EUROPESE COMMISSIE Brussel, 30.6.2021 COM(2021) 343 final VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD Langetermijnraming van toekomstige in- en uitstromen op de EU-begroting (2021-2027)



Inhoudsopgave 1. Inleiding 2. Prognose van uitstromen van de EU-begroting 2021-2027 2.1. Betalingen in verband met nieuwe vastleggingen 2.2. Betalingen betreffende vastleggingen vóór 2021 2.3. Vrijmakingen 2.4. NextGenerationEU 2.5. Ontwikkeling van de omvang van de uitstaande vastleggingen 3. Prognose van instromen van de EU-begroting 2021-2027 4. Conclusies Bijlage I — Aannames waarop de prognose is gebaseerd 1. Specifieke aannames voor de belangrijkste uitgavenposten 1.1. ESI-fondsen 2014- 2020 en fondsen voor het cohesiebeleid 2021- 2027 1.2. Plattelandsontwikkeling 1.3. Rechtstreekse betalingen en marktmaatregelen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid 1.4. Overige programma’s en fondsen 1.5. Beheer 1.6. Speciale instrumenten

2. Aannames voor de ontvangstenprognose 2.1. Toepasselijke wetgeving 2.2. Traditionele eigen middelen 2.3. Nationale bijdragen 2.4. Overige ontvangsten Bijlage II — Resultaten van de prognose Tabel 1 — Langetermijnprognose voor toekomstige uitstromen in 2021-2027 voor het MFK Tabel 2 — Langetermijnprognose van uitstromen voor NextGenerationEU Tabel 3 — Verandering in het totaal aan uitstaande vastleggingen van 2021 tot en met 2027 Tabel 4 — Langetermijnprognose van toekomstige instromen op de EU-begroting voor 2021-2027 1.Inleiding Dit verslag bevat prognoses voor de in- en uitstromen van de EU-begroting voor de periode 2021-2027. Het is het eerste verslag over de langetermijnprognose dat wordt uitgegeven na de vaststelling van het meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027 en NextGenerationEU. De langetermijnbegroting van de EU (het MFK) zal, in combinatie met NextGenerationEU, het grootste stimuleringspakket zijn dat ooit in Europa is gefinancierd, voor een totaal van 1,8 biljoen EUR (in prijzen van 2018). Het uitzonderlijke en tijdelijke instrument NextGenerationEU is in het leven geroepen om het herstel van de economische, sociale en gezondheidscrisis die de COVID-19-pandemie heeft veroorzaakt, een boost te geven. Het MFK is een weerspiegeling van de prioriteiten van de Unie voor 2021-2027, waarin de groene en de digitale transitie worden ondersteund om de Europese economie eerlijker, veerkrachtiger en duurzamer te maken voor toekomstige generaties. Het verslag is opgesteld overeenkomstig de vereisten van artikel 247, lid 1, punt c), van het financieel reglement . Overeenkomstig punt 8 van het Interinstitutioneel Akkoord en om een totaalbeeld te krijgen van de inkomsten- en uitgavenstromen tijdens de volledige termijn van het nieuwe MFK, heeft de prognose bij wijze van uitzondering betrekking op zeven jaar: van 2021 tot 2027. Daarnaast bevat het verslag als nieuw element de geraamde betalingen voor alle programma’s die voordeel halen uit NextGenerationEU. Deze uitgaven komen boven op de uitgaven onder het MFK en zullen uitsluitend worden gefinancierd door inkomsten uit leningen op de kapitaalmarkten (die externe bestemmingsontvangsten vormen). Betalingen uit de EU-begroting verlopen volgens vastleggingen. De prognoses in dit verslag zijn gebaseerd op de vastleggingen van de bij de ontwerpbegroting van 2022 gevoegde financiële programmering, met inbegrip van de programmaspecifieke aanpassingen die voortvloeien uit artikel 5 van de MFK-verordening alsook de wederopvoering van vrijmakingen krachtens artikel 15, lid 3, van het financieel reglement. Voor 2021 geeft het verslag de vastgestelde EU-begroting weer, met inbegrip van de wijziging van begroting 1/2021 en het ontwerp van wijziging van begrotingen 1 en 3/2021; voor 2022 bevat het verslag het voorstel van de Commissie voor de ontwerpbegroting. Wat de inkomsten betreft, is de prognose gebaseerd op het nieuwe stelsel van inkomsten van het in december 2020 vastgestelde eigenmiddelenbesluit, dat op 1 juni 2021 in werking trad en met terugwerkende kracht sinds 1 januari 2021 van toepassing is. Bij de inkomstenprognoses is ook rekening gehouden met het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (hierna: “terugtrekkingsakkoord”). 2.Prognose van uitstromen van de EU-begroting 2021-2027 De betalingen tijdens de looptijd van het MFK zullen naar verwachting 1 199,7 miljard EUR bedragen, waarvan 1 190,6 miljard EUR onder het betalingsmaximum van het MFK. De prognose bevat ramingen voor de toekomstige programmaspecifieke aanpassingen die voortvloeien uit artikel 5 van de MFK-verordening en voor de wederopvoering van vrijmakingen krachtens artikel 15, lid 3, van het financieel reglement, die in de jaren 2023-2027 zullen worden toegewezen. De programmaspecifieke aanpassingen zullen ook leiden tot een automatische opwaartse correctie van de MFK-maxima voor vastleggingen en betalingen in 2023-2027 (boven op de reeds voor 2022 uitgevoerde aanpassing) voor een geraamd bedrag van 11 miljard EUR. Het exacte niveau zou jaarlijks worden bepaald, afhankelijk van de inkomsten uit in concurrentiezaken opgelegde boeten.

