NL Publicatieblad van de Europese Unie C 228/6

Inleiding van een onderzoekprocedure in verband met een handelsbelemmering in de zin van Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad bestaande uit maatregelen en praktijken van India die van invloed zijn op de handel in wijn en gedistilleerde drank

(2005/C 228/03)

Op 20 juli 2005 heeft de Commissie een klacht ontvangen op grond van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad (1) (hierna de „Verordening” genoemd).

1. Klacht

De klacht werd ingediend door de CEEV (Comité européen des entreprises vins) tezamen met de CEPS (Confédération européenne des producteurs de spiritueux/European Spirits Organisation).

De CEPS is een overkoepelend orgaan waarbij 38 nationale organisaties zijn aangesloten die producenten van gedistilleerde dranken in 21 lidstaten van de EU vertegenwoordigen. Het CEEV is een overkoepelend orgaan waarbij 12 nationale organisaties in EU-lidstaten zijn aangesloten die producenten van wijn, gearomatiseerde wijn, mousserende wijn, likeurwijn en andere wijnproducten of handelaars in deze producten vertegenwoordigen, plus een Zwitserse organisatie.

Het CEEV en de CEPS zijn organisaties die namens een of meer EU-ondernemingen optreden in de zin van artikel 2, lid 6, en artikel 4, lid 1, van de verordening.

2. Het product

India heeft maatregelen genomen die van invloed zijn op de handel in wijn, vermout en gedistilleerde drank, ingedeeld onder de GS-posten 2204, 2205, 2206 en 2208. Onder deze posten vallen mousserende en niet-mousserende wijn, vermout en versterkte wijnen zoals port en sherry en dranken die zijn gedistilleerd uit landbouwproducten zoals cognac, whisky, gin, jenever, wodka, rum en likeur.

Het onderzoek dat door de Commissie wordt geopend kan echter ook betrekking hebben op andere producten, en met name op die producten waarvan belanghebbenden binnen de termijn (zie punt 8) kunnen aantonen dat zij ook door de gewraakte praktijken worden getroffen.

3. Onderwerp

De klacht heeft betrekking op drie aspecten van India's regelgeving betreffende de invoer van wijn en gedistilleerde drank.

a) Aanvullend recht

Volgens de Indiase wetgeving zijn de 26 Indiase deelstaten bevoegd accijnzen te heffen van alcoholhoudende dranken. Accijns wordt in principe slechts geheven van producten die in India een bewerking hebben ondergaan. Daarom wordt in principe geen accijns geheven van ingevoerde gebottelde wijn en gedistilleerde drank. Slechts van in India geproduceerde dranken en dranken die in bulk worden ingevoerd en in India gebotteld, wordt accijns geheven (tegen een percentage dat per deelstaat verschilt).

Op 1 april 2001 heeft India, door middel van mededeling 37/2001 op grond van afdeling 3 van de Douanewet, een federaal aanvullend recht vastgesteld dat geheven wordt van ingevoerde wijn en gedistilleerde drank ter compensatie van de accijnzen die de deelstaten heffen van in het binnenland geproduceerde drank. Volgens afdeling 3 van de Douanewet dient het federale aanvullende recht „gelijk” te zijn aan de accijnzen die van binnenlandse producten worden geheven. Het aanvullende recht is afhankelijk van de waarde van het product. Op grond van douanemedeling 32/2003 van 1 maart 2003 bedraagt het aanvullende recht op ingevoerde wijn 75 %, 50 % of 20 % (afhankelijk van de waarde van het product) en op gedistilleerde drank 150 %, 100 %, 50 % en 25 % (ook afhankelijk van de waarde van het product).

b) Accijnzen en heffingen van de deelstaten

Zoals reeds vermeld zijn de Indiase deelstaten niet bevoegd accijnzen te heffen van ingevoerde gebottelde wijn en gedistilleerde drank. Volgens de klacht heffen verschillende deelstaten desalniettemin accijnzen of soortgelijke belastingen — onder verschillende namen en tegen verschillende tarieven — bij de verkoop van ingevoerde wijn en gedistilleerde drank. Enkele van deze belastingen (accijnzen en andere) zouden bovendien uitsluitend worden geheven van ingevoerde producten of daarop zou een hoger tarief worden toegepast dan op binnenlandse producten.

c) Invoerbeperkingen van de deelstaten

Volgens de klacht is er in zeven Indiase deelstaten in feite een verbod op de invoer van wijn en gedistilleerde drank.

