Nr. C 44/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 2. 85 
3.2. Meldingsplicht van werknemer en werkgever 
3.2.1. Volgens het Comité is het, vooral in de huidige 
economische situatie, onrealistisch ervan uit te gaan dat 
een werknemer alle ziekten en symptomen objectief en 
systematisch bij de officiële gezondheidsdiensten kan 
melden, omdat hij dan gevaar loopt zijn betrekking te 
verliezen. 
3.2.2. Verder is het van oordeel dat ook de werkge­
vers niet in staat zijn de officiële gezondheidsdiensten van 
veranderingen in de gezondheidstoestand van hun perso­
neel op de hoogte te stellen. 
3.2.3. In geval van ziekte van een personeelslid moe­
ten zowel de betrokken werknemer als de werkgever zich 
tot de bedrijfsarts wenden; deze dient dan van geval tot 
geval na te gaan welke maatregelen moeten worden 
getroffen, en zo nodig de officiële gezondheidsdiensten op 
de hoogte te stellen. 
3.3. Opleiding en hygiëne 
3.3.1. In de voorstellen wordt niet duidelijk aangege­
ven wie voor de organisatie en de financiering van de 
opleiding verantwoordelijk is. 
3.3.2. Het Comité stelt voor dat het bedrijf zelf in 
overleg met de bedrijfsarts een opleidingsprogramma 
Gedaan te Brussel, 12 december 1984. 
G. MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een verordening van de Raad inzake de douaneschuld (1) 
(85/C 44/07) 
De Raad heeft op 24 september 1984 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch 
en Sociaal Comité om advies te vragen inzake bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en dienstverlening, die met de voorbereiding van 
de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 28 november 1984 
goedgekeurd. Rapporteur was de heer Broicher. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 222e zitting van 12 en 13 december 1984 
(vergadering van 12 december) volgend advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is 
goedgekeurd: 
Het Comité hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie, maar tekent daarbij 
het volgende aan. uitwerkt. De verantwoordelijkheid voor deze opleiding 
berust zijns inziens namelijk bij het bedrijf, hetgeen 
evenwel niet uitsluit dat de overheid eventueel specifieke 
maatregelen neemt. 
3.3.3. In beginsel is een dergelijke opleiding in ieder 
geval een goede zaak, op voorwaarde evenwel dat een 
basisopleiding wordt gegeven die later wordt voortgezet, 
en dat gebruik wordt gemaakt van affiches of andere 
audiovisuele middelen die het personeel attent maken op 
de belangrijkste regels. 
3.3.4. De verantwoordelijkheid voor de hygiëne 
berust zowel bij de werkgever als bij de werknemer. 
Beiden dienen zich constant het belang van een goede 
algemene en persoonlijke hygiëne en van gezond voedsel 
voor ogen te houden. 
3.4. Toezicht door de officiële gezondheidsdiensten 
Ongeacht of - afhankelijk van de bepalingen in de 
Lid-Staten - het toezicht wordt uitgeoefend door de 
officiële dierenarts dan wel door de bevoegde overheids­
instanties, is het zonder meer duidelijk dat het medisch 
onderzoek van het personeel alleen door een arts kan 
worden uitgevoerd en dat alleen een arts de vereiste 
gezondheidsattesten mag afgeven. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
(») PB nr. C 261 van 29. 9. 1984, blz. 4. 
15. 2. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 44/9 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. De omzetting van richtlijnen op douanegebied in 
verordeningen is in overeenstemming met het standpunt 
van het Comité dat het communautaire recht ter wille van 
een grotere rechtszekerheid en een goede werking van de 
Douane-unie geleidelijk geharmoniseerd moet worden. 
1.2. Volgens het Comité kan een en ander echter het 
snelst worden bereikt door codificatie van de voorschrif­
ten in een uniform EG-douanewetboek. Met het oog op 
de reeds begonnen werkzaamheden op dat gebied en de al 
uitgewerkte voorontwerpen kan men zich afvragen of het 
niet zinvol is, de omzetting van richtlijnen in verordenin­
gen alleen als een voorbereidende fase in de uitwerking 
van het douanewetboek te beschouwen, en deze veror­
deningen dus niet apart, maar te zamen met het douane­
wetboek in werking te doen treden. Hierdoor zouden 
overlappingen en herhalingen kunnen worden voorko­
men en zouden de administratie en het bedrijfsleven niet 
met veelvuldige wijzigingen van de voorschriften worden 
overstelpt. Het Comité zou dan ook gaarne zien dat het 
opstellen van het douanewetboek zo snel mogelijk wordt 
voltooid. 
