EUROPESE COMMISSIE Brussel, 20.7.2021 COM(2021) 423 final 2021/0250(COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de mechanismen die de lidstaten moeten invoeren om het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering te voorkomen en tot intrekking van Richtlijn (EU) 2015/849

(Voor de EER relevante tekst) {SWD(2021) 190, 191}

{SEC(2021) 391}



TOELICHTING 1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL •Motivering en doel van het voorstel Witwassen en terrorismefinanciering vormen een ernstige bedreiging voor de integriteit van de economie en het financiële stelsel van de EU en voor de veiligheid van haar burgers. Europol schat dat ongeveer 1 % van het jaarlijkse bruto binnenlands product van de EU “betrokken [is] bij verdachte financiële activiteiten”. Na een aantal prominente gevallen van vermeende witwaspraktijken waarbij kredietinstellingen in de Unie betrokken waren, heeft de Commissie in juli 2019 een pakket goedgekeurd waarin de doeltreffendheid van het op dat moment bestaande EU-regime ter bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering (“AML/CFT”) werd geanalyseerd en werd geconcludeerd dat hervormingen noodzakelijk waren. In dit verband werd in de EU-strategie voor de veiligheidsunie 2020-2025 benadrukt hoe belangrijk het is het EU-kader voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering te versterken om de Europese burgers te beschermen tegen terrorisme en georganiseerde misdaad. Op 7 mei 2020 presenteerde de Commissie een actieplan voor een alomvattend EU‐beleid voor de preventie van witwassen en financieren van terrorisme. In dat actieplan heeft de Commissie toegezegd maatregelen te nemen ter versterking van de EU-regelgeving voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering en de uitvoering daarvan aan de hand van zes prioriteiten of pijlers: 1. zorgen voor een doeltreffende uitvoering van het bestaande AML/CFT-kader van de EU; 2. een gemeenschappelijk EU-rulebook inzake AML/CFT opstellen; 3. AML/CFT-toezicht op EU-niveau tot stand brengen; 4. een ondersteunings- en samenwerkingsmechanisme voor financiële-inlichtingeneenheden (“FIE’s”) instellen; 5. uitvoering geven aan strafrechtelijke bepalingen en informatie-uitwisseling op EU-niveau; 6. de internationale dimensie van het bestaande AML/CFT-kader van de EU versterken. Terwijl de pijlers 1, 5 en 6 van het actieplan reeds worden uitgevoerd, vereisen de andere pijlers nog wetgevende maatregelen. Dit voorstel voor een verordening maakt deel uit van een AML/CFT-pakket van vier wetgevingsvoorstellen die als één samenhangend geheel worden beschouwd, waarmee uitvoering wordt gegeven aan het actieplan van de Commissie van 7 mei 2020 en een nieuw en coherenter regelgevingskader en institutioneel kader voor AML/CFT binnen de EU tot stand wordt gebracht. Het pakket omvat: –een voorstel voor een verordening tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering; –dit voorstel voor een richtlijn tot vaststelling van de mechanismen die de lidstaten moeten invoeren om het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering te voorkomen en tot intrekking van Richtlijn (EU) 2015/849; –een voorstel voor een verordening tot oprichting van een EU-autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering (“AMLA”), en –een voorstel voor de herschikking van Verordening (EU) 2015/847 tot uitbreiding van de traceerbaarheidsvereisten tot cryptoactiva. Dit wetgevingsvoorstel, tezamen met een voorstel voor een AML/CFT-verordening en een voorstel voor een herschikking van Verordening (EU) 2015/847, beantwoordt aan de doelstelling om één enkel EU-rulebook vast te stellen (pijler 2). Zowel het Europees Parlement als de Raad hebben hun steun verleend aan het plan dat de Commissie in het actieplan van mei 2020 heeft opgesteld. Het Europees Parlement drong in zijn resolutie van 10 juli 2020 aan op versterking van de regelgeving van de Unie en verwelkomde het plan om de institutionele structuur van de EU op het gebied van AML/CFT te herzien. Op 4 november 2020 heeft de Raad Ecofin conclusies aangenomen ter ondersteuning van elk van de pijlers van het actieplan van de Commissie.

De noodzaak van een combinatie van geharmoniseerde regels via een AML/CFT-verordening en van strengere regelgeving voor de nationale AML/CFT-systemen via een AML/CFT-richtlijn wordt bevestigd door de verslagen van 2019 van de Commissie. In deze verslagen werd gewezen op een gebrek aan consistente benaderingen van het toezicht op meldingsplichtige entiteiten, met uiteenlopende resultaten voor exploitanten die diensten verlenen op de interne markt. Uit de verslagen blijkt ook duidelijk dat FIE’s ongelijke toegang hebben tot informatie, waardoor hun vermogen om met elkaar samen te werken wordt beperkt en dat FIE’s niet over gemeenschappelijke instrumenten beschikten. Al deze elementen beperkten de opsporing van grensoverschrijdende gevallen van witwassen of terrorismefinanciering. Ten slotte is het wegens het ontbreken van een rechtsgrondslag tot dusver niet mogelijk gebleken om registers van bankrekeningen en systemen voor gegevensontsluiting onderling te koppelen. Dit zijn belangrijke instrumenten voor FIE’s en bevoegde autoriteiten. Om bovenstaande problemen aan te pakken en verschillen in de regelgeving te voorkomen, zijn alle regels die van toepassing zijn op de particuliere sector, overgeheveld naar een voorstel voor een AML/CFT-verordening. Vanwege de behoefte aan flexibiliteit voor de lidstaten op dit gebied wordt de opzet van het institutionele AML/CFT-systeem op nationaal niveau evenwel aan dit voorstel voor een richtlijn overgelaten. In het onderhavige voorstel worden echter niet alleen bepalingen van de huidige richtlijn naar een toekomstige richtlijn overgeheveld. Veeleer wordt een aantal inhoudelijke wijzigingen aangebracht met het oog op een grotere convergentie van de praktijken van toezichthouders en FIE’s en met betrekking tot de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten: –om te voorkomen dat de administratieve opzet van FIE’s invloed heeft op hun analytische taken of hun vermogen om met hun tegenhangers samen te werken, worden hun bevoegdheden en taken verduidelijkt, evenals de minimumreeks informatie waartoe FIE’s toegang moeten hebben; –om ervoor te zorgen dat FIE’s effectief kunnen samenwerken, wordt een kader voor gezamenlijke analysen vastgesteld. Er wordt ook voorzien in een rechtsgrondslag voor het FIE-netwerk; –om te informeren over het risicobegrip van meldingsplichtige entiteiten, worden duidelijke regels inzake feedback door FIE’s vastgesteld. Evenzo worden duidelijke regels inzake feedback aan FIE’s vastgesteld om ervoor te zorgen dat de FIE’s op de hoogte zijn van het gebruik dat wordt gemaakt van de financiële inlichtingen die zij verstrekken; –de bevoegdheden en taken van de toezichthouders worden verduidelijkt om ervoor te zorgen dat alle toezichthouders over de instrumenten beschikken om passende corrigerende maatregelen te nemen. De verplichting van toezicht door een overheidsinstantie op zelfregulerende organen die optreden als toezichthouders wordt ingevoerd, met duidelijke taken voor deze overheidsinstantie; –de benadering van risicogebaseerd toezicht wordt geharmoniseerd door middel van een gemeenschappelijk risicoclassificatie-instrument om uiteenlopende risico-interpretaties in vergelijkbare situaties te voorkomen; –om de samenwerking tussen toezichthouders te verbeteren, worden AML/CFT-colleges opgericht en worden mechanismen ingesteld om te zorgen voor samenwerking op het gebied van toezicht met betrekking tot exploitanten die grensoverschrijdend diensten verlenen; –de samenwerking met andere autoriteiten wordt verduidelijkt door te voorzien in specifieke gevallen waarin een verplichting tot samenwerking ontstaat om inefficiëntie als gevolg van silobenaderingen te voorkomen; –de bevoegdheden van de registers van uiteindelijk begunstigden worden verduidelijkt om ervoor te zorgen dat zij actuele, adequate en nauwkeurige informatie kunnen verkrijgen; –om de huidige leemte in de wetgeving te verhelpen, wordt voorzien in een koppeling van de registers van bankrekeningen; –om te zorgen voor volledige consistentie met de EU-regels inzake gegevensbescherming worden voorschriften voor de verwerking van bepaalde categorieën persoonsgegevens ingevoerd. Anderzijds worden de bepalingen inzake risicobeoordelingen of het verzamelen van statistieken grotendeels ongewijzigd gelaten en alleen herzien om de huidige inefficiënties te inventariseren, zoals de buitensporige frequentie van de supranationale risicobeoordeling en de verplichting om statistieken over illegale activiteiten te verzamelen. •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein Dit voorstel strekt tot intrekking en vervanging van de bestaande Richtlijn (EU) 2015/849, zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2018/843. Zoals gezegd maakt dit voorstel deel uit van een AML/CFT-pakket, dat een voorstel voor een verordening tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen en terrorismefinanciering, een verordening tot oprichting van een EU-autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering en een herschikking van Verordening (EU) 2015/847 omvat. Dit pakket van vier wetgevingsvoorstellen wordt als één samenhangend geheel beschouwd, ter uitvoering van het actieplan van de Commissie inzake AML/CFT van 7 mei 2020, waarmee een nieuw en coherenter regelgevingskader en institutioneel kader voor AML/CFT binnen de EU tot stand wordt gebracht. Parallel aan de goedkeuring van dit pakket stelt de Commissie ook wijzigingen van Richtlijn 2019/1153 voor om de bevoegde autoriteiten, die verantwoordelijk zijn voor het voorkomen, opsporen, onderzoeken of vervolgen van strafbare feiten, toegang te verlenen tot het systeem dat de centrale registers van bankrekeningen onderling verbindt. Aangezien dit voorstel voortbouwt op Richtlijn (EU) 2015/849, is het in overeenstemming met de aanbevelingen van de Financial Action Task Force (FATF). In vergelijking met de huidige richtlijn wordt de samenhang vergroot door ervoor te zorgen dat wanneer toezicht wordt uitgeoefend door zelfregulerende organen, deze onder toezicht staan van een overheidsinstantie. De frequentie van de supranationale risicobeoordeling wordt ook in overeenstemming gebracht met de door de FATF erkende beste praktijken (om de vier jaar). In dit voorstel zijn ook de wijzigingen verwerkt die voortvloeien uit de recente herzieningen van de FATF-aanbevelingen met betrekking tot de beoordeling en beperking van risico’s op ontduiking van gerichte financiële sancties. Doeltreffende handhaving is van cruciaal belang om witwassen en de financiering van terrorisme te voorkomen. De Commissie zal gebruik blijven maken van het volledige spectrum van middelen en mechanismen om niet alleen de correcte omzetting van de vereisten van de Unie in nationaal recht te kunnen controleren, maar ook de daadwerkelijke uitvoering ervan door de lidstaten in de dagelijkse praktijk. •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen en rechtsinstrumenten van de Unie Dit voorstel is in overeenstemming met de beleidsdoelstellingen die op het niveau van de Unie worden nagestreefd, en met name met de richtlijn inzake de strafrechtelijke bestrijding van het witwassen van geld, de richtlijn inzake terrorismebestrijding en de richtlijn betreffende toegang tot financiële informatie, alsook met de voorgestelde wijziging ervan, die samen met dit pakket wordt aangenomen. Het aanpakken van risico’s van witwassen en terrorismefinanciering is niet doeltreffend door middel van EU-wetgeving inzake AML/CFT alleen. Deze wetgeving staat in wisselwerking met veel EU-wetgeving op het gebied van financiële diensten en strafrecht, onder meer inzake betalingen en geldovermakingen (richtlijn betalingsdiensten, richtlijn betaalrekeningen, richtlijn elektronisch geld). In het onderhavige pakket voorstellen is aandacht besteed aan de samenhang met al deze instrumenten.

