24, leden 2 en 3, worden geacht te zijn genoten of opgekomen voordat de belastingplichtige voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling heeft gekozen, maar die nog niet in de belastinggrondslag krachtens het voordien op de belastingplichtige toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht zijn begrepen, worden bij de belastinggrondslag opgeteld of ervan afgetrokken, naargelang het geval, overeenkomstig de nationaalrechtelijke regels inzake timing.

Opbrengsten die voordat de belastingplichtige voor de regeling heeft gekozen, krachtens het nationale vennootschapsbelastingrecht in de heffing zijn betrokken voor een hoger bedrag dan het bedrag dat in de belastinggrondslag zou zijn begrepen overeenkomstig artikel 24, lid 2, worden van de belastinggrondslag afgetrokken.

Artikel 47Voorzieningen en aftrekken bij toetreding tot de regeling

1. Voorzieningen, pensioenvoorzieningen en aftrekken van oninbare vorderingen als bedoeld in de artikelen 25, 26 en 27 zijn slechts aftrekbaar voor zover zij voortvloeien uit activiteiten of transacties die zijn verricht nadat de belastingplichtige voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling heeft gekozen.

2. Kosten in verband met activiteiten of transacties die zijn verricht voordat de belastingplichtige voor de regeling heeft gekozen maar waarvoor nog geen aftrek werd toegepast, zijn aftrekbaar.

3. Bedragen die al in aftrek werden gebracht voordat voor de regeling werd gekozen, kunnen niet opnieuw in aftrek worden gebracht.

Artikel 48Verliezen vóór toetreding

Wanneer een belastingplichtige voordat hij voor de bij deze richtlijn ingestelde regeling heeft gekozen, verliezen heeft geleden die krachtens het toepasselijke nationale recht kunnen worden voortgewenteld maar die nog niet met belastbare winsten zijn verrekend, kunnen deze verliezen van de belastinggrondslag worden afgetrokken tot het plafond waarin het nationale recht voorziet.

Artikel 49Algemene regel betreffende opting-out uit de regeling

Wanneer een belastingplichtige de bij deze richtlijn ingestelde regeling verlaat, worden zijn activa en verplichtingen opgenomen tegen de volgens de voorschriften van de regeling berekende waarde, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.

Artikel 50Vaste activa afgeschreven in een pool

Wanneer een belastingplichtige de bij deze richtlijn ingestelde regeling verlaat, wordt zijn activapool in het kader van de bij deze richtlijn ingestelde regeling, met het oog op de nationale belastingregels die vervolgens van toepassing worden, als één activapool opgenomen, waarop degressief wordt afgeschreven tegen een jaarlijks tarief van 25 %.

Artikel 51Langlopende overeenkomsten bij uittreding uit de regeling

Nadat de belastingplichtige de regeling heeft verlaten, worden opbrengsten en kosten die voortvloeien uit langlopende overeenkomsten, behandeld overeenkomstig het nationale vennootschapsbelastingrecht dat vervolgens van toepassing wordt. Opbrengsten en kosten die in het kader van de bij deze richtlijn ingestelde regeling evenwel al in aanmerking zijn genomen voor belastingdoeleinden, worden niet opnieuw in aanmerking genomen.

Artikel 52Voorzieningen en aftrekken bij uittreding uit de regeling

Nadat de belastingplichtige de bij deze richtlijn ingestelde regeling heeft verlaten, kunnen kosten die reeds in overeenstemming met de artikelen 25, 26 en 27 werden afgetrokken, niet opnieuw worden afgetrokken.

Artikel 53Verliezen bij uittreding uit de regeling

Verliezen van de belastingplichtige die nog niet met belastbare winsten werden verrekend krachtens de voorschriften van de bij deze richtlijn ingestelde regeling, worden voortgewenteld overeenkomstig het nationale vennootschapsbelastingrecht.

HOOFDSTUK IXCONSOLIDATIE

Artikel 54Kwalificerende dochterondernemingen

1. Kwalificerende dochterondernemingen zijn alle directe dochters en kleindochters waarin de moedermaatschappij de volgende rechten heeft:

a) een recht om meer dan 50 % van de stemrechten uit te oefenen;

b) een eigendomsrecht van meer dan 75 % van het kapitaal van de vennootschap of meer dan 75 % van de rechten die aanspraak geven op winst.

2. Voor de berekening van de in lid 1 bedoelde drempels met betrekking tot vennootschappen die geen directe dochter zijn, gelden de volgende regels:

a) zodra de stemrechtdrempel is bereikt voor directe dochters en kleindochters, wordt de moedermaatschappij geacht 100 % van deze rechten te houden;

b) aanspraak op winst en eigendom van kapitaal worden berekend door vermenigvuldiging van de belangen in tussenliggende dochterondernemingen op ieder niveau. Eigendomsrechten ten belope van 75 % of minder die rechtstreeks of middellijk door de moedermaatschappij worden gehouden, daaronder begrepen rechten in vennootschappen die inwoner zijn van een derde land, worden bij de berekening ook in aanmerking genomen.

Artikel 55Vorming van een groep

1. Een ingezeten belastingplichtige vormt een groep met:

a) al zijn vaste inrichtingen gelegen in andere lidstaten;

b) alle in een lidstaat gelegen vaste inrichtingen van zijn kwalificerende dochters die inwoner zijn van een derde land;

c) al zijn kwalificerende dochters die inwoner zijn van een of meer lidstaten;

d) andere ingezeten belastingplichtigen die kwalificerende dochters zijn van dezelfde vennootschap die inwoner is van een derde land en aan de voorwaarden van artikel 2, lid 2, onder a), voldoet.

