Brussel, 4.4.2005

COM(2005) 110 definitief

Voorstel voor een

VERORDENING VAN DE RAAD

tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde soorten breedspectrumantibiotica uit India

TOELICHTING

Op 8 oktober 2003 heeft de Commissie, naar aanleiding van een met bewijsmateriaal gestaafd verzoek van twee EG-producenten, herzieningsprocedures ingeleid betreffende de compenserende rechten die van toepassing zijn op bepaalde soorten breedspectrumantibiotica uit India: de ene was een herzieningsprocedure bij het vervallen van de compenserende maatregelen en de andere een tussentijdse herzieningsprocedure.

Bij de desbetreffende onderzoeken bleek: i) dat het betrokken product nog steeds en zelfs meer werd gesubsidieerd dan bij het oorspronkelijke onderzoek werd vastgesteld, en dat ii) de klagende EG-producenten hierdoor nog steeds schade leden. Het zou niet in het belang van de EG zijn indien de compenserende maatregelen vervielen.

Derhalve wordt de Raad verzocht bijgevoegd voorstel voor een verordening goed te keuren ter verhoging en verlenging van de thans geldende rechten.

Voorstel voor een

VERORDENING VAN DE RAAD

tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde soorten breedspectrumantibiotica uit India

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,

Gelet op Verordening (EG) nr. 2026/97 van de Raad van 6 oktober 1997 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap[1] (“de basisverordening”), met name op de artikelen 18 en 19,

Gelet op het voorstel dat de Commissie na overleg in het Raadgevend Comité heeft ingediend,

Overwegende hetgeen volgt:

A. PROCEDURE

I. Vorig onderzoek en geldende maatregelen

Bij Verordening (EG) nr. 2164/98[2] heeft de Raad definitieve compenserende rechten ingesteld op bepaalde soorten breedspectrumantibiotica, namelijk amoxicillinetrihydraat, ampicillinetrihydraat en cefalexine, niet opgemaakt in afgemeten doses of in vormen of verpakkingen voor de kleinhandel, ingedeeld onder de GN-codes ex 2941 10 10, ex 2941 10 20 en ex 2941 90 00 (“het betrokken product”) uit India. Voor met name genoemde exporteurs werden ad-valorem-rechten vastgesteld van 0 % tot 12 %, terwijl voor de alle andere exporteurs een recht van 14,6 % werd vastgesteld.

II. Verzoek om een gecombineerd onderzoek: een tussentijds onderzoek en een onderzoek bij het vervallen van de maatregelen

Na de publicatie van het bericht dat de compenserende maatregelen binnenkort zouden vervallen[3], heeft de Commissie een verzoek ontvangen om de opening van een gecombineerd onderzoek: een onderzoek bij het vervallen van de maatregelen die bij Verordening (EG) nr. 2164/98 waren vastgesteld en een tussentijds onderzoek voor de eventuele herziening van die maatregelen overeenkomstig artikel 18, lid 2, en artikel 19, lid 2, van de basisverordening. Dit verzoek was afkomstig van gelieerde producenten van het betrokken product in de EG, namelijk Sandoz GmbH, Oostenrijk en Sandoz Industrial Products S.A., Spanje. De indieners van het verzoek vertegenwoordigden een groot deel – in dit geval meer dan 40 % - van de productie van bedoelde soorten breedspectrumantibiotica in de EG.

Het verzoek was gebaseerd op het feit dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk zal leiden tot een voortzetting of herhaling van subsidiëring en van schade voor de EG-producenten en op het feit dat de geldende maatregelen onvoldoende waren om de schadeveroorzakende subsidiëring te compenseren.

Vóór de opening van het gecombineerde onderzoek heeft de Commissie de Indiase overheid, overeenkomstig artikel 22, lid 1, en artikel 10, lid 9, van de basisverordening, ervan in kennis gesteld dat zij een met bewijsmateriaal gestaafd verzoek om herziening van de maatregelen had ontvangen. De Indiase overheid werd uitgenodigd voor overleg om uitleg te geven over de situatie waarop het verzoek betrekking had en om tot een voor beide partijen aanvaardbare oplossing te komen. De Indiase overheid is niet ingegaan op het verzoek om overleg van de Commissie.

III. Opening van het gecombineerde onderzoek

De Commissie heeft het bewijsmateriaal onderzocht dat de indieners van het verzoek hebben voorgelegd en achtte dit toereikend om over te gaan tot een onderzoek overeenkomstig artikel 18, lid 2, en artikel 19, lid 2, van de basisverordening. Na overleg in het Raadgevend Comité heeft de Commissie met een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie[4] een gecombineerd onderzoek geopend: een tussentijds onderzoek en een onderzoek bij het vervallen van de maatregelen die bij Verordening (EG) nr. 2164/98 werden vastgesteld.

IV. Onderzoektijdvak

Het onderzoek had betrekking op de periode van 1 april 2002 tot en met 31 maart 2003 (“het onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de ontwikkelingen die relevant waren voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 1999 tot het eind van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

V. Belanghebbenden

De Commissie heeft de volgende partijen in kennis gesteld van de opening van het onderzoek: de indieners van het verzoek, andere bekende producenten in de EG, de producenten/exporteurs in India, importeurs, toeleveranciers van de EG-producenten, gebruikers van het betrokken product en de Indiase overheid. Belanghebbenden werden in de gelegenheid gesteld om hun standpunt schriftelijk bekend te maken en te verzoeken te worden gehoord. Met de schriftelijke en mondelinge reacties van de partijen werd, indien van toepassing, rekening gehouden.

Gezien het grote aantal producenten/exporteurs van het betrokken product in India dat in het verzoek was genoemd, werd overwogen voor het onderzoek naar de subsidiëring een steekproef samen te stellen overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening.

Daar slechts een gering aantal Indiase producenten/exporteurs zich bij de Commissie heeft aangemeld en de gegevens heeft verstrekt die voor de samenstelling van een steekproef noodzakelijk waren, werd het niet nodig geacht een steekproef samen te stellen.

De Commissie heeft alle belanghebbenden die zich binnen de termijn bij haar hebben aangemeld een vragenlijst toegezonden. Er werden antwoorden ontvangen van vijf EG-producenten, zeven Indiase producenten/exporteurs, één importeur, twee toeleveranciers van EG-producenten en de Indiase overheid.

De Commissie verzamelde en controleerde alle gegevens die zij nodig had om subsidiëring en schade vast te stellen, om vast te stellen hoe waarschijnlijk het was dat subsidiëring en schade zouden worden voortgezet dan wel opnieuw zouden plaatsvinden en om vast te stellen of handhaving dan wel wijziging van de maatregelen tegen het belang van de EG waren. Er vonden controlebezoeken plaats bij de volgende bedrijven:

1. Producenten van de EG

DSM Anti-Infectives B.V., Delft (Nederland), die ook de vragenlijst van de Commissie heeft beantwoord namens DSM Anti-Infectives Deretil S.A., Almeria, (Spanje) en DSM Anti-Infectives Chemferm S.A., Santa Perpetua de Mogoda, (Spanje). Deze drie ondernemingen tezamen worden hierna “DSM” genoemd.

Sandoz GmbH (voordien Biochemie GmbH), Kundl (Oostenrijk), die ook de vragenlijst van de Commissie heeft beantwoord namens Sandoz Industrial Products S.A. (voordien Biochemie S.A.), Barcelona (Spanje). Beide ondernemingen tezamen worden hierna “Sandoz” genoemd.

2. Indiase overheid

Ministerie van Handel, New Delhi.

3. Indiase producenten/exporteurs

KDL Biotech Ltd. (formerly Kopran Ltd.), Mumbai,

Orchid Pharmaceuticals and Chemicals Ltd., Chennai,

Nectar Lifesciences Ltd., Chandigarh,

Nestor Pharmaceuticals Ltd., New Delhi,

Ranbaxy Laboratories Ltd., New Delhi,

Torrent Gujarat Biotech Ltd., Ahmedabad,

Surya Pharmaceutical Ltd., Chandigarh.

VI. Bevindingen van de Commissie en opmerkingen hierover

De Indiase overheid en andere belanghebbenden werden in kennis gesteld van de voornaamste feiten en overwegingen op basis waarvan de Commissie voornemens was het voorstel te doen de maatregelen te handhaven. Deze partijen konden hierover binnen een bepaalde termijn opmerkingen maken. Enkele belanghebbenden hebben schriftelijk opmerkingen gemaakt. Voorts hebben de Indiase overheid en drie producenten/exporteurs hun standpunt na de bovenvermelde kennisgeving mondeling uiteengezet, waarna weer opmerkingen werden gemaakt waarin de standpunten werden samengevat. Met alle standpunten en opmerkingen werd rekening gehouden zoals hierna wordt uiteengezet.

De Indiase overheid en één producent/exporteur wezen er tijdens het mondeling onderhoud op dat de indieners van het verzoek een soort van het betrokken product, namelijk cefalexine, niet vervaardigden en voerden aan dat de procedure voor deze soort moest worden beëindigd.

In antwoord op deze opmerking wordt eraan herinnerd dat reeds in het kader van het oorspronkelijk onderzoek werd vastgesteld dat alle soorten van het onderzochte product (zie hieronder in afdeling B) een enkele productcategorie vormden[5]. Alle soorten behoren tot dezelfde categorie, namelijk halfsynthetische breedspectrumantibiotica in bulk en worden voor hetzelfde doel aangewend, namelijk verwerking tot gedoseerd eindproduct dat voor de behandeling van verschillende infectieziekten wordt gebruikt. Aangezien alle soorten in het kader van deze procedure één product vormen dat door de indieners van het verzoek wordt vervaardigd moet dit argument worden afgewezen.

De Indiase overheid en één producent/exporteur voerden aan dat de niet-vertrouwelijke versie van de antwoorden van de EG-producenten op de vragenlijst niet voldoende gedetailleerd was en niet was ingediend overeenkomstig artikel 29 van de basisverordening. Door de gebrekkige informatie in de niet-vertrouwelijke versie van de antwoorden op de vragenlijst was het de medewerkende Indiase exporteurs niet goed mogelijk geweest hun belangen te verdedigen bij het onderzoek naar schade en oorzakelijk verband.

Zoals in afdeling E wordt vermeld bestaat de bedrijfstak van de EG in het kader van onderhavig onderzoek slechts uit twee bedrijven, namelijk Sandoz en DSM, waarvan het ene uitsluitend amoxicillinetrihydraat en ampicillinetrihydraat vervaardigt en het andere ook cefalexine. Daarom moesten meer gegevens die in antwoord op de vragenlijst waren verstrekt als vertrouwelijk worden beschouwd. Het dossier dat belanghebbenden ter inzage staat bevat de niet-vertrouwelijke antwoorden van beide medewerkende EG-producenten op de vragenlijst, terwijl de vertrouwelijke gegevens in geïndexeerde vorm zijn verstrekt waardoor een redelijk inzicht kon worden verkregen in de essentie van die vertrouwelijke gegevens. Derhalve wordt de niet-vertrouwelijke versie van de antwoorden van de EG-producenten op de vragenlijst toch geacht te voldoen aan het bepaalde in artikel 29 van de basisverordening. Bovendien wordt erop gewezen dat de geïndexeerde gegevens inzake schade die in afdeling F van deze verordening zijn vermeld een voldoende nauwkeurig beeld van de schade en het oorzakelijk verband geven om belanghebbenden in staat te stellen de analyse te beoordelen en hun belangen te verdedigen.

B. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

I. Betrokken product

Dit onderzoek heeft betrekking op hetzelfde product waarop Verordening (EG) nr. 2164/98 betrekking heeft, namelijk amoxicillinetrihydraat, ampicillinetrihydraat en cefalexine, niet opgemaakt in afgemeten doses of in vormen of verpakkingen voor de kleinhandel, ingedeeld onder de GN-codes ex 2941 10 10, ex 2941 10 20 en ex 2941 90 00 (“het betrokken product”).

II. Soortgelijk product

Bij het mondeling onderhoud na bovenvermelde kennisgeving hebben de Indiase overheid en één producent/exporteur erop gewezen dat een EG-producent melding had gemaakt van verschillen in “stabiliteit, zuiverheid, samenstelling, galenische vorm enz.” tussen het product uit India en dat van de EG-producenten. Bovendien maakte de enige medewerkende importeur melding van verschillen in oplosbaarheid in water.

Zowel het product uit India als het product van de EG-producenten moeten volgens dezelfde internationale farmacopee zijn bereid en aan bepaalde vereisten voldoen. Hoewel ze dus niet in alle opzichten gelijk zijn, lijken ze toch zeer sterk op elkaar in de zin van artikel 1, lid 5, van de basisverordening.

