12. 11.  74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 139/15 
RAADPLEGING  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
inzake  het  voorstel  voor  een  zesde  richtlijn  van  de Raad  betreffende  de harmoni-
satie  van  de wetgevingen  der  Lid-Staten  inzake  omzetbelasting  — Gemeen-
schappelijk  stelsel  van  belastingen  over  de toegevoegde  waarde  : Uniforme  belas-
tinggrondslag 
A. VERZOEK  OM  ADVIES 
Tijdens  zijn  252e  zitting  van  23/24  juli  1973  heeft  de Raad  besloten,  overeenkomstig  arti-
kel 100  van  het  Verdrag  tot oprichting  van  de Europese  Economische  Gemeenschap,  het 
Economisch  en Sociaal  Comité  te raadplegen  aangaande  bovengenoemd  voorstel  voor  een 
richtlijn. 
Met een  brief  d.d.  25 juli  1973  heeft  de Voorzitter  van  de Raad  het  verzoek  om advies  aan 
de Voorzitter  van  het  Economisch  en Sociaal  Comité  gezonden. 
B. TEKST  WAAROVER  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ  IS GERAAD-
PLEEGD 
De tekst  waarover  hét  Economisch  en Sociaal  Comité  is geraadpleegd,  is bekendgemaakt 
in het  Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 80 van  5 oktober  1973. 
C. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Tijdens  zijn  op 31 januari  1974  te Brussel  gehouden  117e  zitting  heeft  het  Comité  zijn 
advies  over  de sub  B genomen  tekst  vastgesteld  met  meerderheid  van  stemmen,  drie 
stemmen  tegen  één  onthouding.  De tekst  van  dit advies  luidt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  de bepalingen  van  het  Verdrag  tot oprichting 
van de Europese  Economische  Gemeenschap,  en met 
name  de artikelen  99,  100  en 198, 
Gezien  het  schrijven  d.d.  25 juli  1973  waarin  de Voor-
zitter  van  de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen 
het Economisch  en Sociaal  Comité  om  advies  heeft 
verzocht  inzake  het  „Voorstel  voor  een  zesde  richtlijn 
van de Raad  betreffende  de harmonisatie  van  de wet-
gevingen  der  Lid-Staten  inzake  omzetbelasting  — 
Gemeenschappelijk  stelsel  van  belasting  over  de toe-
gevoegde  waarde  : Uniforme  belastinggrondslag", 
Gezien  zijn  Reglement  van  Orde,  en met  name  artikel 
22, 
Gezien  het  besluit  van  zijn  Bureau  d.d.  26 september 
1973,  de Afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht  en 
dienstverlening  in eerste  instantie  voor  dit onderwerp 
aan te wijzen,  en de Afdelingen  voor  industrie  en voor 
de landbouw  elk  om  een  aanvullend  advies  te verzoe-
ken, 
Gezien  het  door  de Afdeling  voor  industrie,  handel, 
ambacht  en dienstverlening  en het  door  de Afdeling 
voor  de landbouw  opgestelde  aanvullend  advies, Gezien  het  door  de Afdeling  voor  economische  en fi-
nanciële  vraagstukken  tijdens  haar  negende  vergade-
ring van  8 januari  1974  opgestelde  advies, 
Gezien  het  haar  door  de heren  Peyromaure-Debord-
Broca,  rapporteur,  en Fredersdorf,  co-rapporteur,  voor-
gelegde  rapport, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  op 30 en 31 
januari  1974  gehouden  117e  zitting  (vergadering  van 
31 januari  1974) 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT: 
dat krachtens  artikel  45 van  het  Reglement  van  Orde 
bij hand  opsteken  met  meerderheid  van  stemmen  en 
drie stemmen  tegen  en één  onthouding,  werd  goedge-
keurd 
Het Comité  spreekt  er zijn  voldoening  over  uit,  over 
dit onderwerp  te zijn  geraadpleegd,  en de geleidelijke 
invoering  van  een  uniform  communautair  B.T.W.-
stelsel  te kunnen  volgen. 
Nr. C 139/16 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 11.  74 
I. ALGEMENE  OPMERKINGEN 
Doelstellingen 
Het Comité  heeft  nota  genomen  van  de doelstellingen 
die aan  deze  richtlijnen  ten  grondslag  liggen,  name-
lijk : 
1. Totstandbrenging  van  een  onderling  tussen  de Lid-
staten  vergelijkbare  basis  door  middel  van  een 
harmonisatie  van  de grondslag,  in uitvoering  van 
het besluit  van  de Raad  d.d.  21 april  1970  (artikel 
4), waarin  wordt  bepaald  dat de financiële  bijdragen 
van de  Lid-Staten  door  eigen  middelen  van  de 
Gemeenschappen  dienen  te  worden  vervangen. 
Deze  eigen  middelen  omvatten  o.m.  fiscale  ont-
vangsten  die  worden  verkregen  uit  een  heffing  in 
de Lid-Staten  die  niet  meer  mag  bedragen  dan  1 % 
op een  grondslag  die  op uniforme  wijze  voor  de 
Lid-Staten  volgens  communautaire  voorschriften 
wordt  vastgesteld. 
2. Voortgang  op de weg  naar  de economische  integra-
tie, die op langere  termijn  moet  leiden  tot een  vol-
ledige  harmonisatie  van  de indirecte  belastingen 
welke  ook  de tarieven  omvat. 
3. Afschaffing  van  de intracommunautaire  belasting-
grenzen,  die  hierdoor  kan  worden  verwezenlijkt. 
