ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het voorstel van de Commissie is gebaseerd op een effectbeoordeling, die op 21 maart 2018 is voorgelegd aan de Raad voor regelgevingstoetsing en waarover die Raad een positief advies met voorbehoud heeft uitgebracht (referentienummer „MFK – CEF”). De Raad heeft aangedrongen op een betere beschrijving van de regelingen voor het toezicht op en de evaluatie van het programma. De coherentie met andere EU-programma’s moet beter worden uitgelegd en er moet nauwkeuriger worden toegelicht hoe de uitbreiding van de werkingssfeer van het programma de grensoverschrijdende dimensie van de CEF zal versterken. De aanbevelingen die de Raad in zijn advies heeft geformuleerd, zijn meegenomen in de definitieve versie van het effectbeoordelingsverslag.

In overeenstemming met de algemene aanpak voor alle MFK-gerelateerde effectbeoordelingen, is bij de effectbeoordeling voor de CEF gefocust op de in het wetgevingsvoorstel geplande wijzigingen en beleidskeuzes. In het verslag worden de structuur en de prioriteiten voor de voorgestelde voortzetting van het CEF-programma toegelicht en wordt afgewogen welke opties de beste resultaten opleveren.

In het effectbeoordelingsverslag wordt voortgebouwd op de ervaring en lering uit de huidige CEF. De belangrijkste bron van gegevens was de recente tussentijdse evaluatie van de CEF (naast de resultaten van de openbare raadpleging als onderdeel van een reeks openbare raadplegingen in verband met het volledige spectrum van toekomstige EU-financiering en in aanvulling op het gericht overleg met belanghebbenden over thema’s als synergieën en hernieuwbare energie).

Aan de hand van de opgedane ervaring en gelet op de nieuwe uitdagingen en ontwikkelingen (met name in de digitale sector) is nagegaan of de doelstellingen moesten worden aangepast met het oog op de voortzetting van het programma. De uitdagingen voor het nieuwe CEF-programma zijn beschreven en er is nagegaan hoe de CEF kan bijdragen tot de gemeenschappelijke doelstellingen van het MFK, zoals vereenvoudiging, meer flexibiliteit en betere prestaties.

Met betrekking tot de structuur en prioriteiten, de kalibratie met de huidige CEF, alsook het verwachte uitvoeringsmechanisme van het nieuwe programma is bij de besprekingen gefocust op de verwezenlijking van de doelstellingen door het programma. Er werden alternatieve opties voor de tenuitvoerlegging beoordeeld, met name met het oog op de uitbreiding van de werkingssfeer van het programma, zowel voor de digitale pijler als voor projecten van Europees belang op het gebied van hernieuwbare energie. In de effectbeoordeling is ook gekeken naar mogelijkheden en capaciteiten om de synergieën tussen de sectoren in het kader van het programma te versterken.
De effectbeoordeling bevat een kmo-toets die kijkt naar de mogelijke effecten van de voorkeursoptie met betrekking tot de verscheidene categorieën kmo's die zich met hetzij onderzoek en ontwikkeling hetzij de productie van zogenoemde "oorspronkelijke" producten of generieke en biosimilaire producten bezig houden. Uit de toets blijkt dat de voorkeursoptie in hoge mate voordelig is voor in de EU gevestigde kmo’s die generieke en biosimilaire geneesmiddelen produceren, aangezien het voor hen, meer dan voor grotere ondernemingen, moeilijker is om buiten de EU productiefaciliteiten op te zetten teneinde de toenemende onbedoelde effecten van de EU-regeling voor aanvullende beschermingscertificaten te omzeilen. Het voorstel zal ook nieuwe kansen op het gebied van onderzoek en ontwikkeling en productie creëren voor kmo’s en start-ups in zeer lucratieve en snelgroeiende sectoren, met name ten aanzien van biosimilaire geneesmiddelen (waarvoor op grote schaal in onderzoek en ontwikkeling wordt geïnvesteerd). Het initiatief zou de dynamiek van het volledige farmaceutische ecosysteem van de EU bevorderen (oprichting van start-ups, enz.).

