COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 21.05.1997 
COM(97) 203 def. 
Mededeling van de Commissie 
aan het Europees Parlement en de Raad 
betreffende de raadpleging over het Groenboek over 
een nummeringsbeleid voor telecommunicatiediensten in Europa 

Mededeling van de Commissie 
aan het Europees Parlement en de Raad 
betreffende de raadpleging over het Groenboek over 
een nummeringsbeleid voor telecommunicatiediensten in Europa 
Inhoud 
SAMENVATTING 2 
I. INLEIDING 5 
II. RAADPLEGINGSPROCEDURE 6 
III. REACTIES OP DE HOOFDPUNTEN VAN HET GROENBOEK 7 
III. 1 Algemene opmerkingen 7 
111.2 Carrierkeuze/carriervoorkeuze 7 
111.3 Nummerportabiliteit 11 
111.4 Herstructurering van de nationale nummerplannen 14 
III. 5 De Europese telefoonnummerruimte 15 
111.6 Beheer van de Europese nummerruimte 16 
111.7 Europees nummerplan voor de lange termijn 16 
111.8 Alfanumeriek kiezen 17 
111.9 Naamgeving en adrestoewijzing voor het Internet 17 
IV. EVALUATIE 19 
IV. 1 Kwesties waarover volledige of bijna volledige overeenstemming bestaat 19 
IV.2 Kwesties die nader moeten worden besproken of bestudeerd 21 
V. ACTIEPRIORITEITEN 22 
V.l Nummering en effectieve concurrentie 22 
V.2 Nummering en de interne markt 25 
VI. TÜDSSCHEMA 28 
VIL CONCLUSIES 30 
WOORDENLIJST 31 
LIJST VAN SCHRIFTELIJKE REACTIES 33 
SAMENVATTING 
Inleiding 
In november 1996 heeft de Commissie haar Groenboek over een nummeringsbeleid voor 
telecommunicatiediensten in Europa gepresenteerd. Daarin werden verschillende 
keuzemogelijkheden voor een gemeenschappelijke aanpak van bepaalde nummeringskwesties 
gepresenteerd met behulp waarvan de overeengekomen doelstellingen van de competitieve en 
geliberaliseerde interne telecommunicatiemarkt kunnen worden gerealiseerd. Een brede, 
openbare raadpleging over deze kwesties moest de input leveren voor een concreter actieplan 
dat goed op de behoeften en noden van de particuliere en zakelijke gebruikers moest worden 
afgestemd, doch tegelijkertijd rekening diende te houden met de beperkingen van de 
bestaande telecommunicatiestructuren. 
Meer dan 100 deelnemers hebben een openbare hoorzitting bijgewoond en er zijn ongeveer 
80 schriftelijke reacties ontvangen van verenigingen van particuliere en zakelijke gebruikers, 
aanbieders van telecommunicatienetwerken en -diensten, fabrikanten van apparatuur en 
programmatuur en nationale regelgevingsinstanties en hun verenigingen. 
Het Groenboek werd ook op de agenda's gezet van de commissie Economische en monetaire 
zaken van het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de 
Regio's. Binnen deze fora zijn voorlopige standpunten uitgewisseld, maar tot formele 
adviezen is het nog niet gekomen. 
Het Paritair Comité voor Telecommunicatie, waarin het management en de vakbonden van de 
telecommunicatienetwerkexploitanten en -dienstverleners uit de Unie vertegenwoordigd zijn, 
heeft op 28 februari advies uitgebracht. 
Resultaat van de raadpleging 
Uit de reacties is gebleken dat er een brede consensus bestaat over de voorstellen uit het 
Groenboek voor de invoering van carrierkeuze op individuele gespreksbasis, carriervoorkeuze 
en nummerportabiliteit tussen exploitanten zodat de klant van de nieuwe 
concurrentieverhoudingen op de markt kan profiteren. De reacties hebben ook een nuttige 
basis gelegd voor een beslissing over de diensten en dienstverleners waarvoor deze 
kenmerken verplicht moeten worden gesteld. Voorts hebben zij duidelijke aanwijzingen 
opgeleverd ten aanzien van het tijdsschema voor de invoering ervan. 
Uit de reacties is ook gebleken dat er veel belang aan wordt gehecht dat de nationale 
nummerplannen alle marktdeelnemers in kwalitatief en kwantitatief opzicht gelijkwaardige 
toegang tot de nummervoorraad bieden. Dit wordt algemeen gezien als een essentiële factor 
voor een niet-discriminerende toegang tot de geliberaliseerde telecornmunicatiemarkten. 
Er bestaat in brede kring overeenstemming over de invoering van een Europese 
telefoonnummerruimte op basis van het "388"-landnummer, zo spoedig mogelijk na de 
COM(96) 590 def. van 20.11.1996. 
formele aanwijzing van dit nummer voor pan-Europese diensten door de Internationale 
Telecommunicatie-unie (ITU). Dit landnummer moet voor een groot aantal uiteenlopende 
diensten gelden, waarbij de tariefstructuur voor de gebruiker transparant moet blijven. De 
suggesties voor het beheer van de Europese telefoonnummerruimte (ETNS) wijzen in de 
richting van een structuur in het kader van de CEPT (Europese Conferentie van PTT-
administraties) en het ECTRA (Europees comité voor telecommunicatieregelgeving). 
Er is een draagvlak voor een convergentie van de nationale nummerplannen op middellange 
termijn voor zover deze hiervoor niet al te ingrijpend moeten worden gewijzigd. Een 
gemeenschappelijke aanpak van het alfanumeriek kiezen op basis van de desbetreffende ITU-
Aanbeveling E. 161, optie A, wordt sterk toegejuicht. De heersende opvatting is dat het plan 
voor één enkele Europese nummerruimte voor de lange termijn nadere studie behoeft, in het 
bijzonder een kosten/baten-analyse. Gedacht moet worden aan een invoeringstermijn van tien 
tot twintig jaar. 
De reacties op de analyse van de problematiek van de naamgeving en adrestoewijzing voor 
het Internet zijn positief, zij het dat de meeste vinden dat eventuele problemen door 
zelfregulering en niet door maatregelen van bovenaf kunnen worden opgelost. Wel vindt men 
dat de Europese belangen beter moeten worden behartigd. 
Voorgestelde doelstellingen 
Naar aanleiding van de raadpleging is de Commissie van mening dat de volgende 
doelstellingen voor de invoering van carrierkeuze, carriervoorkeuze en nummerportabiliteit 
en voor de invoering van de Europese telefoonnummerruimte op hun plaats zijn: 
uiterlijk 1 januari 1998: 
• invoering van carrierkeuze op individuele gespreksbasis door alle exploitanten van vaste 
abonneelijnen met een sterke marktpositie in alle lidstaten waar de markt vóór die datum 
volledig moet zijn geliberaliseerd, en in lidstaten waarin een aanvullende overgangstermijn 
geldt, vóór het verstrijken van die termijn 
uiterlijk 1 januari 1999: 
• invoering van een Europese telefoonnummerruimte op basis van het "388"-landnummer 
uiterlijk 1 januari 2000: 
• invoering van carriervoorkeuze voor de gebruiker door alle exploitanten van vaste 
abonneelijnen met een sterke marktpositie in alle lidstaten 
• invoering van nummerportabiliteit bij verandering van exploitant door alle exploitanten 
van vaste abonneelijnen 
• invoering van nummerportabiliteit door alle exploitanten voor de nummers van bijzondere 
niet-geografische diensten (gratis nummers, diensten met kostendeling, diensten met 
toeslag) 
Actieplan 
Naar aanleiding van de raadpleging doet de Commissie het volgende voorstel voor het 
tijdsschema voor de realisatie van bovengenoemde doelstellingen: 
Uiterlijk 
medio 1997 Goedkeuring van resoluties van de Raad en het Europees Parlement ter 
bekrachtiging van de prioriteiten en het tijdsschema voor de werkzaamheden 
zoals dat uit het overleg naar voren is gekomen 
Toetsing van de nationale nummerplannen door de Commissie aan de eisen 
van de liberaliseringsrichtlijn 
Uiterlijk 
einde 1997 Voorstel voor geschikte wettelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat de 
voor carriervoorkeuze en nummerportabiliteit benodigde faciliteiten uiterlijk 
op 1 januari 2000 in de gehele interne markt beschikbaar zijn 
ETO-verslag met een uitvoerige beschrijving van de nationale nummerplannen 
Goedkeuring van de ETSI-norm voor alfanumerieke toetsenborden 
Start van studies over 1 ) eventuele minimumeisen en normalisatievoorwaarden 
ten behoeve van een langetermijnoplossing voor nummerportabiliteit en 2) een 
alternatief on-screen/on-line-hulpmiddel voor tariefinformatie ten behoeve van 
de gebruiker 
Uiterlijk 
einde 1998 Onderzoek naar een eventuele uitbreiding van de eisen ten aanzien van 
carrierkeuze en nummerportabiliteit tot de exploitanten van mobiele 
netwerken 
Uiterlijk 
begin 1999 Vaststelling van geschikte wettelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat de 
voor carriervoorkeuze en nummerportabiliteit benodigde faciliteiten uiterlijk 
op 1 januari 2000 in de gehele interne markt beschikbaar zijn 
Invoering van het "388"-landnummer 
telefoonnummerruimte door de lidstaten voor de Europese 
Publicatie van gemeenschappelijke richtsnoeren van de Commissie voor 
eerlijke en concurrentiebevorderende regelingen voor het delen van de kosten 
van nummerportabiliteit 
Aanbevelingen van de Commissie voor een verdere herstructurering van de 
nationale nummerplannen met het oog op de concurrentiebepalingen en een 
geleidelijke convergentie van de nationale nummerplannen 
Uiterlijk 
einde 1999 Onderzoek naar de wenselijkheid van een eventuele uitbreiding van de eisen 
ten aanzien van carrierkeuze tot de exploitanten van vaste abonneelijnen 
zonder sterke marktpositie 
Uiterlijk 
begin 2000 Nader onderzoek op basis van de ervaringen met de geliberaliseerde interne 
telecommunicatiemarkt en de Europese telefoonnummerruimte naar de 
behoefte aan en de kosten/batenverhouding van een uniforme Europese 
nummeringsruimte 
I. INLEIDING 
Met de liberalisering van de telecommunicatiemarkt in de Europese Unie is de 
beschikbaarheid van voldoende nummers en geschikte nummeringsmechanismen die worden 
toegewezen c.q. ontworpen op basis van eerlijkheid, doorzichtigheid en non-discriminatie, 
een onmisbare voorwaarde geworden voor doeltreffende concurrentie, innovatie en 
keuzevrijheid voor de consument. 
Bovendien heeft het vooruitzicht van de Europese nummerruimte, die zich momenteel 
beperkt tot nationale nummerplannen aangevuld met een wereldwijde nummervoorraad, 
vermoedelijk een opmerkelijk effect op de ontwikkelingsmogelijkheden van pan-Europese 
diensten binnen de interne markt. 