2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID •Rechtsgrondslag Dit voorstel voor een richtlijn is gebaseerd op artikel 114, VWEU, dezelfde rechtsgrondslag als die voor het huidige AML/CFT-rechtskader van de EU. Artikel 114 is passend gezien de aanzienlijke bedreiging voor de interne markt als gevolg van witwassen en de financiering van terrorisme, en de economische verliezen en verstoringen op grensoverschrijdend niveau die daardoor kunnen ontstaan. •Subsidiariteit De doelstellingen van het voorstel kunnen overeenkomstig het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kunnen derhalve beter op het niveau van de Unie worden verwezenlijkt. Het voorstel gaat niet verder dan nodig is om de beoogde doelstellingen te verwezenlijken. In het AML-pakket van de Commissie van 2019 werd benadrukt hoe criminelen de verschillen tussen de AML/CFT-stelsels van de lidstaten hebben kunnen misbruiken. Illegale geldstromen en terrorismefinanciering kunnen de stabiliteit en reputatie van het financiële stelsel van de Unie schaden en de goede werking van de interne markt in gevaar brengen. Maatregelen die uitsluitend op nationaal niveau worden genomen, kunnen negatieve gevolgen hebben voor de interne markt en bijdragen tot versnippering. Een EU-optreden is gerechtvaardigd om in heel de Unie een gelijk speelveld te behouden waarbij entiteiten in alle lidstaten aan een consistent geheel van verplichtingen ter bestrijding van witwassen en de financiering van terrorisme onderworpen zijn. Het grensoverschrijdende karakter van veel witwaspraktijken en terrorismefinanciering maakt goede samenwerking tussen nationale toezichthouders en FIE’s van essentieel belang om deze misdrijven te voorkomen. Veel entiteiten die aan AML-verplichtingen zijn onderworpen, zijn grensoverschrijdend actief en slagen er vanwege de verschillende benaderingen van de betrokken nationale toezichthouders en FIE’s niet in om op groepsniveau optimale AML/CFT-praktijken toe te passen. •Evenredigheid Evenredigheid is een integrerend onderdeel van de effectbeoordeling bij het voorstel en alle voorgestelde opties op verschillende regelgevingsgebieden zijn getoetst aan de evenredigheidsdoelstelling. Het grensoverschrijdende karakter van tal van praktijken op het gebied van witwassen en de financiering van terrorisme vereist een coherente en gecoördineerde aanpak in alle lidstaten op basis van een samenhangend geheel van regels in de vorm van één enkel rulebook. In het onderhavige voorstel wordt echter niet gestreefd naar maximale harmonisatie, aangezien deze onverenigbaar is met het fundamentele risicogebaseerde karakter van het AML/CFT-stelsel van de EU en met de specifieke nationale regels die op dit gebied van toepassing kunnen zijn op de bevoegde autoriteiten. Het staat de lidstaten vrij om regels in te voeren die verder gaan dan die welke zijn vervat in het pakket voorstellen waarvan deze ontwerprichtlijn deel uitmaakt, maar alleen als zij gerechtvaardigd zijn op basis van een risicogebaseerde benadering. •Keuze van het instrument Een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad is een geschikt instrument voor de herziening, met wijzigingen, van de bepalingen van de huidige antiwitwasrichtlijn die niet rechtstreeks toepasbaar zijn in de vorm van een verordening, met name wat betreft de bevoegdheden en taken van de bevoegde autoriteiten en de instelling van en de toegang tot registers van uiteindelijk begunstigden en bankrekeningen. Andere bepalingen van de huidige antiwitwasrichtlijn zijn (met eventuele wijzigingen) opgenomen in het begeleidende voorstel voor een AML/CFT-verordening. 3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING •Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan Tegen de achtergrond van een aantal recente ontwikkelingen op wetgevingsgebied heeft nog geen volledige evaluatie achteraf van het huidige AML/CFT-stelsel van de EU plaatsgevonden. De vierde antiwitwasrichtlijn werd vastgesteld op 20 mei 2015, met 26 juni 2017 als omzettingstermijn voor de lidstaten. De vijfde antiwitwasrichtlijn werd vastgesteld op 30 mei 2018, met 10 januari 2020 als omzettingstermijn. De omzettingscontrole is nog aan de gang. De mededeling van de Commissie van juli 2019 en de bovengenoemde begeleidende verslagen dienen echter als een evaluatie van de doeltreffendheid van het op dat moment geldende AML/CFT-stelsel van de EU. •Raadpleging van belanghebbenden De raadplegingsstrategie ter ondersteuning van dit voorstel bestond uit een aantal onderdelen: –een raadpleging over de routekaart waarin het actieplan van de Commissie werd aangekondigd. De raadpleging, op de portaalsite “Geef uw mening” van de Commissie, liep van 11 februari tot en met 12 maart 2020 en leverde 42 bijdragen van diverse belanghebbenden op; –een openbare raadpleging over de in het actieplan voorgestelde maatregelen, die toegankelijk is voor het grote publiek en alle groepen belanghebbenden, is op 7 mei 2020 van start gegaan en liep tot en met 26 augustus. De raadpleging heeft 202 officiële bijdragen opgeleverd; –een gerichte raadpleging van de lidstaten en de bevoegde AML/CFT-autoriteiten. De lidstaten kregen de gelegenheid hun mening te geven tijdens verschillende vergaderingen van de deskundigengroep inzake witwassen en terrorismefinanciering, en de FIE’s van de EU leverden een bijdrage tijdens vergaderingen van het FIE-platform en via schriftelijke documenten. De besprekingen werden ondersteund door gerichte raadplegingen van de lidstaten en de bevoegde autoriteiten, waarbij gebruik werd gemaakt van vragenlijsten; –een verzoek om advies van de Europese Bankautoriteit, ingediend in maart 2020. De EBA heeft op 10 september advies uitgebracht; –op 23 juli 2020 heeft de EDPS advies uitgebracht over het actieplan van de Commissie;

–op 30 september 2020 organiseerde de Commissie een conferentie op hoog niveau, waaraan vertegenwoordigers van nationale en EU-autoriteiten, leden van het Europees Parlement, vertegenwoordigers van de particuliere sector, vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en de academische wereld deelnamen. De inbreng van belanghebbenden over het actieplan was over het algemeen positief. •Bijeenbrengen en gebruik van expertise Bij de voorbereiding van dit voorstel heeft de Commissie zich gebaseerd op kwalitatief en kwantitatief bewijsmateriaal van erkende bronnen, waaronder technisch advies van de Europese Bankautoriteit. Ook de lidstaten hebben via vragenlijsten informatie over de handhaving van de AML-regels aangeleverd. •Effectbeoordeling Dit voorstel gaat vergezeld van een effectbeoordeling, die op 6 november 2020 aan de Raad voor regelgevingstoetsing (RSB) is voorgelegd en op 4 december 2020 goedkeuring kreeg. Dezelfde effectbeoordeling vergezelt ook de andere wetgevingsvoorstellen die samen met dit voorstel in een pakket worden gepresenteerd. De RSB heeft in zijn positieve advies verschillende formele verbeteringen van de effectbeoordeling voorgesteld; deze verbeteringen zijn aangebracht. In de effectbeoordeling heeft de Commissie drie problemen onderzocht: het gebrek aan duidelijke en consistente regels, inconsistent toezicht op de interne markt en ontoereikende coördinatie en uitwisseling van informatie tussen FIE’s. Het eerste probleem is relevant voor het onderhavige voorstel; met betrekking tot dat probleem werden de volgende opties overwogen: –de EU-regelgeving ongewijzigd laten; –zorgen voor een grotere mate van harmonisatie van de regels die van toepassing zijn op meldingsplichtige entiteiten en het aan de lidstaten overlaten om de bevoegdheden en verplichtingen van de bevoegde autoriteiten nader uit te werken; –zorgen voor een grotere mate van harmonisatie van de regels die van toepassing zijn op entiteiten die onderworpen zijn aan AML/CFT-verplichtingen, en van de bevoegdheden en verplichtingen van toezichthouders en FIE’s. Op basis van de resultaten van de effectbeoordeling is optie 3 de voorkeursoptie. Door de invoering van een consistente en meer gedetailleerde benadering van bovengenoemde regels op EU-niveau zou het mogelijk zijn de huidige versnippering weg te werken, zowel wat betreft AML/CFT-verplichtingen voor meldingsplichtige entiteiten als wat betreft de activiteiten van de bevoegde autoriteiten. Duidelijkere regels inzake taken en bevoegdheden van bevoegde autoriteiten zullen de consistentie van de uitvoering van het AML/CFT-kader in de hele EU verbeteren, de oprichting van een geïntegreerd EU-toezichtsmechanisme vergemakkelijken en de opsporing van verdachte stromen en activiteiten verbeteren. •Resultaatgerichtheid en vereenvoudiging Hoewel, zoals hierboven is opgemerkt, nog geen formele ex-postevaluatie of geschiktheidscontrole van de bestaande AML/CFT-wetgeving van de EU heeft plaatsgevonden, kan toch een aantal opmerkingen worden gemaakt met betrekking tot elementen van het voorgestelde algemene pakket maatregelen die tot verdere vereenvoudiging en grotere efficiëntie zullen leiden. Ten eerste zal de vervanging van bepaalde regels in een richtlijn door meer geharmoniseerde en rechtstreeks toepasselijke regels in een verordening de omzetting in de lidstaten overbodig maken en het zakendoen van grensoverschrijdende entiteiten in de EU vergemakkelijken. Doordat handelaren in goederen uit het toepassingsgebied van het AML-kader van de EU worden gehaald en contante transacties van meer dan 10 000 EUR op grond van het voorstel worden verboden, vervalt voor deze handelaren bovendien de administratieve last die gepaard gaat met het indienen bij hun FIE van meldingen over contante transacties van meer dan 10 000 EUR. Ten slotte zal de grotere mate van harmonisatie van de AML/CFT-regels op een aantal specifieke gebieden de samenwerking tussen toezichthouders en FIE’s vereenvoudigen door de verschillen tussen hun regels en praktijken te verkleinen. De onderhavige ontwerprichtlijn bevat slechts enkele bepalingen die omzetting in nationaal recht vereisen, en is derhalve korter dan de richtlijn die erdoor wordt vervangen. De meeste onderwerpen die in Richtlijn (EU) 2015/849 worden behandeld, zijn nu opgenomen in de voorgestelde verordening die bij deze voorgestelde richtlijn is gevoegd. •Grondrechten De EU heeft zich ertoe verbonden hoge normen voor de bescherming van de grondrechten te waarborgen. Met name zullen alle AML/CFT-toezichthouders op nationaal en EU-niveau, alsmede de financiële-inlichtingeneenheden, onderworpen zijn aan de toepasselijke gegevensbeschermingsverordening voor zover zij persoonsgegevens zouden verwerken. 4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING Deze ontwerprichtlijn heeft geen gevolgen voor de begroting. 5.OVERIGE ELEMENTEN •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende monitoring, evaluatie en rapportage Het voorstel bevat een algemeen plan voor de monitoring en evaluatie van de gevolgen voor de specifieke doelstellingen, waarbij de Commissie wordt verplicht om na vijf jaar en ten minste drie jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn een eerste evaluatie uit te voeren en verslag uit te brengen bij het Europees Parlement en de Raad over haar belangrijkste bevindingen. Het voorstel voor een AML/CFT-verordening dat dit voorstel vergezelt, bevat dezelfde evaluatiebepalingen, en de evaluatie van de twee instrumenten kan in één verslag worden gecombineerd. De evaluatie moet worden uitgevoerd overeenkomstig de richtsnoeren voor betere regelgeving van de Commissie.

