COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
C0M(93) 247 def. 
Brussel, 2 juni 1993 
MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT 
RICHTSNOEREN VOOR DE ONTWIKKELING VAN 
DE POSTDIENSTEN IN DE GEMEENSCHAP 
INHOUD 
1. INLEIDING 
1.1 HET BELANG VAN DE POSTDIENSTEN 
1.2 HET FUNCTIONEREN VAN DE POSTDIENSTEN IN DE GEMEENSCHAP 
1.3 HET GROENBOEK EN DE ERIN OPGENOMEN VOORSTELLEN 
1.4 HET OPENBAAR OVERLEG 
UIT HET OVERLEG NAAR VOREN GEKOMEN BELEIDSLIJNEN 
2.1 ALGEMENE AANPAK 
2.2 EEN GEMEENSCHAPPELIJKE DEFINITIE VAN DE UNIVERSELE 
DIENSTVERLENING 
2.3 BEHOUD VAN DE CONCESSIEDIENSTEN 
2.4 NORMEN VOOR DE KWALITEIT VAN DE DIENSTVERLENING 
2.5 STIMULERINGSMAATREGELEN VOOR HARMONISATIE 
2.6 SCHEIDING VAN REGELGEVENDE EN UITVOERENDE TAKEN 
2.7 EINDVERGOEDINGEN 
2.8 INTERNATIONALE ASPECTEN 
TENUITVOERLEGGING 
3.1 VOORGESTELDE MAATREGELEN 
3.2 OVERLEGMECHANISMEN 
4. CONCLUSIE 
Bijlage 1: Belangrijkste opties van het Groenboek 
Bijlage 2: Resultaten van het openbare overleg 
- 1 -
j INU;JI>ING 
1.1 HET BELANG VAN DE POSTDIENSTEN 
Het belang van de postactiviteiten voor de Gemeenschap kan worden geïllustreerd aan de hand van enkele 
gegevens: de postactiviteiten vertegenwoordigen een omzet van meer dan 60 miljard ecu, hetgeen 
overeenkomt met 1,3% van het BNP; het is een arbeidsintensieve sector, die werk verschaft aan meer dan 
1.700.000 personen, waardoor dit een van de grootste werkgevers in de Gemeenschap is. Voorts moet er op 
worden gewezen dat de activiteiten in deze sector een regelmatige en voortdurende groei in volume laten 
zien. 
De postdiensten, als onmisbaar communicatie- en uitwisselingsinstrument, zijn echter ook van levensbelang 
voor alle andere economische en maatschappelijke activiteiten, al kunnen in sommige gevallen andere 
communicatiemiddelen substitutiemogelijkheden bieden; verder neemt het belang van de postdiensten steeds 
verder toe omdat de economische actoren er meer en meer gebruik van maken. 
Dit blijkt met name uit de voorbeelden van de postorderverkoop, de direct-marketingindustrie en de 
bestelling van vooral gespecialiseerde perspublikaties. 
Tot slot moet worden benadrukt dat de uitwisseling van post de sociale samenhang bevordert door het tot 
stand komen van banden tussen geografisch van elkaar verwijderde burgers en bedrijven mogelijk te maken. 
1.2 HET FUNCTIONEREN VAN DE POSTDIENSTEN IN DE GEMEENSCHAP 
De postdiensten kennen momenteel echter verscheidene problemen die een communautaire actie 
rechtvaardigen. 
Onvoldoende kwaliteit van de dienstverlening 
Wat betreft de binnenlandse postdiensten in de Lid-Staten loopt de kwaliteit van de universele 
dienstverlening sterk uiteen van de ene postadministratie tot de andere. In bepaalde Lid-Staten worden 
geposte zendingen voor 90% op de dag erna besteld, in andere is dit maar 15 of 16%. 
Dergelijke verschillen hebben vérgaande gevolgen voor de sectoren die sterk van postdiensten afhankelijk 
zijn. Voor sleutelsectoren als uitgeverijen, financiële diensten, postorderverkoop en reclame bij voorbeeld, 
kan dit leiden tot werkelijke handelsbelemmeringen. Voor de individuele consument betekent dit dat zijn 
keuzemogelijkheden worden beperkt. 
Wat betreft de grensoverschrijdende poststromen, is de gemiddelde tijd dat een postzending onderweg is 4 
dagen, te vergelijken met 1,5 à 2 werkdagen voor de binnenlandse post. De algemeen aanvaarde doelstelling 
om grensoverschrijdende post binnen drie werkdagen te bestellen wordt dan ook slechts in 40% van de 
gevallen gehaald. 
Door dit verschil in kwaliteit van de dienstverlening ontstaat een echt "grenseffect", dat de werking van de 
interne markt verstoort. Daardoor worden de bedrijven die hun produkten per post verkopen in andere Lid-
Staten benadeeld ten opzichte van een bedrijf dat in die andere Lid-Staat is gevestigd. 
Gebrek aan harmonisatie 
Er bestaat een groot aantal operationele verschillen tussen de exploitanten van de universele dienstverlening, 
die ook niet overal op dezelfde manier wordt gedefinieerd. Voorts is de normalisatie op het gebied van de 
postzendingen van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillend. Daardoor is de interoperabiliteit van postale 
netwerken van de verschillende Lid-Staten niet volledig gegarandeerd. 
-2-
Verschillen tussen de diensten 
De verschillen die men in de postsector kan aantreffen, vormen een belemmering voor de interne 
samenhang van de Gemeenschap, omdat de regio's die niet over postdiensten van voldoende kwaliteit 
beschikken in een ongunstige positie verkeren, ten aanzien van zowel hun communicatiebehoeften als hun 
behoeften voor de distributie van goederen. 
Concurrentieverstoring 
Afgezien van de reeds vermelde concurrentieverstoring tussen bedrijven die voor hun commerciële 
activiteiten van postdiensten afhankelijk zijn, is er ook sprake van concurrentieverstoring in de postsector 
zelf, wanneer de omvang van het concessiegebied groter is dan nodig om de universele dienstverlening te 
garanderen. 
1.3 HET GROENBOEK EN DE ERIN OPGENOMEN VOORSTELLEN 
In september 1989 heeft de Raad aan de Commissie gevraagd maatregelen voor de ontwikkeling van de 
postsector voor te bereiden. In het Groenboek over de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten, 
ingediend op 11 juni 1992, heeft de Commissie een reeks maatregelen voorgesteld die erop zijn gericht deze 
problemen op te lossen. Zij heeft daarbij de volgende scenario's geschetst: volledige liberalisatie, volledige 
harmonisatie, behoud van de status quo of een gemengde oplossing waarin liberalisatie en harmonisatie 
worden gecombineerd. 
De Commissie gaf de voorkeur aan dit laatste scenario waarin een geleidelijke openstelling van de markt 
wordt gecombineerd met een versterking van de universele dienstverlening en een gerichte harmonisatie. 
Hiermee wordt voldaan aan de volgende beleidsdoelstellingen: 
1. ZORGEN VOOR EEN UNIVERSELE POSTDIENSTVERLENING IN DE GEHELE 
GEMEENSCHAP TEGEN VOOR IEDEREEN BETAALBARE TARIEVEN DOOR MIDDEL 
VAN DE INVOERING (VOOR ZOVER IN DE AFZONDERLIJKE LIDSTATEN NOG 
NODIG) VAN EEN PAKKET VAN CONCESSIEDIENSTEN WAARAAN BEPAALDE 
BIJZONDERE EN UITSLUITENDE RECHTEN ZIJN VERBONDEN TEN EINDE HET 
BEHOUD VAN VOLDOENDE INKOMSTEN TE GARANDEREN OM DE OPENBARE 
OPDRACHT ONDER GOEDE VOORWAARDEN TE KUNNEN UITVOEREN; 
TEGELIJKERTIJD, EN IN OVEREENSTEMMING MET DEZE DOELSTELLING, 
ZORGEN VOOR VRIJE CONCURRENTIE IN EEN ZO GROOT MOGELIJK DEEL VAN 
DE SECTOR. 
2. INVOEREN VAN GEMEENSCHAPPELIJKE VERPLICHTINGEN VOOR DE 
UNIVERSELE-DIENSTVERLENERS IN DE GEMEENSCHAP IN VERBAND MET DE 
BIJZONDERE EN UITSLUITENDE RECHTEN DIE HEN DOOR DE CONCESSIE 
WORDEN VERLEEND OM DEZE UNIVERSELE DIENSTVERLENING MOGELIJK TE 
MAKEN, MET NAME WAT BETREFT DE KWALITEIT VAN DE DIENSTVERLENING. 
3. ONTPLOOIEN VAN DE NODIGE ACTIVITEITEN TER BEVORDERING VAN DE 
SAMENHANG BINNEN DE GEMEENSCHAP DOOR MIDDEL VAN PASSENDE 
HARMONISATIEMAATREGELEN. 
De in het Groenboek opgenomen opties worden gedetailleerd uiteengezet in Bijlage 1. 
-3-
1.4 HET OPENBAAR OVERLEG 
Het overleg, waarbij alle betrokken partijen werden geraadpleegd, werd begin 1993 afgerond en heeft geleid 
tot een groot aantal commentaren'. De Commissie heeft meer dan 200 schriftelijke bijdragen ontvangen van 
verschillende herkomst. Daaronder vallen de commentaren van instellingen (Europees Parlement, 
Economisch en Sociaal Conuté, nationale overheidsdiensten), een groot aantal bijdragen van exploitanten 
(openbare en particuliere) en gebruikers (consumentenverenigingen en professionele gebruikers). 
Het vraagstuk is bijzonder complex, hetgeen waarschijnlijk de reden is dat een deel van deze bijdragen 
nogal laat is binnengekomen2. De laatste bijlage bevat een lijst van alle partijen die een schriftelijke 
bijdrage hebben ingediend. 
Zie bijlage: "Groenboek postdiensten - resultaten van het openbare overleg". 
De Commissie betreurt het evenwel dat enkele regeringen en openbare exploitanten niet op tijd hebben gereageerd. 
- 4 -
2. UIT HET OVERLEG NAAR VOREN GEKOMEN BELEIDSLIJNEN 
2.1 ALGEMENE AANPAK 
De noodzaak om op communautaire schaal maatregelen te nemen, zoals reeds in 1989 door de Raad is 
vastgesteld en in het Groenboek verder is uitgewerkt, wordt onderschreven door de grote meerderheid van 
de betrokkenen in de postsector, die vragen om een harmonisatie van de beginselen en begrippen die in deze 
sector een rol spelen. De consensus die daarover uit het overleg naar voren is gekomen, berust op de 
volgende vaststellingen: 
de bestaande problemen, met name op het gebied van het grensoverschrijdende verkeer, 
belemmeren de voltooiing van de interne markt en hinderen de nodige versterking van de sociale en 
sociale samenhang, evenals die van het algemene concurrentievermogen; om dit 'grenseffect' op te 
heffen is communautaire actie vereist, die de bestaande onderlinge verschillen wegneemt; 
de nationale maatregelen, die overigens belangrijk blijven, moeten worden aangevuld door 
communautaire maatregelen om beter te kunnen voldoen aan de behoeften van de gebruikers en om 
de kwaliteit van de dienstverlening en de efficiëntie en het concurrentievermogen van deze sector te 
verbeteren. 
De belangrijkste door de Commissie voorgestelde beleidslijnen worden echter door een grote meerderheid 
gesteund en het gekozen basisscenario en de belangrijkste beginselen die erin zijn vervat, worden vrijwel 
unaniem door de betrokkenen uit de postsector gesteund. 
Dit is bij voorbeeld het geval voor het concept van de universele postdienstverlening, waarvan alle 
deelnemers aan het overleg vinden dat het van wezenlijk belang is. In de overgrote meerderheid van de 
ontvangen bijdragen geeft men te kennen het eens te zijn met het bestaan van een concessiegebied. Iedereen 
vindt dat de nadruk moet worden gelegd op het verbeteren van de kwaliteit van de dienst. De noodzaak het 
bestaande eindvergoedingenstelsel te herzien lijkt vanzelfsprekend en een scheiding van de regelgevende en 
uitvoerende taken wordt unaniem gewenst. 
Tot slot vraagt iedereen het overleg niet tot dit stadium te beperken, maar ermee door te gaan gedurende het 
hele proces van definitie en tenuitvoerlegging van de communautaire postale regelgeving. 
2.2 EEN GEMEENSCHAPPELIJKE DEFINITIE VAN DE UNIVERSELE DIENSTVERLENING 
2.2.1 Resultaten van het overleg 
Het concept van de universele dienstverlening wordt beschouwd als een basisconcept. Alle ontvangen 
bijdragen spreken zich uit voor een gemeenschappelijke definitie van de universele dienstverlening als 
noodzakelijke voorwaarde voor de ontwikkeling van de andere onderdelen van het postdossier. 
Wat betreft de inhoud van de universele dienstverlening, is de meerderheid van de deelnemers voor een 
uitgebreide definitie ervan en stelt voor er alle soorten postzendingen onder te laten vallen (daarbij wordt 
soms een gewichtscriterium met een grenswaarde van 2 kg genoemd). Deze universele dienstverlening dient 
een uniforme structuur van betaalbare prijzen te hebben en moet op een universeel netwerk worden 
gebaseerd. 
Over de postpakketten waarin goederen worden vervoerd, lopen de meningen uiteen. 
2.2.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslijnen 
De ontwikkeling van de postsector berust op het concept van universele dienstverlening. Deze houdt voor de 
Lid-Staten de verplichting in een voor iedereen toegankelijke postdienst te garanderen, tegen betaalbare 
-5-
prijzen en van een goede kwaliteit in heel de Gemeenschap, zowel voor de nationale als voor de 
grensoverschrijdende diensten. 
De universele dienstverlening dient derhalve op communautair niveau te worden gedefinieerd. Maar 
uitgaande van een communautaire definitie van de universele dienstverlening, die kan worden beschouwd als 
een bodemdefinitie, staat het elke Lid-Staat vrij om met inachtneming van zijn legitieme belangen een 
bredere definitie te aanvaarden. Een dergelijke referentiedefinitie van de universele dienstverlening moet 
rekening houden met de aard van de dienstverlening en de categorieën zendingen, alsmede met de soorten 
diensten waarop zij betrekking heeft. 
Wat betreft de aard van de dienstverlening, dient de universele dienstverlening een gemakkelijke toegang tot 
het postnetwerk te garanderen, zowel ten aanzien van de locatie van de postloketten als de 
openstellingstijden daarvan, alsmede een goede bestelling van de postzendingen. 
Wat betreft de zendingen en diensten van de universele dienstverlening, kan men stellen dat daaronder 
dienen te vallen: 
de volgende geadresseerde postzendingen: brieven, briefkaarten, reclamezendingen, catalogi, 
boeken, publikaties, ander drukwerk, alsmede pakketten (goederenvervoer); 
postzendingen tot 2 kg alsmede pakketzendingen tot 20 kg. Deze grenswaarden komen overeen met 
die van de Wereldpostunie, waarvan ook de specificaties voor verpakking en maten van deze 
postzendingen kunnen worden overgenomen; 
zowel nationale als grensoverschrijdende diensten, van de hoogste klasse en eventueel van de 
daaronder liggende klasse; 
eveneens een bijzondere dienst, namelijk de aangetekende zending. Andere bijzondere diensten 
zoals de expresdienst vallen er daarentegen niet onder. 
Bij de tenuitvoerlegging van de aldus gedefinieerde universele dienstverlening dient voorts met de volgende 
overwegingen rekening te worden gehouden: 
elke Lid-Staat dient de nodige maatregelen te nemen om de continuïteit van de universele 
dienstverlening te garanderen. Met name moeten de leveranciers van de universele dienstverlening 
verplicht worden zendingen te aanvaarden die afkomstig zijn van andere Lid-Staten of derde landen 
en op hun grondgebied moeten worden besteld, en voor deze zendingen dezelfde kwaliteit van de 
dienstverlening aan te houden als die welke voor de nationale gebruikers geldt; 
de universele dienstverlening dient regelmatig te worden aangepast aan de technologische 
vernieuwing in de sector en de vraag van de gebruikers van de postdiensten. 
2.3 BEHOUD VAN DE CONCESSIEDIENSTEN 
2.3.1 Resultaten van het overleg 
Bijna alle deelnemers aan het overleg vinden het behoud van een reeks concessiediensten gerechtvaardigd, 
op voorwaarde dat dit wordt beperkt tot hetgeen nodig is om de universele dienstverlening te kunnen 
garanderen, en onder toepassing van het evenredigheidsbeginsel. 
Uit de bijdragen komt met nadruk de band naar voren tussen de verplichting tot universele dienstverlening 
en de omvang van de concessie. Er wordt ook met nadruk gewezen op de band tussen de concessiediensten 
en de gezonde financiële voorwaarden die het mogelijk moeten maken de universele dienstverlening te 
verzorgen. 
D 
-6 -
Ten aanzien van de in de concessie te plaatsen diensten, komen de volgende punten naar voren: 
een consensus om de bestelling van publikaties, pakketten en expresdiensten niet in het 
concessiegebied te plaatsen, zoals thans reeds algemeen het geval is; 
in beginsel, overeenstemming om, op basis van een onderzoek van geval tot geval, de bijzondere 
diensten en de nieuwe diensten buiten het concessiegebied te plaatsen; 
een consensus om de briefpostdienst in het concessiegebied te plaatsen, binnen vast te stellen tarief-
en gewichtslimieten, over de hoogte waarvan overigens geen overeenstemming bestaat tussen de 
partijen die in het kader van het overleg hebben gereageerd; 
steun voor de liberalisatie van het zelfposten en de zelfbezorging, op voorwaarde dat deze diensten 
precies worden gedefinieerd. 
Ten aanzien van reclamezendingen en grensoverschrijdend postverkeer komt uit het overleg een aantal 
tegengestelde standpunten naar voren: 
reclamezendingen: de meerderheid van de deelnemers aan het debat spreekt zich uit voor het in het 
concessiegebied houden van deze dienst op basis van de volgende twee belangrijkste argumenten : 
de noodzaak om de exploitanten aan wie de verplichting tot universele dienstverlening is 
opgelegd, de daartoe noodzakelijke middelen te garanderen; 
de moeilijkheid om reclamezendingen te definiëren en misbruik te verhinderen, zoals de 
onterechte bestelling van partij zendingen die in het concessiegebied thuishoren door 
exploitanten die daartoe geen vergunning hebben maar gebruik maken van het briefgeheim. 
Een aantal gebruikers van postdiensten zoals bedrijven of bedrijfstakverenigingen, alsmede een 
aantal particuliere exploitanten en één openbare exploitant hebben echter op de mogelijke voordelen 
gewezen, ten aanzien van tarieven, keuzemogelijkheden en kwaliteit van de diensten, van een 
dergelijke liberalisatie, waarvan zij betwijfelen dat zij een nadelige invloed kan hebben op de 
levensvatbaarheid van de universele dienstverlening; 
grensoverschrijdende zendingen: een groot aantal deelnemers aan het debat maakt het volgende 
onderscheid: 
het uitgaand en transitverkeer waarvan de ophaling en het vervoer in verschillende Lid-
Staten al zijn geliberaliseerd: in een aantal bijdragen spreekt men zich uit voor 
liberalisatie, maar in een tussenliggend standpunt, dat door sommige postexploitanten 
wordt ingenomen, dient deze afhankelijk te worden gemaakt van een bijstelling van het 
eindvergoedingenstelsel ; 
het binnenkomend verkeer: de meeste postexploitanten zijn tegen de liberalisatie van dit 
onderdeel van de grensoverschrijdende dienst, voornamelijk vanwege de angst voor 
mogelijk misbruik waarbij nationale postverkeersstromen zouden worden omgeleid; de 
meeste bedrijven die van postdiensten gebruik maken en de particuliere exploitanten wijzen 
op de onvoldoende kwaliteit van de grensoverschrijdende postdienst en benadrukken de 
voordelen wanneer deze diensten door dezelfde exploitant van eind tot eind worden 
uitgevoerd. 
-7 -
2.3.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslijnen 
Om de financiële levensvatbaarheid te garanderen van het netwerk van post&xpiottanten »aarattn ten 
verplichting tot universele dienstverlening is toegewezen, moeten de Lid-Staten een verzameling 
concessiediensten kunnen handhaven. 
Er moet dan ook worden uitgezocht in welke mate beperkingen van het vrije-marktmechanisme, en 
eventueel zelfs het volledig uitsluiten van concurrentie, nodig zijn om de universele dienstverleners de 
nodige middelen te verschaffen om hun taak van algemeen belang uit te voeren zonder dat daarbij hun 
financiële positie wordt verstoord. 