Op nationaal, communautair, breder Europees en wereldwijd niveau en in het kader van 
diverse organisaties wordt momenteel een nummeringsbeleid uitgestippeld dat consequenties 
voor de Europese nummerruimte heeft. Dit is in overeenstemming met het 
subsidiariteitsbeginsel, dat bepaalt dat maatregelen op het meest geschikte niveau moeten 
worden genomen. 
Op het niveau van de Europese Unie moeten de bestaande en toekomstige nummerplannen 
worden getoetst aan de doelstellingen van de voltooiing van een geliberaliseerde en 
competitieve markt voor telecommunicatiediensten in de gehele Unie en de realisatie van een 
werkelijk eengemaakte markt. 
Tegen deze achtergrond heeft de Commissie haar Groenboek over een nummeringsbeleid 
voor telecommunicatiediensten in Europa gepubliceerd, waarin verschillende opties werden 
gepresenteerd voor een gemeenschappelijke aanpak van bepaalde nummeringskwesties met 
behulp waarvan de overeengekomen doelstellingen van een geliberaliseerde interne 
telecommunicatiemarkt kunnen worden gerealiseerd. Een brede openbare raadpleging over 
deze opties moest de input leveren voor een concreter actieplan dat goed zou worden 
afgestemd op de behoeften en noden van de particuliere en zakelijke gebruikers en de nieuwe 
spelers op de telecommunicatiemarkt, zonder evenwel de eventuele beperkingen van de 
huidige telecommunicatiestructuren uit het oog te verliezen. 
COM(96) 590 def. van 20.11.1996. 
II. RAADPLEGINGSPROCEDURE 
In het Groenboek over de nummering werden alle betrokken partijen verzocht hun 
opmerkingen en opvattingen over het systeem en de kenmerken van de nummerruimte 
kenbaar te maken. Deze nummerruimte zou moeten bijdragen tot werkelijke concurrentie op 
een geliberaliseerde telecommunicatiemarkt en tot de ontwikkeling van een interne markt met 
voordelen voor de gebruikers. 
Het Groenboek is in november 1996 verschenen. Op 5 februari 1997 is een openbare 
hoorzitting gehouden met meer dan 100 deelnemers. 
Voorts zijn er circa 80 schriftelijke reacties ontvangen van verenigingen van particuliere en 
zakelijke gebruikers, aanbieders van telecommunicatiediensten en -netwerken, fabrikanten 
van apparatuur en programmatuur en nationale regelgevingsinstanties en hun verenigingen. 
Het Groenboek werd ook op de agenda's gezet van de commissie Economische en monetaire 
zaken van het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de 
Regio's. Binnen deze fora zijn voorlopige standpunten uitgewisseld, maar tot formele 
adviezen is het nog niet gekomen. 
Het Paritair Comité voor Telecommunicatie, waarin het management en de vakbonden van de 
telecommunicatienetwerkexploitanten en -dienstverleners uit de Unie vertegenwoordigd zijn, 
heeft op 28 februari advies uitgebracht. 
Een lijst van schriftelijke reacties is opgenomen in de bijlage. 
III. REACTIES OP DE HOOFDPUNTEN VAN HET GROENBOEK 
IH.l Algemene opmerkingen 
Het Groenboek over nummering is in brede kring gunstig ontvangen en de kwesties die erin 
aan de orde zijn gesteld, worden cruciaal geacht voor de ontwikkeling van werkelijke 
concurrentie in een interne Europese telecommunicatiemarkt. Het Groenboek wordt 
gewaardeerd als een poging om de discussie over de nummering op Europees niveau nieuw 
leven in te blazen en om een samenhangend beeld te schetsen van nummeringskwesties 
vergezeld met concrete voorstellen voor acties. 
Tegelijkertijd wordt erop gewezen dat bij alle wijzigingen van nummers en 
nummeringsmechanismen de behoeften van de gebruiker centraal moeten staan. 
Veranderingen in de nummerplannen leggen altijd een zware druk op zowel de zakelijke als 
de particuliere gebruikers en mogen daarom alleen plaatsvinden als de voordelen duidelijk 
tegen de kosten opwegen. 
Een consumentenorganisatie en diverse dienstverleners benadrukken het belang van een 
objectieve voorlichtingscampagne om de gebruiker tijdig te informeren over de nieuwe 
mogelijkheden die beschikbaar zullen komen, in het bijzonder nummerportabiliteit, 
carrierkeuze en pan-Europese nummers voor bijzondere diensten. De gebruiker moet goed 
worden ingelicht over hoe hij van deze nieuwe mogelijkheden kan profiteren. 
De gevestigde exploitanten dringen erop aan dat de invoering van de belangrijkste 
nummeringsmechanismen voor de gehele Europese Unie wordt geharmoniseerd en 
gesynchroniseerd om concurrentieververvalsing te voorkomen. Andere exploitanten vrezen 
dat een dergelijke aanpak tot ongewenste vertraging leidt in landen die eerder kunnen 
omschakelen. De nationale regelgevingsinstanties zijn van mening dat de invoeringsdata voor 
de verschillende lidstaten moeten worden afgestemd op de ontwikkelingstoestand van hun 
netwerk en op de overgangsperiode die voor de liberalisering van de markt voor 
telecommunicatiediensten werd toegestaan. 
In diverse reacties wordt de vraag gesteld of het Groenboek niet een te optimistisch beeld van 
de voordelen van de wijzigingen van de nummerplannen en de nieuwe 
nummeringsmechanismen schildert en of de ermee gemoeide kosten niet worden onderschat. 
III.2 Carrierkeuze/carriervoorkeuze 
Voorstel Groenboek -
Invoering van carrierkeuze in twee stappen, namelijk invoering van carrierkeuze op 
individuele gespreksbasis vóór I januari 1998 en van carriervoorkeuze vóór 1 januari 2000 
-Reacties -
Hoofdpunten 
• Moet de verplichting alleen gelden voor exploitanten van het vaste net of ook voor die van 
het mobiele net? 
• Moet de verplichting alleen voor exploitanten met een sterke marktpositie of ook voor 
nieuwe marktdeelnemers gelden? 
• Vereenvoudigde toegang of gelijkwaardige toegang? 
Overige punten 
• Tariefmechanismen 
• Facturering 
• Technische uitvoerbaarheid 
• Toewijzing van prefixcodes 
• Methode voor de toewijzing van de default carrier 
• Tijdsschema 
In het algemeen wordt bevestigd dat carrierkeuze tot meer concurrentie kan leiden. Dit vinden 
zowel degenen die pleiten voor een snelle en algemene invoering van carrierkeuze, als zij die 
om dezelfde redenen aandringen op een voorzichtigere en beperktere aanpak. De reacties 
hebben betrekking op de aard van de diensten (vast, mobiel) waarvoor carrierkeuze mogelijk 
moet worden, de categorie exploitanten (exploitanten met sterke marktpositie of alle 
exploitanten)' die carrierkeuze moeten aanbieden en op de voordelen van de verschillende 
mechanismen voor carrierkeuze. 
Mobiel versus vast 
De exploitanten van mobiele diensten pleiten er doorgaans voor dat carrierkeuze voor de 
mobiele sector niet verplicht moet worden gesteld aangezien hier al voldoende concurrentie 
bestaat. Sommigen wijzen op de technische complicaties van de invoering van carrierkeuze 
bij mobiele netwerken, waarvoor eerst gestandaardiseerde oplossingen zouden moeten 
worden ontwikkeld. De aanbieders van interlokale en internationale diensten stellen evenwel 
dat alle aanbieders van zowel vaste als mobiele abonneelijnen moeten worden verplicht 
carrierkeuze in te voeren. 
Gevestigde versus nieuwe exploitanten 
De alternatieve aanbieders van vaste abonneelijnen zijn van mening dat de discussie over 
carrierkeuze gebaseerd is op de (onjuiste) veronderstelling dat de abonneelijn een hulpmiddel 
is in plaats van een aan concurrentie onderworpen product. Zij vinden carrierkeuze een nuttig, 
doch tijdelijk instrument om druk uit te oefenen op de tarieven voor het internationale en 
interlokale verkeer die door de exploitanten met significante marktpositie worden gehanteerd. 
Een algemene verplichting voor de aanbieders van abonneelijnen om carrierkeuze in te 
voeren, zou evenwel investeringen in de lokale infrastructuur ontmoedigen. Deze argumenten 
worden tegengesproken door anderen, met name de aanbieders van interlokale en 
internationale diensten, die van mening zijn dat het regelgevingskader niet een bepaalde 
structurele eindsituatie van het concurrentieproces (concurrentie op basis van infrastructuur of 
op basis van diensten) mag bevoordelen. Zij voegen hier nog aan toe dat carrierkeuze juist 
een stimulans vormt voor investeringen in de lokale infrastructuur, gezien het belang van 
klantenbinding. 
"Vereenvoudigde toegang"3 versus "gelijkwaardige toegang"4 
Wat het mechanisme van carrierkeuze betreft, is een kleine minderheid van mening dat 
vereenvoudigde toegang de concurrentie afdoende bevordert om de tarieven voor het lokale 
en internationale verkeer omlaag te brengen. Bovendien stellen zij dat waar vereenvoudigde 
toegang al bestaat, de kosten van een verplichte migratie naar gelijkwaardige toegang niet 
opwegen tegen de voordelen ervan. 
In de meerderheid van de reacties, niet alleen die van de nieuwkomers op de markt voor 
interlokale en internationale diensten en van de zakelijke en particuliere 
gebruikersorganisaties, maar ook die van de meeste gevestigde exploitanten en nationale 
regelgevingsinstanties, wordt ervan uitgegaan dat uiteindelijk volledig gelijkwaardige 
toegang wenselijk is. Diverse aanbieders van internationale diensten betwijfelen sterk of 
vereenvoudigde toegang wel tot werkelijke concurrentie zal leiden, gezien de sterke 
bevoordeling van de gevestigde exploitant. Zij wijzen erop dat de ervaring heeft uitgewezen 
dat de klanten moeite hebben met de aanvullende code voor de selectie van een andere carrier 
dan de door de abonneelijnexploitant toegewezen default carrier. Zelfs in een geliberaliseerde 
markt zal de default carrier meestal de gevestigde exploitant zijn. 
In hetzelfde verband benadrukken de gevestigde exploitanten de noodzaak van een 
geharmoniseerde en gesynchroniseerde invoering van concurrentiebevorderende 
nummeringsmechanismen in de gehele EU om concurrentievervalsing te voorkomen (zie 
hiervoor onder "tijdsschema"). 
