NL Publicatieblad van de Europese Unie C 299/7

Bekendmaking van een wijzigingsaanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

(2017/C 299/08)

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de wijzigingsaanvraag.

AANDUIDINGEN AANVRAAG TOT GOEDKEURING VAN EEN NIET-MINIMALE WIJZIGING VAN HET PRODUCTDOSSIER INZAKE BESCHERMDE OORSPRONGSBENAMINGEN/BESCHERMDE GEOGRAFISCHE

Aanvraag tot goedkeuring van een wijziging overeenkomstig artikel 53, lid 2, eerste alinea, van Verordening (EU) nr. 1151/2012

„SAINT-NECTAIRE”

EU-nr.: PDO-FR-02299 — 8.3.2017

BOB ( X ) BGA ( )

1. Aanvragende groepering en rechtmatig belang

Interprofession du „Saint-Nectaire” (afgekort ISN)

Adres: 2 route des Fraux 63610 Besse-et-Saint-Anastaise FRANKRIJK Tel. +33 473795257 Fax +33 473795172 E-mail: contact@syndicatstnectaire.com

De groepering is een vereniging bestaande uit producenten, melkinzamelaars en -verwerkers en kaasrijpers van de „Saint-Nectaire”, en is in deze hoedanigheid gewettigd om een wijzigingsaanvraag in te dienen.

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Rubriek van het productdossier waarop de wijziging(en) betrekking heeft/hebben

— ☐ Naam van het product — ☒ Beschrijving van het product — ☐ Geografisch gebied — ☒ Bewijs van oorsprong — ☒ Werkwijze voor het verkrijgen van het product — ☐ Verband — ☒ Etikettering — ☒ Overige: controle, nationale eisen, verband

4. Aard van de wijziging(en)

— ☒ Wijziging van een productdossier van een geregistreerde BOB of BGA die overeenkomstig artikel 53, lid 2, derde alinea, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 niet als minimaal kan worden beschouwd. — ☐ Wijziging van een productdossier van een geregistreerde BOB of BGA waarvoor geen enig document (of gelijkwaardig document) is bekendgemaakt, die overeenkomstig artikel 53, lid 2, derde alinea, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 niet als minimaal kan worden beschouwd.

5. Wijziging(en)

Rubriek „Beschrijving van het product”

Bij de vorige wijziging van het productdossier werd het gemiddelde gewicht van de kazen vervangen door een maximumgewicht (maximaal 1,850 kg voor de grote „Saint-Nectaire” en 0,650 kg voor de kleine „Saint-Nectaire”). Naar aanleiding van de uitvoering van deze bepaling kon dit criterium nader worden bepaald. Om rekening te houden met de schommelingen in het gewicht van de kazen en om het product nauwkeurig te beschrijven, wordt het maximale gewicht van de kaas verhoogd en wordt ook een minimumwaarde toegevoegd. Bijgevolg bedraagt het gewicht van de grote „Saint-Nectaire”„minimaal 1,450 kg en maximaal 1,950 kg”, in plaats van „niet meer dan 1,850 kg”. Het gewicht van de kleine „Saint-Nectaire” bedraagt „minimaal 0,500 kg en maximaal 0,700 kg”, in plaats van „niet meer dan 0,650 kg”.

De omschrijving van de kaasmassa wordt verduidelijkt aan de hand van de ervaring die door smaakjury’s is verzameld. Daarom wordt de zin „De kaas is soepel en smeuïg en buigt als je er met een vinger in drukt.” vervangen door de zin „De soepele en smeuïge kaas geeft mee wanneer je erop drukt, is ivoorkleurig en kan enkele kleine gaatjes vertonen die gelijkmatig over de kaas zijn verdeeld.”. Aan de hand van deze wijziging kan het product duidelijker worden omschreven.

De omschrijving van de smaak van het product wordt aangevuld om de smaakcomplexiteit van de Saint-Nectaire beter tot haar recht te doen komen. Zo worden aan de betreffende zin de beschrijvende termen „zacht” en „niet te zuur” toegevoegd: „De smaak is uitgesproken, zacht, licht gezouten en niet te zuur, met diverse melksmaken (verse melk, room, boter) en aroma’s die zijn vrijgekomen uit de rijpingsomgeving (de kelder, het stro waarop de kaas is gerijpt, aarde of onderhout), met vaak een subtiele toets van hazelnoot.”.

Al deze wijzigingen, die tot doel hebben de productomschrijving te verbeteren, zijn eveneens opgenomen in het enig document.

Rubriek „Bewijs van oorsprong”

Als aanvulling op de identificatieverklaring die van de exploitanten wordt vereist voordat hen een vergunning wordt verleend waarmee wordt erkend dat zij voldoen aan de eisen van het productdossier, worden voorafgaande verklaringen toegevoegd waarin wordt aangegeven dat men niet van plan is te produceren of dat de productie zal worden hervat zodat exploitanten die dat willen, tijdelijk kunnen stoppen met de productie van „Saint-Nectaire”.

Voor een beter begrip van de tekst wordt vermeld dat de maandelijkse rapportage van statistische gegevens over de vervaardiging en de rijping eveneens betrekking heeft op de landbouwbedrijven die de kaas laten rijpen op de boerderij.

Voor bepaalde categorieën exploitanten (melkinzamelaars, producenten en rijpingsbedrijven) wordt een verplichting toegevoegd om de groepering jaarlijks (voor jaar n vóór 25 februari van het jaar n+1) de statistische gegevens mee te delen aangaande hun activiteiten in het voorgaande jaar, als aanvulling op de maandelijkse rapportage van gegevens die voor sommigen al vereist is, opdat de groepering beschikt over een jaarlijks overzicht van de exploitanten.

De minimumduur voor de verplichte bewaring van de verklaringen die de groepering ontvangt, is vastgesteld op twee kalenderjaren na het jaar van ontvangst in plaats van drie jaar met ingang van de datum van ontvangst, om het archiefbeheer per kalenderjaar te vergemakkelijken.

In verband met de wijzigingen op het vlak van de diervoeding wordt verduidelijkt dat het door de melkproducenten bijgehouden beknopt overzicht van de oogst en de aankoop van gras handelt over alle oogsten en alle aankopen van gras, ongeacht de oorsprong ervan, om rekening te houden met alle oogsten en aankopen van gras.