Zoals hierboven toegelicht kan de voorkeursoptie een verlies aan mogelijke verkoop voor houders van een aanvullende beschermingscertificaat tot gevolg hebben, gezien het feit dat deze laatsten met toegenomen concurrentie op uitvoermarkten te maken krijgen, van producenten van G/B-geneesmiddelen binnen de EU. Echter, gezien het feit dat een dergelijke concurrentie hoe dan ook kan optreden en dat de voorkeursoptie de kern van de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten door middel van aanvullende beschermingscertificaten intact laat, zal het beperkte risico op verliezen in de verkoop slechts in zeer beperkte mate tot gevolg hebben dat kmo’s op het gebied van onderzoek en ontwikkeling minder mogelijkheden hebben een rendement op hun investering te behalen. Dit gevolg wordt ruimschoots gecompenseerd door de gunstige effecten voor de EU als een hub voor onderzoek en ontwikkeling op farmaceutisch gebied in het algemeen.
In deze effectbeoordeling worden vier maatregelen beoordeeld. Nadat voor elk daarvan telkens een wetgevings- en niet-wetgevingsvariant is onderzocht, zijn de volgende voorkeursopties geselecteerd:

1. Beleggersplichten Activabeheerders, verzekeringsondernemingen, verzekeringsdistributeurs, bedrijfspensioenfondsen, beleggingsadviseurs en individuele portfoliobeheerders zouden, als onderdeel van hun beleggersplichten, ESG-factoren moeten integreren in hun processen voor beleggingsbeslissingen en advisering. Een en ander zou voor duidelijkheid en coherentie op de markt moeten zorgen en zou van duurzaamheid een vast bestanddeel moeten maken bij beleggingsbeslissingen en adviesverlening van die financiële instellingen, met name bij hun risicobeheer. 2. Informatieverschaffing De betrokken entiteiten zouden ook moeten aangeven hoe zij zich aan deze verplichtingen houden. Daarnaast zouden activabeheerders en institutionele beleggers die beweren duurzaamheidsdoelstellingen na te streven, moeten aantonen dat hun beleggingen met die doelstellingen sporen. Hierdoor zouden eindbeleggers meer transparantie krijgen, zouden producten beter vergelijkbaar zijn en zou greenwashing worden tegengegaan.

3. Een eengemaakt EU-classificatiesysteem ('taxonomie')

De voorkeursoptie bestaat erin om op EU-niveau eenvormige criteria uit te werken om uit te maken of een economische activiteit ecologisch duurzaam is. Het voorstel is dat de Commissie nadien zal bepalen welke activiteiten als duurzaam zullen kwalificeren, waarbij zij een beroep zal doen op het advies van een technische deskundigengroep over duurzame financiering die momenteel in oprichting is. Hiermee zouden economische spelers en beleggers duidelijkheid krijgen over de vraag welke activiteiten als duurzaam worden beschouwd, om zo hun beleggingsbeslissingen te onderbouwen. Dit is een eerste en onmisbare stap voor de inspanningen om beleggingen naar duurzame activiteiten te kanaliseren.

4. Benchmarks

De voorkeursoptie zou zijn om twee nieuwe categorieën benchmarks in te voeren: koolstofarme benchmark en benchmark met een positieve koolstofbalans. Geharmoniseerde minimumnormen zouden worden vastgesteld voor de methode om deze benchmarks te ontwikkelen. Dit zal bijdragen tot een marktstandaard die de koolfstofvoetafdruk van bedrijven weergeeft. Zo krijgen beleggers die in strategieën voor koolstofarme ontwikkeling willen beleggen, de beschikking over een betrouwbaar instrument.
In deze effectbeoordeling wordt een reeks beleidsopties onderzocht die hoofdzakelijk, maar niet uitsluitend, voortvloeien uit problemen in verband met "verouderde en starre wetgeving" en "governancemechanismen". Met twee afzonderlijke overkoepelende kwesties die zijn gericht op de snelle veranderingen van de markt, wordt op horizontale wijze rekening gehouden.