Momenteel is het in de Lid-Staten overigens zo dat de postadministraties kunnen voldoen aan de verplichting 
om bepaalde diensten te leveren (zoals de pakketdienst in heel de Gemeenschap en het bestellen van 
drukwerk in verschillende Lid-Staten), zonder dat deze diensten in het concessiegebied moeten vallen. 
Derhalve moet men ervoor zorgen dat de omvang van het concessiegebied voldoende groot is om het 
financiële evenwicht van de activiteiten in het kader van de universele dienstverlening te garanderen, zonder 
daarbij echter, in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, verder te gaan dan strikt noodzakelijk is 
om aan de daarmee verband houdende verplichtingen, op een gezonde financiële basis, te kunnen voldoen. 
Het concessiegebied van de postsector zal dus bestaan uit een deelverzameling van de universele diensten. 
Buiten het concessiegebied kunnen de diensten door alle exploitanten, openbare en particuliere, worden 
aangeboden. 
Het vaststellen van de verzameling concessiediensten dient op communautair niveau plaats te vinden. Als 
een Lid-Staat echter van mening is dat specifieke liberalisatievoorstellen de doelstelling van universele 
dienstverlening in gevaar kunnen brengen, kan hij uiteraard overwegen de markt in beperktere mate open te 
stellen, voor zover een dergelijke oplossing in verhouding staat tot het gestelde doel en in overeenstemming 
is met de communautaire regelgeving. 
De afbakeningscriteria voor het concessiegebied dienen de volgende te zijn: 
alleen de diensten waarvoor een verplichting tot universele dienstverlening geldt kunnen in het 
concessiegebied worden geplaatst. Daarom moeten andere diensten waarvoor dit niet geldt, met 
name expresdiensten, zelfbezorging en zelfposten, of ook de bestelling van niet-geadresseerde 
zendingen, onder vrije concurrentie worden geleverd, evenals nieuwe diensten wanneer deze sterk 
verschillen van de concessiediensten; 
ook een aantal diensten waarvoor wel de verplichting tot universele dienstverlening geldt, zoals het 
bestellen van goederenzendingen (pakketdiensten) of niet-geïndividualiseerde berichten (zoals 
dagbladen, tijdschriften, brochures of andere soorten partij-drukwerkzendingen met identieke 
inhoud) dienen niet onder de concessie te vallen; 
de zendingen die binnen de concessie kunnen vallen, zijn dan ook de basispostdiensten. Om het 
concessiegebied af te bakenen kunnen tarief- en gewichtslimieten worden vastgesteld; 
tot slot moet worden verhinderd dat (binnenlandse) nationale zendingen die onder het 
concessiegebied van een Lid-Staat vallen, fysiek buiten deze Lid-Staat worden gebracht door een 
derde exploitant om daarin te worden teruggebracht voor bestelling door de exploitant van de 
universele dienstverlening als betrof het grensoverschrijdende post. 
Er moet op worden gewezen dat twee punten nog om een nadere bespreking vragen: 
wat betreft reclamezendingen heeft de Commissie nota genomen van de problemen waar in het 
overleg op is gewezen. Zij is evenwel van mening dat zij op termijn niet onoverkomelijk zijn, noch 
financieel, noch ten aanzien van de controle. De Commissie acht het dan ook nodig het debat over 
dit punt voort te zetten en nader te bestuderen welke gevolgen het openstellen van deze markt zou 
hebben; 
wat betreft het grensoverschrijdende postverkeer ziet de Commissie geen problemen in verband met 
de liberalisatie van ophaling en vervoer van de uitgaande en transitstromen. De Commissie vindt 
het, zoals hieronder ook wordt besproken, van belang dat een einde wordt gemaakt aan de 
distorsies die met het bestaande eindvergoedingenstelsel zijn verbonden. Voorts is de Commissie 
van mening dat de gevolgen van een liberalisatie van de bestelling van het binnenkomende verkeer 
nader moeten worden bestudeerd, met name de financiële gevolgen daarvan, waarbij overigens in 
overweging dient te worden genomen dat deze liberalisatie een verbetering van de eind-tot-eind-
prestaties kan inhouden, zonder de tijdens het overleg naar voren gekomen bezorgdheid ten aanzien 
van het omleiden van nationale poststromen uit het oog te verliezen. 
Er is overigens ook een alternatieve benadering mogelijk. Daarbij zou men de uiteindelijke bestelling van de 
post in de concessie laten, maar alle daaraan voorafgaande fasen (ophaling, vervoer, sorteren) volledig 
liberaliseren, zonder enig onderscheid te maken tussen binnenlandse en grensoverschrijdende post. 
Deze benadering lijkt a priori de volgende voordelen te bieden: 
aangezien de vaste kosten van de universele dienstverlening vooral in de uiteindelijke bestellingsfase 
zijn geconcentreerd, kan het behoud van die fase in de concessie theoretisch de financiële 
gezondheid garanderen van de exploitanten die met de universele dienstverlening zijn belast; 
door elk onderscheid tussen binnenlands en grensoverschrijdend verkeer weg te nemen, past deze 
optie uitstekend in de logica van de interne markt; er moet echter wel rekening worden gehouden 
met de verschillen in prestaties van de diverse exploitanten, hetgeen het moeilijk maakt om te 
zorgen voor gegarandeerd goede eind-tot-eind-prestaties; 
de problemen in verband met de controle op het omleiden van postverkeersstromen, waar op werd 
gewezen bij de bespreking van het grensoverschrijdende verkeer en reclamezendingen, kunnen 
worden vermeden; 
Deze kwesties dienen nader in overleg te worden bestudeerd. 
2.4 NORMEN VOOR DE KWALITEIT VAN DE DIENSTVERLENING 
2.4.1 Resultaten van het overleg 
Uit de bijdragen komt naar voren dat normen voor de kwaliteit van de dienstverlening van wezenlijk belang 
zijn, hetgeen regelgevende en operationele inspanningen rechtvaardigt. Een meerderheid is voor het op 
communautair niveau aannemen van voldoende hoge kwaliteitscriteria. Er wordt echter op gewezen dat het 
vaststellen van gemeenschappelijke normen vergezeld moet gaan van een tijdschema voor de invoering 
ervan, waarbij rekening wordt gehouden met de beginsituatie in bepaalde landen. 
Dit kan de Lid-Staten er niet van weerhouden eventueel strengere normen op te stellen. In ieder geval moet 
worden benadrukt dat de communautaire normen niet mogen leiden tot een verzwakking van de nationale 
normen, waar deze reeds een hoger niveau hebben bereikt. 
De normen, zowel communautaire als nationale, moeten worden gepubliceerd en er moeten controles zijn 
waarmee de verkeersstromen van eind tot eind kunnen worden gevolgd, zelfs voor grensoverschrijdend 
verkeer. 
De meningen zijn sterker verdeeld ten aanzien van de vraag of de normen voor de kwaliteit van de 
dienstverlening alleen voor het concessiegebied moeten gelden dan wel voor alle universele diensten. 
-9 -
In sommige bijdragen wordt de vraag gesteld of men geen onafhankelijke organisatie dient op te richten of 
gebruik moet maken van externe waarnemers om dit normen- en controlebeleid ten uitvoer te leggen. 
Verder wordt in verscheidene bijdragen benadrukt dat het niet voldoen aan de normen door een 
administratie tot sancties moet leiden. Ook al leggen de commentaren het accent op de moeilijkheden 
waarmee dit gepaard kan gaan, er wordt gesuggereerd het bedrag van de eind vergoedingen te verbinden met 
het niveau van de kwaliteit van de geboden dienst, of zelfs de concessie te verminderen of te ontnemen 
wanneer een postadministratie niet voldoet aan de haar opgelegde verplichtingen ten aanzien van de kwaliteit 
van de dienst. 
2.4.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslenen 
Ten aanzien van de kwaliteit van de dienstverlening moeten er normen worden vastgesteld voor de 
binnenlandse en grensoverschrijdende universele diensten, moeten er controlesystemen van de werkelijke 
prestaties worden ingesteld en moeten de resultaten daarvan worden gepubliceerd. De normen voor de 
grensoverschrijdende dienst dienen op communautair niveau te worden vastgesteld. Het vaststellen van de 
normen in de afzonderlijke Lid-Staten, door de nationale postale overheidsdiensten, dient compatibel te zijn 
met de communautaire normen die van toepassing zijn op de grensoverschrijdende post, maar deze 
overheidsdiensten kunnen de leveranciers van de universele dienstverlening in hun eigen land hogere 
kwaliteitsniveaus opleggen. 
De kwaliteitsnormen dienen op de volgende wijze tot stand te komen: 
Er moeten uiterste bestel termijnen worden vastgesteld per produkt of basisdienst van de universele 
dienstverlening voor: 
kaarten en briefkaarten van eerste en tweede klasse; 
pakketten (tot aan de gewichtslimiet van de universele dienstverlening); 
periodieke zendingen (dagbladen, weekbladen); 
partij-drukwerkzendingen. 
Deze uiterste besteltermijnen dienen een maat te vormen voor de geleverde dienst, te rekenen vanaf 
het moment dat de zending wordt gepost tot aan de bestelling bij de geadresseerde (eind-tot-eind 
controle). 
Al kan men in het algemeen volstaan met standaardtermijnen, voor sommige verkeersstromen 
kunnen specifieke normen worden vastgesteld (postverkeer tussen grote steden, lange-
afstandszendingen, grensoverschrijdend buurtverkeer enz.); 
Veiligheid en vertrouwelijkheid moeten voor 100% worden gegarandeerd. Ten einde de 
eerbiediging van dit onaantastbare beginsel te controleren, dient jaarlijks een lijst te worden 
opgesteld van: 
het aantal verloren, gestolen en beschadigde zendingen; 
het aantal gevallen waarin de vertrouwelijkheid van de zendingen is geschonden. 
Regelingen ten aanzien van de verantwoordelijkheid van de exploitanten van de universele diensten 
en schadevergoedingsregelingen voor de klanten in het geval van buitensporige vertragingen of van 
verlies, diefstal of beschadiging dienen duidelijk te worden gedefinieerd; 
- 10-
Een externe organisatie of een groep deskundigen dient de behaalde resultaten en de naleving van 
de normen te controleren. 
2.5 STIMULERINGSMAATREGELEN VOOR HARMONISATIE 
2.5.1 Resultaten van het overleg 
Ofschoon er wel een consensus is om in deze sector een hoger niveau van harmonisatie te bereiken dan 
thans het geval is, worden in de bijdragen in het algemeen weinig gedetailleerde uitspraken gedaan over de 
gebieden waarop dit harmonisatiebeleid precies kan worden ontwikkeld. 
In de bijdragen is men het erover eens dat men niet-discrimineerde toegangsvoorwaarden tot de netwerken 
en de universele diensten moet garanderen en moet toezien op de naleving van de regels inzake 
transparantie. 
Ten aanzien van kruissubsidies lopen de meningen uiteen: het principe van de geografische kruissubsidies 
om in de Lid-Staten die dat wensen de péréquation tarifaire te garanderen, wordt niet ter discussie gesteld; 
daarentegen vinden de particuliere exploitanten en bepaalde particuliere gebruikers het niet gerechtvaardigd 
activiteiten die onder vrije concurrentie worden aangeboden te subsidiëren, ook wanneer deze diensten 
(zoals de pakketdienst) onder de verplichting tot universele dienstverlening vallen. 
Voorts wordt prioriteit toegekend aan een actie op het gebied van de technische normalisatie, en wordt 
gewezen op de noodzaak om een zekere harmonisatie te bereiken op het gebied van de tariefbeginselen voor 
de basisdiensten van de openbare exploitanten. 
Daarnaast stellen de particuliere exploitanten voor dat de postadministraties hun boekhouding op een 
geharmoniseerde manier voeren. 
Tot slot wordt vaak benadrukt dat de harmonisatiemaatregelen niet mogen leiden tot een vermindering van 
het niveau van de dienstverlening of een verhoging van de prijs voor de gebruikers. 
Wat betreft de praktische tenuitvoerlegging, zijn twee stromingen te onderscheiden: 
de eerste is voor voluntaristische en zelfs dwingende maatregelen van de regelgevende instanties; 
de tweede is gebaseerd op het beginsel dat harmonisatie automatisch dient te volgen uit de 
marktkrachten, door vraag en aanbod. 
2.5.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslijnen 
De Commissie is van mening dat een zekere mate van harmonisatie moet worden gevonden op vier 
gebieden: toegang tot de netwerken en de diensten, tariefbeginselen, commerciële en technische 
harmonisatie. 
Voorwaarden voor toegang tot het netwerk en tot de universele dienstverlening 
Het is aan de Lid-Staten om toegangsvoorwaarden vast te stellen, voor zover het beginsel wordt 
geëerbiedigd dat voor alle gebruikers de toegang tot de postdiensten onder gelijke voorwaarden moet worden 
gegarandeerd. De toegangsvoorwaarden moeten duidelijk worden gedefinieerd en moeten worden 
gepubliceerd. 
n -
Tariefbeginselen 
De tarieven moeten voor elke dienst aan de kosten zijn gerelateerd, zodat wordt voorzien in de financiële 
levensvatbaarheid van de exploitanten op lange termijn en het risico van concurrentievervalsende 
kruissubsidies wordt vermeden. Voor deze doelstelling is een transparante boekhouding nodig, hetgeen des 
te noodzakelijker is omdat de postadministraties van hetzelfde netwerk gebruik kunnen maken voor het 
aanbieden van concessiediensten en van niet-concessiediensten. 
Geografische kruissubsidies die erop zijn gericht de péréquation tarifaire mogelijk te maken en subsidies 
van het niet-concessiegebied naar het concessiegebied zouden worden toegestaan, terwijl kruissubsidies van 
het concessiegebied naar het niet-concessiegebied alleen zouden worden toegestaan wanneer zij noodzakelijk 
blijken te zijn om te voldoen aan de verplichting tot universele dienstverlening en verenigbaar zijn met de 
regels inzake de mededinging. 
Commerciële en technische harmonisatie 
Met een bepaalde mate van commerciële en technische harmonisatie moet het mogelijk zijn te voldoen aan 
de belangrijkste doelstelling die erin bestaat de continuïteit van de dienstverlening op de interne markt tot 
stand te brengen, hetgeen een voordeel zal zijn voor de gebruikers en tegelijkertijd de concurrentiepositie 
van de sector zal verbeteren. Voor zover de gebruikers daarvan een significant voordeel kunnen hebben, kan 
de harmonisatie eventueel verplicht worden gesteld ten aanzien van de concessiediensten. In het aan vrije 
concurrentie onderworpen deel van de markt kan het slechts om aanbevelingen gaan. 
Er moeten in twee richtingen initiatieven worden ontplooid om de interoperabiliteit van de postnetwerken te 
garanderen. Het betreft een verdergaande harmonisatie van verkoopvoorwaarden en de technische 
normalisatie van de behandeling, het vervoer en de bestelling van post. 
De technische normalisatiewerkzaamheden zouden worden toevertrouwd aan de op dit gebied 
gespecialiseerde Europese instellingen, op basis van mandaten in overeenstemming met de in Richtlijn 
83/189/EEG vervatte beginselen. In dit geval houdt dat in dat de Commissie aan de CEN een mandaat 
verleent, dat in samenwerking met werkzaamheden van het ISO dient te worden uitgevoerd. 
2.6 SCHEIDING VAN REGELGEVENDE EN UITVOERENDE TAKEN 
2.6.1 Resultaten van het overleg 
Het principe van de scheiding wordt door iedereen aanvaard. Deze wordt namelijk beschouwd als een 
noodzakelijke voorwaarde om in alle Lid-Staten de levering van de universele dienstverlening te garanderen, 
de grenzen van de concessie af te bakenen, te zorgen voor duidelijke afspraken over het regelgevend kader, 
rekening te houden met de behoeften van de gebruikers, en de regelgeving doeltreffend toe te passen 
(bescherming van het concessiegebied en eerlijke concurrentie daarbuiten). 
2.6.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslenen 
De scheiding van regelgevende en uitvoerende taken moet in alle Lid-Staten worden toegepast. 
De individuele vrijheid van handelen van de Lid-Staten, die als het ware is ingebouwd in het hier 
uiteengezette beleidskader, maakt de rol van de nationale regelgevende instanties nog belangrijker, zowel in 
hun regelgevende taak a priori als in hun toezichthoudende en controlerende taken a posteriori. Derhalve 
dient de scheiding van de regelgevende bevoegdheden en uitvoerende taken (waarmee reeds een aanvang 
werd gemaakt) te worden gecontinueerd en versterkt. 
- 12-
2.7 EINDVERGOEDINGEN 
2.7.1 Resultaten van het overleg 
Uit de meeste bijdragen komt naar voren dat op dit gebied een sanering nodig is. Het wordt echter 
betwijfeld of het opportuun is al te snel de eindvergoedingen op de reële kosten af te stemmen. 
De internationale dimensie van dit onderwerp is van wezenlijk belang, met name de rol van de 
Wereldpostunie waarop in vele inzendingen wordt gewezen. 
Voorts wordt in veel bijdragen gewezen op het bestaan van bepaalde soorten remailing die worden 
veroorzaakt door de bestaande eindvergoedingenstelsels. Met name ABA-remailing en de mogelijke 
gevolgen daarvan voor de controle op de uitsluitende rechten van de leverancier van de universele 
dienstverlening, worden beschouwd als een probleem dat absoluut moet worden opgelost. 
2.7.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslijnen 
De financiële compenserende bedragen die tussen de exploitanten worden verrekend (eindvergoedingen) 
dienen een afspiegeling te vormen van de reële kosten van de exploitanten die deelnemen aan de levering 
van de grensoverschrijdende diensten en moeten overeenstemmen met de communautaire regels inzake de 
mededinging. 
Ofschoon er bilaterale overeenkomsten kunnen worden opgesteld waarbij rekening kan worden gehouden 
met de specifieke eigenschappen van bepaalde poststromen (zoals het volume van het verkeer, de 
regelmatigheid van de zendingen, de voorbereidende werkzaamheden, de fysieke aard van de zendingen 
enz.), lijkt het toch zeer wenselijk dat wordt gezorgd voor een algemeen referentiestelsel zodat de universele 
dienstverlening niet wordt onderbroken of verstoord wanneer er sprake is van een meningsverschil tussen 
exploitanten ten aanzien van de prijs van de diensten die zij voor elkaar verrichten. 
Volgens de Commissie kan de Gemeenschap niet de eerste verantwoordelijkheid dragen op dit gebied, dat 
voornamelijk onder de bevoegdheid van de exploitanten valt. Het overleg heeft echter wel aangetoond dat er 
overeenstemming bestaat ten aanzien van bepaalde basisbeginselen, en dat de Commissie de 
tenuitvoerlegging daarvan in de praktijk kan bevorderen : 
de exploitant die voor de bestelling zorgt, dient voor deze diensten een vergoeding te ontvangen die 
zijn werkelijke kosten omvat plus een normale commerciële winstmarge. De verzendende exploitant 
(of degene die voor de transit zorgt) dient niet meer te betalen dan de tarieven die door de 
exploitant van het land van bestemming worden aangerekend aan andere gebruikers van de 
nationale dienst die zich in een vergelijkbare situatie bevinden (ten aanzien van zaken als volume, 
voorsortering enz.); 
de meest praktische en tegelijkertijd best aan de situatie aangepaste oplossing is die waarbij men 
uitgaat van de binnenlandse tarieven van het land van bestemming, met variaties waarbij rekening 
wordt gehouden met de voorbereidende werkzaamheden en eventuele verminderingen op grond van 
de werkelijk geleverde kwaliteit van de dienst; 
de technieken voor de boekhouding van de poststromen, waarmee de eindvergoedingen kunnen 
worden vastgesteld, moeten betrouwbaar zijn en weinig kosten. Zij mogen de verzending van de 
post ook niet vertragen, hetgeen in tegenstelling zou zijn met de doelstelling de kwaliteit van de 
dienstverlening sterk te verbeteren. 