Kostenberekening 
In een groot aantal reacties wordt aangedrongen op een eerlijke en doorzichtige 
berekeningswijze voor de interconnectiekosten die de aanbieders van de abonneelijn de 
gekozen carrier in rekening mogen brengen, aangezien deze kosten een aanmerkelijke invloed 
hebben op de winstmarge van de gekozen carrier. Een voldoende uitsplitsing van de kosten 
van abonneelijn is cruciaal om ervoor te zorgen dat de gekozen carrier en zijn klant alleen 
voor dat deel van het netwerk van de abonneelijnexploitant betalen dat nodig is voor de 
opbouw van de verbinding. Een belangrijk detail is of de abonneelijnexploitant ook kosten in 
rekening mag brengen voor een niet-beantwoorde oproep (in bezet, geen gehoor). 
Facturering 
Gerelateerd aan de kostenberekening is de kwestie van de facturering. Ofschoon de reacties 
niet duidelijk in een bepaalde richting wijzen, wordt deze kwestie wel belangrijk geacht. 
Met "vereenvoudigde toegang" wordt in verband met carrierkeuze gedoeld op de situatie waarin de default 
carrier voor het interlokale verkeer door de abonneelijnexploitant wordt aangewezen, doch waarbij de 
gebruiker de mogelijkheid heeft om voor individuele gesprekken een andere keuze te maken door een kort 
nummer te draaien. 
Met "gelijkwaardige toegang" wordt in verband met carrierkeuze gedoeld op de situatie waarin de carrier 
voor het interlokale verkeer vooraf wordt gekozen door de klant waarbij hij de mogelijkheid houdt om 
voor individuele gesprekken een andere keuze te maken door eerst een kort nummer te draaien. 
Diverse respondenten vinden het belangrijk dat nota's rechtstreeks aan de klant kunnen 
worden gezonden zodat een naamsbekendheid en een relatie met de klant kunnen worden 
opgebouwd. Daarvoor is het echter nodig dat het lokale toegangsnetwerk in staat is de 
identificatie van de oproepende lijn (CLI) aan de interlokale carrier door te geven. Anderen 
stellen dat de gekozen carrier de keuze moet worden gelaten tussen rechtstreekse facturering 
of uitbesteding ervan aan de aanbieder van de abonneelijn op basis van commerciële 
onderhandelingen. Een consumentenorganisatie wijst erop dat het in het belang van de 
gebruikers is dat de facturering aan een derde partij wordt uitbesteed zodat het frequent 
omschakelen tussen carriers niet tot een even groot aantal nota's als gekozen carriers leidt. 
Technische uitvoerbaarheid 
Aan de technische uitvoerbaarheid van de invoering van carrierkeuze en carriervoorkeuze 
binnen een bepaalde termijn wordt eigenlijk nauwelijks getwijfeld, behalve voor 
abonneelijnen die nog op analoge centrales zijn aangesloten. Vooral het ontbreken van 
identificatie van de oproepende lijn (CLI) wordt bij dergelijke lijnen als een probleem 
ervaren, aangezien de gekozen carrier CLI nodig heeft om zijn klant te identificeren. De 
algemene opvatting is dat het niet zinvol is om uitsluitend met het oog op de invoering van 
carriervoorkeuze aan te dringen op een kostbare opwaardering van dergelijke analoge 
centrales als zij toch al in het kader van bestaande investeringsprogramma's door digitale 
centrales zullen worden vervangen. 
Carrierprefixcodes 
Wat de prefixcodes betreft, wijzen de meeste respondenten erop dat het te laat is om de codes 
op Europees niveau5 te harmoniseren aangezien verscheidene lidstaten al verschillende 
reeksen van prefixcodes voor de carrierkeuze hebben vastgesteld. Een harmonisatie hiervan, 
zo kort na de invoering ervan, zou kostbaar, storend en verwarrend blijken. 
In andere reacties op de prefixkwestie wordt de nadruk gelegd op het belang van een even 
grote kiesinspanning als voor de gevestigde exploitant. Ook moeten de prefixcodes kort 
worden gehouden zodat zij gemakkelijk te onthouden zijn en de gebruiker niet ervan wordt 
weerhouden de prefixcode te gebruiken, mocht deze niet in de eindapparatuur kunnen worden 
voorgeprogrammeerd. Anderzijds worden prefixcodes van één cijfer ongeschikt geacht, 
omdat er dan slechts ruimte voor zes of zeven alternatieve carriers zou zijn. 
Sommige regelgevingsinstanties wijzen erop dat de toekenning van een carrierprefixcode 
afhankelijk zou worden gesteld van het vermogen van de carrier om (het grootste deel van) 
het nationale grondgebied te bestrijken. Andere merken op dat bij invoering van 
carrierprefixcodes van uiteenlopende lengte het mogelijk zou zijn investeringen in de 
infrastructuur te stimuleren door de kortere prefixcodes toe te wijzen aan carriers met 
infrastructuur en de langere aan carriers die alleen diensten aanbieden. 
Naar gelijkwaardige toegang 
Een groot deel van de voorstanders van carriervoorkeuze wil de gebruiker het initiatief laten 
om de default carrier voor het interlokaal verkeer te veranderen, waarbij zijn keuze met 
Een eerste stap in de harmonisatie zou zijn de invoering van één stelsel van prefixcodes voor geheel 
Europa (b.v. lOxy), waarbij evenwel de toewijzing van het xy-deel op nationaal niveau zou gebeuren; een 
tweede stap zou zijn de toewijzing van het xy-deel op Europees niveau zodat een exploitant in geheel 
Europa via dezelfde code bereikbaar is. 
10 
behulp van reclamecampagnes kan worden beïnvloed. De methode waarbij alle abonnees in 
door de regelgevingsinstantie georganiseerde stemrondes wordt gevraagd hun voorkeur voor 
de interlokale carrier aan te geven, wordt door de meeste marktdeelnemers verworpen. Wel 
vind een van de consumentenorganisaties dat voor de regelgevingsinstanties een belangrijke 
taak is weggelegd bij de bewustmaking van de consument en bij het verschaffen van 
volledige en objectieve informatie over de verschillende mogelijkheden. 
Tijdsschema 
De nationale regelgevingsinstanties en de gevestigde exploitanten zijn duidelijk overtuigd 
van de noodzaak van harmonisatie en synchronisatie van de invoering van onder meer 
carrierkeuze en -voorkeuze in de gehele EU. Gezien de belangrijke consequenties van met 
name carrierkeuze en -voorkeuze voor de concurrentie, vindt een meerderheid dat de 
invoering van verschillende mechanismen op verschillende momenten in verschillende 
lidstaten tot een onaanvaardbare scheeftrekking van de concurrentieverhoudingen leidt. Een 
kleine minderheid is juist een andere mening toegedaan: zij vinden dat het keuzemechanisme 
moet afhangen van de ontwikkeling van de concurrentie op de markt van elke lidstaat en van 
de technische ontwikkeling van het netwerk. 
Toch lijkt algemeen te worden aanvaard dat de invoering van carrierkeuze en -voorkeuze 
gelijke tred moet houden met de liberalisering van de markt voor spraaktelefonie, hetgeen 
inhoudt dat dit moment in lidstaten waarvoor een overgangstermijn geldt, samenvalt met het 
verstrijken van deze termijn. Sommige exploitanten wijzen erop dat in dergelijke gevallen de 
tussenstap van vereenvoudigde toegang moet worden overgeslagen zodat gelijkwaardige 
toegang overal in de Europese Unie op hetzelfde moment wordt ingevoerd. 
Diverse alternatieve dienstverleners achten een gefaseerde invoering overbodig en 
onwenselijk. Zij vinden dat er geen geldige redenen zijn om carriervoorkeuze uit te stellen, 
tenzij om huidige marktposities te beschermen. Maar een meerderheid gaat akkoord met de 
verplichte invoering van een of andere vorm van carrierkeuze uiterlijk op 1 januari 1998, 
gevolgd door carriervoorkeuze per 1 januari 2000. Zelfs voor die exploitanten en 
gebruikersverenigingen die het tijdsschema niet ambitieus genoeg vinden, blijkt dit een 
aanvaardbaar voorstel. 
III.3 Nummerportabiliteit 
- Voorstel Groenboek -
Invoering van nummerportabiliteit voor de (vaste) abonneelijn vanaf 1 januari 1998 en 
uiterlijk op 1 januari 2000 in de grote bevolkingscentra en vanaf 1 januari 2000 voor 
mobiele netwerken en speciale diensten 
- Reacties -
Hoofdpunten 
• dekking (soort diensten) 
11 
• kostendaling 
• technische oplossingen 
• tijdsschema 
Het belang van nummerportabiliteit als een voorwaarde voor werkelijke concurrentie tussen 
de abonneelij nexploitanten wordt algemeen ingezien. De discussie gaat vooral over de 
technische uitvoerbaarheid, de introductiekosten en de regeling voor de kostendeling tussen 
de betrokken exploitanten. 
Dekking 
Net als bij carrierkeuze verzetten de exploitanten van mobiele diensten zich hiertegen. Zij 
vinden dat nummerportabiliteit gezien de concurrentie op de markt voor mobiele diensten niet 
nodig is en dat de introductiekosten niet opwegen tegen de voordelen. 
Diverse exploitanten van mobiele diensten beweren dat de mobiele consument zich 
nauwelijks laat afschrikken door een nummerwijziging. Eén exploitant van mobiele diensten 
is evenwel vóór nummerportabiliteit, waarbij hij een marktonderzoek aanhaalt waaruit zou 
zijn gebleken dat 40% van de mobiele gebruikers, met name die in de zakelijke sfeer, 
nummerwijziging als een grote belemmering voor overschakeling op een andere aanbieder 
ziet. Een grote consumentenorganisatie pleit eveneens voor uitbreiding van de 
nummerportabiliteit naar de mobiele sector. 
Er bestaat algemene overeenstemming over de noodzaak van nummerportabiliteit op 
wederzijdse basis, waarmee wordt bedoeld dat zowel de gevestigde als de nieuwe 
exploitanten deze aan hun klanten moeten aanbieden. 
Anders dan het Groenboek voorstelt (en de interconnectierichtlijn bepaalt), bepleit een groot 
deel van de respondenten algemene invoering op het gehele grondgebied in plaats van een 
geleidelijke invoering waarbij men zich aanvankelijk beperkt tot de grote bevolkingscentra, 
aangezien deze laatste mogelijkheid investeringen in de infrastructuur van dunbevolkte 
gebieden ontmoedigt. 
Diverse internationale exploitanten en enkele regelgevingsinstanties benadrukken dat 
nummerportabiliteit voor speciale diensten (gratis nummers, diensten met kostendeling en 
diensten met toeslag) een dringende noodzaak is, aangezien de houders van dergelijke 
nummers nog veel minder geneigd zullen zijn van exploitant te veranderen, als dit betekent 
dat ook hun nummer moet worden gewijzigd. 