Met de voorkeursoptie zou een gestroomlijnd, op beginselen gebaseerd rechtskader tot stand worden gebracht. Deze optie zou het .eu-TLD voldoende flexibel maken om in te spelen op de snel veranderende technische verbeteringen van het DNS, waaronder op het gebied van beveiligingskenmerken. Dat zou betekenen dat de eindgebruikers de vruchten van de technische verbeteringen kunnen plukken zonder nadelen te ondervinden van de tijd die nodig is op de verordeningen te wijzigen. De voorkeursoptie zou verder de werking van het .eu-TLD verbeteren en innovatie in het .eu-ecosysteem bevorderen, zowel op het niveau van het register als in de downstreammarkten van registrators en registreerders. waardoor een verbeterd product beschikbaar wordt ten bate van de Europese burgers en bedrijven. Het .eu TLD zou aantrekkelijker worden op de TLD-markt, waardoor de concurrentie tussen de registrators scherper wordt. Dat zou er naar verwachting wederom toe leiden dat a) de prijzen voor eindgebruikers lager kunnen uitvallen, b) de beschikbaarheid van het .eu-domein wordt verbeterd en de voordelen ervan voor de EU-maatschappij toenemen, c) het aantal registraties toeneemt en kan worden vermeden dat het vernieuwingspercentage onder de drempel komt waaronder de financiële houdbaarheid van de domeinnaam in het gedrang komt. Deze optie behelst een wijziging van de governancestructuur, met een apart orgaan dat advies geeft betreffende strategische beslissingen ten aanzien van de werking van het .eu-TLD en het toezicht op het register. Deze wijzigingen zorgen voor sterkere en ruimere input met betrekking tot het goede beheer van het .eu-register. Daardoor worden naar verwachting de transparantie en verantwoordingsplicht ondersteund en worden de mogelijke risico's op wanbeheer bij de exploitatie van het .eu-TLD op doeltreffende wijze teruggedrongen. Bovendien zou de invoering van het burgerschapscriterium EU-burgers die in derde landen wonen de mogelijkheid geven eveneens van de voordelen van het .eu-TLD te profiteren, waarbij de strenge eisen in verband met rechtstreekse registratie worden versoepeld. Dit draagt tevens bij tot gunstig een verbetering van de promotie van het.eu-TLD, bijvoorbeeld in ander schrift dan het Latijnse.
Deze effectbeoordeling volgt op een geschiktheidscontrole van de consumentenwetgeving van de EU en een evaluatie van Richtlijn 2011/83/EU betreffende consumentenrechten (beide gepubliceerd in mei 2017) en een evaluatie van de aanbeveling inzake collectief verhaal (gepubliceerd in januari 2018). Uit de resultaten blijkt dat de materiële regels over het algemeen aan hun doel beantwoorden, maar aan doeltreffendheid inboeten doordat zij onvoldoende bekend zijn en er onvoldoende mogelijkheden zijn voor handhaving en voor verhaal door consumenten. In 2016 meldde 20,1 % van de consumenten in de EU problemen in verband met hun rechten en meende 24 % van de handelaren dat de naleving van het consumentenrecht te wensen overliet. Dit leidt tot benadeling van de consument en verstoring van de eerlijke mededinging tussen handelaren. Verder wezen deze evaluaties uit dat de regels moeten worden gemoderniseerd en dat op specifieke gebieden onevenredige lasten moeten worden verwijderd. Derhalve worden in deze effectbeoordeling eerst de huidige ineffectieve mechanismen aan de orde gesteld teneinde 1) inbreuken te stoppen en tegen te gaan en 2) ervoor te zorgen dat consumenten worden vergoed voor geleden schade, met name in situaties van massaschade. Vervolgens wordt aandacht besteed aan de modernisering van enkele EU-consumentenregels met het oog op digitale ontwikkelingen en aan het wegnemen van onevenredige lasten voor handelaren op specifieke gebieden. Deze problemen zullen naar verwachting mettertijd groter worden, aangezien er door de globalisering en digitalisering alleen maar meer consumententransacties zullen plaatsvinden.
Of compliancekosten voor nieuwe documenten aan burgers zullen worden doorberekend, zal afhangen van de overheidsdiensten in de lidstaten. De voorkeursoptie zal geen aanzienlijke kosteneffecten hebben voor het bedrijfsleven.

