ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
a)

activiteiten op het gebied van juridisch en ander professioneel advies, voor zover deze betrekking hebben op het uitoefenen van het fundamentele recht van een cliënt of cliënte op een eerlijk proces, met inbegrip van het recht op verdediging in administratieve procedures, zoals gevoerd door advocaten of andere personen die hierbij beroepshalve zijn betrokken. De volgende activiteiten vallen niet onder het toepassingsgebied van het register (ongeacht welke partijen daaraan deelnemen): adviserende werkzaamheden en contacten met openbare instanties bedoeld om een cliënt of cliënte beter te informeren over een algemene rechtstoestand, over zijn of haar specifieke rechtspositie, of te adviseren over de vraag of bepaalde juridische of administratieve stappen al dan niet passend zijn of naar geldend recht zijn toegestaan; advies aan een cliënt of cliënte om hem of haar te helpen ervoor te zorgen dat zij bij hun activiteiten het recht naleven; vertegenwoordiging in het kader van een verzoenings- of bemiddelingsprocedure die is gericht op het voorkomen van voorlegging van een geschil aan een rechterlijke of administratieve instantie. Dit geldt voor alle bedrijfssectoren in de Europese Unie, en beperkt zich niet tot bepaalde specifieke procedures (mededinging). Activiteiten die een onderneming en haar adviseurs verrichten als betrokken partij bij een specifieke juridische of administratieve zaak die rechtstreeks verband houden met die zaak en die niet gericht zijn op wijziging van het bestaande juridische kader, vallen niet onder het toepassingsgebied van het register.
B.

overwegende dat het verzoek van Luigi De Magistris betrekking heeft op een dagvaarding voor de rechtbank van Napels die aan hem is betekend namens Bagnoliafutura SpA, een bedrijf dat gevestigd is in Napels en betrokken is bij design en bodemsanering, in verband met persberichten die door hem werden uitgegeven en gepubliceerd op zijn website;
1.

besluit tot instelling van een bijzondere commissie met de volgende bevoegdheden: a) vaststellen van de politieke prioriteiten van het Parlement voor het MFK na 2013, zowel wat wetgeving als wat begroting betreft; b) ramen van de financiële middelen die de Unie in de periode vanaf 1 januari 2014 Nodig heeft om haar doelstellingen te bereiken en haar beleidsmaatregelen uit te voeren; c) vaststellen van de duur van het volgende MFK; d) voorstellen, overeenkomstig de prioriteiten en doelstellingen, van een structuur voor het toekomstige MFK, met vermelding van de belangrijkste activiteitenterreinen van de Unie; e) uitstippelen van richtsnoeren voor indicatieve toewijzing van middelen tussen en binnen de verschillende uitgavenrubrieken van het MFK overeenkomstig de prioriteiten en de voorgestelde structuur; f) het verband nader bepalen tussen een hervorming van het financiële systeem van de EU-begroting en een herziening van de uitgaven om de Begrotingscommissie een deugdelijke basis voor onderhandelingen over het nieuwe MFK te bieden;
1.

besluit tot instelling van een Bijzondere Commissie financiële, economische en sociale crisis met de volgende bevoegdheden: a) de omvang van de financiële, economische en sociale crisis, de gevolgen ervan voor de Unie en haar lidstaten, en de toestand van de mondiale governance analyseren en evalueren, en passende maatregelen voorstellen om op lange termijn opnieuw gezonde en stabiele financiële markten te creëren, die op alle niveaus een duurzame groei, sociale cohesie en werkgelegenheid kunnen ondersteunen, alsook een evaluatie opstellen van het effect van deze maatregelen en de kosten van niet-handelen; b) de tenuitvoerlegging tot op heden van de communautaire wetgeving in alle desbetreffende gebieden analyseren en evalueren, alsook de coördinatie van de acties die door de lidstaten zijn genomen om een duurzame en kwalitatieve groei te steunen en de investeringen op lange termijn met het oog op bestrijding van de werkloosheid en respons op de uitdagingen op het gebied van demografie en klimaat, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; c) te dien einde de nodige contacten leggen en hoorzittingen organiseren met de instellingen van de Europese Unie en de nationale, Europese en internationale instellingen en fora, de nationale parlementen en regeringen van de lidstaten en van derde landen, alsook met vertegenwoordigers van de wetenschappelijke wereld, ondernemingen en maatschappelijke organisaties, met inbegrip van de sociale partners, en dit in nauwe samenwerking met de vaste commissies;
F.

