Nr. C 327/40 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
7. Bijlage D, punt IV, wordt gelezen: 
„Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat 
1. het hierboven omschreven sperma is verkregen, 
behandeld en opgeslagen overeenkomstig de in 
Richtlijn 88/407/EEG vastgestelde normen; 
2. het hierboven omschreven sperma naar de plaats van 
inlading is verzonden in een verzegelde recipiënt en 
overeenkomstig Richtlijn 88/407/EEG; 
3. het hierboven omschreven sperma afkomstig is van 
een stier: 
a) i) die negatief heeft gereageerd op een serum-
neutralisatietest of een ELISA-test op infec­
tueuze bovine rhinotracheïtis / infectueuze 
pustulaire vulvo-vaginitis (IBR/IPV), ver­
richt in de voorafgaande twaalf maan­
den («), 
of 
ii) die tegen infectueuze bovine rhinotracheïtis / 
infectueuze pustulaire vulvo-vaginitis is inge­
ënt overeenkomstig Richtlijn 88/407/ 
EEG(J), 
of 
iii) die positief heeft gereageerd op een se-
rumneutralisatietest of een ELISA-test op infectueuze bovine rhinotracheïtis / infec­
tueuze pustulaire vulvo-vaginitis en niet is 
ingeënt overeenkomstig Richtlijn 88/407/ 
EEGO); 
b) i) die niet is ingeënt tegen mond- en klauw­
zeer (*), 
of 
ii) die tegen mond- en klauwzeer is ingeënt overeen­
komstig Richtlijn 88/407/EEG 0). 
Gedaan te , de 
(Handtekening) 
• Stempel 
(Naam in drukletters) 
Artikel 2 
De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechte­
lijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 
1990 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie 
daarvan onverwijld in kennis. 
Artikel 3 
Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. 
i1) Doorhalen wat niet van toepassing is.". 
Voorstel voor een verordening van de Raad betreffende vlees van wild en konijnevlees 
COM(89) 496 def. 
(Door de Commissie ingediend op 30 oktober 1989) 
(89/C 327/07) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Gezien het advies van het Europese Parlement, 
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, 
Overwegende dat konijnevlees en vlees van wild zijn opge­
nomen in de lijst van produkten van bijlage II bij het 
Verdrag; dat de konijnenhouderij en de wildkwekerij nor­
maal tot de landbouwsector worden gerekend; dat deze vorm 
van landbouw en het inkomen uit de wildkwekerij een bron van inkomsten vormen voor een deel van de landbouwbe­
volking; 
Overwegende dat, ten einde de rationele ontwikkeling van 
deze sector mogelijk te maken en de produktiviteit te 
verhogen, op communautair niveau voorschriften moeten 
worden vastgesteld ter zake van gezondheidsproblemen en 
veterinairrechtelijke problemen bij de produktie en het in de 
handel brengen van vlees van wild en konijnevlees; 
Overwegende dat de verschillen op het gebied van de 
diergezondheid en de volksgezondheid in de Lid-Staten 
moeten worden weggewerkt ten einde het intracommunau­
taire handelsverkeer in konijnevlees en vlees van wild te 
stimuleren en zo bij te dragen tot de voltooiing van de interne 
markt; 
Overwegende dat op landbouwhuisdieren en op mensen 
overdraagbare ziekten kunnen worden verspreid via vlees 
van wild en konijnevlees; dat voorschriften moeten worden 
vastgesteld om dergelijke risico's te voorkomen; 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/41 
Overwegende dat vlees van wild en konijnevlees op hygiëni­
sche wijze moet worden behandeld ten einde te voorkomen 
dat infecties en intoxicaties via voedsel worden overge­
dragen; 
Overwegende dat bij Richtlijn 82/894/EEG van de Raad 
van 21 december 1982 inzake de melding van dierziekten in 
de Gemeenschap (*), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 
89/162/EEG (2), voorschriften zijn vastgesteld voor de 
melding van dierziekten in de Gemeenschap; dat het uitbre­
ken of de aanwezigheid van bepaalde besmettelijke dierziek­
ten bij in het wild levende dieren in een bepaald gebied van de 
Gemeenschap gevaren kan inhouden voor de in het wild 
levende dieren in andere gebieden van de Gemeenschap en 
voor de beslagen in de Gemeenschap; dat het dienstig is om 
voor een aantal besmettelijke ziekten te beschikken over 
dezelfde gegevens van in het wild levende dieren als van de 
landbouwhuisdieren; 
Overwegende dat bij Richtlijn 64/433/EEG van de Raad 
van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het 
gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers 
vlees (3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 88/657/EEG (4), 
gezondheidsvoorschriften zijn vastgesteld voor vers vlees; 
dat gekweekt wild voor de produktie van vlees van wild 
wordt gehouden onder omstandigheden die vergelijkbaar 
zijn met die waaronder zoogdieren en pluimvee worden 
gehouden; dat voor gekweekt wild dezelfde gezondheids­
voorschriften moeten worden vastgesteld als voor vers vlees 
en vlees van pluimvee; 
Overwegende dat afwijkende bepalingen moeten worden 
vastgesteld voor kleine hoeveelheden konijnevlees en vlees 
van wild bestemd voor het lokale handelsverkeer; 
Overwegende dat, met betrekking tot de organisatie en 
opvolging van controles die door de Lid-Staat van bestem­
ming moeten worden verricht en tot de toe te passen 
vrijwaringsmaatregelen, moet worden verwezen naar de 
algemene voorschriften die zijn vastgesteld in Verordening 
(EEG) van de Raad inzake veterinaire controles in het 
intracommunautaire handelsverkeer in het vooruitzicht van 
de totstandbrenging van de interne markt; 
Overwegende dat de Commissie moet worden opgedragen 
bepalingen ter uitvoering van deze verordening vast te 
stellen; dat daartoe moet worden voorzien in procedures 
waarbij in het kader van het Permanent Veterinair Comité 
een nauwe en effectieve samenwerking tussen de Commissie 
en de Lid-Staten tot stand wordt gebracht, 
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: 
HOOFDSTUK I 
Algemene bepalingen 
Artikel 1 
In deze verordening worden de gezondheidsvoorschriften en 
veterinairrechtelijke voorschriften vastgesteld voor de pro­
duktie en het in de handel brengen van vlees van wild en 
konijnevlees. 
(») PB nr. L 378 van 31. 12. 1982, blz. 58. 
(2) PB nr. L 61 van 4. 3. 1989, blz. 48. 
(3) PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 2012/64. 