Om sneller winst te boeken op het gebied van beveiliging, zal de uitfasering van zwakker beveiligde identiteitskaarten in bepaalde lidstaten een aantal kosten met zich meebrengen. Ook de uitfasering van verblijfskaarten voor niet-EU-familieleden die niet aan de nieuwe normen voldoen, zal een aantal (eenmalige) extra kosten met zich meebrengen. Die kosten zullen in verhouding staan tot de snelheid van de uitfasering.
Met de vennootschapsbelasting wordt beoogd om winsten te belasten waar de waarde wordt gecreëerd, maar het huidige internationale fiscale kader is voor de traditionele economie ontworpen. Het is in dit kader onmogelijk om rekening te houden met nieuwe manieren van waardecreatie in de digitale economie, waar minder fysieke aanwezigheid is vereist en waar gebruikersbijdragen en immateriële activa een belangrijke rol spelen. Dit heeft een effect op de overheidsbegrotingen en de sociale rechtvaardigheid. Als gevolg hiervan nemen steeds meer lidstaten unilaterale maatregelen, waardoor het gevaar bestaat dat de eengemaakte markt versnippert.
In de huidige verordeningen zijn CO2-emissiedoelstellingen voor nieuwe auto's en bestelwagens in de gehele EU vastgesteld tot en met respectievelijk 2020 en 2021. De normen zijn een fundamenteel instrument gebleken om innovatie en investeringen in koolstofarme technologieën te realiseren. Zij hebben de automobielindustrie van de EU geholpen het technologisch leiderschap in de wereld te behouden en de CO2-emissies van nieuwe voertuigen te verminderen. Consumenten hebben van lagere brandstofkosten geprofiteerd. Er zijn echter de volgende belangrijke problemen vastgesteld: 1) het aandeel in de markt van de meest efficiënte voertuigen, waaronder emissiearme en emissievrije voertuigen, is onvoldoende om aan de verplichtingen van de Overeenkomst van Parijs te voldoen en de luchtkwaliteit te verbeteren, met name in stedelijke gebieden; 2) consumenten lopen mogelijke brandstofbesparing mis; 3) het gevaar om het concurrentievoordeel van de EU te verliezen wegens onvoldoende innovatie op de lange termijn in emissiearme autotechnologieën.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Optie C is de voorkeursoptie, zowel kwalitatief als qua kosten en voordelen.

Optie C: dezelfde optie als B, maar met bepalingen inzake het stimuleren van rapportage in geval van publiek-private samenwerking in plaats van zelfregulering, en nieuwe bepalingen op het gebied van bewustmaking.
De luchtvaart blijft bijdragen aan de klimaatdoelstellingen van de EU. De optie zal naar verwachting leiden tot een jaarlijkse vraag van 25,1 miljoen ton emissierechten van andere ETS-sectoren en internationale kredieten in 2020 en tot een jaarlijkse vraag van 49,3 miljoen ton EU-emissierechten die aanvankelijk aan andere ETS-sectoren waren verleend, in 2030. In vergelijking met de basisoptie heeft de voorkeursoptie lagere operationele kosten (- 0,1 % in 2020 en - 0,43 % in 2030), met als gevolg een stijging van de vraag naar vluchten (toename met 0,5 % in 2020 en met 1,44 % in 2030). Ook wordt verwacht dat de werkgelegenheid in de luchtvaartsector in 2020 met 0,4 % en in 2030 met 1,5 % zal toenemen.
Voor de kankerverwekkende stoffen in kwestie werden een aantal opties in kaart gebracht en verworpen. Een verbod op de stoffen werd als onevenredig beschouwd en niet-wetgevingsrichtsnoeren of zelfregulering zouden niet aanzienlijk kunnen bijdragen aan de oplossing van de vastgestelde problemen. De voorstellen voor wetgevende opties in verband met 7 van de 12 kankerverwekkende stoffen (grenswaarden in bijlage III en/of opneming in bijlage I) waren gebaseerd op de resultaten van besprekingen met wetenschappers, werkgevers, werknemers en vertegenwoordigers van de lidstaten. Voor de meeste kankerverwekkende stoffen zijn ook strengere en minder strenge opties onderzocht. De geselecteerde opties worden beschouwd als een aanvulling op de bestaande REACH-maatregelen en er wordt van verwacht dat zij in verscheidene gevallen een meerwaarde bieden aan die maatregelen. Rechtszekerheid voor de belanghebbenden wordt het best bereikt door een duidelijke lijst van chemische agentia vast te stellen in het kader van de richtlijn inzake carcinogene en mutagene agentia, alsook grenswaarden waarmee het risico op beroepsmatige blootstelling aan chemische kankerverwekkende stoffen kan worden beheerst.