Bijgevolg wordt bevestigd dat amoxicillinetrihydraat, ampicillinetrihydraat en cefalexine die door de EG-producenten in de EG worden vervaardigd en verkocht en door de Indiase producenten naar de EG worden uitgevoerd, identieke of sterk gelijkende fysische kenmerken en toepassingsmogelijkheden hebben en dus soortgelijke producten zijn in de zin van artikel 1, lid 5, van de basisverordening.

C. SUBSIDIES

I. In leiding

Op basis van de gegevens in het verzoek om herziening en de antwoorden op de vragenlijst van de Commissie werden de volgende regelingen, in het kader waarvan subsidies zouden zijn verstrekt, onderzocht:

1. Voor het gehele land geldende regelingen

a) Regeling Voorafgaande vergunningen (VV-regeling),

b) Duty Entitlement Passbook-regeling (Passbook-regeling),

c) Regeling bijzondere economische zones/exportgerichte bedrijven,

d) Regeling kapitaalgoederen-exportbevordering,

e) Inkomstenbelastingsregelingen

-Vrijstelling inkomstenbelasting ter bevordering van de uitvoer,

-Vrijstelling inkomstenbelasting ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling

f) Exportkredieten.

De regelingen a) tot en met d) hierboven zijn gebaseerd op de Wet voor de ontwikkeling en regeling van de buitenlandse handel van 1992 (nr. 22 van 1992) die op 7 augustus 1992 in werking is getreden. Deze wet geeft de Indiase overheid het recht mededelingen te doen in verband met het in- en uitvoerbeleid. Deze worden samengevat in documenten met betrekking tot het in- en uitvoerbeleid die het Ministerie van Handel om de vijf jaar uitgeeft en die regelmatig worden bijgewerkt. Eén van deze documenten is relevant voor het onderzoektijdvak, namelijk het vijfjarenprogramma voor de periode van 1 april 2002 tot en met 31 maart 2007 (”document in- en uitvoerbeleid 02-07’). Bovendien heeft de Indiase overheid de procedures vastgesteld voor haar in- en uitvoerbeleid 02-07 in het “Handboek van procedures” – 1 april 2002 – 31 maart 2007, deel I (hierna ‘HOP I 02-07’ genoemd)[6]. Het Handboek van procedures wordt ook regelmatig bijgewerkt.

De onder e) genoemde inkomstenbelastingsregelingen zijn gebaseerd op de Wet Inkomstenbelasting van 1961 die jaarlijks bij de Begrotingswet wordt aangepast.

De onder f) genoemde regeling voor exportkredieten is gebaseerd op de afdelingen 21 en 35A van de Bankwet van 1949 die de Reserve Bank of India machtigt handelsbanken instructies te geven op het gebied van exportkredieten.

2. Regionale regelingen

Op basis van de gegevens in het verzoek om herziening van de maatregelen en de antwoorden op de vragenlijst van de Commissie, heeft de Commissie ook een aantal regelingen onderzocht die in Indiase deelstaten worden toegepast.

a) Punjab

-Regeling voor de stimulering van de industrie in Punjab.

Deze regeling is gebaseerd op de wet van Punjab inzake het industrieel beleid en de stimulering van de industrie.

b) Gujarat

-Regeling voor de stimulering van de industrie in Gujarat.

-Regeling voor de terugbetaling van elektriciteitsheffingen.

De eerste regeling is gebaseerd op het beleid voor de stimulering van de industrie in Gujarat en de tweede op de Bombay Electricity Duty Act van 1958.

c) Maharashtra

-Pakket stimuleringsmaatregelen van de overheid van Maharashtra. Deze regelingen zijn gebaseerd op besluiten van het Ministerie voor Industrie, Energie en Werkgelegenheid van de overheid van Maharashtra.

De regeling vrijstelling inkomstenbelasting ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling en drie regionale regelingen (voor de stimulering van de industrie in Punjab, voor de stimulering van de industrie in Gujarat en voor de terugbetaling van elektriciteitsheffingen in Gujarat) werden in het verzoek om herziening van de maatregelen niet vermeld. Overeenkomstig artikel 22, lid 1, en artikel 11, lid 10, van de basisverordening heeft de Commissie de overheid van India derhalve in kennis van gesteld van de mogelijke uitbreiding van het onderzoek tot deze regelingen. De Indiase overheid werd uitgenodigd om deze regelingen toe te lichten en te trachten om tot een voor beide partijen aanvaardbare oplossing te komen. Na dit overleg dat niet tot een voor beide partijen aanvaardbare oplossing voor deze vier regelingen heeft geleid, heeft de Commissie deze regelingen opgenomen in het onderzoek naar subsidiëring.

3. Reacties op de bevindingen van de Commissie betreffende de subsidieregelingen

Twee Indiase producenten/exporteurs voerden aan dat de regeling voorafgaande vergunningen, de regeling vrijstelling van inkomstenbelasting ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling en de regeling exportkredieten van onderhavig onderzoek moesten worden uitgesloten omdat een herziening slechts betrekking mocht hebben op regelingen die in het kader van het oorspronkelijk onderzoek waren onderzocht. De drie genoemde regelingen en de regionale regelingen waren niet onderzocht in het kader van het oorspronkelijk onderzoek.

Volgens de basisverordening behoeven tussentijdse onderzoeken en onderzoeken bij het vervallen van maatregelen zich evenwel niet te beperken tot de eerder onderzochte regelingen. Overeenkomstig artikel 19, lid 2, van de basisverordening kan een tussentijds onderzoek bijvoorbeeld leiden tot strengere maatregelen indien de bestaande maatregelen niet toereikend zijn om de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie te neutraliseren. Volgens artikel 19, lid 4, van de basisverordening kan een onderzoek worden ingesteld om na te gaan of de omstandigheden met betrekking tot subsidiëring ingrijpend zijn gewijzigd. Een tussentijds onderzoek naar subsidiëring kan dus leiden tot een totale herbeoordeling van het subsidiekader in verband met het betrokken product en dus niet uitsluitend van de regelingen die oorspronkelijk waren onderzocht. Ook een onderzoek bij het vervallen van maatregelen behoeft niet uitsluitend betrekking te hebben op de regelingen die oorspronkelijk waren onderzocht. Volgens artikel 18, lid 2, van de basisverordening moet het gaan om een “voortzetting of herhaling van subsidiëring”, dat wil zeggen "in het algemeen” en niet noodzakelijkerwijs van de oorspronkelijk onderzochte subsidieregelingen. Bij herzieningsonderzoeken worden dus niet uitsluitend de regelingen onderzocht die in het kader van het oorspronkelijk onderzoek werden onderzocht, maar de op dat moment geldende subsidieregelingen, dus ook die welke niet in het kader van het oorspronkelijk onderzoek zijn onderzocht. Slechts dan is een adequate analyse mogelijk van de feitelijke situatie met betrekking tot de subsidiëring in het onderzoektijdvak. Anders zouden overheden zich tegen compenserende maatregelen kunnen beschermen door een regeling een andere naam te geven of in de regeling wijzigingen van ondergeschikt belang aan te brengen, waardoor deze maatregelen hun doel, het ongedaan maken van de gevolgen van schadelijke subsidiëring, zullen missen.

II. Voor het gehele land geldende regelingen

1. Regeling voorafgaande vergunningen (VV-regeling)

(a) Rechtsgrond

De gedetailleerde beschrijving van deze regeling is opgenomen in de paragrafen 4.1.1 tot 4.1.14 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 en de hoofdstukken 4.1 tot 4.30 van het HOP I 02-07.

(b) In aanmerking komende ondernemingen

De VV-regeling bestaat uit zes subregelingen die in overweging 31 nader worden beschreven. Deze subregelingen verschillen onder meer wat de voorwaarden betreft. Producenten/exporteurs en handelaren/exporteurs die banden hebben met ondersteunende fabrikanten komen in aanmerking voor de VV-regeling voor fysieke uitvoer en voor de VV-regeling voor jaarlijkse behoeften. Producenten/exporteurs die optreden als leverancier van de uiteindelijke exporteur komen als tussenleverancier in aanmerking voor de VV-regeling. Toeleveranciers van in paragraaf 8.2 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 vermelde “veronderstelde exportcategorieën”, zoals de toeleveranciers van exportgerichte bedrijven, komen in aanmerking voor de VV-regeling voor “met uitvoer gelijkgestelde verkoop”. Toeleveranciers van producenten/exporteurs komen in aanmerking voor de voordelen die gelden voor “met uitvoer gelijkgestelde verkoop” dankzij de regeling Advance Release Order (ARO) en voor de regeling “back to back inland letter of credit”.

(c) Praktische toepassing

Voorafgaande vergunningen kunnen worden verstrekt voor:

i) Fysieke uitvoer: Dit is de belangrijkste subregeling. In het kader van deze subregeling kunnen inputs voor de vervaardiging van een bepaald exportproduct vrij van rechten worden ingevoerd. "Fysieke uitvoer” betekent in deze context dat het exportproduct het Indiase grondgebied moet verlaten. Welke producten kunnen worden ingevoerd, hoeveel moet worden uitgevoerd alsmede het exportproduct zijn in de VV-vergunning vermeld.

ii) Jaarlijkse behoefte: Een dergelijke vergunning houdt geen verband met een bepaald exportproduct, maar op een ruimere groep exportproducten (bijvoorbeeld chemische en aanverwante producten). De vergunninghouder kan – tot een zekere maximumwaarde die wordt bepaald door zijn uitvoer in het verleden – elke soort inputs rechtenvrij invoeren die bij de vervaardiging van een tot de groep behorende exportproduct worden gebruikt.

iii) Toeleveranciers: Deze subregeling geldt in gevallen waarin twee producenten voornemens zijn één enkel exportproduct te vervaardigen en het productieproces dus wordt opgesplitst. De fabrikant/exporteur vervaardigt het halffabrikaat. Hij mag inputs vrij van rechten invoeren en hiervoor kan hem een voorafgaande vergunning voor toeleveranciers worden verleend. De uiteindelijke exporteur werkt het product af en is verplicht het eindproduct uit te voeren.

iv) Met uitvoer gelijkgestelde verkoop: In het kader van deze subregeling kan een toeleverancier vrij van rechten inputs invoeren die hij nodig heeft voor de vervaardiging van goederen die hij zal verkopen als “met uitvoer gelijkgestelde verkoop” aan categorieën afnemers die vermeld zijn in paragraaf 8.2.b) tot en met f), g), i) en j) van het document in- en uitvoerbeleid 02-07. Volgens de Indiase overheid zijn “met uitvoer gelijkgestelde transacties” transacties waarbij de geleverde goederen het land niet verlaten. Bepaalde categorieën transacties worden beschouwd als met uitvoer gelijkgestelde transacties op voorwaarde dat de goederen in India zijn vervaardigd; dit geldt bijvoorbeeld voor de levering van goederen aan een exportgerichte onderneming of aan een onderneming die zich in een bijzondere economische zone bevindt.

v) ARO (Advance Release Order): De houder van de voorafgaande vergunning die voornemens is inputs in het binnenland aan te kopen in plaats van deze rechtstreeks in te voeren kan hierbij gebruik maken van ARO's. In dat geval worden de voorafgaande vergunningen beschouwd als ARO’s voor de binnenlandse leverancier bij levering van de hierin vermelde goederen. Dit geeft de binnenlandse leverancier recht op de voordelen die gelden bij met uitvoer gelijkgestelde verkoop volgens paragraaf 8.3 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 (dat wil zeggen de voorafgaande vergunning voor toeleveranciers/ met uitvoer gelijkgestelde verkoop, terugbetaling van rechten bij met uitvoer gelijkgestelde verkoop en terugbetaling van accijnzen). Bij toepassing van de ARO-regeling worden rechten en heffingen terugbetaald aan de toeleverancier in plaats van aan de uiteindelijke exporteur. De terugbetaling van heffingen/rechten is zowel mogelijk voor binnenlandse als voor ingevoerde inputs.

vi) Back to back inland letter of credit: Deze subregeling heeft ook betrekking op binnenlandse leveringen aan de houder van een voorafgaande vergunning. Deze kan bij een bank een binnenlands documentair krediet openen ten gunste van een binnenlandse leverancier. De bank zal op de vergunning de rechtstreeks invoer afboeken, maar slechts voor de waarde en de hoeveelheid goederen die in het binnenland worden aangekocht in plaats van te worden ingevoerd. De binnenlandse leverancier heeft recht op de voordelen die gelden voor met uitvoer gelijkgestelde verkoop volgens paragraaf 3, lid 8 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 (voorafgaande vergunning toeleveranciers/met uitvoer gelijkgestelde verkoop, terugbetaling van rechten bij met uitvoer gelijkgestelde verkoop en terugbetaling van accijnzen).