De voorspelde betalingen in het kader van het MFK zijn niet gelijk verdeeld over de jaren. Zij zijn afhankelijk van de verwachte ontwikkeling van: 1) de geleidelijke invoering van betalingen voor de nieuwe uitgavenprogramma’s (76 % van de totale betalingen) en 2) de betalingen voor nog betaalbaar te stellen vastleggingen uit de periode 2014-2020 en eerder (24 % van de betalingen). Het geraamde jaarlijkse gemiddelde voor de uitstromen bedraagt 171 miljard EUR. De omvang van de prognose ligt voor de eerste vijf jaar lager dan het gemiddelde en voor de laatste twee jaar hoger dan het gemiddelde. Het verschil tussen het piekjaar voor betalingen (2027) en de jaren met de naar verwachting laagste betalingen (2023-2024) bedraagt ongeveer 29 miljard EUR. Op basis van het patroon van eerdere MFK’s is de lagere omvang van geraamde betalingen voor de middelste jaren van het MFK toe te schrijven aan de uitbetaling van de meeste afsluitende betalingen van het vorige financiële kader en de nieuwe uitgavenprogramma’s die in de tweede helft van het MFK daadwerkelijk op de beoogde snelheid komen. Wanneer we het geheel evenwel bekijken in combinatie met NextGenerationEU (buiten MFK-maxima), zullen de betalingen naar verwachting vooral plaatsvinden in 2021-2024 (jaarlijks gemiddelde van 247 miljard EUR) dankzij de jaarlijkse uitgaven om het economische herstel van Europa en de veerkrachtcapaciteit van de lidstaten te ondersteunen. Vanuit dit standpunt zou 2027 dan het jaar met de laagste uitstromen van de hele periode zijn, aangezien de betalingen van NextGenerationEU tegen eind 2026 zullen moeten zijn afgerond. De geraamde betalingen voor de MFK-uitgaven laten een marge onder het betalingsmaximum van het MFK van 6,2 miljard EUR tijdens de hele periode. Gezien het effect op de maxima van de toekomstige programmaspecifieke aanpassingen kan de algemene marge oplopen tot 17,2 miljard EUR. Een dergelijke ruimere marge in vergelijking met de veronderstelling vóór de vaststelling van het MFK is hoofdzakelijk aan twee factoren toe te schrijven: 1) de noodzakelijke focus op de uitvoering van de tijdelijke herstel- en noodfondsen onder NextGenerationEU en 2) de meer conservatieve prognose voor de nieuwe programma’s na de late vaststelling van het MFK voor 2021-2027 en bepaalde wetgeving die met het programma verband houdt, met name voor cohesiebeleid. Tot en met 2025 liggen de betalingsbehoeften op jaarbasis ver onder de betalingsmaxima met een geraamde totale marge van 19,2 miljard EUR, terwijl in 2026 en 2027 de behoeften 13 miljard EUR hoger zouden liggen. Dit is een logisch gevolg van het betalingsmaximum dat in reële termen op een stabiel niveau is vastgesteld, terwijl de uitvoering naar verwachting het cyclische traject van eerdere MFK’s zal volgen. Uit hoofde van het automatische aanpassingsmechanisme van artikel 11, lid 1, punt b), van de MFK-verordening zullen de bedragen die in een bepaald jaar niet zijn uitgegeven ertoe leiden dat het maximum voor de volgende jaren naar boven wordt bijgesteld. De verwachte marges tot 2025 zullen dan ook worden gewijzigd in naar boven bijgestelde maxima in 2026 en 2027 (binnen de in artikel 11, lid 3, van de MFK-verordening vastgestelde maximumbedragen). Gezien deze aanpassing van de maxima en de programmaspecifieke aanpassing van artikel 5 van de MFK-verordening is de huidige betalingsprognose voor de laatste twee jaar van het MFK in overeenstemming met het betalingsmaximum van het MFK. 2.1. Betalingen in verband met nieuwe vastleggingen De prognose van dit jaar bevat een bijgewerkte raming van de algemene betalingsbehoeften met betrekking tot de vastleggingen onder het nieuwe MFK, rekening houdend met de werkelijke datum waarop met de uitvoering van de nieuwe programma’s wordt begonnen, onverminderd het resultaat van de respectieve lopende programmaprocedures. Vergeleken met de verwachtingen tijdens de onderhandelingen van het MFK-pakket liggen de bijgewerkte ramingen zo’n 3,3 miljard EUR lager (minder dan 0,3 % van het betalingsmaximum). De COVID-19-pandemie bracht enorme uitdagingen voor onze economieën met zich mee, die aanleiding gaven tot doortastende beleidsactie en zorgden voor een hernieuwd momentum voor het onderhandelingsproces van het nieuwe MFK en de nieuwe uitgavenprogramma’s. Voor cohesiebeleid, maritiem beleid en het fonds voor een rechtvaardige transitie zullen de gecombineerde vertragingen in de vaststelling van het MFK, de verordening gemeenschappelijke bepalingen en de overeenstemmende sectorale wetgeving evenwel een invloed hebben op de vaststelling van de nationale programma’s voor 2021-2027. Ondanks de in het nieuwe wetgevingskader ingevoerde vereenvoudigingen om de vaststelling van nationale programma’s te vergemakkelijken en het feit dat de Commissie vanaf het begin nauw met nationale autoriteiten samenwerkte, blijkt nu dat er een aanzienlijke herprogrammering overeenkomstig artikel 7 van de MFK-verordening nodig zal zijn, zoals ook het geval was in de programmeringsperiode 2014-2020. Volgens de meest recente beoordeling van de Commissie, die gebaseerd is op de lopende informele besprekingen met de lidstaten, zou zo’n 50 % van de nationale programma’s naar verwachting in 2021 worden vastgesteld, de rest zou in 2022 volgen. Voor het fonds voor een rechtvaardige transitie zullen de meeste programma’s naar verwachting in 2022 worden vastgesteld. De herprogrammering van vastleggingen houdt in dat de tranches van jaarlijkse voorfinanciering voor zowel 2021 als 2022 verschuldigd zullen zijn in 2022. Deze prognose is dan ook gebaseerd op de statistieken van betalingsaanvragen van de programmeringsperiode 2014-2020, die de meest recente historische benchmarks