- 13-
2.8 INTERNATIONALE ASPECTEN 
2.8.1 Resultaten van het overleg 
In een groot aantal bijdragen wordt gewezen op de internationale dimensie van het postdossier: 
ten aanzien van de definitie van de universele dienstverlening, waarbij men rekening zou kunnen 
houden met de in het kader van de UPU vastgelegde verplichtingen van de postdiensten; 
op het gebied van remailing, die kan worden bestreden door middel van artikel 25 van het 
Wereldpostverdrag, met name ABA-remailing (post uitgaande van land A, ter post bezorgd in land 
B voor bestelling in land A) of afkomstig uit derde landen; 
ten aanzien van de eindvergoedingen, die slechts kunnen worden vastgesteld op basis van de kosten 
in het land van bestemming indien een dergelijk besluit in het kader van de UPU wordt 
aangenomen; 
ten aanzien van het eventueel instellen van een internationaal arbitragesysteem voor het oplossen 
van geschillen in verband met remailing of ten aanzien van de toepassing van een nieuw 
eindvergoedingenstelsel. 
De Lid-Staten, van hun kant, achten het nodig dat: 
een coördinatie van hun standpunten op internationaal niveau wordt bereikt; 
coherentie tussen hun verplichtingen ten aanzien van derde landen en de communautaire postale 
regelgeving wordt gegarandeerd. 
In een groot aantal bijdragen, ten slotte, wordt gewezen op de mogelijke ontwikkelingen van de 
internationale dimensie van het postdossier ter gelegenheid van de GATS-besprekingen. 
2.8.2 Door de Commissie voorgestelde beleidslijnen 
Voor de Commissie is het absoluut noodzakelijk dat de verenigbaarheid van de internationale verplichtingen 
van de Lid-Staten met de communautaire wetgeving en het beleid ter zake wordt gegarandeerd, dat een 
verdere bijdrage wordt geleverd aan het verbeteren van de organisatie en de prestaties van de mondiale 
postmarkten en dat wordt gezorgd voor de nodige coördinatie van de standpunten van de Gemeenschap en 
de Lid-Staten in de ter zake relevante forums. 
Er dient een nieuw referentiestelsel te worden toegepast voor het vaststellen van de eindvergoedingen tussen 
Lid-Staten. De uitbreiding daarvan naar alle postadministraties van de CEPT, met eventueel specifieke 
wijzigingen van geval tot geval, lijkt wenselijk. Dit geldt ook voor de betrekkingen met de belangrijkste 
geïndustrialiseerde derde landen. Met de andere landen, met name de ontwikkelingslanden, zou een 
dergelijke oplossing op basis van de binnenlandse tarieven op korte termijn voor problemen kunnen zorgen. 
Een coördinatie van de standpunten van de Lid-Staten ten aanzien van de UPU lijkt dan ook wenselijk. 
Er moeten maatregelen ten uitvoer worden gelegd om te vermijden dat grote verkeersstromen die geheel 
intracommunautair zijn (met herkomst en bestemming in de EG, en op langere termijn de EER, zowel "oor 
ABA- als ABC-verkeersstromen) kunnen worden omgeleid via derde landen, alleen doordat de 
postadministratie van een tussenliggend land profiteert van het feit dat de UPU-regels niet adequaat zijn en 
weigert tot overeenkomsten te komen die op een gezondere economische basis berusten. 
(3) 
- 14-
3. TENUITVOERLEGGING 
Op grond van de logica van de interne markt en het Gemeenschapsrecht moeten bepaalde maatregelen op 
postaal gebied op communautair niveau worden genomen om een oplossing te kunnen geven aan de onder 
1.2 vermelde problemen. Dit geldt onder meer voor het garanderen van de continuïteit van de 
basispostdiensten in de hele Gemeenschap, de toepassing van het proportionaliteitsbeginsel voor de bepaling 
van het concessiegebied of de verbetering van de kwaliteit van de grensoverschrijdende diensten, om maar 
enkele van de meest voor de hand liggende voorbeelden te noemen. 
De Lid-Staten behouden echter belangrijke bevoegdheden, met name door toepassing van het 
subsidiariteitsbeginsel; zo moet de definitie van een ontwikkelde communautaire universele dienstverlening 
worden beschouwd als een referentie-bodemdefinitie waarbij iedere Lid-Staat op grond van zijn legitieme 
belangen een meer uitgebreide definitie kan vaststellen. 
Het subsidiariteitsbeginsel kan ook worden toegepast ten aanzien van de normen voor de kwaliteit van de 
dienstverlening. In de door de nationale postautoriteiten opgestelde normen inzake de kwaliteit van de 
dienstverlening in iedere Lid-Staat kunnen van de leveranciers van universele diensten in eigen land 
inderdaad nog betere prestaties worden geëist. 
In overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel gaat het om de minimale maatregelen die nodig zijn om 
te zorgen voor zowel de harmonisatie als de liberalisatie die nodig zijn voor de ontwikkeling van de 
postdiensten in de Gemeenschap. De verantwoordelijkheid van de Gemeenschap is gelegen in het vaststellen 
van de gemeenschappelijke beginselen die daarvoor moeten gelden. Binnen dit kader moeten de Lid-Staten 
doorgaan met het ontwikkelen van hun eigen postbeleid, waarbij de nationale overheidsinstellingen de eerste 
verantwoordelijkheid ten aanzien van de regelgeving in eigen land behouden. 
Bijgevolg dient voor de ontwikkeling van de communautaire postdiensten absoluut rekening te worden 
gehouden met de volgende vier hoofdoverwegingen: 
de tenuitvoerlegging van de beleidslijnen veronderstelt dat de maatregelen, met name wetgevende, 
op communautair niveau worden ondernomen. Zij moeten voorafgegaan worden door een 
effectanalyse, waar men overigens reeds mee begonnen is, en vergezeld gaan van een 
overlegmechanisme; 
voor maatregelen die op sociaal vlak een bijzonder groot effect zouden hebben, dient bij de analyse 
van de financiële gevolgen voor de universele dienstverlening en de gevolgen op het gebied van de 
werkgelegenheid rekening te worden gehouden met de financiële beginvoorwaarden en de regionale 
en sociale verschillen tussen de verschillende Lid-Staten; 
het toepassen van de in deze mededeling uiteengezette beleidslijnen mag niet leiden tot een 
achteruitgang in de Lid-Staten waar de huidige situatie zich al op een hoger niveau bevindt dan 
hetgeen wordt voorgesteld (bij voorbeeld ten aanzien van de omvang van de universele 
dienstverlening of de kwaliteit van de dienstverlening). In andere Lid-Staten daarentegen kan men 
behoefte hebben aan korte aanpassingsperiodes om een aantal van deze beleidslijnen te kunnen 
toepassen; 
de huidige ontwikkeling van de postmarkten laat zien dat het regelgevend kader dat thans aan de 
situatie is aangepast, ten aanzien van zaken als de definitie van de universele dienstverlening, 
kwaliteitsnormen voor de dienstverlening, harmonisatiemaatregelen of de omvang van het 
concessiegebied, op de middellange termijn wellicht niet meer adequaat is. Derhalve lijkt een 
evenwichtige aanpak, waarbij stap voor stap te werk wordt gegaan, wenselijk. Daarbij dient tevens 
te worden voorzien in de nodige flexibiliteit om de verschillende onderdelen van dit kader te 
kunnen herzien wanneer de ontwikkeling van de markten leidt tot een situatie die grondig verschilt 
van die van vandaag; 
- 15-
De na de vergadering van de Raad verder te ondernemen stappen moeten worden genomen in nauw overleg 
tussen de Commissie en de betrokken partijen in de sector, door middel van de in 3.2 hierboven genoemde 
comités, ten einde oplossingen te vinden die evenwichtig zijn en optimaal afgestemd op de harmonische 
ontwikkeling van de communautaire postdiensten, waarbij tegelijkertijd rekening wordt gehouden met de 
behoeften van de gebruikers, de belangen van de werknemers en de bijdrage van de postsector aan de 
economische, culturele en sociale ontwikkeling en samenhang in de Gemeenschap. 
3.1 VOORGESTELDE MAATREGELEN 
In de verschillende maatregelen waarmee de beleidslijnen concreet gestalte kunnen worden gegeven en 
verder kunnen worden ontwikkeld, moet men onderscheid maken tussen die met een wetgevend karakter en 
de overige maatregelen. 
Wetgevende maatregelen: 
Dank zij deze maatregelen op communautair niveau moet een echte interne markt van postdiensten tot stand 
kunnen komen met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel. De volgende wetgevende maatregelen 
worden overwogen: 
Richtlijnen betreffende een referentiedefinitie van de universele dienstverlening, met bijbehorende 
regelgeving (zoals scheiding van regelgevende en operationele bevoegdheid) en een beschrijving van 
de verplichtingen van de leveranciers van universele dienstverlening (tariefbeginselen, voorwaarden 
voor toegang tot de netwerken enz.), en waarin de diensten worden aangewezen die op 
communautair niveau in de concessie kunnen worden geplaatst; 
Richtlijn betreffende de kwaliteit van de dienstverlening, waarin normen voor de kwaliteit worden 
vastgesteld, controlesystemen worden ingesteld en de beginselen worden genoemd die van 
toepassing zijn op de afhandeling van klachten betreffende grensoverschrijdend, met name 
intracommunautair verkeer; 
Richtlijn betreffende de commerciële harmonisatie en de technische normalisatie, waarin de 
algemene doelstellingen en de te volgen werkwijze worden beschreven. 
Overige maatregelen: 
Wanneer de universele diensten zijn gedefinieerd, moet een gedetailleerde evaluatie van de situatie in de 
verschillende regio's van de Gemeenschap worden uitgevoerd, met name betreffende de aangeboden 
diensten en de werkelijk geboden prestaties. Daaruit moet dan naar voren komen welke maatregelen 
eventueel nodig zijn om regionale ongelijkheden te verminderen. 
De universele dienstverlening mag niet ophouden bij de grenzen van de Gemeenschap. De 
extracommunautaire dimensie mag niet worden vergeten. Dit heeft betrekking op de gevolgen van de 
ontwikkelingen op dit gebied voor de landen van de EVA en de landen van Midden- en Oost-Europa (in 
verband met de tenuitvoerlegging van de communautaire visie op het bredere Europese verband). Te 
behandelen aspecten zijn de voorwaarden voor toegang tot de markten, de thans lopende multilaterale 
onderhandelingen in het kader van de Uruguay-ronde en de actuele ontwikkelingen in de Wereldpostunie. 
Er moet een duidelijke band worden gelegd tussen de interne liberalisatie en de toegang voor exploitanten 
uit de Gemeenschap tot markten in derde landen. De Gemeenschap moet deze doelstelling met alle haar ter 
beschikking staande middelen nastreven en daarbij standvastig ijveren voor nieuwe commerciële 
mogelijkheden voor haar eigen exploitanten op die markten. 
De Commissie zal verder aandacht blijven besteden aan het vraagstuk van de financiële verrekeningen tussen 
de leveranciers van de diensten, waarvoor zich overigens oplossingen lijken aan te dienen. 
- 16-
Wanneer de thans bestaande problemen in verband met de eindvergoedingen (marktdistorsie, 
concurrentieverstoring en het in gevaar brengen van de universele dienstverlening) blijven bestaan, kan de 
Commissie passende maatregelen voorstellen. 
De Commissie zal, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, waken over de geleidelijke invoering 
van een communautair referentiekader voor postzaken en de verenigbaarheid van de ontwikkelingen in het 
postale gebied met overig communautair beleid, met name op het gebied van vervoer, douane, BTW en de 
rjeschenning van gegevens. 
3.2 OVERLEGMECHANISMEN 
Er dient over de voorgestelde maatregelen en het bijbehorende tijdschema van het communautaire postbeleid 
een diepgaand overleg tot stand te worden gebracht met alle betrokken partijen, met name de 
vertegenwoordigers van de gebruikers (grote gebruikers of particuliere consumenten), van de exploitanten en 
van de werknemers in deze sector. 
Dit overleg dient plaats te vinden op basis van de activiteiten van de reeds bestaande werkgroepen (Groep 
van hoge ambtenaren voor postzaken, SOG-P) en van twee nieuw in te stellen comités: 
de Raadgevende Groep inzake postdiensten, waarin met name exploitanten en gebruikers zijn 
verenigd; 
het Paritair Comité voor postzaken, samengesteld uit vertegenwoordigers van de openbare en 
particuliere exploitanten en werknemersverbonden. 
- 17-
4. CONCLUSIE 
Het overleg naar aanleiding van het Groenboek postdiensten heeft de grote interesse van de betrokken 
partijen aangetoond en gewezen op de noodzaak een interne markt voor postdiensten te ontwikkelen; daarbij 
is een consensus naar voren gekomen ten aanzien van een betrekkelijk groot aantal standpunten ter zake. 
De Commissie neemt akte van alle ingediende commentaren en het lijkt haar thans mogelijk een verdere 
stap te zetten in de richting van een vernieuwing van de communautaire postsector door de in het Groenboek 
opgenomen basisrichtsnoeren toe te passen en gedetailleerdere actieplannen op te stellen op communautair 
niveau (plannen die diepgaand zullen moeten worden bestudeerd in de hierboven genoemde comités), 
waarbij kan worden aangegeven welke middelen moeten worden aangewend voor de tenuitvoerlegging 
ervan. 
De Commissie nodigt de Raad van Ministers uit de in deze mededeling voorgestelde beleidslijnen en 
aanbevolen maatregelen te bespreken. 
BIJLAGE 1 
Belangrijkste opties van het Groenboek 
(Uittreksel van de Samenvatting van het Groenboek) 
DEEL I: ALGEMENE REGELGEVINGSKWESTIES 
1. VASTSTELLING VAN EEN UNIVERSEEL DIENSTENPAKKET 
De belangrijkste maatschappelijke verplichting van de posterijen is de 
instandhouding van de universele dienstverlening. Een universele dienstverlening waarbij 
geen beperkingen aan de tarieven worden gesteld, kan ook in de vrije (niet-concessie) 
sector worden bereikt. Maar voor diensten tegen tarieven die binnen het bereik van 
iedereen liggen, zijn voldoende financiële schaalvoordelen noodzakelijk Deze kunnen 
alleen worden bereikt door een aantal bijzondere en uitsluitende rechten te verlenen, 
nua.w. door concessiediensten in te voeren (Ofschoon het mogelijk is dat er in een en 
dezelfde Lid-Staat verscheidene concessiehouders zijn, is dit niet erg waarschijnlijk; 
terwille van de eenvoud hebben alle voorstellen betrekking op slechts één 
concessiehouder - de postadministratie - per Lid-Staat.) 
2. VASTSTELLING VAN DE DEFINITIE VAN UNIVERSELE EN 
CONCESSIEDIENSTEN 
Een uitwerking tot in de details is nodig voordat een communautaire definitie van het 
concessiedienstenpakket kan worden gegeven. In het kader van deze analyse zal 
worden gezocht naar een oplossing die zo min mogelijk beperkingen met zich 
meebrengt. Eventueel is het op grond van de omstandigheden in sommige Lid-Staten 
nodig een minder ruim pakket concessiediensten te kiezen dan op communautair 
niveau, doch zonder afbreuk te doen aan de doelstelling betreffende de universele 
dienstverlening. Hoe dan ook, in de definitie moet duidelijk onderscheid worden 
gemaakt tussen wat wel en wat niet onder de concessie valt. 
3. WAARBORGING VAN DE COMPATIBILITEIT VAN DE WETGEVING EN HET 
BELEID VAN DE GEMEENSCHAP ENERZIJDS EN DE OVERIGE 
VERPLICHTINGEN VAN DE LID-STATEN ANDERZIJDS 
Net als in alle andere sectoren moet er worden gestreefd naar een beperking van de 
eventuele spanningen tussen het Gemeenschapsrecht en -beleid enerzijds en eventuele 
verplichtingen die voortvloeien uit andere door de Lid-Staten aangegane 
overeenkomsten anderzijds. 
4. SCHEIDING VAN REGELGEVENDE EN UITVOERENDE BEVOEGDHEDEN 
Omdat de gebruikers het meest gediend zijn met een gelijke behandeling van alle 
exploitanten, is het van het grootste belang dat de regelgevende en uitvoerende 
bevoegdheden van elkaar worden gescheiden. Met een onafhankelijke regelgevende 
instantie kan het beste evenwicht worden gevonden tussen openbare en particuliere 
exploitanten en tussen aanbieders van concessiediensten en van niet-concessiediensten 
Deze instantie zal toezicht houden op de doelmatigheid van de concessiediensten, 
dw.z. dat de aanbieder zowel een goede universele dienstverlening in stand moet 
houden, als zijn overige, in de punten 5, 6 en 8 uiteengezette verplichtingen dient na te 
komen. Wanneer niet aan de verplichtingen wordt voldaan, dient de regelgevende 
instantie zich te beraden over de te treffen maatregelen. 
DEEL II: VERPLICHTINGEN VAN DE UNIVERSELE-DIENSTVERLENER 
5. INVOERING VAN GELIJKE TOEGANGSVOORWAARDEN VOOR IEDEREEN 
TOT DE UNIVERSELE DIENSTEN 
Gelijke behandeling van de gebruikers (klanten) van universele diensten dient regel te 
zijn. Erkend wordt evenwel dat de klanten uiteenlopende behoeften hebben en niet in 
dezelfde mate met de exploitanten van de universele diensten kunnen samenwerken. 
Dit hangt niet alleen af van de grootte van de klant, doch vooral ook van zijn vermogen 
om de post op een voor de exploitant van de universele dienst gunstige wijze voor te 
bereiden, waardoor laatstgenoemde korting kan geven. 
6. KOPPELING VAN DE TARIEVEN VOOR DE UNIVERSELE DIENSTEN AAN 
DE GEMIDDELDE KOSTEN 
De tarieven moeten op de gemiddelde kosten worden gebaseerd Een consequente 
toepassing van dit principe is de beste garantie voor financieel gezonde postdiensten. 
Kruissubsidiëring kan worden toegestaan tussen geografische gebieden om de 
péréquation tarifaire mogelijk te maken, evenals van het niet-concessiegedeelte naar 
het concessiegedeelte. Eventueel kan ook kruissubsidiëring andersom, van het 
concessiegedeelte naar het niet-concessiegedeelte, worden toegestaan wanneer dat 
nodig is voor de universele dienstverlening of voor zover zulks niet in strijd is met de 
regels inzake de mededinging. Afgezien van deze uitzonderingen, en om iedereen een 
gelijke behandeling te geven, dient kruissubsidiëring, zowel tussen verschillende 
diensten als - door koningen - tussen verschillende categorieën gebruikers, zoveel 
mogelijk te worden beperkt en geleidelijk te worden afgeschaft. 
7. INVOERING VAN EEN REGELING VOOR ONDERLINGE COMPENSATIE 
VAN DE ADMINISTRATIES OP BASIS VAN DE BESTELLINGSKOSTEN 
De huidige compensatieregeling van de postadministraties (de 
eindvergoedingenregeling) is niet op de kosten gebaseerd, hetgeen tot significante 
verschillen tussen de vergoedingen en de feitelijke bestellingskosten leidt. Bij de 
financiële compensatieregeling tussen de postadministraties moet van hetzelfde 
uitgangspunt worden uitgegaan als bij de vaststelling van de tarieven op basis van de 
kosten. 
8. INVOERING VAN NORMEN EN KWALITEITSCONTROLE VOOR DE 
UNIVERSELE DIENSTEN 
De invoering van een pakket concessiediensten vindt haar rechtvaardiging in de 
maatschappelijke wenselijkheid van de universele dienstverlening. De feitelijke kwaliteit 
van de dienstverlening is dan ook cruciaal voor de bevrediging van de maatschappelijke 
behoeften. Daarom moet er worden gezorgd voor normen, kwaliteitsbewaking en 
controlesystemen. Nadrukkelijk zij erop gewezen dat deze normen niet meer dan 
minimumnormen zijn: de exploitanten van de universele diensten moeten streven naar 
een kwaliteitsniveau dat hoger ligt dan de norm voorschrijft. 
DEEL 111: HARMONISATIE EN SAMENHANG 
9. HARMONISATIE WAAR DIT DE KLANT TEN GOEDE KOMT 
Hoe concreter de voordelen voor de consument, des te meer pleiten zij voor 
harmonisatie. De duidelijkste voordelen kunnen waarschijnlijk worden bereikt door 
een zekere mate van harmonisatie van de toegangsvoorwaarden en door harmonisatie 
van de kwaliteitsnormen en kwaliteitsbewaking (als beschreven in punt 8). 