Voor de vijf overblijvende kankerverwekkende stoffen (uitlaatgassen van dieselmotoren, stof en dampen van rubberverwerking, beryllium en anorganische verbindingen daarvan, 4,4'-methyleenbis(2 chlooraniline) (MOCA) en hexachloorbenzeen) worden in dit stadium geen maatregelen genomen via een wijziging van de richtlijn uit juridische overwegingen of omdat een gemeenschappelijk standpunt ontbreekt in het Raadgevend Comité voor veiligheid en gezondheid op de arbeidsplaats.
EUROPESE COMMISSIE

Brussel,30.1.2018

SWD(2017) 472 final

CORRIGENDUM :

Document SWD(2017) 472 final of 19.12.2017 is corrected in all language versions except EN.

The words "lawfully marketed in another Member State" were missing in the title.

The text shall read as follows:

WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE



SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING



bij

Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad

betreffende de wederzijdse erkenning van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht

{COM(2017) 796 final}



{SWD(2017) 471 final}



{SWD(2017) 475 final}



{SWD(2017) 476 final}



{SWD(2017) 477 final}
Sommige lidstaten worden zwaarder getroffen door carrouselfraude (50 miljard EUR in de EU), die zijn oorsprong vindt in de inherente tekortkoming in het huidige btw-stelsel (dat als overgangsstelsel was bedoeld) waardoor goederen over de grenzen btw-vrij kunnen worden gekocht. In het actieplan betreffende de btw wordt een langetermijnoplossing aangekondigd voor 2017. In afwachting daarvan heeft de Commissie zich bereid verklaard om, zoals voorgesteld door sommige lidstaten, tijdelijke maatregelen te onderzoeken die afwijken van de btw-richtlijn .
Een aantal dienstensectoren blijft gekenmerkt door een gebrek aan internemarktintegratie. Dit is met name het geval voor de bouwsector en diverse zakelijke diensten. In de eerste plaats is er de administratieve complexiteit wanneer dienstverrichters grensoverschrijdend diensten willen verrichten. Ten tweede is er een gebrek aan goed gestructureerde mechanismen voor samenwerking in het kader van de dienstenrichtlijn. Ten derde ondervinden kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) vaak problemen om toegang te krijgen tot de vereiste verzekeringsdekking voor activiteiten in andere lidstaten. Tot slot is het regelgevingskader in de lidstaten nog steeds sterk uiteenlopend voor een aantal zakelijke diensten. Als gevolg van deze factoren zijn er slechts weinig dienstverrichters die grensoverschrijdend diensten verrichten of een nevenvestiging oprichten. De mededinging op deze markten blijft beperkt, wat leidt tot een inefficiënte toewijzing van middelen, beperkte keuze voor de consument en hoge prijzen. Door wijdverspreide overloopeffecten schaden slecht presterende zakelijke diensten ook aanzienlijk het concurrentievermogen van de Europese industrie. De vorderingen van de lidstaten ter uitvoering van de dienstenrichtlijn zijn vertraagd of in sommige gevallen zelfs omgebogen in de afgelopen jaren, zonder tekenen van herstel.
Uit de evaluatie blijkt dat een aantal problemen moet worden aangepakt om met de verordening de gewenste resultaten te kunnen boeken. Het betreft de voorspelbaarheid en efficiëntie van de grensoverschrijdende procedures die in de verordening worden vastgesteld in het belang van ouders en kinderen. De huidige wettekst is niet duidelijk of volledig genoeg. Met betrekking tot zaken van ouderlijke verantwoordelijkheid betreffende ontvoering van een kind door een ouder, grensoverschrijdende plaatsing van een kind, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen en samenwerking tussen (centrale en andere) nationale autoriteiten, komen zeer veel onnodige vertragingen voort uit de manier waarop de bestaande procedures zijn geformuleerd of worden toegepast. Vonnissen worden vaak niet of met aanzienlijke vertraging ten uitvoer gelegd. Tot slot heeft de vage omschrijving van de samenwerking tussen centrale autoriteiten vaak tot maanden vertraging geleid of zelfs tot het niet-afhandelen van verzoeken. Dat is schadelijk voor het welzijn van de kinderen. Deze vertragingen en tekortkomingen hebben negatieve invloed op de grondrechten van kinderen en op het wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten, waar de vlotte werking van de verordening van afhangt. Met betrekking tot huwelijkszaken hebben echtgenoten in een internationaal huwelijk niet de mogelijkheid overeen te komen welke rechtbank hun echtscheiding behandelt. Als echtgenoten die niet dezelfde EU-nationaliteit hebben in een niet-EU-land wonen, hebben zij mogelijk beperkte toegang tot een EU-rechtbank. Deze problemen zijn nog niet opgelost, maar in dit stadium wordt hiervoor geen actie voorgesteld.
Door complexe fiscale regels en het belastinggeheim kunnen sommige multinationale ondernemingen (MNO's) zich met agressieve fiscale planning inlaten. In tegenstelling tot kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) of individuele belastingbetalers, kunnen MNO's profiteren van lacunes in de nationale en internationale belastingwetgeving waardoor zij winsten van het ene naar het andere land kunnen verschuiven om minder belastingen te moeten betalen. De EU-landen verliezen jaarlijks naar schatting 50-70 miljard EUR door belastingontwijking door MNO's. Uit recente verslagen is gebleken hoe weinig belastingen bepaalde MNO's betalen. Dit doet vragen rijzen over de algemene efficiëntie en billijkheid van de belastingstelsels in de EU.