Daarnaast worden de bepalingen betreffende het bijhouden van voederregisters als volgt aangevuld om de kwaliteit van de oogst te kunnen bepalen en de voedering te beheren: „Wat het gefermenteerde voeder voor melkkoeien betreft, laat de melkproducent jaarlijks vóór 1 november de volgende analyses uitvoeren:

— een analyse van de pH-waarde of het drogestofgehalte van elke silo met ingekuild voeder (met inbegrip van voeder in „kuilworsten”);

— een analyse van het drogestofgehalte van ander gefermenteerd voeder per lot van 100 balen”.

Er wordt een verduidelijking toegevoegd met betrekking tot de registratie in de inventaris van de voedervoorraad. Zo moet de inventaris ook vermelden voor welke dieren de verschillende voedervoorraden bestemd zijn naargelang van de opslagmethode, de verpakking en de herkomst van het voeder. Dit moet de controle van de inventaris vergemakkelijken.

Duidelijkheidshalve wordt gepreciseerd dat het bij de facturen voor aangekocht voer gaat om bijvoer.

Er wordt een bepaling toegevoegd die melkproducenten met vervangingsvaarzen die in de tijd tussen hun geboorte en hun eerste kalving niet permanent aanwezig zijn in het in punt 4 van het enig document omschreven gebied, verplicht om een register bij te houden. In dat register worden voor elke vaars onder meer de volgende gegevens aangeduid: de datum/data waarop ze het gebied hebben verlaten en betreden, het soort voer dat ze hebben gekregen, en de herkomst van het voer. Op die manier kunnen de bewegingen en het voer van de vervangingsvaarzen worden nagegaan.

In verband met de wijziging in de rubriek „Werkwijze voor het verkrijgen van het product” van het productdossier is het niet meer nodig om bewijs te leveren voor de jaarlijkse vervanging van de tepelvoeringen en de melkslangen van de melkinstallatie, omdat de staat van de tepelvoeringen en de melkslangen wordt gecontroleerd en geverifieerd tijdens de inspectie van de melkinstallatie (regelmatige controle van de assemblage, de staat en de werking van een melkinstallatie in het kader van de controle op de toepassing van goede praktijken op het gebied van hygiëne bij het melken).

In het voorraadregister van de ingevroren witte kazen wordt de datum vermeld waarop de kaas uit zijn vorm wordt gehaald, waardoor de leeftijd van de witte kazen die worden ingevroren, beter kan worden gecontroleerd.

Om ervoor te zorgen dat de nodige gegevens aanwezig zijn op het moment van de controle, wordt toegevoegd hoe lang de uitbater van de rijpingskelder de registratiefiches in verband met de rijpingsomstandigheden moet bewaren: „minstens 2 jaar langer dan het lopende jaar”.

In de lijst met codes (bestaande uit één of meerdere letters) die in de identificatiemerken worden aangebracht om aan te geven in welke gemeente de kaas werd vervaardigd, wordt de vermelding van de namen van de kantons geschrapt. Na een nationale hervorming is de bestuurlijke opdeling in kantons immers geëvolueerd; deze niet-noodzakelijke vermelding is daardoor achterhaald.

De kleur van het caseïneplaatje op de „Saint-Nectaire”-kazen die in een zuivelbedrijf zijn vervaardigd, wordt gewijzigd: „groenkleurig” wordt vervangen door „beigekleurig”. De aanwezigheid van een stuk van een groenkleurig caseïneplaatje op voorverpakte kaasporties kan er immers voor zorgen dat het product bij levering wordt geweigerd of kan aanleiding geven tot consumentenklachten. Bovendien blijven de vermeldingen op een beigekleurig caseïneplaatje gedurende de rijping leesbaar, en vergroot de leesbaarheid zelfs.

Een bepaling betreffende de traceerbaarheid van de boerenkazen in koelruimtes wordt geherformuleerd zodat de passage voor alle exploitanten duidelijker wordt: De zin „In de koelruimte worden de kazen van elke productieronde geïdentificeerd en apart bewaard op roosters.” wordt vervangen door „In de koelruimte worden de verschillende producties van de kaas geïdentificeerd en apart bewaard.”, zonder te beschrijven op welke dragers de kazen zich bevinden, aangezien ook andere dragers dan roosters kunnen worden gebruikt zonder dat dit een impact heeft op de specificiteit van het product.

Ten slotte wordt de bepaling dat de kazen die in een zuivelbedrijf worden vervaardigd, „in stapels” worden bewaard, geschrapt, aangezien de traceerbaarheid van de kazen kan worden gegarandeerd zonder dat de kaas moet worden opgestapeld.

De wijzigingen in de rubriek „Bewijs van oorsprong” moeten ervoor zorgen dat de activiteiten van de exploitanten van de „Saint-Nectaire” op gepastere wijze kunnen worden opgevolgd.

Rubriek „Werkwijze voor het verkrijgen van het product”

Melkproductie — Melkveestapel

De inmiddels verstreken datum van 1 januari 2015 wordt geschrapt uit de bepaling betreffende de verplichting dat de melkkoeien geboren moeten zijn en moeten worden gehouden in het in punt 4 van het enig document omschreven gebied.

Er wordt een bepaling toegevoegd die preciseert dat de vervangingsvaarzen elk jaar gedurende ten minste de helft van de tijd aanwezig moeten zijn in dit gebied. Dit maakt het mogelijk dat de vervangingsvaarzen gedurende een beperkte periode — minder dan de helft van hun opfokperiode — buiten het gebied kunnen worden gestald en beweid. Deze bepaling zorgt ervoor dat er in het gebied voldoende voederareaal beschikbaar blijft voor de melkkoeien. Op die manier kan beter het hoofd worden geboden aan tijdelijk ruwvoertekort in het geval van onvoorziene klimaatomstandigheden of andere soorten natuurlijke risico’s. Deze bepaling heeft geen gevolgen voor de kwaliteit van de kaas, aangezien een vaars, eens ze begint te lacteren, een „melkkoe” wordt en onderworpen is aan de productievoorwaarden, met name betreffende het voer van melkkoeien.