(4) PB nr. L 382 van 31. 12. 1988, blz. 3. Artikel 2 
In deze richtlijn wordt verstaan onder: 
— „vlees van wild": alle voor menselijke consumptie 
geschikte delen van wild; 
— „vlees van gekweekt wild": alle voor menselijke con­
sumptie geschikte delen van niet gedomesticeerde zoog­
dieren en niet gedomesticeerde vogels die in gevangen­
schap zijn gekweekt, gehouden en gedood; 
— „vlees van vrij wild": alle voor menselijke consumptie 
geschikte delen van niet gedomesticeerde zoogdieren en 
niet gedomesticeerde vogels die in hun milieu met 
inachtneming van de bepalingen voor de jacht zijn 
gedood; 
— „wild": niet als huisdier beschouwde landzoogdieren of 
vogels, die niet zijn bedoeld in artikel 1, lid 1, van 
Richtlijn 64/433/EEG, noch in artikel 1 van Richtlijn 
71/118/EEG van de Raad van 15 februari 1971 inzake 
gezondheidsvraagstukken op het gebied van het handels­
verkeer in vers vlees van pluimvee (5), laatstelijk gewij­
zigd bij Richtlijn 88/657/EEG; 
— „grof wild": tweehoevige niet gedomesticeerde zoogdie­
ren; 
— „klein wild": niet gedomesticeerde zoogdieren van de 
familie van de Leporidae en niet gedomesticeerde 
vogels; 
— „vederwild": vogels die als wild worden aangemerkt; 
— „haarwild": zoogdieren die als wild worden aange­
merkt; 
— „konijnevlees": alle voor menselijke consumptie geschik­
te delen van als huisdier gehouden konijnen; 
— „officiële dienst": de veterinaire dienst of een andere 
gelijkwaardige dienst die door de betrokken Lid-Staat is 
aangewezen om toezicht te houden op de uitvoering van 
deze verordening; 
— „jachtgebied": het gebied waar vrij wild ongehinderd kan 
rondlopen; 
— „wildslachterij": een erkende inrichting waar het gedode 
vrije wild wordt gevild, gekeurd en eventueel uitge­
sneden; 
— „konijnenslachterij": een erkend slachthuis waar als 
huisdier gehouden konijnen worden geslacht en 
gekeurd; 
— „land van produktie": de Lid-Staat op het grondgebied 
waarvan de inrichting is gevestigd. 
De definities van artikel 2 van Richtlijn 64/433/EEG en van 
artikel 2 van Richtlijn 71/118/EEG zijn van toepassing. 
HOOFDSTUK II 
Voorschriften voor de produktie en het in de handel brengen 
van vlees van wild en konijnevlees 
Artikel 3 
1. Elke Lid-Staat houdt systematisch toezicht op de 
gezondheidsstatus van het wild en van de konijnen. 
(5) PB nr. L 55 van 8. 3. 1971, blz. 23. 
Nr. C 327/42 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
Daartoe wordt, ingeval op mens of dier overdraagbare 
ziekten worden gediagnostiseerd dan wel residugehalten 
boven de toegestane maxima worden geconstateerd, een 
centrale dienst of een centraal orgaan belast met het verza­
melen en verwerken van de resultaten van de overeenkomstig 
deze verordening verrichte keuringen. 
2. Indien een geval als bedoeld in lid 1 zich voordoet, 
worden de desbetreffende resultaten zo spoedig mogelijk 
meegedeeld aan de officiële dienst die verantwoordelijk is 
voor het toezicht op het beslag waaruit de dieren afkomstig 
zijn of, indien het vrij wild betreft, op het jachtgebied waaruit 
het wild afkomstig is. 
3. Met inachtneming van de epizoötiologische situatie 
laat de officiële dienst specifieke tests verrichten op vrij wild, 
ten einde de aanwezigheid van één van de in bijlage I bij 
Richtlijn 82/894/EEG genoemde ziekten op te sporen. 
Het voorkomen van deze ziekten wordt meegedeeld aan de 
Commissie en aan de andere Lid-Staten overeenkomstig het 
bepaalde in Richtlijn 82/894/EEG. 
Artikel 4 
1. Voor het intracommunautaire handelsverkeer in vlees 
van wild gelden de desbetreffende veterinairrechtelijke voor­
schriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in 
vers vlees als bedoeld in: 
a) Richtlijn72/461/EEG van de Raad van 12 december 
1972 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het 
gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in 
vers vlees (l), 
of 
b) Verordening (EEG) van de Raad tot vaststelling van 
veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommu­
nautaire handelsverkeer in en de invoer uit derde landen 
van vers vlees van pluimvee en gekweekt vederwild. 
2. Bovendien kunnen, met inachtneming van het voorko­
men van één van de in artikel 3, lid 3, bedoelde ziekten, door 
de officiële dienst van de Lid-Staat op het grondgebied 
waarvan de ziekte is geconstateerd, beperkingen worden 
vastgesteld ten aanzien van het gebruik van vlees van wild 
afkomstig uit bepaalde jachtgebieden. 
3. Bijkomende eisen kunnen worden vastgesteld volgens 
de procedure van artikel 21. 
Artikel 5 
1. De Lid-Staten vullen hun plannen voor de opsporing 
van residuen, als bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 86/ 
469/EEG van de Raad van 16 september 1986 inzake het 
onderzoek van dieren en vers vlees op de aanwezigheid van 
residuen (2), op zodanige wijze aan, dat vrij wild op in het 
milieu aanwezige contaminanten wordt gecontroleerd. 
(») PB nr. L 302 van 31. 12. 1972, blz. 24. 
(2) PB nr. L 275 van 26. 9. 1986, blz. 36. 2. Met inachtneming van de resultaten van de in lid 1 
bedoelde controle, kunnen beperkingen worden vastgesteld 
ten aanzien van het gebruik van vlees van wild afkomstig uit 
bepaalde jachtgebieden. 
3. Bijkomende eisen kunnen worden vastgesteld volgens 
de procedure van artikel 21. 
Artikel 6 
1. Vlees van gekweekt wild, afkomstig van grof wild, 
moet voldoen aan de voorwaarden van artikel 3 van Richtlijn 
64/433/EEG. 
2. Bij wijze van uitzondering op lid 1 mogen, totdat de 
voorschriften bedoeld in artikel 5, lid 1, van Richtlijn 
88/409/EEG van de Raad van 15 juni 1988 houdende vast­
stelling van de gezondheidsvoorschriften voor vlees dat 
bestemd is voor de binnenlandse markt en van de niveaus van 
de overeenkomstig Richtlijn 85/73/EEG voor de keuring 
van dit vlees te heffen retributies (3) zijn vastgesteld, het 
slachten van gekweekt grof wild en het uitsnijden en opslaan 
van vlees als bedoeld in lid 1, plaatsvinden in inrichtingen die 
door de nationale autoriteiten voor de nationale markt zijn 
erkend, op voorwaarde dat het vlees niet in het intracom­
munautaire handelsverkeer wordt gebracht. 