overwegende dat het aantal gekwalificeerde vertalers en juristen-linguïsten voor Iers, ondanks aanhoudende en voortdurende interinstitutionele inspanningen, zo beperkt is dat voor de nabije toekomst slechts een beperkte dekking van die taal kan worden gewaarborgd; overwegende dat de vóór 1 januari 2007 aangenomen wetgeving van de Europese Unie (het zgn. „acquis”) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 920/2005 van de Raad niet in het Iers hoeft te worden vertaald; overwegende dat uitsluitend Commissievoorstellen voor verordeningen overeenkomstig de medebeslissingsprocedure, volgens een in die verordening vastgelegde afwijkingsregeling, momenteel in het Iers worden aangeboden, en dat de diensten van het Parlement, zo lang deze situatie aanhoudt, niet in staat zullen zijn Ierse versies voor te bereiden van andere soorten wetsbesluiten,
Artikel 38 bis Recht van initiatief dat het Parlement krachtens de Verdragen is toegekend In de gevallen waarin het Parlement krachtens de Verdragen het recht van initiatief is toegekend, kan de bevoegde commissie besluiten een initiatiefverslag op te stellen. Het verslag omvat: a) een ontwerpresolutie; b) in voorkomend geval, een ontwerpbesluit of ontwerpvoorstel; c) een toelichting, in voorkomend geval vergezeld van een financieel memorandum. Indien voor de aanneming van een besluit door het Parlement de goedkeuring of de instemming van de Raad en het advies of de instemming van de Commissie is vereist, kan het Parlement na de stemming over het voorgestelde besluit, en op voorstel van de rapporteur, besluiten de stemming over de ontwerpresolutie uit te stellen totdat de Raad of de Commissie hun standpunt kenbaar hebben gemaakt.
Artikel 202 bis De symbolen van de Unie 1. Het Parlement erkent en voert de volgende symbolen van de Unie: — de vlag met een cirkel van twaalf gouden sterren op een blauw veld; — de hymne ontleend aan de „Ode aan de Vreugde” uit de negende symfonie van Ludwig van Beethoven; — het devies „In verscheidenheid verenigd”. 2. Het Parlement viert op 9 mei de „Dag van Europa”. 3. De vlag hangt uit in alle gebouwen van het Parlement en ter gelegenheid van officiële gebeurtenissen. De vlag wordt gebruikt in elke vergaderruimte van het Parlement. 4. De hymne wordt gespeeld bij de opening van elke constituerende vergadering en bij andere plechtige vergaderingen, met name ter verwelkoming van staatshoofden en regeringsleiders of van nieuwe leden na uitbreidingen. 5. Het devies staat op officiële documenten van het Parlement. 6. Het Bureau bestudeert verder gebruik van de symbolen binnen het Parlement. Het Bureau stelt gedetailleerde bepalingen vast voor de tenuitvoerlegging van dit artikel.
(a)

de termijn voor toetsing gaat in, zodra het ontwerp van maatregelen in alle officiële talen aan het Parlement is voorgelegd. Wanneer kortere termijnen gelden (artikel 5 bis, lid 5, letter b van Besluit 1999/468/EG van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden)en in geval van dwingende urgente redenen (artikel 5 bis, lid 6 van Besluit 1999/468/EG) gaat de termijn voor toetsing in op de datum van ontvangst door het Parlement van het definitieve ontwerp van uitvoeringsmaatregelen in de talenversies waarin het aan de leden van het overeenkomstig Besluit 1999/468/EG opgerichte comité is voorgelegd,tenzij de voorzitter van de bevoegde commissie hiertegen bezwaar maakt. Artikel 138 is in dit geval niet van toepassing;
P6_TA(2007)0193