•Artikelsgewijze toelichting Onderwerp en toepassingsgebied De meeste toepasselijke definities voor deze ontwerprichtlijn zijn opgenomen in de bijgaande ontwerpverordening (waar de definities voor beide instrumenten relevant zijn). In deze ontwerprichtlijn worden echter bepaalde termen gedefinieerd die niet relevant zijn voor de begeleidende verordening. Deze ontwerprichtlijn stelt de lidstaten in staat de voorschriften van de begeleidende ontwerpverordening uit te breiden tot andere sectoren die niet onder het toepassingsgebied van die verordening vallen. Zij moeten hun voornemen echter wel kenbaar maken aan en toelichten bij de Commissie, die zes maanden de tijd heeft om een advies over de plannen uit te brengen (na raadpleging van de AMLA), en zij kunnen ervoor kiezen om in plaats daarvan wetgeving op EU-niveau voor te stellen. Er zijn overgangsbepalingen vastgesteld voor andere sectoren die reeds onder de nationale AML/CFT-wetgeving vallen, maar niet onder de EU-wetgeving. Een geconsolideerde lijst van de sectoren waartoe de lidstaten de lijst van meldingsplichtige entiteiten hebben uitgebreid, zal jaarlijks door de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt. In deze ontwerprichtlijn worden ook specifieke regelgevingseisen vastgesteld die de lidstaten in hun nationale wetgeving voor bepaalde sectoren moeten omzetten. Meer bepaald moeten wisselkantoren en kantoren voor het inwisselen van cheques, en aanbieders van trust- of bedrijfsdiensten onderworpen zijn aan vergunnings- of registratievereisten; ook aanbieders van gokdiensten moeten gereguleerd worden. Deze ontwerprichtlijn biedt toezichthouders van de lidstaten waar uitgevers van elektronisch geld, betalingsdienstaanbieders en aanbieders van cryptoactivadiensten via het vrij verrichten van diensten actief zijn, de mogelijkheid contactpunten in die lidstaten aan te wijzen. De technische reguleringsnormen om te verduidelijken wanneer dit het geval moet zijn, worden door de AMLA voorgesteld. Deze ontwerprichtlijn bevestigt de betrouwbaarheidsvereisten voor hogere leidinggevenden in bepaalde meldingsplichtige entiteiten, zoals in het huidige kader, ter aanvulling van de deskundigheids- en betrouwbaarheidsvereisten in andere rechtshandelingen van de Unie, en verduidelijkt dat bepaalde vereisten ook van toepassing zijn op uiteindelijk begunstigden van die meldingsplichtige entiteiten. Voor andere meldingsplichtige entiteiten bevestigt zij het verbod voor personen die veroordeeld zijn voor het witwassen van geld, daarmee verband houdende basisdelicten en terrorismefinanciering, om deze diensten te verrichten. Deze ontwerprichtlijn verleent nationale toezichthouders bepaalde bevoegdheden met betrekking tot het hoger management van bepaalde meldingsplichtige entiteiten, met name in het geval van veroordelingen wegens witwassen of terrorismefinanciering. Risicobeoordelingen De verplichting voor de Commissie om periodiek een beoordeling uit te voeren van risico’s van witwassen en terrorismefinanciering op EU-niveau, zoals vervat in het huidige AML/CFT-kader, wordt gehandhaafd, maar voortaan moet de beoordeling om de vier jaar plaatsvinden. De beoordeling zal gebaseerd zijn op input van de AMLA in de vorm van een advies, en vergezeld gaan van aanbevelingen aan de lidstaten over de maatregelen die geschikt zijn om de vastgestelde risico’s aan te pakken. De Commissie zal ook om de vier jaar verslag uitbrengen aan het Europees Parlement en de Raad over de maatregelen die zijn genomen naar aanleiding van de bevindingen van de beoordeling. De lidstaten zullen nationale risicobeoordelingen blijven uitvoeren, maar met een minimumfrequentie van vier jaar, en met bepaalde aanvullingen op de doelstellingen en modaliteiten van dergelijke beoordelingen. De lidstaten moeten ook uitgebreide statistieken over AML/CFT blijven bijhouden en deze jaarlijks aan de Commissie toezenden. De Commissie kan een uitvoeringshandeling betreffende de methodologie voor dergelijke statistieken vaststellen. Registers en mechanismen van uiteindelijk begunstigden, bankrekeningen en onroerend goed De in de huidige antiwitwasrichtlijn vervatte verplichting voor de lidstaten om registers van uiteindelijk begunstigden van juridische entiteiten en juridische constructies op te zetten en bij te houden, wordt gehandhaafd. Dit omvat bepalingen over de toegang tot dergelijke registers, met inbegrip van de toegang van het publiek, en mogelijke uitzonderingen op de toegang in gerechtvaardigde gevallen. De grensoverschrijdende koppeling van dergelijke registers via het systeem voor de koppeling van registers van uiteindelijk begunstigden wordt gehandhaafd. De nieuwe bepalingen in dit voorstel, die nog niet in het huidige kader zijn opgenomen, zijn de volgende: een uitvoeringshandeling van de Commissie betreffende het formaat voor de indiening van informatie over uiteindelijk begunstigden bij de registers; bepalingen voor gevallen waarin twijfel bestaat over de juistheid van de informatie over uiteindelijk begunstigden of wanneer de uiteindelijk begunstigde niet kan worden geïdentificeerd; nadere bepalingen in geval van vastgestelde discrepanties in de informatie; de bevoegdheden van de entiteiten die de registers beheren; de verplichting voor de lidstaten om de Commissie in kennis te stellen van de bevoegde autoriteiten wie toegang is verleend en van het soort toegang; een minimumduur van vijf jaar gedurende welke de informatie in de registers moet worden bewaard. De verplichting voor de lidstaten om mechanismen op te zetten en te onderhouden, zoals een centraal register of een centraal elektronisch systeem voor het opvragen van gegevens, om de in de huidige antiwitwasrichtlijn opgenomen identificatie van houders van bankrekeningen en kluizen mogelijk te maken, wordt gehandhaafd. De lidstaten moeten de Commissie niet alleen in kennis stellen van de kenmerken van dergelijke mechanismen, maar ook van de criteria op basis waarvan informatie in dergelijke registers wordt opgenomen. Het voorstel voorziet ook in de totstandbrenging van een grensoverschrijdende koppeling tussen dergelijke mechanismen, met uitvoeringshandelingen van de Commissie inzake de technische specificaties en procedures voor de koppeling van dergelijke mechanismen aan één toegangspunt, dat door de Commissie zal worden ontwikkeld en beheerd. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de informatie in de nationale mechanismen actueel en toegankelijk is via de grensoverschrijdende koppeling. De FIE’s moeten toegang hebben tot de mechanismen, met inbegrip van die welke onderling verbonden zijn vanuit andere lidstaten. De in de huidige antiwitwasrichtlijn vervatte verplichting voor de lidstaten om FIE’s en andere bevoegde autoriteiten toegang te verlenen tot de inhoud van nationale kadasters, wordt gehandhaafd en de minimumomvang van die toegang wordt vastgesteld. De lidstaten moeten de Commissie in kennis stellen van de bevoegde autoriteiten waaraan toegang tot dergelijke registers wordt verleend en van de omvang van die toegang. Financiële-inlichtingeneenheden Het voorstel bouwt voort op de bepalingen van het huidige AML/CFT-kader, op grond waarvan de lidstaten operationeel onafhankelijke FIE’s op nationaal niveau moeten oprichten, en verslagen over verdachte transacties en verslagen over verdachte activiteiten (STR’s/SAR’s) van meldingsplichtige entiteiten moeten ontvangen en analyseren. Deze bestaande bepalingen omvatten samenwerking en uitwisseling van informatie tussen FIE’s, het gebruik van uitgewisselde informatie en verdere verspreiding van uitgewisselde informatie. De nieuwe bepalingen inzake FIE’s hebben betrekking op: verduidelijkingen over de financiële analysefunctie van FIE’s en over hun operationele onafhankelijkheid, hun middelen en hun beveiliging; een lijst van de minimumcategorieën van informatie waartoe FIE’s toegang moeten hebben; bepalingen inzake informatie-uitwisseling tussen FIE’s en andere bevoegde autoriteiten, met inbegrip van een verplichting om feedback te geven over het gebruik van de informatie; verduidelijking van de bevoegdheden van FIE’s om transacties op te schorten, hetgeen moet gebeuren binnen 48 uur na ontvangst van een STR/SAR en uitbreiding van dergelijke bevoegdheden om het gebruik van bankrekeningen in gerechtvaardigde omstandigheden op te schorten. Er worden nadere bijzonderheden over de modaliteiten voor de uitwisseling van informatie tussen FIE’s vastgesteld. Voor dergelijke uitwisselingen moet gebruik worden gemaakt van het netwerk FIU.net. Eventuele uitzonderingen op de informatie die kan worden uitgewisseld, moeten door de lidstaten aan de Commissie worden gemeld. De AMLA stelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen op om de formaten voor informatie-uitwisseling te harmoniseren. Zij zal ook richtsnoeren vaststellen inzake criteria om te bepalen of een STR/SAR van belang is voor FIE’s van andere lidstaten. De FIE’s stellen jaarverslagen op over hun activiteiten en geven meldingsplichtige entiteiten feedback over het gebruik van hun STR’s/SAR’s; zij geven ook feedback aan douaneautoriteiten over aan FIE’s verstrekte informatie over hoeveelheden contanten die de Unie fysiek binnenkomen of verlaten. Een andere nieuwe bepaling verduidelijkt het concept van gezamenlijke analysen die door FIE’s moeten worden uitgevoerd, en definieert processen voor hun prestaties. AML-toezicht Het voorstel bouwt voort op de bepalingen van het huidige AML/CFT-kader, op grond waarvan de lidstaten nationale AML/CFT-toezichthouders moeten aanwijzen om toezicht te houden op meldingsplichtige entiteiten, en de taken en verantwoordelijkheden van dergelijke toezichthouders moeten bepalen, evenals samenwerking tussen hen en FIE’s onderling en tussen hen en toezichthouders van derde landen.