3. In afwijking van lid 1 kan de officiële dienst toestaan 
dat gekweekt wild wordt geschoten op de plaats van 
oorsprong, indien het niet kan worden vervoerd zonder 
risico's voor de begeleiders of in verband met het welzijn van 
de dieren. Een dergelijke afwijking kan worden toegestaan 
indien: 
— de eigenaar van de dieren daartoe een verzoek indient, 
en 
— de officiële dienst vooraf in kennis wordt gesteld van de 
datum waarop deze dieren zullen worden geslacht, en 
— ten aanzien van het beslag geen beperkende maatregelen 
gelden op grond van een controle als bedoeld in artikel 4 
en in artikel 5. 
4. Vlees van everzwijnen of van andere voor besmetting 
met trichinen vatbare diersoorten moet worden onderzocht 
met behulp van een digestiemethode overeenkomstig Richt­
lijn 77/96/EEG van de Raad van 21 december 1976 inzake 
het opsporen van trichinen bij de invoer van vers vlees van 
varkens, huisdieren, uit derde landen (4). 
Artikel 7 
Vlees van gekweekt wild, afkomstig van vederwild, moet 
voldoen aan de voorwaarden van artikel 3 van Richtlijn 
71/118/EEG. 
(3) PB nr. L 194 van 22. 7. 1988, blz. 28. 
(4) PB nr. L 26 van 31. 1. 1977, blz. 67. 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/43 
Artikel 8 
1. Vlees van vrij wild moet: 
a) zijn behandeld in een wildslachterij die voldoet aan de 
voorwaarden van bijlage II, hoofdstuk III, of in een 
slachthuis dat is erkend en wordt gecontroleerd overeen­
komstig artikel 13; 
b) afkomstig zijn van vrij wild dat in zijn natuurlijke 
omgeving is gedood en is behandeld overeenkomstig 
bijlage II, hoofdstuk I; 
c) tijdens en na de bewerking in een wildslachterij of een 
slachthuis zijn behandeld onder bevredigende hygiëni­
sche omstandigheden overeenkomstig hoofdstuk IV van 
bijlage I bij Richtlijn 64/433/EEG voor grof wild en 
hoofdstuk III van bijlage I bij Richtlijn 71/118/EEG 
voor klein wild; 
d) na het slachten door een officiële dierenarts zijn gekeurd 
overeenkomstig bijlage I, hoofdstuk II, en mag daarbij 
geen afwijkingen hebben vertoond, met uitzondering van 
tijdens de jacht opgelopen laesies of van kleine misvor­
mingen of afwijkingen, voor zover is geconstateerd, zo 
nodig met behulp van de vereiste laboratoriumtests, dat 
het karkas en de slachtafvallen daardoor niet ongeschikt 
zijn geworden voor menselijke consumptie, noch enig 
gevaar opleveren voor de volksgezondheid; 
e) een keurmerk dragen overeenkomstig bijlage I, hoofd­
stuk IV; 
f) na de keuring na het slachten onder bevredigende 
omstandigheden worden opgeslagen overeenkomstig bij­
lage II, hoofdstuk V, in overeenkomstig artikel 13 
erkende inrichtingen of overeenkomstig Richtlijn 
64/433/EEG erkende koel- en vrieshuizen; 
g) worden vervoerd onder bevredigende hygiënische 
omstandigheden overeenkomstig bijlage II, hoofd­
stuk V. 
2. Onverminderd lid 1: 
a) moet vlees van everzwijnen of andere voor besmetting 
met trichinen vatbare diersoorten worden onderzocht 
met behulp van een digestiemethode overeenkomstig 
Richtlijn 77/96/EEG; 
b) moeten delen van karkassen of vlees zonder been van 
klein wild zijn verkregen in omstandigheden overeen­
komstig artikel 3, onder B, van Richtlijn 71/118/EEG, 
in inrichtingen die daartoe zijn erkend overeenkomstig 
artikel 13; 
c) moeten delen van karkassen of vlees zonder been van grof 
wild zijn verkregen in omstandigheden overeenkomstig 
artikel 3, lid 1, onder B, van Richtlijn 64/433/EEG, in 
daartoe overeenkomstig artikel 13 erkende inrichtin­
gen. 
Artikel 9 
1. Konijnevlees moet: 
a) zijn verkregen in een inrichting die voldoet aan de 
algemene voorwaarden van Richtlijn 71/118/EEG en 
die voor dit doel is erkend overeenkomstig artikel 13; b) afkomstig zijn van een slachtdier dat vóór het slachten 
door een officiële dierenarts is gekeurd overeenkomstig 
bijlage I, hoofdstuk I, en dat daarbij geschikt is bevon­
den om te worden geslacht; 
c) zijn behandeld onder bevredigende hygiënische omstan­
digheden overeenkomstig hoofdstuk III van bijlage I bij 
Richtlijn 71/118/EEG; 
d) na het slachten door een officiële dierenarts zijn gekeurd 
overeenkomstig bijlage I, hoofdstuk II, en mag daarbij 
geen afwijkingen hebben vertoond, met uitzondering van 
kort vóór het slachten opgelopen laesies of van kleine 
misvormingen of afwijkingen, voor zover is geconsta­
teerd, zo nodig met behulp van de vereiste laboratori­
umtests, dat het karkas en de slachtafvallen daardoor 
niet ongeschikt zijn geworden voor menselijke consump­
tie, noch enig gevaar opleveren voor de volksgezond­
heid; 
e) een keurmerk dragen overeenkomstig bijlage I, hoofd­
stuk III; 
f) na de keuring na het slachten onder bevredigende 
hygiënische omstandigheden worden opgeslagen over­
eenkomstig bijlage I, hoofdstuk IV, in daartoe overeen­
komstig artikel 13 erkende inrichtingen of overeenkom­
stig Richtlijn 64/433/EEG erkende koel- en vrieshui­
zen; 
g) worden vervoerd onder bevredigende hygiënische 
omstandigheden overeenkomstig bijlage I, hoofd­
stuk V. 
2. Onverminderd lid 1 moeten delen van karkassen of 
vlees zonder been zijn verkregen in omstandigheden overeen­
komstig artikel 3, onder B, van Richtlijn 71/118/EEG, in 
daartoe overeenkomstig artikel 13 erkende inrichtingen. 