Dankzij deze wijzigingen kunnen de exploitanten het beheer van hun melkveestapel beter afstemmen op mogelijke risico’s.

In punt 3.3 van het enig document is de schrapping van de datum van 1 januari 2015 verwerkt, evenals de bovengenoemde bepaling betreffende de vervangingsvaarzen.

Melkproductie — Voederareaal

De veebezetting op het voedergewassenareaal wordt verminderd van 1,4 naar 1,3 GVE per hectare, en dit om de voedergewassenautonomie van het bedrijf te versterken.

Voor bepaalde exploitanten die tijdens de nationale bezwaartermijn tegen deze bepaling een bezwaar hadden ingediend dat voldoet aan de voorwaarden van artikel 15, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1151/2012, geldt tot en met 31 december 2021 een overgangsperiode.

Melkproductie — Diervoeder

Wat betreft het voeder voor melkkoeien, wordt er een wijziging aangebracht in de huidige bepalingen dat het basisrantsoen voor melkkoeien uitsluitend bestaat uit gras dat afkomstig is van het in punt 4 van het enig document omschreven gebied en dat het aandeel bijvoer niet hoger mag zijn dan 30 % van het totale rantsoen, uitgedrukt in droge stof, voor alle melkkoeien en over het hele jaar. Het basisrantsoen van de melkkoeien blijft uitsluitend bestaan uit gras en de samenstelling van het jaarlijkse totale rantsoen wordt nader omschreven: het bestaat voor ten minste 70 % uit gras uitgedrukt in droge stof, dat afkomstig is van het in punt 4 van het enig document omschreven gebied. Het overige aandeel bestaat uit maximaal 1 800 kg bijvoer per melkkoe per jaar (bruto, met uitzondering van wei, maïs in korrels of als kolf, uitgedrukt als droge stof) en in voorkomend geval gras dat in de vorm van droogvoer wordt verstrekt, met een gehalte aan droge stof dat hoger is dan 80 %, waaronder luzernehooi en gedroogde langvezelige luzerne die van buiten het gebied afkomstig mogen zijn. De nieuwe formulering maakt het mogelijk het aandeel van het veevoer dat in het in punt 4 van het enig document omschreven gebied wordt geproduceerd, nader te bepalen zodat de beschikbare voedingsmiddelen ten volle kunnen worden benut. Tegelijkertijd blijft het mogelijk het basisrantsoen van de melkkoeien aan te vullen met droogvoer en gedroogde langvezelige luzerne die van buiten het gebied afkomstig mogen zijn. Op deze wijze worden luzernehooi en gedroogde langvezelige luzerne geschrapt uit de lijst van toegelaten bijvoer. Technisch gezien gaat het immers om voer. Daarom wordt voorgesteld om die voedingsmiddelen bij het basisrantsoen van de melkkoeien te rekenen. Deze wijziging maakt de tekst voor alle exploitanten duidelijker en beter begrijpbaar. Bovendien wordt de maximale toegestane hoeveelheid bijvoer uitgedrukt in kilogram in plaats van in aandeel van het totale rantsoen, om de controle erop te vergemakkelijken.

Aldus wordt de bepaling „Het basisrantsoen van de melkkoeien bestaat uitsluitend uit gras dat afkomstig is van het in punt 4 omschreven gebied” in het enig document vervangen door „Het basisrantsoen van de melkkoeien bestaat uitsluitend uit gras. Het jaarlijkse totale rantsoen (basisrantsoen en bijvoer) van de melkkoeien uitgedrukt in droge stof bestaat voor ten minste 70 % uit gras dat afkomstig is van het in punt 4 van het enig document omschreven gebied.” Er wordt eveneens toegevoegd dat het gebruik van grondstoffen en additieven wordt „beperkt tot 1 800 kg bruto per melkkoe per jaar, met uitzondering van wei, maïs in korrels of als kolf, uitgedrukt als droge stof” ter vervanging van de zin „In elk geval mag het aandeel bijvoer niet hoger zijn dan 30 % van het totale rantsoen, uitgedrukt in droge stof, voor alle melkkoeien en over het hele jaar”.

Overigens wordt geconstateerd dat bepaalde producenten hun bedrijfsvoering niet zullen kunnen aanpassen aan het op 1 mei 2017 ingegane verbod op gefermenteerd voer in de voeding van de melkkoeien, aangezien deze aanpassing investeringen vereist die de producenten niet zullen kunnen opbrengen. De mogelijkheid voor de producent om de bewaarmethode van het gras bij de samenstelling van zijn winterse voedervoorraad zelf te kiezen, zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de weersomstandigheden en de kwaliteit van de in het gebied beschikbare graslanden optimaal kan benutten. De klimaatomstandigheden (aanzienlijke hoeveelheid neerslag, beperkte hoeveelheid zonneschijn) en de grote hoogte (berggebied) maken het soms moeilijk om een voedervoorraad aan te leggen die uitsluitend bestaat uit droogvoer. De bepaling „Vanaf 1 mei 2017 is gefermenteerd voer in de voeding van de melkkoeien verboden. Het enige toegestane geconserveerde voer is gras dat als droogvoer wordt verdeeld, met een gehalte aan droge stof dat hoger is dan 80 %.” wordt derhalve geschrapt, net als in punt 3.3 van het enig document. Er wordt een bepaling toegevoegd die tot doel heeft het aandeel gefermenteerd voer voor melkkoeien te beperken tot maximaal 15 % van het totale rantsoen over het hele jaar, uitgedrukt in droge stof, om het geringe aandeel weer te geven van gefermenteerd voer in het totale voedergebruik van de melkkoeien over het hele jaar. Tevens wordt het dagelijkse aandeel droogvoer in het basisrantsoen van melkkoeien buiten de beweidingsperioden, uitdrukt in droge stof, verhoogd van 50 % naar 60 %, in overeenstemming met de beperking op gefermenteerd voer tot maximaal 15 % van het totale rantsoen over het hele jaar. De wijziging van het dagelijkse aandeel droogvoer in het basisrantsoen van melkkoeien buiten de beweidingsperioden is eveneens doorgevoerd in punt 3.3 van het enig document.