Deze  laatste  twee  doelstellingen  kunnen  echter 
slechts  tezelfdertijd  tot stand  worden  gebracht. 
Inhoud  van  de richtlijn 
Het Comité  heeft  vastgesteld  dat  de richtlijn  ten  doel 
heeft: 
1. Bepaalde  tussen  de nationale  wetgevingen  toestaan-
de verschillen  op te heffen.  De in de twee  eerste 
richtlijnen  opgenomen  regelingen  waren  vrij  soe-
pel gehouden  ten  einde  de  invoering  van  de 
B.T.W.  in alle  Lid-Staten  te vergemakkelijken. 
Thans  is het  B.T.W.-stelsel  in alle  landen  van  de 
Gemeenschap,  met  inbegrip  van  de nieuwe  Lid-
Staten,  ingevoerd. 
2. De  werkingssfeer  te harmoniseren. 
3. De  lijsten  van'vrijstellingen  uniform  te maken. 
4. Identieke  maatstaven  van  heffing  vast  te stellen. 
5. Bij  ongeacht  welk  tarief  (verminderd  tarief)  in de 
mogelijkheid  van  aftrek  van  voorbelasting  te voor-
zien. 
6. De  bijzondere  regelingen  te harmoniseren  : 
— Landbouw  : instelling  van  een  forfaitaire  rege-
ling voor  de aftrek  van  voorbelasting. 
— Kleine  ondernemingen  : belastingvrijdom  en 
degressieve  belastingvermindering  ; vereenvou-
digde  toepassingsregels  voor  het  gewone  stelsel. 
— Tweedehands  goederen. 
7. Een  Comité  voor  de B.T.W.  op te richten  dat  er-
mee wordt  belast  de toepassingsvoorwaarden  te be-studeren  en indien  nodig  de voorgeschreven  regels 
te interpreteren  of eventuele  leemten  vast  te stellen 
en oplossingen  hiervoor  voor  te stellen. 
Aard  van  de bijdrage 
Een harmonisatie  van  de grondslag  die  de Gemeen-
schap  een  bron  van  inkomsten  in elke  Lid-Staat  ver-
schaft  door  middel  van  een  heffing  die  ten  hoogste 
1 % bedraagt  is zeker  een  middel  om  de bijdrage  van 
de Lid-Staten  tot de begroting  van  de Gemeenschap 
op een  billijke  wijze  te verdelen. 
Blijkens  de besluiten  die  de Raad  tot op heden  heeft 
genomen  (1970  — 1971  — 1972)  dient  de huidige  fi-
nanciële  bijdrage  van  de Lid-Staten  door  een  fiscale 
bijdrage  te worden  vervangen. 
Wijze  ivaarop  de  Lid-Staten  de  communautaire  fis-
cale bijdrage  verkrijgen 
De vraag  werd  aan  de orde  gesteld,  of de nieuwe  hef-
fing noodzakelijkerwijs  tot een  verhoging  van  de tarie-
ven in elke  Lid-Staat  zal  leiden,  daar  zij anders  een 
overeenkomstige  inkomstenderving  tot  gevolg  zou 
hebben.  Te dien  aanzien  merkt  de Afdeling  op dat 
wanneer  het  aan  deze  bijdrage  ten grondslag  liggende 
beginsel  bij besluit  van  de Raad  is vastgelegd  de Lid-
Staten  vrij  mogen  kiezen  op welke  wijze  zij de com-
munautaire  bijdrage  zullen  verkrijgen. 
Onderzoek  naar  een  andere  oplossing 
Tevens  is de vraag  naar  voren  gekomen  waarom  de 
verdere  harmonisatie  van  de B.T.W.  niet  via  de ge-
lijkmaking  van  de tarieven  i.p.v.  de onderlinge  aanpas-
sing van  de grondslag  wordt  aangepakt.  Het  antwoord 
hierop  is, dat  indien  eerst  de tarieven  worden  gehar-
moniseerd  en pas  daarna  de grondslag,  de splitsing  in 
directe  en indirecte  belastingen  een  lange  tijd  in be-
slag zal nemen  en slechts  zeer  geleidelijk  in de ver-
schillende  Lid-Staten,  en a fortiori  op het  communau-
taire  vlak,  tot  stand  zal  kunnen  worden  gebracht. 
Bovendien  wordt  het  ontbreken  van  een  harmonisatie 
van de tarieven  gecompenseerd  door  de invoering  van 
één heffingspercentage  dat  op  een  geharmoniseerde 
grondslag  wordt  toegepast. 
Het Comité  wijst  erop  dat  het  onlogisch  zou  zijn  de 
tarieven  te harmoniseren  alvorens  de grondslag  is ge-
harmoniseerd,  daar  technisch  gezien  de harmonisatie 
van de  grondslag  vóór  die  van  de  tarieven  moet 
plaatsvinden. 
B ij zo n d e re regel  in ge n 
De regeling  voor  kleine  ondernemingen  en het  ge-
meenschappelijk  forfaitair  stelsel  voor  landbouwpro-
ducenten  zijn  in de hierbij  gevoegde  aanvullende  ad-
viezen  behandeld,  die  resp.  door  de Afdeling  voor  in-
dustrie,  handel,  ambacht  en dienstverlening  en door 
de Afdeling  voor  de landbouw  zijn  opgesteld  (zie  de 
12. 11.  74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 139/17 
bijzondere  opmerkingen  betreffende  de artikelen  25 
en 27). 