Artikel 10 
In afwijking van artikel 6, lid 1, artikel 7 en artikel 8, lid 1, 
onder c), wordt het in de handel brengen van klein wild dat 
niet van de ingewanden is ontdaan en/of niet is gevild en/of 
niet is geplukt, en van grof wild dat niet is gevild, toegestaan 
op voorwaarde dat het bij de behandeling en de opslag 
gescheiden wordt gehouden van vers vlees, vlees van pluim­
vee, konijnevlees en vlees van wild dat wel van de ingewan­
den is ontdaan en is gevild. 
Artikel 11 
1. De officiële dierenarts mag worden bijgestaan door 
assistenten die onder zijn gezag en verantwoordelijkheid 
staan, bij het verrichten van 
a) de keuringen na het slachten, als bedoeld in artikel 6, 
lid 1, artikel 7, artikel 8 lid 1, onder d), en artikel 9, 
lid 1, onder d); 
b) de controle van uitgesneden vlees, als bedoeld in arti­
kel 6, lid 1, artikel 7, artikel 8, lid 2, onder b) en c), en 
artikel 9, lid 2; 
c) de controle op de naleving van bijlage I, hoofdstuk V, en 
bijlage II, hoofdstuk V. 
Nr. C 327/44 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
2. De uitvoeringsbepalingen met betrekking tot deze 
assistentie worden, voor zover nodig, vastgesteld volgens de 
procedure van artikel 21. 
Artikel 12 
Konijnevlees of vlees van wild mag niet voor menselijke 
consumptie worden gebruikt indien 
a) is geconstateerd dat het een van de gebreken vertoont die 
zijn genoemd in punt 10, onder a), van bijlage I en in 
punt 14, onder a), van bijlage II; 
b) het afkomstig is van dieren waaraan stoffen zijn toege­
diend waardoor het vlees gevaarlijk of schadelijk kan 
worden voor de volksgezondheid en waarover het 
Wetenschappelijk Veterinair Comité advies heeft uitge­
bracht; 
c) het is behandeld met ioniserende of ultraviolette stralen, 
dan wel met malsmakers of andere stoffen waardoor de 
organoleptische eigenschappen van het vlees kunnen 
worden aangetoond of met andere kleurstoffen dan de 
voor het aanbrengen van een keurmerk gebruikte stof­
fen. 
Artikel 13 
1. Elke Lid-Staat stelt een lijst op van de door hem 
erkende inrichtingen met vermelding van het erken-
ningsnummer. De Lid-Staten mogen overeenkomstig Richt­
lijn 71/118/EEG of Richtlijn 64/433/EEG erkende inrich­
tingen ook erkennen voor het slachten en uitsnijden van 
konijnen en wild, op voorwaarde dat die inrichtingen over de 
nodige voorzieningen beschikken voor de bewerking van 
konijnevlees en/of vlees van wild en dat die bewerking kan 
plaatsvinden met inachtneming van de voorschriften op het 
gebied van de hygiëne. Elke Lid-Staat doet deze lijst toeko­
men aan de andere Lid-Staten en aan de Commissie. 
2. Een Lid-Staat erkent een inrichting slechts indien zij 
aan deze verordening voldoet. De Lid-Staat trekt de erken­
ning in wanneer niet meer aan de voorwaarden voor 
erkenning wordt voldaan. 
3. Indien een controle is verricht overeenkomstig arti­
kel 14, houdt de betrokken Lid-Staat rekening met de 
resultaten ervan. Wanneer een erkenning wordt ingetrokken, 
worden de overige Lid-Staten en de Commissie daarvan in 
kennis gesteld. 
4. De erkende inrichtingen worden geïnspecteerd en 
gecontroleerd onder de verantwoordelijkheid van de officiële 
dierenarts, die zich voor zuiver materiële werkzaamheden 
mag laten bijstaan door speciaal daartoe opgeleid personeel. 
De officiële dierenarts moet te allen tijde vrije toegang hebben 
tot alle delen van de inrichtingen ten einde na te gaan of aan 
deze verordening wordt voldaan. 
De uitvoeringsbepalingen met betrekking tot deze assistentie 
worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 21. Artikel 14 
Veterinaire deskundigen van de Commissie kunnen, voor 
zover nodig om de uniforme toepassing van deze verordening 
te garanderen, controles ter plaatse verrichten; zij kunnen 
met name nagaan of erkende inrichtingen wel degelijk aan 
deze verordening voldoen. De Commissie brengt de Lid-Sta­
ten op de hoogte van de resultaten van de controles. 
Een Lid-Staat op het grondgebied waarvan een controle 
wordt verricht, verleent de deskundigen de nodige bijstand 
bij het uitvoeren van hun taak. 
De algemene bepalingen voor de toepassing van dit artikel 
worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 21. 
Artikel 15 
De voorschriften die zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) 
inzake veterinaire controles in het intracommunautaire 
handelsverkeer in het vooruitzicht van de totstandbrenging 
van de interne markt, zijn van toepassing, met name met 
betrekking tot de organisatie en de consequenties van de 
controles die de Lid-Staat van bestemming verricht, en de 
vrijwaringsclausules die moeten worden toegepast met 
betrekking tot de gezondheidsproblemen bij de produktie en 
het in de handel brengen op het grondgebied van de 
Gemeenschap van konijnevlees en vlees van wild. 
Artikel 16 
1. Artikel 6, lid 1, en artikel 7 zijn niet van toepassing op 
vlees van gekweekt wild dat door de kweker wordt bestemd 
voor eigen consumptie of dat rechtstreeks zonder vergoeding 
aan de eindverbruiker wordt gegeven. 
2. Artikel 8 is niet van toepassing op vlees van vrij wild 
dat door de jager wordt bestemd voor eigen consumptie of 
dat rechtstreeks zonder vergoeding aan de eindverbruiker 
wordt gegeven. 
3. Artikel 9 is niet van toepassing op konijnevlees dat 
door de kweker wordt bestemd voor eigen consumptie of dat 
rechtstreeks zonder vergoeding aan de eindverbruiker wordt 
gegeven. 
Artikel 17 
1. De Lid-Staten kunnen afwijkingen toestaan 
a) van artikel 6, lid 1, en van artikel 7, voor vlees van 
gekweekt wild dat door de producent in kleine hoeveel­
heden rechtstreeks aan de eindverbruiker wordt ver­
kocht, op voorwaarde dat dergelijke transacties plaats­
vinden in hetzelfde gebied als dat waar het producerende 
bedrijf is gevestigd en dat de inrichtingen en verkoop­
punten geregeld door de officiële dienst worden gecon­
troleerd; 
b) van artikel 8, lid 1, en lid 2, onder b) en c), voor vlees van 
vrij wild dat in kleine hoeveelheden wordt verkocht op 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/45 
verkooppunten die geregeld door de officiële dienst 
worden gecontroleerd, of dat door de jager in kleine 
hoeveelheden rechtstreeks aan de eindverbruiker wordt 
verkocht; 
c) van artikel 9 voor konijnevlees dat door de producent in 
kleine hoeveelheden rechtstreeks aan de eindverbruiker 
wordt verkocht, op voorwaarde dat dergelijke transac­
ties plaatsvinden in hetzelfde gebied als dat waar het 
producerende bedrijf is gevestigd, en dat de inrichtingen 
en verkooppunten geregeld door de officiële dienst 
worden gecontroleerd. 