vormen. Deze aanpak zal worden herzien zodra de werkelijke uitvoering van de nieuwe periode van start is gegaan en de effecten van de in het nieuwe wetgevingskader ingevoerde vereenvoudigingen volledig kunnen worden opgenomen. De betalingsramingen voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) worden ook naar beneden herzien. Met de overgangsverordening van het GLB worden de meeste GLB-regels voor 2014-2020 tijdens een overgangsperiode in de jaren 2021 en 2022 uitgebreid, waardoor de steun aan de landbouw in de cruciale herstelfase na COVID-19 niet wordt onderbroken. Dit betekent evenwel ook dat de uitvoering van het hervormde GLB pas in 2023 van start zal gaan. De uitvoering van programma’s voor plattelandsontwikkeling zal dan ook naar verwachting pas later in het MFK op de gewenste snelheid komen, waardoor meer betalingen naar de periode na 2027 worden verschoven. De uitvoeringssnelheid van zowel het cohesiebeleid als het GLB kan ook worden beïnvloed door de bijkomende beschikbaarheid van financiering van NextGenerationEU. Voor de meeste EU-programma’s die centraal door de Commissie worden beheerd, zal 2022 het eerste volledige exploitatiejaar zijn. Na een trager begin dat te wijten is aan het onderhandelingsproces zal de uitvoering van deze programma’s naar verwachting geleidelijk op kruissnelheid komen. 2.2.Betalingen betreffende vastleggingen vóór 2021 De prognose van de Commissie voor betalingen uit vastleggingen vóór 2021 (of RAL voor reste à liquider) is bijgewerkt zodat rekening wordt gehouden met de uitgaven voor de voor 2021 gestemde begroting en het voorstel voor ontwerpbegroting van 2022. Ten opzichte van de prognose van vorig jaar verandert er relatief weinig aan de algemeen geraamde betalingen. De verdeling over de jaren is evenwel herzien, met name voor de programma’s voor cohesiebeleid voor 2014-2020, die nu volop worden uitgevoerd. Van 2021 tot 2023 zal de jaarlijkse voorfinanciering 2 % bedragen, wat aansluit bij de wijziging van Verordening (EU) nr. 1303/2013 . De betalingsvoorspellingen zijn gebaseerd op de meest recente prognose van de lidstaten (januari 2021), ervaringen uit het verleden en beschikbare informatie over de uitvoering op het terrein. Het laatste boekjaar voor die financieringen eindigt op 30 juni 2024. Vanaf 2025 worden geen betalingsaanvragen meer verwacht. De meeste betalingen die eerder voor 2025 en 2026 waren geraamd, worden nu dan ook in 2022 en 2023 verwacht. Voor plattelandsontwikkelingsprogramma’s is de jaarlijkse betalingsverdeling bijgewerkt op basis van de geplande uitgaven in de ontwerpbegroting van 2022. De betalingen van de RAL voor de andere programma’s (meer bepaald de programma’s die de Commissie centraal uitvoert in direct beheer) worden verder vastgesteld op basis van ervaring die in de periode 2014-2020 is opgedaan, en rekening houdend met de meest recente projectinformatie.

2.3. Vrijmakingen Het totale bedrag van vrijmakingen voor 2021-2027 die verband houden met vastleggingen die vóór 2021 zijn gedaan, wordt geraamd op 8,4 miljard EUR, wat overeenstemt met de prognose van vorig jaar. De omvang van de vrijmakingen verschilt per rubriek van het MFK aangezien de prognose is gemaakt met inachtneming van vastleggingen die reeds zijn geannuleerd en vrijmakingen die tijdens de voorbereiding van de ontwerpbegroting van 2022 werden vastgesteld. Voor de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESIF) voor 2014-2020 wordt geraamd dat de omvang van de vrijmakingen ongeveer gelijk zal zijn aan deze bij de afsluiting van de programma’s voor 2007-2013. Deze vrijmakingen worden verwacht rond 2024-2026, na de laatste betalingen voor de nationale programma’s voor 2014-2020. Voor het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling kan er een vertraging van twee jaar optreden, gezien de uitgebreide overgangsperiode voor de regels van 2014-2020. Voor de programma’s die centraal door de Commissie worden beheerd, is de prognose voor vrijmakingen gebaseerd op de meest recente informatie op projectniveau. De vrijmakingen zijn geraamd voor de volledige verslagperiode. Het exacte jaar van vrijmaking hangt af van het afsluitingsproces van afzonderlijke projecten en acties en kan niet nauwkeurig worden geraamd. Aangezien de meeste programma’s pas in 2022 voor het eerst volledig zullen worden uitgevoerd, is elke veronderstelling van potentiële vrijmakingen in verband met de vastleggingen van de nieuwe periode in dit stadium voorbarig. 2.4. NextGenerationEU Het niet-terugbetaalbare deel van NextGenerationEU vormt externe bestemmingsontvangsten. Dit verslag bevat de verwachte uitbetalingen onder NextGenerationEU per begunstigd programma (zie tabel 2). De ramingen zijn vastgesteld op basis van de jaarlijkse vastleggingstranches waarin in de bij de ontwerpbegroting van 2022 gevoegde financiële programmering is voorzien. De uitgaven voor NextGenerationEU zullen worden gebruikt om bijkomende financiële steun vervroegd toe te kennen in de eerste jaren van de periode 2021-2027. Het gaat om steun die gericht is op hervormingsprioriteiten en op het versterken van voor het herstel van Europa cruciale programma’s. De vervroeging komt tot uiting in de concentratie van vastleggingen in 2021-2023 en ook in de spreiding van de verwachte uitbetalingen, waarbij 58 % van de betalingen in de eerste drie jaar van het MFK vallen. Centraal in NextGenerationEU staat de herstel- en veerkrachtfaciliteit, die goed is voor 80 % van de niet-terugbetaalbare toewijzingen. De uitstromen van NextGenerationEU worden dan ook in ruime mate bepaald door het tempo van uitbetalingen voor de herstel- en veerkrachtfaciliteit. Betalingsaanvragen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zullen