4. Handelsbelemmeringen

De indieners van de klacht voeren aan dat de in punt 3 beschreven maatregelen en praktijken handelsbelemmeringen zijn in de zin van artikel 2, lid 1, van de verordening.

a) Aanvullend recht

De indieners van de klacht voeren in de eerste plaats aan dat het federale aanvullende recht als een invoerrecht (of ander recht of heffing) moet worden beschouwd dat in strijd is met de verplichtingen van India op grond van artikel II van de GATT 1994 in verbinding met de daarbij behorende tarieflijsten, daar India in het kader van de WTO op wijn en gedistilleerde drank ten hoogste 150 % rechten en heffingen zou mogen toepassen. Op alle ingevoerde wijn en gedistilleerde drank is een basisdouanerecht van 150 % (voor gedistilleerde drank) en 100 % (voor wijn) van toepassing. Het federale aanvullende recht wordt in aanvulling op deze rechten toegepast. Daar het federale aanvullende recht als een invoerrecht moet worden beschouwd (of als een ander recht of een andere heffing) is het totale recht op alle gedistilleerde drank en wijn (behalve de duurste (2)) hoger dan 150 %, het hoogste tarief dat India mag toepassen. Bovendien voeren de indieners van de klacht aan dat het federale aanvullende recht niet beschouwd kan worden als „gelijkwaardig met een binnenlandse belasting” in de zin van artikel II, lid 2, onder a) en daarom niet op grond van deze bepaling kan worden gerechtvaardigd.

De indieners van de klacht voeren op de tweede plaats en subsidiair aan dat het federale aanvullende recht op ingevoerde wijn en gedistilleerde drank een duidelijk minder gunstige behandeling is dan de behandeling die van toepassing is op „hetzelfde” product (of het daarmee rechtstreeks concurrerende of voor hetzelfde doel dienende product) van nationale oorsprong, hetgeen in strijd is met artikel III, lid 2, van de GATT 1994. Hoewel de deelstaten in het algemeen geen accijns heffen van ingevoerde gedistilleerde drank, zou het federale aanvullende recht aanzienlijk hoger zijn dan de accijnzen op binnenlandse gedistilleerde drank in de meeste Indiase deelstaten.

Er zou teveel belasting worden geheven van ingevoerde wijn en gedistilleerde drank indien een vergelijking wordt gemaakt van het federale aanvullende recht plus andere indirecte belastingen van de deelstaten op ingevoerde wijn en gedistilleerde drank enerzijds en anderzijds de accijnzen en andere indirecte belastingen op binnenlandse wijn en gedistilleerde drank anderzijds.

b) Accijnzen en heffingen van de deelstaten

Volgens de klacht heffen verschillende deelstaten accijnzen of soortgelijke belastingen — onder verschillende namen en tegen verschillende tarieven — van ingevoerde wijn en gedistilleerde drank in flessen, hoewel zij daartoe geen bevoegdheid hebben. Ten minste dertien Indiase deelstaten zouden accijnzen of andere belastingen heffen die beschouwd kunnen worden als een andere wijze om inkomsten te verwerven bij de invoer van producten, daar zij niet bevoegd zijn daarvan accijnzen te heffen. Enkele van deze belastingen (accijnzen en andere) worden bovendien uitsluitend geheven van ingevoerde producten of tegen een hoger tarief dan van binnenlandse producten, hetgeen in strijd is met artikel III, lid 2, van de GATT 1994.

c) Invoerbeperkingen van de deelstaten

Volgens de klacht is er in zeven Indiase deelstaten in feite een verbod op de invoer van wijn en gedistilleerde drank, hetgeen in strijd is met artikel III, lid 4, of artikel XI, lid 1, van de GATT 1994.

Gezien de beschikbare feitelijke informatie en het voorgelegde bewijsmateriaal, is de Commissie van oordeel dat de klacht voldoende bewijsmateriaal bevat betreffende het bestaan van handelsbelemmeringen in de zin van artikel 2, lid 1, van de verordening.

5. Nadelige gevolgen voor de handel

Het verbruik van westerse gedistilleerde drank onder merknaam in India bedroeg volgens de International Wine & Spirits Record (IWSR) in 2004 87 miljoen kisten van negen liter, wat betekent dat India een van de grootste markten voor dit product ter wereld is. Hiervan werden 550 000 kisten ingevoerd en werd de rest in India geproduceerd („Indian Made Foreign Liquor”). In 2004 werd voor ongeveer 23 211 000 EUR aan gedistilleerde drank vanuit de EU naar India uitgevoerd.

De Indiase wijnmarkt is het laatste decennium langzaam maar zeker gegroeid. In 2004 werd deze geraamd op 667 000 negenliterkisten, waarvan 96 000, of 14 %, werden ingevoerd. In 2004 werd voor ongeveer 4 167 000 EUR aan wijn vanuit de EU naar India uitgevoerd.