De nieuwe bepalingen omvatten het volgende: een verduidelijking van de taken en bevoegdheden van toezichthouders; een vereiste voor het verstrekken van informatie door nationale toezichthouders aan meldingsplichtige entiteiten; verduidelijkingen met betrekking tot risicogebaseerd toezicht, met inbegrip van door de AMLA op te stellen richtsnoeren over de kenmerken van een risicogebaseerde benadering, en technische reguleringsnormen inzake een methodologie voor het beoordelen en classificeren van het inherente en restrisicoprofiel van meldingsplichtige entiteiten en de frequentie van de evaluatie. Er worden verduidelijkingen verstrekt over de bevoegdheden van toezichthouders in gevallen van meldingsplichtige entiteiten die werkzaam zijn in het kader van het vrij verrichten van diensten, en in het kader van groepstoezicht. In dit verband zal de AMLA technische reguleringsnormen opstellen waarin de respectieve taken van de toezichthouders van de lidstaat van herkomst en van de lidstaat van ontvangst en de modaliteiten van hun onderlinge samenwerking nader worden omschreven. Voor grensoverschrijdende kredietinstellingen of financiële instellingen die in meerdere lidstaten actief zijn, moet een AML/CFT-toezichtcollege worden opgericht indien aan bepaalde criteria is voldaan. De AMLA zal technische reguleringsnormen opstellen met betrekking tot de algemene voorwaarden voor de werking van AML/CFT-toezichtcolleges. Er zijn bepalingen vastgesteld voor de samenwerking met financiële toezichthouders in derde landen. Zelfregulerende organen (SRB’s) In vergelijking met het huidige AML/CFT-kader heeft een nieuw hoofdstuk betrekking op SRB’s. Wanneer een lidstaat AML/CFT-toezicht op bepaalde meldingsplichtige entiteiten aan een SRB toevertrouwt, moet er sprake zijn van toezicht op het SRB door een overheidsinstantie om ervoor te zorgen dat het SRB zijn taken volgens de hoogste normen uitvoert. De toezichthoudende instantie moet over voldoende bevoegdheden beschikken, waaronder de bevoegdheid om informatie te verkrijgen, en publiceert jaarlijks een verslag over haar activiteiten en over de toezichtactiviteiten van de SRB’s die onder haar toezicht staan. Administratieve maatregelen en sancties De bepalingen inzake sancties bouwen voort op het huidige AML/CFT-kader, dat de lidstaten verplicht te voorzien in administratieve maatregelen en sancties die beschikbaar moeten zijn voor ernstige herhaalde of systematische schendingen door meldingsplichtige entiteiten van de belangrijkste vereisten van het kader, met specificaties inzake de minimum- en maximumbedragen van geldelijke sancties, en die voorzien in de bekendmaking van opgelegde sancties, de bescherming van klokkenluiders en de uitwisseling van informatie over sancties. De nieuwe bepalingen omvatten het volgende: verduidelijking van andere administratieve maatregelen dan sancties voor minder ernstige inbreuken en de verplichting voor de lidstaten om de Commissie en de AMLA in kennis te stellen van hun regelingen met betrekking tot het opleggen van administratieve sancties of maatregelen. De omstandigheden waarmee rekening moet worden gehouden bij het bepalen van het type en het niveau van administratieve sancties of maatregelen, worden gespecificeerd. Er zullen technische reguleringsnormen worden opgesteld door de AMLA waarin indicatoren worden gedefinieerd voor de classificatie van de ernst van inbreuken en de criteria waarmee rekening moet worden gehouden bij het vaststellen van het niveau van administratieve sancties of het nemen van administratieve maatregelen. Samenwerking De bepalingen inzake samenwerking tussen toezichthouders, FIE’s en andere bevoegde autoriteiten bouwen voort op het huidige AML/CFT-kader, met inbegrip van samenwerking tussen bevoegde autoriteiten van de lidstaten, en bepalingen voor gevallen waarin autoriteiten aan het beroepsgeheim gebonden zijn. De nieuwe bepalingen in dit voorstel omvatten de toevoeging van verwijzingen naar de AMLA en een verplichting voor andere organen om met de autoriteit samen te werken. De bestaande bepalingen om te zorgen voor een goede samenwerking met prudentiële toezichthouders op financiële instellingen worden versterkt met aanvullende specificaties voor afwikkelingsautoriteiten en autoriteiten die belast zijn met het toezicht op kredietinstellingen met betrekking tot de samenwerking inzake de richtlijn betaalrekeningen en de tweede richtlijn betalingsdiensten. Financiële toezichthouders en FIE’s brengen jaarlijks verslag uit aan de AMLA over hun samenwerking met die autoriteiten. Er worden bepalingen toegevoegd inzake de samenwerking met betrekking tot auditors, en de AMLA zal richtsnoeren voor samenwerking opstellen. Slotbepalingen De verwerking van persoonsgegevens in het kader van dit voorstel, zoals in het geval van het huidige AML/CFT-kader, valt onder Verordening (EU) 2016/679 of onder Verordening (EU) 2018/1725, indien deze wordt uitgevoerd door instellingen, agentschappen of organen van de Unie. De Commissie zal worden bijgestaan door een comité, met name voor de voorbereiding van uitvoeringshandelingen. Er zijn bepalingen opgenomen voor de overdracht van de hosting van het netwerk van FIE’s van de Commissie aan de AMLA. Richtlijn (EU) 2015/849 zoals gewijzigd (het huidige AML/CFT-kader) wordt ingetrokken. De voorgestelde richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad. De omzettingstermijn is twee jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn. De Commissie moet deze richtlijn eerst binnen vijf jaar na de toepassing ervan en vervolgens om de drie jaar toetsen en evalueren. 2021/0250 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de mechanismen die de lidstaten moeten invoeren om het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering te voorkomen en tot intrekking van Richtlijn (EU) 2015/849

(Voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1)Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad vormt het belangrijkste wettelijke instrument ter voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel van de Unie voor het witwassen van geld en terrorismefinanciering. Die richtlijn voorziet in een alomvattend rechtskader, dat Richtlijn (EU) 2018/843 van het Europees Parlement en de Raad verder heeft versterkt door opkomende risico’s aan te pakken en de transparantie inzake uiteindelijk begunstigden te vergroten. Ondanks de bereikte resultaten is uit de ervaring gebleken dat Richtlijn (EU) 2015/849 verder moet worden verbeterd om de risico’s adequaat te beperken en criminele pogingen om het financiële stelsel van de Unie voor criminele doeleinden te misbruiken doeltreffend op te sporen. (2)Sinds de inwerkingtreding van Richtlijn (EU) 2015/849 is een aantal gebieden vastgesteld waarop wijzigingen nodig zijn om de nodige veerkracht en capaciteit van het financiële stelsel van de Unie te waarborgen om witwassen en terrorismefinanciering te voorkomen. (3)Bij de tenuitvoerlegging van Richtlijn (EU) 2015/849 zijn aanzienlijke verschillen in praktijken en benaderingen door de bevoegde autoriteiten in de Unie vastgesteld, alsook het ontbreken van voldoende doeltreffende regelingen voor grensoverschrijdende samenwerking. Het is daarom passend duidelijkere voorschriften vast te stellen die moeten bijdragen tot een vlotte samenwerking in de hele Unie en tegelijkertijd de lidstaten in staat moeten stellen rekening te houden met de specifieke kenmerken van hun nationale systemen. (4)Dit nieuwe instrument maakt deel uit van een alomvattend pakket ter versterking van het AML/CFT-kader van de Unie. Samen met Verordening [referentie invoegen – voorstel voor een antiwitwasverordening – COM(2021) 420 final], Verordening [referentie invoegen – voorstel voor een herschikking van Verordening (EU) 2015/847 – COM(2021) 422 final] en Verordening [referentie invoegen – voorstel voor de oprichting van een autoriteit voor de bestrijding van witwassen – COM(2021) 421 final] zal dit instrument het rechtskader vormen voor de aan de meldingsplichtige entiteiten gestelde AML/CFT-eisen en voor het institutionele AML/CFT-kader van de Unie, waarvan de op te richten autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering (“AMLA”) deel zal uitmaken. (5)Witwassen en terrorismefinanciering vinden gewoonlijk in een internationale context plaats. Maatregelen die op Unieniveau worden getroffen zonder internationale coördinatie en samenwerking, zouden een zeer beperkte uitwerking hebben. De door de Unie op dat gebied vastgestelde maatregelen dienen derhalve verenigbaar te zijn met en minstens even streng te zijn als op internationaal niveau ondernomen acties. Bij het optreden van de Unie moet in het bijzonder rekening worden gehouden met de aanbevelingen van de financiële actiegroep (Financial Action Task Force — FATF) en met de instrumenten van andere internationale organisaties en organen voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering. Met het oog op een doelmatiger bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering moeten de relevante rechtshandelingen van de Unie in voorkomend geval worden afgestemd op de door de FATF in februari 2012 vastgestelde International Standards on Combating Money Laundering and the Financing of Terrorism and Proliferation (de “herziene FATF-aanbevelingen”) en de latere wijzigingen daarvan. (6)Specifieke dreigingen, risico’s en kwetsbaarheden op het gebied van witwassen en terrorismefinanciering die bepaalde economische sectoren op nationaal niveau treffen, verminderen in verschillende opzichten het vermogen van de lidstaten om bij te dragen aan de integriteit en soliditeit van het financiële stelsel van de Unie. Daarom is het passend de lidstaten toe te staan om, na de vaststelling van dergelijke sectoren en specifieke risico’s, te besluiten AML/CFT-vereisten toe te passen op andere sectoren dan die welke onder Verordening [referentie invoegen — voorstel voor een antiwitwasverordening – COM(2021) 420 final] vallen. Om de doeltreffendheid van de interne markt en het AML/CFT-systeem van de Unie te vrijwaren, moet de Commissie, met de steun van de AMLA, kunnen beoordelen of de voorgenomen besluiten van de lidstaten om AML/CFT-vereisten op andere sectoren toe te passen, gerechtvaardigd zijn. Als het belang van de Unie met betrekking tot specifieke sectoren het meest gediend wordt met maatregelen op het niveau van de Unie, moet de Commissie die lidstaat ervan in kennis stellen dat zij zelf maatregelen op het niveau van de Unie wil nemen, en moet de lidstaat afzien van het nemen van de voorgenomen nationale maatregelen. (7)In het licht van de specifieke kwetsbaarheden ter bestrijding van witwassen die zich hebben voorgedaan bij de uitgifte van elektronisch geld, bij betalingsdiensten en in de sector van de cryptoactivadiensten, moeten de lidstaten kunnen eisen dat aanbieders die op hun grondgebied zijn gevestigd in andere vormen dan een bijkantoor waarvan het hoofdkantoor in een andere lidstaat is gevestigd, een centraal contactpunt aanwijzen. Een dergelijk centraal contactpunt, dat optreedt namens de aanwijzende instelling, moet ervoor zorgen dat de vestigingen de AML/CFT-regels naleven. (8)De toezichthouders moeten ervoor zorgen dat, met betrekking tot wisselkantoren, kantoren voor het ontvangen van cheques, aanbieders van trust- of bedrijfsdiensten of aanbieders van gokdiensten, de personen die daadwerkelijk leiding geven aan de activiteiten van deze entiteiten en de uiteindelijk begunstigden van deze entiteiten, eerlijk en integer handelen en de kennis en deskundigheid bezitten die nodig zijn voor de uitoefening van hun taken. De criteria om te bepalen of een persoon al dan niet aan deze vereisten voldoet, moeten ten minste de noodzaak weerspiegelen om dergelijke entiteiten te beschermen tegen misbruik door hun managers of uiteindelijk begunstigden voor criminele doeleinden. (9)Met het oog op de beoordeling van de geschiktheid van personen die een managementfunctie uitoefenen in of anderszins zeggenschap hebben over meldingsplichtige entiteiten, moet elke uitwisseling van informatie over strafrechtelijke veroordelingen plaatsvinden in overeenstemming met Kaderbesluit 2009/315/JBZ van de Raad en Besluit 2009/316/JBZ van de Raad. (10)De Commissie is goed geplaatst om specifieke grensoverschrijdende bedreigingen in te schatten die van invloed zouden kunnen zijn op de interne markt en die niet geïdentificeerd noch effectief bestreden kunnen worden door de afzonderlijke lidstaten. Daarom moet de coördinatie van de beoordeling van risico’s die verband houden met grensoverschrijdende activiteiten, aan haar worden toevertrouwd. De betrokkenheid van de relevante deskundigen, zoals de Deskundigengroep witwassen en terrorismefinanciering en de vertegenwoordigers van de FIE’s, alsook, in voorkomend geval, van andere organen op het niveau van de Unie, is essentieel voor de doeltreffendheid van het risicobeoordelingsproces. Ook nationale risicobeoordelingen en ervaringen zijn een belangrijke bron van informatie voor het proces. Bij de beoordeling van de grensoverschrijdende risico’s door de Commissie dienen geen persoonsgegevens te worden verwerkt. De gegevens moeten hoe dan ook volledig geanonimiseerd zijn. De toezichthoudende gegevensbeschermingsautoriteiten op nationaal en EU-niveau dienen slechts betrokken te zijn voor zover de beoordeling van het witwasrisico en het risico van terrorismefinanciering gevolgen heeft voor de persoonlijke levenssfeer en de bescherming van persoonsgegevens. (11)De bevindingen van de risicobeoordeling op het niveau van de Unie kunnen de bevoegde autoriteiten en meldingsplichtige entiteiten helpen bij de identificatie, het inzichtelijk maken, het beheer en de beperking van het risico van witwassen en terrorismefinanciering, alsook van het risico van niet-toepassing en ontduiking van gerichte financiële sancties. Daarom is het belangrijk dat de bevindingen van de risicobeoordeling openbaar worden gemaakt. (12)De lidstaten blijven in de beste positie om te bepalen, te beoordelen, inzichtelijk te maken en te beslissen hoe zij de risico’s van witwassen en terrorismefinanciering die hen rechtstreeks aangaan, kunnen beperken. Daarom moet elke lidstaat passende stappen ondernemen om zijn witwas- en terrorismefinancieringsrisico’s, alsook de risico’s van niet-uitvoering en ontduiking van gerichte financiële sancties naar behoren te identificeren, te beoordelen en inzichtelijk te maken, en om een coherente nationale strategie vast te stellen om maatregelen te nemen om die risico’s te beperken. Een dergelijke nationale risicobeoordeling moet regelmatig worden bijgewerkt en moet een beschrijving omvatten van de institutionele structuur en de brede procedures van het AML/CFT-stelsel van de lidstaat, alsook van de toegewezen personele en financiële middelen, voor zover deze informatie beschikbaar is.