10. OVERWEGINGEN BETREFFENDE DE SAMENHANG 
Het is van belang steeds in gedachte te houden dat de gehele Gemeenschap moet 
beschikken over een effectieve postsector die op adequate wijze in alle behoeften van de 
Gemeenschap op postgebied kan voorzien Het grootste deel van de noodzakelijke 
verbeteringen kan worden bereikt door middel van een beter beheer. Enige 
kapitaalinvesteringen kunnen evenwel nodig zijn, hetgeen vooral in de minder 
begunstigde regio's een zware last kan zijn. 
BIJLAGE 2 
ÖHÖE&BÖÊK-FÖSTDïEKSTEf* 
RESULTATEN VAN HET 
OPENBARE OVERLEG 
INHOUD 
1. INLEIDING 
2. ALGEMENE CONTEXT 
2.1 De postsector 
22 Het initiatief van de Raad 
23 Het Groenboek 
2.4 De opties van het Groenboek 
2.5 De openbare raadpleging 
3. OVERZICHT VAN DE ONTVANGEN REACTIES 
3.1 De belangrykste punten van overeenstemming 
3.1.1 Het concept van de universele dienstverlening 
3.1.2 Evenwicht tussen harmonisatie en openstelling van de markt 
3.1.3 Concessiegebied algemeen aanvaard 
3.1.4 Verbetering van de kwaliteit van de dienst 
3.1.5 De eindvergoedingen 
3.1.6 De scheiding van de regelgevende en uitvoerende taken 
3.1.7 be noodzaak tol continu overleg 
32 De discussiepunten 
3.2.1 De precieze definitie van de umverseie dienstverlening 
3.2.2 Omvang van het concessiegebied 
3.2.3 Universele dienstverlening versus concessiedienstverlening 
3.2.4 Het universele netwerk 
3.2.5 Tenuitvoerlegging 
33. Andere onderwerpen 
3.3.1 Gewenst harmonisatieniveau 
3.3.2 De controlesystemen van de regelgeving 
3.3.3 De rol van de gebruikers 
3.3.4 De impact van het overige communautaire beleid op de postsector 
3.3.5 De communautaire samenhang 
3.3.6 Internationale aspecten 
3.4 Toepassing van het subsidiariteitsbeginsel 
3.4.1 Steun voor de communautaire actie 
3.4.2 Het evenwicht tussen de nationale acties en het communautaire beleid 
4. DE ONTVANGEN REACTIES PER BRON 
4.1. Institutionele bronnen 
4.1.1 Het Europese Parlement 
4.1.2 Het Economisch en Sociale Comité 
4.1.3 De Lid-Staten 
42. Professionele gebruikers 
4.2.1. De vakverenigingen 
4.2.2. Specifieke klanten 
4.2.3. Het midden- en kleinbedrijf 
43. De postindustrie 
4.3.1 De postadministratie 
4.3.2 De overige postexploitanten 
4.3.3 Overige actoren van de postindustrie 
4.4. De maatschappelijke actoren 
4.4.1 De consumenten 
4.4.2 De vakbonden 
43 Bydragen van buiten de Gemeenschap 
4.5.1 De internationale postorganisaties 
4.5.2 DeEVA-landen 
5. CONCLUSIE 
BIJLAGE: Lijst van de ontvangen schriftelijke bijdragen 

-1 
1. INLEIDING 
Gezien het bijzondere economische en maatschappelijke belang van de postsector 
voor de Gemeenschap, verdienen de organisatie en toekomstige ontwikkeling ervan 
bijzondere aandacht. Bij het bestuderen van de stand van zaken in deze sector komt 
een aantal problemen naar voren, waarvoor het wenselijk is met het oog op de 
totstandkoming van de interne markt oplossingen uit te werken. Er zijn op het gebied 
van de postdiensten namelijk een aantal tekortkomingen, divergenties en 
concurrentie-vervalsende elementen naar voren gekomen, die negatieve gevolgen 
hebben voor de consumenten en het bedrijfsleven in de Gemeenschap. 
In het licht van deze constateringen en vanwege het algemeen belang dat gemoeid is 
met de door de posterijen vervulde taken, heeft de Raad van PTT- ministers de 
Commissie verzocht voorstellen te doen voor een communautair postbeleid. 
Dit heeft in een eerste fase geleid tot de publikatie van een Groenboek over de 
ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten*'), in de vorm van een 
mededeling van de Commissie van 11 juni 1992. 
De volgende fase van het wordingsproces bestond uit het aangaan van een diepgaand 
overleg over dit Groenboek met alle bij de sector betrokken partijen. 
Dit openbaar overleg was bijzonder vruchtbaar en leerrijk. Gezien de vereiste 
transparantie acht de Commissie het nuttig en gerechtvaardigd openbaar verslag uit te 
brengen over de resultaten van dit overleg. Deze mededeling geeft daartoe een 
algemene synthese van de vele mondelinge en schriftelijke bijdragen die de 
Commissie heeft ontvangen. 
Het belangrijkste nut van deze werkwijze waarbij alle actoren van de postsector 
worden betrokken, is na te gaan welke de belangrijkste verwachtingen en 
convergentielijnen zijn waarmee het postbeleid kan worden aangepast aan de reële en 
concrete behoeften van de gebruikers. Deze synthese van de verschillende 
opmerkingen en gezichtspunten is dus van wezenlijk belang om een heroverweging 
van de in het Groenboek voorgestelde beleidskeuzen mogelijk te maken. Naar 
aanleiding hiervan zal in een eerste fase een mededeling worden gepubliceerd 
betreffende de richtsnoeren voor de ontwikkeling van de communautaire 
postdiensten. 
De postsector heeft raakvlakken met een groot aantal gebieden, zodat in het kader 
van het overleg zeer uiteenlopende onderwerpen aan de orde zijn geweest. 
Voorts heeft de diversiteit van de deelnemers aan de discussie, met soms zeer 
uiteenlopende invalshoeken, op een aantal punten tot tegengestelde standpunten 
geleid. 
Ondanks de diverse en soms tegengestelde aard van de standpunten, blijkt in het 
algemeen dat de door de Commissie verrichte analyse, de voorgestelde basis-
richtsnoeren en de vraag of communautaire actie vereist is, positief worden 
beoordeeld. 
Dit alles komt duidelijk naar voren in deze mededeling die, na een herhaling van de 
algemene context, een overzicht geeft van alle resultaten van het overleg. 
O COM (91)476 def. 
Vervolgens wijst deze mededeling op de belangrijkste punten waarover consensus 
bestaat, evenals de belangrijke kwesties waarover tegengestelde standpunten zijn 
ingenomen. Daarna wordt ingegaan op een aantal aspecten die minder prioriteit 
hebben, maar toch van wezenlijk belang zijn. De toepassing van het 
subsidiariteitsbeginsel wordt eveneens besproken. 
In het laatste hoofdstuk, ten slotte, worden de resultaten van het overleg niet meer op 
thematische manier gepresenteerd, maar worden de standpunten groepsgewijs 
weergegeven van de belangrijkste bij deze sector betrokken actoren. 
-3 
2. ALGEMENE CONTEXT 
Om de ontvangen commentaren zo goed mogelijk te kunnen beoordelen, is het nuttig over 
te gaan op een voorstelling van de wording van het huidige proces. 
Na een korte herhaling van het grote belang van de postsector wordt ingegaan op de 
mijlpalen in dit proces, met name het initiatief van de Raad, het Groenboek en het 
instellen van een breed openbaar overleg. 
2.1 De postsector 
Om te begrijpen welke belangen op het spel staan bij de organisatie van de 
markt voor postdiensten, moet men een goed inzicht hebben in de omvang van 
de postsector. Deze beoordeling van de sector dient vanuit twee invalshoeken 
plaats te vinden: enerzijds door het economische gewicht van de sector als 
zodanig te beschouwen, en anderzijds door aandacht te besteden aan de 
moeilijker te omschrijven rol ervan als essentieel bindmiddel voor het 
economisch en maatschappelijk leven. 
Hoe belangrijk de postale activiteiten voor de Gemeenschap zijn, blijkt uit 
een aantal cijfers. De sector vertegenwoordigt 1,3% van het BBP, biedt werk 
aan meer dan 1.700.000 personen en heeft een omzet van meer dan 60 miljard 
ecu. Voorts kennen de activiteiten in deze sector een regelmatige en continue 
groei in volume. 
Maar vanwege hun roeping als communicatie- en uitwisselingsinstrument, zijn 
de postdiensten ook van wezenlijk belang voor alle andere economische en 
maatschappelijke activiteiten, ook wanneer andere communicatiemiddelen in 
een aantal gevallen substitutiemogelijkheden bieden. Het belang van de 
postdiensten blijkt zelfs nog steeds toe te nemen, want de economische actoren 
maken er meer en meer gebruik van. Deze ontwikkeling zorgt ervoor dat 
bepaalde andere economische sectoren zo goed als afhankelijk worden van de 
postexploitanten. 
In dit opzicht dient met name te worden gewezen op bij voorbeeld 
postorderbedrijven, direct marketing en de verspreiding van perspublikaties 
(vooral die van gespecialiseerde aard). 
Tenslotte moet er ook op worden gewezen dat de uitwisseling van post de 
sociale samenhang vergroot, omdat het een band tot stand brengt tussen 
burgers en bedrijven die geografisch gescheiden zijn. 
Uit al deze overwegingen blijkt de belangrijke structurerende rol van de 
postdiensten. 
22 De opdracht van de Raad 
Het economische en maatschappelijke belang van deze sector erkennend, heeft 
de Raad van PTT-ministers in september 1989 de Commissie opgedragen de 
vaststelling van een communautair postbeleid voor te bereiden. 
De Raad wenste daarbij met name een nieuwe Europese regelgeving voor de 
postsector op te zetten : 
(5) 
4-
* die georiënteerd is op de taakstellingen van algemeen belang voor 
de postadministraties, en 
* waarin een kern van concessiediensten wordt gedefinieerd. 
De Raad hechtte voorts zijn goedkeuring aan het instellen van een groep van 
hoge ambtenaren voor postzaken (SOGP) waardoor het overleg met de Lid-
Staten ook formeel gestalte kon krijgen. 
Daarna hebben ook andere ministerraden de wens uitgesproken van de 
Commissie voorstellen te ontvangen voor de organisatie van de markt voor 
postdiensten. 
De eerste taak van de SOGP bestond erin de Commissie bij te staan bij het 
opstellen van een Groenboek. 
23 Het Groenboek 
Het door de Commissie verrichte denkwerk is dus tot uiting gekomen in een 
Groenboek over de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten, 
gepubliceerd op 11 juni 1992. 
Deze mededeling van de Commissie bevat : 
- een beschrijving van de stand van zaken, 
- een analyse van de problemen, 
- een beschrijving van de op het spel staande belangen, 
- een korte bespreking van de mogelijke oplossingen, 
- een lijst beleidsopties. 
Het Groenboek is een discussiestuk. De erin voorgestelde opties moeten 
worden beschouwd als richtsnoeren die moeten worden voorgelegd aan de 
betrokken actoren. Het is dus bedoeld als de aanloop voor een diepgaand 
overleg. 
2.4 De opties van het Groenboek 
Het basisprincipe van alle voorstellen in het Groenboek is de universele 
postdienst. De gekozen hoofdbeleidslijn is een evenwichtige oplossing, waarin 
een verdere openstelling van de markt wordt gecombineerd met een versterking 
van de universele dienstverlening. 
Ten einde de universele dienstverlening te garanderen, wordt de mogelijkheid 
geboden bepaalde beperkingen op te leggen aan het vrije spel der 
marktkrachten. Dit voorstel kan in de praktijk worden omgezet door het 
instellen van een geheel van concessiediensten, d.w.z. door het verlenen van 
uitsluitende of bijzondere rechten aan de universele dienstverleners. 
De omvang van het concessiegebied dient echter in overeenstemming met het 
Verdrag en het daarvan afgeleide recht, strikt evenredig te zijn met de 
-5 
doelstelling van de universele dienstverlening,. 
Uitgaande van deze basisoverwegingen komt het Groenboek tot de volgende 
drie grote lijnen : 
- een universele dienstverlening van hoge kwaliteit, 
- liberalisatiemaatregelen, 
- een versterkte harmonisatie. 
Ten aanzien van de liberalisatiemaatregelen, wordt met name voorgesteld : 
- de expresdiensten, pakketdiensten, de verspreiding van publikaties en het zelf 
posten te liberaliseren; 
- de nieuwe diensten die duidelijk verschillen van de standaard-postdiensten 
buiten de concessie te plaatsen. 
Tevens wordt overwogen : 
- de grensoverschrijdende poststromen te liberaliseren, 
- de verzending van reclamedrukwerk a priori te liberaliseren. 
Verder legt het Groenboek een aantal opties voor betreffende : 
- de scheiding van regelgevende en uitvoerende taken; 
- de verenigbaarheid van het communautair beleid met de internationale 
verplichtingen van de Lid-Staten; 
- de verplichtingen van de universele dienstverlener (met name betreffende de 
gelijkheid van de toegangsvoorwaarden, het vaststellen van aan de kosten 
gerelateerde tarieven, het instellen van een verrekeningsstelsel tussen 
postadministraties waarin de reële bestellingskosten in aanmerking worden 
genomen, het vaststellen van standaardnormen); 
- de communautaire samenhang. 
De tenuitvoerlegging van het communautair beleid zal progressief dienen plaats 
te vinden, zonder grote risico's aan te gaan ten aanzien van de continuïteit van 
de universele dienstverlening. Daarbij moet vooral worden gelet op consolidatie 
van hetgeen reeds goed werkt en verbetering van de onvolkomenheden**). 
2.5 De openbare raadpleging 
De Commissie heeft alle belanghebbende willen betrekken bij een voorafgaand 
overleg over de beslissingen die van invloed zullen zijn voor de Europese 
postsector van de toekomst. 
Deze dialoog is namelijk absoluut noodzakelijk om een adequaat regelgevend 
O Voor een meer gedetailleerd overzicht van het geheel van opties, zie het Groenboek, Samenvatting (p. 11 tot 
12) en Hoofdstuk 9 (p. 165 tot en met 181). 
-6 
kader te ontwikkelen en een beleid vast te stellen dat overeenkomt met de 
wensen van de gebruikers. 
Dit overleg heeft plaats gevonden vanaf de publikatiedatum van het Groenboek 
tot begin 1993. Deze relatief lange periode, meer dan 6 maanden, leek nodig 
vanwege de complexiteit van de behandelde materie en het grote aantal 
potentiële deelnemers aan het overleg. 
De Commissie heeft veel opmerkingen, commentaren en suggesties mogen 
ontvangen. In het algemeen gebeurde dit in de vorm van schriftelijke b dragen, 
afkomstig van zeer diverse organisaties (zie bijlage over het aantal en de 
bronnen van de bijdragen). Tijdens hoorzittingen werden zij ook mondeling 
toegelicht. 
Het debat was geanimeerd, vruchtbaar en intensief : 
- geanimeerd, vanwege de verschillende eraan gewijde activiteiten (seminars, 
colloquia), ook die welke door de nationale overheden in de Lid-Staten 
werden georganiseerd, zoals de Commissie had gewenst; 
- vruchtbaar, want een groot aantal commentaren getuigen van een hoge 
kwaliteit en vormen dan ook een zeer nuttige bijdrage aan het debat; 
- intensief, vanwege het grote aantal deelnemers, waaruit dan ook blijkt hoe 
belangrijk de postsector is voor een groot aantal economische en 
maatschappelijke actoren in de Gemeenschap. 
Uit dit overleg blijkt ook hoe nuttig het zou zijn tot een permanent debat te 
komen tussen de communautaire overheden, de nationale overheden, de 
burgers en de administratieve, economische en maatschappelijke actoren, ten 
einde een communautair beleid vast te stellen dat beantwoordt aan de 
behoeften van de actoren in de betrokken sectoren. 
3. OVERZICHT VAN DE ONTVANGEN REACTIES 
Men is het er duidelijk over eens dat communautaire actie nodig is en dat de 
algemene aanpak die de Commissie voor de toekomst van de postsector voorstelt, 
dient te worden ondersteund. 
Niemand ontkent dan ook dat de organisatie van de postmarkten op communautair 
niveau dient plaats te vinden, ook al lopen de standpunten uiteen ten aanzien van de 
mate en de vorm waarin de communautaire instellingen dienen in te grijpen. 
Een groot aantal van deze standpunten valt overigens in het kader van de toepassing 
van het subsidiariteitsbeginsel. 
Ook de door de Commissie gegeven analyses, constateringen en beschrijvingen van de 
op het spel staande belangen worden in het algemeen volledig gedeeld door de 
deelnemers aan het debat. Er is slechts sprake van detailkritiek (zo dienen bij 
voorbeeld een aantal cijfers uit het Groenboek te worden geactualiseerd) of 
aanvullingen op het omvangrijke en complexe geheel van elementen dat naar voren 
komt in het algemeen overzicht van het Groenboek. 
Van meer fundamentele betekenis is dat de belangrijkste richtsnoeren die de 
Commissie voorstelt, positief worden onthaald en dat het gekozen basisscenario 
vrijwel unaniem wordt goedgekeurd door de actoren in deze sector. 
Uiteraard dient een aantal, vaak belangrijke, punten nog verder te worden uitgewerkt, 
leiden bepaalde punten tot een heftige discussie en moeten bepaalde bijkomende 
zaken nog worden onderzocht alvorens een coherente en doeltreffende 
postregelgeving kan worden opgesteld. 
Toch blijkt duidelijk dat de inhoud van het Groenboek een solide basis is voor de 
ontwikkeling in de komende jaren van de communautaire actie voor de postsector. 
3.1 De belangrykste punten van overeenstemming 
Hieronder volgen de sleutelelementen die zeer positief werden onthaald door 
een grote meerderheid van de organisaties die hebben gereageerd. 
De basisbegrippen en -beginselen voor het in het Groenboek voorgestelde 
scenario worden vrijwel unaniem goedgekeurd. 
Dit geldt voor het concept van de universele postdienst, die voor bijna alle 
deelnemers aan het debat van wezenlijk belang is. Ook het zoeken naar een 
evenwichtige oplossing wordt in het algemeen verkozen boven scenario's 
waarvan de impact op de sector op de korte termijn veel ingrijpender is. 
De bestaansreden voor een concessiegebied wordt algemeen aanvaard, afgezien 
van enkele zeldzame uitzonderingen. Iedereen is het erover eens dat nadruk 
moet worden gelegd op het verbeteren van de kwaliteit van de dienstverlening. 
Uit de bijdragen blijkt ook duidelijk dat het bestaande eindvergoedingenstelsel 
dient te worden herzien. Voorts verlangt iedereen een scheiding van 
regelgevende en uitvoerende taken. 
Tot slot valt op te merken dat men in het algemeen wenst dat het overleg niet in 
8-
dit stadium wordt stopgezet, maar blijft voortduren tijdens het hele proces van 
definitie en tenuitvoerlegging van het communautaire postbeleid. 
3.1.1 Het concept van de universele dienstverlening 
Dit wordt beschouwd als het basisconcept. Er wordt gevraagd hiervoor een 
exacte definitie te geven, hetgeen absoluut noodzakelijk is voor de ontwikkeling 
van de andere onderdelen van het postdossier. 
In deze definitie moet rekening worden gehouden met de economische en 
sociale aspecten. Daarbij moeten met name de verwachtingen van de gebruikers 
goed bekend zijn. 
Twee elementen, die nauw verband houden met universele dienstverlening, 
worden vaak genoemd: 
- de gelijkheid van behandeling; 
- de mogelijkheid van geografische kruissubsidies. 
Van de wezenlijke eigenschappen van de universele dienstverlening die nog 
dienen te worden vastgelegd, worden in het bijzonder genoemd: 
- het soort dienst; 
- nabijheid, continuïteit en toegankelijkheid van de dienst; 
- snelheid en betrouwbaarheid van de dienst 
- de verantwoordelijkheden van de dienstverlener. 
3.1.2 Evenwicht tussen harmonisatie en openstelling van de markt 
Het door de Commissie voorgestelde evenwichtsscenario vindt zeer brede 
steun. 
Wat betreft de openstelling van de markt, wordt in het algemeen aanvaard dat 
bij het instellen van een concessiegebied de minst restrictieve oplossing moet 
worden gekozen. 
Verschillende bijdragen doen de suggestie dat onder bepaalden voorwaarden de 
universele dienst kan worden verleend door verschillende exploitanten, niet 
alleen door de postadministratie. 
Wat betreft de harmonisatie, deze dient vooral betrekking te hebben op 
bepaalde punten waarop de voorgestelde regelgeving een bijzonder sterke 
invloed heeft. Dit betreft bijvoorbeeld de toegangsvoorwaarden voor het 
netwerk van de universele dienstverlening en het tarievenbeleid. 