De medewerkende exporteurs bleken in het onderzoektijdvak in verband met het betrokken product slechts vergunningen te hebben verkregen voor vier subregelingen, namelijk i) voor fysieke uitvoer, ii) voor jaarlijkse behoeften, iii) voor leveranties van halffabrikaten aan de uiteindelijke exporteur en iv) voor met uitvoer gelijkgestelde verkoop aan exportgerichte bedrijven in bijzondere economische zones. Het is derhalve niet nodig an te gaan of v) de ARO-regeling en vi) de “back to back inland letter of credit” (documentair krediet) aanleiding geven tot compenserende maatregelen.

Om controle door de Indiase autoriteiten mogelijk te maken is de vergunninghouder wettelijk verplicht een waarheidsgetrouwe boekhouding in een bepaalde vorm te voeren waaruit het gebruik van de onder de vergunning vallende ingevoerde goederen blijkt (hoofdstuk 4.30 en aanhangsel 18 van het HOP I 02-07); hij moet m.a.w. een verbruiksregister bijhouden.

Voor de in overweging 31 vermelde subregelingen i), iii) en iv) stelt de Indiase overheid in de VV-vergunning de omvang en de waarde vast van zowel de toegelaten invoer als de verplichte uitvoer (of de met uitvoer gelijkgestelde verkoop). Bovendien moet de betrokken in- of uitvoer door overheidsambtenaren op de vergunning worden vermeld. Voor de hoeveelheden die in het kader van deze regelingen mogen worden ingevoerd baseert de Indiase overheid zich op “standaard input-output-normen (“SION’s”)”. SION’s zijn vastgesteld voor de meeste producten inclusief het betrokken product en zijn gepubliceerd in het HOP II 02-07.

Voor de in overweging 31 genoemde subregeling ii) (VV-regeling jaarlijkse behoefte) is uitsluitend de waarde van de toegelaten invoer in de vergunning vermeld. De vergunninghouder moet het verband handhaven tussen de ingevoerde inputs en het eindproduct (paragraaf 4.24A(c) HOP I 02-07).

Ingevoerde inputs zijn niet overdraagbaar en moeten voor de vervaardiging van het exportproduct worden gebruikt. De uitvoer dient plaats te vinden binnen een bepaalde termijn na de afgifte van de vergunning (18 maanden met twee mogelijke verlengingen van telkens 6 maanden). Wanneer het een VV-regeling jaarlijkse behoefte betreft mag de termijn niet worden verlengd.

In het kader van dit onderzoek werd vastgesteld dat de medewerkende exporteurs meer inputs vrij van rechten hebben ingevoerd in het kader van de diverse subregelingen van de VV-regeling dan op basis van SION’s nodig was om het exportproduct te vervaardigen. De SION’s voor het betrokken product waren dus niet nauwkeurig. Bovendien hield geen enkele medewerkende exporteur in het onderzoektijdvak een correct, op het werkelijk verbruik gebaseerde verbruiksregister bij. In vier gevallen werd een dergelijk register totaal niet bijgehouden, ondanks de wettelijke verplichting terzake (zie overweging 32). In twee gevallen werd het werkelijk verbruik niet geregistreerd. De exporteurs waarbij het onderzoek werd verricht noch de Indiase overheid konden aantonen dat in het kader van de vrijstelling niet teveel rechten waren terugbetaald.

(d) Opmerkingen over de bevindingen van de Commissie

De Indiase overheid en vijf medewerkende producenten/exporteurs hebben opmerkingen gemaakt over de VV-regeling. Zij voerden aan dat de VV-regeling een toegelaten terugbetalingsregeling voor inputs of vervangende inputs is die vergeleken kan worden met de regeling actieve veredeling van de EG waarbij een controlesysteem wordt toegepast overeenkomstig de bepalingen van de Bijlagen I, II en III van de basisverordening, aan de hand waarvan het verband tussen vrij van rechten ingevoerde inputs en exportproducten kan worden gecontroleerd. De Indiase overheid en twee exporteurs voerden voorts aan dat slechts wanneer teveel rechten waren kwijtgescholden compenserende maatregelen konden worden genomen. Zij benadrukten dat een doeltreffend controlesysteem aanwezig was. Zij verwezen naar een aantal controlemogelijkheden waarvan de Indiase overheid gebruik kon maken zoals: de SION’s, de op de in- en uitvoerdocumenten vermelde hoeveelheden, het douane-entrepotregister van in- en uitvoer in het kader van de VV-regeling, het verbruiksregister, het Duty Entitlement Export Certification-book (‘DEEC-book’), de controle op de terugbetaling na in- en uitvoer, aanvullend onderzoek door de Indiase accijns- en douanediensten, periodieke audits en gerechtelijke vervolgingen bij “onregelmatigheden”. De Indiase overheid en één exporteur gaven evenwel toe dat SION’s “het eigenlijke verbruik kunnen verlagen”. Geen enkele exporteur kon aantonen dat hij de verplichting een degelijk verbruiksregister bij te houden is nagekomen. Twee exporteurs stelden dat de onderzoekende autoriteit het bedrag aan teveel terugbetaalde rechten zelf had moeten berekenen. Tenslotte werd aangevoerd dat de EG door precedenten is gebonden en daarom geen compenserende maatregelen tegen de VV-regeling mag nemen. Eén exporteur legde bij het mondeling onderhoud na de mededeling van de bevindingen van de Commissie een berekening voor van teveel kwijtgescholden rechten.

(e) Conclusie

De vrijstelling van invoerrechten is een subsidie in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) en artikel 2, lid 2, van de basisverordening, dat wil zeggen een financiële bijdrage van de Indiase overheid waardoor de onderzochte exporteurs een voordeel hebben verkregen.

Daar de VV-subregelingen “fysieke uitvoer”, “jaarlijkse behoefte” en "toeleveranciers” rechtens afhankelijk zijn van exportprestaties, zijn ze specifiek en geven ze aanleiding tot compenserende maatregelen overeenkomstig artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening. Een onderneming van deze regelingen geen gebruik maken zonder zich tot uitvoer te verplichten.

De VV-subregeling “met uitvoer gelijkgestelde verkoop” is gezien de voorwaarden feitelijk afhankelijk van exportprestaties. Van deze regeling werd slechts door één onderneming in beperkte mate gebruik gemaakt en alleen voor leveringen aan exportgerichte bedrijven of bedrijven in bijzondere economische zones, categorieën die allebei vermeld zijn in paragraaf 8.2(b) van het document In- en uitvoerbeleid 02-07. Deze onderneming deelde mede dat haar afnemers het betrokken product uiteindelijk uitvoeren. Het doel van een exportgericht bedrijf/bedrijf in een speciale economische zone is uitvoer zoals is bepaald in paragraaf 6.1 van het document In- en uitvoerbeleid 02-07. Een binnenlandse leverancier geniet dus de voordelen van de VV-subregeling “met uitvoer gelijkgestelde verkoop” omdat de Indiase overheid anticipeert op inkomsten die een exportgericht bedrijf/bedrijf in een bijzondere economische zone later bij uitvoer verwerft. Volgens artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening wordt een subsidie geacht van exportprestaties afhankelijk te zijn wanneer uit de feiten blijkt dat de toekenning van een subsidie, zonder dat deze rechtens van exportprestaties afhankelijk is, in feite aan bestaande of verwachte exportinkomsten is gebonden.

Geen van de vier subregelingen waarvan in dit geval gebruik werd gemaakt kan beschouwd worden als een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) van de basisverordening. Deze bevinding wordt bevestigd na grondig onderzoek van de reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie. De subregelingen beantwoorden niet aan de strikte voorwaarden van Bijlage I punt i), Bijlage II (richtsnoeren inzake het verbruik van “inputs” in het productieproces) en Bijlage III (richtsnoeren om vast te stellen of terugbetalingsregelingen voor vervangende “inputs” exportsubsidies zijn) van de basisverordening. De Indiase overheid heeft geen daadwerkelijk controlesysteem of –procedure om te kunnen bevestigen of, en welke mate, inputs bij de vervaardiging van het exportproduct werden gebruikt (bijlage II punt II.4 van de basisverordening en, in het geval van terugbetalingsregelingen voor vervangende inputs, Bijlage III, punt II.2 van de basisverordening). De SION’s voor het betrokken product waren niet voldoende nauwkeurig. Deze bevinding werd door geen enkele reactie op de mededeling van de bevindingen van de Commissie gewijzigd. Integendeel, de Indiase overheid gaf zelfs toe dat de SION’s niet nauwkeurig waren. Er werd dus bevestigd dat de SION’s zelf niet gebruikt kunnen worden om het werkelijke verbruik te controleren, omdat de Indiase overheid aan de hand van deze zeer genereuze normen niet met voldoende nauwkeurigheid kan vaststellen hoeveel inputs verbruikt werden bij de vervaardiging van de exportproducten. Bovendien heeft de Indiase overheid geen daadwerkelijke controle verricht aan de hand van een correct gevoerd verbruiksregister. De Indiase overheid verrichtte ook geen verder onderzoek naar de gebruikte inputs, hoewel dit onderzoek had moeten plaatsvinden in afwezigheid van een daadwerkelijk controlesysteem (Bijlage II, punt II.5 en Bijlage III, punt II.3 van de basisverordening). De Indiase overheid kon evenmin aantonen dat nièt teveel was kwijtgescholden. De vergelijking van de VV-regeling met de regeling actieve veredeling van de EG is irrelevant aangezien de EG-regeling geen onderwerp is van onderhavig onderzoek.

De andere controlemogelijkheden waarnaar in de reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie werd verwezen bestaan niet meer (het DEEC-boek werd bij het document In- en uitvoerbeleid 02-07 afgeschaft) of zijn blijkbaar – bij gebrek aan een daadwerkelijke controle van de verbruiksregisters – gebaseerd op de zeer genereuze SION’s, hetgeen niet voldoende is (namelijk de gegevens in invoer- en uitvoerdocumenten, douane-entrepotregisters, controles in het kader van de VV-regeling). Er werden geen verslagen ontvangen van de Indiase autoriteiten over audits bij de onderzochte producenten/exporteurs.

Daar de VV-regeling nooit eerder werd onderzocht aan de hand van de gegevens die bij onderhavig onderzoek werden vastgesteld, en met name het gegeven dat de SION’s voor het betrokken product onnauwkeurig zijn, is er dus geen bindend precedent dat deze regeling geen aanleiding kan geven tot compenserende maatregelen.

Deze vier subregelingen geven derhalve aanleiding tot compenserende maatregelen.

(f) Berekening van het subsidiebedrag

Daar onderzochte subsidieregelingen geen toegestane terugbetalingsregelingen voor inputs of voor vervangende inputs zijn bestaat het voordeel dat aanleiding geeft tot compenserende maatregelen uit het bedrag aan invoerrechten waarvoor vrijstelling werd verleend en dat in normale omstandigheden bij invoer van de inputs verschuldigd zou zijn geweest. In tegenstelling tot wat de Indiase overheid en twee exporteurs in antwoord op de mededeling van de bevindingen van de Commissie beweerden voorziet de basisverordening niet alleen in compenserende maatregelen voor het “teveel” aan terugbetaalde rechten. Volgens artikel 2, lid 1, onder a) ii) en Bijlage I, punt i) van de basisverordening kunnen compenserende maatregelen slechts worden genomen ten aanzien van het teveel aan terugbetaalde rechten indien aan de voorwaarden van de Bijlagen II en III van de basisverordening is voldaan. Aan deze voorwaarden is in onderhavig geval niet voldaan. Indien niet kan worden aangetoond dat een daadwerkelijk controlesysteem aanwezig is, geldt de bovenstaande uitzondering inzake terugbetalingsregelingen niet en geldt de normale regel waarbij het totale bedrag aan niet-betaalde rechten (gederfde inkomsten) tot compenserende maatregelen aanleiding geeft en niet alleen het terugbetaalde bedrag dat dat van de invoerrechten overschrijdt. Volgens Bijlage II, punt II en Bijlage III, punt II van de basisverordening is het niet de taak van de onderzoekende autoriteit het kwijtgescholden bedrag te berekenen dat het bedrag van de invoerrechten overschrijdt. Integendeel, volgens artikel 2, lid 1, onder a) ii) van de basisverordening dient deze autoriteit alleen aan te tonen dat er geen daadwerkelijk controlesysteem is. Voorts moet het verder onderzoek door de Indiase autoriteiten in afwezigheid van een daadwerkelijk controlesysteem tijdig plaatsvinden, dat wil zeggen vóór de controle ter plaatse in het kader van een antisubsidie-onderzoek. De berekening van de teveel kwijtgescholden rechten door een exporteur na de mededeling van de bevindingen van de Commissie was geen tijdig onderzoek en was ook niet verricht door de Indiase overheid. Deze moest derhalve buiten beschouwing worden gelaten.