2. In de in lid 1 bedoelde gevallen moet het vlees worden 
voorzien van een merkteken aan de hand waarvan identifi­
catie van de producent of, in geval van vrij wild, van de jager 
of van het jachtgebied mogelijk is. 
HOOFDSTUK III 
Slotbepalingen 
Artikel 18 
Deze verordening geldt onverminderd eventuele communau­
taire voorschriften ter bescherming van de in het wild levende 
dieren. 
Artikel 19 
De bijlagen bij deze verordening kunnen door de Commissie 
worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 21, met 
name om deze aan te passen aan de ontwikkeling van de 
techniek. Artikel 21 
1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 
68/361/EEG (*) ingestelde Permanent Veterinair Comité, 
hierna „het Comité" genoemd. 
2. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit 
artikel omschreven procedure, gelden de onderstaande bepa­
lingen. 
3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het 
Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het 
Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn 
die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie 
van de materie. Het Comité spreekt zich uit met de meerder­
heid van stemmen die in artikel 149, lid 2, van het Verdrag is 
voorgeschreven voor de aanneming van besluiten die de Raad 
op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de 
stemming in het Comité worden de stemmen van de verte­
genwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig 
genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming 
deel. 
4. De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast 
wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het 
Comité. 
5. Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstem­
ming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies 
is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad 
een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De 
Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stem­
men. 
Indien de Raad binnen drie maanden na de indiening van het 
voorstel geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde 
maatregelen door de Commissie vastgesteld. 
Artikel 20 
Totdat communautaire voorschriften voor de invoer van 
vlees van wild en konijnevlees uit derde landen ten uitvoer 
zijn vastgesteld, passen de Lid-Staten voor die invoer voor­
waarden toe die ten minste gelijkwaardig zijn aan de in deze 
verordening vastgestelde voorwaarden. Artikel 22 
Deze verordening treedt in werking op 1 april 1990. 
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is 
rechtstreeks toepasselijk in elke Lid-Staat. 
l1) PB nr. L 255 van 18. 10. 1968, blz. 23. 
BIJLAGE I 
GEZONDHEIDSVOORSCHRIFTEN VOOR KONIJNEN 
HOOFDSTUK I 
Keuring voor het slachten bij konijnen 
1. De dieren dienen vóór de aanvang van het dagelijkse slachten aan de keuring vóór het slachten te worden 
onderworpen. De bedrijfsleider van het slachthuis of zijn vertegenwoordiger dienen ervoor te zorgen dat alle aan de 
keuring vóór het slachten verbonden werkzaamheden, met name eventueel nodig geacht hanteren van de dieren, 
vlot kunnen verlopen. 
Nr. C 327/46 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
Elke partij te slachten dieren moet van een identificatiemerk worden voorzien ten einde de bevoegde autoriteit in 
staat te stellen de oorsprong van de dieren te bepalen. 
2. De keuring vóór het slachten mag worden beperkt tot de opsporing van tijdens het vervoer opgelopen 
verwondingen, indien de konijnen in de laatste 24 uur op het bedrijf van oorsprong zijn gekeurd en gezond zijn 
bevonden. Bij aankomst in het slachthuis moet bovendien de identiteit van 'de partij worden aangetoond. 
Indien de keuring vóór het slachten op het bedrijf van oorsprong en die in het slachthuis niet door dezelfde officiële 
dierenarts worden verricht, moeten de dieren vergezeld gaan van een door een officiële dierenarts ondertekend 
gezondheidscertificaat waarin wordt verklaard dat de dieren zijn onderzocht en geschikt zijn bevonden om te 
worden geslacht. 
3. De keuring vóór het slachten moet door de officiële dierenarts worden uitgevoerd volgens de regels van de 
kunst en bij voldoende verlichting. 
4. De keuring moet het mogelijk maken vast te stellen: 
a) of de dieren lijden aan een ziekte die op mensen of dieren kan worden overgedragen, of zij ziektesymptomen 
vertonen, dan wel of op grond van hun algemene gezondheidstoestand mag worden verwacht dat een 
dergelijke ziekte uitbreekt; 
b) of de dieren zodanige ziektesymptomen vertonen, dan wel of hun algemene gezondheidstoestand op zodanige 
wijze is aangetast dat het vlees van die dieren ongeschikt is voor menselijke consumptie. 
5. Dieren mogen niet voor menselijke consumptie worden geslacht indien blijkt dat het bepaalde in punt 4 op 
hen van toepassing is. 
6. De dieren als bedoeld in punt 4 moeten afzonderlijk worden geslacht of nadat alle andere konijnen zijn 
geslacht, en het vlees ervan moet op hygiënische wijze worden afgevoerd en/of verwerkt. 
HOOFDSTUK II 
Keuring na het slachten bij konijnen 
7. Geslachte konijnen moeten onmiddellijk na het slachten worden gekeurd. 
8. De keuring na het slachten moet worden verricht bij voldoende verlichting. 
9. De keuring na het slachten omvat: 
a) een visueel onderzoek van het geslachte dier, 
b) indien nodig, palpatie en insnijdingen, 
c) een onderzoek naar afwijkingen inzake consistentie, kleur, geur en, eventueel, smaak, 
d) indien nodig, laboratoriumtests. 