II. BIJZONDERE  OPMERKINGEN 
Artikel  1 
In artikel  1 wordt  bepaald  dat  de Lid-Staten  hun  stel-
sel van  belasting  over  de toegevoegde  waarde  per  1 ja-
nuari  1975  aan  de bepalingen  van  de zesde  richtlijn 
moeten  hebben  aangepast. 
Het Comité  is van  mening  dat  de met  de tenuitvoer-
legging  van  deze  bepalingen  verbonden  moeilijkhe-  • 
den het  beslist  niet  mogelijk  zullen  maken  een  der-
mate  korte  termijn  in acht  te nemen. 
Moet  de op 1 januari  1975  aflopende  termijn  in acht 
worden  genomen,  dan  had  het  gehele  stelsel  in ver-
band  met  de grondwettelijke  of wettelijke  verplichtin-
gen die  bepaalde  Lid-Staten  moeten  nakomen  reeds 
per 31 december  1973  ingevoerd  en aan  de commu-
nautaire  voorschriften  aangepast  moeten  zijn.  Aange-
zien de invoering  van  de B.T.W.  in de Lid-Staten 
allerlei  moeilijkheden  heeft  opgeleverd  t.a.v.  voorlich-
ting en aanpassing  en deze  voorlichting  en aanpassing 
nog niet  geheel  voltooid  is in de landen  die  eerst  kort 
geleden  de B.T.W.  hebben  ingevoerd,  waarbij  vooral 
de kleine  en middelgrote  ondernemingen  zich  met 
veel moeite  aan  het  nieuwe  systeem  hebben  gewend, 
is het  Comité  voorts  van  mening  dat  een  verlenging 
van de termijn  nodig  is om de ondernemingen  de ge-
legenheid  te geven  weer  op verhaal  te komen. 
Artikel  4 
Ten aanzien  van  de vraag  of bouwterreinen  al dan  niet 
in het  toepassingsgebied  van  de B.T.W.  moeten  wor-
den opgenomen  heeft  het Comité  langdurig  gediscus-
sieerd.  Beide  regelingen  worden  thans  in de Gemeen-
schap  toegepast,  en zij lijken  in alle  landen  om  de in 
het rapport  uiteengezette  redenen  voldoening  te 
schenken.  Men  zou  deze  kwestie  kunnen  oplossen 
door  de Lid-Staten  zelf  te laten  kiezen. 
Deze  oplossing  zou  echter  tot gevolg  hebben  dat  tus-
sen de verschillende  Lid-Staten  ongelijkheden  in het 
leven  worden  geroepen  op het  gebied  van  de commu-
nautaire  belasting  waaruit  de Gemeenschap  haar  ont-
vangsten  verkrijgt,  daar  een  belangrijk  element  van  de 
grondslag  niet  geharmoniseerd  zou  zijn.  Ingeval  een 
dergelijke  keuze  wordt  toegestaan,  dient  in de Lid-
Staten  die  bouwterreinen  niet  aan  B.T.W.  onderwer-
pen opnieuw  fictief  een  grondslag  voor  de commu-
nautaire  heffing  te worden  ingevoerd. 
Artikel  4, lid 4, geeft  elke  Lid-Staat  de bevoegdheid 
„om personen  die  op zijn  nationaal  grondgebied  ge-
vestigd  zijn  en die  juridisch  gezien  weliswaar  zelfstan-
dig zijn,  doch  onderling  financieel,  economisch  en 
organisatorisch  verbonden  zijn,  als één  belastingplich-
tige aan  te merken." 
Volgens  deze  tekst  zouden  dergelijke  in Duitsland  en 
in Nederland  voorkomende  „Organschaften"  slechts tot op het  ogenblik  van  de opheffing  van  de belas-
tinggrenzen  blijven  bestaan.  Het  Comité  vraagt  zich 
af, waarom  dit mechanisme,  dat  de belastingneutrali-
teit niet  in het  geding  brengt,  slechts  voor  een  beperk-
te tijd  geldt. 
Voorts  z<pu  het in de richtlijn  gaarne  de bepaling  zien, 
dat de Lid-Staten  die  een  dergelijk  stelsel  niet  kennen 
de mogelijkheid  krijgen  hiervan  aan  de hand  van  ge-
meenschappelijke  regels  gebruik  te maken. 
Het Comité  zou  gaarne  zien  dat  het  begrip  „belasting-
opschorting"  definitief  en voor  een  aantal  vast  te stel-
len gevallen  wordt  opgenomen,  daar  dit mechanisme 
de belastingneutraliteit  niet  in het  geding  brengt. 
Het Comité  acht  het  volstrekt  noodzakelijk  dat  voor 
het begrip  „door  overheidsorganen  verrichte  handelin-
gen"  in alle  Lid-Staten  een  identieke  definitie  wordt 
opgesteld  (zie  b.v.  de opmerkingen  met  betrekking  tot 
artikel  14,  par.  A, lid 1, sub  k). 
Artikel  5 
In artikel  5 zijn  een  definitie  en een  opsomming  van 
de leveringen  van  goederen  opgenomen. 
1. In  lid 1 wordt  bepaald  dat  de „deelnemersbewij-
zen en aandelen"  waarvan  het  bezit  „rechtens  of in fei-
te" recht  geven  op het  eigendom  of het  genot  van  een 
onroerend  goed  of een  deel  ervan  met  de aan  de 
B.T.W.  onderworpen  goederen  worden  gelijkgesteld. 