tot twee keer per jaar per lidstaat plaatsvinden, na het behalen van de mijlpalen en streefcijfers die zijn vastgelegd in de uit hoofde van de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit vastgestelde uitvoeringsbesluiten van de Raad. Bovendien kan tot 13 % van de totale steun vooraf als voorfinanciering worden betaald. Momenteel loopt de procedure van indiening van plannen van de lidstaten en de beoordeling ervan door de Commissie. Op de afsluitdatum van de prognose (27 mei 2021) hadden 19 lidstaten hun herstel- en veerkrachtplannen ingediend, terwijl de overige acht plannen nog door de nationale autoriteiten werden voorbereid. De prognose in tabel 2 is gebaseerd op een eerste analyse van de beschikbare plannen en andere aanvullende informatie die tijdens de dialoog tussen nationale autoriteiten en de Commissie is verkregen. Aangezien de indieningen en beoordelingen van nationale plannen nog bezig zijn, wordt de betalingsprognose in de toekomst mogelijk nog aangepast. De geplande uitbetalingsprofielen zullen afhangen van de in de uitvoeringsbesluiten van de Raad vastgestelde bepalingen. REACT-EU is het op één na grootste onderdeel van NextGenerationEU, goed voor 12 % van de niet-terugbetaalbare steun. Het vormt de brug tussen de programmeringsperioden 2014-2020 en 2021-2027 voor cohesiebeleid, waardoor aanvullende bronnen in 2021 en 2022 worden verdeeld via een aantal van de fondsen voor cohesiebeleid — het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), het Europees Sociaal Fonds (ESF), het Fonds voor Europese hulp aan de meest behoeftigen (FEAD) — alsook het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief. Alle programmawijzigingen in verband met de toewijzing van REACT-EU in 2021 zullen afgerond zijn en de voorfinanciering van 11 % zal betaald zijn vóór eind 2021. De meeste tussentijdse en definitieve betalingen zullen plaatsvinden in de jaren 2022-2024, overeenkomstig de doelstellingen van REACT-EU om de uitvoering te versnellen door gebruik te maken van bestaande programma’s en te voorzien in volledige flexibiliteit van uitvoeringsregels. Definitieve afsluitende betalingen zullen plaatsvinden tegen eind 2025. De vijf andere door NextGenerationEU ondersteunde programma’s nemen de resterende 8 % van de niet-terugbetaalbare toewijzing voor hun rekening. Bij de betalingsprognose is rekening gehouden met de ervaring met voorgaande programma’s, zoals de kortere cyclus van vastleggingen en de aandacht voor onmiddellijke herstelbehoeften. Voor InvestEU is de prognose een weerspiegeling van de verwachte voorzieningsregeling van de begrotingsgarantie. Het fonds voor een rechtvaardige transitie, dat volledig nieuw is, zal worden beïnvloed als gevolg van de vertraging bij de vaststelling van het MFK, de gemeenschappelijke bepalingen en de sectorale wetgeving. De vaststelling van de programma’s van de meeste lidstaten en de voorfinancieringsbetalingen worden in 2022 verwacht, en bijna alle uitbetalingen zullen naar verwachting over 2023-2026 worden gespreid. De prognose weerspiegelt het feit dat alle middelen van NextGenerationEU tegen eind 2023 moeten worden toegewezen. Er worden dan ook geen vrijmakingen verwacht. Wat de financiering van de betalingsbehoeften voor programma’s van NextGenerationEU betreft, kan de Commissie dankzij de inwerkingtreding van het nieuwe eigenmiddelenbesluit op 1 juni 2021 snel van start gaan met de leningsverrichtingen om de nodige middelen te verkrijgen. 2.5. Ontwikkeling van de omvang van de uitstaande vastleggingen De toename van de uitstaande vastleggingen (of RAL voor reste à liquider) is een logisch gevolg van de uitvoering van de EU-begroting met gesplitste kredieten en het stijgende volume van de EU-begroting in nominale cijfers in de loop der jaren. Aan het begin van het MFK 2021-2027 waren er voor 303 miljard EUR nog betaalbaar te stellen vastleggingen. Tegen eind 2027 zouden de meeste van deze vastleggingen uit de periode vóór 2021 zijn betaald (97 %) of vrijgemaakt (3 %) en zouden er nog slechts kleine bedragen nadien moeten worden betaald. Tegelijkertijd zal de uitvoering van de nieuwe vastleggingen voor de programma’s van 2021-2027 van start gaan. Gedurende de zeven jaar van het MFK zal 74 % van die vastleggingen worden gevolgd door betalingen. Daardoor blijft er eind 2027 nog 316,9 miljard EUR als RAL over, wat een nominale toename van 4,8 % over zeven jaar is. Wanneer we evenwel de evolutie van de RAL in constante prijzen vergelijken, zou de omvang begin 2021 met 7,0 % dalen ten opzichte van de voorspelling voor eind 2027. De verandering met betrekking tot de voorspelling van vorig jaar van een nominale afname van 5 % tegen eind 2025 vloeit voort uit de parameters in de eindovereenkomst van het MFK voor 2021-2027. Met name het cohesiebeleid is relevant: de overeenkomst om een vrijmakingsregel van n+3 te behouden, in combinatie met de recente afsluiting van het wetgevingsproces, impliceert een soortgelijk spreidingspatroon als in de periode 2014-2020 (zie punt 2.1). De totale betalingsbehoeften zouden dan lager blijven dan de omvang van de vastleggingen, wat leidt tot een toename van de RAL. De jaarlijkse ontwikkeling van de RAL-omvang verloopt niet gelijkmatig; de ontwikkeling ervan wordt bepaald door de verhouding tussen de jaarlijkse betalingen en de jaarlijkse vastleggingen. In de periode 2021-2027 zou er eind 2023 een historische piek van de RAL zijn, wanneer zij mogelijk meer dan 475 miljard EUR bedraagt. Dit is een tijdelijk effect door de uitvoering van NextGenerationEU, dat tegen eind 2026 volledig weggewerkt zal zijn, wanneer de betalingen voor vastleggingen voor NextGenerationEU voltooid moeten zijn.