Vaste delegatie Eurolat

Besluit van het Europees Parlement van 22 mei 2007 betreffende instelling en ledental van de vaste delegatie in de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering

Het Europees Parlement,

- gelet op artikel 188 van zijn Reglement,

- gelet op zijn besluit van 10 maart 2004 betreffende het aantal interparlementaire delegaties, delegaties in gemende parlementaire commissies en delegaties in parlementaire samenwerkingscommissies [1],

- gezien de oprichtingsakte van de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering van 8 november 2006,

1. besluit een delegatie in de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering in te stellen;

2. stelt het ledental vast op 60 gewone leden en 30 plaatsvervangers;

3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.

[1] PB C 102 E van 28.4.2004, blz. 635.

--------------------------------------------------
52005DP0268(01)

Besluit van het Europees Parlement over het verzoek om verdediging van de immuniteit en de voorrechten van Umberto Bossi (2004/2101(IMM))



Publicatieblad Nr. 157 E van 06/07/2006 blz. 0069 - 0070
78.

is erg bezorgd over de pushbacks van vluchtelingen naar Servië en Montenegro, alsook over de beperking van hun bewegingsvrijheid en de beperkingen van het openbaar vervoer in het land; betreurt dat de autoriteiten er niet in zijn geslaagd het hoofd te bieden aan de ernstige, met migratie verband houdende humanitaire crisis aan de grens; herhaalt dat het zich ernstig zorgen maakt over de rechten en situatie van de mensen die in Bosnië en Herzegovina op doorreis zijn; benadrukt dat het EU-grensbeheer door de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina zorgwekkend is in het licht van de schendingen van de mensenrechten, die met name het gevolg zijn van het gebrek aan onafhankelijkheid, geloofwaardigheid en doeltreffendheid van het onlangs ingestelde grensmechanisme; benadrukt dat het de plicht van de EU is migratie op een humane manier te benaderen, waarbij ernaar moet worden gestreefd de grondrechten van mensen die internationale bescherming behoeven te beschermen in transitlanden zoals Bosnië en Herzegovina; herinnert aan de noodzaak van op mensenrechten en solidariteit gebaseerde oplossingen op het gebied van migratie, asiel en grensbeheer in overleg en samenwerking met de betrokken EU-lidstaten aan de buitengrenzen van de EU, waarbij moet worden gezorgd voor adequate humanitaire hulp en passende opvangcapaciteit in het gehele land; verzoekt Bosnië en Herzegovina een overeenkomst met het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken te sluiten; is ingenomen met de opening van het door de EU gefinancierde centrum in Lipa, maar betreurt dat het nog steeds onvoldoende toegankelijk is en blijft bezorgd over de meldingen van ontoereikende opvangomstandigheden; neemt kennis van de sluiting van het kamp Miral op 28 april 2022 en het feit dat de mensen die daar onder dwang verbleven zijn overgebracht naar het kamp Lipa, dat zich ver bevindt van elke basisvoorziening;
O.