In het vrije gedeelte van de markt dient een eventuele harmonisatie eerder aan 
de marktkrachten te worden overgelaten. 
-9-
3.1.3 Concessiegebied algemeen aanvaard 
Het behoud van een concessiegebied wordt in de meeste reacties als 
gerechtvaardigd beschouwd. 
Dit gebied dient echter niet groter te zijn dan hetgeen nodig is voor de levering 
van de universele dienst. Daarbij moet het evenredigheidsbeginsel worden 
toegepast; een door iedereen begrepen en aanvaard beginsel. 
Daaruit volgt dat niet alle universele diensten noodzakelijkerwijze zullen leiden 
tot het instellen van concessiegebieden, hetgeen thans ook al het geval is. 
Er moet echter op worden gewezen dat sommigen op de langere termijn 
aanbevelen om de uitsluitende rechten voor postactiviteiten weg te nemen. 
Het concessiegebied dient in elk geval duidelijk en precies gedefinieerd te 
worden. In dit opzicht worden de prijs- en gewichtslimieten algemeen aanvaard. 
Er wordt, tot slot, op gewezen dat de universele dienstverlening en het 
concessiegebied aan meer dan één exploitant kunnen worden toegewezen 
(oriëntatie op een duopolie, bij voorbeeld). 
3.1.4 Verbetering van de kwaliteit van de dienst 
Uit de bijdragen komt naar voren dat dit een fundamenteel element is, waaraan 
bijzondere aandacht (zowel wat de regelgeving als de exploitatie betreft) moet 
worden besteed. Men is van mening dat de kwaliteit van de dienstverlening 
zowel op nationaal niveau (ook al worden in bepaalde Lid-Staten resultaten 
behaald die voldoende worden geacht) als op communautair niveau moet 
worden verbeterd. 
Er is een ambitieus beleid nodig ter verbetering van de kwaliteit van de dienst. 
Daarbij wordt gevraagd om communautaire kwaliteitscriteria, die voldoende 
hoog moeten zijn. Om daaraan te voldoen wordt echter wel gevraagd termijnen 
te stellen die rekening houden met de beginsituatie in bepaalde landen. 
Dit zal de Lid-Staten er niet van weerhouden eventueel hogere normen te 
stellen. Dit leidt tot de eis dat de communautaire normen geen voorwendsel 
mogen zijn om de binnenlandse normen te verlagen, daar waar zij zich reeds op 
een hoog niveau bevinden. 
Ten aanzien van de normen wordt met klem gewenst dat zij worden 
gepubliceerd. De kwaliteitscontrole dient duidelijk een eind-tot-eindmeting in 
te houden. 
Er waren enkele kritische opmerkingen ten aanzien van de noodzaak een 
onafhankelijke organisatie in te stellen of externe waarnemers in te zetten voor 
het vaststellen van de normen of voor de controles. 
Voorts wordt in verschillende bijdragen te kennen gegeven dat het niet 
beantwoorden aan de normen door een postadministratie 
aanleiding moet geven tot sancties. Ook al is dit een moeilijke zaak, men kan de 
10 
volgende suggesties vermelden : 
- een verband leggen tussen de ontvangen eindvergoedingen en het 
kwaliteitsniveau van de dienstverlening; 
- dan wel het verkleinen, of zelfs geheel ontnemen van de concessie wanneer 
een postadministratie niet voldoet aan de verplichtingen ten aanzien van de 
kwaliteit van de dienst. 
De meningen zijn meer verdeeld ten aanzien van de vraag of de 
kwaliteitsnormen alleen moeten gelden voor het concessiegebied of voor alle 
universele diensten. 
Tot slot moet erop worden gewezen dat bepaalde bijdragen 
voorstellen het vastleggen van normen en de controle op deze normen ook toe 
te passen op de particuliere exploitanten. 
3.1.5 De eindvergoedingen 
Uit de bijdragen blijkt dat het nodig is het eindvergoedingenstelsel te 
rationaliseren. 
Er wordt vaak aangegeven dat het leggen van een direct verband tussen de 
eindvergoedingen en de kosten tot complicaties en praktische problemen kan 
leiden. Men zou dan kunnen overwegen de interne tarieven als basis te 
gebruiken (voor zover deze tenminste rechtstreeks met de kosten verband 
houden). 
Vele bijdragen wijzen in dit verband op de internationale dimensie, met name 
op de rol van de Wereldpostunie (UPU). 
In vele bijdragen wordt ook gewezen op het verband tussen de 
eindvergoedingen en bepaalde soorten remailing, die alleen kunnen bestaan 
vanwege de bestaande eindvergoedingenstelsels. Daarbij wordt met name 
gewezen op het probleem van de ABA- remailing en de mogelijke gevolgen van 
dit systeem voor de controle op de uitsluitende rechten van de universele 
dienstverleners. 
3.1.6 De scheiding van de regelgevende en uitvoerende taken 
Dit beginsel wordt door iedereen aanvaard. Men erkent dat het nodig is in elke 
Lid-Staat in een regelgevende taak te voorzien, ten einde de levering van de 
universele dienst te garanderen, het concessiegebied af te bakenen, de 
regelgeving duidelijk te maken, rekening te houden met de behoeften van de 
gebruiker, de regelgeving doeltreffend toe te passen (bescherming van het 
concessiegebied en eerlijke concurrentie in het niet -concessiegebied). 
Wanneer de regelgeving geleidelijk aan wordt gewijzigd, is een nog grotere rol 
voor de nationale regelgevers weggelegd, waarbij ook het subsidiariteitsbeginsel 
wordt toegepast, in die zin dat de activiteiten van de Lid-Staten en het 
communautaire beleid elkaar wederzijds aanvullen. 
Ook de wijze waarop de regelgevende bevoegdheden worden uitgeoefend, vindt 
men belangrijk. Er wordt in dit verband gevraagd om een neutrale opstelling 
11 
van de regelgever. Een groot aantal actoren van de sector zal blijkbaar zeer 
nauwlettend toezien op dit punt. 
Tot slot vragen de gebruikers zich af hoe zij in de regelgevende or&misaües 
zullen worden vertegenwoordigd. 
3.1.7 De noodzaak tot continu overleg 
Veel actoren uit de sector vragen met klem om te worden betrokken bij het 
proces waarbij het communautaire postbeleid zal worden vastgesteld. 
Zo wordt met name het voorstel uit het Groenboek om werkgroepen in te 
stellen voor verschillende belangrijke vraagstukken, gunstig onthaald, met name 
door de exploitanten en de gebruikers. Er wordt ook gesuggereerd 
onafhankelijke economische deskundigen te laten deelnemen. 
Voorts blijken met name de vertegenwoordigers van de werknemers op een 
spoedige instelling van het Paritaire Comité voor postzaken te hopen. 
32 De discussiepunten 
Ook al komt er voor de hoofdlijnen vrijwel een consensus naar voren, toch zijn 
er belangrijke aspecten waarover de bijdragen het niet met elkaar eens zijn, 
hetgeen soms leidt tot twee duidelijk tegenover elkaar staande standpunten. 
De verschillen komen met name naar voren bij de precieze definitie van de 
universele dienstverlening, de omvang van het concessiegebied, de band tussen 
universele dienstverlening en de concessiediensten, het netwerk en de wijze 
waarop de communautaire postreglementering ten uitvoer moet worden gelegd. 
3.2.1 De precieze definitie van de universele dienstverlening 
Wat betreft de poststukken die tot de universele dienstverlening dienen te 
behoren, komen twee hoofdstandpunten naar voren, die overeenkomen met 
twee verschillende visies op deze sector. 
Enerzijds wordt gepleit voor een uitgebreide definitie van de universele 
dienstverlening, die alle poststukken omvat (met een gewichtslimiet van 2 kg). 
Bij deze vorm van universele dienstverlening behoort een uniforme en 
betaalbare prijzenstructuur op basis van een universeel netwerk. 
Daarnaast dient dan elke Lid-Staat nadere verplichtingen te kunnen opleggen, 
ten einde een uitgebreidere universele dienstverlening te garanderen. 
Daar staat het standpunt tegenover dat het beter is een beperkte definitie te 
hanteren, aangezien de universele dienstverlening vooral de correspondentie 
tussen individuen betreft, waaraan men echter ook de postdistributie-behoeften 
van het MKB zou kunnen toevoegen. 
De meningen zijn verdeeld wat betreft postpakketten en het vervoer van 
goederen. 
12-
Velen zijn van mening dat zij niet absoluut deel moeten uitmaken van de 
universele dienstverlening. 
3.2.2 Omvang van het concessiegebied 
Wat betreft de omvang van het concessiegebied is een deel van de bijdragen van 
mening dat deze zeer veelomvattend dient te zijn, ten einde een krachtige 
universele dienstverlening mogelijk te maken. Men wijst erop dat een zeer klein 
concessiegebied slecht kan zijn voor de ontwikkeling van de universele 
dienstverlener. 
Daar staan de bijdragen tegenover van met name de exploitanten (particuliere 
en in enkele gevallen zelfs openbare) en bepaalde grote afnemers, die van 
mening zijn dat het concessiegebied zo klein mogelijk dient te zijn. 
Sommigen vinden dat bepaalde verplichtingen van de universele dienstverlening 
niet noodzakelijkerwijze dienen te worden gecompenseerd met een concessie. 
Zij zijn van mening dat de maatschappelijke kosten moeten worden berekend 
en dat daar externe subsidies tegenover moeten staan. Zodoende zou het 
concessiegebied kunnen worden verkleind. 
Anderen, tot slot, betogen dat men meer dan één leverancier van universele 
diensten zou kunnen aanwijzen, bijvoorbeeld door het instellen van een 
wettelijk duopolie. 
Betreffende de diensten die onder de concessie dienen te vallen, kan worden 
gewezen op : 
- een consensus om de distributie van publikaties, pakketten en expresdiensten 
niet in het concessiegebied te plaatsen (zoals thans overigens meestal het 
geval is); 
- brede overeenstemming om bijzondere diensten en werkelijk nieuwe 
diensten in de vrije sector te plaatsen; 
- overeenstemming om de briefpostdienst, met een prijs/gewichtslimiet (zij het 
met verschillende voorgestelde limieten) in de concessie te plaatsen; 
- steun voor een liberalisatie van het zelfposten, voor zover deze dienst precies 
wordt gedefinieerd; 
- een levendige discussie, alweer ten aanzien van de briefpostdienst, over de 
toepassing van het inhoudscriterium en de regelgeving inzake het 
grensoverschrijdend verkeer. 
De naar voren gebrachte standpunten kunnen als volgt worden samengevat: 
Aan de ene kant wordt voorgesteld de distributie van alle soorten 
geadresseerde post in het concessiegebied te plaatsen. Een definitie op basis 
van de inhoud kan niet worden toegepast, aangezien postzendingen niet mogen 
worden geopend (derhalve dienen reclamezendingen in het concessiegebied te 
vallen). Ook indien men deze belemmering kan wegnemen, blijft het onmogelijk 
om reclamezendingen nauwkeurig af te bakenen van briefpost. 
Wat betreft de liberalisatie van het grensoverschrijdende verkeer, dit zou 
13-
kunnen leiden tot een erosie van het nationale concessiegebied. 
Daar staat tegenover dat een aantal grote gebruikers en particuliere 
exploitanten voorstellen reclamezendingen te liberaliseren (en voor sommigen 
zelfs de distributie van alle grootschalige zendingen), evenals het gehele 
grensoverschrijdende verkeer. 
Een tussenstandpunt (van verschillende postadministraties) bestaat erin een " 
gemiddeld" concessiegebied in te stellen, op basis van het 
prijs/gewichtscriterium. Zij achten het mogelijk onderscheid te maken tussen 
uitgaand grensoverschrijdend verkeer (te liberaliseren) en binnenkomend 
grensoverschrijdend verkeer (concessiegebied), maar achten het niet mogelijk 
reclamezendingen te liberaliseren zonder de financiële levensvatbaarheid van 
de postadministraties aan te tasten. 
Er moet echter op worden gewezen dat de standpunten ten opzichte van het 
concessiegebied vaak dynamisch van aard zijn. 
De beoogde ontwikkelingen leiden op langere termijn tot meer liberalisatie. 
3.2.3 Universele dienstverlening versus concessie-dienstverlening 
De meeste bijdragen zijn het erover eens dat de omvang van de universele 
dienstverlening en het concessiegebied niet gelijk behoren te zijn. Algemeen 
wordt aanvaard dat de universele dienstverlening meer omvat dan het 
concessiegebied. 
Maar deze stand van zaken kan tot een aantal problemen leiden op het gebied 
van de concurrentie in het niet- concessiegedeelte van de universele 
dienstverlening, daar waar de leveranciers van universele dienstverlening die 
specifieke verplichtingen hebben ( zoals de verplichting tot de dienstverlening 
en het hebben van één enkel tarief) met andere exploitanten moeten 
concurreren die niet dergelijke verplichtingen hebben. Daaruit volgt dat: 
- de "andere" exploitanten de markt kunnen afromen; 
- de postadministraties kruissubsidies kunnen toepassen vanuit het 
concessiegebied naar het niet- concessiegebied. 
Om deze problemen te vermijden en ook om de regelgeving eenvoudig te 
houden, suggereren enkele bijdragen de definities van de universele 
dienstverlening en de concessiediensten aan elkaar gelijk te maken. 
Een aantal bijdragen stelt dan ook voor het bestaande concessiegebied uit te 
breiden tot precies de exacte omvang van de universele dienstverlening. 
Anderen wensen de universele dienstverlening in elk van de Lid-Staten te 
beperken tot het gebied dat op communautair niveau tot de concessie zal 
worden gerekend. 
Er wordt ook gewezen op de mogelijkheid dezelfde verplichtingen op te leggen 
aan alle exploitanten die in het niet-concessiegedeelte van de universele 
dienstverlening werken. Daartoe zou men bijvoorbeeld gebruik kunnen maken 
van contracten tussen de overheid en de betrokken exploitanten, waarbij deze 
laatsten geen uitsluitende of bijzondere rechten genieten. 
- 14 
In bepaalde bijdragen worden ook voor de aan concurrentie onderworpen 
universele dienstverlening verplichtingen overwogen die verschillend zijn van 
die van het concessiegebied, met name op het gebied van de tarieven 
(bijvoorbeeld een grotere vrijheid om de tarieven in contracten vast te stellen, 
of alleen opleggen van verplichtingen ten aanzien van de tarieven voor zover dit 
het tarief voor het grote publiek betreft). 
Ten slotte leidt de toepassing van het evenredigheidsbeginsel tot een aantal 
vragen. Sommigen denken aan een directe formule (zodra de met de levering 
van de universele dienst verbonden kosten zijn vastgesteld). Anderen putten 
inspiratie uit andere sectoren en overwegen een minder rechtstreekse 
toepassing. 
3.2.4 Het universele netwerk 
Men is het er over eens dat het bestaan van een universeel netwerk bepalend is 
voor het aanbod van de universele diensten. Juist de kosten van dit netwerk 
rechtvaardigen voor het grootste deel de noodzaak van een concessiegebied. 
Men is het er ook over eens dat het universele netwerk gebruikt mag worden 
voor het leveren van zowel concessie- als niet-concessiediensten, waaronder ook 
niet-universele diensten. Niet-discriminerende voorwaarden voor de toegang tot 
de netwerken worden nodig geacht. Uitgaande van dit beginsel besteden veel 
bijdragen aandacht aan de problemen van de tarieven en subsidies. 
De postadministraties, met name, zijn in het algemeen van mening dat : 
- kruissubsidies, wanneer zij nodig zijn om de universele dienstverlening te 
kunnen garanderen, een voordeel zijn voor de gebruikers; 
- het verband tussen de "péréquation tarifaire" en een mogelijk afromen 
nauwkeurig dient te worden bestudeerd; 
- de vermindering van de tarieven in het algemeen verband moet houden met 
de vermindering van de kosten. 
De particuliere exploitanten brengen andere standpunten naar voren, met 
name: 
- er moet werk worden gemaakt van het opheffen van overheidssubsidies of 
bijzondere rechten voor diensten die onder concurrentie worden geleverd; 
- de vermindering van de tarieven dient op niet-discriminerende wijze plaats te 
vinden en mag niet worden gebruikt om kruissubsidies tussen gebruikers tot 
stand te brengen. 
Tot slot moet worden gewezen op een aantal opmerkingen betreffende de 
vaststelling van tarieven. Enkele bijdragen spreken zich uit voor een 
tariefstelling afhankelijk van de marktprijzen, andere voor een tariefstelling die 
met de kosten verband houdt; in dat geval zijn de meningen echter verdeeld of 
de tariefstelling systematisch dient plaats te vinden op basis van de gemiddelde 
kosten dan wel onder bepaalde omstandigheden op basis van de marginale 
kosten. 
Hoe dan ook, vrijwel iedereen is het er over eens dat de boekhoudingen van de 
postadministraties transparant dienen te zijn en dat daarin alle kostenposten 
15 
duidelijk naar voren moeten komen. 
3.2.5 Tenuitvoerlegging 
Uit de bijdragen komt een consensus naar voren betreffende de 
basisvoorwaarden voor de tenuitvoerlegging van de communautaire 
postreglementering. 
Daarbij dient men, gezien de complexiteit van de materie, geleidelijk aan het 
werk te gaan. Men moet de Lid-Staten een redelijke termijn gunnen om de 
nodige aanpassingen uit te voeren. Evenzo moet men de postadministraties 
voldoende tijd gunnen om de nodige veranderingen in te voeren. 
Daarbij wordt in het algemeen de wens te kennen gegeven dat deze 
aanpassingstermijnen duidelijk worden vastgesteld. 
Uitgaande van deze consensus komen twee standpunten naar voren, met name 
ten aanzien van de snelheid waarmee het algemene postbeleid moet worden 
toegepast en ten aanzien van het bijzondere geval van de grensoverschrijdende 
poststromen. 
Aan de ene kant suggereren bepaalde postadministraties en bepaalde 
gebruikers : 
- een relatief lange overgangsperiode, niet alleen om de postadministraties de 
tijd te gunnen zich aan de nieuwe context aan te passen, maar ook om de 
veranderingen van commerciële aard tussen exploitanten en gebruikers de 
nodige tijd te geven; 
- een termijn die voldoende groot is om een nieuw eindvergoedingenstelsel op 
te stellen en ten uitvoer te leggen, alvorens het grensoverschrijdende verkeer 
wordt geliberaliseerd. 
Aan de andere kant zijn er grote gebruikers en particuliere exploitanten die 
wensen dat : 
- de algemene tenuitvoerlegging niet te langzaam verloopt; 
- de grensoverschrijdende diensten onmiddellijk worden geliberaliseerd. 
Wat betreft de praktische aspecten van de tenuitvoerlegging wordt herhaaldelijk 
gewezen op de complementaire rol die de communautaire instanties en de 
nationale overheden van de Lid-Staten dienen te vervullen. 
Een punt dat vaak wordt vermeld is dat van de juridische grondslag voor de op 
te stellen richtlijnen, met name die betreffende de concessiediensten. In het 
algemeen stelt men voor dat de Commissie geen gebruik maakt van artikel 90, 
lid 3, althans in een eerste periode, ten einde een voldoende diepgaand overleg 
met alle betrokken partijen, zowel institutionele als andere, mogelijk te maken. 
Anderen zijn echter van mening dat artikel 90, lid 3, het meest geëigende 
juridische mechanisme is voor een richtlijn betreffende de concessiediensten of 
zelfs voor het oplossen van het vraagstuk van de eindvergoedingen. 
-16 
33 Andere onderwerpen 
Een groot aantal onderwerpen wordt niet door alle deelnemers aan de discussie 
besproken. Deze komen alleen aan bod in de bijdragen van enkele actoren voor 
wie een bepaald onderwerp van bijzondere betekenis is. 
Andere punten worden vaak besproken, maar krijgen duidelijk niet dezelfde 
prioriteit als die van de vorige twee punten. 
In bepaalde bijdragen, tot slot, wordt gewezen op een aantal andere punten, 
maar er wordt niet voldoende in detail op ingegaan om er veel lering uit te 
kunnen trekken. 
Toch vormen al deze andere onderwerpen even zovele sleutelelementen voor 
de constructie van de communautaire postsector. 
Dit punt stelt zich derhalve tot doel er een overzicht van te geven. 