De jaarlijkse minimumperiode gedurende dewelke de koeien kunnen grazen, wordt verhoogd van 140 naar 160 dagen om het beschikbare gras optimaal te benutten. Er wordt verduidelijkt dat het verstrekken van extra groenvoer verboden is „tijdens de graasdagen” in plaats van „tijdens die periode”, wat de bepaling duidelijker maakt. Deze wijzigingen zijn eveneens verwerkt in punt 3.3 van het enig document.

De voorwaarden voor de opslag en bewaring van gefermenteerd voer zijn gereguleerd om de kwaliteit van het voer te garanderen: „Het ingekuilde voer, met uitzondering van „kuilworsten”, wordt in een gebetonneerde of geasfalteerde opslagplaats opgeslagen. Het andere gefermenteerde voer (met inbegrip van kuilworsten) wordt vóór 1 november van elk jaar opgeslagen op een plaats met een vloer die bestaat uit beton of een zand-cementmengsel (stabilisé).”. „Het ingekuilde voer heeft een pH-waarde van minder dan 4,4 en een gehalte aan droge stof gelijk aan of groter dan 30 %. Het andere gefermenteerde voer heeft een drogestofgehalte gelijk aan of groter dan 50 %”.

In aansluiting op de voorgaande wijzigingen worden de woorden „tot 30 april 2017” geschrapt uit de zin „Alleen enzymen en bacteriële inoculantia zijn toegestaan als additieven voor kuilvoer.”.

Wat de controle betreft, is verduidelijkt dat de bepaling over het basisrantsoen van de vaarzen uitgedrukt is op jaarbasis. Het wordt mogelijk gemaakt voederstro op te nemen in het basisrantsoen van de vaarzen, teneinde de negatieven effecten van het verlies aan groenvoer tijdens droge jaren te compenseren. Bovendien is het technisch interessant om stro te gebruiken in het basisrantsoen van de vaarzen om de pens en het ingestievermogen van de dieren te ontwikkelen. Deze wijzigingen zijn eveneens verwerkt in punt 3.3 van het enig document.

De bepaling „De vaarzen die de melkkoeien zullen vervangen in een bedrijf dat de oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire” mag gebruiken, zijn uiterlijk vanaf drie maanden voordat ze voor het eerst worden gemolken, in dat bedrijf aanwezig en worden dan aan dezelfde voedervoorwaarden onderworpen als de melkkoeien” wordt geschrapt, aangezien deze bepaling problemen oplevert bij de organisatie en het beheer van de melkveestapel. De schrapping heeft geen negatieve invloed op de kwaliteit van de kazen. Deze bepaling wordt eveneens geschrapt uit punt 3.3 van het enig document.

In de bepaling die het toedienen van extra groenvoer reguleert, wordt de uitdrukking „beweidingsperioden” vervangen door „graasdagen” om de tekst te verduidelijken.

Naast bietenpulp en maïsbostel is nu tarwebostel toegevoegd aan de lijst van voedingsmiddelen die mogen worden toegediend in gedehydrateerde en gerehydrateerde vorm, met wei die afkomstig is van het bedrijf, aangezien tarwebostel ook kan worden gedehydrateerd. Dit is een correctie van een redactionele fout in het productdossier.

De grondstoffen en additieven die als bijvoeding zijn toegestaan, worden opgesplitst in twee afzonderlijke positieve lijsten. Deze lijsten zijn bijgewerkt om:

— de leesbaarheid ervan te verbeteren;

— bepaalde grondstoffen toe te voegen die worden gebruikt door voederfabrikanten of in de biologische landbouw: toevoeging van spelt, gierst en sorgho; toevoeging van meel, slijpsel en zemelen van alle toegestane granen; toevoeging van tarwegluten en tarwe- en maïszetmeel; toevoeging van pompoen-, saffloer- en sesamzaad en van pompoen-, saffloer- en sesamkoeken; toevoeging van linzen en wikken;

— aan de lijst met additieven de aromatische stoffen toe te voegen die worden gebruikt in minerale diervoeders om ze voor de dieren lekkerder te maken en gemakkelijker om op te eten, alsook de darmflorastabilisatoren die worden gebruikt om het ecosysteem in de pens te verbeteren en de flora te ontwikkelen;

— rekening te houden met de beschikbare kennis over de impact van bepaalde grondstoffen op de kwaliteit van de kaas (het verwijderen van soja-, koolzaad- en zonnebloemolie, die negatieve gevolgen kunnen hebben op de smaak van bepaalde soorten kaas).

Luzernehooi en gedroogde langvezelige luzerne zijn bovendien geschrapt uit de lijst van grondstoffen en additieven die als bijvoeding zijn toegestaan, aangezien het gaat om ruwvoer dat integraal deel uitmaakt van het basisrantsoen. Verder wordt aangegeven dat ook plantaardige essentiële oliën mogen worden gebruikt aangezien zij voordelen bieden voor de gezondheid van de melkveestapel.

In punt 3.3 van het enig document wordt de volgende zin toegevoegd: „De grondstoffen en additieven die voor de melkveestapel als bijvoeding worden gebruikt, worden op een positieve lijst geplaatst”.

De volgende zin „De enige toegestane bewerkingen van de in diervoeding gebruikte grondstoffen gebeuren op mechanische en/of thermische wijze” wordt toegevoegd, om de lijst van toegestane bewerkingen van de grondstoffen te beperken.

In plaats van enkel van het bedrijf afkomstige vloeibare wei toe te staan als voer voor alle in het melkveebedrijf aanwezige herkauwers, wordt deze bepaling beperkt tot melkkoeien en -vaarzen, zodat andere in het melkveebedrijf aanwezige herkauwers wel vloeibare wei mogen krijgen, ongedacht de oorsprong ervan.

De zin „Het bijvoer heeft een drogestofgehalte dat hoger is dan 85 %, met uitzondering van vloeibare wei en maïs in korrels of als kolf.” wordt toegevoegd om te garanderen dat de kwaliteit naar behoren is en dat het toegediende bijvoer correct wordt bewaard.

In de zin „Het mengvoeder wordt uitsluitend vervaardigd van de in de onderstaande lijst vermelde toegestane grondstoffen” wordt het woord „additieven” toegevoegd ter aanvulling op de grondstoffen. Dit is een correctie van een redactionele fout in het huidige productdossier, omdat mengvoer naast grondstoffen ook additieven kan bevatten.