3.Prognose van instromen van de EU-begroting 2021-2027 De EU-begroting wordt gefinancierd met eigen middelen en andere ontvangsten. Met de inwerkingtreding van het nieuwe eigenmiddelenbesluit kan de EU bovendien middelen lenen om NextGenerationEU te financieren. De Commissie zal de middelen mobiliseren via verrichtingen op de internationale kapitaalmarkten, afhankelijk van de financieringsbehoeften van de uitgavenprogramma’s van NextGenerationEU (zie punt 2.4) op basis van de in april 2021 gepresenteerde financieringsstrategie. In de huidige prognose ligt de nadruk op de inkomsten die nodig zijn om de begrotingsuitgaven in het kader van het MFK te financieren. Het totale bedrag aan eigen middelen dat nodig is om de begroting te financieren, wordt bepaald door de totale uitgaven minus overige inkomsten. Hieruit volgt dat de prognose van de begrotingsontvangsten van de EU in 2021-2027 gebaseerd is op het principe dat uitgaven gekoppeld moeten zijn aan ontvangsten; de totale ontvangsten staan dus gelijk aan de totale uitgaven. Met ingang van 2021 levert het Verenigd Koninkrijk overeenkomstig deel V van het terugtrekkingsakkoord een bijdrage aan de EU-begroting met betrekking tot de uitstaande vastleggingen van de vorige financiële kaders (d.w.z. de RAL aan het einde van 2020), alsook aan de pensioenen en andere in de financiële afwikkeling vastgestelde verantwoordelijkheden. De bijdrage van het Verenigd Koninkrijk vormt “overige ontvangsten” van de EU-begroting en maakt geen deel uit van de eigen middelen van de EU. Zij zal geleidelijk wegvallen naarmate de nog betaalbaar te stellen vastleggingen worden voldaan. Overige diverse elementen die niet tot de eigen middelen van de EU behoren, worden verondersteld nominaal constant te blijven op het niveau van de ontwerpbegroting van 2022. De overblijvende financiering — nationale bijdragen en douanerechten — vormt het grootste deel van de inkomsten die nodig zijn om de begrotingsuitgaven in evenwicht te houden. In de voorspellingen zijn de nieuwe eigen middelen op basis van niet-gerecycled kunststof verpakkingsafval en de verfijnde op btw gebaseerde eigen middelen opgenomen, alsook het hogere percentage dat lidstaten op douanerechten inhouden om hun inningskosten te dekken. Er is geen rekening gehouden met toekomstige voorstellen voor eigen middelen die de Commissie overeenkomstig het interinstitutioneel akkoord zal presenteren. Als gemiddelde voor de periode 2021-2027 worden de nationale bijdragen geraamd op 144,9 miljard EUR per jaar, of 0,91 % van het bruto nationaal inkomen (BNI) van de EU. De ontwikkeling van nationale bijdragen tijdens de prognoseperiode wordt hoofdzakelijk bepaald door de uitgavencyclus en de uitfasering van de bijdrage van het Verenigd Koninkrijk. De licht dalende uitgaven door de geleidelijke voltooiing van eerdere programma’s (waaraan ook het Verenigd Koninkrijk bijdraagt) leidt tot dalende bijdragen in 2022 en 2023. Van 2024 tot 2027 zullen de nationale bijdragen blijven toenemen door stijgende uitgaven als gevolg van de nieuwe programma’s die op kruissnelheid komen en de uitfasering van de bijdrage van het Verenigd Koninkrijk aan de RAL. In een willekeurig jaar mag het totaal van de eigen middelen die de EU heeft verzameld niet hoger liggen dan het maximum van de eigen middelen dat in het eigenmiddelenbesluit is vastgesteld. Met het nieuwe besluit wordt dit maximum verhoogd van 1,20 % tot 1,40 % van het BNI van de EU-lidstaten, met een bijkomende tijdelijke toename van 0,6 % van het BNI van de EU voor het dekken van alle verantwoordelijkheden van de EU voor op de kapitaalmarkten afgesloten leningen om NextGenerationEU te financieren. Met het afsluiten van het goedkeuringsproces trad het eigenmiddelenbesluit in werking met terugwerkende kracht vanaf 1 januari 2021. Wanneer de leningen in 2021 van start gaan, zal de EU-begroting voorzien in de betalingen van interesten op de geleende middelen die aan niet-terugbetaalbare steun zijn toegewezen. De eigen middelen die nodig zijn om die kosten te financieren, worden opgenomen in de tijdelijke toename van 0,6 % van het BNI van de EU van het maximum van de eigen middelen. Voor de periode 2021-2027 is in totaal 14,9 miljard EUR gepland om de kosten van NextGenerationEU te financieren. Over de jaren heen worden de geplande kosten naar achteren verschoven zodat de progressieve uitrol van leningen wordt weerspiegeld, met als uiteindelijke doel de terugbetaling van de hoofdsom in 2027 mogelijk te maken. 4.Conclusies Dit verslag over de langetermijnprognose is het eerste verslag na de vaststelling van het MFK voor 2021-2027 en de afsluiting van het onderhandelingsproces voor de uitgavenprogramma’s van de nieuwe periode. De prognose bevat een omvangrijk overzicht van de verwachte uitstromen van de EU-begroting in de volgende zeven jaar, met inbegrip van de ramingen voor NextGenerationEU. De effecten van de COVID-19-pandemie zijn merkbaar in de langetermijnvoorspellingen voor de betalingen van de EU-begroting. De onderhandelingen over het MFK en NextGenerationEU werden eind 2020 afgerond, terwijl de onderhandelingen over bepaalde sectorale wetgeving met enige vertraging werden voltooid. Veel programma’s van het nieuwe MFK zullen pas in 2022 voor het eerst volledig worden uitgevoerd. Er wordt nu uitgegaan van een later begin van het cohesiebeleid, te vergelijken met wat in 2014-2020 is gebeurd. De betalingsvoorspellingen (en de overeenstemmende nationale bijdragen) liggen lager dan wat men verwachtte toen nog over het MFK-pakket werd onderhandeld. Door het uitgestelde begin van de nieuwe programmeringsperiode vallen de betalingsbehoeften van het MFK ruim binnen de grenzen van de betalingsmaxima. De uitgaven in de eerste helft van de MFK-periode zullen hoofdzakelijk worden gekenmerkt door de prioritaire investeringen in herstel van de pandemie en in de uitbreiding van de veerkracht van de EU. Dankzij het naar voren geschoven instrument NextGenerationEU zullen de grootste uitgaven van de begroting plaatsvinden in 2021-2024, met een uitfasering tegen 2027 wanneer de financiering uitsluitend via het MFK zal lopen. De eerste uitbetalingen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit in de tweede helft van 2021 en de omvang ervan vormen de belangrijkste factoren om het voorspelde patroon te bevestigen. Tegen het einde van dit MFK zal de omvang van de nog te betalen vastleggingen (RAL) nominaal met 4,8 % toenemen, met tijdelijke pieken in 2022-2023 door NextGenerationEU — een effect dat tegen het einde van de uitvoeringsperiode ervan, in 2026, geneutraliseerd zal zijn. Wanneer we evenwel de evolutie in constante prijzen vergelijken, zou de omvang van de RAL tussen begin 2021 en de voorspelling voor eind 2027 met 7,0 % dalen. Het potentieel om de uitvoering van het MFK in de tweede helft van de periode te versnellen in vergelijking met de in dit verslag vastgelegde referentievoorspelling en om de trend van een nominaal toenemende RAL om te keren, zal afhangen van de effectieve absorptie van de nieuwe generatie van middelen onder gedeeld beheer. De betalingsbehoeften, met name voor cohesiebeleid, zullen nauw worden opgevolgd om de effecten van de in het nieuwe wetgevingskader ingevoerde vereenvoudigingen op de versnelling van de uitvoering te beoordelen. Bijlage I — Aannames waarop de prognose is gebaseerd 1.Specifieke aannames voor de belangrijkste uitgavenposten 1.1. ESI-fondsen 2014- 2020 en fondsen voor het cohesiebeleid 2021- 2027 Net als in het MFK 2014-2020 is het eerste jaar van het nieuwe MFK toegespitst op de vaststelling van de sectorspecifieke wetgeving, de voltooiing van de voorgaande programmeringsperiode en het begin van de uitvoering op het terrein voor de nieuwe periode.