3.3.1 Gewenst harmonisatieniveau 
Ook al komt een consensus naar voren betreffende het streven naar een hoger 
harmonisatieniveau dan het bestaande, toch leveren de bijdragen in het 
algemeen weinig detailinformatie over de gebieden waarin dit 
harmonisatiebeleid dient te worden ontwikkeld. 
Als met prioriteit te behandelen onderwerpen zijn genoemd postcodestelsels, 
streepjescodes, tracking-en-tracingsystemen,en envelopformaten. 
Er werd ook gewezen op het nut van de toepassing van de CEN- normen. 
Volgens de bijdragen die zich daarover hebben uitgelaten, kan op basis van 
deze activiteiten op middellange termijn een goed niveau van de 
geharmoniseerde universele dienstverlening worden verwacht. 
Betreffende de harmonisatie van de tarieven, aanvaardt men de mogelijkheid 
de tariefstructuren van de openbare exploitanten voor de basisdiensten te 
harmoniseren. 
Daar staat tegenover dat slechts weinig bijdragen één enkel posttarief voor de 
Gemeenschap suggereren. Ook zij die dat wel doen, zijn van mening dat deze 
doelstelling veel tijd zou vergen. 
Voorts stellen de particuliere exploitanten een harmonisatie van de 
boekhoudstelsels van de postadministraties voor. 
Tot slot wordt erop gewezen dat de harmonisatiemaatregelen niet mogen leiden 
tot een verlaging van het niveau van de dienstverlening of een verhoging van de 
prijzen voor de gebruikers. 
Wat betreft de praktische wijze van tenuitvoerlegging komen twee grote lijnen 
tot uitdrukking : 
- de eerste wenst een pro-actieve houding en zelfs een dwingend ingrijpen van 
de regelgevende instanties ; 
17 
- de tweede vindt dat de harmonisatie automatisch uit de marktkrachten dient 
te ontstaan door de combinatie van vraag en aanbod, waarbij de harmonisatie 
met name tot ontwikkeling kan komen onder de druk die van de gebruikers 
uitgaat. 
3.3.2. De controlesystemen van de regelgeving 
Het belang van de controlefunctie van de regelgeving wordt voornamelijk voor 
twee gebieden onderstreept. 
Ten eerste dient de controle op de bescherming van het concessiegebied gericht 
te zijn. Daartoe dient de regelgeving voldoende duidelijk, eenvoudig en precies 
te zijn. De toepassing mag niet leiden tot al te grote moeilijkheden van 
materiële of juridische aard. De met de controletaak verband houdende kosten 
moeten vrij bescheiden blijven. 
In veel bijdragen wordt erop gewezen dat aan deze voorwaarden niet zou 
worden voldaan bij een liberalisatie van reclamezendingen of binnenkomend 
grensoverschrijdend verkeer. 
Een dergelijke liberalisatie zonder een operationeel controlesysteem zou leiden 
tot een gevaarlijke uitholling van het concessiegebied. 
De liberalisatie van reclamezendingen zou leiden tot de toepassing van een 
inhoudscriterium, waarbij een definitie moet worden opgesteld betreffende de 
inhoud van het poststuk om onderscheid te kunnen maken tussen briefpost en 
reclamezendingen. De controle op de inhoud van postzendingen is voor veel 
deelnemers aan het debat onverteerbaar, vooral wanneer het gesloten omslagen 
betreft. Het briefgeheim zou hierbij in het geding komen. 
Voor de liberalisatie van het binnenkomend grensoverschrijdend verkeer is het 
nodig nationaal postverkeer van grensoverschrijdend postverkeer te kunnen 
onderscheiden. Volgens een aantal bijdragen is een dergelijke scheiding niet 
zonder meer mogelijk. 
Een tweede punt dat vaak wordt genoemd is de noodzaak tot toezicht op het 
functioneren van de markt om een eerlijke concurrentie in het niet-
concessiegebied te garanderen. Deze wens komt systematisch naar voren in de 
bijdragen van de grote gebruikers en de particuliere exploitanten. 
3.3.3. De rol van de gebruikers 
Zeker de gebruikers wensen gedetailleerde informatie te ontvangen over de 
uitgevoerde analyses en de door de regelgevende instanties overwogen 
maatregelen. Deze informatie is absoluut noodzakelijk voor een goed begrip 
van de gebruikte begrippen en van de belangen die op het spel staan. 
De gebruikers wensen ook een actieve rol te spelen en willen deelnemen aan de 
ontwikkeling van de communautaire regelgeving. Op dit gebied betuigen zij met 
kracht en steun aan de voorstellen van de Commissie om systematisch te 
worden geraadpleegd en te kunnen worden gehoord. 
Deze deelneming dient niet alleen op communautair niveau gestalte te krijgen. 
Ook op het niveau van de Lid-Staten wordt dit met klem gevraagd. Deze 
verwachting leidt tot het vraagstuk van de goede vertegenwoordiging van de 
gebruikers en de overlegstructuren die moeten worden ingevoerd, of zelfs 
18-
betreffende de organisatie van de regelgevende instantie. Sommigen suggereren 
namelijk dat de gebruikers permanent dienen te zijn vertegenwoordigd in de 
nationale regelgevende instantie. 
Als punten waarover de meningen van de gebruikers onmisbaar worden geacht, 
worden vooral genoemd het kwaliteitsbeleid en de harmonisatieactiviteiten. 
3.3.4. De impact van het overige communautair beleid op de postsector 
De zo vaak geciteerde essentiële rol van de postsector in het economisch en 
maatschappelijk leven van de Gemeenschap geeft al aan hoe de verschillende 
vormen van communautair beleid en de activiteiten in de postsector met elkaar 
verweven kunnen zijn. 
Veel bijdragen gaan in op de impact van bepaalde sectorale of horizontale 
beleidsvormen op de voorwaarden waaronder de postsector kan functioneren 
en zich ontwikkelen. 
Zo zijn velen van mening dat een wijziging van het BTW-stelsel voor de 
postsector een grote invloed zou hebben op het bestaande financiële evenwicht 
van de sector. 
Ook de douanewetgeving en maatregelen betreffende de bescherming van 
gegevens zijn onderwerpen die door de actoren in de postsector naar voren 
worden gebracht. 
Er wordt ook vaak verwezen naar het communautair vervoerbeleid. In dit 
verband dient met name te worden gewezen op de resolutie van het Europese 
Parlement over het Groenboek postdiensten waarin ten aanzien van de 
voorwaarden voor het vervoer van postzendingen twee punten worden vermeld: 
het gecombineerd transport en de gevolgen voor het milieu. 
Hoe dan ook, men wenst duidelijk een betere coördinatie tussen de 
communautaire postreglementering en de andere vormen van communautair 
beleid die daarop een sterke invloed kunnen uitoefenen. 
Tot slot wordt erop gewezen dat de verschillende vormen van beleid op dezelfde 
manier moeten worden toegepast op alle postexploitanten in het niet-
concessiegebied. Daarbij dient men elke discriminatie te vermijden die een 
eerlijke concurrentie in de weg zou staan. 
3.3.5 De communautaire samenhang 
Sommige bijdragen gaan in op het verband tussen de communautaire 
samenhang en de postsector. 
Enerzijds zal een krachtige en geharmoniseerde postsector zeker bijdragen aan 
de communautaire samenhang en een evenwichtige ontwikkeling van de interne 
markt. 
Anderzijds is het voor de communautaire samenhang nodig dat de postdiensten 
overal in de Gemeenschap even doeltreffend zijn, ten einde te vermijden dat 
personen en bedrijven worden gediscrimineerd vanwege de plaats in de 
Gemeenschap waar zij zich hebben gevestigd. 
19 
Ook al gaan veel bijdragen in op deze overwegingen, toch wordt in het 
algemeen niet gedetailleerd ingegaan op de voorwaarden of de manieren van 
tenuitvoerlegging van een beleid ter bevordering van de samenhang in de 
postsector. 
Wat betreft de financiële middelen die dienen te worden ingezet om bij te 
dragen aan de communautaire samenhang, zijn echter twee tegengestelde 
standpunten te signaleren : 
- de middelen die eventueel worden ingezet om de kwaliteit in de minder 
begunstigde regio's te verbeteren, dienen uit een centraal budget te worden 
verstrekt, en niet uit kruissubsidies van de sterkere naar de zwakkere 
postadministraties; 
- de eindvergoedingen zouden kunnen worden gebruikt als een mechanisme 
voor het voeden van een steunfonds voor versteviging van de communautaire 
samenhang. Dit voorstel is met name afkomstig van de regelgevende 
instanties in de postsector en van de postadministraties. 
3.3.6 Internationale aspecten 
In diverse bijdragen wordt verwezen naar de internationale dimensie van de 
postdienstenproblematiek : 
- voor wat betreft de definitie van de universele dienstverlening, waarbij wordt 
verwezen naar de verplichtingen van de Lid-Staten in het kader van het 
Wereldpostverdrag als een nuttige of zelfs onmisbare referentie; 
- op het gebied van de controle op remailing, met name betreffende de 
toepassing van artikel 25 van het Wereldpostverdrag, dat een juridische 
grondslag biedt om verscheidene soorten remailing te bestrijden, in het 
bijzonder ABA-remailing (zendingen uitgaande van land A, gepost in land B 
voor distributie in land A) of afkomstig uit derde landen; 
- op het gebied van de eindvergoedingen, waarvoor geldt dat het voorstel om 
de hoogte ervan vast te stellen op basis van de kosten in het land van 
bestemming, slechts kan worden overwogen wanneer dit in het kader van de 
UPU wordt gedaan; 
- ten aanzien van het eventueel instellen van een internationaal 
arbitragesysteem om de verschillende door postzendingen gevolgde circuits te 
bestuderen in het geval van remailing praktijken of om tussenbeide te komen 
indien geen overeenkomst kan worden bereikt over de toepassing van een 
nieuw eindvergoedingenstelsel. 
Wat de Lid-Staten betreft, zij hebben erop gewezen dat het nodig is : 
- hun standpunten te coördineren in de internationale forums; 
- te zorgen voor de coherentie van hun verplichtingen ten opzichte van derde 
landen en het communautaire postbeleid. 
Tot slot wordt vaak gewezen op mogehjke ontwikkelingen van de internationale 
dimensie van de postdienstenproblematiek in het kader van de GATT/GATS. 
20 
3.4 Toepassing van het subsidiariteitsbeginsel 
De toepassing van het subsidiariteitsbeginsel was vaak aan de orde op 
bijeenkomsten of hoorzittingen die tijdens de overlegperiode werden 
georganiseerd, maar er werd in de geschreven bijdragen betrekkeujk weinig op 
expliciete wijze naar verwezen . 
Toch blijkt het subsidiariteitsbeginsel in een groot aantal overwegingen 
duidelijk op de achtergrond mee te spelen. Daarom wordt er hieronder op 
ingegaan. 
3.4.1 Steun voor de communautaire actie 
In het algemeen betuigt men duidelijk steun voor de ontwikkeling van een 
gemeenschappelijk postbeleid. Het lijkt derhalve nodig om voor de 
communautaire instanties op dit gebied een wezenlijke rol te reserveren. De 
communautaire actie dient vooral gericht te zijn op: 
- ontwikkeling van het begrip van de communautaire universele 
dienstverlening en de tenuitvoerlegging daarvan; 
- definitie van alle diensten die onder de concessie kunnen vallen; 
- opstellen van normen en plannen van de andere acties die nodig zijn voor het 
verbeteren van de kwaliteit van de intracommunautaire dienstverlening; 
- maatregelen betreffende de naleving van de mededingingsregels; 
- de rol die men de gebruikers dient toe te kennen voor de commerciële en 
technische harmonisatie en voor het aspect kwaliteit van de 
grensoverschrijdende diensten; 
- tot slot, behandeling van de vraagstukken van remailing en eindvergoedingen. 
Men is het weliswaar niet altijd eens over het opportune karakter van bepaalde 
specifieke acties die voor de tenuitvoerlegging van deze punten door de 
Commissie zijn voorgesteld, maar daarbij valt op dat de tegenwerpingen slechts 
zelden unaniem in dezelfde richting gaan. Voor elk van de besproken 
maatregelen vinden sommigen dat de voorstellen van de Commissie te precies, 
of zelfs excessief zijn, en vinden anderen dat diezelfde voorstellen te 
bescheiden, of zelfs weinig significant zijn. 
3.4.2 Het evenwicht tussen de nationale acties en het communautair beleid 
Uit de bijdragen blijkt dat de rol van de Lid-Staten, in het kader van de op 
communautair niveau bepaalde referenties, dient te bestaan in : 
- het op nationaal niveau vaststellen van de universele dienstverlening; 
- opstellen van de lijst van concessiediensten; 
- toezien op de daadwerkelijke beschikbaarheid van de universele 
dienstverlening; 
21 
- beschermingen van het concessiegebied van de exploitant die met de 
universele dienstverlening is belast; 
- vaststellen van kwaliteitsnormen voor de nationale betrekkingen; 
- toezicht houden en controle uitoefenen op het functioneren van de nationale 
markten. 
Uit de betreffende commentaren komt het concept naar voren van een soort 
medeverantwoordelijkheid tussen het communautair niveau en de Lid-Staten. 
Men kan hierbij verwijzen naar de resolutie van het Europese Parlement. 
Deze medeverantwoordelijkheid moet het, in overeenstemming met het 
subsidiariteitsbeginsel, mogelijk maken acties te voeren, op het niveau waar dit 
het efficiëntste is, op nationaal niveau of op communautair niveau, met name 
voor alles wat betrekking heeft op de coördinatie, de continuïteit en de kwaliteit 
van de postdiensten in heel de Gemeenschap. 
Naast dit vrij algemeen onderschreven standpunt zijn een aantal verschillende 
standpunten naar voren gebracht : 
- bijdragen waarin het accent wordt gelegd op een vrijwel exclusieve 
interventie op nationaal niveau; 
- bijdragen waarin een homogene regelgeving voor heel de Gemeenschap 
wordt gevraagd (met name harmonisatie met betrekking tot het 
concessiegebied), hetgeen om een nog verder gaande ingrijpen vraagt van de 
communautaire instanties. 
22-
4. DE ONTVANGEN REACTIES PER BRON 
In hoofdstuk 3 werden de resultaten van het overleg besproken volgens de thema's en 
basisbeginselen van een toekomstige gemeenschappelijke postreglementering zoals 
door de Commissie in het Groenboek voorgesteld. 
Om deze analyse gemakkelijker leesbaar te maken werd daarbij slechts op summiere 
wijze verwezen naar de bronnen van de ontvangen reacties. Dit heeft tot gevolg dat : 
- het globale standpunt en de interne samenhang van elk van de bijdragen in het 
algemene overzicht verloren ging; 
- de standpunten van elk van de verschillende socio-professionele categorieën 
(bijvoorbeeld grote gebruikers of postadministraties) homogeen lijken te zijn, 
terwijl de verschillende organisaties uit eenzelfde categorie vaak verschillende 
meningen hebben ten aanzien van bepaalde aspecten van de postproblematiek. 
Derhalve kan een overzicht van de resultaten van de overlegperiode, niet meer in 
thematische vorm maar ingedeeld volgens de categorieën actoren van het overleg, een 
interessant nieuw licht op het debat werpen. 
Dat is dan ook de doelstelling van dit hoofdstuk. 
4.1 Institutionele bronnen 
Op communautair niveau hebben het Europese Parlement (EP) en het 
Economisch en Sociaal Comité (ESC) de Mededeling van de Commissie (het 
Groenboek) diepgaand bestudeerd. Dit heeft tot uitvoerige debatten geleid, 
zowel in commissies als in voltallige zittingen. Voor beide communautaire 
instanties heeft dit uiteindelijk geleid tot het uitbrengen van een advies over het 
Groenboek. 
Ook sommige Lid-Staten hebben de Commissie hun standpunten ten aanzien 
van de in het Groenboek vervatte opties laten weten, daarbij eventueel het 
standpunt van hun parlement opnemend. 
4.1.1 Het Europese Parlement 
Tijdens de plenaire zitting van januari 1993 heeft het EP het door de heer 
Simpson opgestelde verslag besproken en met een grote meerderheid 
goedgekeurd; hierover hadden eerder uitvoerige discussies plaatsgevonden in 
de Vervoerscommissie. Het dossier was ook bestudeerd door de Commissie 
economische en monetaire zaken en industriebeleid, op basis van een door de 
heer Merz opgesteld verslag. 
De resolutie geeft een zeer positieve beoordeling van het Groenboek als een 
bijdrage aan de analyse van de sector, beschrijving van de huidige problemen en 
structurering van de te overwegen opties. 
De resolutie onderstreept de noodzaak voor een communautaire actie en stemt 
in met de in het Groenboek geformuleerde basisbeginselen, met name het 
23 
begrip universele dienstverlening, het concept van evenwicht tussen 
harmonisatie en openstelling van de markt, alsmede het streven naar een 
verbetering van de voorwaarden van dienstverlening. 
De resolutie wijkt echter af van de door de Commissie gesuggereerde opties 
voor wat betreft bepaalde punten met betrekking tot de toepassing. Het 
Parlement stelt namelijk voor : 
- de distributie van reclame-postzendingen en grensoverschrijdend verkeer niet 
te liberaliseren, omdat een liberalisatie van deze postcategoriën de 
continuïteit van de universele dienstverlening in gevaar kan brengen; en, om 
dezelfde reden, nieuwe diensten niet automatisch als behorend tot de vrije 
sector te beschouwen; 
- dat de Commissie niet gebruik maakt van artikel 90, lid 3, van het Verdrag 
als juridische grondslag voor de ontwikkeling van het gemeenschappelijke 
postbeleid ten aanzien van de concessiediensten, omdat de toepassing van dit 
artikel ertoe zou leiden dat het EP en andere communautaire instanties niet 
volledig kunnen deelnemen aan de organisatie van de postsector. 
Er moet ook worden gewezen op de suggestie van het EP om meer rekening te 
houden met het vervoersbeleid: met name de mogelijkheden die door 
gecombineerd vervoer worden geboden en de gevolgen van het vervoer van 
postzendingen voor het milieu. 
4.1.2 Het Economisch en Sociaal Comité 
Het debat, voornamelijk in de betreffende afdeling maar ook in plenaire zitting, 
concentreerde zich op de mate waarin de markt moet worden opengesteld en 
de wijze waarop dit beleid ten uitvoer moet worden gelegd. 
Daarbij zijn twee standpunten naar voren gekomen : 
enerzijds een omvangrijke en snelle liberalisatie, waarbij voornamelijk de 
marktkrachten vrij spel krijgen, zodat de diensten goed aan de verwachtingen 
van de gebruikers beantwoorden; 
anderzijds een beperkte openstelling van de markt, die in elk geval 
gefaseerd moet worden ingevoerd. Het communautair beleid zou deze 
werkwijze dienen te volgen omdat de allereerste doelstelling het garanderen van 
de continuïteit van de universele dienstverlening is. 
4.1.3 De Lid-Staten 
De Lid-Staten die tot nu toe hun standpunt hebben laten weten, hebben het 
Groenboek gunstig onthaald en ondersteunen de meeste voorstellen die erin 
zijn opgenomen. 
De volgende punten, onder andere, vinden algemene instemming: het begrip 
universele dienstverlening, het behoud van een concessiegebied, de scheiding 
van de regelgevende en uitvoerende taken, de noodzaak de postdiensten aan te 
passen aan de behoeften van de gebruikers en de noodzaak van een krachtige 
en doeltreffende postadministratie. 
24 
Ten aanzien van bepaalde opties in het Groenboek lopen de meningen uiteen, 
met name de liberalisatie van reclamezendingen en van het grensoverschrijdend 
verkeer. 
Een meerderheid van de Lid-Staten wenst geen liberalisatie van 
reclamezendingen; ten aanzien van het grensoverschrijdend verkeer wordt vaak 
een onderscheid gemaakt tussen uitgaand verkeer, dat kan worden 
geliberaliseerd, en binnenkomend verkeer, dat in het concessiegebied dient te 
blijven. 
Ter rechtvaardiging van deze standpunten wordt gewezen op de noodzaak de 
financiële levensvatbaarheid op lange termijn van de universele dienstverlener 
te garanderen. Men is met name ervoor beducht dat een liberalisatie van de 
reclamezendingen en grensoverschrijdende zendingen particuliere exploitanten 
de mogelijkheid geeft op significante wijze het overblijvende concessiegebied te 
eroderen. 