10. a) Konijnen worden totaal ongeschikt voor menselijke consumptie verklaard indien de keuring na het 
slachten één van de volgende afwijkingen aan het licht brengt: 
— ziekten die op mens of dier kunnen worden overgedragen; 
— kwaadaardige of multipele tumoren; multipele abcessen; 
— extensieve parasitaire infestatie van het subcutane weefsel of van het spierweefsel; 
— aanwezigheid van residuen van verboden stoffen, dan wel van toegestane stoffen boven de maximale 
waarden; 
— vergiftiging; 
— uitgebreide kwetsuren, hematomen of andere soortgelijke zwellingen; 
— anomalieën met betrekking tot kleur, geur of smaak; 
— anomalieën inzake consistentie, met name oedeem of ernstige emaceratie. 
b) Delen van geslachte dieren met kleine laesies of verontreinigingen waardoor de rest van het vlees niet 
wordt aangetast, worden ongeschikt verklaard voor menselijke consumptie. 
c) De resultaten van de keuringen vóór en na het slachten worden door de officiële dierenarts geregistreerd en 
worden, indien een op mens of dier overdraagbare ziekte als bedoeld in artikel 4 wordt geconstateerd of 
residuen worden gevonden, meegedeeld aan de officiële dienst die verantwoordelijk is voor het toezicht op 
het beslag waaruit de dieren afkomstig zijn, alsmede aan de persoon die verantwoordelijk is voor het 
betrokken beslag. 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/47 
HOOFDSTUK III 
Keurmerk 
11. Het keurmerk wordt aangebracht onder de verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts, die daarvoor 
beschikt over en verantwoordelijk is voor: 
a) de voor het merken van vlees bestemde instrumenten, die hij pas op het tijdstip van het merken en voor de 
daartoe benodigde tijd aan zijn assistenten ter hand mag stellen; 
b) de etiketten en de onmiddellijke verpakkingen, wanneer daarop reeds één van de in punt 12 bedoelde merken 
of merkplaatjes is aangebracht. Van deze etiketten, onmiddellijke verpakkingen en merkplaatjes worden de 
vereiste aantallen ter beschikking gesteld van de assistenten op het ogenblik waarop zij moeten worden 
gebruikt. 
12. A. Het keurmerk bestaat uit: 
a) of wel: 
— in het bovenste gedeelte, de kenletters in Latijns schrift (in hoofdletters) van het land van 
verzending, d.w.z. B, D, DK, EL, ESP, F, I, IRL, L, NL, P of UK; 
— in het midden, het erkenningsnummer van het slachthuis of, in voorkomend geval, de uitsnij-
derij; 
— in het onderste gedeelte een van de volgende afkortingen: CEE, EEG, EWG, E0F, EEC of 
EOK; 
— zowel de letters als de cijfers moeten 0,2 cm hoog zijn; 
b) of wel een ovaal van 6,5 bij 4,5 cm met daarin de onder a) genoemde gegevens; de letters moeten 
0,8 cm en de cijfers 1,1 cm hoog zijn. 
B. Het voor het merken gebruikte materiaal moet voldoen aan alle hygiënische voorschriften en de in punt A 
bedoelde gegevens moeten daarop duidelijk leesbaar zijn aangebracht. 
C. a) Het in onderdeel A, onder a), bedoelde keurmerk moet worden aangebracht: 
— op de karkassen zonder onmiddellijke verpakking door middel van een merkplaatje met de in 
onderdeel A, onder a), genoemde gegevens; 
— op of zichtbaar onder de onmiddellijke verpakking of de verpakking bij verpakte karkassen; 
— op of zichtbaar onder de onmiddellijke verpakking of de verpakking bij delen van karkassen of 
slachtafvallen die in kleine hoeveelheden zijn verpakt. 
b) Het in onderdeel A, onder b), bedoelde keurmerk moet worden aangebracht op grote verpakkin­
gen. 
D. Wanneer het keurmerk overeenkomstig onderdeel C op de onmiddellijke verpakking of de verpakking is 
aangebracht: 
— moet het op zodanige wijze zijn aangebracht dat het bij het openen van de onmiddellijke verpakking of 
de verpakking wordt vernietigd, of 
— moet de onmiddellijke verpakking of verpakking op zodanige wijze zijn verzegeld dat deze na opening 
niet opnieuw kan worden gebruikt. 
HOOFDSTUK IV 
Opslag 
13. Na de keuring na het slachten moet konijnevlees worden gekoeld of ingevroren en worden bewaard bij een 
temperatuur van ten hoogste +4 °C bij koeling en ten hoogste -12 °C bij invriezing. 
HOOFDSTUK V 
Vervoer 
14. Konijnevlees dient op zodanige wijze te worden vervoerd dat het tijdens het vervoer beschermd is tegen 
invloeden waardoor het kan worden verontreinigd of aangetast; hierbij dient rekening te worden gehouden met de 
duur en de omstandigheden van het vervoer, en met de gebruikte vervoermiddelen. De voor het vervoer gebruikte 
vervoermiddelen dienen met name zo te zijn ingericht dat de in punt 13 aangegeven temperaturen niet worden 
overschreden. 
Nr. C 327/48 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
BIJLAGE II 
GEZONDHEIDSVOORSCHRIFTEN VOOR VRIJ WILD 
HOOFDSTUK I 
Voorschriften inzake diergezondheid en hygiëne bij het doden van vrij wild en het vervoer naar een 
wildslachterij 
1. Vrij wild moet worden gedood volgens de voorschriften die zijn goedgekeurd door de officiële dienst die 
belast is met de bescherming van de diergezondheid, de volksgezondheid, het milieu en de in het wild levende 
dieren. 
2. Jagers die bij de jacht en bij het uitnemen van het maag-darmen-pakket en het verbloeden van het dier 
anomalieën opmerken moeten deze, zo nodig schriftelijk, aan de veterinaire inspecteur melden. 
3. Zo snel mogelijk nadat de dieren zijn geschoten moeten de karkassen kunnen verbloeden en moet het 
maag-darmen-pakket op hygiënische wijze worden uitgenomen. Met toestemming van de bevoegde dienst evenwel 
mogen karkassen van klein wild zo spoedig mogelijk naar de wildslachterij worden gebracht zonder dat het 
maag-darmen-pakket is uitgenomen en zonder dat het is verbloed. 
4. Rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden kan de bevoegde dienst voorschrijven dat het 
maag-darm-pakket wordt uitgenomen in gemakkelijk te reinigen en te ontsmetten lokalen voor gedeeltelijke 
verwerking van het wild („larder"). 
5. Het verband tussen het karkas en de in punt 12 bedoelde slachtafvallen moet behouden blijven totdat de 
veterinaire keuring is voltooid. 
6. Gedood wild moet op hygiënische wijze, eventueel in koelwagens, naar de wildslachterij worden 
gebracht. 
7. Gedood wild moet zo spoedig mogelijk worden gekoeld tot op een temperatuur van + 4 °C voor klein wild 
en van + 7 °C voor grof wild. Rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden kan de officiële dienst eisen 
dat de karkassen in koelruimten worden opgeslagen binnen twaalf uur na het doden, ten einde bederf te 
voorkomen. 
8. Gedood wild moet uiterlijk 24 uren nadat het is gedood, voor keuring worden aangeboden. De officiële 
dienst kan deze periode evenwel verlengen als het hanteren, de koeling en het vervoer zó verlopen dat de kwaliteit 
van het vlees niet wordt aangetast, als gevolg van deze verlenging. 
HOOFDSTUK II 
Veterinaire keuring van vlees van vrij wild 
9. Al het gedode wild moet door een officiële dierenarts worden gekeurd om na te gaan of het laesies vertoont 
die zijn toe te schrijven aan op mens of dier overdraagbare ziekten. 