2. Een niet-ingezeten belastingplichtige vormt een groep ter zake van al zijn vaste inrichtingen gelegen in lidstaten en al zijn kwalificerende dochters die inwoner zijn van een of meer lidstaten, daaronder begrepen de in lidstaten gelegen vaste inrichtingen van laatstgenoemde.

Artikel 56Insolventie

Een vennootschap die in insolventie of liquidatie verkeert, kan niet tot een groep toetreden. Een belastingplichtige die insolvent is verklaard of geliquideerd is, dient de groep onmiddellijk te verlaten.

Artikel 57Reikwijdte van de consolidatie

1. De belastinggrondslagen van de groepsmaatschappijen worden geconsolideerd.

2. Wanneer de geconsolideerde belastinggrondslag negatief is, wordt het verlies voortgewenteld en verrekend met de volgende positieve geconsolideerde belastinggrondslag. Wanneer de geconsolideerde belastinggrondslag positief is, wordt hij verdeeld overeenkomstig de artikelen 86 tot en met 102.

Artikel 58Timing

1. Aan de drempels van artikel 54 moet gedurende het volledige belastingjaar voldaan worden.

2. Niettegenstaande lid 1 treedt een belastingplichtige tot een groep toe op de datum waarop de drempels van artikel 54 worden bereikt. Aan de drempels moet gedurende ten minste negen opeenvolgende maanden voldaan worden, anders wordt een belastingplichtige behandeld alsof hij nooit tot de groep is toegetreden.

Artikel 59Uitvlakken van intragroepstransacties

1. Bij de berekening van de geconsolideerde belastinggrondslag blijven winsten en verliezen uit transacties die rechtstreeks tussen groepsmaatschappijen plaatsvonden, buiten beschouwing.

2. Er kan slechts sprake zijn van een intragroepstransactie als beide partijen bij de transactie groepsmaatschappijen zijn op het tijdstip dat de transactie wordt verricht en de daarmee samenhangende opbrengsten en kosten moeten worden opgenomen.

3. Groepen dienen een consistente en voldoende gedocumenteerde methode te hanteren om hun intragroepstransacties vast te leggen. Groepen mogen deze methode uitsluitend om valabele commerciële redenen aanpassen, aan het begin van een belastingjaar.

4. Met behulp van de methode voor de vastlegging van intragroepstransacties moeten alle overbrengingen en verkopen binnen een groep kunnen worden geïdentificeerd tegen kostprijs of fiscale boekwaarde, naargelang welke van beide het laagst is.

Artikel 60Bronbelasting en heffingen aan de bron

Transacties tussen groepsmaatschappijen worden niet aan bronbelastingen of andere heffingen aan de bron onderworpen.

HOOFDSTUK XTOETREDING TOT EN UITTREDING UIT DE GROEP

Artikel 61Vaste activa bij toetreding tot de groep

Wanneer een belastingplichtige de economische eigenaar is van niet-afschrijfbare of afzonderlijk af te schrijven vaste activa op de datum waarop hij tot een groep toetreedt, en een van deze activa binnen vijf jaar na die datum door een groepsmaatschappij wordt vervreemd, wordt in het jaar van vervreemding een correctie toegepast op het toegewezen deel van de groepsmaatschappij die het economische eigendom van deze activa had op de datum van toetreding. De voordelen uit de vervreemding worden bij dat deel opgeteld en de kosten in verband met niet-afschrijfbare activa en de fiscale boekwaarde van af te schrijven activa worden ervan afgetrokken.

Een dergelijke correctie wordt eveneens verricht voor financiële activa, met uitzondering van aandelen in verbonden ondernemingen, deelnemingen en eigen aandelen.

Wanneer de belastingplichtige, als gevolg van een bedrijfsreorganisatie, niet langer bestaat of niet langer een vaste inrichting heeft in de lidstaat waarvan hij inwoner was op de datum waarop hij tot de groep is toegetreden, wordt hij geacht aldaar een vaste inrichting te hebben voor de toepassing van de bepalingen van dit artikel.

Artikel 62Langlopende overeenkomsten bij toetreding tot de groep

Opbrengsten en kosten die overeenkomstig artikel 24, leden 2 en 3, zijn genoten of opgekomen voordat een belastingplichtige tot de groep is toegetreden maar die nog niet zijn begrepen in de berekening van de belasting overeenkomstig het toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht, worden bij het toegewezen deel bijgeteld of ervan afgetrokken overeenkomstig de nationaalrechtelijke regels inzake timing.

Opbrengsten die voor de toetreding van een belastingplichtige tot de groep krachtens het toepasselijke nationale vennootschapsbelastingrecht in de heffing zijn betrokken voor een hoger bedrag dan het bedrag dat zou zijn opgenomen overeenkomstig artikel 24, lid 2, worden van het toegewezen deel afgetrokken.

Artikel 63Voorzieningen en aftrekken bij toetreding tot de groep

Onder de artikelen 25, 26 en 27 vallende kosten in verband met activiteiten of transacties die zijn verricht voordat een belastingplichtige tot de groep toetrad maar waarvoor nog geen voorziening werd getroffen of aftrek werd toegepast krachtens het toepasselijke nationale vennootsc