Eind 2020 of begin 2021 werden over alle wetgevingshandelingen van het cohesiebeleid politieke overeenkomsten bereikt. De voltooiing van het wetgevingsproces voor de verordening gemeenschappelijke bepalingen en alle hiermee verband houdende sectorale wetgevingsbases is van invloed op de timing van de vaststelling van de operationele programma’s voor 2021-2027. Ongeveer 50 % van de voor cohesiebeleid in de begroting van 2021 toegewezen vastleggingskredieten zal naar verwachting in gelijke delen naar elk van de jaren 2022 tot en met 2025 worden overgedragen, overeenkomstig de bepalingen van artikel 7 van de MFK-verordening. Deze langetermijnprognose voor fondsen van het cohesiebeleid 2021-2027 is dan ook gebaseerd op de ervaring van 2014-2020 met de ingediende tussentijdse betalingsaanvragen als percentage van de totale middelen, terwijl in eerdere verslagen werd uitgegaan van statistieken uit de periode 2007-2013. Voor elk fonds wordt een afzonderlijk betalingsprofiel gebruikt. De prognose voor betalingen met betrekking tot de programmeringsperiode 2014-2020 is in ruime mate gebaseerd op ervaringen uit het verleden, informatie over de uitvoering op het terrein en prognoses van de lidstaten in januari 2021. De betalingen in 2021 en 2022 zijn een weerspiegeling van respectievelijk de toegestane begroting en de ontwerpbegroting. Voor de daaropvolgende jaren zijn de wettelijk vastgestelde uitvoeringstermijnen een belangrijke bepalende factor. Het laatste boekjaar eindigt op 30 juni 2024 en de laatste aanvragen voor eindbetalingen zouden tegen 31 juli 2024 moeten zijn ingediend. Tegen deze achtergrond gaat men ervan uit dat 60 % van de na 2022 nog in te dienen aanvragen in 2023 zal worden ingediend en 40 % in 2024. Voor 2023 zullen de betalingen ook de jaarlijkse voorfinanciering van 2 % dekken, wat overeenstemt met de wijziging van Verordening (EU) nr. 1303/2013. 1.2. Plattelandsontwikkeling Het nieuwe gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) zal pas in 2023 van start gaan. Om ervoor te zorgen dat de steun aan de landbouw niet wordt onderbroken, worden met de GLB-overgangsverordening de meeste regels van de periode 2014-2020 met twee jaar verlengd. Bij de betalingsprognose onder het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) is rekening gehouden met het effect van deze wijziging, die ook een vertraging van de huidige programma’s met zich meebrengt. De voorfinanciering van de nieuwe programma’s zal bijgevolg pas in 2023 beginnen en wordt alleen toegepast op het gedeelte 2023-2027 van de middelen. 1.3. Rechtstreekse betalingen en marktmaatregelen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid De kredieten voor het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) zijn meestal niet gesplitst, wat betekent dat vastleggingen die in een bepaald jaar zijn gedaan, volledig overeenstemmen met betalingen in de begroting van datzelfde jaar. De meeste toewijzingen houden verband met rechtstreekse betalingen aan landbouwers, die meestal tijdens de eerste maanden van het daaropvolgende begrotingsjaar aan lidstaten worden terugbetaald. De vastleggingen (op basis waarvan de betalingen worden gepland) zijn afgestemd op de bij de ontwerpbegroting van 2022 gevoegde financiële programmering. De eerste twee ronden van overdrachten tussen pijlers van het gemeenschappelijk landbouwbeleid hebben geleid tot een netto-overdracht van 1,2 miljard EUR van pijler I (ELGF) naar pijler II (Elfpo). Ook hiermee werd bij de betalingsramingen rekening gehouden. 1.4. Overige programma’s en fondsen Voor alle overige uitgavenposten (bv. onderzoek en innovatie, grootschalige infrastructurele projecten, intern en extern beleid) geldt dat de prognoses van de betalingen voor goedgekeurde vastleggingen in het huidige financiële kader zijn gebaseerd op de ontwerpbegroting van 2022 en de begeleidende betalingsschema’s voor de afzonderlijke begrotingsonderdelen, zoals beschreven in werkdocument XIII dat bij de ontwerpbegroting is gevoegd. Het verwachte gemiddelde uitvoeringspatroon voor de eerste twee vastleggingstranches (2021 en 2022) is geëxtrapoleerd naar de vastleggingen voor de jaren 2023 tot en met 2027. Deze vastleggingen zullen naar verwachting de bij de ontwerpbegroting van 2022 gevoegde financiële programmering volgen, met inbegrip van, waar nodig, de aanvullende extra steun die voortvloeit uit het mechanisme voor programmaspecifieke aanpassingen van artikel 5 van de MFK-verordening. Voor Horizon Europa zijn het Europees Parlement en de Raad het erover eens geworden om tijdens de MFK-periode nogmaals een bedrag van 500 miljoen EUR in prijzen van 2018 ter beschikking te stellen in kredieten die voortvloeien uit de totale of gedeeltelijke niet-uitvoering van onderzoeksprogramma’s, overeenkomstig artikel 15, lid 3, van het financieel reglement. Bij de prognose van uitstromen is ook rekening gehouden met deze aanvullende vastleggingen. Wat rubriek 6, Nabuurschap en internationaal beleid, betreft, is het in dit stadium van de programmering nog te vroeg om de effecten van de vernieuwde architectuur van de instrumenten (hoofdzakelijk het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking — Europa als wereldspeler) te beoordelen met betrekking tot de mogelijke wederopvoering van vrijmakingen, overdrachtsbepalingen en van het mobiliseren van de buffer van opkomende uitdagingen en prioriteiten. De prognose van de betalingen met betrekking tot nog te betalen vastleggingen eind 2020 is vastgesteld op basis van de ervaring uit vorige MFK-perioden, rekening houdend met de meest recente projectinformatie. 