42 Professionele gebruikers 
De professionele gebruikers hebben in groten getale gereageerd tijdens dit 
openbaar overleg. De bijdragen zijn afkomstig van vakverenigingen of andere 
representatieve organisaties professionele gebruikers, zowel op nationaal als op 
communautair niveau. Ook veel bedrijven hebben individueel gereageerd op 
het Groenboek. 
4.2.1 De vakverenigingen 
De vakverenigingen, representatief voor een hele bedrijfstak of slechts voor de 
grootste bedrijven daarin, hebben een positief oordeel uitgesproken over het 
concept universele dienstverlening, maar zijn in het algemeen van mening dat 
onderscheid moet worden gemaakt tussen grote gebruikers en andere klanten. 
Dit onderscheid zou niet slechts betrekking hebben op de operationele aspecten 
(toegangsvoorwaarden voor de universele netwerken) of tariefkwesties (de 
mogelijkheid om over contracten te onderhandelen), maar ook op de 
regelgeving. Zij stellen soms voor grote partijzendingen niet onder de universele 
dienstverlening te laten vallen, of dat de bestelling van dergelijke zendingen niet 
in het concessiegebied valt. 
De scheiding van regelgevende en exploitatietaken wordt beschouwd als 
essentieel voor de ontwikkeling van deze sector (openstelling van de markt, 
controle op de concurrentie). 
Ten aanzien van de harmonisatiemaatregelen is men van mening dat het voor 
de grote klanten, naast de aangenomen normen, mogelijk moet blijven om 
eventueel bijzondere voorwaarden af te spreken met hun dienstenleveranciers. 
4.2.2 Specifieke klanten 
Het zijn uiteraard de actoren uit de sectoren die het meest afhankelijk van de 
postdiensten zijn die het meest van zich hebben laten horen tijdens het 
openbare overleg. 
25 
De postorderbedrijven leggen de nadruk op de mogelijkheid overal in de EG 
toegang te hebben tot de postdiensten, en op het vraagstuk van de kwaliteit van 
de dienst. Een derde voor hen essentieel punt heeft betrekking op de 
tariefvoorwaarden. 
Een commerciële en technische harmonisatie, die interessante mogelijkheden 
biedt voor zover deze niet leidt tot een rigide en moeilijk aan te passen kader, 
wordt wenselijk geacht, ook al zijn er in het algemeen in de daarop betrekking 
hebbende bijdragen geen precieze standpunten ingenomen. 
Ook de noodzaak om de met grensoverschrijdend handelsverkeer verbonden 
problemen op te lossen (douanezaken, problemen die verband houden met 
verschillende BTW-stelsels en -tarieven enz.) wordt onderstreept. Als deze 
problemen blijven bestaan zijn dit evenzovele beperkingen voor de 
totstandkoming van een werkelijke interne en internationale markt voor de 
postorderverkoop. 
Ook de verhouding met andere beleidskwesties (televerkoop, bescherming van 
gegevens, verantwoordelijkheid van dienstenleveranciers) is van groot belang. 
De direct-marketing bedrijven zijn verdeeld ten aanzien van de mogelijkheid 
een exacte definitie op te stellen voor reclamezendingen. Wanneer de 
distributie van deze zendingen wordt geliberaliseerd zonder dat een goede 
definitie wordt opgesteld, is het moeilijk precies vast te stellen welke zendingen 
daaronder vallen. 
Een ander belangrijk onderwerp is de mogelijke impact van het communautaire 
beleid betreffende de bescherming van gegevens voor de bedrijven in deze 
sector, die dan misschien wel worden gedwongen voor hun reclamezendingen 
andere middelen te zoeken dan de post. 
De pers (vooral de weekbladen en gespecialiseerde pers) vinden dat een 
persverzending dient te worden gedefinieerd, waarvoor specifieke 
eigenschappen worden vastgesteld met betrekking tot de toegang tot de 
netwerken, de kwaliteit van de dienst en de tariefvoorwaarden. De pers dient 
vanuit een tweeledige invalshoek te worden gezien : 
- enerzijds vanuit de optiek van een cultureel beleid waarin rekening wordt 
gehouden met het maatschappelijke belang van de pers, en 
- anderzijds als een verzameling grote klanten voor de postexploitanten, met 
specifieke behoeften en waarmee een samenwerkingsrelatie tussen klanten 
en dienstenleveranciers moet worden ontwikkeld. 
Uitgeverijen hebben ten aanzien van postdiensten verschillende behoeften van 
die van de pers voor wat betreft het gewicht van de zendingen, de gewenste 
besteltermijnen en de regelmatigheid waarmee de zendingen plaatsvinden. Hun 
produkt is ook een cultureel produkt waaraan men preferentiële 
tariefvoorwaarden moet toekennen, hetgeen overigens in veel landen 
traditioneel het beleid is geweest. 
De vertegenwoordigers van handel en industrie, met name vertegenwoordigd 
door het Comité voor handel en industrie, wijzen op het belang van de 
intracommunautaire diensten dat met de totstandkoming van de interne markt 
nog zal worden vergroot en waaraan dus bijzondere aandacht moet worden 
besteed. 
Voorts vindt men dat de postadministraties beter naar hun klanten moeten 
-26 
luisteren, vooral naar de handelaren die waarschijnlijk meer en meer om 
diensten op maat zullen vragen. 
Tm slot hrtnpn gte.a.Mrfiygff m\ dg financiële sector (banken, 
verzekeringsmaatschappijen) twee problemen naar voren : 
- ten eerste de garantie van een universele dienstverlening van hoge kwaliteit, 
die noodzakelijk is om regelmatige contacten te onderhouden die aansluiten 
aan de behoeften van hun klanten (bij voorbeeld voor het verzenden van 
dagafschriften en ten behoeve van reclamecampagnes voor het lanceren van 
nieuwe financiële produkten); 
- ten tweede de verzekering dat de concurrentie onder eerlijke voorwaarden 
plaatsvindt. Zij zijn namelijk van mening dat in bepaalde Lid-Staten of voor 
bepaalde diensten de postale financiële diensten niet altijd onderworpen zijn 
aan dezelfde regels als de andere bank -of verzekeringsactiviteiten. Verder 
stellen zij het eventuele voordeel aan de orde voor de postale financiële 
diensten die voor geringe kosten gebruik kunnen maken van een universeel 
netwerk (met name het netwerk van de postloketten). 
4.2.3 Het midden- en kleinbedrijf (MKB) 
Alle bijdragen waarin de verwachtingen van het MKB tot uitdrukking komen, of 
zij nu afkomstig zijn van de verenigingen die deze sector rechtstreeks 
vertegenwoordigen of van organisaties met een bredere taakstelling (bij 
voorbeeld kamers van koophandel), onderstrepen met klem dat de postale 
behoeften van het MKB diepgaand moeten worden bestudeerden een 
specifieke aanpak vereisen. 
Individueel uiten de bedrijven uit het MKB de bezorgdheid dat vanwege hun 
kleine omvang de postexploitanten onvoldoende rekening houden met hun 
verwachtingen. Met name ten aanzien van het MKB's in regio's waar de 
postdiensten het minst zijn ontwikkeld, moet de toepassing van het beginsel van 
de universele dienstverlening worden gecombineerd met acties in het kader van 
de communautaire samenhang. 
Er moet ook op worden gewezen dat de klanten van niet- genormaliseerde 
diensten, met name documentenuitwisseling, die vaak voor het grootste 
gedeelte tot het MKB of tot de vrije beroepen behoren , verder van deze 
diensten wensen gebruik te kunnen maken, buiten het concessiegebied zonder 
dat hen een minimum-prijsgrens wordt opgelegd. 
43 De postindustrie 
Ook al zijn de grote exploitanten van postdiensten, postadministraties dan wel 
grote internationale koeriersbedrijven, het grootste en bekendste deel van de 
postsector, toch omvatten zij niet de hele postindustrie. Deze omvat namelijk 
verder ook : 
- de exploitanten die op nationaal, regionaal en zelfs lokaal niveau werken in 
bepaalde delen van de markt voor eind-tot-einddiensten en zij die werkzaam 
zijn vóór de distributiefase (bij voorbeeld postvoorbereiding, voorsorteren, 
sorteren, ophalen enz.); 
-27 
- de fabrikanten van frankeer- of sorteermachines en de producenten van 
enveloppen of briefpapier. 
Al deze actoren hebben ook deelgenomen aan het openbaar overleg en hun 
respectieve standpunten worden hieronder weergegeven. 
4.3.1 De postadministraties 
Ten aanzien van de algemene principes stemmen de standpunten van de 
postadministraties in het algemeen sterk met elkaar overeen, maar voor een 
aantal sleutelelementen is toch sprake van verschil van mening. 
Doorgaans worden de algemene beoordeling van de toestand van de sector, de 
nodige aanpassing van de regelgeving aan de realiteit van de huidige 
ontwikkelingen en het instellen van een duidelijk referentiekader voor de nabije 
toekomst positief ontvangen. 
Er is ook algemene erkenning voor het begrip universele dienstverlening met de 
belangrijkste kenmerken zoals toegang tot de netwerken, frequentie van de 
dienst, snelheid en betrouwbaarheid, betaalbare prijzen en het behoud van de 
"péréquation tarifaire", tenminste voor de kleine klanten. 
Ook de mogelijkheid om een concessiegebied te behouden gerechtvaardigd 
door de noodzaak om schaalvoordelen te behalen en door het streven naar een 
minimum aan inkomsten voor het betalen van de vaste kosten, die relatief hoog 
liggen vanwege het universele netwerk dat nodig is voor de universele 
dienstverlening wordt unaniem beschouwd als een wezenlijk bestanddeel. 
Een grote groep postadministraties is van mening commerciëler te moeten 
optreden en een eerlijke concurrentiestrijd te moeten leveren in het niet 
concessiegedeelte. Daarmee aanvaarden zij eigenlijk een belangrijk deel van de 
opties uit het Groenboek, met name wat betreft de toegangsvoorwaarden, de 
basiscriteria voor het vaststellen van de tarieven de invoering van 
communautaire kwaliteitsnormen voor de dienstverlening. 
Het onderdeel harmonisatie wordt goedgekeurd voor zover zij is aangepast aan 
de behoeften van de klanten, en zij het de exploitanten mogelijk maakt 
efficiënter te zijn. 
De postadministraties brengen ook andere punten naar voren, zoals: 
- precieze definities van de universele dienst en de concessiediensten; 
- het behoud van de "péréquation tarifaire"; 
- de verplichtingen van de postadministraties; 
- de noodzaak een eenvoudige en goed controleerbare regelgeving in te stellen. 
Zij suggereren met name dat hun slechts minimale verplichtingen worden 
opgelegd in het niet concessiegebied en dat het hun mogelijk moet zijn 
doeltreffend te concurreren met andere exploitanten, waarbij zij vooral het 
afromen van hun markt moeten vermijden. 
Zij stellen ook voor het concessiegebied voldoende groot te maken. 
-28 
Zij zijn het er over eens dat de afbakening van de concessiediensten op prijs en 
gewicht dient te zijn gebaseerd. De daarvoor voorgestelde grenswaarden zijn 
verschillend afhankelijk van de bron. 
Veel postadministraties zijn van mening dat de bestelling van reclamezendingen 
in het concessiegebied dient te vallen. 
Ten aanzien van het grensoverschrijdende verkeer wordt onderscheid gemaakt 
tussen uitgaand en binnenkomend verkeer. 
Ten aanzien van het eerste lopen de meningen uiteen. Sommigen wensen dat 
dit in het concessiegebied valt, anderen aanvaarden een liberalisatie. Onder hen 
die een dergelijke liberalisatie aanvaarden, verbindt een meerderheid deze aan 
het vooraf instellen van een nieuw eindvergoedingenstelsel dat op de kosten 
moet zijn gebaseerd. 
Voor het binnenkomend verkeer vinden bijna alle postadministraties dat dit in 
het concessiegebied dient te vallen. 
Sommigen zouden echter op de lange termijn aanvaarden dat het hele 
grensoverschrijdende verkeer wordt geliberaliseerd, op voorwaarde dat eerst 
een nieuw eindvergoedingenstelsel wordt vastgesteld. 
De nieuwe diensten kunnen slechts worden geliberaliseerd wanneer zij duidelijk 
worden omschreven en wanneer het buiten het concessiegebied plaatsen ervan 
met voldoende duidelijkheid gepaard gaat. Ten aanzien van het fysieke 
transport, met name buiten de bestellingsfase, van hybride zendingen (postale 
Email), zijn de meningen verdeeld over de regelgeving die hiervoor moet 
worden ingesteld. 
Voorts verlangen zij dat controle wordt uitgeoefend op ongewenste soorten 
remailing (met name de ABA-remailing) en een nieuw eindvergoedingenstelsel 
wordt ingesteld; Dit stelsel moet zo nodig een dwingend karakter hebben. 
Rondom deze groep vindt men de postadministraties die, hoewel zij niet om het 
behoud van de status quo vragen, van mening zijn dat sommige voorstellen van 
de Commissie (vooral, maar niet alleen, wat betreft het openstellen van de 
markt) te ver gaan en de voorgestelde werkwijze te voortvarend is. Daardoor 
zou het basisbeginsel, namelijk de continuïteit van de universele 
dienstverlening, niet meer kunnen worden gegarandeerd. 
Een andere postadministratie, daarentegen, vindt dat de benadering van de 
Commissie (vooral op het gebied van de liberalisatie) het minimum is om de 
problemen van de sector te kunnen oplossen en de efficiëntie en de kwaliteit 
van de diensten te verbeteren. 
Deze postadministratie vindt met name dat een concessiegebied slechts voor 
een beperkte periode en niet op de lange termijn nodig is. 
Tot slot wordt ten aanzien van de voorkeurtarieven voor de bestelling van 
persprodukten opgemerkt dat de gerechtvaardigde compensatie voor de 
postadministraties afkomstig moet zijn uit de algemene begroting en niet uit 
kruissubsidies vanuit het concessiegebied. 
-29 
4.3.2 De overige postexploitanten 
De meningen van de overige postexploitanten ten aanzien van de sector in het 
algemeen vertonen grote overeenkomst, met uitzondering van een aantal 
minder belangrijke elementen. De lokale exploitanten hebben bij voorbeeld niet 
steeds hetzelfde standpunt of dezelfde belangen als de grote integratoren. Deze 
lokale exploitanten wijzen vooral op concrete problemen waarmee zij op 
nationaal niveau te maken krijgen. 
Men vindt soms dat het Groenboek meer gericht lijkt te zijn op de toekomst van 
de postadministraties dan op de ontwikkeling van de postsector. 
De noodzaak van een universele postdienst wordt niet bestreden, ook al wenst 
men deze in het algemeen zo klein mogelijk. 
Zo wordt gesuggereerd de universele dienstverlening uitsluitend op de 
behoeften van particulieren af te stemmen, terwijl de vrije markt in de postale 
behoeften van het bedrijfsleven voorziet. 
Sommigen stellen voor de postbesteliing in stedelijke gebieden apart te 
behandelen, omdat daar de vrije markt uiteindelijk het niveau van de 
dienstverlening zal bepalen, naast de distributie in plattelandsgebieden, waar 
het optreden van de overheid noodzakelijk lijkt om te vermijden dat sommigen 
worden uitgesloten van het postale communicatiesysteem. 
Ook al staan zij op langere termijn een totale openstelling van de markt voor, 
op korte termijn aanvaarden zij het behoud van een concessiegebied. Dit dient 
dan echter wel zo klein mogelijk te zijn. Zo wensen zij met name een 
onmiddellijke en volledige liberalisatie van het grensoverschrijdende 
postverkeer. 
Het toepassen van de prijs- en gewichtscriteria voor het afbakenen van het 
concessiegebied worden aanvaard. Sommigen stellen voor het gewicht een grens 
van 20 gram voor, en voor de prijs tweemaal het pubhekstarief voor de eerste 
gewichtstrap. Alle diensten boven deze grenswaarden zouden tot de open markt 
behoren. 
Verder wordt met klem gevraagd om een duidelijke en reële scheiding van 
regelgevende en uitvoerende taken. Zij wensen dat de Commissie de 
neutraliteit van de nationale regelgever garandeert. Die zal er namelijk voor 
moeten zorgen dat er in de postsector sprake is van eerlijke 
concurrentievoorwaarden. 
Zij eisen opheffing van alle distorsies op het gebied van de concurrentie en 
constateren dat de huidige situatie nog ver van deze doelstelling is verwijderd. 
Zij wijzen ook op de uiteenlopende douaneprocedures. 
Een zelfde probleem doet zich voor ten aanzien van de BTW, waarvoor de 
openbare postdiensten vrijstelling genieten op basis van de zesde Richtlijn 
betreffende de BTW van 1977 (artikel 13). Zij vinden dat het niet 
gerechtvaardigd is in het niet concessiegebied een verschillend BTW-regime toe 
te passen voor openbare of particuliere exploitanten. 
Zij bevelen dus aan de activiteiten van de postadministraties in het aan 
concurrentie onderworpen deel van de markt aan BTW te onderwerpen, en 
30-
daartoe lijkt hen een juridische individualisering van deze activiteiten nodig. Zij 
vinden met name dat de pakket- en expresdiensten van de postadministraties 
moeten worden ondergebracht in nieuw op te richten ad hoe-bedrijven, 
gescheiden van de rechtspersoon die de diensten in het concessiegebied levert. 
Zij wijzen op het mogelijk misbruik van een overheersende positie van de 
postadministraties. Daarmee geven zij duidelijk aan opheffing van alle 
discriminaties ten aanzien van de toegang tot het universele postnetwerk te 
wensen. De verschillende postexploitanten moeten toegang hebben tot het 
netwerk van de universele dienstverlener onder dezelfde voorwaarden als alle 
andere gebruikers, met inbegrip van de voorwaarden die andere 
postadministraties worden geboden. 
Zij uiten ook hun bezorgdheid ten aanzien van de beginselen die ten grondslag 
liggen aan het vaststellen van de tarieven van de postadministraties en ten 
aanzien van de mogelijkheid van kruissubsidiëring. Een eventuele 
kruissubsidiëring vanuit het concessiegebied naar de universele diensten die 
buiten de concessie vallen, vinden zij onaanvaardbaar. 
Met betrekking tot de naleving van het mededingingsrecht stellen sommigen 
zich de vraag wat de consequenties zijn van het oprichten van joint-ventures 
tussen postadministraties en particuliere exploitanten. 
Zo wordt de overeenkomst tussen TNT en vijf postadministraties door de 
andere exploitanten als een bedreiging ervaren. 
Tot slot moet worden gewezen op een aantal overwegingen betreffende de 
systemen voor de documentenuitwisseling. Men stelt voor deze systemen in heel 
de Gemeenschap voor concurrentie open te stellen omdat zij geen afbreuk doen 
aan de ontwikkeling van de universele dienstverlening, met name omdat : 
- het gaat om een beperkt volume zendingen; 
- de diensten een concurrentie vormen voor expresdiensten en niet voor de 
basisdiensten. 
4.3.3 Overige actoren van de postindustrie 
De postsector kent nog een hele reeks andere actoren: fabrikanten van 
sorteerapparatuur, consolidatoren, vervoerders, fabrikanten van enveloppen, 
drukkerijen. 
Deze actoren wensen dat de postdienstensector zich ontwikkelt, aangezien hun 
eigen toekomst daarvan afhangt. 
Daardoor zijn zij bijzonder gevoelig voor acties die leiden tot betere 
postdiensten en dynamische postexploitanten. 
Zij betuigen steun aan alle maatregelen die de continuïteit van de dienst 
garanderen en de kwaliteit ervan bevorderen. 
Verder wijzen zij op het belang dat zij hechten aan de harmonisatie. De normen 
die op dit gebied kunnen worden vastgesteld, hebben directe gevolgen voor hun 
produktie-activiteiten. Derhalve wensen zij actief te kunnen deelnemen aan de 
verschillende met het opstellen van deze normen verbonden werkzaamheden. 
-31-
Zij suggereren onder andere de volgende vraagstukken in een communautair 
perspectief te behandelen: 
- de fysieke karakteristieken van de genormaliseerde postzendingen; 
- indexeringstechnieken; 
- leestechnieken voor de geïndexeerde zendingen; 
- tracking-en-tracing-systemen; 
- de ontwikkeling van elektronische post; 
- automatische postafhandeling. 