overwegende dat artikel 3 van de statuten van Interpol een verbod inhoudt om enige interventie of activiteit van politieke, militaire, religieuze of raciale aard te ondernemen; overwegende dat ook in de afgelopen paar jaar in een aantal ophefmakende zaken sprake is geweest van misbruik in verschillende landen die lid zijn van Interpol; overwegende dat met name politiek gemotiveerde uitleveringen vaak het gevolg zijn van de onterechte afgifte door Interpol van een “rode kennisgeving” of een “verzoek tot medewerking in verband met een gezochte persoon”; overwegende dat Interpol slechts beperkt informatie vrijgeeft over haar beoordeling van rode kennisgevingen en haar administratieve capaciteit in dit verband, alsook over het resultaat van deze beoordelingen, met een gebrek aan transparantie tot gevolg over de manier waarop Interpol zich inspant voor het op doeltreffende wijze bestrijden van politiek gemotiveerde rode kennisgevingen; overwegende dat landen die lid zijn van Interpol en andere internationale organisaties maar beperkt toegang hebben tot algemene informatie over de verwerking van rode kennisgevingen en verzoeken tot medewerking; overwegende dat er geen informatie beschikbaar is over de landen die een verzoek tot dergelijke kennisgevingen indienen, over het aantal goedgekeurde en afgewezen verzoeken, over de redenen voor de afwijzing, over welke landen goed of slecht presteren waar het de goedkeuring of afwijzing van verzoeken betreft, en over de ontwikkeling van deze praktijken door de tijd heen; overwegende dat het daardoor onmogelijk is de kwaliteit van het doorlichtingsproces van het secretariaat-generaal van Interpol, het werk van de nationale centrale bureaus of de kwaliteit van de door de landen ingediende verzoeken te evalueren;
34.

wijst erop dat DCF-methoden, die doorgaans worden gebruikt voor het berekenen van compensatie in IIA’s, geen betrouwbare waarderingsmethode zijn voor investeringsprojecten die zich in een vroeg stadium bevinden of projecten met onzekere toekomstige inkomstenstromen; onderstreept dat het gebruik van dergelijke methoden door arbitragepanels een aanzienlijke afwijking vormt van gevestigde beginselen en praktijken inzake compensatie in nationale en internationale rechtsstelsels buiten IIA’s, die voorzien in aanzienlijk beperktere speelruimte voor de beslechting van geschillen; onderstreept dat de aanzienlijke schadevergoeding die door investeringsgerechten wordt toegekend, een aanzienlijke en toenemende financiële last is voor de verwerende staten; wijst erop dat het gebruik van waarderingsmethoden die over het algemeen door arbiters worden gebruikt, zeer controversieel is vanwege het zeer ruime beoordelingsmarge en de afhankelijkheid van zeer complexe en inherent speculatieve aannames; verzoekt de Commissie om een grondige evaluatie te maken en te voorzien in corrigerende en op transparantie gerichte regels en waarborgen met betrekking tot de bepalingen inzake schadevergoeding in EU-IIA’s, met inbegrip van het gebruik van strengere bepalingen ter verhindering van het gebruik van punitieve schadevergoedingen; dringt erop aan dat vergoedingen worden geplafonneerd op het niveau van de verzonken kosten, in overeenstemming met het bedrag van de subsidiabele uitgaven die de investeerders daadwerkelijk hebben gedaan; onderstreept dat zulke plafonds waar toepasselijk moet worden vastgelegd via evenwichtherstellende benaderingen, met inachtneming van contextuele elementen zoals het niet nakomen door ondernemingen van hun wettelijke of contractuele verplichtingen of toezeggingen;
83.

neemt kennis van de “one in, one out”-aanpak waarmee de Commissie de nieuw ingevoerde lasten wil compenseren door burgers en ondernemingen van gelijkaardige lasten te ontslaan op hetzelfde beleidsterrein op EU-niveau; stelt vast dat de “one in, one out”-aanpak beoogt het Refit-programma te versterken door het verder te laten gaan dan de lasten ten gevolge van huidige rechtshandelingen, daarin ook de lasten van nieuwe wetgeving op te nemen en bovendien de cumulatieve lasten op elk beleidsterrein te beteugelen; dringt erop aan dat de “one in, one out”-aanpak ook gebaseerd moet zijn op de betrokkenheid van belanghebbenden; merkt op dat de Commissie deze aanpak eenzijdig heeft ingevoerd, zonder voorafgaande effectbeoordeling of raadpleging; benadrukt dat deze aanpak er niet toe mag leiden dat er in strijd wordt gehandeld met politieke verplichtingen of de doelstellingen van betere regelgeving en niet mag leiden tot ondoordachte en puur op getallen gebaseerde besluiten om wetgeving in te trekken, de verlaging van standaarden of een remmend effect op het wetgevingsproces, en dat het doel ervan moet zijn de EU-wetgeving te moderniseren en te hervormen om nieuwe uitdagingen het hoofd te kunnen bieden, onder andere door wetgeving te vervangen, samen te voegen en te verbeteren; benadrukt echter dat er voorkomen moet worden dat de opstelling, omzetting en uitvoering van EU-wetgeving leidt tot extra onnodige administratieve lasten, maar dat deze aanpak niet mag uitmonden in deregulering of het niet opstellen van regelgeving, en de lidstaten er evenmin van mag weerhouden om ambitieuzere maatregelen vast te stellen of in stand te houden of strengere normen op het gebied van sociale bescherming, milieubescherming of consumentenbescherming vast te stellen in situaties waarin het recht van de Unie slechts in minimumnormen voorziet;
39.