1.5. Beheer Beheersuitgaven (rubriek 7) zijn ingevoerd als niet-gesplitste kredieten, wat betekent dat vastleggingen die in een bepaald jaar zijn gedaan, volledig overeenstemmen met betalingen in de begroting van datzelfde jaar. In deze prognose wordt de financiële programmering van vastleggingskredieten volledig omgezet in betalingen. Er zijn geen betalingen opgenomen voor het potentiële gebruik van de marges tussen het maximum van de rubriek en de geplande vastleggingskredieten. Dezelfde aanpak is toegepast op de meeste door de EU gefinancierde decentrale agentschappen (die allemaal buiten rubriek 7 vallen). 1.6. Speciale instrumenten Speciale instrumenten zijn opgedeeld in twee categorieën: ·Thematische instrumenten — deze zijn traditioneel opgezet om steun te bieden bij specifieke onvoorziene gebeurtenissen, zoals natuurrampen, collectieve ontslagen, humanitaire en andere crises. Door hun aard zijn voorspellingen op een langere termijn niet mogelijk. Dit verslag bevat alleen de geplande uitgaven voor 2021 en 2022 volgens de respectieve begrotingsvoorstellen. De enige uitzondering is de reserve voor aanpassing aan de brexit, die in het MFK 2021-2027 wordt uitgevoerd om de gevolgen in de lidstaten van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de EU op te vangen. De totale middelen voor deze reserve zijn vastgesteld op 5 miljard EUR (in prijzen van 2018). In december 2020 heeft de Commissie een voorstel voor een verordening tot oprichting van de reserve ingediend waarin de in 2021 en in 2024 geplande uitbetalingen zijn opgenomen. Dit voorstel weerspiegelt deze prognose, afhankelijk van het resultaat van het onderhandelingsproces. ·Niet-thematische instrumenten — afhankelijk van specifieke voorwaarden maken zij het mogelijk aanvullende bedragen voor specifieke MFK-programma’s toe te wijzen. Het mobiliseren ervan en vervolgens de hiermee verbonden betalingsbehoeften zijn niet te voorspellen. Voor het flexibiliteitsinstrument worden de betalingen die voortvloeien uit mobiliseringen uit het verleden verstrekt in de mededeling over de technische aanpassing van het MFK voor 2022. Deze betalingen zijn opgenomen in de algemene betalingsramingen van de MFK-rubrieken waarin is voorzien in tabel 1. De door het mobiliseren van speciale instrumenten gedekte uitgaven zijn gerekend boven de MFK-maxima en zijn niet opgenomen bij de vaststelling van de marges voor vastleggingen en betalingen.

2.Aannames voor de ontvangstenprognose 2.1. Toepasselijke wetgeving In het eigenmiddelenbesluit 2020, dat op 1 januari 2021 in werking is getreden, worden nieuwe regels voor de eigen middelen van de EU vastgesteld. Om die reden zijn de geraamde ontvangsten in dit verslag gebaseerd op de parameters van het nieuwe eigenmiddelenbesluit 2020 voor alle jaren van de verslagperiode (2021-2027). De begroting 2021 daarentegen was gebaseerd op de parameters van het eigenmiddelenbesluit 2014. 2.2. Traditionele eigen middelen De douanerechten zullen volgens de raming in 2023-2027 stijgen met hetzelfde percentage als het nominale bruto nationaal inkomen van de lidstaten, met de voor de ontwerpbegroting van 2022 geraamde bruto douanerechten als vertrekpunt. De lidstaten zullen 25 % van de douanerechten inhouden als inningskosten, zoals bepaald in het eigenmiddelenbesluit 2020. Door deze toename ten opzichte van 20 % krachtens het eigenmiddelenbesluit 2014 dalen de inkomsten uit traditionele eigen middelen, wat zal moeten worden gecompenseerd door hogere nationale bijdragen. 2.3. Nationale bijdragen Nationale bijdragen vullen de kloof tussen traditionele eigen middelen en andere inkomsten enerzijds en geraamde uitgaven anderzijds. Lange tijd waren eigen middelen op basis van het bruto nationaal inkomen en op basis van de btw hierin opgenomen. Met het eigenmiddelenbesluit 2020 wordt een nieuw eigen middel op basis van niet-gerecycled kunststof verpakkingsafval ingevoerd. De parameters voor de eigen middelen die in het eigenmiddelenbesluit zijn vastgesteld, zijn bepalend voor het aandeel van de lidstaten in het totale bedrag van nationale bijdragen dat nodig is om de EU-begroting in evenwicht te houden. 