De hoogte van de subsidies die in het kader van de VV-regeling (de in overweging 31 beschreven vier subregelingen) zijn toegekend werd berekend door het bedrag te nemen van de niet-geïnde invoerrechten (gewone douanerechten en bijzondere aanvullende douanerechten) op de inputs die in het onderzoektijdvak voor het betrokken product werden gebruikt. Overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder a), van de basisverordening werden kosten die ter verkrijging van de subsidie moesten worden gemaakt van dit bedrag afgetrokken indien verzoeken daartoe gerechtvaardigd waren. Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening werden de aldus verkregen bedragen omgeslagen over waarde van de uitvoer van het betrokken product in het onderzoektijdvak omdat de subsidie afhankelijk was van exportprestaties en niet werd verleend op basis van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden.

Zes ondernemingen hebben in het onderzoektijdvak van deze regeling gebruik gemaakt en hebben subsidies van 22 % tot 25,8 % ontvangen (zie tabel in overweging 154).

2. Duty Entitlement Passbook Scheme (‘Passbook-regeling’)

(a) Rechtsgrond

De Passbook-regeling is beschreven in paragraaf 4.3 van het document In- en uitvoerbeleid 02-07 en in hoofdstuk 4 van het HOP I 02-07.

(b) In aanmerking komende ondernemingen

Alle producenten/exporteurs of exporteurs/handelaren kunnen voor deze regeling in aanmerking komen.

(c) Toepassing in de praktijk

Een exporteur die aan de voorwaarde voldoet kan in het kader van de Passbook-regeling om de toekenning van “punten” verzoeken die berekend worden in verhouding tot de waarde van de in het kader van deze regeling uitgevoerde producten. De punten worden door de Indiase autoriteiten voor de meeste producten, waaronder het betrokken product, vastgesteld op basis van SION’s; hierbij wordt uitgegaan van een bepaalde hoeveelheid inputs die zouden zijn ingevoerd en in het exportproduct verwerkt en van de op die invoer toepasselijke douanerechten, ongeacht of deze invoerrechten daadwerkelijk werden betaald.

Om voor de voordelen van deze regeling in aanmerking te komen, moet een onderneming exporteren. Op de aangifte ten uitvoer moet dan worden vermeld dat de uitvoer plaatsvindt in het kader van de Passbook-regeling. De Indiase douane geeft bij verzending een document af waarin het aantal punten is vermeld dat in het kader van de Passbook-regeling wordt toegekend voor die uitvoertransactie. Op dat ogenblik weet de exporteur welk voordeel hij zal ontvangen. Zodra de douane bedoeld document heeft afgeven, heeft de Indiase overheid geen zeggenschap meer over de toekenning van de punten in het kader van de Passbook-regeling. Het percentage dat in aanmerking wordt genomen om het voordeel te berekenen wordt vastgesteld op het ogenblik waarop de uitvoeraangifte wordt ingediend. Het voordeel kan derhalve niet met terugwerkende kracht worden gewijzigd.

De punten die in het kader van de Passbook-regeling zijn toegekend kunnen volgens de Indiase boekhoudkundnormen geboekt worden als inkomsten die ontstaan op het ogenblik dat de exportverplichting is vervuld.

De Passbook-punten kunnen worden gebruikt om de douanerechten te betalen bij de latere invoer van goederen waarop geen invoerbeperking rust, met uitzondering van kapitaalgoederen. Met dergelijke punten ingevoerde goederen kunnen op de binnenlandse markt worden verkocht (waar zij aan omzetbelasting zijn onderworpen) of op een andere wijze worden gebruikt.

De Passbook-punten zijn vrij overdraagbaar en zijn vanaf de toekenning twaalf maanden geldig.

Een verzoek om toekenning van Passbook-punten kan op ten hoogste 25 exporttransacties betrekking hebben, maar bij elektronische indiening van het verzoek op een onbeperkt aantal exporttransacties. In feite gelden er geen strikte termijnen voor het indienen van verzoeken om Passbook-punten omdat de termijnen die zijn vermeld in hoofdstuk 4.47 van het HOP I 02-07 steeds ingaan op de datum van de laatste exporttransactie die in een bepaald verzoek om toekenning van de Passbook-punten is opgenomen.

(d) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

Drie exporteurs die voordelen hebben verkregen in het kader van de Passbook-regeling hebben opmerkingen gemaakt over de analyse van de Commissie zoals hierboven uiteengezet. Zij voerden aan dat i) in tegenstelling tot de bevindingen in de overwegingen 53 en 59, de goederen die in het kader van de Passbook-regeling werden ingevoerd verwerkt moesten worden in voor uitvoer bestemde goederen en Passbook-punten slechts konden worden verkregen bij uitvoer van de goederen waarin inputs waren verwerkt waarop invoerrechten waren geheven, ii) de nieuwe methode om compenserende rechten te berekenen (met nadruk op de exporttransactie - zie overweging 61 tot 62 - ) niet toelaatbaar was omdat het voordeel slechts werd verkregen op het ogenblik dat de punten werden gebruikt; de nieuwe werkwijze zou op discriminerende wijze afwijken van de eerdere werkwijze van de EG, iii) de Passbook-regeling zou slechts tot compenserende maatregelen aanleiding mogen geven voor punten die voor het betrokken product waren toegekend, en iv) rekening moest worden gehouden met de verlaging van het Passbook-tarief in februari 2004.

(e) Conclusie

In het kader van de Passbook-regeling worden subsidies verleend in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii), en artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De punten die in het kader van de Passbook-regeling worden toegekend zijn een financiële bijdrage van de Indiase overheid aangezien deze punten uiteindelijk zullen worden gebruikt om invoerrechten te betalen waardoor de Indiase overheid inkomsten derft die haar anders zouden toekomen. Bovendien verkrijgt de exporteur door de Passbook-punten een voordeel, want zijn liquiditeit wordt hierdoor verbeterd.

Bovendien is de Passbook-regeling rechtens afhankelijk van exportprestaties; derhalve wordt zij geacht specifiek te zijn en aanleiding te geven tot compenserende maatregelen in de zin van artikel 3, lid 4, onder a), van de basisverordening.

Deze regeling kan niet beschouwd worden als een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii), van de basisverordening. Zij voldoet niet aan de strikte criteria die zijn vastgesteld in Bijlage I, punt i), Bijlage II (richtsnoeren inzake het gebruik van "inputs” in het productieproces) en Bijlage III (richtsnoeren om vast te stellen of terugbetalingsregelingen voor vervangende “inputs” exportsubsidies zijn) van de basisverordening. De exporteur is niet verplicht de goederen die vrij van rechten werden ingevoerd ook echt te verbruiken tijdens het productieproces en de punten worden niet toegekend in verhouding tot de werkelijk gebruikte inputs. Bovendien is er geen systeem of procedure aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke inputs bij de vervaardiging van het exportproduct werden gebruikt, dan wel of teveel invoerrechten werden terugbetaald in de zin van Bijlage I, punt i), en de Bijlagen II en III van de basisverordening. Tenslotte kan een exporteur voor de voordelen van de Passbook-regeling in aanmerking komen, ook al voert hij geen inputs in. Om voor de regeling in aanmerking te komen is het voldoende dat hij goederen uitvoert; hij hoeft niet aan te tonen dat inputs werden ingevoerd. Zo komen zelfs exporteurs die al hun inputs op de binnenlandse markt aankopen en die geen goederen invoeren die als inputs kunnen worden gebruikt toch voor de Passbook-regeling in aanmerking.

Het argument van één exporteur dat de in het kader van deze regeling ingevoerde goederen gebruikt moeten worden voor de vervaardiging van voor uitvoer bestemde goederen en dat Passbook-punten slechts worden toegekend indien op de gebruikte inputs invoerrechten zijn betaald, werd niet met bewijsmateriaal gestaafd. In dit verband wordt ook opgemerkt dat de Indiase overheid de hierboven gegeven feitelijke beschrijving van de Passbook-regeling niet heeft betwist. Dit argument moeten dus worden afgewezen.

(f) Berekening van het subsidiebedrag

Overeenkomstig artikel 2, lid 2, en artikel 5 van de basisverordening werd het subsidiebedrag dat aanleiding geeft tot compenserende maatregelen berekend aan de hand van het voordeel voor de verkrijger in het onderzoektijdvak. Er werd vanuit gegaan dat het voordeel werd verkregen op het ogenblik waarop de uitvoer in het kader van deze regeling plaatsvond. Op dat ogenblik derft de Indiase overheid de douanerechten hetgeen betekent dat zij een financiële bijdrage levert in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii), van de basisverordening. Zoals in overweging 51 vermeld, heeft de Indiase overheid, zodra de douane het desbetreffende document heeft afgeven - waarin onder meer het aantal Passbook-punten is vermeld dat voor de exporttransactie is toegekend – geen zeggenschap meer over het al dan niet verlenen van de subsidie en evenmin over het subsidiebedrag. In dezelfde overweging werd ook vermeld dat een wijziging van het Passbook-tarief na de uitvoer, maar voor de afgifte van een Passbook-vergunning geen gevolgen met terugwerkende kracht heeft voor de omvang van het voordeel. Bovendien kunnen ondernemingen – zoals vermeld in overweging 52 – volgens de Indiase boekhoudnormen, Passbook-punten als inkomsten boeken op het ogenblik dat de uitvoer plaatsvindt. En tenslotte is een onderneming, doordat zij weet dat zij de subsidie in het kader van de Passbook-regeling – en soms ook voordelen in het kader van andere regelingen – zal ontvangen, in een betere concurrentiepositie omdat zij dankzij deze subsidies het product tegen lagere prijzen kan aanbieden.

Compenserende rechten hebben ten doel een einde te maken aan onbillijke handelspraktijken ten gevolge van onwettig verkregen concurrentievoordelen. Daarom werd het passend geacht alle Passbook-punten die op grond van exporttransacties in het onderzoektijdvak werden toegekend als het verkregen voordeel te beschouwen.

De opmerkingen naar aanleiding van de mededeling van de bevindingen van de Commissie hebben niet geleid tot een herziening van deze berekeningsmethode. De EG heeft deze nieuwe methode in het recente verleden reeds gebruikt in de procedure betreffende grafiet-elektrodesystemen[7]. Een dergelijke wijziging in de werkwijze is niet in strijd met de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen. Ten eerste leidt de nieuwe werkwijze niet tot een geheel andere beoordeling van de regeling, die immers reeds beschouwd werd als aanleiding gevend tot compenserende maatregelen. De nieuwe werkwijze heeft uitsluitend betrekking op de berekening van het subsidiebedrag om dit meer in overeenstemming te brengen met de feitelijke situatie in een bepaald onderzoektijdvak. Ten tweede is deze werkwijze onder meer het gevolg van feiten die de Commissie tijdens recente onderzoeken heeft vastgesteld, zoals het feit dat Passbook-punten volgens de Indiase boekhoudnormen als inkomsten worden geboekt en het feit dat er in feite geen termijnen gelden voor het indienen van verzoeken voor de toekenning van dergelijke punten in het kader van het in- en uitvoerbeleid. Bovendien bleek uit de reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie dat een exporteur op het tijdstip dat de uitvoer in het kader van deze regeling plaatsvindt een onherroepelijk recht op Passbook-punten verwerft. Dit tijdstip is doorslaggevend voor het verlenen van de punten zoals vermeld in overweging 61 en niet het latere tijdstip waarop de punten worden gebruikt, aangezien een exporteur die een onvervreemdbaar recht heeft op die punten er financieel “beter aan toe” is.

In tegenstelling tot hetgeen sommige producenten/exporteurs beweerden moesten ook Passbook-punten die werden verkregen bij de uitvoer van andere producten dan het betrokken product in aanmerking worden genomen voor de berekening van het tot compenserende maatregelen aanleiding gevende voordeel. De punten worden namelijk niet alleen verkregen bij de rechtenvrije invoer van inputs die voor een bepaald product zijn bestemd. Integendeel, de Passbook-punten zijn vrij overdraagbaar, kunnen zelfs worden verkocht en gebruikt voor de invoer van alle soorten goederen die niet aan invoerbeperkingen zijn onderworpen (de inputs voor het betrokken product behoren tot deze categorie), met uitzondering van kapitaalgoederen. Bijgevolg kunnen alle verkregen Passbook-punten voor het betrokken product worden gebruikt.