(13)De resultaten van risicobeoordelingen moeten in voorkomend geval tijdig aan meldingsplichtige entiteiten ter beschikking worden gesteld om hen in staat te stellen hun eigen risico’s te identificeren, inzichtelijk te maken, te beheren en te beperken. (14)Om risico’s op het niveau van de Unie nog meer te identificeren, inzichtelijk te maken, te beheersen en te beperken, moeten de lidstaten voorts de resultaten van hun risicobeoordelingen ter beschikking stellen aan elkaar, de Commissie en de AMLA. (15)Om de doeltreffendheid van hun systemen ter bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering te kunnen beoordelen, dienen de lidstaten de kwaliteit van statistieken ter zake bij te houden en verder te verbeteren. Om de kwaliteit en consistentie van de op Unieniveau verzamelde statistische gegevens te verbeteren, moeten de Commissie en de AMLA de situatie in de hele Unie met betrekking tot de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering volgen en regelmatig overzichten publiceren. (16)De FATF heeft normen ontwikkeld aan de hand waarvan jurisdicties de risico’s op mogelijke niet-uitvoering of ontduiking van gerichte financiële sancties in verband met de financiering van proliferatie kunnen identificeren en beoordelen en maatregelen kunnen nemen om die risico’s te beperken. Deze nieuwe door de FATF ingevoerde normen komen niet in de plaats van en doen geen afbreuk aan de bestaande strenge vereisten inzake de uitvoering van gerichte financiële sancties die landen in acht moeten nemen om te voldoen aan de regels van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties inzake de preventie, bestrijding en verstoring van de proliferatie van massavernietigingswapens en de financiering daarvan. Deze strikte, op regels gebaseerde verplichtingen, waaraan op het niveau van de Unie uitvoering wordt gegeven bij de Besluiten 2010/413/GBVB en (GBVB) 2016/849 van de Raad en bij de Verordeningen (EU) nr. 267/2012 en (EU) 2017/1509 van de Raad, gelden nog steeds voor alle natuurlijke personen en rechtspersonen binnen de Unie. (17)Om rekening te houden met de meest recente ontwikkelingen op internationaal niveau, is bij deze richtlijn een vereiste ingevoerd om de risico’s van mogelijke niet-uitvoering of ontduiking van gerichte financiële sancties in verband met de financiering van proliferatie op het niveau van de Unie en op het niveau van de lidstaten te identificeren, inzichtelijk te maken, te beheersen en te beperken. (18)Centrale registers van informatie over uiteindelijk begunstigden zijn van cruciaal belang voor de bestrijding van misbruik van juridische entiteiten. Om ervoor te zorgen dat de registers van informatie over de uiteindelijk begunstigden gemakkelijk toegankelijk zijn en hoogwaardige gegevens bevatten, moeten consistente regels voor het verzamelen en opslaan van deze informatie worden ingevoerd. (19)Met het oog op meer transparantie en om misbruik van juridische entiteiten tegen te gaan, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat informatie over uiteindelijk begunstigden in volledige overeenstemming met het Unierecht wordt bewaard in een centraal register dat zich buiten de vennootschap bevindt. Hiertoe kunnen de lidstaten gebruikmaken van een centrale databank waarin de informatie betreffende uiteindelijk begunstigden wordt verzameld, van het handelsregister of van een ander centraal register. De lidstaten kunnen besluiten dat de meldingsplichtige entiteiten verantwoordelijk zijn voor het opnemen van de gegevens in het register. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat die informatie in alle gevallen aan de bevoegde autoriteiten en de FIE’s beschikbaar wordt gesteld en aan de meldingsplichtige entiteiten wordt verstrekt wanneer zij cliëntenonderzoeksmaatregelen nemen. (20)De informatie over de uiteindelijk begunstigden van trusts en soortgelijke juridische constructies moet worden geregistreerd waar de trustees van de trusts en de personen die vergelijkbare posities bekleden in het kader van soortgelijke juridische constructies, gevestigd of woonachtig zijn. Met het oog op de doeltreffende monitoring en registratie van informatie over de uiteindelijk begunstigden van trusts en soortgelijke juridische constructies is ook samenwerking tussen de lidstaten noodzakelijk. Door de in de lidstaten bijgehouden registers van uiteindelijk begunstigden van trusts en soortgelijke juridische constructies aan elkaar te koppelen, zou deze informatie toegankelijk worden gemaakt en zou er bovendien voor worden gezorgd dat meervoudige registratie van dezelfde trusts en soortgelijke juridische constructies binnen de Unie wordt vermeden. (21)Tijdige toegang tot informatie over uiteindelijk begunstigden moet worden gewaarborgd op zodanige wijze dat elk risico dat de betrokken vennootschap getipt wordt, wordt vermeden. (22)De nauwkeurigheid van de gegevens in de registers van uiteindelijk begunstigden is van fundamenteel belang voor alle relevante autoriteiten en andere personen die toegang tot die gegevens hebben gekregen, en om geldige, rechtmatige beslissingen te nemen op basis van die gegevens. Daarom moeten juridische entiteiten en juridische constructies, wanneer er na zorgvuldige analyse door de registrators voldoende redenen zijn om te twijfelen aan de nauwkeurigheid van de informatie over de uiteindelijk begunstigden in de registers, worden verplicht aanvullende informatie te verstrekken op basis van risicogevoeligheid. Daarnaast is het belangrijk dat de lidstaten de met het beheer van de registers belaste entiteit voldoende bevoegdheden toevertrouwen om de uiteindelijk begunstigden en de waarheidsgetrouwheid van de aan haar verstrekte informatie te verifiëren en elk vermoeden aan hun FIE te melden. Deze bevoegdheden moeten zich ook uitstrekken tot de uitvoering van inspecties in de gebouwen van de juridische entiteiten. (23)Bovendien is het melden van discrepanties tussen informatie over uiteindelijk begunstigden in de centrale registers en informatie over uiteindelijk begunstigden waarover meldingsplichtige entiteiten en, in voorkomend geval, bevoegde autoriteiten beschikken, een doeltreffend mechanisme om de juistheid van de informatie te verifiëren. Dergelijke discrepanties moeten snel worden vastgesteld, gerapporteerd en gecorrigeerd. (24)Om ervoor te zorgen dat het mechanisme voor de melding van discrepanties evenredig is en gericht is op het opsporen van gevallen van onjuiste informatie over de uiteindelijk begunstigden, kunnen de lidstaten de meldingsplichtige entiteiten toestaan de cliënt te verzoeken om technische discrepanties rechtstreeks te corrigeren bij de met de centrale registers belaste entiteit. Een dergelijke optie is alleen van toepassing op cliënten met een laag risico en op fouten van technische aard, zoals onbelangrijke gevallen van verkeerd gespelde informatie, wanneer het duidelijk is dat deze geen belemmering vormen voor de identificatie van de uiteindelijk begunstigde(n) en de juistheid van de informatie. (25)Indien de melding van discrepanties door de FIE’s en andere bevoegde autoriteiten een lopend strafrechtelijk onderzoek in gevaar zou brengen, moeten de FIE’s of andere bevoegde autoriteiten de melding van de discrepantie uitstellen tot het moment waarop de redenen voor het niet melden ophouden te bestaan. Bovendien mogen FIE’s en bevoegde autoriteiten een discrepantie niet melden als dit strijdig zou zijn met een vertrouwelijkheidsbepaling van het nationale recht of als iemand daardoor op onwettige wijze zou worden getipt. (26)Om te zorgen voor een gelijk speelveld bij de toepassing van het begrip “uiteindelijk begunstigde”, is het van het grootste belang dat juridische entiteiten in de hele Unie kunnen profiteren van uniforme meldingskanalen en -middelen. Daartoe moet het formaat voor de indiening van informatie over de uiteindelijk begunstigden bij de desbetreffende nationale registers uniform zijn en garanties bieden voor transparantie en rechtszekerheid. (27)Om een gelijk speelveld tussen de verschillende soorten rechtsvormen te waarborgen, moeten trustees ook worden verplicht informatie over uiteindelijk begunstigden te verkrijgen en in bezit te hebben en deze informatie mee te delen aan een centraal register of een centrale databank. (28)Publieke toegang tot informatie over uiteindelijk begunstigden maakt ook meer onderzoek van informatie door de maatschappij mogelijk, onder meer door de pers of maatschappelijke organisaties, en draagt bij tot het behoud van het vertrouwen in de integriteit van het financiële stelsel. Publieke toegang kan bijdragen aan de bestrijding van misbruik van vennootschappen en andere juridische entiteiten en juridische constructies voor witwassen en terrorismefinanciering, zowel door onderzoek te vergemakkelijken als door reputatieschade, aangezien iedereen die een zakelijke relatie kan aangaan, op de hoogte is van de identiteit van de uiteindelijk begunstigden. Het kan ook de tijdige en efficiënte beschikbaarheid van informatie vergemakkelijken voor meldingsplichtige entiteiten en autoriteiten van derde landen die betrokken zijn bij de bestrijding van dergelijke strafbare feiten. Toegang tot die informatie zou ook helpen bij onderzoeken naar witwassen, daarmee verband houdende basisdelicten en terrorismefinanciering. (29)Het vertrouwen van beleggers en het grote publiek in de financiële markten hangt in grote mate af van het bestaan van een accurate openbaarmakingsregeling die zorgt voor transparantie in de eigendoms- en zeggenschapsstructuur van vennootschappen. Dit geldt met name voor corporate-governancesystemen die worden gekenmerkt door eigendomsconcentratie, zoals dat in de Unie. Enerzijds kunnen grote investeerders met aanzienlijke stem- en kasstroomrechten de langetermijngroei en -prestaties van ondernemingen bevorderen. Anderzijds kunnen uiteindelijk begunstigden die zeggenschap uitoefenen en over een groot aantal stemmen beschikken, in de verleiding komen bedrijfsactiva en -kansen voor eigen gewin te gebruiken ten koste van minderheidsbeleggers. Het mogelijk groter vertrouwen in de financiële markten dient te worden beschouwd als een positief neveneffect en niet als het doel van grotere transparantie; dat doel bestaat erin een omgeving te creëren die minder gemakkelijk kan worden gebruikt om geld wit te wassen en terrorisme te financieren. (30)Het vertrouwen van beleggers en het grote publiek in de financiële markten hangt in grote mate af van het bestaan van een accurate openbaarmakingsregeling die zorgt voor transparantie in de eigendoms- en zeggenschapsstructuur van vennootschappen en andere juridische entiteiten alsook bepaalde soorten trusts en soortgelijke juridische constructies. De lidstaten moeten daarom op voldoende coherente en gecoördineerde wijze toegang verlenen tot informatie over uiteindelijk begunstigden, door vertrouwelijkheidsregels voor het publiek vast te stellen, zodat derde partijen in de hele Unie kunnen nagaan wie de uiteindelijk begunstigden zijn van vennootschappen en andere juridische entiteiten, alsmede, mits er een legitiem belang is, van bepaalde soorten trusts en soortgelijke juridische constructies. (31)Met betrekking tot vennootschappen en andere juridische entiteiten moet met name worden gestreefd naar een billijk evenwicht tussen het algemeen belang bij het voorkomen van witwassen en terrorismefinanciering en de grondrechten van de betrokkenen. De gegevens die ter beschikking van het publiek moeten worden gesteld, moeten beperkt zijn en duidelijk en exhaustief worden afgebakend, en zij moeten van algemene aard zijn, teneinde de potentiële schade voor de uiteindelijk begunstigden te minimaliseren. Tegelijk mag de informatie die ter beschikking van het publiek wordt gesteld, niet significant verschillen van de gegevens die momenteel worden verzameld. Om de aantasting van het recht op eerbiediging van het privéleven in het algemeen en op de bescherming van hun persoonsgegevens in het bijzonder te beperken, moet die informatie hoofdzakelijk betrekking hebben op de status van uiteindelijk begunstigden van vennootschappen en andere juridische entiteiten en strikt betrekking hebben op de economische activiteit waarop de uiteindelijk begunstigden actief zijn. Ingeval het hoger leidinggevend personeel als uiteindelijk begunstigde is geïdentificeerd louter omdat het die functie bekleedt en niet omdat het een eigendomsbelang heeft of met andere middelen zeggenschap uitoefent, moet dit duidelijk in de registers zichtbaar zijn. (32)In het geval van express trusts en soortgelijke juridische constructies moet de informatie toegankelijk zijn voor alle leden van het grote publiek, mits het rechtmatige belang kan worden aangetoond. Dit moet situaties omvatten waarin natuurlijke personen of rechtspersonen een verzoek indienen met betrekking tot een trust of soortgelijke juridische constructie die een zeggenschapsdeelneming houdt of bezit in een juridische entiteit die buiten de Unie is opgezet of opgericht door directe of indirecte eigendom, onder meer door deelneming aan toonder, of door zeggenschap op andere wijze. De interpretatie van het rechtmatige belang door de lidstaten mag het begrip “rechtmatig belang” niet beperken tot lopende administratieve of gerechtelijke procedures, en moet het mogelijk maken rekening te houden met de preventieve werkzaamheden van niet-gouvernementele organisaties en onderzoeksjournalisten op het gebied van de bestrijding van witwassen en de basisdelicten daarvan, en terrorismefinanciering. Hoewel trusts en andere juridische constructies kunnen worden gebruikt in complexe bedrijfsstructuren, blijft hun hoofddoel het beheer van het individuele vermogen. Om een passend evenwicht te vinden tussen het legitieme doel om het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering te voorkomen, hetgeen door publiek toezicht wordt versterkt, en de bescherming van de grondrechten van natuurlijke personen, met name het recht op privacy en de bescherming van persoonsgegevens, moet een rechtmatig belang worden aangetoond bij toegang tot informatie over de uiteindelijk begunstigden van trusts en andere juridische constructies.