De volgende zin wordt toegevoegd om voor verduidelijking in het controleproces te zorgen: „Het voer van de dieren van het melkveebedrijf mag geen voer bevatten met het label „bevat (mogelijk) genetisch gemodificeerde organismen”.”.

De gebruiksvoorwaarden voor de vermelding op het etiket „Het voer van onze veestapel(s) bestaat uitsluitend uit gras en hooi” worden verduidelijkt: „deze vermelding mag uitsluitend worden gebruikt voor kaas waarvan de gebruikte melk afkomstig is van bedrijven waar het basisrantsoen van de veestapel enkel bestaat uit vers gras of droogvoer (met een drogestofgehalte hoger dan 80 %) dat bewaard werd onder dak voor alle in het melkveebedrijf aanwezige herkauwers”. Deze bepalingen vormen een toelichting op de voorwaarden waaraan men moet voldoen om deze vermelding te gebruiken, en maken de controle aldus gemakkelijker.

Het melken en de opslag en inzameling van de melk

De zin „De tepelvoeringen en de melkslangen worden ten minste éénmaal per jaar vervangen.” wordt geschrapt. Het is immers onmogelijk om in het productdossier precies te bepalen hoe vaak de materialen moeten worden vervangen, aangezien de verschillende gebruikte materialen (rubber, silicone enz.) een verschillende slijtvastheid hebben en de gebruiksfrequentie van de materialen kan verschillen. Tijdens de controle van de werking van de melkinstallatie wordt nagegaan of de tepelvoeringen en melkslangen in goede staat zijn.

Vervaardiging

Wat de standaardisering betreft van melk bestemd voor verwerking op een zuivelbedrijf wordt het stuk over het eiwitgehalte in de zin „Ze [de melk] mag een standaardvetgehalte bevatten, en geen standaardeiwitgehalte.” duidelijkheidshalve als volgt geherformuleerd: „het eiwitgehalte mag niet worden gestandaardiseerd.”. Voorts wordt de melk steeds vaker binnen een termijn van 48 uur opgehaald om de ophaalkosten te verminderen, waardoor thermisatie zich opdringt om de melk af te romen en aldus geschikt te maken voor de vervaardiging van de „Saint-Nectaire”. De voorschriften voor de warmtebehandeling van de melk zijn dus herschreven, zodat de melk, als aanvulling op een pasteurisatie, tijdens het afromen indien nodig ook een thermisatie mag ondergaan. De zin „De melk mag maar één pasteurisatie of thermisatie ondergaan.” wordt vervangen door de zin: „Als ze gepasteuriseerd wordt, mag de melk maar één pasteurisatie ondergaan.”. De zin „Als de melk een warmtebehandeling krijgt, moet de warmtebehandeling binnen de 24 uur na aankomst van de melk in het verwerkingsbedrijf worden uitgevoerd.” wordt geschrapt om de bedrijven in staat te stellen hun organisatie aan te passen. Deze wijzigingen bieden de bedrijven de mogelijkheid om hun activiteiten aan te passen aan de huidige beperkingen.

Op basis van de ervaringen van de fabrikanten wordt de maximumtemperatuur bij toevoeging van het stremsel verhoogd van 33 °C naar 34 °C. Dit moet de structuur van de kazen verbeteren, met name wanneer de te verwerken melk een laag eiwitgehalte en/of een hoog vetgehalte heeft.

De stappen in het productieproces van de „Saint-Nectaire”-kaas, waarvan de gedetailleerde omschrijving werd toegevoegd aan het huidige productdossier, zijn bijgewerkt om bepaalde streefwaarden aan te passen, rekening houdend met de vaststellingen van fabrikanten en zonder afbreuk te doen aan de specificiteit van de kaas:

Vervaardiging in een zuivelbedrijf

— De nadere omschrijving van het proces waarbij de melk van lactose wordt ontdaan, zorgt ervoor dat de kwaliteit van de kazen en de vakkennis van de kaasmakers worden behouden. Zo wordt de zin „Een deel van de wei mag worden verwijderd en water met een temperatuur tussen 30 en 33 °C mag worden toegevoegd.” vervangen door: „De hoeveelheid verkregen wei bedraagt 30 % of minder van het volume verwerkte melk. Aan de wrongel mag drinkwater worden toegevoegd waarvan de hoeveelheid niet meer mag zijn dan 30 % van het volume verwerkte melk en waarvan de temperatuur tussen 30 en 34 °C ligt.”.

— Het maximale pH-gehalte van de pekel wordt verhoogd van 5,20 naar 5,50 om het meer in overeenstemming te brengen met het uiteindelijke pH-gehalte dat de kazen moeten hebben nadat ze uit de vorm zijn gehaald.

— De maximale temperatuur tijdens de droging wordt verhoogd (van 10 °C naar 14 °C), rekening houdend met de gemiddelde temperaturen die zich voordoen tijdens het pekelen. Zo wordt vermeden dat er een te groot verschil is tussen de temperatuur van de kazen na het pekelen en de temperatuur van de droogruimte. Bovendien bevordert deze temperatuur de groei van oppervlakteflora’s en de ontwikkeling van de aroma’s van het product.

Vervaardiging op een boerderij

— Het tijdsbestek voor de coagulering wordt verkleind (de woorden „tussen 25 en 50 minuten” worden vervangen door „tussen 25 en 45 minuten”) zodat de wrongel bij optimale stevigheid kan worden gesneden, wat smeuïge kazen oplevert.

— De minimumduur voor het persen wordt verminderd van 10 naar 8 uur om zich beter aan te passen aan variaties in de samenstelling van de grondstof tijdens de lactatie, en meer flexibiliteit te bieden bij de organisatie van het werk (de vormen en de persen mogen worden hergebruikt voor de volgende productieronde). Het temperatuurbereik in de kamer waar de kaas wordt geperst, mag tussen 20 °C en 25 °C liggen in plaats van tussen 18 °C en 22 °C, aangezien dit temperatuurbereik beter aangepast is aan de gebruikte thermofiele melkzuurbacteriën.