2.4. Overige ontvangsten De overige ontvangsten van de EU-begroting omvatten gewoonlijk bijdragen van het personeel, ontvangsten voortvloeiende uit de administratieve werking van de instellingen, bijdragen en terugbetalingen in het kader van overeenkomsten en programma’s van de EU, rente wegens laattijdige betaling en boeten, ontvangsten voor door de EU opgenomen en verstrekte leningen, en diverse ontvangsten, alsmede overschotten van vorige jaren. Gelet op hun fluctuerende aard zijn de meeste van deze onderdelen lastig te ramen. Daarom wordt ervan uitgegaan dat het in de begroting voor 2022 in aanmerking genomen bedrag (d.w.z. 2 miljard EUR) nominaal constant blijft gedurende de verslagperiode. Vanaf 2021 bestaan de andere inkomsten van de EU-begroting, bovenop de hiervoor vermelde punten, uit de bijdrage van het Verenigd Koninkrijk voor nog te betalen vastleggingen (RAL) waarvoor het Verenigd Koninkrijk verantwoordelijk is, pensioenverplichtingen en andere onderdelen van de financiële afwikkeling, zoals vastgesteld in het terugtrekkingsakkoord. Dit komt ook tot uiting in de voorgestelde financiering van de ontwerpbegroting van 2022. De bijdrage van het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot nog betaalbaar te stellen vastleggingen op 31 december 2020 is bepaald door het voorlopige financieringsaandeel van het Verenigd Koninkrijk toe te passen op de geraamde RAL-betalingen voor elk jaar van de periode 2021-2027. Bij de vaststelling van de hieruit voortvloeiende jaarlijkse bijdrage is rekening gehouden met de betaalwijzen als bedoeld in artikel 148 van het terugtrekkingsakkoord. De bijdrage voor pensioenverplichtingen kan niet worden geraamd, aangezien deze jaarlijks moet worden bepaald op basis van daadwerkelijke begunstigden, de opgebouwde rechten na uitdiensttreding en andere specifieke elementen als bedoeld in artikel 142 van het ontwerpterugtrekkingsakkoord. De pensioenverplichtingen als bedoeld in artikel 142, lid 5, van het terugtrekkingsakkoord vormen de enige uitzondering. Deze worden voorlopig berekend en opgenomen in de bijdrage van het Verenigd Koninkrijk voor 2021- 2027. Bijlage II — Resultaten van de prognose Tabel 1 — Langetermijnprognose voor toekomstige uitstromen in 2021-2027 voor het MFK In miljard EUR, lopende prijzen Begroting 2021 OB 2022 2023 2024 2025 2026 2027 Totaal Vrijma-kingen UITSTROMEN Vastleggingsmaximum (techn. aanpassing 2021) 163,5 167,5 168,8 172,0 175,6 179,7 185,4 1 212,5 Betalingsmaximum (techn. aanpassing 2021) 166,1 169,2 165,5 168,9 172,2 175,7 179,2 1 196,8 Aanvullende aanpassing van de maxima voor artikel 5 van het MFK (raming voor toekomstige jaren) 1,7 1,7 1,7 1,8 4,2 11,0 Totaal vastleggingskredieten 168,6 167,7 169,7 174,3 176,7 180,8 188,8 1 226,7 Totaal betalingskredieten 170,6 169,4 163,2 161,9 166,7 176,5 191,4 1 199,7 8,4 Geraamde betalingen met betrekking tot vastleggingen (RAL) van vóór 2021 1. Eengemaakte markt, innovatie en digitaal beleid 12,9 8,1 5,4 3,9 2,7 2,5 2,0 37,4 1,3 2. Cohesie, veerkracht en waarden 60,8 52,5 39,9 21,4 1,9 1,8 0,4 178,6 4,0 Economische, sociale en territoriale cohesie 59,8 51,8 39,5 21,2 1,8 1,7 0,3 176,2 3,7 Veerkracht en waarden 0,9 0,7 0,4 0,2 0,1 0,0 0,1 2,4 0,3 3. Natuurlijke hulpbronnen en milieu 15,8 11,8 8,7 1,2 0,8 0,2 0,3 38,9 1,7 Marktgerelateerde uitgaven en rechtstreekse betalingen 0,1 0,1 0,1 0,0 0,0 0,3 Overige programma’s van Natuurlijke hulpbronnen en milieu 15,7 11,7 8,7 1,2 0,8 0,2 0,3 38,6 1,7 4. Migratie en grensbeheer 1,5 1,1 0,8 0,3 0,1 0,0 0,0 3,8 1,0 5. Veiligheid en defensie 0,4 0,2 0,3 0,1 0,1 0,1 0,1 1,4 0,1 6. Nabuurschap en internationaal beleid 8,3 6,0 5,6 4,7 2,0 0,8 0,9 28,3 0,3 7. Europees openbaar bestuur Speciale instrumenten Totaal betalingen RAL vóór 2021 99,7 79,7 60,7 31,7 7,7 5,4 3,7 288,5 8,4



In miljard EUR, lopende prijzen Begroting 2021 OB 2022 2023 2024 2025 2026 2027 Totaal Geraamde betalingen met betrekking tot vastleggingen van het MFK 2021-2027 1. Eengemaakte markt, innovatie en digitaal beleid 4,2 13,6 14,3 17,1 18,8 20,8 21,7 110,5 2. Cohesie, veerkracht en waarden 5,6 9,8 16,0 31,9 53,5 58,9 72,0 247,7 Economische, sociale en territoriale cohesie 2,1 4,6 9,4 23,8 44,5 48,5 59,3 192,1 Veerkracht en waarden 3,5 5,2 6,6 8,1 9,0 10,4 12,7 55,6 3. Natuurlijke hulpbronnen en milieu 41,0 44,7 48,0 52,3 55,7 58,2 59,9 359,9 Marktgerelateerde uitgaven en rechtstreekse betalingen 40,3 40,2 41,5 41,6 41,8 41,9 42,0 289,4 Overige programma’s van Natuurlijke hulpbronnen en milieu 0,8 4,5 6,4 10,6 14,0 16,3 17,9 70,5 4. Migratie en grensbeheer 1,2 2,1 2,9 3,3 3,8 4,1 4,4 21,8 5. Veiligheid en defensie 0,2 1,0 1,1 1,6 1,7 2,0 2,2 9,7 6. Nabuurschap en internationaal beleid 2,5 6,4 9,0 11,5 13,7 14,8 14,8 72,9 7. Europees openbaar bestuur 10,4 10,8 11,2 11,6 11,9 12,2 12,6 80,8 Speciale instrumenten 5,6 1,3 0,0 1,1 0,0 0,0 0,0 8,0 Totaal betalingen voor vastleggingen voor het MFK 2021-2027 70,9 89,7 102,5 130,3 159,1 171,1 187,7 911,2 * Niet-toegewezen marges zijn niet opgenomen in de totale vastleggingen en geraamde betalingen. ** De bedragen voor speciale instrumenten omvatten het Solidariteitsfonds en de reserve voor noodhulp en het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (begrotingen van 2021 en 2022) en de reserve voor aanpassing aan de brexit zoals voorgesteld door de Commissie. Betalingen met betrekking tot de terbeschikkingstellingen van het flexibiliteitsinstrument zijn in de respectieve rubrieken opgenomen.