Het Comité  zou  gaarne  zien,  dat  deze  gelijkstelling 
slechts  in een  zeer  gering  aantal  gevallen  zou  gelden, 
nl. wanneer  er een  onmiskenbaar  verband  bestaat  tus-
sen de verkoop  van  aandelen  en het  desbetreffende 
goed. 
2. Het  Comité  kant  zich  tegen  de gelijkstelling  van 
de leasing  met  een  levering  van  goederen  (lid  2, sub 
b)); het  zou  gaarne  zien  dat  het  de Lid-Staten  vrij 
staat,  leasing  te beschouwen  als een  verhuring  gevolgd 
door  overdracht  van  een  gebruikt  goed,  dan  wel  als 
een overeenkomst  die bij het afsluiten  ervan  reeds  een 
belastbare  levering  inhoudt.  Deze  tweede  mogelijk-
heid,  die  in de richtlijn  wordt  voorgesteld,  heeft  tot 
gevolg  dat de B.T.W.  bij de levering  moet  worden  be-
taald,  en niet  kan  worden  gespreid  over  de gehele 
duur  van  de overeenkomst. 
Het Comité  vraagt  zich  af, of men  de Lid-Staten  niet 
beter  zelf  kan  laten  kiezen,  aangezien  de weerslag  van 
beide  mogelijkheden  op de geharmoniseerde  grond-
slag als geheel  beperkt  zou  zijn  en op middellange 
termijn  gelijkheid  zou  moeten  ontstaan. 
3. De  gelijkstelling  van  de overeenkomsten  tot aan-
of verkoop  in commissie  (lid  2, sub c))  en de opleve-
ring van  een  werk  in roerende  staat  (lid 2, sub d)) met 
leveringen  zou  in een  land  als  Frankrijk,  waar  deze 
handelingen  als diensten  worden  beschouwd,  een  aan-
zienlijke  uitbreiding  van  de B.T.W.-grondslag  tot ge-
volg  hebben. 
Nr. C 139/18 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 11. 74 
Deze  uitbreiding  van de grondslag  mag  slechts  plaats-
vinden  wanneer  van  tevoren  de voor  de aftrek  toege-
paste  wachttijd  van  één  maand,  zoals  die in Frankrijk 
geldt,  overeenkomstig  artikel  18, lid 2, van het richt-
lijnvoorstel  is afgeschaft. 
Artikel  12 
In artikel  12 wordt  de maatstaf  van  heffing  omschre-
ven. 
In par.  A, lid 1, sub b) wordt  het  begrip  „normale 
waarde"  van een  goed  of een  dienst  ingevoerd,  dat van 
toepassing  is wanneer  de in een  geldbedrag  uitgedruk-
te prijs  niet  de enige  tegenprestatie  vormt  voor  een le-
vering  van goederen  of een  dienst  (eigen  verbruik  van 
goederen,  het  verrichten  van  diensten  aan  zichzelf, 
ruiltransacties,  enz.). 
Het Comité  is het er eenstemmig  over  eens  dat de 
„normale  waarde"  een theoretisch  en moeilijk  te defi-
niëren  begrip  is dat ongetwijfeld  een bron  van  geschil-
len zal vormen,  met  name  in verband  met  bijzondere 
moeilijkheden  die  zich  voordoen  bij leveringen  van 
terreinen  aan  zichzelf  (artikel  5, lid 3). 
Er wordt  echter  geen  alternatief  voorgesteld. 
Het Comité  stelt  voor,  het begrip  „normale  waarde" 
niet in alle  gevallen  toe te passen  ; het zou  b.v.  niet 
mogen  gelden  bij inbetalinggeving  waarbij  de tussen 
de partijen  overeengekomen  prijs  bekend  is. 
In par.  A, lid 3 wordt  een  opsomming  gegeven  van 
hetgeen  niet  tot de maatstaf  van  heffing  behoort. 
Het Comité  vraagt  zich  af, of de bedragen  die als boe-
te moeten  worden  betaald  wegens  vertraging  of andere 
onregelmatigheden  bij het nakomen  van  de verplich-
tingen  van  de verkoper  of van  de opdrachtgever  niet 
van de maatstaf  van  heffing  zouden  kunnen  worden 
uitgesloten. 
Het Comité  stelt  voor  dat ook  de bedragen  die door 
automaten  aan  spelers  worden  terugbetaald  van  de 
maatstaf  van  heffing  worden  uitgesloten. 
Krachtens  par.  C, lid 1 moeten  de Lid-Staten  zelf  een 
regeling  vaststellen  voor  de heffing  op leveringen  van 
goederen  of diensten  die  onbetaald  blijven  of onge-
daan  worden  gemaakt.  Dit kan  worden  betreurd,  daar 
sommige  landen,  zoals  Frankrijk,  een regeling  hebben 
getroffen  waarbij  onbetaalde  handelingen  in feite  ge-
deeltelijk  worden  belast.  In verband  met  de belangrij-
ke plaats  die dit soort  handelingen  innemen,  in het 
bijzonder  tijdens  recessieperiodes,  zou er reden  toe be-
staan,  aan  de Lid-Staten  een  communautaire  regeling 
op te leggen  die in overeenstemming  is met  het be-
ginsel  van  neutraliteit  van  de B.T.W. 
Artikel  13 
In dit artikel  worden  de ten aanzien  van  de tarieven 
toepasselijke  beginselen  uiteengezet,  waarbij  in wezen de bepalingen  van  artikel  9 van  de tweede  richtlijn 
worden  overgenomen. 