— Teneinde de tijdsspanne tussen de stremming en de plaatsing van de kaas in de rijpingskelder (minstens 48 uur) en de duur van de droging van de kazen (minstens 24 uur en hoogstens acht dagen) met elkaar in overeenstemming te brengen en in lijn met het feit dat ongerijpte boerenkazen („witte kazen”) door de kaasrijpers om de zeven dagen worden opgehaald, is het voor 1 productie per week mogelijk dat de tijdspanne tussen de stremming en plaatsing in de kelder minder dan 48 uur bedraagt. Aldus wordt de zin „De tijdspanne tussen de datum waarop de stremming plaatsvindt en de datum waarop de kaas in de kelder wordt geplaatst, bedraagt minimaal 48 uur;” als volgt vervolledigd: „behalve voor 1 productie per week, waarbij de minimale duur tussen de datum waarop de stremming plaatsvindt en de datum waarop de kaas in de kelder wordt geplaatst, minder dan 48 uur mag bedragen vanwege de organisatie van de ophaling van de witte kaas.”.

Rijping

De maximale temperatuur van de rijpingskelder wordt verhoogd van 12 °C naar 14 °C, omdat is vastgesteld dat een hogere temperatuur de korstvorming en de ontwikkeling van aroma’s bevordert.

Invriezing

Betreffende de definitie van witte kaas:

— de maximumouderdom van tien dagen wordt geteld vanaf de datum waarop de kazen uit de vorm worden gehaald en niet vanaf de datum waarop de stremming plaatsvindt, omdat het uit vorm nemen het stadium is waarin de witte kaas wordt verkregen en omdat het voor de exploitanten een gemakkelijk herkenbare tijdsaanduiding is;

— de maximale bewaartemperatuur in de koelruimte wordt verhoogd van 10 °C naar 14 °C zodat die temperatuur consistent blijft met de maximale temperatuur tijdens de droging, die voor zuivelbedrijven wordt verhoogd tot 14 °C.

Duidelijkheidshalve en om te vermijden dat de naam van het product voor ongerijpte kaas wordt gebruikt, wordt de zin „Op het etiket van de ingevroren witte kazen wordt de naam van het product vermeld.” vervangen door „Op het etiket van de ingevroren witte kazen wordt het opschrift „witte kaas” vermeld.”.

Duidelijkheidshalve worden de volgende opschriften waarmee de ingevroren witte kazen op de markt mogen worden gebracht: „ongerijpte boerenkaas van rauwe melk” of „ongerijpte kaas van rauwe melk, vervaardigd in een zuivelbedrijf” of „ongerijpte kaas van warmtebehandelde melk, vervaardigd in een zuivelbedrijf” of „ongerijpte kaas van gepasteuriseerde melk, vervaardigd in een zuivelbedrijf”, vergezeld van de vermelding dat de kaas geschikt is voor verwerking tot kaas met de oorsprongsbenaming, vervangen door één enkel opschrift: „witte kaas die geschikt is voor verwerking tot kaas met de oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire””.

Rubriek „Etikettering”

Het wordt mogelijk de volgende vermeldingen op het etiket te plaatsen:

— „Het voer van onze veestapel(s) bestaat uitsluitend uit gras en hooi” — voor kaas die wordt vervaardigd met melk van bedrijven die geen gefermenteerd voer gebruiken;

— „Vervaardigd met melk die voor 100 % afkomstig is van het Ferrandaise-ras” — voor kaas die uitsluitend wordt gemaakt met melk van Ferrandaise-koeien (een lokaal ras met een klein aantal dieren).

Deze wijzigingen zijn eveneens toegepast op punt 3.6 van het enig document.

De zin „De toevoeging van het BOB-symbool van de Europese Unie op de etikettering is verplicht.” in punt 3.6 van het enig document wordt geschrapt.

Overige

— In de rubriek „Gegevens van controle-instanties” worden de gegevens van de controle-instantie vervangen door die van de bevoegde controleautoriteit om te voorkomen dat het productdossier bij een verandering van controle-instantie moet worden gewijzigd.

— In de rubriek „Nationale eisen” is de tabel die de belangrijkste te controleren punten van het productdossier bevat, alsmede de methoden om die punten te evalueren, bijgewerkt om rekening te houden met de aangebrachte wijzigingen in de rubriek „Werkwijze voor het verkrijgen van het product”.

— In de rubriek „Verband” worden, om de specificiteit van het product te beschrijven, gegevens toegevoegd in het hoofdstuk met de beschrijving van de smaak van de „Saint-Nectaire” („zacht” en „niet te zuur”). Deze wijzigingen zijn eveneens aangebracht in punt 5 van het enig document.

ENIG DOCUMENT

„SAINT-NECTAIRE”

EU-nr.: PDO-FR-02299 — 8.3.2017

BOB ( X ) BGA ( )

1. Naam/Namen

„Saint-Nectaire”

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.3. Kaas

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De „Saint-Nectaire” is een kaas die uitsluitend wordt gemaakt met gestremde koemelk. Het is een halfharde, geperste, onverhitte kaas die wordt gefermenteerd en gezouten. Deze kaas bevat na volledige droging ten minste 45 g vet op 100 g kaas. Het gehalte aan droge stof mag niet lager zijn dan 50 g op 100 g gerijpte kaas.

De kaas heeft de vorm van een licht afgeplatte cilinder met een doorsnede van 20 tot 24 cm, een hoogte van 3,5 tot 5,5 cm en een gewicht van minimaal 1,450 kg en maximaal 1,950 kg. Na de plaatsing in een kelder rijpt de kaas gedurende minstens 28 dagen.

De „Saint-Nectaire” kan ook worden vervaardigd in een kleinere versie, met een doorsnede van 12 tot 14 cm, een hoogte van 3,5 tot 4,5 cm en een gewicht van minimaal 0,500 kg en maximaal 0,700 kg. In dat geval rijpt hij gedurende minstens 21 dagen na plaatsing in een kelder.

De soepele en smeuïge kaas geeft mee wanneer je erop drukt, is ivoorkleurig en kan enkele kleine gaatjes vertonen die gelijkmatig over de kaas zijn verdeeld.