1.3. Zoals het Comité reeds in zijn advies inzake het 
voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de 
vaststelling van de personen die gehouden zijn tot het 
betalen van een douaneschuld (*) heeft gesteld, moeten in 
de verordening echter in ieder geval bij elkaar horende 
rechtsgebieden, namelijk de douaneschuld en de personen 
die deze douaneschuld moeten betalen, te zamen worden 
behandeld, zodat het begrijpen en de toepassing van de 
voorschriften niet onnodig bemoeilijkt worden. Het 
Comité herhaalt daarom het verzoek aan de Raad, beide 
kwesties in één verordening te regelen. 
2. Bijzondere opmerkingen 
Artikel 2, lid 1, sub e) 
2.1. Ter motivering van het ontstaan van een douane­
schuld bij goederen die onrechtmatig in een vrije zone 
worden gebruikt of verbruikt beroept de Commissie zich 
op Richtlijn 69/75/EEG van de Raad van 4 maart 
1969. 
Volgens artikel 1, lid 2, van deze richtlijn geldt dat 
goederen in een vrije zone zich niet in het douanegebied 
Gedaan te Brussel, 12 december 1984. van de Gemeenschap bevinden. Wanneer ze in de vrije 
zone worden binnengebracht, worden ze dus nog niet als 
in het douanegebied van de Gemeenschap ingevoerde 
goederen beschouwd. Zij mogen niet anders worden 
behandeld dan goederen die in een derde land zijn 
opgeslagen, en kunnen dan ook niet aan een douanehef­
fing bij invoer worden onderworpen. Volgens artikel 8 
van Richtlijn 69/75/EEG ontstaat een douaneschuld dus 
eerst op het ogenblik dat de goederen in het vrije verkeer 
worden gebracht. 
2.2. Wel gelden ook voor het gebruik of verbruik van 
goederen in een vrije zone bepaalde voorschriften die in 
acht genomen moeten worden. Bij inbreuken daarop 
kunnen strafrechtelijke vervolgingen ingesteld of boetes 
opgelegd worden, maar kunnen in geen geval douanehef­
fingen worden toegepast. Deze interpretatie wordt mede 
gestaafd door het bepaalde in artikel 8, lid 2, sub d), 
eerste streepje, van het voorstel. Daar volgens deze 
bepaling de douaneschuld komt te vervallen wanneer de 
goederen in een vrije zone worden gebracht en dus niet 
meer als onder de douaneregeling vallende goederen 
beschouwd kunnen worden, geldt ook omgekeerd dat in 
een vrije zone ten aanzien van goederen die geen douane­
goederen zijn in geen geval een douaneschuld kan ont­
staan. 
2.3. Volgens het Comité moet de tekst van artikel 2, 
lid 1, sub e), van het verordeningsvoorstel dan ook 
worden geschrapt, daar in een vrije zone hoe dan ook 
geen douaneschuld kan ontstaan. 
Artikel 7, eerste alinea, sub a) 
2.4. Het Comité gaat ervan uit dat het hier genoemde 
„voorbehoud" ook voor de in artikel 11, deel 2, van 
Richtlijn 79/695/EEG opgenomen regeling geldt, zodat 
degene die de douaneschuld moet betalen bij een douane­
tariefwijziging telkens het gunstigste tarief kan kiezen. 
Artikel 9 
2.5. In artikel 9 wordt nog niet aangegeven welk 
tijdstip voor de berekening van het bedrag van de 
douaneschuld in aanmerking moet worden genomen. Het 
Comité neemt aan dat intussen de bepalingen van de 
regeling actieve veredeling van toepassing zijn. Het acht 
het gewenst dat een en ander duidelijk wordt bepaald. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR 
(') PBnr. C211 van 8. 8. 1983.