10. De officiële dierenarts zorgt ervoor dat de keuring doeltreffend en onder hygiënische omstandigheden 
wordt verricht. 
11. De officiële dierenarts moet kennis nemen van en rekening houden met de door de jager gedane 
mededelingen betreffende de in punt 2 bedoelde waarnemingen bij de jacht, bij het uitnemen van het 
maag-darmen-pakket en bij het verbloeden, en de gezondheidssituatie in het jachtgebied, overeenkomstig de 
artikelen 3, 4 en 5. 
12. De officiële dierenarts moet al het gedode wild keuren, inclusief de luchtpijp en de longen, het hart, de lever, 
de nieren en de milt. 
Voor klein wild waarbij het maag-darmen-pakket nog niet is uitgenomen, kan, met inachtneming van de 
gezondheidssituatie in de omgeving van het jachtgebied waaruit de dieren afkomstig zijn, de keuring worden 
verricht op een door de officiële dienst te bepalen monster. 
13. Tijdens de keuring moet de inspecteur in het bijzonder letten op 
a) tekenen die wijzen op een natuurlijke dood, op een dood door vangst in een val of op een ziektetoestand op het 
ogenblik van de dood; 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/49 
b) tekenen van ontbinding; 
c) tekenen van op mens of dier overdraagbare ziekten; 
d) de aanwezigheid van parasieten, vooral in het subcutane weefsel en het spierweefsel. 
Met name karkassen van everzwijnen moeten onder het toezicht en de verantwoordelijkheid van de officiële 
dierenarts worden onderzocht op trichinen. Dat onderzoek moet worden uitgevoerd met gebruikmaking van 
een van de digestiemethoden die voor varkensvlees zijn vastgesteld in Richtlijn 77/96/EEG; 
e) afwijkingen inzake consistentie, kleur, geur en eventueel smaak; 
f) de aanwezigheid van zichtbare verontreiniging. 
Wanneer dit nodig is in verband met de keuring, kan de officiële dierenarts eisen dat de karkassen worden gevild en 
uitgesneden. 
14. a) Vlees van vrij wild wordt totaal ongeschikt voor menselijke consumptie verklaard wanneer de keuring een 
van de volgende afwijkingen aan het licht brengt: 
— ziekten die op mens of dier kunnen worden overgedragen; 
— kwaadaardige of multipele tumoren; multipele abcessen; 
— extensieve parasitaire infestatie van het subcutane weefsel of van het spierweefsel; 
— aanwezigheid van residuen van verboden stoffen, dan wel van toegestane stoffen boven de maximale 
waarden; 
— vergiftiging; 
— tekenen die wijzen op een natuurlijke dood, op een dood door vangst in een val of op een 
ziektetoestand op het ogenblik van de dood; 
— uitgebreide kwetsuren, hematomen of andere soortgelijke zwellingen; 
— ontbindingsverschijnselen, met name verhitting, vooral na laattijdige ontdekking of verwijdering van 
het maag-darmen-pakket; 
— specifieke anomalieën met betrekking tot kleur, geur en smaak; 
— specifieke anomalieën met betrekking tot de consistentie, met name oedeem of ernstige emace-
ratie; 
— vervuiling die niet, ook niet door grondige reiniging, kan worden verwijderd. 
b) Delen van karkassen van wild met kleine laesies of verontreinigingen waardoor de rest van het vlees niet 
wordt aangetast, worden ongeschikt verklaard voor menselijke consumptie. 
c) De resultaten van de keuringen worden door de officiële dierenarts geregistreerd en, indien een op mens of 
dier overdraagbare ziekte als bedoeld in artikel 3 wordt geconstateerd of residuen worden gevonden, 
meegedeeld aan de officiële dienst die verantwoordelijk is voor het toezicht op het jachtgebied waaruit de 
dieren afkomstig zijn en eventueel aan de persoon die verantwoordelijk is voor dat jachtgebied. 
HOOFDSTUK III 
Algemene voorwaarden voor de erkenning van wildslachterijen 
15. Afgezien van de algemene voorwaarden voor de erkenning van inrichtingen, bedoeld in bijlage I bij 
Richtlijn 64/433/EEG, moeten erkende wildslachterijen ten minste beschikken over: 
a) voldoende grote koelruimten waar karkassen van klein wild bij een temperatuur van +4 °C en karkassen van 
grof wild bij een temperatuur van + 7 °C kunnen worden ingeslagen en bewaard, in afwachting van keuring en 
verwerking; 
b) werkruimten voor het uitnemen van de nog resterende ingewanden en het villen of plukken van gedood wild, 
met een voldoende scheiding tussen het schone en het vuile gedeelte. Deze ruimten moeten beschikken over 
adequate voorzieningen voor de in hoofdstuk II van deze bijlage bedoelde veterinaire keuring; 
c) een afzonderlijke uitsnijruimte indien het uitsnijden in de inrichting plaatsvindt; 
d) een ruimte voor onmiddellijke verpakking en verpakking, indien dat in de inrichting gebeurt, tenzij wordt 
voldaan aan de voorwaarden die zijn vastgesteld in bijlage I, hoofdstuk XI, punt 62, bij Richtlijn 
64/433/EEG; 
e) gereedschap en werktuigen voor een hygiënisch hanteren van het gedode wild; 
f) een ruimte of ruimten, uitgerust voor het onderzoek op trichinen, indien dat onderzoek in de inrichting wordt 
uitgevoerd. 
Nr. C 327/50 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 12. 89 
HOOFDSTUK IV 
Het aanbrengen van een keurmerk bij vrij wild 
16. Het keurmerk wordt aangebracht onder de verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts, die daarvoor 
beschikt over en verantwoordelijk is voor: 
a) de voor het merken van vlees van wild bestemde instrumenten, die hij pas op het tijdstip van het merken èn voor 
de daartoe benodigde tijd aan zijn assistenten ter hand mag stellen; 
b) de etiketten en het materiaal voor onmiddellijke verpakking, wanneer daarop reeds het in dit hoofdstuk 
voorgeschreven keurmerk is aangebracht. Van de etiketten en het materiaal voor onmiddellijke verpakking 
worden de vereiste aantallen ter beschikking gesteld van de assistenten op het ogenblik waarop zij moeten 
worden gebruikt. 