Geografische portabiliteit (hetzelfde nummer houden bij verhuizing) wordt niet gezien als een 
belangrijke mogelijkheid voor het brede publiek, maar het wordt als wenselijk ervaren voor 
het bedrijfsleven en andere zakelijke gebruikers. Aan hun behoeften kan evenwel worden 
tegemoetgekomen met behulp van niet geografisch gebonden nummers . 
Niet geografisch gebonden nummers zijn (nationale) nummerreeksen die niet met een specifieke 
geografische regio, agglomeratie of lokale gemeenschap zijn gekoppeld. Zij worden bij voorbeeld 
gebruikt voor gratis nummers en diensten met kostendeling of toeslag. 
12 
Consumentenorganisaties en exploitanten wijzen erop dat het huidige nummerstelsel 
belangrijke tariefinformatie levert (namelijk of het om een interlokaal nummer of om een 
nummer met toeslag gaat) die moet worden behouden. Nummerportabiliteit mag niet leiden 
tot minder inzicht in de verwachte gesprekskosten. 
Technische oplossingen 
Men is het erover eens dat centrale-gebonden nummerportabiliteit7, zoals remote call 
forwarding of drop-back, op lange termijn onbevredigend is, aangezien deze inefficiënt is en 
de kwaliteit van de netwerkdiensten hieronder kan lijden. Bovendien blijft de exploitant die 
het nummer overneemt voor de terminering van de verbinding afhankelijk van de exploitant 
die het nummer afstaat, en de herrouteringskosten voor dit soort gesprekken zullen hoog zijn 
zonder dat er een drijfveer is om ze te verlagen. 
Een parallelle database met gelijkwaardige toegang voor alle exploitanten zonder onderlinge 
afhankelijkheid wordt als een technisch en economisch superieure oplossing beschouwd. 
Diverse respondenten houden evenwel staande dat de kosten van een dergelijke database­
oplossing worden onderschat. Een internationale exploitant vindt daarentegen dat de 
implementatie van een intelligente netwerkoplossing als een formele voorwaarde moet 
worden beschouwd waarvoor een tijdsschema dient te worden opgelegd. 
Een andere respondent suggereert dat naar het voorbeeld van de FCC minimumcriteria 
moeten worden vastgesteld voor een langetermijnoplossing voor nummerportabiliteit waarbij 
rekening wordt gehouden met de kenmerken en verschillen tussen de huidige nationale 
nummerplannen, zodat de fabrikanten van telefooncentrales naar een uniforme standaard 
kunnen toewerken. 
Enkele regelgevingsinstanties pleiten ervoor dat de implementatiemethode voor 
nummerportabiliteit aan hen moet worden overgelaten en ook enkele gevestigde exploitanten 
vinden dat de technische oplossing aan hen moet worden overgelaten, mits de 
interoperabiliteit met behulp van ETSI-normen wordt gegarandeerd. 
Kosten en kostendeling 
Over de verwachte kosten is er maar weinig informatie verschaft. De reacties met betrekking 
tot de totale kosten van de diverse oplossingen en de wijze waarop deze over de exploitanten 
zouden moeten worden omgeslagen, zijn weliswaar talrijk maar lopen ook sterk uiteen en zijn 
niet altijd even goed uitgewerkt. Iedereen is het evenwel eens over hoe belangrijk een eerlijke 
kostendelingsregeling voor een succesvolle implementatie van nummerportabiliteit is. 
Op basis van specifieke ervaring op dit gebied stelt een van de regelgevingsinstanties een 
kostendelingsregeling voor waarbij de administratieve en aansluitingskosten per abonneelijn 
door de "acceptor"-exploitant worden gedragen, beide exploitanten verantwoordelijk zijn 
voor hun eigen syteeminstallatiekosten en eventuele extra routeringskosten in principe door 
de "donor"-exploitant moeten worden gedragen, die deze via de algemene netwerktarieven 
kan terugverdienen. Dit werkt stimulerend op de efficiency van de routeringsmethoden. De 
Nummerportabiliteit waarbij de herkenning van een overgedragen nummer alleen bij de oorspronkelijke 
lokale centrale mogelijk is. 
13 
mogelijkheid van extra routeringskosten voor de "acceptor" moet evenwel openblijven om 
efficiënte routering mogelijk te maken. 
Een internationale exploitant stelt voor om bij een intelligente netwerkoplossing alle 
dienstverleners een heffing op te leggen naar rato van de opbrengst van hun diensten ten 
einde de gemeenschappelijke kosten van de ontwikkeling en het beheer van de vereiste 
database te dragen. 
Voorts wordt voorgesteld dat de Commissie gedetailleerde richtsnoeren voor kwesties in 
verband met de kosten geeft. 
Tijdsschema 
Diverse gevestigde exploitanten wijzen op het belang van een gesynchroniseerde invoering 
van nummerportabiliteit terwijl andere van mening zijn dat een geleidelijke invoering meer 
op zijn plaats is zodat de exploitanten de gelegenheid krijgen om de invoering van de 
mogelijkheid van nummerportabiliteit in te passen in hun eigen 
netwerkmoderniseringsplannen. 
In sommige lidstaten is nummerportabiliteit al ingevoerd en in andere zal dit nog vóór eind 
volgend jaar gebeuren. Deze lidstaten en de daar gevestigde exploitanten vinden het 
voorgestelde tijdsschema niet ambitieus genoeg. Ook verenigingen van gebruikers, 
fabrikanten en alternatieve aanbieders zijn voorstander van vroegere invoeringsdata. 
Een minderheid van regelgevingsinstanties en gevestigde exploitanten vindt de voorgestelde 
datum van 1 januari 2000 te vroeg en blijft vasthouden aan de bestaande deadline van het 
jaar 2003 van de interconnectierichtlijn. 
III.4 Herstructurering van de nationale nummerplannen 
- Voorstel Groenboek -
Herziening van de nationale nummerplannen met het oog op een verdere integratie ervan -
Aanpassing van de nationale nummerplannen volgens overeengekomen 
gemeenschappelijke richtsnoeren nog vóór het jaar 2000 - Geen toewijzing van nummers 
langer dan 13 cijfers (afgezien van de carrierprefixcode en het internationale 
toegangsnummer) 
- Reacties -
In brede kring bestaat er ongerustheid over de kosten en gevolgen voor de gebruikers, van 
nieuwe wijzigingen van de nationale nummerplannen op korte tot middellange termijn. 
Recentelijk zijn diverse nationale nummerplannen ingrijpend geherstructureerd en een 
periode van stabiliteit zou door iedereen worden toegejuicht. 
Tegelijkertijd wordt er positief gedacht over een geleidelijke convergentie op langere termijn 
op basis van gemeenschappelijke richtsnoeren, zij het dat de tijdsschaal de in het Groenboek 
voorgestelde termijn van het jaar 2000 ruimschoots zou moeten overschrijden. 
14 
Voorts achten de meeste respondenten open, niet discriminerende en transparante nationale 
nummerplannen, beheerd door onafhankelijke autoriteiten, doorslaggevend voor het succes 
van de liberalisering van de markt. Een regelgevingsinstantie stelt voor de nationale 
nummerplannen systematisch door te lichten met technische hulp van CEPT/ECTRA ten 
einde na te gaan of aan de concurrentievoorschriften is voldaan. Voor alle in de toekomst 
noodzakelijke wijzigingen zou een redelijke implementatietermijn moeten worden geboden. 
III.5 De Europese telefoonnummerruimte 
- Voorstel Groenboek -
Invoering van de Europese telefoonnummerruimte uiterlijk op 1 januari 1998 
- Reacties -
Pan-Europese carriers en andere exploitanten met een pan-Europese strategievisie toonden 
zich felle voorstanders van de realisatie van een Europese telefoonnummerruimte. Zij zijn van 
mening dat deze mogelijkheden zou scheppen voor de ontwikkeling van pan-Europese 
diensten. Anderen zijn hier weliswaar niet tegen, maar hebben toch hun twijfels over de 
huidige vraag naar Europese nummers voor speciale diensten. Sommigen erkennen wel dat in 
dit geval het aanbod misschien wel vooruit moet lopen op de vraag. 
Er bleek in brede kring steun te bestaan voor de realisatie van een Europese 
telefoonnummerruimte op basis van het "388"-landnummer. Gezien het feit dat de 
toestemming van de Internationale Telecommunicatie-unie voor het gebruik van dit nummer 
rond mei 1997 wordt verwacht, wordt de voorgestelde invoeringsdatum van 1 januari 1998 
onrealistisch geacht. In plaats daarvan moet worden gedacht aan eind 1998/begin 1999. 
In een groot aantal commentaren wordt erop aangedrongen dat de ontwikkeling van geheel 
Europa bestrijkende diensten de ontwikkeling van wereldwijde diensten niet mag doorkruisen 
en dat dubbel werk moet worden voorkomen. Sommigen vinden dat "388" daarom niet zou 
mogen worden gebruikt voor gratis diensten aangezien daarvoor al het universele 
internationale nummer voor gratis diensten "800" bestaat. Zij stellen dat de toegang tot deze 
wereldwijde nummers op verzoek van de dienstverlener tot de Europese landen kan worden 
beperkt. 
Anderen daarentegen pleiten ervoor een breed spectrum van speciale Europese diensten te 
behouden die in de Europese telefoonnummerruimte een plaats kunnen vinden. Verscheidene 
respondenten achtten het van belang om met de Europese telefoonnummerruimte te voorzien 
in de nummerbehoeften van multinationale bedrijven. 
Consumentenorganisaties vinden dat er een duidelijk onderscheid moet kunnen worden 
gemaakt tussen gratis nummers en diensten met toeslag zodat er onder de gebruikers geen 
verwarring kan ontstaan over de gesprekskosten. Bovendien zou parallel aan de invoering van 
pan-Europese diensten met toeslag, selectieve nummerblokkering mogelijk moeten worden 
gemaakt. 
15 
In diverse reacties wordt gesuggereerd dat "388" een nuttige testcase zou zijn voor de vraag 
naar pan-Europese diensten en naar de toegevoegde waarde van nummerbeheer op Europees 
niveau. Verdere ontwikkelingen zouden kunnen afhangen van het succes van de invoering 
van dit nummer. 
III.6 Beheer van de Europese nummerruimte 
- Voorstel Groenboek -
De EU moet samen met ECTRA uiterlijk op 1 januari 1998 met een voorstel komen voor 
een nieuwe structuur voor de regeling en het beheer van de nummerruimte in Europa 
- Reacties -
De meeste reacties hierop zijn afkomstig van de regelgevingsinstanties en de gevestigde 
exploitanten. Slechts een gering aantal opmerkingen komt van andere aanbieders van 
netwerken en diensten. In het algemeen is men het ermee eens dat voor de totstandbrenging 
van een Europese telefoonnummerruimte, zelfs op beperkte schaal, de toewijzing van 
nummers op Europees niveau zou moeten worden geregeld. Gezien de bescheiden ambities 
die ten aanzien van de beginfase van de Europese telefoonnummerruimte zijn geformuleerd, 
is hiervoor volgens de meeste respondenten voorlopig nog geen nieuwe structuur nodig zijn. 