Bovendien kan geen rekening worden gehouden met het lagere Passbook-tarief dat na het onderzoektijdvak werd vastgesteld aangezien informatie die betrekking heeft op een periode na het onderzoektijdvak volgens artikel 11, lid 1, van de basisverordening doorgaans niet in aanmerking wordt genomen. Het is bovendien niet uitgesloten dat de Indiase overheid de Passbook-tarieven in de toekomst zal verhogen.

Indien dit gerechtvaardigd werd geacht werden de kosten die gemaakt moesten worden om de subsidie te verkrijgen afgetrokken van het op deze wijze vastgestelde bedrag aan Passbook-punten om het bedrag van de subsidie vast te stellen overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder a) van de basisverordening. Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening werden deze subsidiebedragen toegerekend aan de totale waarde van de uitvoer in het onderzoektijdvak, daar de subsidie afhankelijk is van exportprestaties en niet van van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. Vijf ondernemingen hebben in het onderzoektijdvak van deze regeling gebruikt gemaakt en hebben subsidies ontvangen van 3,2% tot 8% (zie tabel in overweging 154).

3. Regeling Bijzondere Economische Zones/Exportgerichte Bedrijven

(a) Rechtsgrond

Deze regelingen zijn beschreven in hoofdstuk 6 (exportgerichte bedrijven) en hoofstuk 7 (bedrijven in bijzondere economische zones) van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 en het HOP I 02-07.

(b) Voorwaarden

Met de uitzondering van zuivere handelsmaatschappijen komen alle ondernemingen die zich er in beginsel toe verbinden hun gehele productie van goederen of diensten uit te voeren in aanmerking voor de regeling bijzondere economische zones / exportgerichte bedrijven. Alle industriële ondernemingen moeten evenwel – in tegenstelling tot dienstverlenende bedrijven en landbouwbedrijven – een minimumbedrag (10 miljoen Indiase roepies) in vaste activa investeren om voor de regeling exportgerichte bedrijven in aanmerking te komen.

(c) Toepassing in de praktijk

De regeling bijzonder economische zones vervangt de voormalige regeling exportproductiezones. Bijzondere economische zones zijn afgebakende belastingvrije enclaves en worden in het document in- en uitvoerbeleid 02-07 beschouwd als buitenlands grondgebied wat handel, rechten en heffingen betreft. Veertien bijzondere economische zones zijn reeds operationeel en voor dertien andere heeft de Indiase overheid vergunning verleend.

Exportgerichte bedrijven zijn geografisch flexibeler; zij kunnen eender waar in India worden gevestigd. De regeling voor dergelijke bedrijven vormt een aanvulling op de regeling bijzondere economische zones.

In een aanvraag om als bedrijf in een bijzondere economische zone of als exportgericht bedrijf te worden behandeld, dienen gegevens voor de komende vijf jaar te worden verstrekt over onder meer de geplande productie, de verwachte exportwaarde, de behoefte aan ingevoerde en aan binnenlandse inputs. Indien de vergunning wordt verleend, zijn de voorwaarden daarin vermeld. De vergunning is vijf jaar geldig, maar kan worden verlengd.

Een belangrijke verplichting voor een onderneming die in aanmerking komt voor een van deze beide regelingen is volgens het document in- en uitvoerbeleid 02-07 dat haar deviezenrekening een positief saldo moet vertonen, d.w.z. dat de totale waarde van haar uitvoer in een referentieperiode (vijf jaar) groter moet zijn dan de totale waarde van haar invoer.

Bedrijven in bijzonder economische zones/exportgerichte bedrijven komen in aanmerking voor:

i) een vrijstelling van invoerrechten op alle soorten goederen (inclusief kapitaalgoederen, grondstoffen en verbruiksgoederen) die nodig zijn voor de fabricage, de productie, de verwerking, of die in verband daarmee worden gebruikt;

ii) een vrijstelling van accijnzen op in het binnenland aangekochte goederen;

iii) de terugbetaling van de nationale omzetbelasting op in het binnenland aangekochte goederen;

iv) de mogelijkheid een deel van de productie op de binnenlandse markt te verkopen mits betaling van de toepasselijke rechten op het eindproduct; dit is een uitzondering op de algemene eis dat de volledige productie moet worden uitgevoerd;

v) een vrijstelling van de inkomstenbelasting op de exportwinsten overeenkomstig afdeling 10 A of afdeling 10 B van de Wet Inkomstenbelasting voor een periode van tien jaar vanaf het begin van de activiteiten van de onderneming en uiterlijk tot het jaar 2010;

(vi) dergelijke bedrijven mogen voor 100% in buitenlandse handen zijn.

De voordelen die in het kader van beide regelingen wordt verleend, zijn zeer vergelijkbaar, maar er zijn toch enkele verschillen. Zo komen bijvoorbeeld exportgerichte bedrijven in aanmerking voor 50% vermindering van rechten wanneer ze hun producten op de binnenlandse markt verkopen, terwijl bedrijven in bijzondere economische zones bij een dergelijke verkoop 100% van de rechten moeten betalen. Een exportgericht bedrijf kan tot 50% van zijn omzet tegen een dergelijk gereduceerd tarief op de binnenlandse markt afzetten.

Bedrijven die in het kader van deze regelingen opereren staan onder het toezicht van douaneambtenaren overeenkomstig afdeling 65 van de douanewet.

Op deze bedrijven rust de wettelijke verplichting om in een bepaalde vorm een betrouwbare boekhouding te voeren van alle ingevoerde goederen, van het gebruik dat daarvan is gemaakt alsmede van de uitgevoerde goederen. Deze boekhouding moet periodiek en op verzoek aan de bevoegde autoriteiten worden voorgelegd ("driemaandelijkse en jaarlijkse voortgangsverslagen")

Volgens paragraaf 10.2 van aanhangsel 14-I en paragraaf 13.2 van aanhangsel 14-II van het HOP I 02-07 wordt evenwel van een in een bijzonder economische zone gevestigd bedrijf of een exportgericht bedrijf niet verlangd dat het iedere invoer in verband brengt met uitvoer, overdracht naar andere bedrijven, verkoop op de binnenlandse markt tegen lagere rechten of met voorraden.

Bij binnenlandse verkoop wordt de verzending van de goederen door de fabrikant zelf geregistreerd. Bij uitvoer door een exportgericht bedrijf ziet een douane-/accijnsambtenaar die permanent in dat bedrijf aanwezig is toe op de verzending van de goederen. De onderneming moet de Indiase overheid het salaris van een dergelijke ambtenaar terugbetalen.

Alle activiteiten van bedrijven in bijzondere economische zones, tenzij anders bepaald, inclusief de uitvoer en de wederinvoer van goederen worden door de fabrikant zelf geregistreerd overeenkomstig paragraaf 29 van aanhangsel 14-II van het HOP I 02-07. De exportverzendingen van een bedrijf in een bijzondere economische zone worden dus niet stelselmatig door de douane gecontroleerd.

Een van de medewerkende exporteurs heeft gebruik gemaakt van de regeling exportgerichte bedrijven. Aangezien geen gebruik werd gemaakt van de regeling bijzondere economische zones, behoeft niet te worden nagegaan of die regeling tot compenserende maatregelen aanleiding geeft. De medewerkende exporteur die gebruik maakte van de regeling exportgerichte bedrijven heeft in het kader van deze regeling grondstoffen en kapitaalgoederen vrij van rechten ingevoerd, goederen op de binnenlandse markt vrij van accijnzen aangekocht, terugbetaling van omzetbelasting verkregen en een deel van zijn productie op de binnenlandse markt afgezet. Deze onderneming heeft dus gebruik gemaakt van alle voordelen die in overweging 73 onder de punten i), ii) iii) en iv) zijn opgesomd. Deze exporteur is ook in aanmerking gekomen voor de vrijstelling van inkomstenbelasting die voor exportgerichte bedrijven geldt. Deze vrijstelling van inkomstenbelasting is beschreven in de overwegingen 117 en 118.

(d) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

Een producent/exporteur voerde aan dat de regeling exportgerichte bedrijven, indien deze aanleiding tot compenserende maatregelen gaf, slechts daadwerkelijk tot compenserende maatregelen kon leiden indien de rechten die bij binnenlandse verkoop waren betaald, niet volledig overeenstemden met de niet-betaalde rechten op inputs die in de op de binnenlandse markt verkochte goederen waren verwerkt, indien dus een te hoog bedrag aan rechten was kwijtgescholden. De exporteur was van oordeel dat de controle op de regeling exportgerichte bedrijven, die volgens hem lijkt op de regeling actieve veredeling van de EG, voldoet aan de criteria van de Bijlagen I, II en III van de basisverordening. De Indiase overheid zou bij de controle niet eisen dat voor iedere zending het verband wordt gelegd tussen de inputs en de exportgoederen (zie overweging 77) omdat dit volgens de basisverordening of volgens de WTO-Overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen niet verplicht is. De exporteur verwees bovendien naar het interne ladingcontroleblad (batch sheet) waaruit het verband tussen inputs en outputs zou blijken. Voorts wees deze exporteur erop dat zijn binnenlandse verkoop in het onderzoektijdvak minder dan 5% had uitgemaakt van zijn totale verkoop. Hij voerde ook aan dat de regelmatige controles van zijn maandelijkse omzetbelastingaangiften door de Indiase overheid toereikend zijn om te voldoen aan de criteria inzake controle die de basisverordening bevat.

Bovendien voerde de exporteur aan dat i) bij de berekening niet de hoeveelheid in het onderzoektijdvak ingevoerde grondstoffen in aanmerking mocht worden genomen volgens punt 19 van het jaarlijkse voortgangsverslag van dit bedrijf, maar de hoeveelheid grondstoffen die in deze periode was verbruikt volgens punt 20 van dit verslag, en ii) het bedrag aan rechten dat bij de invoer van kapitaalgoederen niet was betaald moest worden toegerekend aan de afschrijvingstermijn van de onderneming en niet aan de gemiddelde afschrijvingstermijn van alle medewerkende producenten/exporteurs. Bovendien voerde de exporteur aan dat de toegevoegde rente (volgens het in India in het onderzoektijdvak geldende commerciële rentetarief) verlaagd moest worden tot het voor hem geldende gewogen gemiddelde rentetarief in het onderzoektijdvak.

(e) Conclusie

De voor een exportgericht bedrijf geldende vrijstelling van twee soorten invoerrechten (het “basisdouanerecht” en het “bijzonder aanvullend douanerecht”) en de terugbetaling van de omzetbelasting zijn financiële bijdragen van de Indiase overheid in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) van de basisverordening. De overheid derft door deze regeling inkomsten en bovendien verkrijgt het exportgerichte bedrijf een voordeel in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening, daar dit bedrijf over meer liquide middelen beschikt wanneer het geen rechten behoeft te betalen en het de omzetbelasting terugbetaald krijgt.

Door de vrijstelling van accijnzen en het invoerrechtenequivalent (“aanvullend douanerecht”) derft de Indiase overheid evenwel geen inkomsten. Accijnzen en aanvullend douanerecht kunnen, indien ze betaald worden, later weer van toekomstige betalingen worden afgetrokken (het zogenaamde “CENVAT-mechanisme”). Deze rechten zijn derhalve niet definitief. Door het “CENVAT”-mechanisme wordt alleen op de toegevoegde waarde een definitief recht geheven, maar niet op de inputs.

Bijgevolg zijn slechts de vrijstelling van het basisdouanerecht, van het bijzonder aanvullend douanerecht en de terugbetaling van de omzetbelasting subsidies in de zin van artikel 2 van de basisverordening. Zij zijn rechtens afhankelijk van exportprestaties en worden derhalve geacht specifiek te zijn en aanleiding te geven tot compenserende maatregelen ingevolge artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening. Om voor deze regelingen in aanmerking te komen moet een exportgericht bedrijf zich tot export verplichten volgens paragraaf 6.1 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07.

Bovendien kunnen deze subsidies, in tegenstelling tot hetgeen een exporteur beweert, niet beschouwd worden als toegelaten terugbetalingsregelingen voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) van de basisverordening. Zij voldoen niet aan de strikte criteria van Bijlage I (punten h) en i), Bijlage II (omschrijving en voorwaarden van de terugbetalingsregeling) en bijlage III (omschrijving en voorwaarden van de terugbetalingsregeling vervangende inputs) van de basisverordening. Of de regeling voor exportgerichte bedrijven vergelijkbaar is met de regeling actieve veredeling van de EG is in deze context niet relevant aangezien de EG-regeling niet het onderwerp is van dit onderzoek.