is ervan overtuigd dat grootschalige corruptie een van de voornaamste problemen is die vooruitgang in Moldavië in de weg staan; dringt er bij de Moldavische regering op aan de doeltreffendheid van de wettelijke en institutionele infrastructuur voor corruptiebestrijding te vergroten; is ingenomen met de oprichting van het onafhankelijk raadgevend comité inzake corruptiebestrijding, dat belast is met onderzoek naar corruptie in de financiële sector en de banksector en bij de overheidsinstellingen van het land;
31.

is van oordeel dat de interne regels van het Parlement beter moeten aansluiten op de bijzondere aard van deze wetgevingsprocedures; beveelt in het bijzonder aan dat het Parlement, indien voor de aanneming van een besluit door het Parlement de goedkeuring of de instemming van de Raad en het advies of de instemming van de Commissie is vereist, na de stemming over het voorgestelde besluit met deze instellingen in overleg treedt; is tevens van mening dat het Parlement de procedures voor het wijzigen van dergelijke voorgestelde besluiten na dergelijk overleg moet vereenvoudigen;
1.

neemt kennis van de door de Raad georganiseerde hoorzittingen in het kader van artikel 7, lid 1, van het VEU als reactie op bedreigingen voor de in artikel 2 van het VEU vermelde waarden in Polen en Hongarije; betreurt het feit dat de hoorzittingen niet hebben geleid tot een verbetering op het vlak van de rechtsstaat, democratie en grondrechten in Polen en Hongarije, en merkt op dat de situatie in beide landen integendeel nog is verslechterd sinds de procedure van artikel 7, lid 1, VEU in gang is gezet, zoals blijkt uit talrijke verslagen en verklaringen van de Commissie en internationale organen zoals de VN, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de Raad van Europa, en uit talrijke uitspraken van het Hof van Justitie van de EU en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens;
9.

verzoekt de EU en haar lidstaten de kwestie van orgaanroof aan de orde te stellen in hun samenwerkingen met derde landen, met name met haar partners in de Golfregio, waar Chinese transplantatiecentra reclame hebben gemaakt voor “halalorganen” van Oeigoeren en moslimminderheden in China;
betreurt het dat de Raad niet in staat is betekenisvolle vooruitgang te boeken bij het handhaven van de waarden van de Unie in procedures krachtens artikel 7 in reactie op de bedreigingen voor de gemeenschappelijke Europese waarden in Polen en Hongarije; wijst erop dat dit verzuim van de Raad om artikel 7 VEU doeltreffend in te zetten de integriteit van de gemeenschappelijke Europese waarden, het wederzijds vertrouwen en de geloofwaardigheid van de Unie als geheel blijft ondermijnen; dringt er bij het Franse voorzitterschap en zijn opvolgers op aan regelmatig hoorzittingen te organiseren; is in dit verband ingenomen met de eerste hoorzitting die op 22 februari 2022 door het Franse voorzitterschap is bijeengeroepen en de tweede, die gepland is voor 30 mei 2022; beveelt de Raad aan om als follow-up van de hoorzittingen concrete aanbevelingen te doen aan de betrokken lidstaten, zoals vastgelegd in artikel 7, lid 1, VEU, en termijnen voor de uitvoering van die aanbevelingen aan te geven;
11.