Volgens diverse reacties zou de Europese telefoonnummerruimte door ETO moeten worden 
beheerd. 
Een consumentenorganisatie wijst erop dat in een eventueel nieuw op te zetten 
beheersstructuur ook consumentenorganisaties moeten zijn vertegenwoordigd. 
III.7 Europees nummerplan voor de lange termijn 
- Voorstel Groenboek -
Ontwikkeling vóór 1 januari 1998 van een strategisch plan voor de lange termijn inzake 
een Europees nummerplan dat onder meer inhoudt de vaststelling van een Europese 
landnummer ("3xy"), waarvan de laatste twee cijfers op Europees niveau worden 
toegekend en een uniforme nummerruimte vóór het jaar 2000 
- Reacties -
In een meerderheid van de reacties wordt gesteld dat de voordelen van en de behoefte aan een 
uniforme Europese nummerruimte onvoldoende zijn aangetoond. De heersende mening is dat 
de kosten niet tegen de voordelen opwegen en dat de voorgestelde datum van 1 januari 2000 
hoe dan ook niet realistisch is. Men is het er algemeen over eens dat de kosten en de 
voordelen, alsmede de technische details van een dergelijke ontwikkeling grondig moeten 
worden bestudeerd alvorens een beslissing te nemen. De ervaringen met de invoering van het 
"388"-landnummer en de Europese telefoonnummerruimte zouden een doorslaggevende rol 
moeten spelen. Mocht het resultaat van verdere studies positief zijn, dan moet de invoering 
16 
van een geharmoniseerd Europees nummerplan niettemin geleidelijk over een periode van 
10 tot 20 jaar plaatsvinden. 
III.8 Alfanumeriek kiezen 
- Voorstel Groenboek -
Vaststelling van een gemeenschappelijke norm voor toetsenborden voor alfanumeriek 
kiezen 
- Reacties -
Er blijkt veel steun te zijn voor een gemeenschappelijke benadering voor het alfanumeriek 
kiezen op basis van Aanbeveling E. 161, optie A, van de Internationale Telecommunicatie-
unie, waarin een formaat voor de relatie tussen alfabetische tekens en nummers is vastgelegd. 
Een consumentenorganisatie acht het uiterst nuttig als eveneens de functiecodes "*" en "#" 
zouden worden gestandaardiseerd. 
In een reactie wordt ervoor gewaarschuwd niet de indruk te wekken dat de gebruikers ook 
werkelijke eigenaar van bepaalde nummers kunnen worden. Zelfs als nummers op grote 
schaal met letters worden geassocieerd, mag dit niet ertoe leiden dat zakelijke gebruikers 
bepaalde nummers gaan claimen die met een handelsmerk worden geassocieerd. 
III.9 Naamgeving en adrestoewijzing voor het Internet 
- Voorstel Groenboek -
De toewijzing van namen en adressen voor het Internet moet eerlijk en niet-discrimerend 
verlopen, Aan de hand van een onderzoek naar de situatie in de lidstaten moet worden 
bekeken of concrete maatregelen nodig zijn. 
- Reacties -
De kwestie van de naamgeving en adrestoewijzing op het Internet ontlokt minder reacties dan 
andere in het Groenboek aan de orde gestelde kwesties. Toch bestaat er overeenstemming 
over de analyse met betrekking tot de naamgeving en adrestoewijzing en vindt men dat deze 
problematiek aandacht verdient. 
Sommigen vinden dat een wereldwijde harmonisatie en herstructurering van het gebruik en 
de toewijzing van Internetnamen en -adressen nodig is. In een andere reactie wordt erop 
aangedrongen dat het gebruik van nationale primaire domeinnamen moet worden 
gestimuleerd om ervoor te zorgen dat de toewijzingspraktijk aansluit bij het nationale 
merkenrecht. Met wereldwijde primaire domeinnamen is de bescherming van handelsmerken 
veel moeilijker. 
17 
In het algemeen blijkt uit de reacties dat handhaving van de zelfregulering in plaats van 
wettelijk ingrijpen de beste manier is om problemen op te lossen. Wel is verschillende malen 
aangedrongen op Europese initiatieven buiten de regelgevingssfeer om de Europese belangen 
bij de wereldwijde besprekingen beter te behartigen. 
18 
IV. EVALUATIE 
IV.l Kwesties waarover volledige of bijna volledige overeenstemming bestaat 
Op basis van de hoorzitting en de schriftelijke reacties concludeert de Commissie dat uit de 
raadpleging het volgende is gebleken: 
• Er bestaat algemene overeenstemming over de cruciale rol van de nummering bij het 
garanderen van werkelijke concurrentie. 
• Er is brede steun voor de invoering van carrierkeuze in vaste netwerken voor exploitanten 
met een sterke marktpositie parallel aan de openstelling van de markt voor volledige 
concurrentie 
• Alleen carriervoorkeuze kan ervoor zorgen dat de gebruikers bij het interlokale en 
internationale verkeer ten volle kunnen profiteren van de voordelen van concurrentie en 
dat deze uiterlijk op 1 januari 2000 door de aanbieders van vaste abonneelijnen met een 
sterke marktpositie kan en moet worden ingevoerd. 
• De invoering van nummerportabiliteit b\\ verandering van exploitant op wederzijdse basis 
(zowel voor de huidige als voor de nieuwe marktdeelnemers) voor vaste netwerken wordt 
als een belangrijke eis gezien. 
• Gefaseerde geografische invoering van nummerportabiliteit, eerst in de grote 
bevolkingscentra, wordt niet noodzakelijk of wenselijk geacht. Algemene invoering op het 
gehele grondgebied geniet in plaats daarvan de voorkeur. 
• De invoering van portabiliteit van niet-geografische nummers (gratis nummers, diensten 
met toeslag, nummers met kostendeling) wordt in het algemeen dringend noodzakelijk 
geacht. 
• De realisatie van een Europese telefoonnummerruimte, in eerste instantie op basis van het 
"388"-landnummer, dat moet dienen als een testcase voor eventuele verdere 
ontwikkelingen, wordt in brede kring als de beste aanpak gezien. 
• Een gemeenschappelijke benadering voor alfanumeriek kiezen op basis van Aanbeveling 
E. 164 van de Internationale Telecommunicatie-unie zou worden toegejuicht. 
• Handhaving van de zelfregulering wordt gezien als de beste aanpak van de problematiek 
van de naamgeving en adrestoewijzing voor het Internet. Bepaalde kwesties behoeven 
evenwel nadere studie met het oog op Europese initiatieven die gericht zijn op een betere 
behartiging van de Europese belangen op wereldwijd niveau. 
Wat betreft carrierkeuze op individuele gespreksbasis waarbij de default carrier door de 
aanbieder van de lokale toegang wordt bepaald ("vereenvoudigde toegang") en 
carriervoorkeuze door de klant ("gelijkwaardige toegang"), blijken uit de raadpleging 
uitvoerig de argumenten van de tegenstanders van gelijkwaardige toegang en die van de rest, 
19 
een grote meerderheid, die juist voorstander hiervan is. Het is, zonder in te gaan op andere 
argumenten uit deze discussie, zinvol een toelichting te geven op een van de belangrijkste 
aspecten van deze discussie, namelijk het effect van "gelijkwaardige toegang" op de 
concurrentie bij het aanbieden van de lokale infrastructuur en de opvattingen van de 
Commissie hierover. 
Een minderheid voert aan, op basis van een in het verleden gemaakte keuze in de regelgeving, 
dat carriervoorkeuze de winstmarges van de aanbieders van de lokale toegang verlaagt omdat 
er hierdoor zware concurrentie op de markt voor interlokale en internationale gesprekken 
ontstaat. Als gevolg hiervan valt de drijfveer om te investeren in een alternatieve lokale 
infrastructuur weg, waardoor de lokale toegang in de meeste gevallen in handen valt van één 
enkele ûfe^âcto-monopolist. 
In de meeste reacties wordt daarentegen gesteld dat het voortbestaan van belemmeringen voor 
de concurrentie bij de dienstverlening om de concurrentie bij het aanbieden van de 
infrastructuur te stimuleren, niet tot economische efficiency leidt en evenmin het voordeligst 
voor de klant is. Enerzijds vormt een door twee exploitanten gedomineerde markt voor de 
locale infrastructuur geen garantie voor werkelijke concurrentie bij het aanbieden van lokale 
toegang en anderzijds betekent de afwezigheid van gebruiksvriendelijke instrumenten om via 
de abonneelijn een default dienstverlener te kiezen onvermijdelijk de instandhouding van 
hoge tarieven. Bovendien vormen de resterende belemmeringen voor concurrentie bij de 
dienstverlening een kunstmatige stimulans voor investeringen in de infrastructuur die op 
lange termijn wellicht niet is te handhaven. 
Op basis van de bij de raadpleging naar voren gebrachte argumenten, is de Commissie van 
mening dat "gelijkwaardige toegang" het beste instrument vormt voor het scheppen van 
eerlijke concurrentieverhoudingen tussen de gevestigde exploitanten en de nieuwe spelers. De 
gebruikersorganisaties hebben bovendien erop gewezen dat de consument het meest gediend 
is met gebruiksvriendelijke mechanismen die toegang bieden tot alle beschikbare diensten en 
zij beschouwen carrierkeuze op individuele gespreksbasis zonder de mogelijkheid voor de 
klant om zijn eigen default carrier te kiezen niet als een gebruiksvriendelijke methode. 
Daarom stelt de Commissie voor om vóór een bepaalde datum overal in de interne markt 
carriervoorkeuze in te voeren. De vrees voor een te laag niveau van de investeringen in de 
lokale infrastructuur wordt door de Commissie gedeeld. De stimulans voor investeringen in 
de lokale infrastructuur zal echter in toenemende mate van de levering van nieuwe 
multimediadiensten komen en steeds minder van de concurrentie bij traditionele 
spraaktelefonie. Maar nog belangrijker is dat de kwaliteit en beschikbaarheid van de 
abonneelijn zullen worden gegarandeerd door de universele dienstverplichting, die nu stevig 
in de communautaire wetgeving verankerd is. Deze verplichting houdt in dat elke burger 
toegang krijgt tot een betaalbare dienst van een gedefinieerde kwaliteit, ongeacht zijn 
woonplaats in de Gemeenschap. 
20 
IV.2 Kwesties die nader moeten worden besproken of bestudeerd 
Op basis van de reacties concludeert de Commissie dat het in dit stadium niet gerechtvaardigd 
zou zijn de aanbieders van lokale toegang zonder sterke marktpositie te verplichten om 
carrierkeuze of carriervoorkeuze te bieden. 