Tot slot onderstrepen zij dat de Gemeenschap er belang bij heeft bij het 
opstellen van een postregelgeving rekening te houden met de gevolgen van een 
eventueel verhuizen naar buiten het communautair grondgebied van de 
produktiecentra van deze industrie, of met de mogelijkheid dat 
extracommunautaire leveranciers bepaalde communautaire markten in hun 
greep krijgen. 
4.4 De maatschappelijke actoren 
De maatschappelijke actoren spelen een belangrijke rol in de postsector, 
waardoor die sector een politieke dimensie krijgt en het nodig is bijzonder 
omzichtig te werk te gaan. Uit het overleg blijkt de sterke betrokkenheid van 
deze actoren met de toekomst van de postsector, hetgeen met name geldt voor 
de vertegenwoordigers van de consumenten en van de werknemers van de 
postadministraties. 
Verschillende andere maatschappelijke of caritatieve organisaties hebben 
aangegeven dat zij behoefte hebben aan een kwalitatief hoogwaardige 
universele dienstverlening en dat zij wensen aanspraak te kunnen maken op een 
aangepaste dienstverlening (ten aanzien van de soort dienst en de tarieven). Dit 
geldt bijvoorbeeld voor de verenigingen die blinden vertegenwoordigen. 
4.4.1 De consumenten 
De consumenten zijn groot voorstander van de ontwikkeling van een kwalitatief 
hoogwaardige universele dienstverlening. Zij vinden dat deze dienst niet alleen 
briefwisseling moet omvatten, maar ook pakketten. 
Zij wijzen ook op de toegankelijkheid van het netwerk, met name voor diensten 
die aan de postloketten worden aangeboden, zoals zegelverkoop, verschillende 
financiële diensten en andere meer specifieke diensten (uitbetaling van 
pensioenen in enkele Lid-Staten bij voorbeeld). 
Zij hechten bijzonder veel waarde aan het behoud van een eenheidsprijs, die zij 
beschouwen als een prioritair kenmerk van de basis-postdiensten. 
Uit hun commentaren blijkt dat zij de kwaliteit van de dienstverlening als het 
belangrijkst beschouwen. Mede daarom steunen zij het pakket van maatregelen 
dat door de Commissie is voorgesteld ten aanzien van de bestellingstermijnen 
32-
(vaststelien van normen, externe eind-tot-eind-controie, publikatie van de 
resultaten). 
Naast het aspect bestellingstermijn zijn andere elementen ook van belang: 
wachttijden aan de loketten, klachtenafhandeling door de postadministraties. 
Ook een belangrijk punt voor hen is de eventuele verantwoordelijkheid van de 
dienstverlener wanneer deze op enige wijze in gebreke blijft. De bestaande 
regels betreffende de verantwoordelijkheid van de postadministraties vinden zij 
onvoldoende. 
Ten slotte zijn zij uitgesproken voorstander van verreikende harmonisatie-
activiteiten. Zij betreuren het gebrek aan homogeniteit van de postdiensten 
tussen de Lid-Staten van de Gemeenschap. 
Er moet ook worden gewezen op de uitdrukkelijke wens van de 
vertegenwoordigers van de consumenten om ten volle te nemen aan het 
toekomstige debat betreffende de constructie van de Europese postdiensten, 
met name ten aanzien van de kwaliteit van de dienstverlening en de 
harmonisatie. 
4.4.2 De vakbonden 
Er zijn vooral bijdragen ontvangen van de vakbonden van het personeel van de 
postadministraties, maar ook van bredere vakverenigingen. 
Zij vinden in het algemeen dat in het Groenboek onvoldoende aandacht wordt 
besteed aan de sociale aspecten. Dat geldt met name ten aanzien van de 
ontwikkeling van de werkgelegenheid in de postsector, de 
arbeidsomstandigheden, het opleidingsbeleid en de maatregelen voor 
harmonisatie op sociaal gebied. Zij zijn zeer geïnteresseerd in het binnenkort in 
te stellen Paritaire Comité voor postzaken om deze onderwerpen te 
behandelen. 
De door de posterijen uitgevoerde taken van algemeen belang vinden zij zeer 
belangrijk. Daarom vinden zij ook de ontwikkeling van universele 
dienstverlening zeer belangrijk. Ten aanzien van de maatregelen om de markt 
open te stellen zijn zij echter nogal terughoudend. 
De door de Commissie voorgestelde liberalisatiemaatregelen zouden volgens 
hen tot afroming leiden, hetgeen de postadministraties verzwakt, waardoor deze 
organisaties minder werkgelegenheid bieden. 
Verder worden de volgende vier onderwerpen onderstreept : 
- volledige toepassing van de aanbeveling van 1979 van de Commissie, die 
aanbeveelt om voor brieven van minder dan 20 gram het binnenlands tarief 
ook voor intracommunautair verkeer toe te passen; 
- de toelaatbaarheid van kruissubsidies; 
- afwijzing van het concept van een open netwerk (zij hechten veel belang aan 
een concessiegebied waarin alle postfuncties worden gebundeld: ophaling, 
sortering, vervoer, bestelling) en zelfs van een niet-discriminerende toegang 
van particuliere exploitanten tot het universele netwerk; 
-33 
afzien van de toepassing van Artikel 90, lid 3, van het Verdrag als juridische 
grondslag voor de communautaire wetgeving voor het vaststellen van het 
concessiegebied van de postadministraties. 
4.5 Bijdragen van buiten de Gemeenschap 
Ook buiten de Gemeenschap bestond veel interesse voor het Groenboek 
vanwege de dimensie ervan die ver buiten de traditionele nationale aanpak van 
de postsector uitstijgt en omdat een groot deel van de erin behandelde 
problematiek ook in andere geografische gebieden van toepassing is. 
Deze interesse, die tot uiting komt in de gedachtenwisselingen met sommigen 
van onze internationale partners, is vooral duidelijk in Europa, maar ook in 
landen als de Verenigde Staten, Japan en Australië. 
De interesse blijkt uit een aantal bijdragen, met name van de internationale 
postorganisaties, van verschillende postadministraties en nationale instanties 
van EVA-landen (Europese Vrijhandelsassociatie). 
4.5.1 De internationale postorganisaties 
Het Groenboek wordt nog steeds bestudeerd bij de Wereldpostunie (UPU). 
De UPU heeft wel alvast gewezen op de noodzakelijke compatibiliteit van de 
communautaire regelgeving met het internationale kader zoals dat in de akten 
van de UPU is vastgelegd. De UPU vindt vooral dat maatregelen ter bestrijding 
van illegale vormen van remailing of het instellen van een nieuw 
eindvergoedingenstelsel in het kader van de UPU dienen te worden genomen. 
De UPU vindt ook dat bij een hervorming van de spelregels voor het 
internationale postverkeer niet alleen rekening moet worden gehouden met de 
belangen van de landen met het grootste postverkeer uit de ontwikkelde wereld, 
met name de landen van de Gemeenschap, maar ook met de 
ontwikkelingslanden. 
Het Europees Comité voor postale regelgeving (CERP) van de Europese 
conferentie van PTT-administraties (CEPT) waarin 36 Europese landen zijn 
vertegenwoordigd, heeft een bijdrage over het Groenboek ingezonden. Daarin 
wordt vooral op de volgende punten gewezen : 
- ontwikkeling van de universele postdienst (minimumniveau op 
communautair niveau vast te stellen, vrijheid voor elke Lid-Staat de omvang 
ervan uit te breiden); 
- evenwicht tussen liberalisatie en harmonisatie (liberalisatie van het 
grensoverschrijdend verkeer, tenminste voor het uitgaande verkeer, voor 
zover wordt voldaan aan bepaalde voorwaarden, zoals de aanpassing van het 
eindvergoedingenstelsel, het instellen van adequate controlesystemen en het 
vaststellen van een goed tijdschema voor de tenuitvoerlegging); 
- de noodzaak de financiële levensvatbaarheid van de universele dienstverlener 
te behouden (waardoor waakzaamheid is geboden voor het afromen van de 
markt). 
-34 
Het CERP wijst erop dat de uit de akten van de UPU voortvloeiende 
verplichtingen als een wezenlijk element moeten worden beschouwd. 
Het CERP wenst ook dat een tijdschema wordt gepubliceerd voor de 
tenuitvoerlegging van de nodige maatregelen. 
4.5.2 De EVA-landen 
Sommige landen, met name de Scandinavische, willen wel een universele 
dienstverlening behouden, maar stellen een zeer vergaande liberalisatie voor 
van de postmarkt, of zelfs een volledige liberalisatie. 
Zij achten deze liberalisatie de beste oplossing om de sector verder te 
ontwikkelen en een goed dienstenaanbod, dat beter beantwoordt aan de 
verwachtingen van de gebruikers, mogelijk te maken. 
Daarbij stellen zij voor de kosten die zijn verbonden met het uitvoeren van de 
taken van algemeen belang die door de postadministraties voornamelijk te 
betalen vanuit de algemene staatsbegroting, of zelfs met behulp van bijdragen 
van lokale overheden. 
Een ander verschil met het Groenboek blijkt uit het voorstel de tarieven niet op 
de kosten te baseren, maar op de marktprijzen. 
Andere landen daarentegen, met name Zwitserland, wijzen op de sociale 
behoeften waar de universele dienstverlening aan moet voldoen. Wat het 
concessiegebied betreft, is de Zwitserse aanpak sterk vergelijkbaar met die van 
de Commissie, dat wil zeggen een geleidelijke en gecontroleerde openstelling 
van de markt ten einde de universele dienstverlening te kunnen garanderen. 
Uit deze bijdragen blijkt ook dat men een goed antwoord wenst op de 
problemen van de eindvergoedingen en van de remailing. 
35-
5. CONCLUSIE 
Het is duidelijk dat dit brede overleg zeer nuttig is geweest. 
Het openbare overleg heeft het immers mogehjk gemaakt de zaken te verduidehjken 
en begrijpelijk te maken, en grondslagen te leggen voor de toekomst: 
- de zaken zijn duidelijker, omdat alle betrokken partijen in de Gemeenschap nu 
dezelfde begrippen en hetzelfde analyseapparaat voor de postsector gebruiken. Dit 
pedagogische aspect van het debat is een wezenlijke voorwaarde voor een 
constructieve dialoog; 
- de zaken zijn beter begrepen, omdat het overleg tot echte uitwisselingen heeft 
geleid, niet alleen tussen de Commissie en de actoren van deze sector, maar ook 
tussen de actoren onderling. Daardoor heeft iedereen zijn belangrijkste 
verwachtingen en belangen kunnen uiteenzetten. Doordat iedereen zijn kaarten op 
tafel heeft gelegd, zal het makkelijker worden compromissen te bereiken die voor 
de grote meerderheid aanvaardbaar zijn; 
- er zijn grondslagen gelegd voor de toekomst, omdat er ten aanzien van een groot 
aantal cruciale punten een consensus naar voren is gekomen. Daarmee wordt de 
basis gelegd voor het toekomstig communautair postbeleid. De punten waarover de 
meningen uiteenlopen komen in een aantal uitgesproken standpunten goed naar 
voren; voor sommige daarvan zal dan ook aanvullend onderzoek en overleg nodig 
zijn. Dit is een zeer positieve benadering die het in een groot aantal gevallen 
mogelijk zal maken de oorspronkelijke tegenstellingen op te heffen. 
Al deze elementen in ogenschouw nemend, kan de Commissie op een solide basis en 
uitgaand van het Groenboek richtsnoeren geven voor de ontwikkeling van de interne 
markt voor postdiensten. 

BIJLAGE 
LUST VAN DE DOOR DE COMMISSIE 
ONTVANGEN SCHRIFTELIJKE BIJDRAGEN TIJDENS 
DE PERIODE VAN OVERLEG OVER 
HET GROENBOEK POSTDIENSTEN 
A. EEG*1) 
I. INSTELLINGEN 
1. Communautaire Instellingen 
- Resolutie van het Europese Parlement van 22 januari 1993 
- Advies van het Economisch en Sociaal Comité van 25 maart 1993 
2. Regeringen van de Lid-Staten 
- België 
- Duitsland 
- Frankrijk 
- Griekenland 
- Ierland 
- Italië 
- Nederland 
- Portugal 
- Spanje 
3. Volksvertegenwoordigingen van de Lid-Staten 
- Assemblée Nationale française (verslag Durieux) 
4. Internationale organisaties 
- Europese Conferentie van PTT-administraties (Europees comité voor 
postale regelgeving) 
(*) of Europese of internationales organisaties waartoe de 12 Lid-Staten behoren. 
-2-
- Wereldpostunie (UPU) 
5. Met de communautaire instellingen gelieerde comités 
- Raadgevend comité van de consumenten 
- Comité Handel en Distributie 
6. Diversen 
- Bundesrat (Duitsland) 
- Commission Supérieure du Service Public des PTT (Frankrijk) 
- POUNC - Post Office Users' Council (Verenigd Koninkrijk) 
II. ACTOREN UIT DE SECTOR 
7. GEBRUIKERS 
7. /. CONSUMENTENVERENIGINGEN EN 
GEBRUIKERSASSOCIA TIES 
- Arbeitsgemeinschaft der Verbraucherverbande e.V. 
- Association Etudes Consommateurs - CFDT 
- BEUC - Bureau Européen des Unions de Consommateurs 
- Consumers Association 
- Consumers in the EEC Group 
- CSF - Confédération Syndicale des Familles 
- Fédération Nationale des Familles Rurales 
- Union de Consumidores de Espana 
- Union Fédérale des Consommateurs 
- Verband der Postbenutzer e.V. 
7.2. BEDRIJFSMATIGE GEBRUIKERS 
- AEMD Venta por Correo 
- AEVD - Association des Entreprises de Vente à Distance 
- Agence Centrale des Organismes de Sécurité Sociale. 
- Allied Irish Bank 
- American Express 
- ASEMPRE - Asociacion Profesional de Empresas de Reparto y 
Manipulado de Correspondencia 
- Asociation espagnole de Marketing Direct 
- Association Française des Banques 
- Barclays Bank Pic 
- BDZV - Bundesverband deutscher Zeitungverleger 
- Belgische Vereniging van Banken 
- Boersenverein des deutschen Buchhandels e.V. 
- Bundesverband deutscher Industrie e.V. 
- British Printing Industries Federation 
- CAEJ - Association Européenne des Editeurs 
- Caisse Nationale d'Assurance Vieillesse 
- Caisse Nationale de Crédit Agricole 
- Caisse Nationale des Allocations Familiales 
- CEEP - Centre Européen des Entreprises à Participation Publique 
- Chambre Commerce et d'Industrie de Paris 
CNPF - Conseil National Patronat 
Comité National Français - Chambre de Commerce Internationale. 
Confederacion Espanola de Organizaciones Empresariales 
Confédération Générale des Petites et Moyennes Entreprises 
Confederation of Irish Industries 
Deutschen Industrie und Handelstag 
Direct Mail Services Standards 
Direct Marketing Association 
Dublin Sollicitors Bar Association 
Electricité de France 
Electricity Supply Board - ESB 
EMESUA - European Mail and Express Services Users Association 
EMOTA/AEVPC - European Mail Order Traders 
Association/Associât ion Européenne de Vente par Correspondance 
EUROCHAMBRES 
FEB - Fédération des Entreprises Belges 
Federacion Nacional de Empresas Publicidad 
Fédération Bancaire de la CE. 
Fédération Française des Sociétés d'Assurance 
Fédération Nationale de la Presse Française 
FEDIM - Fédération Européenne du Marketing Direct 
FNPS - FAEP / Fédération Nationale de la Presse d'Information 
Spécialiée - Fédération des Associations d'Editeurs de Périodiques 
de la CE. 
Garantie Mutuelle des Fonctionnaires 
Gesamtverband der Deutschen Versicherungswirtschaft e.V. 
Groupement Européen des Caisses d'Epargne 
Imperial Chimical Industry 
IFSDA-International Federation of Stamp Dealers's Association 
IOD - Institute of Directors 
Law Society 
Marketing et Publicité directe (Spanje) 
Mutuelle Générale des PTT 
National Newspapers of Ireland 
NOTU - Nederlandse Organisatie van Tijdschrift-Uitgevers 
Office des Transports et PTT de l'Ile de France 
Paul Spain Group Ltd 
Periodical Publishers Association 
Postal Users' Platform 
Postbank 
Reader's Digest 
Royal National Institute for the Blind 
Syndicat des Entreprises de Vente par Correspondance et à 
Distance 
Syndicat National de la Communication Directe 
The Irish Mail Order Ass. 
The Irish Trade Board 
The Packing Shop 
Timewarner 
UNICE - Union des Confédérations de l'Industrie et des 
Employeurs d'Europe 
Union des Offices des Transports et des PTT 
Union Internationale Editeurs 
Union Nationale Interprofessionnelle pour l'Emploi dans l'Industrie 
et le Commerce 
Voluntary Health Insurance Board 
-4-
8. EXPLOITANTEN 
8.1. OPENBARE EXPLOITANTEN 
- Amministrazione delle Poste e Telecomunicazioni (Italië) 
- An Post (Ierland) 
- Correos y Telégrafos (Spanje) 
- La Poste/De Post (België) 
- La Poste (Frankrijk) 
- Plateforme La Poste/Postdienst (Frankrijk/Duitsland) 
- Postdienst (Duitsland) 
- PostEurop 
- PTT Nederland (Nederland) 
- The Post Office (United Kingdom) 
8.2. PARTICULIERE EXPLOITANTEN 
- AEEC - Association of European Express Carriers 
- AICES - Association of International Courier and Express Services 
- Air France 
- Association française des Transports Routiers Internationaux 
- Association of European Document Exchange (Ierland) 
- Belgian International Express Carriers Association 
- Business Post Holdings Ltd 
- DHL Spanje 
- EEO - European Express Organisation 
- Entrega en Mano 
- European Association of Document Exchange 
- Francedoc S.A. 
- Groupement des Activités de Transport et de Manutention de la 
Région Ile de France 
- Irish Association of International Express Carriers 
- Société Nationale des Chemins de Fer 
- Syndicat Français de l'Express International 
- Syndicat Français des Entreprises de Transports légers 
- Syndicat National de Messagerie et Abonnements Périodiques 
- Syndicat National des Entreprises de Logistique et Publicité 
9. DE POSTALE INDUSTRIE 
- CALIBAN S.A. 
- Compagnie Générale Automatisme 
- GPMU - Graphical Paper & Media Union 
- Néopost - Société pour l'Affranchissement et le Timbrage Automatique 
- Pitney-Bowes (Frankrijk) 
- Sociedad de Desarrollo Postal S.A. 
- Société d'Etude et de Construction d'Appareils de Précision 
- Syndicat Général des Fabricants d'Enveloppes, Sachets et Pochettes 
10. WERKNEMERSVERENIGINGEN 
- Association des Administrateurs des PTT 
- Confédération Européenne de Syndicats 
- CFDT - Confédération Française Démocratique du Travail 
- CGP - Christliche Gewerkschaft Post 
- CI F - Confédération Internationale des Fonctionnaires 
- Confédération Française Encadrement - Confédération Française des 
Cadres 
-5-
- Confédération Générale du Travail 
- Confédération Générale du Travail Force Ouvrière 
- CVVU Communication Workers Union 
- DBB - Deutscher Beamtembund 
- Deutsche Postgewerkschaft 
- Deutscher Postverband 
- DGB - Deutsche Gewerkschaftsbund 
- EUROFEDOP 
- Federation of Irish Employers 
- Fédération Syndicale des Travailleurs des PTT 
- IPTT - Internationale des Postes, Télégraphes et Téléphones 
- Irish Congress of Trade Unions (zie CVVU) 
- Post Office Unions' Council 
- Sindicato Federal de Correos y Telegrafos 
- Syndicat Chrétien Comm. et Culture 
- Syndicat Libre de la Fonction Publique 
- Vereniging Van Hoger Personeel PTT 
11. ONDERZOEKSINSTELLINGEN / ADVIESBUREAUS 
- Fachhochschule des Bundes für öffentliche Verwaltung, Deutsche 
Bundespost Telekom, Dieburg 
- Omega Partners 
- Rickard Johnson 
- WIK - Wissenschaftliches Institut für Kommunikationsdienste GmbH 
B. EVA-LANDEN 
1. LANDEN 
- Ministry Transport Communication (Zweden). 
- Regering van Zwitserland 
2. EXPLOITANTEN 
- Post Finland 
- PTT Zwitserland 
ISSN 0254-1513 
COM(93) 247 def. 
DOCUMENTEN 
NL 10 
Catalogusnummer : CB-CO-93-288-NL-C 
ISBN 92-77-56489-X 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
Lr2985 Luxemburg