Op internationaal niveau heeft de G20 het OESO/BEPS-initiatief bekrachtigd, dat vervolgens via het pakket antiontgaansmaatregelen (Anti-Tax Avoidance Package, ATAP) in de EU werd uitgevoerd.Dit initiatief verplicht dat informatie over de rapportage per land aan de belastingautoriteiten wordt verstrekt, enkel met een betere naleving van de nationale belastingwetgeving door MNO's als doel.

Het gebrek aan publiek toezicht blijkt het probleem te zijn dat moet worden aangepakt. Publiek toezicht dankzij meer transparantie van de MNO's zou een extra instrument vormen waarmee grondslaguitholling en winstverschuiving kunnen worden bestreden en dat is gebaseerd op reputatie-effecten en democratische debatten.
De verdere significante gevolgen die zijn geïdentificeerd, hebben betrekking op de marktdeelnemers, met name importeurs uit derde landen die een EU-vertegenwoordiger moeten aanwijzen in het kader van het markttoezicht. Er zij op gewezen dat een dergelijke verplichting reeds bestaat in het kader van de typegoedkeuring, waar fabrikanten uit derde landen een gemachtigde vertegenwoordiger in de EU moeten aanwijzen. Voor deze marktdeelnemers zouden de bijkomende kosten beperkt blijven als ze diezelfde vertegenwoordiger ook zouden inzetten in het kader van het markttoezicht.

Het typegoedkeuringskader is in 2007 ingrijpend bijgewerkt met Richtlijn 2007/46/EG, gevolgd door een vereenvoudiging in 2009 met Verordening (EG) nr. 661/2009 inzake algemene veiligheid. Een in 2013 verrichte geschiktheidscontrole van dit kader heeft aangetoond dat een gerichte herziening van alle kaderbepalingen niet mogelijk was aangezien een aantal overgangsbepalingen nog niet volledig in werking was getreden en wegens een gebrek aan ervaring in verband met de uitvoering van de pas ingevoerde bepalingen. De hieruit te leren les is dat een volgende herziening uitsluitend zinvol zou zijn nadat er voldoende tijd is verstreken om de nodige ervaring te kunnen opdoen met het verzamelen van relevante bewijzen voor de positieve gevolgen die de voorgenomen maatregelen met zich meebrengen (d.w.z. ten minste vijf jaar na de datum van inwerkingtreding ervan).