Als een dergelijke verplichting alleen aan de aanbieders van lokale toegang met een sterke 
marktpositie wordt opgelegd, zullen de marktkrachten waarschijnlijk een stimulans vormen 
voor de aanbieders van lokale toegang zonder sterke marktpositie om soortgelijke faciliteiten 
aan te bieden zonder dat daartoe een wettelijke verplichting bestaat of om hun tarieven te 
verlagen tot op het niveau waarop deze concurrerend blijken. Zouden zij dit niet doen, dan 
zouden zij geen aantrekkelijk alternatief vormen voor de klanten, die daarom (opnieuw) de 
voorkeur zouden geven aan hun oude exploitant die dergelijke mogelijkheden wel biedt. 
De vraag of een bredere verplichting al dan niet noodzakelijk is, zal aan de orde worden 
gesteld in het kader van de algemene bezinning op het functioneren van de diverse 
liberaliserings- en harmonisatiemaatregelen voor de telecommunicatie (zoals vastgelegd in de 
desbetreffende richtlijnen), die voor 1999 op het programma staan. 
In de tweede plaats is de Commissie van mening dat nader moet worden onderzocht of het 
noodzakelijk is de mobiele exploitanten te verplichten carrierkeuze, carriervoorkeuze en 
nummerportabiliteit aan te bieden. Het huidige niveau van concurrentie op de markten voor 
mobiele diensten, het relatieve gemak waarmee consumenten nu al kunnen overstappen op 
een andere aanbieder van mobiele diensten, al dan niet met verandering van hun abonnement 
(b.v. door gebruik te maken van vooruitbetaalde SIM-kaarten van een andere exploitant 
zonder van toestel te veranderen), en de huidige druk op de tarieven in deze sector doen 
vermoeden dat de extra voordelen van dergelijke nummeringsmechanismen voor de klant niet 
opwegen tegen de hoge introductiekosten. Voor de invoering van carrierkeuze, 
carriervoorkeuze en nummerportabiliteit zouden technische veranderingen in de GSM-norm 
nodig zijn die momenteel door het ETSI worden bestudeerd. Daarom is de Commissie van 
mening dat tegen eind 1998 opnieuw moet worden bekeken of nieuwe 
nummeringsmechanismen ter bevordering van de keuzevrijheid van de consument in de 
mobiele sector noodzakelijk zijn. 
Voorts concludeert de Commissie dat de volgende punten nadere studie behoeven: 
• een geschikt kostendelingsmechanisme voor nummerportabiliteit: 
• de wijze waarop de uiteindelijke invoering van een intelligente netwerkoplossing voor 
nummerportabiliteit kan worden bevorderd en aan de interoperabiliteitseisen kan worden 
voldaan; 
• de technische aspecten en introductiekosten van carrierkeuze en nummerportabiliteit voor 
mobiele netwerken; 
• de kosten en baten en technische aspecten van een harmonisatie van nationale 
nummerplannen met het oog op de invoering van een Europees nummerplan voor de lange 
temuin-
21 
V. ACTIEPRIORITEITEN 
V.l Nummering en effectieve concurrentie 
Uit de raadplegingsronde is gebleken dat er grote overeenstemming bestaat over de betekenis 
van geschikte nummerplannen en nummeringsmechanismen die de gebruikers in staat stellen 
te profiteren van de concurrentie op de geliberaliseerde markt. 
In aanvulling op de algemene toepassing van de mededingingsregels van het Verdrag, 
voorziet het regelgevingskader voor de telecommunicatie in verplichtingen voor de lidstaten 
ten aanzien van de nummering. De richtlijn van de Commissie met betrekking tot de 
invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie bepaalt dat vóór 
1 juli 1997 voldoende nummers voor alle telecommunicatiediensten beschikbaar moeten 
worden gesteld. In de "Interconnectierichtlijn" wordt deze eis herhaald en wordt voorts 
bepaald dat "de nationale regelgevende instanties ervoor zorg dragen dat nummerplannen en 
-procedures zodanig worden toegepast dat alle verleners van openbare 
telecommunicatiediensten een billijke en gelijke behandeling genieten " en dat "discriminatie 
moet worden vermeden bij de toewijzing van nummersequenties die worden gebruikt om 
toegang te geven tot de diensten van andere telecommunicatie-exploitanten". In de 
"Interconnectierichtlijn" is al bepaald dat de nummerportabiliteit ten aanzien van de 
exploitant uiterlijk op 1 januari 2003 tenminste in alle grote bevolkingscentra beschikbaar 
moet zijn, maar de raadpleging heeft uitgewezen dat deze datum moet worden vervroegd. 
1. Carrierkeuze/carriervoorkeuze 
In een omgeving met meerdere exploitanten moeten de gebruikers de exploitant van hun 
keuze gemakkelijk en zonder veel kosten te maken kunnen bereiken, ook al heeft deze 
exploitant geen directe lijn naar het kantoor of de woning van de klant. In dit verband vormen 
carrierkeuze en interconnectie twee zijden van dezelfde munt. Vinden we het belangrijk dat 
de gevestigde exploitanten verplicht worden nieuwe marktdeelnemers de mogelijkheid van 
interconnectie te bieden, dan moeten we er ook voor zorgen dat de gebruikers over adequate 
faciliteiten beschikken om de nieuwe "geïnterconnecteerde" marktdeelnemers te bereiken. 
Uit de reacties is gebleken dat er brede steun is voor invoering van carrierkeuze op korte 
termijn als een opstapje naar de invoering van carriervoorkeuze, waarmee op langere termijn 
voor gelijkwaardige toegang kan worden gezorgd. 
Ofschoon de "Interconnectierichtlijn" niet bepaalt of de keuze van de default carrier door de 
klant of door de aanbieder van de abonneelijn moet worden gemaakt, schrijft deze wel voor 
dat alle aanbieders van diensten een billijke en gelijke behandeling moeten krijgen wat betreft 
de nummering. In de praktijk betekent dit dat een lidstaat tenminste een systeem van 
Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met 
betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie, PB nr. L 74 
van 22.3.1996, blz. 13. 
Richtlijn 97/.. /EG van het Europees Parlement en de Raad inzake interconnectie op 
telecommunicatiegebied, wat de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door 
toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP) betreft (nog niet formeel goedgekeurd). 
22 
prefixcodes moet invoeren dat de klant de mogelijkheid biedt om andere dienstverleners dan 
de abonneelijnexploitant te kiezen. 
Om een effectieve concurrentie te garanderen, meent de Commissie dat er op basis van 
het huidige regelgevingskader nationale implementatiemaatregelen moeten worden 
genomen om ervoor te zorgen dat: 
• alle aanbieders van vaste abonneelijnen met een sterke marktpositie uiterlijk op 
1 januari 1998 een niet-discriminerend en gebruiksvriendelijk mechanisme voor 
directe keuze van de interlokale en internationale carrier door de klant aanbieden in 
alle lidstaten waar de liberalisering van spraaktelefonie vóór die datum gerealiseerd 
moet zijn; 
• aanbieders van interlokale en internationale diensten met de gevestigde exploitanten 
kunnen onderhandelen over concurrentiebevorderende kostenberekenings- en 
factureringsregelingen. 
Verdere maatregelen van de Gemeenschap zullen nodig zijn om te bereiken dat: 
• uiterlijk op 1 januari 2000 carriervoorkeuze voor alle klanten van alle aanbieders 
van vaste abonneelijnen in alle lidstaten beschikbaar is. 
De noodzaak van uitbreiding van de verplichting tot het aanbieden van carrierkeuze 
c.q, -voorkeuze naar de mobiele exploitanten moeten vóór eind 1998 opnieuw worden 
bestudeerd» terwijl een uitbreiding van deze verplichting tot de aanbieders van vaste 
abonneelijnen zonder sterke marktpositie in het kader van de in 1999 uit te voeren 
evaluatie moet worden onderzocht. 
2. Nummerportabiliteit 
De noodzaak om van telefoonnummer te veranderen wanneer een andere exploitant wordt 
gekozen, wordt gezien als een belangrijke afschrikking, zowel voor de zakelijke als de 
particuliere gebruikers. De beschikbaarheid van nummerportabiliteit bij verandering van 
exploitant zal van cruciaal belang zijn voor het stimuleren van concurrentie bij het aanbieden 
van de abonneelijn. Op grond van de "Interconnectierichtlijn" moet nummerportabiliteit vóór 
1 januari 2003 in de grote bevolkingscentra worden ingevoerd. Ofschoon er een brede 
consensus bestaat over de noodzaak van nummerportabiliteit, blijken de meningen over de 
dekking en het tijdsschema voor de invoering uiteen te lopen. 
Op basis van de raadpleging is de Commissie van mening dat de 
"Interconnectierichtlijn" moeten worden gewijzigd om: 
• alle exploitanten die nummers toewijzen voor niet-geografische speciale diensten 
(gratis nummers, diensten met kostendeling en diensten met toeslag) te verplichten 
uiterlijk op 1 januari 2000 voor dergelijke nummers portabiliteit ten aanzien van de 
exploitant te bieden; 
23 
• alle aanbieders van toegang tot de lokale infrastructuur te verplichten uiterlijk 
1 januari 2000 nummerportabiliteit ten aanzien van de exploitant te bieden. 
In verband met deze eisen is uit de raadpleging gebleken dat er bepaalde 
begeleidingsmaatregelen nodig zijn. In het bijzonder moeten: 
• uiterlijk in 1998 richtsnoeren worden opgesteld voor eerlijke en 
concurrentiebevorderende regelingen voor de berekening en verdeling van de kosten 
van nummerportabiliteit tussen de betrokken exploitanten; 
• mogelijke mittimumcriteria en normalisatie-eisen worden bestudeerd met het oog op 
de garantie van de interoperabiliteit ten behoeve van een langetermjjnpplossing voor 
nummerportabiliteit (intelligente netwerkoplossing). 
Wat de eventuele uitbreiding van nummerportabiliteit betreft trekt de Commissie uit 
de reacties de volgende conclusies: 
• Rekening houdend met de door het ETSI gemaakte studies moeten de wenselijkheid 
en een eventuele datum voor de invoering van nummerportabiliteit door de 
exploitanten van mobiele diensten vóór eind 1998 opnieuw worden bestudeerd. 
• Nummerportabiliteit ten aanzien van de locatie of de aard van de dienst (vast en 
mobiel) is niet wenselijk waar dit tot een verlies van tariefinformatie voor de 
gebruiker leidt. In dit verband moet worden bestudeerd hoe in een omgeving met 
verscheidene exploitanten waar het nummer zelf niet langer betrouwbare 
tariefinformatie verschaft, een systeem van on-line tariefinformatie voor de 
gebruiker kan worden geïmplementeerd op individuele gespreksbasis. 