De door de indieners van de klacht beschreven praktijken zouden erop neerkomen dat er een belemmering is voor de toegang van buitenlandse wijn en gedistilleerde drank tot de Indiase markt, dat deze buitenlandse producten een concurrentienadeel ondervinden ten opzichte van de binnenlandse producten en dat het verbruik van buitenlandse wijn en gedistilleerde drank hierdoor niet op natuurlijke wijze kon groeien.

De indieners van de klacht wijzen erop dat na de afschaffing van de federale kwantitatieve beperkingen op de invoer in 2001 en de vervanging van deze beperkingen door de door hen beschreven maatregelen, de omvang van de invoer van gedistilleerde drank in de periode april-augustus 2001 met ongeveer 60-70 % daalde in vergelijking met dezelfde periode van het voorafgaande jaar, omdat voor de toeristensector bestemde goederen zodanig werden belast dat zij in feite uit de markt werden geprijsd. Zij wijzen er ook op dat na enkele belastingsconcessies voor goederen die in hotels en restaurants van een bepaalde klasse worden verkocht, de omvang van de invoer van wijn en gedistilleerde drank weer aanzienlijk steeg. Dit wijst erop dat wijn en gedistilleerde drank uit de EU geen groter aandeel kan verwerven van de Indiase markt als gevolg van de belastingmaatregelen waarop deze klacht betrekking heeft.

De indieners van de klacht verwijzen ook naar cijfers over het marktaandeel van ingevoerde gedistilleerde drank in andere ontwikkelingslanden die min of meer vergelijkbaar zijn met India, en die erop wijzen dat de handelsbelemmeringen waarmee de EU-sector van gedistilleerde drank in India wordt geconfronteerd bijzonder problematisch zijn.

De Commissie is van oordeel dat de klacht voldoende bewijsmateriaal bevat over nadelige gevolgen voor de handel in de zin van artikel 2, lid 4, van de verordening.

6. Belang van de EU

De door de CEPS vertegenwoordigde producenten in de EU voeren elk jaar voor meer dan 5 miljard EUR gedistilleerde drank uit naar meer dan 150 landen. Deze sector stelt rechtstreeks ongeveer 50 000 mensen te werk en onrechtstreeks nog eens 250 000. Per jaar wordt 12,5 miljard hl wijn uit de EU uitgevoerd, ter waarde van 4,5 miljard EUR.

De Commissie oordeelt dat het van groot belang is voor onze exportindustrieën dat de concurrentievoorwaarden op de markten van derde landen eerlijk zijn, met name op belastinggebied. Protectionisme door middel van douanerechten mag niet worden vervangen door andere protectionistische maatregelen die in strijd zijn met internationale verplichtingen. Dit is met name van belang in het geval van alcoholhoudende dranken, daar deze doorgaans zwaar worden belast door een combinatie van accijnzen en belasting op de toegevoegde waarde.

Het wordt daarom in het belang van de EU geacht dat een onderzoekprocedure wordt geopend.

7. Procedure

Na overleg in het bij de verordening opgerichte Raadgevende Comité is de Commissie tot de conclusie gekomen dat er voldoende bewijsmateriaal is om een onderzoek in te stellen naar de feitelijke en juridische aspecten van deze zaak en dat dit in het belang van de EU is. De Commissie opent daarom een onderzoek overeenkomstig artikel 8 van de verordening.

Belanghebbenden worden uitgenodigd contact op te nemen met de Commissie en hun standpunt schriftelijk uiteen te zetten over de in de klacht genoemde punten, en bewijsmateriaal toe te zenden.

Bovendien zal de Commissie de partijen horen die hiertoe een schriftelijk verzoek indienen, mits deze rechtstreeks belang hebben bij de resultaten van de procedure.

Dit bericht wordt bekendgemaakt overeenkomstig artikel 8, lid 1, onder a), van de verordening.

8. Termijn

Inlichtingen betreffende deze kwestie en verzoeken om te worden gehoord dienen uiterlijk 30 dagen na de publicatie van dit bericht door de Commissie te zijn ontvangen en dienen te worden gericht aan:

Europese Commissie Directoraat-generaal Handel De heer Jean-François Brakeland, DG Trade F.2 CHAR 9/74 B-1049 Brussel Fax (32-2) 299 32 64

(1) Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire procedures op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek met het oog op de handhaving van de rechten die de Gemeenschap ontleent aan internationale regelingen voor het handelsverkeer, in het bijzonder die welke onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie werden vastgesteld (PB L 349 van 31.12.1994, blz. 71). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 356/95 (PB L 41 van 23.2.1995, blz. 3).

(2) Dat wil zeggen wijn die wordt ingevoerd tegen een cif-prijs van meer dan 100 USD per kist (12 flessen) waarop het laagste tarief (20 % van de waarde) van het aanvullende recht van toepassing is.