De kaaskorst is aan beide zijden gelijk en vertoont gelijkmatige schimmelvorming. De kleur van de schimmel is, naargelang van het rijpingsstadium van de kaas, wit, bruin of grijs. Door de schimmel heen kan een roomkleurige tot oranje achtergrondkleur zichtbaar zijn, met eventueel een geel en/of rood waas. Kazen die egaal wit, egaal oranje of egaal zwart zijn, komen niet in aanmerking.

De smaak is uitgesproken, zacht, licht gezouten en niet te zuur, met diverse melksmaken (verse melk, room, boter) en aroma’s die zijn vrijgekomen uit de rijpingsomgeving (de kelder, het stro waarop de kaas is gerijpt, aarde of onderhout), met vaak een subtiele toets van hazelnoot.

De kaas die de oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire” mag dragen, kan ook worden aangeboden in de vorm van verpakte porties, die elk een stuk van de voor deze kaas kenmerkende korst moeten bevatten.

3.3. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong) en grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

De koeien uit elke kudde die de melk voortbrengt waarmee de „Saint-Nectaire” zal worden gemaakt, moeten zijn geboren en moeten worden gehouden in het in punt 4 omschreven gebied.

Om te worden beschouwd als te „gehouden in het in punt 4 omschreven gebied” moeten de vervangingsvaarzen elk jaar gedurende ten minste de helft van de tijd aanwezig zijn in dit gebied.

Wel kan om sanitaire redenen of voor de rassen Salers, Ferrandaise, Abondance, Simmental Française en Brune, waarvan slechts kleine aantallen dieren in het in punt 4 omschreven gebied aanwezig zijn en waarvoor de vraag naar dieren hoger zou zijn dan het aanbod dat wordt erkend door de directeur van het Institut national de l’origine et de la qualité (Franse instelling die de keurmerken voor agrarische producten uitgeeft), van deze maatregel worden afgeweken wanneer die directeur hiervoor vrijstelling verleent.

Het basisrantsoen van de melkkoeien bestaat uitsluitend uit gras.

Het jaarlijkse totale rantsoen (basisrantsoen en bijvoer) van de melkkoeien uitgedrukt in droge stof bestaat voor ten minste 70 % uit gras dat afkomstig is van het in punt 4 omschreven gebied.

De melkkoeien moeten jaarlijks ten minste 160 dagen in de weide grazen. Tijdens de graasdagen mag er geen extra groenvoer worden toegediend.

Buiten de beweidingsperioden vertegenwoordigt gras dat in de vorm van droogvoer wordt verstrekt, met een gehalte aan droge stof dat hoger is dan 80 %, dagelijks ten minste 60 % van het basisrantsoen van de melkkoeien, uitgedrukt in droge stof.

De grondstoffen en additieven die voor de melkveestapel als bijvoeding worden gebruikt, worden op een positieve lijst geplaatst. Het gebruik ervan is beperkt tot 1 800 kg bruto per melkkoe per jaar, met uitzondering van wei, maïs in korrels of als kolf, uitgedrukt als droge stof.

Alle voer moet niet noodzakelijk uit het in punt 4 omschreven gebied afkomstig zijn omdat de hoogte en het klimaat technisch gezien verhinderen dat er genoeg voer kan worden geproduceerd.

Het jaarlijkse basisrantsoen van de vaarzen bestaat uitsluitend uit gras, waarvan ten minste 40 % afkomstig is uit het in punt 4 omschreven gebied, en eventueel uit stro.

Het voeder van de dieren mag uitsluitend bestaan uit gewassen, nevenproducten en bijvoer afkomstig van niet-transgene producten. Het is verboden transgene gewassen te telen op alle oppervlakken van een bedrijf waar melk wordt geproduceerd die is bestemd om te worden verwerkt tot een product met de oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire”. Dit verbod geldt voor alle plantensoorten die mogelijk als voer kunnen worden gegeven aan de dieren van het bedrijf en voor elke teelt van rassen die deze soorten kunnen verontreinigen.

3.4. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De productie van melk, de verwerking tot kaas en de rijping dienen plaats te vinden in het geografische gebied.

3.5. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz. van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

—

3.6. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

Op het etiket van kazen die de beschermde oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire” mogen dragen, moet de naam van de oorsprongsbenaming worden vermeld in een lettertype dat minstens even groot is als twee derde van het grootste op het etiket voorkomende lettertype.

Afgezien van de voor alle kazen geldende, bij wet verplichte vermeldingen mogen in de etikettering, reclame, facturen of handelsdocumenten geen termen of andere vermeldingen worden toegevoegd aan de oorsprongsbenaming, met uitzondering van:

— het fabrieks- of het handelsmerk;

— de vermeldingen „Het voer van onze veestapel(s) bestaat uitsluitend uit gras en hooi”, „vervaardigd met melk die voor 100 % afkomstig is van het Salers-ras”, „vervaardigd met melk die voor 100 % afkomstig is van het Ferrandaise-ras”, „gerijpt in een natuurlijke kelder”, „bijzondere rijpingsduur langer dan de minimale duur van 28 dagen”, „gerijpt op stro”, „gerijpt op de boerderij”, „gerijpt op dennenhout” en „gerijpt op sparrenhout”. In elk geval mogen de afmetingen van deze vermeldingen niet groter zijn dan twee derde van die van de vermelding „Saint-Nectaire”;

— de vermelding „vervaardigd in een zuivelbedrijf” of een andere vermelding die duidelijk maakt dat de kaas afkomstig is van een dergelijk bedrijf.

De etikettering van de kazen geeft aan of ze van een boerderij of een zuivelbedrijf afkomstig zijn.

Het lettertype voor de vermeldingen die aangeven of de kaas in een zuivelbedrijf dan wel op en boerderij vervaardigd is, is minstens even groot als twee derde van het lettertype voor de benaming „Saint-Nectaire”.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Het geografische gebied van de oorsprongsbenaming „Saint-Nectaire” strekt zich uit over het grondgebied van de gemeenten die behoren tot het departement Cantal en het departement Puy-de-Dôme.

De melk moet zijn geproduceerd en de kaas moet zijn vervaardigd in een gebied dat beantwoordt aan de in punt 5 vermelde omgevingsfactoren en menselijke factoren.