3. Aanpassing van nationale nummerplannen aan de concurrentie 
Uit de reacties op het Groenboek is opnieuw gebleken hoeveel belang de exploitanten en 
dienstverleners, in het bijzonder de nieuwe marktspelers en de gevestigde aanbieders met een 
pan-Europese strategie, hechten aan open, niet-discriminerende transparante nationale 
nummerplannen die door onafhankelijke autoriteiten worden beheerd. Deze eis komt in de 
EG-telecommunicatiewetgeving volledig tot uitdrukking en de lidstaten zijn daartoe 
strekkende verplichtingen opgelegd. 
Krachtens de liberaliseringsrichtlijn10 zal de Commissie de nationale nummerplannen 
zorgvuldig onder de loep nemen om na te gaan of zij voldoende aan het nieuwe 
concurrentieklimaat zijn aangepast De gegevens die voor deze beoordeling nodig zijn, 
zullen gedeeltelijk worden geleverd door een studie die momenteel door ETO wordt 
verricht 
Richtlijn 96/19/EG van de Commissie tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de 
invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie, PB nr. L 74 van 22.03.1996, 
blz. 13. 
24 
Op basis van de ETO-studie en na overleg met alle betrokken partijen zal de Commissie 
met een voorstel komen voor aanbevelingen voor een eventuele verdere 
herstructurering van de nationale nummerplannen waarmee op eerlijke en niet-
discriminerende kan worden voorzien in de nummerbehoeften van een omgeving 
waarin meerdere carriers actief zijn. 
V.2 Nummering en de interne markt 
Het zal duidelijk zijn dat het in de huidige situatie, waarin de organisatie en de werking van 
telecommunicatiediensten en -netwerken nog sterk op nationale leest zijn geschoeid, moeilijk 
is vooruit te denken en de behoeften van een uniforme Europese markt voor 
telecommunicatiediensten te voorspellen. Slechts een handvol respondenten is erin geslaagd 
deze sprong in de tijd te maken en de behoeften en mogelijkheden van een markt voor 
telecommunicatiediensten te onderkennen. 
Bijna alle respondenten hebben de noodzaak beklemtoond van lange tot zeer lange termijnen 
voor significante wijzigingen in de nummerplannen. Nummerplannen kunnen nu eenmaal 
niet gemakkelijk en snel aan de gewijzigde behoeften worden aangepast, vooral wanneer deze 
wijzigingen in tenminste 15 nummerplannen moeten worden doorgevoerd. 
1. Invoering van de Europese telefoonnummerruimte 
De markt zelf vormt het beste mechanisme om te bepalen welke van de uiteenlopende 
analyses van de toekomstige vraag naar pan-Europese diensten juist is. Om de markt hiertoe 
de gelegenheid te bieden moeten pan-Europese nummers echter beschikbaar worden gesteld 
nog voordat hiernaar vraag is. 
De Commissie is van mening dat: 
• gemikt moet worden op invoering van de Europese telefoonnummerruimte uiterlijk 
op 1 januari 1999 op basis van het "388"-landnummer; 
• een breed spectrum van diensten moet worden gedefinieerd dat onder het "388"-
landnummer moet functioneren, terwijl tegelijkertijd ervoor wordt gezorgd dat de 
gebruikers gemakkelijk onderscheid kunnen maken tussen de verschillende soorten 
diensten en de daarvoor geldende tarieven; 
dat een onder CEPT/ECTRA ressorterende structuur moet worden belast met de 
behandeling van de aanvragen voor pan-Europese nummers en de regeling van 
geschillen. 
25 
2. Convergentie van nationale nummerplannen 
Naar aanleiding van de reacties is gebleken dat harmonisatie op zich onvoldoende reden is 
voor de verandering van nationale nummerplannen. Het nut van een bepaalde mate van 
harmonisatie wordt weliswaar ingezien, maar gepleit wordt voor een meer geleidelijke, 
natuurlijke convergentie op basis van consensus. Daarom vindt de Commissie dat 
toekomstige veranderingen in de nummerplannen moeten worden gebaseerd op 
gemeenschappelijke richtsnoeren met concurrentie en convergentie als tweeledig doel. Aldus 
kan voor groei en expansie van de pan-Europese dimensie worden gezorgd zonder dat 
ingrijpende extra wijzigingen van nationale nummerplannen nodig zijn. 
In de aanbevelingen die de Commissie van plan is te geven voor een verdere 
herstructurering van de nationale nummerplannen met het oog op een kwalitatief en 
kwantitatief gelijkwaardige toegang tot nummerreeksen voor alle marktdeelnemers (zie 
boven), moeten criteria worden opgenomen aan de hand waarvan voor de gewenste 
mate van convergentie tussen nationale nummerplannen kan worden gezorgd. 
3. Europese nummerplannen voor de lange termijn 
De raadpleging over het Groenboek heeft uitgewezen dat er een behoorlijke mate van 
onzekerheid bestaat over de kosten en baten van een uniforme Europese nummeromgeving en 
dat daarom verdere studie nodig is. 
In het licht van de ervaring die met de geliberaliseerde interne markt en met de 
Europese telefoonnummerruimte zal worden opgedaan, zal de Commissie vóór eind 
1999 opdracht geven tot een uitvoerige studie van de verwachte kosten en baten van een 
uniforme Europese nummerruimte 
4. Alfanumeriek kiezen 
De algemene steun voor een gemeenschappelijke benadering voor het alfanumeriek kiezen op 
basis van Aanbeveling E. 161, optie A, van de Internationale Telecommunicatie-unie moet 
worden vertaald in een gemeenschappelijke norm. 
De gebruikers hebben voorts laten weten geïnteresseerd te zijn in een harmonisatie van de 
functiecodes "*" en "#". Dit behelst een harmonisatie met een enigszins ander en 
gecompliceerder karakter, aangezien dit impliceert dat voor de netwerkfuncties van deze 
codes een gemeenschappelijke norm nodig is. Daarvoor is de samenwerking en instemming 
van alle netwerkexploitanten vereist. Het ETSI ijvert momenteel voor een dergelijke norm. 
De Commissie is van mening dat het ETSI moet streven naar de vaststelling van 
gemeenschappelijke normen, zowel voor alfanumeriek kiezen als voor de codes "*" en 
*#", uiterlijk einde 1997. 
26 
5. Naamgeving en adrestoewijzing voor het Internet 
Ofschoon er in brede kring overeenstemming bestaan over de betekenis van de naamgeving 
en adrestoewijzing op het Internet en de problemen die zich daarbij hebben voorgedaan, 
bestaat er geen consensus over de aard en de reikwijdte van de te nemen initiatieven of 
maatregelen. De Commissie beschouwt dit resultaat als een pleidooi voor een informele doch 
actieve door de Commissie te leveren bijdrage met het oog op de behartiging van de Europese 
belangen in het kader van de wereldwijde besprekingen. 
De Commissie zal de situatie in het oog behouden en voorstellen doen voorstellen doen 
voor initiatieven buiten de regelgevingssfeer, voor zover deze een toegevoegde waarde 
voor de behartiging van de Europese belangen op wereldwijd niveau 
vertegenwoordigen. 
27 
VI. TIJDSSCHEMA 
Op basis van het voorgaande hoofdstuk over de actieprioriteiten is het volgende tijdsschema 
voor de invoering van carrierkeuze en -voorkeuze, nummerportabiliteit en pan-Europese 
nummers opgesteld: 
Uiterlijk 1 januari 1998 Invoering van carrierkeuze op individuele gespreksbasis door 
alle exploitanten van vaste abonneelijnen met een sterke 
marktpositie in alle lidstaten waar de markt vóór die datum 
volledig moet zijn geliberaliseerd. In lidstaten waarin een 
aanvullende overgangstermijn geldt, vóór het verstrijken van 
die termijn 
Uiterlijk 1 januari 1999 Invoering van een Europese telefoonnummerruimte op basis 
van het "388M-landnummer 
Uiterlijk 1 januari 2000 Invoering van carriervoorkeuze voor de gebruiker door alle 
exploitanten van vaste abonneelijnen met een sterke 
marktpositie in alle lidstaten, waarbij de default carrier door de 
abonnee wordt gekozen en hij van deze keuze op individuele 
gespreksbasis kan afwijken 
Invoering van nummerportabiliteit bij verandering van 
exploitant door alle exploitanten van vaste abonneelijnen 
Invoering van nummerportabiliteit door alle exploitanten voor 
de nummers van bijzondere niet-geografische diensten (gratis 
nummers, diensten met kostendeling, diensten met toeslag) 
Om deze doelstellingen te bereiken en om een besluit te nemen over een eventuele folluw-up, 
zijn de volgende activiteiten noodzakelijk: 
Uiterlijk 
medio 1997 Goedkeuring van resoluties van de Raad en het Europees Parlement ter 
bekrachtiging van de prioriteiten en het tijdsschema voor de werkzaamheden 
zoals dat uit het overleg naar voren is gekomen 
Toetsing van de nationale nummerplannen door de Commissie aan de eisen 
van de liberaliseringsrichtlijn 
Uiterlijk 
einde 1997 Voorstel voor geschikte wettelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat de 
voor carriervoorkeuze en nummerportabiliteit benodigde faciliteiten uiterlijk 
op 1 januari 2000 in de gehele interne markt beschikbaar zijn 
ETO-verslag met een uitvoerige beschrijving van de nationale nummerplannen 
Goedkeuring van de ETSI-norm voor alfanumerieke toetsenborden 
Start van studies over 1) eventuele minimumeisen en normalisatievoorwaarden 
ten behoeve van een langetermijnoplossing voor nummerportabiliteit en 2) een 
alternatief on-screen/on-line-hulpmiddel voor tariefinformatie ten behoeve van 
de gebruiker 
28 
Uiterlijk 
einde 1998 
Uiterlijk 
begin 1999 Onderzoek naar een eventuele uitbreiding van de eisen ten aanzien van 
carrierkeuze en nummerportabiliteit tot de exploitanten van mobiele 
netwerken 
Vaststelling van geschikte wettelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat de 
voor carriervoorkeuze en nummerportabiliteit benodigde faciliteiten uiterlijk 
op 1 januari 2000 in de gehele interne markt beschikbaar zijn 
Invoering van het "388"-landnummer 
telefoonnummerruimte door de lidstaten voor de Europese 
Publicatie van gemeenschappelijke richtsnoeren van de Commissie voor 
eerlijke en concurrentiebevorderende regelingen voor het delen Van de kosten 
van nummerportabiliteit 
Aanbevelingen van de Commissie voor een verdere herstructurering van de 
nationale nummerplannen met het oog op de concurrentiebepalingen en een 
geleidelijke convergentie van de nationale nummerplannen 
Uiterlijk Onderzoek naar de wenselijkheid van een eventuele uitbreiding van de eisen 
einde 1999 ten aanzien van carrierkeuze tot de exploitanten van vaste abonneelijnen 
zonder sterke marktpositie 
Uiterlijk Nader onderzoek op basis van de ervaringen met de geliberaliseerde interne 
begin 2000 telecommunicatiemarkt en de Europese telefoonnummerruimte naar de 
behoefte aan en de kosten/batenverhouding van een uniforme Europese 
nummeringsruimte 
29 
VII. CONCLUSIES 
De raadpleging heeft uitgewezen dat er brede steun is voor de in het Groenboek 
geformuleerde voorstellen betreffende carrierkeuze, carriervoorkeuze en nummerportabiliteit 
tussen exploitanten. Deze moeten de gebruiker de mogelijkheid bieden te profiteren van een 
nieuwe, door concurrentie gekenmerkte marktsituatie. De reacties hebben ook een nuttige 
basis gelegd voor de bepaling van het meest geschikte toepassingsgebied in termen van de 
aard van de diensten en dienstverleners waarvoor deze nummerkenmerken verplicht moeten 
worden gesteld. Voorts hebben zij duidelijke aanwijzingen opgeleverd ten aanzien van het 
tijdsschema voor de invoering ervan. De Commissie zal concrete maatregelen voorstellen om 
ervoor te zorgen dat deze nummeringsmechanismen in de praktijk worden ingevoerd uiterlijk 
op de data die daarvoor wenselijk en realistisch worden geacht. 