De terugbetaling van omzetbelasting of de vrijstelling van invoerrechten bij de aankoop van kapitaalgoederen is reeds in strijd met de voorwaarden voor toegestane terugbetalingsregelingen omdat deze goederen niet verbruikt worden tijdens het productieproces zoals vereist in Bijlage I, punt h) (terugbetaling van omzetbelasting) en i) (kwijtschelding van invoerheffingen). De exporteur betwistte deze bewering en voerde aan dat aangezien kapitaalgoederen nodig zijn voor de productie zij op zich niet van een toegelaten terugbetalingsregeling kunnen worden uitgesloten. Deze redenering kan evenwel niet worden teruggevonden in Bijlage I, punten h) en i): kapitaalgoederen worden gebruikt, maar niet verbruikt bij de productie. Het argument wordt derhalve afgewezen.

Voorts is gebleken – en dit geldt ook voor de andere voordelen in het kader van deze regeling – dat ondanks het nauwkeurig onderzoek van de opmerkingen van de exporteur – de Indiase overheid niet over een daadwerkelijke controlemethode of -procedure beschikte om vast te stellen of, en welke hoeveelheden, inputs vrij van rechten en/of accijnzen verbruikt werden bij de vervaardiging van het exportproduct (Bijlage II, punt II.4 van de basisverordening en, voor terugbetalingsregelingen voor vervangende inputs, Bijlage III, punt II.2 van de basisverordening).

Een exportgericht bedrijf mag een aanmerkelijk gedeelte van zijn productie – tot 50% van zijn jaaromzet – op de binnenlandse markt verkopen. De wet verplicht de onderneming dus niet om de totale productie uit te voeren. Bovendien wordt deze binnenlandse verkoop door de onderneming zelf geregistreerd, zonder toezicht of controle door een overheidsambtenaar. Bijgevolg wordt het entrepot van een exportgericht bedrijf minstens ten dele niet fysiek gecontroleerd door de Indiase overheid. Daarom moet een ander controlesysteem aanwezig zijn, met name om het verband te kunnen vaststellen tussen de rechtenvrije inputs en de exportproducten. Er werd opgemerkt dat de verkoop op de binnenlandse markt van het exportgerichte bedrijf dat in het kader van dit onderzoek wordt onderzocht in het onderzoektijdvak goed was voor slechts 5% - en niet 50% - van zijn jaaromzet. Dit heeft evenwel geen gevolgen voor de algemene beoordeling van de doeltreffendheid van het toegepaste controlesysteem.

Wat het “verder onderzoek” betreft wordt eraan herinnerd – zoals reeds vermeld in overweging 77 en bevestigd door de exporteur – dat de wet van een exportgericht bedrijf op geen enkel ogenblik eist dat alle ingevoerde goederen in verband worden gebracht met de bestemming van het overeenkomstige eindproduct. Maar alleen als dit zou gebeuren, zouden de Indiase autoriteiten voldoende gegevens hebben over de uiteindelijke bestemming van inputs om te kunnen controleren of de vrijstelling van omzetbelasting/ invoerrechten niet hoger is dan die op inputs bestemd voor de productie van exportproducten. De maandelijkse aangiften betreffende de belastingen op de binnenlandse verkoop door het bedrijf zelf, gevolgd door periodieke controles door de Indiase overheid, zijn ter zake ontoereikend. Controlesystemen van het bedrijf zelf, waartoe geen wettelijke verplichting bestaat in het kader van het in- en uitvoerbeleid, bijv. ladingcontrolebladen (batch sheets) kunnen niet in de plaats treden van een daadwerkelijke controle in het kader van een regeling voor de terugbetaling van rechten. Een dergelijk systeem moet door de overheid worden ontworpen en toegepast en niet aan het initiatief van de betrokken ondernemingen worden overgelaten. De auditverslagen van de Indiase overheid werden opgevraagd bij het betrokken bedrijf en bij de Indiase overheid, maar werden nooit ontvangen en konden dus niet als bewijsmateriaal dienen. Bijgevolg wordt bevestigd dat, aangezien van een exportgericht bedrijf volgens het Indiase in- en uitvoerbeleid niet expliciet wordt geëist dat het het verband aantoont tussen de inputs en het product waarin deze zijn verwerkt, er geen daadwerkelijk, door de Indiase overheid opgezet controlemechanisme aanwezig was aan de hand waarvan kon worden vastgesteld welke inputs bij de productie van de exportproducten werden verbruikt en in welke hoeveelheden.

De Indiase overheid verrichtte ook geen “verder onderzoek” naar de werkelijk verbruikte inputs hoewel dit normalerwijze dient plaats te vinden indien er geen daadwerkelijk controlesysteem is (Bijlage II, punt II.5 en Bijlage III, punt II.3 van de basisverordening) en kon ook niet bewijzen dat niet teveel was terugbetaald. Er wordt aan herinnerd dat dit “verder onderzoek” in principe beëindigd moet zijn alvorens de controle ter plaatse in het kader van een antisubsidieonderzoek plaatsvindt zodat de controle, zo nodig, op dit “verder onderzoek” kan worden gebaseerd (zie artikel 11, lid 8, en artikel 26, lid 1, van de basisverordening).

f) Berekening van het subsidiebedrag

In afwezigheid van een toegestane terugbetalingsregeling voor input of vervangende inputs bestaat het tot compenserende maatregelen aanleiding gevende voordeel uit het gehele bedrag aan rechten dat normalerwijze bij invoer verschuldigd zou zijn geweest (basisdouanerecht en bijzonder aanvullend douanerecht) en het bedrag van de terugbetaalde omzetbelasting in het onderzoektijdvak.

Het verzoek van de exporteur om alleen rekening te houden met de bespaarde rechten en omzetbelasting op inputs die werden verbruikt in het onderzoektijdvak werd afgewezen. De toekenning van het voordeel in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening vindt reeds plaats op het ogenblik dat de inputs vrij van rechten of van omzetbelasting worden verworven, aangezien de rechten normalerwijze op dat ogenblik verschuldigd zouden zijn.

i) Vrijstelling van invoerrechten (basisdouanerechten en bijzonder aanvullend douanerecht) en terugbetaling van omzetbelasting op grondstoffen

Het subsidiebedrag in het kader van de regeling exportgerichte bedrijven is het bedrag aan niet-betaalde invoerrechten (basisdouanerecht en bijzonder aanvullend douanerecht) op materialen die voor de productiesector waren ingevoerd, namelijk medicijnen en halffabrikaten in bulk, en het bedrag aan terugbetaalde omzetbelasting voor die sector, beide in het onderzoektijdvak. De kosten om de subsidie te verkrijgen werden van het subsidiebedrag afgetrokken overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder a) van de basisverordening. Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening werd dit subsidiebedrag omgeslagen over de waarde van de uitvoer van de bulk farmaceutische sector in het onderzoektijdvak, daar de subsidie afhankelijk was van exportprestaties en niet van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. De op deze wijze berekende subsidiemarge is 29,6%.

ii) Vrijstelling van invoerrechten (basisdouanerechten en bijzonder aanvullend douanerecht) op kapitaalgoederen.

In tegenstelling tot grondstoffen worden kapitaalgoederen niet fysiek verwerkt in de eindproducten. Overeenkomstig artikel 7, lid 3, van de basisverordening werd het voordeel voor het onderzochte bedrijf berekend door het bedrag van de niet-betaalde invoerrechten toe te rekenen aan de termijn die in de betrokken sector de normale afschrijvingstermijn voor deze goederen is. Als normale afschrijvingstermijn werd het het gewogen gemiddelde genomen van de afschrijvingstermijnen van alle medewerkende exporteurs. Het verzoek van het onderzochte exportgerichte bedrijf om gebruik van de eigen afschrijvingstermijn moest worden afgewezen omdat “normaal” niet synoniem is met “eigen”, maar staat voor “representatief gemiddelde”. Het op deze wijze berekende bedrag dat aan het onderzoektijdvak werd toegerekend, werd gecorrigeerd door de toevoeging van rente voor deze periode om het volledige voordeel voor de ontvanger vast te stellen. Het toegevoegde bedrag aan rente was gebaseerd op het commerciële rentetarief dat in het onderzoektijdvak in India van toepassing was. Het verzoek van de exporteur om het voor hem geldende lagere gemiddelde tarief in aanmerking te nemen leidde niet tot een ander resultaat: de subsidiemarge bleef dezelfde. Kosten om de subsidie te verkrijgen werden van het subsidiebedrag afgetrokken overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder a) van de basisverordening. Overeenkomstig artikel 7, leden 2 en 3, van de basisverordening werd dit subsidiebedrag omgeslagen over de uitvoer in het onderzoektijdvak daar de subsidie afhankelijk was van exportprestaties en niet van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. De op deze wijze berekende subsidiemarge is 1,3%.

De totale subsidiemarge voor het betrokken bedrijf in het kader van de regeling exportgerichte bedrijven is derhalve 30,9%.

4. Regeling kapitaalgoederen -exportbevordering

a) Rechtsgrond

De regeling kapitaalgoederen–exportbevordering is beschreven in hoofstuk 5 van het document in- en uitvoerbeleid 02-07 en hoofdstuk 5 van het HOP I 02-07.

b) In aanmerking komende ondernemingen

Exporteurs/producenten, exporteurs/handelaren die banden hebben met met ondersteunende fabrikanten en dienstverleners komen voor deze regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

Indien een bedrijf zich tot uitvoer verplicht mag het kapitaalgoederen (nieuwe en – sedert april 2003 – tweedehandse kapitaalgoederen die niet ouder zijn dan tien jaar) tegen lagere rechten invoeren. Hiertoe geeft de Indiase overheid op verzoek en na betaling van een vergoeding een vergunning kapitaalgoederen-exportbevordering af. Sedert april 2000 geldt in het kader van deze regeling een lager invoerrecht (5%) dat op alle kapitaalgoederen die in het kader van de regeling worden ingevoerd van toepassing is. Tot 31 maart 2000 gold een recht van 11% (inclusief 10% surtax) en voor goederen met een hoge waarde een nulrecht. Om de verplichting tot uitvoer na te komen moesten de ingevoerde kapitaalgoederen worden gebruikt om in een bepaalde periode een bepaalde hoeveelheid exportgoederen te vervaardigen.

De houder van een vergunning kapitaalgoederen-exportbevordering mag de kapitaalgoederen ook op de binnenlandse markt aankopen. In dat geval geniet de binnenlandse fabrikant van de kapitaalgoederen het voordeel van de rechtenvrije invoer van de onderdelen die nodig zijn om deze kapitaalgoederen te vervaardigen. Een andere mogelijkheid is dat de binnenlandse fabrikant in aanmerking komt voor de regeling "met uitvoer gelijkgestelde verkoop" voor de levering van kapitaalgoederen aan de houder van een vergunning kapitaalgoederen-exportbevordering.

d) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

De Indiase overheid en een producent/exporteur voerden aan i) dat het de belanghebbenden niet duidelijk was gemaakt welke afschrijvingstermijn voor kapitaalgoederen in aanmerking was genomen en (ii) dat niet voldoende duidelijk was uitgelegd waarom en in welke mate rente aan het bedrag van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie was toegevoegd.

(e) Conclusie

In het kader van de regeling kapitaalgoederen-exportbevordering worden subsidies verleend in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) en artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De verlaagde rechten zijn een financiële bijdrage van de Indiase overheid daar deze hierdoor inkomsten derft. Bovendien heeft de exporteur door deze rechtenverlaging een voordeel verkregen doordat zijn liquiditeit door het niet betalen van rechten is verbeterd.

Bovendien is de regeling kapitaalgoederen-exportbevordering rechtens afhankelijk van exportprestaties, daar vergunningen in het kader van deze regeling niet kunnen worden verkregen zonder zich tot uitvoer te verplichten. De regeling wordt derhalve geacht specifiek te zijn en aanleiding te geven tot compenserende maatregelen overeenkomstig artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening.

De regeling kan tenslotte niet worden beschouwd als een toegelaten terugbetalingsregeling voor inputs of vervangende inputs in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) van de basisverordening. Kapitaalgoederen vallen niet onder deze toegelaten regelingen zoals bepaald in bijlage I, punt i) van de basisverordening, omdat zij niet worden verbruikt bij de vervaardiging van het exportproduct.

(f) Berekening van het subsidiebedrag

Het subsidiebedrag werd overeenkomstig artikel 7, lid 3, van de basisverordening berekend door de niet-betaalde douanerechten op ingevoerde kapitaalgoederen te spreiden over een periode die overeenstemt met de normale afschrijvingstermijn voor die goederen in de betrokken sector. Overeenkomstig de vaste praktijk werd het aldus berekende bedrag aan het onderzoektijdvak toegerekend en gecorrigeerd door de toevoeging van de rente over dit onderzoektijdvak om het volledige voordeel in dei periode vast te stellen. De toegevoegde rente stemde overeen met het commerciële rentetarief dat in India in het onderzoektijdvak van toepassing was. De kosten om de subsidie te verkrijgen werden overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder a) van de basisverordening van het subsidebedrag afgetrokken. Overeenkomstig artikel 7, leden 2 en 3, van de basisverordening werd het subsidiebedrag omgeslagen over de uitvoer in het onderzoektijdvak, omdat de subsidie afhankelijk was van exportprestaties en niet van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. Vier ondernemingen hebben in het onderzoektijdvak van deze regeling gebruik gemaakt, maar het bedrag van de verkregen subsidies was te verwaarlozen.