1. Vermindering  van  het  aantal  tarieven 
Te dien  aanzien  wordt  betreurd  dat  is besloten  de 
eenmaking  van  de tarieven  uit te stellen  en men  erin 
heeft  toegestemd  dat de tarieven  worden  verhoogd  of 
verlaagd,  zonder  dat tegelijkertijd  is getracht,  het aan-
tal tarieven  te verminderen,  door  b.v. te bepalen  dat na 
1 augustus  1973  geen  nieuwe  tarieven  mogen  worden 
ingevoerd. 
Er zij daarentegen  echter  opgemerkt  dat in één  Lid-
Staat,  nl. Denemarken,  slechts  één  tarief  van  toepas-
sing is, terwijl  ,dit land  er volgens  de richtlijn  twee  of 
drie zou  mogen  hebben.  Dit  land  mag  niet  worden 
verboden  nieuwe  tarieven  in te voeren,  daar  dit in 
strijd  zou zijn  met  een goede  harmonisatiepolitiek. 
Het Comité  neemt  nota  van het feit dat de Commissie 
een begin  heeft  gemaakt  met  de studie  van voorstellen 
inzake  het aantal  vast  te stellen  tarieven. 
2. In  artikel  13,  lid 3, wordt  bepaald  dat elk ver-
laagd  tarief  „zodanig  wordt  vastgesteld,  dat het bij toe-
passing  van  dit tarief  verkregen  bedrag  van  de belas-
ting over  de toegevoegde  waarde  het normaliter  moge-
lijk maakt  de krachtens  artikel  17 aftrekbare  belasting 
volledig  af te trekken".  Hierdoor  wil men  op indirecte 
wijze  de toepassing  van  het  nultarief  op kortere  of 
langere  termijn  afschaffen. 
Het Comité  acht  het in dit stadium  voorbarig,  een be-
slissing  te nemen  ten aanzien  van  de vraag  of toepas-
sing van  een  nultarief  voor  sommige  goederen  en 
diensten  in de toekomst  dient  te worden  toegestaan. 
Een dergelijke  beslissing  moet  worden  genomen  aan 
de hand  van  de omstandigheden  die bestaan  wanneer 
de belasting  bij invoer  en de ontlasting  bij uitvoer  in 
het handelsverkeer  tussen  de Lid-Staten  worden  afge-
schaft. 
Ten slotte  betreurt  het  Comité  dat  de richtlijn  niet 
nauwkeuriger  de verhouding  tussen  het normale  tarief 
en het verlaagde  tarief  aangeeft. 
Artikel  14 
In artikel  14 is de lijst  van de in het binnenland  gel-
dende  vrijstellingen  opgenomen. 
1. Vrijstelling  voor  vakverenigingen,  beroepsor-
ganisaties,  kerken,  enz. 
Het Comité  is het erover  eens  dat het  wenselijk  is, 
vakverenigingen  en beroepsorganisaties  vrijstelling  te 
verlenen  voor  zover  zij geen  handelingen  verrichten 
die binnen  de concurrentiesfeer  liggen,  zoals  dit wel 
het geval  is bij handelsverrichtingen  of consulten, 
12. 11. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 139/19 
waarbij  de betaling  duidelijk  niet  behoort  tot de alge-
mene  contributie  en varieert  naar  gelang  van  de ver-
richte  dienst. 
Deze  vrijstelling  is bijzonder  gewenst  voor  de contri-
buties  van  vakverenigingen.  Wordt  deze  vakverenigin-
gen nl. geen  vrijstelling  verleend,  dan  zien  zij hun  in-
komsten  met  het bedrag  van de belasting  verminderen 
zonder  dat de leden  dit kunnen  aftrekken,  daar  deze 
zelf niet  belastingplichtig  zijn. 
De vakverenigingen  en  beroepsorganisaties  zouden 
van deze  vrijstelling  moeten  kunnen  afzien  en voor  de 
B.T.W.-regeling  kiezen  ten  einde  de voorbelasting  op 
onroerende  goederen  en kantoormaterieel  te kunnen 
terugvorderen. 
Dezelfde  opmerkingen  gelden  voor  kerken  en soortge-
lijke  instellingen,  in zoverre  haar  handelingen  geen 
publiekrechtelijk  karakter  dragen  en als zodanig  reeds 
van belasting  zijn  vrijgesteld. 
2. Vrijstelling  ten  behoeve  van  invaliden 
Aan artikel  14 met  betrekking  tot de vrijstellingen  in 
het binnenland  dient  de volgende  bepaling  te worden 
toegevoegd  : 
„De Lid-Staten  verlenen  vrijstelling  voor  de levering 
van automobielen  die  worden  ingevoerd  of aange-
schaft  voor  persoonlijk  gebruik  door  personen  met 
een blijvende  invaliditeit  van  ten  minste  50 %. 
De voorwaarden  en beperkingen  met  betrekking  tot 
deze  vrijstelling  worden  door  iedere  Lid-Staat  afzon-
derlijk  vastgelegd  tot een  uniforme  regeling  is vastge-
steld  volgens  de in firtikel  31 neergelegde  procedure. 
Deze  vrijstelling  kan  door  middel  van  de terugbetaling 
van de belasting  plaatsvinden." 
3. Vrijstelling  van  bankverrichtingen 
Krachtens  artikel  14, par.  B, sub j) worden  de krediet-
verrichtingen  vrijgesteld. 