(33)Om ervoor te zorgen dat de uiteindelijk begunstigde aan de hand van de voor het publiek beschikbare informatie correct kan worden geïdentificeerd, moet een minimumreeks gegevens toegankelijk zijn voor het publiek. Dergelijke gegevens moeten het mogelijk maken de uiteindelijk begunstigde ondubbelzinnig te identificeren en tegelijkertijd de hoeveelheid voor het publiek toegankelijke persoonsgegevens tot een minimum te beperken. Bij gebrek aan informatie over de naam, de geboortemaand en het geboortejaar en het land van verblijf en de nationaliteit van de uiteindelijk begunstigde, is het niet mogelijk ondubbelzinnig vast te stellen wie de natuurlijke persoon is die de uiteindelijk begunstigde is. Evenzo zou het ontbreken van informatie over het gehouden economisch belang het onmogelijk maken om te bepalen waarom die natuurlijke persoon als uiteindelijk begunstigde moet worden geïdentificeerd. Om verkeerde interpretaties van de publiekelijk beschikbare informatie over de uiteindelijk begunstigden te voorkomen en te zorgen voor een evenredige openbaarmaking van persoonsgegevens die consistent is in de hele Unie, is het derhalve passend de minimumreeks gegevens vast te stellen waartoe het publiek toegang heeft. (34)Het versterkte publieke toezicht kan bijdragen tot het voorkomen van misbruik van juridische entiteiten en juridische constructies, met inbegrip van belastingontwijking. Daarom is het van essentieel belang dat de informatie over uiteindelijk begunstigden via de nationale registers en via het systeem van gekoppelde registers van uiteindelijk begunstigden beschikbaar blijft gedurende ten minste vijf jaar nadat de gronden voor de registratie van informatie over de uiteindelijk begunstigden van de trust of soortgelijke juridische constructie niet langer bestaan. De lidstaten moeten echter in staat zijn wettelijk te voorzien in de verwerking van de informatie over uiteindelijk begunstigden, met inbegrip van persoonsgegevens, voor andere doeleinden, indien zulke verwerking beantwoordt aan een doelstelling van algemeen belang en in een democratische samenleving een maatregel vormt die noodzakelijk is en evenredig aan het nagestreefde doel. (35)Met het oog op een evenredige en evenwichtige aanpak en om het recht op privéleven en de bescherming van persoonsgegevens te waarborgen, moeten de lidstaten bovendien kunnen voorzien in uitzonderingen op de bekendmaking van de persoonlijke informatie over de uiteindelijk begunstigde via de registers van informatie over uiteindelijk begunstigden en op toegang tot dergelijke informatie, in uitzonderlijke omstandigheden, wanneer die informatie de uiteindelijk begunstigde zou blootstellen aan een onevenredig risico van fraude, ontvoering, chantage, afpersing, pesterijen, geweld of intimidatie. Het moet voor de lidstaten ook mogelijk zijn om online registratie verplicht te stellen teneinde elke persoon te identificeren die om informatie uit het register verzoekt, en om een vergoeding te vragen voor toegang tot de informatie in het register. (36)Richtlijn (EU) 2018/843 heeft de koppeling tot stand gebracht tussen de centrale registers van de lidstaten die informatie bevatten over de uiteindelijk begunstigden via het bij Richtlijn (EU) 2017/1132 van het Europees Parlement en de Raad opgerichte Europees centraal platform. De lidstaten moeten voortdurend bij de werking van het gehele systeem worden betrokken door middel van een regelmatige dialoog tussen de Commissie en de vertegenwoordigers van de lidstaten over kwesties in verband met de werking van het systeem en over de toekomstige ontwikkeling ervan. (37)Door de koppeling van de registers van uiteindelijk begunstigden van de lidstaten moet zowel nationale als grensoverschrijdende toegang tot informatie over de uiteindelijk begunstigden van juridische constructies die in het register van elke lidstaat is opgenomen, worden verleend op basis van de definitie van rechtmatig belang, op grond van een besluit van de desbetreffende entiteit van die lidstaat. Om te voorkomen dat besluiten tot beperking van de toegang tot informatie over uiteindelijk begunstigden die niet gerechtvaardigd zijn, niet kunnen worden herzien, moeten er beroepsmogelijkheden tegen dergelijke besluiten worden ingesteld. Met het oog op een coherente en efficiënte registratie en uitwisseling van informatie moeten de lidstaten ervoor zorgen dat hun met het register belaste entiteit samenwerkt met haar tegenhangers in andere lidstaten door informatie uit te wisselen over trusts en soortgelijke juridische constructies die onder het recht van een lidstaat vallen en in een andere lidstaat worden beheerd. (38)Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens voor de toepassing van deze richtlijn. Natuurlijke personen van wie persoonsgegevens in nationale registers als uiteindelijk begunstigden worden bijgehouden, moeten worden geïnformeerd over de toepasselijke gegevensbeschermingsregels. Voorts mogen alleen actuele persoonsgegevens die overeenkomen met de feitelijke uiteindelijk begunstigden beschikbaar worden gesteld, en moeten de begunstigden worden geïnformeerd over hun rechten uit hoofde van het rechtskader voor gegevensbescherming van de Unie en over de procedures die van toepassing zijn voor de uitoefening van die rechten. Om misbruik van in de registers opgenomen informatie te voorkomen en voor evenwicht met de rechten van uiteindelijk begunstigden te zorgen, kunnen de lidstaten het voorts passend achten te overwegen om de informatie over de verzoekende persoon, samen met de rechtsgrondslag voor zijn verzoek, ook ter beschikking te stellen van de uiteindelijk begunstigde. (39)Vertraagde toegang van FIE’s en andere bevoegde autoriteiten tot informatie over de identiteit van houders van bank- en betaalrekeningen en kluizen, met name anonieme, belemmert de opsporing van geldovermakingen in verband met witwassen en terrorismefinanciering. Nationale gegevens die de identificatie mogelijk maken van bank- en betaalrekeningen en kluizen die aan één persoon toebehoren, zijn versnipperd en daarom niet tijdig toegankelijk voor FIE’s en andere bevoegde autoriteiten. Het is daarom van essentieel belang in alle lidstaten gecentraliseerde automatische mechanismen op te zetten, zoals een register of een systeem voor gegevensontsluiting, waarmee op doeltreffende wijze tijdig toegang tot informatie over de identiteit van de houders van bank- en betaalrekeningen en kluizen, hun volmachthouders en hun uiteindelijk begunstigden kan worden verkregen. Bij de toepassing van de bepalingen met betrekking tot de toegang is het passend gebruik te maken van reeds bestaande mechanismen, mits de nationale FIE’s onmiddellijk en ongefilterd toegang krijgen tot de gegevens waarnaar zij onderzoek doen. De lidstaten moeten overwegen om dergelijke mechanismen te voeden met andere informatie die zij noodzakelijk en evenredig achten om de risico’s van witwassen en terrorismefinanciering doeltreffender te beperken. Ten aanzien van deze onderzoeken en verzoeken om gerelateerde informatie door FIE’s en bevoegde autoriteiten, andere dan autoriteiten die voor vervolging verantwoordelijk zijn, moet volledige vertrouwelijkheid worden gegarandeerd. (40)Met het oog op de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en de bescherming van persoonsgegevens moet het minimum aan informatie dat nodig is voor het uitvoeren van AML/CFT-onderzoeken, worden bijgehouden in gecentraliseerde automatische mechanismen voor bank- en betaalrekeningen, zoals registers of systemen voor gegevensontsluiting. Het moet voor de lidstaten mogelijk zijn om te bepalen van welke gegevens het verzamelen nuttig en evenredig is, rekening houdend met de bestaande systemen en rechtstradities om de uiteindelijk begunstigden op zinvolle wijze te kunnen identificeren. Bij de omzetting van de bepalingen met betrekking tot deze mechanismen moeten de lidstaten bewaringstermijnen vaststellen die gelijk zijn aan de termijn voor het bewaren van documentatie en informatie die zijn verkregen bij de toepassing van cliëntenonderzoeksmaatregelen. Het moet voor de lidstaten mogelijk zijn om de bewaringstermijn bij wet algemeen te verlengen, zonder dat daartoe per geval een besluit behoeft te worden genomen. De bewaringstermijn mag met maximaal vijf extra jaren worden verlengd. Die periode mag geen afbreuk doen aan nationale wetgeving die voorziet in andere vereisten met betrekking tot het bewaren van gegevens op grond waarvan per geval kan worden besloten om strafrechtelijke of administratieve procedures mogelijk te maken. De toegang tot die mechanismen moet plaatsvinden op een “need-to-know” -basis. (41)Door middel van de koppeling van de gecentraliseerde automatische mechanismen van de lidstaten zouden de nationale FIE’s snel grensoverschrijdende informatie kunnen verkrijgen over de identiteit van houders van bank- en betaalrekeningen en kluizen in andere lidstaten, waardoor zij beter in staat zouden zijn om doeltreffend financiële analysen uit te voeren en samen te werken met hun tegenhangers uit andere lidstaten. Directe grensoverschrijdende toegang tot informatie over bank- en betaalrekeningen en kluizen zou de FIE’s in staat stellen binnen een voldoende korte termijn financiële analysen te maken om mogelijke gevallen van witwassen en terrorismefinanciering op te sporen en een snelle rechtshandhavingsactie te waarborgen. (42)Om het recht op bescherming van persoonsgegevens en het recht op privacy te eerbiedigen en de impact van grensoverschrijdende toegang tot de informatie in de nationale gecentraliseerde automatische mechanismen te beperken, zou de reikwijdte van de informatie die via het centrale toegangspunt van registers van bankrekeningen toegankelijk is, worden beperkt tot het minimum dat nodig is in overeenstemming met het beginsel van minimale gegevensverwerking om de identificatie mogelijk te maken van natuurlijke personen of rechtspersonen die houder zijn van of zeggenschap hebben over betaalrekeningen en bankrekeningen die geïdentificeerd zijn door IBAN, en kluizen. Bovendien mogen alleen FIE’s onmiddellijke en ongefilterde toegang krijgen tot het centrale toegangspunt. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat het personeel van de FIE’s hoge professionele normen inzake vertrouwelijkheid en gegevensbescherming in acht neemt, dat het zeer integer is en over de juiste vaardigheden beschikt. Bovendien moeten de lidstaten technische en organisatorische maatregelen treffen om de beveiliging van de gegevens volgens hoge technologische normen te waarborgen. (43)De koppeling van de gecentraliseerde automatische mechanismen van de lidstaten (centrale registers of centrale elektronische systemen voor gegevensontsluiting) met informatie over bank- en betaalrekeningen en kluizen via het centrale toegangspunt van registers van bankrekeningen vereist de coördinatie van nationale systemen met uiteenlopende technische kenmerken. Daartoe moeten technische maatregelen en specificaties worden ontwikkeld die rekening houden met de verschillen tussen de nationale gecentraliseerde automatische mechanismen. (44)Onroerend goed is voor criminelen een aantrekkelijk middel om de opbrengsten van hun illegale activiteiten wit te wassen, aangezien hierdoor de werkelijke bron van de geldmiddelen en de identiteit van de uiteindelijk gerechtigde kunnen worden verdoezeld. Een correcte en tijdige identificatie van natuurlijke personen of rechtspersonen die onroerend goed bezitten door FIE’s en andere bevoegde autoriteiten, is belangrijk voor zowel het opsporen van witwasregelingen als het bevriezen en confisqueren van vermogensbestanddelen. Daarom is het belangrijk dat de lidstaten de FIE’s en de bevoegde autoriteiten toegang verlenen tot informatie waarmee natuurlijke personen of rechtspersonen die eigenaar zijn van onroerend goed, en tot informatie die relevant is voor de vaststelling van het risico en het vermoeden van de transactie, tijdig kunnen worden geïdentificeerd. (45)Alle lidstaten beschikken over operationeel onafhankelijke en zelfstandige FIE’s, of moeten die oprichten, om de binnenkomende informatie te verzamelen en te analyseren met het doel verbanden te leggen tussen verdachte transacties en onderliggende criminele activiteiten, teneinde witwassen en terrorismefinanciering te voorkomen en te bestrijden. De FIE moet de enige centrale nationale eenheid zijn die verantwoordelijk is voor de ontvangst en analyse van meldingen van verdachte transacties, meldingen van grensoverschrijdende fysieke bewegingen van contanten en betalingen in contanten boven een bepaalde limiet, alsmede andere door meldingsplichtige entiteiten ingediende informatie die relevant is voor witwassen, de basisdelicten daarvan, of terrorismefinanciering. De operationele onafhankelijkheid en autonomie van de FIE moeten worden gewaarborgd door de FIE de bevoegdheid en de capaciteit te verlenen om haar taken vrij uit te voeren, met inbegrip van het vermogen om autonome besluiten te nemen met betrekking tot analyse, verzoeken en verspreiding van specifieke informatie. In alle gevallen moet de FIE het onafhankelijke recht hebben om informatie door te geven aan of te verspreiden onder de bevoegde autoriteiten. De FIE moet worden voorzien van voldoende financiële, personele en technische middelen, op een wijze die haar autonomie en onafhankelijkheid waarborgt en haar in staat stelt haar mandaat doeltreffend uit te oefenen. De FIE moet in staat zijn om op individuele of routinematige basis de middelen te verkrijgen en in te zetten die nodig zijn om haar taken uit te voeren, zonder dat er sprake is van ongepaste politieke, overheids- of industriële beïnvloeding of inmenging die haar operationele onafhankelijkheid in het gedrang zou kunnen brengen. (46)FIE’s spelen een belangrijke rol bij de identificatie van de, met name grensoverschrijdende, financiële operaties van terroristische netwerken en bij het opsporen van hun geldschieters. Financiële inlichtingen kunnen van fundamenteel belang zijn om het faciliteren van terroristische misdrijven en de netwerken en plannen van terroristische organisaties aan het licht te brengen. FIE’s blijven aanzienlijke verschillen vertonen wat betreft hun functies, competenties en bevoegdheden. De huidige verschillen mogen evenwel geen afbreuk doen aan de activiteiten van een FIE, met name aan de mogelijkheid ervan om preventieve analysen te ontwikkelen ter ondersteuning van alle autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor inlichtingen-, recherche- en gerechtelijke activiteiten en internationale samenwerking. Het is nu van essentieel belang om voor de uitoefening van hun taken de minimumreeks van gegevens vast te stellen die voor de FIE’s snel toegankelijk moeten zijn en die zonder belemmeringen moeten kunnen worden uitgewisseld met hun tegenhangers uit andere lidstaten. In alle gevallen waarin witwassen of daarmee verband houdende basisdelicten worden vermoed en in gevallen waarin terrorisme wordt gefinancierd, moet informatie rechtstreeks en snel en zonder onnodige vertraging worden doorgegeven. Daarom is het van essentieel belang de doeltreffendheid en doelmatigheid van FIE’s te verbeteren door de bevoegdheden van en de samenwerking tussen FIE’s te verbeteren. (47)De bevoegdheden van de FIE’s omvatten het recht op directe of indirecte toegang tot de “financiële”, “administratieve” en “rechtshandhavingsinformatie” die zij nodig hebben om witwassen, daarmee verband houdende basisdelicten en terrorismefinanciering te bestrijden. Het gebrek aan definitie van de soorten informatie die deze algemene categorieën omvatten, heeft ertoe geleid dat FIE’s toegang hebben gekregen tot aanzienlijk gediversifieerde reeksen informatie, wat gevolgen heeft voor de analytische functies van de FIE’s en voor hun vermogen om doeltreffend samen te werken met hun tegenhangers uit andere lidstaten. Daarom moeten de minimumreeksen van “financiële”, “administratieve” en “rechtshandhavingsinformatie” worden gedefinieerd die direct of indirect aan elke FIE in de hele Unie beschikbaar moeten worden gesteld. Bovendien moeten de FIE’s bij elke meldingsplichtige entiteit snel alle nodige informatie over hun functies kunnen verkrijgen. Een FIE moet dergelijke informatie ook kunnen verkrijgen op verzoek van een andere FIE en kunnen uitwisselen met de verzoekende FIE. (48)De overgrote meerderheid van de FIE’s heeft de bevoegdheid gekregen om dringende maatregelen te nemen en een transactie op te schorten of niet goed te keuren om deze te analyseren, het vermoeden te bevestigen en de resultaten van de analytische activiteiten te verspreiden onder de bevoegde autoriteiten. Er zijn echter bepaalde verschillen in de duur van de uitstelbevoegdheden in de verschillende lidstaten, die niet alleen gevolgen hebben voor het uitstellen van activiteiten die grensoverschrijdend van aard zijn via samenwerking tussen FIE’s, maar ook voor de grondrechten van individuen. Om criminele geldmiddelen of vermogensbestanddelen onmiddellijk in beslag te kunnen nemen en te voorkomen dat zij verdwijnen, ook met het oog op inbeslagneming, moeten FIE’s voorts de bevoegdheid krijgen om het gebruik van een bank- of betaalrekening op te schorten om de via de rekening verrichte transacties te analyseren, het vermoeden te bevestigen en de resultaten van de analyse door te geven aan de bevoegde autoriteiten. Aangezien de mogelijkheid van uitstel gevolgen heeft voor het eigendomsrecht, moet het behoud van de grondrechten van de betrokken personen worden gewaarborgd. (49)Met het oog op meer transparantie en verantwoordingsplicht en om de bekendheid met hun activiteiten te vergroten, moeten de FIE’s jaarlijks activiteitenverslagen uitbrengen. Deze verslagen moeten ten minste statistische gegevens bevatten met betrekking tot de ontvangen meldingen van verdachte transacties, het aantal verspreidingen bij nationale bevoegde autoriteiten, het aantal verzoeken dat is ingediend bij en ontvangen door andere FIE’s, alsook informatie over vastgestelde trends en typologieën. Dit verslag moet openbaar worden gemaakt, met uitzondering van de elementen die gevoelige en gerubriceerde informatie bevatten. De FIE moet meldingsplichtige entiteiten ten minste eenmaal per jaar feedback geven over de kwaliteit van meldingen van verdachte transacties, de tijdigheid ervan, de beschrijving van het vermoeden en eventuele aanvullende verstrekte documenten. Dergelijke feedback kan worden verstrekt aan individuele meldingsplichtige entiteiten of groepen meldingsplichtige entiteiten en moet erop gericht zijn de meldingsplichtige entiteiten beter in staat te stellen verdachte transacties en activiteiten op te sporen en te identificeren en de algemene meldingsmechanismen te verbeteren. (50)Het doel van de FIE is de informatie die zij ontvangt, te verzamelen en te analyseren om verbanden te leggen tussen verdachte transacties en onderliggende criminele activiteiten, teneinde witwassen en terrorismefinanciering te voorkomen en te bestrijden, en de resultaten van haar analyse alsook aanvullende informatie aan de bevoegde autoriteiten door te geven wanneer er redenen zijn om te vermoeden dat er sprake is van witwassen, daarmee verband houdende basisdelicten of terrorismefinanciering. Een FIE mag niet nalaten of weigeren om informatie, spontaan of op verzoek, met een andere FIE uit te wisselen vanwege het ontbreken van de identificatie van een verband houdend basisdelict, kenmerken van het nationale strafrecht en verschillen tussen de definities van verband houdende basisdelicten, of het ontbreken van een verwijzing naar bepaalde verband houdende basisdelicten. Ook moet een FIE, ongeacht het type van mogelijk verband houdende basisdelicten, haar voorafgaande toestemming geven aan een andere FIE om de informatie aan de bevoegde autoriteiten door te geven, zodat de verspreidingsfunctie doeltreffend kan worden vervuld. FIE’s hebben moeilijkheden gemeld bij de uitwisseling van informatie wegens verschillen tussen de nationale definities van een aantal basisdelicten — zoals fiscale misdrijven — die niet door het Unierecht geharmoniseerd zijn. Dergelijke verschillen mogen geen belemmering vormen voor de wederzijdse uitwisseling, de verspreiding onder andere bevoegde autoriteiten en het gebruik van die informatie. FIE’s moeten snel, constructief en effectief zorgen voor een zo breed mogelijke internationale samenwerking met FIE’s van derde landen op het gebied van witwassen, daarmee verband houdende basisdelicten en terrorismefinanciering, overeenkomstig de toepasselijke gegevensbeschermingsregels voor gegevensoverdracht, de FATF-aanbevelingen en de Egmontbeginselen voor informatie-uitwisseling tussen financiële-inlichtingeneenheden. (51)FIE’s moeten gebruikmaken van beveiligde faciliteiten, met inbegrip van beschermde communicatiekanalen, om onderling samen te werken en informatie uit te wisselen. In dit verband moet een systeem voor de uitwisseling van informatie tussen de FIE’s van de lidstaten (“FIU.net”) worden opgezet. Het systeem moet worden beheerd en georganiseerd door de AMLA. FIU.net moet door de FIE’s worden gebruikt om onderling samen te werken en informatie uit te wisselen, en kan in voorkomend geval ook worden gebruikt voor de uitwisseling van informatie met FIE’s van derde landen en met andere autoriteiten en organen van de Unie. De FIE’s moeten ten volle gebruik maken van de functies van FIU.net. Deze functies moeten FIE’s in staat stellen hun gegevens op anonieme wijze te vergelijken met gegevens van andere FIE’s, teneinde voor de FIE van belang zijnde personen op te sporen in andere lidstaten en hun opbrengsten en middelen te identificeren, met volledige bescherming van persoonsgegevens. (52)Het is belangrijk dat de FIE’s samenwerken en informatie doeltreffend met elkaar uitwisselen. In dit verband moet de AMLA de nodige bijstand verlenen, niet alleen door het coördineren van gezamenlijke analysen van meldingen van grensoverschrijdende verdachte transacties, maar ook door het ontwikkelen van ontwerpen van technische reguleringsnormen betreffende het formaat dat moet worden gebruikt voor de uitwisseling van informatie tussen FIE’s, en van richtsnoeren met betrekking tot de relevante factoren waarmee rekening moet worden gehouden wanneer wordt vastgesteld of een melding van verdachte transacties betrekking heeft op een andere lidstaat, alsook met betrekking tot de aard, kenmerken en doelstellingen van de operationele en strategische analyse.