Daar de regeling kapitaalgoederen-exportbevordering in dit geval geen aanleiding geeft tot compenserende maatregelen, is het niet nodig een beschrijving te geven van de opmerkingen die naar aanleiding van de mededeling van de bevindingen van de Commissie zijn ontvangen.

5. Exportkredieten

a) Rechtsgrond

Deze regeling is uitvoerig beschreven in Master Circular IECD nr. 5/04.02.02/2002-03 (exportkredieten in buitenlandse valuta) en Master Circular IECD No. 4/04.02.02/2002-03 (exportkredieten in roepie) van de Reserve Bank of India (‘RBI’) die alle handelsbanken in India hebben ontvangen.

b) In aanmerking komende ondernemingen

Exporteurs/producenten en exporteurs/handelaren komen voor deze regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

De Reserve Bank of India (“RBI”) stelt maximumrentetarieven vast in Indiase roepies of in vreemde valuta die handelsbanken exporteurs kunnen aanrekenen om ervoor te zorgen dat deze tegen internationaal concurrerende tarieven exportkredieten kunnen verkrijgen. Er zijn twee soorten exportkredieten, namelijk exportkrediet voorafgaand aan verzending (“voorschot aan de exporteur”) dat verstrekt wordt voor de financiering van de aankoop, fabricage, productie, verpakking en/of verzending van goederen vóór de uitvoer, en exportkrediet na verzending waarbij bedrijfskapitaal wordt verschaft voor de financiering van vorderingen op buitenlandse debiteuren. De RBI geeft de banken opdracht een bepaald gedeelte van hun nettobankkrediet voor exportfinanciering beschikbaar te houden.

Tengevolge van deze Master Circulars van de RBI kunnen de exporteurs exportkredieten verkrijgen tegen een tarief dat voordelig is vergeleken met het gewone handelskrediet (kaskrediet) waarvoor marktvoorwaarden gelden. In de Master Circular betreffende exportkredieten in Indiase roepie wordt gesteld dat de maximumrente bij kredietverlening aan de in deze circulaire beschreven exporteurs lager is dan de maximumrente die doorgaans aan anderen wordt aangerekend en die dus als voordelig wordt beschouwd. Er kan een lagere rente worden aangerekend aan ondernemingen met een goede kredietwaardigheid. Deze zouden op die manier op dezelfde voorwaarden exportkredieten en kaskredieten kunnen verkrijgen.

d) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

Twee exporteurs voerden aan dat de door hen verkregen exportkredieten geen aanleiding gaven tot compenserende maatregelen, omdat i) slechts bij overdracht van overheidsmiddelen sprake kan zijn van een subsidie die tot compenserende maatregelen aanleiding geeft, ii) de rente in het kader van deze regeling marktconform is omdat verschillende handelsbanken beduidend verschillende rentetarieven aanbieden en iii) de rentetarieven voor kaskrediet hoger zijn dan die voor exportkrediet omdat exportfinanciering minder riskant is (“self-executing”), terwijl exportkredieten in vreemde valuta (vrij converteerbare vreemde valuta zouden minder snel in waarde dalen dan de Indiase roepie) gevolgen zouden hebben voor de rentetarieven.

Bovendien voerde een exporteur aan – zonder een nieuwe berekening van de subsidiemarge voor te leggen – dat voor de berekening gebruik moest worden gemaakt van de rentetarieven van andere banken en niet van de banken die bij de controlebezoeken als kredietverleners waren geïdentificeerd en dat slechts de laagste tarieven voor zowel exportkredieten als kaskredieten hadden mogen worden vergeleken. Een andere exporteur voerde aan, zonder dit met bewijsmateriaal te staven, dat het geleende bedrag met 25% moest worden verlaagd omdat dit eigen kapitaal zou vertegenwoordigen, hoewel het in de boekhouding als vreemd kapitaal was opgevoerd.

e) Conclusie

Op de eerste plaats kunnen de voordelige rentetarieven voor exportkredieten volgens de instructies in de Master Circulars van de RBI (zie overweging 107) tot lagere rentekosten voor de exporteur leiden dan een marktconforme lening en in dat geval verkrijgt de exporteur een voordeel in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening. Slechts voor medewerkende exporteurs waarvoor werd vastgesteld dat er zulk een verschil in rentekosten was, werd geconcludeerd dat zij een voordeel hadden ontvangen. In tegenstelling tot de hierboven aangehaalde beweringen kunnen deze verschillen in rentetarieven niet worden verklaard door een louter marktconform gedrag van de handelsbanken. Exportfinanciering is op zich niet veiliger dan binnenlandse financiering. Doorgaans wordt exportfinanciering als riskanter beschouwd en de zekerheid die voor een bepaald krediet wordt verlangd is, ongeacht het financieringsobject, een zuiver commerciële beslissing van de handelsbank. Tariefverschillen tussen verschillende banken vloeien voort uit het feit dat de RBI voor iedere handelsbank afzonderlijk maximumpercentages heeft vastgesteld. Bovendien zouden handelsbanken, zonder de Master Circulars van de RBI, niet verplicht zijn de misschien gunstiger rentetarieven voor exportfinanciering in vreemde valuta aan hun klanten door te berekenen. In antwoord op de ontvangen opmerkingen, wordt eraan herinnerd dat het doel van de Master Circulars van de RBI is de export tegen internationaal concurrerende tarieven te financieren en de RBI zelf beschouwt de exportkredietrente als “concessief”. Op de tweede plaats – en ondanks het feit dat de voordelige exportkredieten door handelsbanken worden verleend – komt dit voordeel neer op een financiële bijdrage van de overheid in de zin van artikel 2, lid 1, onder iv) van de basisverordening. Om tot de conclusie te komen dat het om een subsidie gaat is het volgens artikel 2, lid 1, onder iv) van de basisverordening en de WTO-overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen niet vereist dat gebruik is gemaakt van overheidsmiddelen, bijvoorbeeld in de vorm van een terugbetaling door de Indiase overheid aan de handelsbanken. Het is voldoende dat de overheid de opdracht heeft gegeven om de functies te vervullen die zijn vermeld in de punten i), ii) of iii) van artikel 2, lid 1, van de basisverordening. De RBI is een overheidsorgaan en valt dus onder de definitie van “overheid” in artikel 1, lid 3, van de basisverordening. Deze bank is voor 100% in het bezit van de overheid, streeft doelstellingen na van het overheidsbeleid, bijvoorbeeld het monetair beleid, en de bestuursleden worden door de Indiase overheid benoemd. De RBI heeft zeggenschap over particuliere instellingen omdat de handelsbanken zich aan de instructies van RBI moeten houden, onder meer de instructies in de Master Circulars betreffende maximumrentetarieven voor exportkredieten en dat de handelsbanken een bepaald bedrag van hun nettobankkrediet voor exportfinanciering moeten bestemmen. Hierdoor zijn handelsbanken ertoe verplicht de functies te vervullen die zijn vermeld in artikel 2, lid 1, onder a) i) van de basisverordening, in dit geval exportkredieten te verstrekken tegen gunstige voorwaarden. Een dergelijke rechtstreekse overdracht van middelen in de vorm van kredietverlening op bepaalde voorwaarden zou normalerwijze een taak van de overheid zijn en deze praktijk verschilt in werkelijkheid niet van de praktijken die overheden normalerwijze toepassen (zie artikel 2, lid 1, onder a) iv) van de basisverordening). Deze subsidie wordt geacht specifiek te zijn en aanleiding te geven tot compenserende maatregelen daar de gunstige rentetarieven slechts gelden voor de financiering van exporttransacties en derhalve van exportprestaties afhankelijk zijn in de zin van artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening.

(f) Berekening van het subsidiebedrag

Het subsidiebedrag is het verschil tussen de rente betaald voor exportkrediet dat in het onderzoektijdvak is gebruikt en het bedrag aan rente dat de betrokken onderneming voor een gewoon handelskrediet zou hebben betaald. Dit subsidiebedrag werd omgeslagen over de waarde van de uitvoer in het onderzoektijdvak overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening omdat de subsidie afhankelijk was van exportprestaties en niet van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. Een laattijdig verzoek van een exporteur om het kredietbedrag – zoals ter plaatse gecontroleerd - met 25% te verlagen omdat het voor 25% uit eigen middelen zou bestaan – een verzoek dat voordien en zelfs tijdens het controlebezoek niet was gedaan – was niet met bewijsmateriaal gestaafd en kon derhalve niet worden ingewilligd. Ook kon geen gevolg worden gegeven aan het verzoek om nieuwe gegevens over de kredietverlenende banken te gebruiken in plaats van de gegevens die tijdens het controlebezoek waren verstrekt omdat deze gegevens niet tijdig zijn verstrekt en dus niet konden worden gecontroleerd. Deze exporteur heeft overigens zijn bewering dat hij slechts exportfinanciering had verkregen van handelsbanken met de gunstigste voorwaarden niet met bewijsmateriaal gestaafd. Zes ondernemingen zijn in aanmerking gekomen voor de voordelen van de regeling exportkredieten. Zij verkregen subsidies tot 2,3%.

6. Regelingen inkomstenbelasting

a) Vrijstelling inkomstenbelasting bij uitvoer

i) Afdeling 80HHC van de Inkomstenbelastingswet 1961.

Vier van de onderzochte exporteurs zijn in het onderzoektijdvak in aanmerking gekomen voor een gedeeltelijke vrijstelling van de inkomstenbelasting op exportinkomsten. De rechtsgrond voor deze vrijstelling is afdeling 80HHC van de Inkomstenbelastingswet.

Deze bepaling van de Inkomstenbelastingswet werd voor het aangiftejaar 2005-2006 ingetrokken (d.w.z. voor het boekjaar van 1 april 2004 tot en met 31 maart 2005). Dat betekent dat na 31 maart 2004 geen vrijstelling meer is verleend op grond van afdeling 80HHC van de Wet Inkomstenbelasting. Hoewel vier van de onderzochte exporteurs in het onderzoektijdvak een vrijstelling in het kader van deze regeling hebben verkregen, worden hiertegen, omdat de regeling is ingetrokken, geen compenserende maatregelen genomen overeenkomstig artikel 15, lid 1, van de basisverordening.

ii) Alfdelingen 10A en 10B van de Inkomstenbelastingswet

De volledige vrijstelling van de inkomstenbelasting op exportwinsten gedurende de eerste tien productiejaren voor pas opgerichte bedrijven in bijzondere economische zones, vrijhandelszones, en technologieparken voor elektronische hardware of software (afdeling 10A van de Wet Inkomstenbelasting) en voor pas opgerichte exportgerichte bedrijven (afdeling 10B van de Inkomstenbelastingswet) blijft van toepassing tot en met 31 maart 2010.

Eén onderneming heeft de laatste tien jaren – vanaf het boekjaar 1993-1994 – voordelen verkregen op grond van afdeling 10B van de Inkomstenbelastingswet. Deze onderneming kan dus geen gebruik meer maken van deze voordelen voor het boekjaar 2003-2004. Overeenkomstig artikel 15, lid 1, van de basisverordening zullen tegen deze regeling geen compenserende maatregelen worden genomen.

b) Vrijstelling van inkomstenbelasting ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling

i) Rechtsgrond

Deze regeling is beschreven in afdeling 35 (2AB) van de Inkomstenbelastingswet.

ii) In aanmerking komende ondernemingen

Ondernemingen die zich bezighouden met biotechnologie dan wel met het vervaardigen van farmaceutische of scheikundige producten, elektronische uitrusting, computers en computersoftware, uitrusting voor telecommunicatie, helikopters, vliegtuigen of andere, later te bepalen goederen komen in aanmerking voor deze regeling.

iii) Toepassing in de praktijk

Voor uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling binnen de onderneming die werden goedgekeurd door het ministerie van wetenschappelijke en industrieel onderzoek (met uitzondering van uitgaven voor grond of gebouwen) kan een bedrag van 150% van de werkelijke uitgaven van het het belastbare bedrag worden afgetrokken. Hierdoor wordt de heffingsgrondslag voor de inkomstenbelasting en bijgevolg de inkomstenbelasting zelf artificieel verlaagd.

iv) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

Een exporteur die voor deze regeling in aanmerking was gekomen heeft opgemerkt dat tegen deze regeling geen compenserende maatregelen konden worden genomen omdat: i) de regeling ondanks de beperking tot bepaalde sectoren niet specifiek was in de zin van artikel 3, lid 2, van de basisverordening daar alle ondernemingen in die sectoren ervoor in aanmerking kwamen en ii) uitgaven die na 31 maart 2005 worden gedaan overeenkomstig afdeling 35(2AB) subafdeling (5) van de Inkomstenbelastingswet niet meer onder deze regeling vallen.

v) Conclusie

In het kader van deze regeling worden subsidies verleend in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) en artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De artificiële verlaging van de heffingsgrondslag voor de inkomstenbelasting overeenkomstig afdeling 35 (2AB) van de Inkomstenbelastingwet is een financiële bijdrage van de Indiase overheid daar deze hierdoor inkomsten derft. Bovendien verkrijgt de onderneming door de lagere inkomstenbelasting een voordeel, daar haar liquiditeit hierdoor verbetert.