Te dien  aanzien  worden  twee  standpunten  naar  voren 
gebracht: 
— sommige  leden  stellen  voor,  dat alle  bankverrich-
tingen,  met  inbegrip  van  de kredietverrichtingen, 
worden  belast; 
— volgens  andere  leden  dienen  de kredietverrichtin-
gen van  belasting  te worden  vrijgesteld. 
Het nadeel  van  dit tweede  stelsel  is voor  de banken, 
dat de mogelijkheid  om voorbelasting  af te trekken  in 
sterke  mate  wordt  beperkt. 
Met betrekking  tot het  richtlijnvoorstel  als zodanig 
zijn alle  leden  voorts  van  mening  dat de juiste  draag-
wijdte  van  de in artikel  1 4, par.  B, en in het bijzonder 
de in de teksten  sub  f), h) en j) ogenomen  begrippen 
nader  moet  worden  bepaald. 
Bovendien  verzoekt  het Comité  om afschaffing  van de 
nog bestaande  specifieke  belastingen  op de omzet  die 
in de banksector  worden  geheven. 4. Andere  opmerkingen 
Par. A, lid 1, sub a) 
De door  de overheden  verleende  telecommunicatie-
diensten  en de daarmee  gepaard  gaande  leveringen 
zouden  niet  moeten  worden  vrijgesteld. 
Par. A, lid 1, sub k) 
Het Comité  vraagt  zich  af, waarom  de staatsradio  en 
televisie  geen  vrijstelling  wordt  verleend  voor  dezelfde 
handelingen  als die welke  door  theaters,  filmclubs,  or-
ganisatoren  van  concerten  en soortgelijke  activiteiten 
worden  verricht  en die  wel  vrijgesteld  zijn.  Logisch 
gezien  zou  dus  alleen  de opbrengst  van  reclame  op 
radio  en televisie  moeten  worden  belast.  In ieder  geval 
moet  de belastingneutraliteit  zowel  op sectorieel  als 
op regionaal  vlak  verzekerd  blijven. 
Par. B, sub  d), punt  2 
Het Comité  vraagt  zich,  tevens  af waarom  men  een 
verpachter  van  landbouwgoederen  niet  voor  de 
B.T.W.-regeling  zou  laten  kiezen,  op voorwaarde  ech-
ter dat zijn  pachter  belastingplichtig  is. 
Artikel  16 
Het Comité  zou  gaarne  zien  dat  de Commissie  erop 
toeziet  dat in lid 10 wel degelijk  vrijstelling  wordt  ver-
leend  voor  de overdracht  van  „know-how"  en informa-
tica-gegevens,  voor  marktstudies,  controle-,  onder-
houds-  en inspectiediensten,  en alle  andere  soortgelij-
ke handelingen. 
Ten aanzien  van  lid 12 vraagt  het Comité  zich  af, of 
een zo ruime  vrijstelling  ten behoeve  van  diplomatie-
ke en cunsulaire  missies  en van  internationale  instel-
lingen  die  als zodanig  door  het  gastland  zijn  erkend 
wel gerechtvaardigd  is, daar  zij een  inbreuk  vormt  op 
de aard  zelf  van  de B.T.W.,  die  een  algemene  ver-
bruiksbelasting  is. 
In lid 13, sub c) dienen  de woorden  „lucht-  en zee-"  te 
worden  geschrapt.  Deze  tekst  luidt  dan  als volgt: 
„c) het internationale  vervoer  van  personen,  tot de 
in artikel  28 vastgestelde  datum". 
Het Comité  is voorts  van  oordeel  dat  moet  worden 
voorzien  in een  belastingopschorting  voor  aankopen 
van uit  te voeren  goederen,  verricht  door  onderne-
mingen  die  in hoofdzaak  uitvoerwerkzaamheden  uit-
oefenen. 
Artikel  17 
In dit artikel  wordt  het  ontstaan  en de omvang  van 
het recht  op aftrek  behandeld. 
Nr. C 139/20 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 11.  74 
Lid 4 
Het Comité  spreekt  er zijn  voldoening  over  uit, dat de 
richtlijn  bepaalt  dat elke  Lid-Staat  de B.T.W.  moet  te-
rugbetalen  die aan  in het  buitenland  gevestigde  belas-
tingplichtigen  voor  geleverde  goederen  en te hunnen 
behoeve  verrichte  diensten  is gefactureerd. 
Sommige  leden  spreken  echter  de wens  uit,  dat  het 
verzoek  reeds  bij een  credit  van  50 rekeneenheden,  en 
niet vanaf  100  rekeneenheden  mag  worden  ingediend. 
Voorts  zou  het  Comité  gaarne  zien  dat er een  unifor-
me terugbetalingsprocedure  komt. 
Het Comité  vestigt  de aandacht  van  de Commissie  op 
de economische  gevolgen  voor  een  in een  Lid-Staat 
gevestigde  leverancier,  wanneer  deze  de in zijn  land 
geldende  B.T.W.  aan  een  in een  andere  Lid-Staat  ge-
vestigde  klant  in rekening  brengt.  Hier  doet  zich  een 
geval  van  belastingcumulatie  voor,  met  alle  gevolgen 
van dien,  in het  bijzonder  voor  de consument  in de 
Lid-Staat  van  bestemming. 
Lid 6 
Het Comité  merkt  op dat de B.T.W.  een  verbruiksbe-
lasting  is die  op goederen  en diensten  drukt  en ten 
doel heeft  dubbele  heffingen  te vermijden.  Om  dit 
doel te bereiken  is het  noodzakelijk  dat  de op alle 
elementen  van  de kostprijs  drukkende  B.T.W.  kan 
worden  afgetrokken.  Alle  beperkingen  van  het  recht 
op aftrek  vormen  een  inbreuk  op de belastingneutrali-
teit en roepen  cóncurrentiedistorsies  in het  leven. 