(53)Termijnen voor de uitwisseling van informatie tussen FIE’s zijn noodzakelijk om een snelle, doeltreffende en consistente samenwerking te waarborgen. Er moeten termijnen worden gesteld om doeltreffende informatie-uitwisseling binnen een redelijke tijdspanne te waarborgen of om aan bepaalde procedurele regels te voldoen. In uitzonderlijke, gerechtvaardigde en dringende gevallen waarin de aangezochte FIE rechtstreeks toegang heeft tot de databanken waarin de gevraagde informatie wordt bewaard, moeten kortere termijnen worden vastgesteld. Indien de aangezochte FIE de informatie niet binnen de gestelde termijnen kan verstrekken, moet zij haar tegenhanger daarvan in kennis stellen. (54)Het verkeer van illegaal geld passeert grenzen en kan gevolgen hebben voor verschillende lidstaten. Grensoverschrijdende zaken waarbij meerdere rechtsgebieden betrokken zijn, komen steeds vaker voor en worden steeds belangrijker, mede als gevolg van de grensoverschrijdende activiteiten van meldingsplichtige entiteiten. Om doeltreffend te kunnen omgaan met zaken die meerdere lidstaten betreffen, moeten de FIE’s verder kunnen gaan dan de loutere uitwisseling van informatie voor het opsporen en analyseren van verdachte transacties en activiteiten en de analytische activiteit zelf kunnen delen. FIE’s hebben melding gemaakt van bepaalde belangrijke problemen waardoor het vermogen van FIE’s om gezamenlijke analysen uit te voeren, wordt beperkt of aan voorwaarden onderworpen. Het uitvoeren van een gezamenlijke analyse van verdachte transacties en activiteiten zal de FIE’s in staat stellen potentiële synergieën te benutten, informatie uit verschillende bronnen te gebruiken, een volledig beeld te krijgen van de afwijkende activiteiten en de analyse te verrijken. De FIE’s moeten in staat zijn gezamenlijke analysen van verdachte transacties en activiteiten uit te voeren en met de hulp van de AMLA gemeenschappelijke analyseteams voor specifieke doeleinden en beperkte tijd op te zetten en eraan deel te nemen. De deelname van derden kan van groot belang zijn voor het welslagen van gezamenlijke analysen. Daarom kunnen FIE’s derden uitnodigen om deel te nemen aan de gezamenlijke analyse indien die deelname onder de respectieve bevoegdheid van die derden zou vallen. (55)Een doeltreffend toezicht op alle meldingsplichtige entiteiten is essentieel om de integriteit van het financiële stelsel van de Unie en van de interne markt te beschermen. Daartoe dienen de lidstaten een doeltreffend en onpartijdig AML/CFT-toezicht in te stellen en de voorwaarden vast te stellen voor effectieve, tijdige en duurzame samenwerking tussen toezichthouders. (56)De lidstaten moeten zorgen voor een doeltreffend, onpartijdig en risicogebaseerd toezicht op alle meldingsplichtige entiteiten, bij voorkeur door overheidsinstanties via een afzonderlijke en onafhankelijke nationale toezichthouder. Nationale toezichthouders moeten een breed spectrum van taken kunnen uitvoeren om effectief toezicht op alle meldingsplichtige entiteiten uit te oefenen. (57)De Unie is bij herhaling getuige geweest van een lakse benadering van het toezicht op de verplichtingen van meldingsplichtige entiteiten inzake de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering. Daarom is het nu van het grootste belang dat de bevoegde nationale toezichthouders, als onderdeel van het bij deze richtlijn en bij Verordening [referentie invoegen — voorstel voor de oprichting van een antiwitwasautoriteit — COM(2021) 421 final] ingestelde geïntegreerde toezichtmechanisme, duidelijkheid verkrijgen over hun respectieve rechten en plichten. (58)Om de risico’s waaraan meldingsplichtige entiteiten blootstaan en de wijze waarop zij gerichte financiële sancties ten uitvoer leggen, doeltreffender en regelmatiger te beoordelen en te monitoren, moet worden verduidelijkt dat nationale toezichthouders zowel gerechtigd als verplicht zijn alle noodzakelijke externe, on-site en thematische onderzoeken en alle andere onderzoeken en beoordelingen uit te voeren wanneer zij dat nodig achten. Dit helpt toezichthouders niet alleen om te beslissen in welke gevallen de specifieke risico’s die inherent zijn aan een sector, duidelijk en inzichtelijk zijn, maar biedt hun ook de instrumenten die nodig zijn om relevante informatie verder te verspreiden onder meldingsplichtige entiteiten om hen te informeren over het witwasrisico en het risico van terrorismefinanciering. (59)Outreachactiviteiten, met inbegrip van de verspreiding van informatie door de toezichthouders aan de meldingsplichtige entiteiten die onder hun toezicht staan, zijn van essentieel belang om te waarborgen dat de particuliere sector voldoende inzicht heeft in de aard en de omvang van de risico’s van witwassen en terrorismefinanciering waarmee zij worden geconfronteerd. (60)De toezichthouders moeten voor hun werk een op risico’s gebaseerde benadering hanteren, die hen in staat moet stellen hun middelen te concentreren waar de risico’s het grootst zijn, en er tegelijkertijd voor te zorgen dat geen enkele sector of entiteit wordt blootgesteld aan criminele pogingen om geld wit te wassen of terrorisme te financieren. De AMLA moet een leidende rol spelen bij het bevorderen van een gemeenschappelijke interpretatie van risico’s en moet daarom worden belast met de ontwikkeling van benchmarks en een methodologie voor het beoordelen en classificeren van het inherente en restrisicoprofiel van meldingsplichtige entiteiten, alsook van de frequentie waarmee dat risicoprofiel moet worden herzien. (61)De bekendmaking door toezichthouders aan FIE’s van feiten die verband zouden kunnen houden met witwassen of terrorismefinanciering is een van de hoekstenen van een efficiënt en doeltreffend toezicht op de risico’s van witwassen en terrorismefinanciering. Daarom moeten de lidstaten een systeem opzetten dat ervoor zorgt dat de FIE’s naar behoren en snel worden geïnformeerd. (62)Samenwerking tussen nationale toezichthouders is van essentieel belang om te zorgen voor een gemeenschappelijke toezichtsaanpak in de hele Unie. Om doeltreffend te zijn, moet deze samenwerking zoveel mogelijk worden benut, ongeacht de aard of status van de toezichthouders. Naast de traditionele samenwerking — zoals de mogelijkheid om onderzoek te verrichten namens een verzoekende toezichthoudende autoriteit — is het passend de oprichting van AML/CFT-toezichtcolleges te verplichten ten aanzien van meldingsplichtige entiteiten die werkzaam zijn in het kader van de vrijheid van dienstverrichting of vestiging en met betrekking tot meldingsplichtige entiteiten die deel uitmaken van een groep. (63)Wanneer een meldingsplichtige entiteit vestigingen in een andere lidstaat exploiteert, onder meer via een netwerk van agenten, moet de toezichthouder van de lidstaat van herkomst verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de toepassing door de meldingsplichtige entiteit van groepsbrede AML/CFT-beleidslijnen en -procedures. Dit kan gepaard gaan met bezoeken ter plaatse in vestigingen in een andere lidstaat. De toezichthouder van de lidstaat van herkomst moet nauw samenwerken met de toezichthouder van de lidstaat van ontvangst en moet deze in kennis stellen van alle kwesties die van invloed kunnen zijn op zijn beoordeling van de naleving door de instelling van de AML/CFT-regels van de lidstaat van ontvangst. (64)Wanneer een meldingsplichtige entiteit vestigingen in een andere lidstaat exploiteert, onder meer via een netwerk van agenten, blijft de toezichthouder van de lidstaat van ontvangst verantwoordelijk voor het handhaven van de naleving door de inrichting van de AML/CFT-regels, onder meer, in voorkomend geval, door inspecties ter plaatse en monitoring buiten de locatie uit te voeren en door passende en evenredige maatregelen te nemen om ernstige inbreuken op die voorschriften aan te pakken. De toezichthouder van de lidstaat van ontvangst moet nauw samenwerken met de toezichthouder van de lidstaat van herkomst en moet deze in kennis stellen van alle kwesties die van invloed kunnen zijn op zijn beoordeling van de toepassing door de meldingsplichtige entiteit van groepsbrede AML/CFT-beleidslijnen en -procedures. Om ernstige inbreuken op de AML/CFT-regels die onmiddellijke maatregelen vereisen, weg te nemen, moet de toezichthouder van de lidstaat van ontvangst passende en evenredige tijdelijke corrigerende maatregelen kunnen toepassen die onder vergelijkbare omstandigheden van toepassing zijn op meldingsplichtige entiteiten die onder hun bevoegdheid vallen, om dergelijke ernstige tekortkomingen aan te pakken, in voorkomend geval met de hulp van of in samenwerking met de toezichthouder van de lidstaat van herkomst. (65)Om te zorgen voor een betere coördinatie van de inspanningen en op doeltreffende wijze bij te dragen aan de behoeften van het geïntegreerde toezichtmechanisme, moeten de respectieve taken van de toezichthouders met betrekking tot die meldingsplichtige entiteiten worden verduidelijkt en moeten specifieke, evenredige samenwerkingsmechanismen worden vastgesteld. (66)Grensoverschrijdende groepen moeten beschikken over verregaande groepsbrede beleidslijnen en procedures. Om ervoor te zorgen dat grensoverschrijdende transacties gepaard gaan met adequaat toezicht, moeten gedetailleerde toezichtregels worden vastgesteld die de toezichthouders van de lidstaat van herkomst en die van de lidstaat van ontvangst in staat stellen zoveel mogelijk met elkaar samen te werken, ongeacht hun respectieve aard of status, en met de AMLA om de risico’s te beoordelen, ontwikkelingen te monitoren die gevolgen kunnen hebben voor de verschillende entiteiten die deel uitmaken van de groep en de toezichtmaatregelen te coördineren. Gezien haar coördinerende rol moet de AMLA worden belast met de taak om ontwerpen van technische reguleringsnormen te ontwikkelen waarin de respectieve taken van de toezichthouders van de lidstaten van herkomst en van de toezichthouders van de lidstaten van ontvangst van groepen, en de modaliteiten van hun onderlinge samenwerking worden omschreven. Het toezicht op de effectieve uitvoering van het groepsbeleid inzake AML/CFT moet worden uitgeoefend in overeenstemming met de beginselen en modaliteiten van het geconsolideerde toezicht als vastgesteld in de betreffende Europese sectorale wetgeving. (67)Richtlijn (EU) 2015/849 bevatte een algemene verplichting voor toezichthouders van lidstaten van herkomst en van ontvangst om samen te werken. Deze vereisten werden vervolgens aangescherpt om te voorkomen dat de uitwisseling van informatie en de samenwerking tussen toezichthouders verboden of onredelijk beperkt werden. Bij gebrek aan een duidelijk rechtskader is de oprichting van AML/CFT-toezichtcolleges echter gebaseerd geweest op niet-bindende richtsnoeren. Het is derhalve noodzakelijk duidelijke regels vast te stellen voor de organisatie van AML/CFT-colleges en te voorzien in een gecoördineerde, juridisch solide aanpak, waarbij wordt erkend dat er behoefte is aan gestructureerde interactie tussen toezichthouders in de hele Unie. In overeenstemming met haar coördinerende en toezichthoudende rol moet de AMLA worden belast met de ontwikkeling van ontwerpen van technische reguleringsnormen waarin de algemene voorwaarden worden vastgelegd die de goede werking van de AML/CFT-toezichtcolleges mogelijk maken. (68)Uitwisseling van informatie en samenwerking tussen toezichthouders zijn essentieel in de context van steeds meer geïntegreerde mondiale financiële systemen. Enerzijds moeten de toezichthouders van de Unie, met inbegrip van de AMLA, elkaar in kennis stellen van de gevallen waarin de wetgeving van een derde land de uitvoering van de beleidslijnen en procedures die vereist zijn uit hoofde van Verordening [referentie invoegen — voorstel voor een antiwitwasverordening – COM(2021) 420 final], niet toestaat. Anderzijds moeten de lidstaten toezichthouders kunnen machtigen samenwerkingsovereenkomsten te sluiten die voorzien in samenwerking en uitwisseling van vertrouwelijke informatie met hun tegenhangers in derde landen, met inachtneming van de toepasselijke regels voor de doorgifte van persoonsgegevens. Gezien haar toezichthoudende rol dient de AMLA de nodige bijstand te verlenen bij de beoordeling van de gelijkwaardigheid van de vereisten inzake beroepsgeheim die van toepassing zijn op de tegenhanger van het derde land. (69)Richtlijn (EU) 2015/849 stond de lidstaten toe het toezicht op bepaalde meldingsplichtige entiteiten toe te vertrouwen aan zelfregulerende organen. De kwaliteit en de intensiteit van het toezicht dat door dergelijke zelfregulerende organen wordt uitgeoefend, waren echter ontoereikend en stonden niet of amper onder publiek toezicht. Wanneer een lidstaat besluit toezicht toe te vertrouwen aan een zelfregulerende instantie, moet hij ook een overheidsinstantie aanwijzen die toezicht houdt op de activiteiten van de zelfregulerende instantie om ervoor te zorgen dat de uitvoering van die activiteiten in overeenstemming is met de vereisten van deze richtlijn. (70)Het belang van de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering moet ertoe leiden dat de lidstaten in hun nationaal recht doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve sancties en maatregelen vaststellen voor niet-naleving van de vereisten van Verordening [referentie invoegen — voorstel voor een antiwitwasverordening – COM(2021) 420 final]. De nationale toezichthouders dienen door de lidstaten te worden gemachtigd dergelijke maatregelen op te leggen aan meldingsplichtige entiteiten om de situatie in geval van inbreuken te verhelpen en, indien de inbreuk dit rechtvaardigt, geldelijke sancties op te leggen. Het geheel van sancties en maatregelen moet voldoende breed zijn om de lidstaten en bevoegde autoriteiten in staat te stellen rekening te houden met verschillen tussen meldingsplichtige entiteiten, met name tussen kredietinstellingen en financiële instellingen en andere meldingsplichtige entiteiten, ten aanzien van hun omvang en kenmerken en de aard van hun bedrijf. (71)De lidstaten beschikken momenteel over een gevarieerd spectrum van administratieve sancties en maatregelen voor inbreuken op de belangrijkste bestaande preventieve bepalingen en hanteren een inconsistente aanpak voor het onderzoeken en bestraffen van schendingen van de antiwitwasvereisten; er bestaat ook geen overeenstemming tussen toezichthouders over wat een “ernstige” schending moet zijn om zo te bepalen wanneer een administratieve sanctie moet worden opgelegd. Deze diversiteit is nadelig voor de inspanningen ter bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering en de respons van de Unie is versnipperd. Daarom moeten