De Indiase overheid herhaalde in reactie op de mededeling van de bevindingen van de Commissie – evenwel zonder dit met bewijsmateriaal te staven – dat op basis van objectieve criteria wordt geoordeeld of een onderneming voor bedoelde regeling in aanmerking komt en dat deze dus niet specifiek is. Uit de redactie van afdeling 35 (2AB) van de Inkomstenbelastingwet blijkt evenwel duidelijk dat deze regeling rechtens specifiek is in de zin van artikel 3, lid 2, onder a), van de basisverordening en tot compenserende maatregelen aanleiding geeft. Of een onderneming voor deze regeling in aanmerking komt wordt niet beslist aan de hand van objectieve criteria, dat wil zeggen criteria die neutraal zijn in de zin van artikel 3, lid 2, onder b) van de basisverordening. Slechts bepaalde industriële sectoren, namelijk die welke in overweging 120 zijn genoemd, komen voor deze regeling in aanmerking; de Indiase overheid heeft deze regeling niet voor alle sectoren opengesteld. In tegenstelling tot hetgeen een exporteur beweerde houdt een dergelijke beperking “specificiteit” in, aangezien de term “groep van ondernemingen” in artikel 3, lid 2, van de basisverordening synoniem is met "beperkt tot bepaalde sectoren". Deze beperking is niet “economisch van aard en horizontaal van toepassing zoals het aantal werknemers of de ondernemingsgrootte”.

Bovendien leidt het feit dat uitgaven die na 31 maart 2005 worden gedaan niet meer onder de regeling vallen er niet toe dat deze regeling geen aanleiding geeft tot compenserende maatregelen in de zin van artikel 15, lid 1, van de basisverordening. Er werd bij de vaststelling van de definitieve bevindingen van dit onderzoek niet aangetoond dat deze regeling reeds was ingetrokken en evenmin dat de exporteur voortaan in het kader van die regeling geen voordelen meer zal verkrijgen. In tegendeel de regeling geldt voor het gehele aanslagjaar 2005-2006 (d.w.z. het boekjaar 2004-2005) en in het kader van deze regeling kunnen dus verder voordelen worden toegekend. Bovendien kon de exporteur niet aantonen dat de Indiase overheid voornemens is deze regeling niet te verlengen. De regeling werd vroeger al eens verlengd[8]. Niets wijst erop dat de regeling bij een toekomstige Begrotingswet niet zal worden verlengd, met name omdat de Indiase overheid bij het overleg of in haar reactie op de mededeling van de bevindingen van de Commissie geen enkele aanwijzing heeft gegeven dat de regeling op 31 maart 2005 zou vervallen en niet zou worden vervangen door een vergelijkbare regeling.

(vi) Berekening van het subsidiebedrag

Het subsidiebedrag is het verschil tussen de inkomstenbelasting die in het onderzoektijdvak verschuldigd was met en zonder toepassing van afdeling 35 (2AB) van de Inkomstenbelastingwet. Het subsidiebedrag werd omgeslagen over de totale omzet in het onderzoektijdvak overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening, omdat de subsidie betrekking had op de gehele – binnenlandse en buitenlandse – verkoop en niet op gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. Een onderneming bleek in het kader van bedoelde regeling een voordeel te hebben verkregen van 1,5% (de subsidiemarge).

III. Regionale regelingen

1. Regelingen voor de stimulering van de industrie in Gujarat en Punjab

De deelstaten Gujarat en Punjab verlenen industriële ondernemingen die voor de regeling in aanmerking komen subsidies in de vorm van een vrijstelling en/of uitstel van de betaling van omzetbelasting en accijnzen ter bevordering van de industriële ontwikkeling van economisch achtergebleven gebieden. Aangezien deze regelingen in feite identiek zijn worden ze hieronder samen besproken.

a) Rechtsgrond

Deze regelingen zijn beschreven in Besluit nr. INC-1090-1023-(2)-I(GR nr. 2) van 16 oktober 1990 van Gujarat en Besluit nr. 15/43/96-51B/2238 van 20 maart 1996 van Punjab.

b) In aanmerking komende ondernemingen

Ondernemingen die investeren in achtergebleven gebieden, hetzij door de vestiging van een nieuwe fabriek of door de grootschalige uitbreiding van een bestaande fabriek komen voor de regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

Om voor deze regeling in aanmerking te komen moeten de ondernemingen in achtergebleven gebieden investeren. Deze gebieden zijn naargelang hun economische ontwikkeling ingedeeld in verschillende categorieën, terwijl er ook gebieden zijn die van de toepassing van deze regeling zijn uitgesloten. De belangrijkste criteria om het bedrag van de subsidie vast te stellen zijn de omvang van de investering en het gebied waarin de onderneming gevestigd is of zal worden.

Subsidies kunnen op ieder ogenblik worden verleend aangezien er geen termijnen gelden voor het indienen van de aanvraag of voor het vervullen van de kwantitatieve voorwaarden.

d) Reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie

Twee exporteurs die voordelen in het kader van bovengenoemde regeling hebben verkregen voerden aan dat de regeling i) geen exportsubsidie is, ii) slechts een compensatie is voor extra uitgaven door het ontbreken van een goede infrastructuur in bedoelde achtergebleven gebieden en iii) dat één exporteur sedert 5 juli 2003 niet langer voor de voordelen van de regeling in aanmerking kwam.

e) Conclusie

In het kader van deze regelingen worden subsidies verleend in de zin van artikel 2, lid 1, onder a) ii) en artikel 2, lid 2 van de basisverordening. Deze subsidies zijn financiële bijdragen van de overheid van Gujarat en de overheid van Punjab deze overheden door het verlenen van die subsidies – in dit geval de vrijstelling van omzetbelasting en accijnzen –inkomsten derft. Bovendien verkrijgen de ondernemingen door deze subsidies een voordeel omdat hun financiële situatie – door het niet betalen van anders verschuldigde belastingen - verbetert.

Bovendien zijn de regelingen specifiek in de zin van artikel 3, lid 2, onder a) en artikel 3, lid 3, van de basisverordening aangezien slechts bepaalde ondernemingen die investeren in bepaalde geografische gebieden in de deelstaten ervoor in aanmerking komen. Ondernemingen die niet in deze gebieden gevestigd zijn komen er niet voor in aanmerking en bovendien verschilt het voordeel dat wordt toegekend naargelang van het betrokken gebied.

De Indiase overheid is het met deze beoordeling niet eens. Haar eerste argument is dat bij internationale handel nooit omzetbelasting wordt betaald hetgeen zelfs in de Indiase grondwet opgenomen. Daarom derft zij ten gevolge van dergelijke regelingen geen inkomsten en deze regelingen geven bijgevolg geen aanleiding tot compenserende maatregelen. Deze regelingen werden evenwel – in tegenstelling tot hetgeen ook twee exporteurs in antwoord op de mededeling van de bevindingen van de Commissie hebben beweerd – niet als een van exportprestaties afhankelijke subsidie beschouwd in de zin van artikel 3, lid 4, onder a) van de basisverordening, maar als anderszins specifiek (zie overweging 134). Er behoeft geen rechtstreeks verband te bestaan tussen subsidie en exportproduct om tot de conclusie te komen dat het gaat om een subsidieregeling die aanleiding geeft tot compenserende maatregelen. Overeenkomstig artikel 1, lid 1, van de basisverordening behoeft slechts te worden aangetoond dat er een rechtstreeks verband is tussen de subsidie en de onderneming die het product vervaardigt. Aangezien geld “fungibel” is, zal iedere binnenlandse subsidie van die aard – door een prijsverlaging - ook de export ten goede komen omdat een dergelijke subsidie de liquiditeit van de onderneming in het algemeen verbetert. Bovendien kon de Indiase overheid niet aantonen dat de algemene vrijstelling van omzetbelasting bij uitvoer ook betrekking had op de accijnzen op inputs. In dit geval hebben de ondernemingen in feite van bedoelde regelingen ook gebruik gemaakt om geen accijnzen op inputs te betalen.

Voorts beweerde de Indiase overheid dat de regelingen voor de stimulering van de industrie – hoewel zij toegaf dat deze beperkt waren tot bepaalde achtergebleven gebieden in de deelstaten Punjab en Gujarat – niet als specifiek beschouwd mochten worden omdat zij niet bepaalde ondernemingen in de aangewezen regio’s zouden bevoordelen. De Indiase overheid gaf evenwel toe dat niet alle productiesectoren binnen de aangewezen gebieden voor bedoelde regelingen in aanmerking kwamen. In feite maakt de regionale beperking van een subsidie tot ondernemingen die binnen een bepaalde regio van haar grondgebied zijn gevestigd deze subsidie specifiek. Dergelijke regelingen bevoordelen bepaalde ondernemingen ten opzichte van andere omdat een onderneming in een regio die voor de regeling in aanmerking komt steun kan verkrijgen, terwijl een concurrent in een regio die niet voor de regeling in aanmerking komt dat niet kan. Een dergelijk verschil is geen objectief criterium in de zin van artikel 3, lid 2, onder b) van de basisverordening en daarom gaat het om een specifieke subsidie omdat deze niet horizontaal op het gehele grondgebied van de deelstaat van toepassing was.

Dat de regelingen voor de bevordering van de industrie een compensatie zouden zijn voor extra kosten die door de ontoereikende infrastructuur zouden ontstaan, wijzigt de beoordeling niet dat de regelingen aanleiding geven tot compenserende maatregelen, in tegenstelling tot hetgeen een exporteur beweert. Om welke kosten het ging werd overigens niet aangetoond.

De exporteur die beweerde dat hij niet langer voor de voordelen van bedoelde regeling in aanmerking kwam, heeft deze bewering niet met bewijsmateriaal, bijvoorbeeld een bevestiging door de overheid van Gujarat, gestaafd. Integendeel, in het jaarverslag over de periode 2002-2003 (dat wil zeggen het onderzoektijdvak) van deze exporteur werd vermeld dat hij voornemens was om een aanvraag in te dienen om tot 2012 voor de regeling in aanmerking te blijven komen. Er wordt op gewezen dat een dergelijke verlenging in Gujarat mogelijk is. De onderneming heef niet aangetoond dat de overheid van Gujarat deze aanvraag heeft afgewezen.

De argumenten van de Indiase overheid en de reacties op de mededeling van de bevindingen van de Commissie konden derhalve de conclusie niet wijzigen dat de regelingen tot vrijstelling van omzetbelasting en accijnzen aanleiding gaven tot compenserende maatregelen.

(f) Berekening van het subsidiebedrag

Het subsidiebedrag is het bedrag aan omzetbelasting en accijnzen dat in het onderzoektijdvak verschuldigd zou zijn geweest, maar in het kader van deze regelingen niet werd betaald. Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening werd het subsidiebedrag omgeslagen over de totale verkoop in het onderzoektijdvak omdat de subsidie niet afhankelijk was van uitvoer en niet van gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden. In het onderzoektijdvak hebben twee ondernemingen in het kader van deze regelingen een subsidie ontvangen van 2,4%, en een onderneming een van 3,1%.

2. Regeling “Vrijstelling van de heffing op het elektriciteitsverbruik" van Gujarat

De deelstaat Gujarat verleent industriële ondernemingen die voor de regeling in aanmerking komen een subsidie door vrijstelling van de heffing op het elektriciteitsverbruik ter bevordering van de industriële ontwikkeling van economisch achtergebleven gebieden.

a) Rechtsgrond

De regeling “Vrijstelling van de heffing op het elektriciteitsverbruik” van de deelstaat Gujarat is beschreven de “Wet Elektriciteitsheffing Bombay” van 1958, afdeling 3, paragraaf 2 vi) en vii) a) en b), aangepast bij de Wijzigingswet van Gujarat van 1960.

b) In aanmerking komende onderneming