Logisch  gezien  zou  het  stelsel  voor  de aftrek  van  de 
B.T.W.  moeten  worden  afgestemd  op de bepalingen 
die op bedrijfs-  en handelswinsten  van  toepassing  zijn. 
Voor  de B.T.W.  die  wordt  geheven  op goederen  en 
diensten  die  voor  de bedrijfsvoering  noodzakelijk  zijn 
en die  als kosten  van  de bedrijfs-  en handelswinsten 
mogen  worden  afgetrokken  (bedrijfsvoertuigen,  leve-
ringen  aan  de sociale  diensten,  vervoer,  hotelkosten, 
enz.)  moet  het  recht  op aftrek  worden  verleend. 
Het Comité  is van  mening  dat de regeling  voor  de ge-
vallen  waarin  geen  aftrek  is toegestaan  dermate  inge-
wikkeld  is dat zij moeilijkheden  zal doen  rijzen. 
Bovendien  betreurt  het  dat  de in het  richtlijnvoorstel 
gebruikte  begrippen  „weelde-uitgaven"  en „representa-
tiekosten"  zo onnauwkeurig  zijn  gesteld,  en zou  het 
gaarne  zien  dat  het  Comité  voor  de B.T.W.  deze  be-
grippen  indien  mogelijk  nauwkeuriger  definieert. 
Artikel  18 
Artikel  18 bepaalt  de wijze  van  uitoefening  van  het 
recht  op aftrek. 
Lid 2 
Het Comité  stemt  in beginsel  in met  de onmiddellij-
ke aftrek,  die verwerping  inhoudt  van  de in bepaalde landen,  zoals  Frankrijk,  toegepaste  wachttijd  voor  de 
aftrek  van  de B.T.W. 
Het Comité  verklaart  daarentegen  te betreuren,  dat 
wordt  voorgesteld  het  recht  op aftrek  te laten  aflopen 
op 31 december  van  het  jaar  volgend  op dat  waarin 
het recht  op aftrek  had  moeten  worden  uitgeoefend  ; 
het stelt  voor  deze  termijn  te verlengen. 
Het is noodzakelijk  dat  in geval  van  controles  het 
recht  van  de belastingplichtige  op aftrek  even  lang 
geldt  als het  recht  van  de administratie  op navorde-
ring. 
Lid 3 
Wat de kwestie  van  het  belastingkrediet  betreft  is het 
Comité  van  oordeel  dat  de terugbetalingstermijnen 
aanzienlijk  moeten  worden  ingekort. 
Artikel  21 
In dit artikel  wordt  bepaald,  welke  personen  tot vol-
doening  van  de belasting  zijn  gehouden. 
Lid 1, sub  a):  De  vertegenwoordiger  van  de belas-
tingplichtige  mag  niet  op gelijke  voet  worden  gesteld 
met de belastingplichtige  zelf.  Daarom  wordt  voorge-
steld  „of'  dóór  de vertegenwoordiger"  te vervangen 
door  „en  in het voorkomende  geval  door  de vertegen-
woordiger". 
Artikel  22 
Vaststelling  van  de belastingschuld  en opeisbaarheid 
van de betaling  van  de belasting. 
Het Comité  merkt  op dat er ten aanzien  van  de verta-
ling van  in lid 1 en 2 voorkomende  begrippen  moei-
lijkheden  zijn  gerezen.  In vijf  versies  zijn  deze  begrip-
pen duidelijk  ; in de Duitse  tekst  geven  zij echter  aan-
leiding  tot verwarring.  Men  zou  hier  steeds  het begrip 
„Festsetzung"  moeten  gebruiken. 
Artikel  23 
Dit artikel  legt  de verplichtingen  van  de belasting-
plichtigen  in het  binnenlandse  verkeer  vast. 
In lid 3, sub c) wordt  bepaald  dat „de  factuur  dient  te 
worden  uitgereikt  binnen  dertig  dagen  volgend  op het 
belastbaar  feit". 
Deze  verplichting  binnen  een  bepaalde  termijn  een 
factuur  af te geven,  die niet  bestaat  in landen  waar  het 
belastbaar  feit  en de verschuldigdheid  van  de belasting 
samenvallen,  vloeit  juist  voort  uit  het  feit  dat  deze 
twee  elementen  in het  voorstel  voor  een  zesde  richt-
lijn gescheiden  zijn. 
Het Comité  is het  erover  eens  : 
— dat  het  normaal  is dat de factuur  binnen  een  vast-
gestelde  tijd  moet  worden  afgegeven  ; 
12. 11. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 139/21 
— dat  deze  termijn  echter  dient  te worden  verlengd. 
Artikel  25 
Het Comité  kan  in beginsel  de in artikel  25 opgeno-
men bijzondere  regeling  voor  kleine  ondernemingen 
aanvaarden,  daar  deze  de Lid-Staten  nog  wel  de moge-
lijkheid  biedt  tot vaststelling  van  bijzondere  regelin-
gen die  zijn  aangepast  aan  de situatie  van  de kleine 
ondernemingen  in hun  land. 