5. Verband met het geografische gebied

Specificiteit van het geografische gebied

Omgevingsfactoren

Het geografische gebied van de „Saint-Nectaire” bevindt zich in het centrale deel van Frankrijk, in het Centraal Massief.

Op een hoogte van meer dan 700 m heersen er gunstige omstandigheden voor de melkproductie en de kaasmakerij.

De wind waait veelal uit het westen en brengt veel neerslag mee die valt op de westelijke hellingen van het vulkanische gebergte en iets minder op de oostelijke hellingen. Dankzij de zeer vruchtbare vulkanische bodem groeit er overal gras en is de flora welig en gevarieerd: gewone tijm, gele gentiaan, bergvenkel, duizendblad, Alpenklaver enz. De groenvoerproductie is vooral gebaseerd op de exploitatie van permanent grasland met veel bloeiende planten, dat ten minste 90 % van de graslandoppervlakte van de landbouwbedrijven vormt.

Menselijke factoren

De „Saint-Nectaire” wordt al eeuwenlang vervaardigd in de streek van de Monts Dore. De naam van deze kaas komt in de 17e eeuw voor de eerste keer in de gastronomie voor. De productie van deze kaas, die in tal van werken wordt vermeld (met name in 1786 en 1787), ontwikkelde zich in de 19e, en daarna de 20e eeuw in kleine bergboerderijen met een kleine veestapel, waar de kaas traditioneel werd gemaakt door de boerinnen en waar op die manier knowhow op het gebied van de kaasmakerij tot stand is gekomen. Traditioneel lieten de kaasmakers hun kazen slechts zeer zelden rijpen en hadden ze de gewoonte om de nog witte kaas aan de man te brengen op de vele markten in het gebied. De gespecialiseerde kaasrijpers uit Puy-de-Dôme en Cantal, die beschikten over de passende installaties en de kennis ter zake, kochten deze kaas op om die te laten rijpen in de buurt van de plaatsen waar de consumenten zich bevonden. Deze traditie bestaat nog steeds, maar wel is het nu zo georganiseerd dat de witte kaas direct op de productieplaats wordt opgehaald.

De erkenning van de „Saint-Nectaire” als oorsprongsbenaming dateert van een vonnis van de rechtbank van Issoire in 1955.

De voeding van de melkkoeien die de melk produceren waarmee de „Saint-Nectaire” wordt vervaardigd, bestaat uit de voedingsmiddelen die in het punt „Omgevingsfactoren” worden vermeld. Het basisrantsoen bestaat uitsluitend uit gras en het is verplicht om de koeien een deel van het jaar te laten grazen. Bijvoer mag slechts in beperkte mate worden verstrekt.

Ook de rijping is een belangrijke stap in de productie van de „Saint-Nectaire”. De kaasrijpers beschikken immers over knowhow die essentieel is voor het verstrekken van de zorg die de kazen moeten krijgen. De kazen worden verschillende keren gewassen, daarna geborsteld en regelmatig gekeerd zodat er zich een korst kan vormen.

Specificiteit van het product

De „Saint-Nectaire” is een van koemelk vervaardigde kaas, met een onverhitte, geperste kaasmassa. De kaas heeft de vorm van een licht afgeplatte cilinder met een doorsnede van maximum 24 cm en een hoogte van hooguit 5,5 cm, wat een bescheiden formaat is in vergelijking met andere kaas die uit berggebieden afkomstig is. De kaas heeft een korst met gelijkmatige schimmelvorming die wit, bruin of grijs is. Door de schimmel heen kan een roomkleurige tot oranje achtergrondkleur zichtbaar zijn, met eventueel een geel en/of rood waas. De smaak is uitgesproken, zacht, licht gezouten en niet te zuur, met diverse melksmaken (verse melk, room, boter) en aroma’s die zijn vrijgekomen uit de rijpingsomgeving (de kelder, het stro waarop de kaas is gerijpt, aarde of onderhout), met vaak een subtiele toets van hazelnoot.

Verband

Het geografische gebied stemt overeen met een gebied waar de verschillende stappen in de vervaardiging van de „Saint-Nectaire” altijd hebben plaatsgevonden. Het is maar door de combinatie van bepaalde menselijke factoren en natuurlijke factoren als de hoogteligging van de weiden en de flora, dat de melk kan worden geproduceerd en de „Saint-Nectaire” kan worden gemaakt.

Het gebied met vulkanische bodem is immers gunstig voor permanent grasland waar een welige en geurige flora groeit. De regen die regelmatig wordt aangevoerd door de westenwind die veelal waait in dit hooggelegen gebied, zorgt ervoor dat de weiden bijna voortdurend worden bevloeid zodat ze een nog rijkere begroeiing krijgen. Dankzij deze botanische diversiteit zitten er veel aromatische verbindingen in de bloemen (bijvoorbeeld terpenen) die door de koeien worden opgenomen wanneer zij het voer eten dat van deze weiden afkomstig is.

Deze factoren, samen met het vakmanschap van de kaasmakers en de zorg die aan de „Saint-Nectaire” wordt besteed tijdens de rijping, geven deze kaas diverse melksmaken (verse melk, room, boter) en aroma’s die zijn vrijgekomen uit de rijpingsomgeving (de kelder, het stro waarop de kaas is gerijpt, aarde of onderhout), met vaak een subtiele toets van hazelnoot.

De zorg die de kaasrijpers besteden aan de „Saint-Nectaire”, bepaalt bovendien de ontwikkeling van de korst met een schimmelwaas dat van wit-grijs tot oranjebruin kan variëren.

Het formaat van de „Saint-Nectaire” hangt samen met zijn geschiedenis. Dit formaat was zowel geschikt voor de boerderijen die maar een kleine melkveestapel (enkele koeien) hadden, als voor de grotere bedrijven die hun vrij beperkte melkproductie in de winter een waardevolle bestemming wilden geven, terwijl de meer overvloedige zomerproductie bestemd was voor de vervaardiging van de „Fourme de Cantal”.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(Artikel 6, lid 1, tweede alinea, van de onderhavige verordening)

https://info.agriculture.gouv.fr/gedei/site/bo-agri/document_administratif-7737d188-1884-4b45-9c2e-9d468ca2a5e8/telechargement

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.