is van mening dat betere consumentenvoorlichting over de repareerbaarheid van producten van cruciaal belang is om de consument in staat te stellen een actievere rol te spelen in de circulaire economie; is van mening dat betere consumentenvoorlichting de consument in staat zou stellen beter geïnformeerde aankoopbeslissingen te nemen, wat zou kunnen leiden tot een groter aanbod van repareerbare producten; is dan ook ingenomen met het aangekondigde initiatief van de Commissie om de consument een grotere rol te geven bij de groene transitie;
69.

onderschrijft volledig het recht van eenieder om een godsdienst of levensovertuiging te hebben, of niet te geloven, en het recht een godsdienst of levensovertuiging te belijden, van godsdienst of levensovertuiging te veranderen of zijn geloof of levensovertuiging te verzaken zonder angst voor geweld, vervolging of discriminatie; onderstreept dat het belangrijk is vervolging op grond van godsdienst of overtuiging tegen te gaan en veroordeelt dat minderheden op vele plaatsen in de wereld op deze grond worden gediscrimineerd; roept de lidstaten en de EDEO op om terdege nota te nemen van deze gevallen en er dienovereenkomstig op te reageren; veroordeelt het misbruik van godslasteringswetten om discriminatie te bestendigen en betreurt het gebruik van godsdienst en religieuze instellingen ten nadele van de mensenrechten door de vervolging, ook met juridische middelen, van geloofs- of religieuze minderheden en gemeenschappen, vrouwen, lhbtiq’ers en andere groepen in kwetsbare situaties; veroordeelt opnieuw elke poging van autoriteiten of regeringen om zich te bemoeien met de keuze van religieuze of andere maatschappelijke leiders of om die niet te erkennen; benadrukt dat staten de verantwoordelijkheid hebben om de mensenrechten van personen die wat hun levensovertuiging of religie betreft tot een minderheid behoren, te bevorderen en te beschermen; onderstreept het belang van initiatieven van het maatschappelijk middenveld in dit verband;
C.

overwegende dat volgens het verslag van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten van 3 maart 2014, getiteld “Violence against women: an EU-wide survey”, een op de drie vrouwen in Europa als volwassene met fysiek of seksueel geweld geconfronteerd werd; overwegende dat 55 % van de vrouwen in de EU te maken heeft gehad met seksuele intimidatie; overwegende dat 32 % van alle slachtoffers in de EU heeft verklaard dat de dader een leidinggevende, collega of cliënt was; overwegende dat 75 % van de vrouwen met een gekwalificeerd beroep of in het hogere management slachtoffer is geweest van seksuele intimidatie; overwegende dat 61 % van de vrouwen in de dienstensector te maken heeft gehad met seksuele intimidatie;
A.

overwegende dat het recht op vrijheid van meningsuiting, het recht op informatie en het recht op publieke participatie tot de hoekstenen van de democratie behoren; overwegende dat de vrijheid van meningsuiting onontbeerlijk is voor de verwezenlijking van de beginselen van transparantie en verantwoording; overwegende dat publieke participatie van een natuurlijke of rechtspersoon die deelneemt aan het debat over een kwestie van openbaar belang verschillende vormen kan aannemen; overwegende dat het bij publieke participatie onder meer kan gaan om de uitoefening online en offline van publieke controle en de verstrekking van publieke voorlichting, waaronder in de vorm van journalistieke berichtgeving, publicaties of werken, met inbegrip van redactionele inhoud, berichtgeving, publicaties of werken van politieke, wetenschappelijke, academische, artistieke, becommentariërende of satirische aard, ook wanneer deze betrekking hebben op onder meer personen die zijn onderworpen aan publieke controle, in het kader van een bredere interesse in open discussies over politieke kwesties; overwegende dat publicaties die bijdragen tot debatten over kwesties van maatschappelijk belang of algemene bezorgdheid een hoger beschermingsniveau genieten; overwegende dat de limieten van aanvaardbare kritiek ruimer zijn voor publieke figuren, met name voor politici en ambtenaren;