Het Comité  verzoekt  om  verhoging  van  de bedragen 
die de Commissie  voor  het  criterium  omzet  heeft 
voorgesteld  en erkent  dat de nieuwe  bedragen  aan  de 
hand  van  de ontwikkeling  van  de kosten  van  levens-
onderhoud  periodiek  dienen  te worden  herzien,  waar-
door  moet  worden  bereikt  dat de kleine  en middelgro-
te, ondernemingen  geleidelijk  in het algemene  B.T.W.-
stelsel  worden  opgenomen. 
Artikel  26 
In artikel  26 wordt  een  volkomen  nieuw  stelsel  voor 
de belasting  van  tweedehands  goederen  voorgesteld, 
dat door  het  Comité  wordt  goedgekeurd.  Het  voor-
komt  een  in talrijke  landen  nog  voorkomende  cumu-
latie van  de belasting  op tweedehands  goederen. 
Artikel  21 
Het Comité  stemt  in beginsel  in met  het voorstel  van 
de Commissie,  dat ten doel  heeft  de gehele  landbouw-
sector  geleidelijk  in het  gewone  B.T.W.-stelsel  op te 
nemen. 
Er dient  echter  rekening  te worden  gehouden  met  de 
situatie  van  de landbouw  in de verschillende  Lid-
Staten,  alsmede  met  de bijzondere  moeilijkheden  die 
zich in de landbouwsector  voordoen  en die slechts  op 
lange  termijn  kunnen  worden  opgelost.  Men  moet  dus 
de keuzemogelijkheid  handhaven  ; de eventuele  over-
gang  van  de forfaitaire  regeling  naar  het normale  be-
lastingstelsel  kan  slechts  zeer  geleidelijk  plaatsvinden, 
en wel  in het  kader  van  de vooruitgang  van  het  ge-
meenschappelijk  beleid  in andere  sectoren,  en in het 
bijzonder  van  de totstandkoming  van  de economische 
en monetaire  unie.  . 
De forfaitaire  belasting  moet  neutraal  zijn.  Zij mag  de 
landbouwers  dus  over  het  geheel  genomen  niet  be-
voordelen  of benadelen. 
Het Comité  verzoekt  de Commissie  bovendien,  de 
tekst  van  lid 12,  sub  a), eerste  en tweede  streepje  te 
wijzigen,  ten einde  te voorkomen  dat concurrentiedis-
torsies  optreden  ten  nadele  van  de landbouwproduk-
tenverwerkende  industrie,  waarop  het gewone  B.T.W.-
stelsel  van  toepassing  is, in vergelijking  met  land-
bouwproducenten  die,  hoewel  zij landbouwprodukten 
verwerken,  onder  het  forfaitaire  stelsel  zouden  vallen. 
Artikel  28,  lid 1 
In de tweede  alinea  dienen  de woorden  „over  zee  of 
door  de lucht"  te worden  geschrapt.  Deze  tekst  luidt 
dan als volgt  : „De Commissie  zal te gelegener  tijd  bij de Raad 
voorstellen  indienen  inzake  de met  ingang  van  1 
januari  1977  toe te passen  fiscale  regeling  op het 
gebied  van  het  internationale  personenvervoer". 
Artikel  29  t/m 31 
Comité  voor  de belasting  over  de toegevoegde  waarde. 
Artikel  29 
Het Comité  werd  verzekerd  dat  bedoeld  Comité  zijn 
besluiten  pas  zal nemen  nadat  de sociale  en economi-
sche  partners  volgens  een  nog  vast  te stellen  procedu-
re om  advies  zijn  verzocht.  Alleen  onder  die  voor-
waarde  stemt  het  Comité  in met  de instelling,  de sa-
menstelling  en de bevoegdheden  van  het Comité  voor 
de B.T.W. 
CONCLUSIE 
Het Comité  ziet  in dat de regels  voor  een  communau-
taire grondslag  moeten  worden  vastgesteld,  en dat 
deze  met  het  oog  op de verwezenlijking  van  een 
nieuwe  fase  in de harmonisatie  van  het communautai-
re B.T.W.-stelsel  noodzakelijk  zijn. 
Het is voorts  van  oordeel  dat  deze  maatregel  moet 
worden  genomen,  indien  men  aan  de hand  van  een 
belastingheffing  op een  geharmoniseerde  grondslag 
tot een  neutrale  en billijke  verdeling  van  de bijdrage 
tot de begroting  van  de Gemeenschappen  wil komen. 
Het Comité  stelt  zowel  in zijn  advies  als in het bijge-
voegde  rapport  vast,  dat weliswaar  grote  inspanningen 
zijn gedaan  om deze  neutraliteit  te bereiken,  maar  dat 
de desbetreffende  bepalingen  nog  niet  volmaakt  zijn 
en dus  dienen  te worden  geperfectioneerd. 
Het erkent  dat het  Comité  voor  de belasting  over  de 
toegevoegde  waarde  een  uitstekend  actiemiddel  kan 
zijn om  het  gewenste  doel  te bereiken. 
Het Comité  legt  de nadruk  op de noodzaak,  de richt-
lijn in haar  geheel  vast  te stellen  en ten uitvoer  te leg-
gen ten einde  te voorkomen  dat in de Lid-Staten,  ge-
zien de bestaande  wetgeving,  belangrijke  distorsies 
ontstaan  als gevolg  van  het feit  dat sommige  bepalin-
gen wèl,  en alle  andere  die er het  logisch  uitvloeisel 
van zijn  niet  worden  toegepast. 
Gedaan  te Brussel,  31 januari  1974. 
De Voorzitter 
van bet 
Economisch  en Sociaal  Comité 
A. LAPPAS