17. Het keurmerk bestaat uit: 
a) of wel een ovaal merkteken van ten minste 6,5 cm breed en 4,5 cm hoog, waarop duidelijk leesbaar de 
volgende gegevens zijn aangebracht: 
— in het bovenste gedeelte, de kenletters van het land op het grondgebied waarvan de inrichting zich bevindt 
(d.w.z. een van de volgende: B, D, DK, EL, ESP, F, I, IRL, L, NL, P of UK); 
— gevolgd door het erkenningsnummer van de inrichting en de letter G; 
b) of wel een ovaal merkteken van ten minste 6,5 cm breed en 4,5 cm hoog, waarop duidelijk leesbaar de 
volgende gegevens zijn aangebracht: 
— in het bovenste gedeelte, de naam van het land op het grondgebied waarvan de inrichting zich 
bevindt; 
— in het midden, het erkenningsnummer van de inrichting, gevolgd door de letter G, 
en 
— in het onderste gedeelte, een van de volgende afkortingen: CEE, EEG, EWG, E0F, EEC of EOK. 
De letters moeten ten minste 0,8 cm en de cijfers ten minste 1,1 cm hoog zijn. 
Het keurmerk mag voorts een aanduiding bevatten aan de hand waarvan het mogelijk is de dierenarts die het 
vlees heeft gekeurd, te identificeren; 
c) of wel een merkplaatje dat groot genoeg is om erop de volgende gegevens duidelijk leesbaar te kunnen 
aanbrengen: 
— in het bovenste gedeelte, de kenletters van het land op het grondgebied waarvan de inrichting zich bevindt 
(d.w.z. een van de volgende: B, D, DK, EL, ESP, F, I, IRL, L, NL, P of UK), gevolgd door het 
erkenningsnummer van de inrichting en de letter G, 
— in het onderste gedeelte, een van de volgende afkortingen: CEE, EEG, EWG, E0F, EEC of EOK. 
— De letters en cijfers moeten ten minste 0,2 cm hoog zijn. 
18. Bij karkassen van grof wild moet ten minste op vier plaatsen met een inktstempel of een brandmerk een 
keurmerk als bedoeld in punt 17, onder a) of b), worden aangebracht op de schoften en aan de buitenkant van de 
dijen of moet het in punt 17, onder c), bedoelde merkplaatje worden aangebracht. 
Bij karkassen van klein wild moet het keurmerk worden aangebracht door middel van het in punt 17, onder c), 
bedoelde merkplaatje. 
19. Bij uitgesneden delen van wild en karkassen van klein wild die van een onmiddellijke verpakking zijn 
voorzien, moet het keurmerk op de onmiddellijke verpakking of de verpakking worden aangebracht door middel 
van het in punt 17, onder a) of b), bedoelde stempel. 
Kleine porties vlees van wild in onmiddellijke verpakking moeten van een keurmerk worden voorzien door middel 
van het in punt 17, onder c), bedoelde merkplaatje dat wordt aangebracht op de onmiddellijke verpakking. 
HOOFDSTUK V 
Opslag 
20. Na de keuring moet vlees van grof wild worden gekoeld of ingevroren en worden bewaard bij een 
temperatuur van ten hoogste +7 °C bij koeling en ten hoogste -12 °C bij invriezing. 
21. Na de keuring moet vlees van klein wild worden gekoeld of ingevroren en worden bewaard bij een 
temperatuur van ten hoogste +7 °C bij koeling en ten hoogste -12 °C bij invriezing. 
30. 12. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 327/51 
HOOFDSTUK VI 
Vervoer 
22. Vlees van wild dient op zodanige wijze te worden vervoerd dat het tijdens het vervoer beschermd is tegen 
invloeden waardoor het kan worden verontreinigd of aangetast; hierbij dient rekening te worden gehouden met de 
duur en de omstandigheden van het vervoer, en met de gebruikte vervoermiddelen. De voor het vervoer van het 
vlees gebruikte vervoermiddelen dienen met name zó te zijn ingericht dat de in de punten 20 en 21 aangegeven 
temperaturen niet worden overschreden. 
Voorstel voor een beschikking van de Raad inzake een financiële actie van de Gemeenschap voor de 
uitroeiing van schape- en geitebrucellose 
COM(89) 498 def. 
(Door de Commissie ingediend op 30 oktober 1989) 
(89/C 327/08) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, 
Gelet op het voorstel van de Commissie, 
Gezien het advies van het Europese Parlement, 
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, 
Overwegende dat het feit dat schape- en geitebrucellose nog 
steeds voorkomt, met name in het mediterrane gebied, een 
ernstige bedreiging vormt voor de gezondheid van mens en 
dier; 
Overwegende dat het voortduren van deze ziekte een belem­
mering vormt voor het vrije verkeer van schapen en gei­
ten; 
Overwegende dat de uitroeiing van deze ziekte een essentiële 
voorwaarde is om, wat betreft het handelsverkeer in schapen 
en geiten en de produkten en bijprodukten daarvan, de 
interne markt voor schapen en geiten tot stand te kunnen 
brengen, om de produktiviteit van de schapen en geitenhou-
derij te kunnen verhogen en derhalve ook om de levensstan­
daard van de in deze sector werkzame personen te verbete­
ren; 
Overwegende dat de besmette Lid-Staten een programma 
voor de uitroeiing van schape- en geitebrucellose moeten 
indienen; 
Overwegende dat bovendien voorschriften moeten worden 
vastgesteld voor het slachten, afzonderen, reinigen en ont­
smetten en voor het gebruik waarvoor bepaalde dierlijke 
produkten moeten worden bestemd; Overwegende dat de financiële steun van de Gemeenschap 
zal worden verleend in de vorm van een gedeeltelijke 
vergoeding aan de Lid-Staten van de slachtvergoeding die aan 
eigenaars van besmette schapen en geiten is uitgekeerd voor 
de snelle opruiming van die dieren; 
Overwegende dat de uitroeiingsprogramma's moeten voor­
zien in maatregelen die de doeltreffendheid van de actie 
garanderen; dat deze maatregelen moeten kunnen worden 
vastgesteld en bijgesteld volgens een procedure waarbij een 
nauwe samenwerking tot stand komt tussen de Lid-Staten en 
de Commissie; 
Overwegende dat de Lid-Staten regelmatig van het verloop 
van de actie op de hoogte moeten worden gehouden, 
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
Frankrijk, Griekenland, Italië, Spanje en Portugal dienen 
vóór 1 januari 1990 een programma in voor de uitroeiing van 
schape- en geitebrucellose (Brucella melitensis). 
Artikel 2 
Voor deze beschikking gelden de definities van artikel 2 van 
Verordening (EEG) van de Raad inzake veterinairrechtelijke 
voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer 
in schapen en geiten. Voorts wordt onder „officiële test op 
brucellose" verstaan een serologische test als omschreven in 
bijlage C bij bovengenoemde verordening of elke andere test 
die volgens de procedure van artikel 12 wordt goedge­
keurd.