Uit de reacties is ook gebleken dat er veel belang aan wordt gehecht dat de nationale 
nummerplannen alle marktdeelnemers in kwalitatief en kwantitatief opzicht gelijkwaardige 
toegang tot de nummervoorraad bieden. Dit wordt algemeen gezien als een randvoorwaarde 
voor een niet-discriminerende toegang tot de geliberaliseerde telecommunicatiemarkten. De 
Commissie zal de situatie ten aanzien van de nummerplannen in de lidstaten aandachtig 
blijven volgen en waar nodig actie ondernemen. Bovendien zullen aanbevelingen worden 
gedaan voor een voortgezette herstructurering. Bij deze aanbevelingen zal ook rekening 
worden gehouden met de eisen ten aanzien van de convergentie. 
Met het oog op andere, voor de interne markt relevante nummeringskwesties zijn 
verschillende actiepunten geformuleerd en de Commissie zal de ontwikkelingen binnen 
CEPT/ECTRA die gericht zijn op de totstandbrenging van de Europese 
telefoonnummerruimte, actief blijven volgen en stimuleren. Waar nodig zullen in verband 
met specifieke kwesties mandaten en eisenprogramma's voor ETSI en ETO worden 
geformuleerd. 
Een langetermijnvisie op een Europese nummeromgeving moet worden ontwikkeld op basis 
van de ervaring die met de geliberaliseerde markt en de Europese telefoonnummerruimte 
wordt opgedaan. De Commissie zal het werk op dit gebied voortzetten met een uitvoerige 
kosten/batenanalyse. 
De Commissie dient deze mededeling, die op basis van een publieke raadpleging tot stand is 
gekomen, in bij het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het 
Comité van de Regio's. 
30 
WOORDENLIJST 
Alfanumeriek 
kiezen/toetsenbord Het kiezen van een telefoonnummer door gebruik te 
maken van de alfanumerieke tekens op het 
telefoontoetsenbord die overeenkomen met de naam van 
de gekozen dienst of opgeroepen partij, b.v. 
"0-800-BLOEMEN" 
Carrierkeuze De mogelijkheid voor klanten om de interlokale of 
internationale exploitant te kiezen d.m.v. het 
telefoontoetsenbord of via andere middelen zoals 
carriervoorkeuze 
Carriervoorkeuze 
Diensten met kostendeling De mogelijkheid voor klanten om hun eigen default 
carrier op semi-permanente basis te kiezen zodat geen 
aanvullend nummer hoeft te worden gedraaid 
Diensten waarbij de gesprekskosten worden gedeeld door 
de beller en de opgeroepene; meestal betaalt de beller het 
lokaal tarief en de opgeroepene alle overige kosten. 
Diensten met toeslag (verhoogd 
tarief) Diensten waarbij de beller een toeslag betaalt die door de 
telecommunicatie-exploitant wordt gefactureerd. De 
opbrengst wordt gedeeld tussen de telecommunicatie-
exploitant en de dienstverlener. 
ECTRA Het Europees comité voor telecommunicatieregelgeving 
(ECTRA) is een van de drie comités die in het kader van 
de Europese Conferentie van PTT-administraties is 
opgericht. Het omvat een aantal projectteams die zich 
onder andere bezighouden met vergunningen, 
nummering, interconnectie, mobiele communicatie, 
keuring en typegoedkeuring. In Resolutie 92/C 318/02 
van de Raad van 19 november 1992 betreffende de 
bevordering van samenwerking op Europese schaal op 
het gebied van de nummering voor 
telecommunicatiediensten werden het ECTRA 
verscheidene taken toegewezen, onder meer de 
totstandbrenging van een Europese nummerruimte en het 
vaststellen van Europese standpunten voor besprekingen 
in de ITU. 
ETNS Europese telefoonnummerruimte: een (nog te creëren) 
nummerruimte parallel aan de nationale nummerruimten. 
De ETNS-nummers zullen overal in de Europese Unie 
(en in de rest van Europa) beschikbaar zijn. 
31 
ETO 
ETSI Europees telecommunicatiebureau: een bureau dat onder 
de paraplu van het ECTRA is opgericht en met 
technische voorbereidingsactiviteiten is belast 
Europees Instituut voor telecommunicatienormen: 
Europese normalisatie-instelling belast met de 
ontwikkeling van Europese normen ten behoeve van de 
telecommunicatiesector 
Gelijkwaardige toegang 
Gratis diensten (groene 
nummers) 
ITU Carrierkeuzemethode zonder bevoordeling van een 
bepaalde interlokale of internationale carrier waarbij 
hetzij de keuze van de default carrier bepaald wordt door 
de klant met de mogelijkheid om per gesprek een andere 
carrier te kiezen, hetzij er geen default carrier wordt 
bepaald zodat elk interlokaal of internationaal gesprek 
moet worden voorafgegaan door een carrierprefixcode 
(de laatste methode wordt niet gebruiksvriendelijk 
geacht) 
Een dienst waarvan het gebruik / de toegang voor de 
gebruiker kosteloos is. 
Internationale Telecommunicatie-unie: de 
gespecialiseerde telecommunicatie-organisatie van de 
Verenigde Naties 
ITU-T De sectie telecommunicatie van de ITU 
Niet-geografische diensten Telecommunicatiediensten waarvan de nummers worden 
gekozen uit (nationale) nummerreeksen die niet zijn 
toegewezen aan een bepaalde regio, agglomeratie of 
lokale gemeenschap 
Nummerportabiliteit 
Vereenvoudigde toegang De mogelijkheid voor de gebruiker om zijn 
telefoonnummer te behouden bij verandering van a) 
exploitant, b) soort dienst of c) locatie 
Carrierkeuzemethode waarbij de default carrier door de 
aanbieder van de abonneelijn wordt bepaald maar waarbij 
de gebruiker van gesprek tot gesprek een andere carrier 
kan kiezen 
32 
LIJST VAN SCHRIFTELIJKE REACTIES 
Overheden van de lidstaten en nationale regelgevingsinstanties 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Griekenland 
Frankrijk 
Ierland 
Italië 
Nederland 
Oostenrijk 
Portugal 
Finland 
Verenigd Koninkrijk 
Noorwegen 
Zwitserland BIPT/IBPT 
Forskningsministeriet / Telepolitisk Kontor 
Bundesministerium fur Post und Telekommunikation 
Ministerie van verkeer en telecommunicatie 
Permanente Vertegenwoordiging bij de EU 
Department of Transport, Energy and Communications 
Ministero delle Poste e delle Telecommunicazioni 
Ministerie van Verkeer en Waterstaat 
Bundesministerium fïir Wissenschaft, Verkehr und Kunst 
Instituto das comunicacöes de Portugal 
Telehallintokeskus/Teleförvaltningscentralen 
Permanente Vertegenwoordiging bij de EU 
Ministerie van verkeer en communicatie 
BAKOM (Bundesamt für Kommunikation) 
Verenigingen 
AFTEL 
AFUTT (Association Française des utilisateurs du téléphone et des télécommunications) 
AK Wien (Bundeskammer fur Arbeiter und Angestellte - Wenen) 
AOST (Association des Opérateurs de Services de Télécommunications) 
BEUC (Bureau Européen des Unions des Consommateurs) 
CEEP (Centre Européen des Entreprises à Participation Publique) 
CIGREF (Club Informatique des grandes entreprises françaises) 
CNPF (Conseil National du Patronat français) 
DIH (Deutscher Industrie- und Handelstag) 
ECCO (European Competitive Carrier's Organization) 
ECMA ( European Computer Manufacturers Association) 
ECTEL (European Telecommunications Manufacturers Asociation) 
ECTRA (European Committee of Telecommunications Regulatory Affairs) 
ETNO (European Public Telecommunications Network Operators' Association) 
ETO (European Telecommunications Office) 
ETSI (European Telecommunications Standards Institute) 
EU Committee of the American Chamber of Commerce 
EURIM (European Informatics Market) 
FEDIM (Fédération Européenne du marketing direct) 
FEI (Federation of the Electronics Industry) 
33 
GITEP (Groupement des Industries de Télécommunications et d'Electronique Professionnelle 
en France) 
GSM MoU Association 
HDE (Hauptverband des Deutschen Einzelhandels) 
INTUG (International Telecommunications Users Group) 
ONP-CCP / EIF (European Interconnection Forum) 
RNID (Royal Institute for Deaf People) 
UNICE (Union des Confédérations de l'Industrie et des Employeurs d'Europe) 
Union Internationale des Chemins de fer 
Aanbieders van telecommunicatiediensten en -netwerken 
ACC Telecom UK 
Airtouch 
AT&T 
Belgacom 
British Telecom 
Cegetel 
Cellnet 
Companhia Portuguesa Radio Marconi 
Debitel Kommunikationstechnik 
DeTeMobil 
Deutsche Telekom 
Easynet 
E-plus Mobilfunk 
Energis 
France Telecom 
Global One 
Ionica 
Mannesmann Eurokom 
Mannesmann Mobilfunk 
Mercury Communications 
Orange 
Portugal Telecom 
Post & Telekom - Oostenrijk 
Proximus 
PTT Telecom - Nederland 
STET - Italië 
Telecential communications 
Telecom Eireann 
Telecom Italia 
Telefonica - Spanje 
Telenet operaties 
Telenor 
Unisource 
34 
Vebacom & RWE 
VIAG 
Worldcom - MFS 
Fabrikanten 
Alcatel/Alsthom 
Olivetti 
Adviesbureaus 
International Integrated Information Systems 
Mr. Craig Macbride 
NCSi Datentechnik 
Dr.Clive Page 
35 
ISSN 0254-1513 
COM(97) 203 def. 
DOCUMENTEN 
NL 15 01 
Catalogusnummer : CB-C0-97-234-NL-C 
ISBN 92-78-19892-7 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg