*" ' it COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 28.05.1996 
COM(96) 232 def. 
96/0140(CNS) 
Voorstel voor een 
VERORDENING (EG) VAN DE RAAD 
houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling 
voor het gemeenschappelijk visserijbeleid 
(door de Commissie ingediend) 
VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN PE RAAD EN 
HET EUROPEES PARLEMENT 
BETREFFENDE DE INSTALLATIE VAN 
EEN SATELLIETVOLGSYSTEEM VOOR 
VISSERSVAARTUIGEN VAN DE GEMEENSCHAP 

TOELICHTING 
Dit voorstel voor een verordening van de Raad heeft tot doel Verordening (EEG) nr. 2847/93 van 
de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk 
visserijbeleid (hierna "de controleverordening" genoemd), te wijzigen, met het oog op de verplichte 
installatie door de Lid-Staten van satellietvolgsystemen voor vissersvaartuigen. 
Het voorstel dat de Commissie in 1992 indiende voor de nieuwe controleverordening voorzag in de 
totstandbrenging van een op satellietcommunicatie gebaseerd systeem voor permanente 
positiebepaling van vissersvaartuigen ten behoeve van een efficiëntere controle op de visserij. De 
Raad heeft dat Commissievoorstel toen echter niet aangenomen. Als onderdeel van een globaal 
compromis werden de Raad en de Commissie het daarentegen eens over de volgende maatregelen: 
de Lid-Staten zouden proefprojecten uitvoeren om de voor de visserij controle te gebruiken 
technologie te evalueren; 
vóór 1 juli 1996 zou worden besloten of, alsmede in hoeverre en wanneer er voor 
communautaire vissersvaartuigen zal worden overgegaan tot de installatie van een systeem voor 
permanente positiebepaling. 
Alle betrokken Lid-Staten hebben tussen juli 1994 en december 1995 proefprojecten met dergelijke 
systemen, waarbij niet minder dan 350 vaartuigen waren betrokken, uitgevoerd. Hieruit is gebleken 
dat satellietvolgsystemen de doeltreffendheid van de visserijcontroles aanmerkelijk vergroten. 
De uit de projecten afgeleide conclusies zijn neergeschreven in het "Rapport betreffende de installatie 
van een satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen van de Gemeenschap", waarvoor de rapporten 
van de onderscheiden Lid-Staten als basis hebben gediend. 
Het onderhavige voorstel voor een verordening tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van 
de Raad neemt de met de experimenten opgedane ervaring als uitgangspunt en bepaalt dat de 
Lid-Staten nu over dienen te gaan tot de installatie van satellietsystemen aan de hand waarvan de 
positie van vissersvaartuigen die hun vlag voeren permanent kan worden bepaald en medegedeeld 
aan de Lid-Staat van de wateren waarin die vaartuigen hun activiteiten uitoefenen. De verplichte 
positiebepaling is van toepassing op alle vissersvaartuigen met een zekere minimumlengte en wordt 
U 
in de periode van 1997 tot 1999 geleidelijk ingevoerd, in een eerste fase voor vaartuigen in bepaalde 
kwetsbare vangstgebieden en vervolgens voor alle vaartuigen. Voorts voorziet het voorstel in 
maatregelen voor een effectieve samenwerking tussen Lid-Staten. 
Overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 moet de Raad vóór 1 juli 1996 een 
besluit nemen. 
VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING VAN DE RAAD * * ' ° ,VAéQ & "^ 
houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling 
voor het gemeenschappelijk visserijbeleid 
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, 
Gezien het voorstel van de Commissie1, 
Gezien het advies van het Europees Parlement2, 
Overwegende dat in verband met de overexploitatie van de visbestanden in de afgelopen jaren, 
aanzienlijke inspanningen op het gebied van toezicht en controle op de visserijactiviteiten vereist zijn; 
Overwegende dat door middel van kosteneffectieve maatregelen, zoals bij voorbeeld de invoering van 
satellietvolgsystemen voor vaartuigen, voor meer en nauwkeuriger gegevens betreffende de geleverde 
visserij-inspanning moet worden gezorgd; 
Overwegende dat de Raad overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 tot invoering 
van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid4 kan besluiten over te gaan tot 
de installatie van een systeem voor permanente positiebepaling van communautaire vissersvaartuigen; 
PB nr. L 261 van 20.10.1993, blz. 1 
Overwegende dat uit proefprojecten die door de Lid-Staten zijn uitgevoerd in het kader van 
Verordening (EG) nr. 897/94 van de Commissie houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening 
(EEG) nr. 2847/93 van de Raad met betrekking tot de proefprojecten inzake permanente 
positiebepaling van communautaire vissersvaartuigen5, is gebleken dat voor de positiebepaling van 
vissersvaartuigen meerdere van satelliettechnologie gebruik makende volgsystemen in aanmerking 
komen; 
Overwegende dat het permanent via .satelliet volgen van sommige categorieën communautaire 
vissersvaartuigen het beheer van de visserij-inspanningen, de bewaking van sommige kwetsbare 
gebieden, de verificatie van de logboeken en het toezicht op de aanvoer van de vangsten ten goede 
zal komen, 
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: 
Artikel 1 
1. Artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad wordt vervangen door: 
"Artikel 3 
1. Iedere Lid-Staat installeert een satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen, hierna "VMS"-Vessel 
Monitoring System genoemd, waarmee de positie van communautaire vissersvaartuigen kan 
worden bepaald. 
Het VMS-systeem wordt uiterlijk met ingang van 1 januari 1997 toegepast op alle communautaire 
vissersvaartuigen, ongeacht hun lengte, die tot één van de volgende categorieën behoren: 
vaartuigen die op de volle zee, met uitzondering van de Middellandse Zee, vissen; 
vaartuigen die in de wateren van derde landen vissen; 
vaartuigen waarvan de vangst bestemd is voor verwerking tot meel en olie; 
vaartuigen die drij metten met een lengte van meer dan 1 kilometer gebruiken, 
alsmede, uiterlijk met ingang van 1 januari 1999, op alle andere communautaire vissersvaartuigen 
met een lengte over alles van meer dan 15 meter. 
PB nr. L 104 van 23.4.1994, blz. 18. 
r 
2. De Lid-Staten zien erop toe dat apparatuur die het volgen via satelliet mogelijk maakt, wordt 
geïnstalleerd aan boord van communautaire vissersvaartuigen die hun vlag voeren en waarvoor 
de VMS-regeling geldt, en dat deze apparatuur geheel bedrijfsklaar is. De apparatuur moet de 
vissersvaartuigen in staat stellen via satellietcommunicatie hun geografische positie en, in 
voorkomend geval, de in artikel 19 ter bedoelde inspanningsverslagen aan de vlaggestaat mede 
te delen. Bij overmacht worden de dienstige inlichtingen over de radio medegedeeld via een 
radiostation dat door de Gemeenschap is erkend om dergelijke inlichtingen te ontvangen. 
De Lid-Staten onderwerpen de satellietvolgapparatuur die aan boord van de vissersvaartuigen die 
hun vlag voeren is geïnstalleerd, aan een jaarlijkse inspectie. 
3. De kapitein van onder de VMS-verplichting vallende communautaire vissersvaartuigen ziet erop 
toe dat de satellietvolgapparatuur te allen tijde bedrijfsklaar is en dat de in lid 2 bedoelde 
gegevens worden meegedeeld. 
4. Iedere Lid-Staat stelt een door hem te beheren visserij controlecentrum in dat toezicht houdt op 
de visserijactiviteiten en -inspanningen. Dit centrum start zijn activiteiten uiterlijk op 1 januari 
1997. 
Het visserij controlecentrum van een Lid-Staat houdt toezicht op de vissersvaartuigen die de vlag 
van die Lid-Staat voeren, ongeacht de wateren of de haven waarin zij zich bevinden, alsmede op 
de communautaire vissersvaartuigen die de vlag van andere Lid-Staten voeren en die actief zijn 
in de wateren onder soevereiniteit of jurisdictie van de Lid-Staat van het controlecentrum. 
5. Wanneer de vissersvaartuigen die de vlag van een Lid-Staat voeren, actief zijn in de wateren 
onder soevereiniteit of jurisdictie van een andere Lid-Staat, ziet de vlaggestaat erop toe dat zijn 
visserijcontrolecentrum de specifieke gegevens betreffende de positie van de vaartuigen 
onverwijld mededeelt aan het controlecentrum van de betrokken kuststaat. De Lid-Staat die 
vlaggestaat is, wordt van deze verplichting ontslagen als haar vaartuigen alle dienstige gegevens 
zelf rechtstreeks aan het visserijcontrolecentrum van de betrokken Lid-Staat die kuststaat is, 
mededelen op grond van een tussen de vlaggestaat en de kuststaat overeengekomen protocol, dat 
ter kennis van de Commissie wordt gebracht. 
r 
6. Elke vlaggestaat wijst de autoriteiten aan die bevoegd zijn voor de visserij controlecentra en doet 
het nodige opdat deze centra kunnen beschikken over voldoende vakbekwaam personeel en over 
computerapparatuur en -programma's waarmee gegevens automatisch kunnen worden verwerkt 
en langs elektronische weg kunnen worden verzonden. De Lid-Staten zorgen voorts voor een 
back-upsysteem of een foutherstelprocedure voor het geval dat het hoofdsysteem onklaar geraakt. 
De Lid-Staten kunnen een gemeenschappelijk visserijcontrolecentrum exploiteren. 
7. De Lid-Staat die vlaggestaat is, treft de nodige maatregelen opdat de van de vissersvaartuigen 
ontvangen gegevens in een voor de computer leesbare vorm worden opgeslagen en gedurende 
drie jaar worden bewaard. De Commissie heeft te allen tijde direct toegang tot deze 
computerbestanden. De geldende voorschriften met betrekking tot de bescherming van gegevens 
worden gerespecteerd. 
8. De nadere regels voor de tenuitvoerlegging van dit artikel worden vastgesteld overeenkomstig 
de procedure van artikel 36." 
A rtikel 2 
Deze verordening treedt in werking op de zevende dag volgende op die van haar bekendmaking in 
het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. 
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke Lid-Staat. 
Gedaan te Voor de Raad 
Î 
VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN 
HET EUROPEES PARLEMENT 
BETREFFENDE DE INSTALLATIE VAN 
EEN SATELLIETVOLGSYSTEEM VOOR 
VISSERSVAARTUIGEN VAN DE GEMEENSCHAP 
S 
Inhoudsopgave 
I. Inleiding 
1. De achtergrond 
2. De internationale omgeving 
II. De proefprojecten 
1. Evaluatie van de proefprojecten 
2. De datatransmissie 
3. Juridische aspecten en bewijskracht 
III. Het nut van een satellietvolgsysteem voor de handhaving van de 
visserijregelgeving en voor het visserijbeheer 
Bijlage 
L INLEIDING 
Gedurende generaties waren de sterren het enige middel voor navigatie over land en over 
zee. Vandaag de dag wordt sterrennavigatie nog steeds toegepast, zij het in aanvulling 
op andere technieken die in de loop der jaren zijn ontwikkeld. De jongste decennia 
hebben een spectaculaire opgang van de ruimtevarende systemen te zien gegeven. 
Satellietnavigatie is wellicht één van de meest bekende toepassingen van de 
ruimtevaarttechnologie. 
Systemen die gebruik maken van satelliettechnologie vinden almaar meer toepassing op 
tal van andere gebieden, zoals in de luchtvaart (luchtverkeersleiding, landingssystemen 
enz.), in het wegvervoer (particulier vervoer, vrachtwagen vervoer, ...), in het 
spoorvervoer en voor observatiedoeleinden. Het aantal gebruikers en de economische 
voordelen van deze systemen nemen voortdurend toe als gevolg van liberalisering en 
privatisering in de sector. De op diverse terreinen ontwikkelde technologieën zijn 
bruikbaar ten behoeve van het toezicht, de controle en de bewaking in de visserijsector, 
zoals hierna zal worden aangetoond. 
Met de opstelling van dit rapport wordt voldaan aan de in artikel 11 van Verordening 
(EG) nr. 897/94 van de Commissie vervatte verplichting voor de Commisie om aan de 
Raad een globale evaluatie te doen toekomen van de proefprojecten inzake permanente 
positiebepaling van communautaire vissersvaartuigen1 die door de Lid-Staten zijn 
uitgevoerd. Het rapport is gedeeltelijk gebaseerd op de eindrapporten van de Lid-Staten, 
die helaas met vertraging zijn ingediend. 
1 PB nr. L 104 van 23.4.1994, blz. 18. 
^A&* 
1. De achteigrond 
In 1992 stelde de Commissie met het oog op een grotere doeltreffendheid van het 
visserijtoezicht voor, een satellietsysteem voor de permanente positiebepaling van 
vissersvaartuigen in te voeren1. 
In aansluiting daarop besloot de Raad dat de Lid-Staten, in samenwerking met de 
Commissie, proefprojecten zouden uitvoeren om te kunnen beoordelen welke technologie 
moet worden gebruikt en welke vaartuigen in bovengenoemd systeem moeten worden 
opgenomen (art. 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 
1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, 
hierna de "controleverordening" genoemd). De uitvoeringsbepalingen voor de 
proefprojecten werden vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 897/94 van de Commissie. 
Dertien Lid-Staten van de EU (België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, 
Frankrijk, Ierland, Italië, Nederland, Portugal, Finland, Zweden en het Verenigd 
Koninkrijk) hebben proefprojecten uitgevoerd, waarbij in totaal circa 350 vaartuigen 
waren betrokken. 
Voor het volgen van de bewegingen van de deelnemende vaartuigen zijn drie 
verschillende, in de handel verkrijgbare satellietsystemen getest (nl. Argos, Euteltracs 
en Inmarsat). Meerdere Lid-Staten hebben meer dan één van deze systemen 
uitgeprobeerd. 
De Gemeenschap heeft de projecten met 10 miljoen ecu van haar begroting ondersteund. 
De uitvoering ervan ging van start in juli 1994 en moest beëindigd worden tegen juni 
1 C0M(92) 392def. 
yU 
1995. Op verzoek van sommige Lid-Staten die niet op tijd klaar waren, is de termijn 
verlengd tot eind december 1995. Een aantal Lid-Staten blijft de systemen gebruiken om 
meer kennis te verwerven van deze technologie met het oog op het gebruik ervan voor 
de afdwinging van de visserij regelgeving en voor beheersdoeleihden. 
De proefprojecten zijn gecoördineerd door de Europese Commissie, die regelmatig 
ontmoetingen tussen de groep van deskundigen inzake visserij controle en de 
verantwoordelijke functionarissen van de Lid-Staten organiseerde om de voortgang van 
de projecten te volgen. 
De Commissie voert sedert 1992 zelf ook tests uit, waarbij gebruik wordt gemaakt van 
haar inspectievaartuig dat in het gereglementeerde gebied van de Visserij organisatie voor 
het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) opereert (d.w.z. in de 
internationale wateren voor de kust van Newfoundland). 
2. De internationale omgeving 
Het beheer van de commerciële visserij staat niet alleen voor de problematische opgave 
de beperktheid van de beschikbare visvoorraden met de overcapaciteit van de vloten te 
verzoenen, maar moet tevens het hoofd bieden aan het probleem van het toezicht op een 
groot aantal, over een immense oppervlakte verspreide vaartuigen. Diverse landen 
hebben de afgelopen jaren dan ook hun toevlucht genomen tot nieuwe technologieën, 
zoals satellietvolgsystemen, om de doeltreffendheid van hun beheersmaatregelen te 
vergroten en een rigoureuzere toepassing ervan af te dwingen. Hierna worden enkele 
voorbeelden aangehaald. 
In april 1990 sloten de Verenigde Staten, Canada en Japan een internationale 
overeenkomst die bepaalde dat 100% van de Japanse vaartuigen die in het noordelijke 
y(^~ 
deel van de Stille Oceaan op inktvis en met grootmazige drijfnetten visten, vanaf dat jaar 
met satellietvolgapparatuur moesten worden uitgerust. Soortgelijke overeenkomsten 
werden eveneens gesloten tusen de VS en Korea, en tussen de VS en Taiwan. De VS 
hebben aldus de activiteiten op de volle zee van bijna 800 vissersvaartuigen gevolgd. En 
recenter nog zijn talrijke Amerikaanse beugvissers die in het westelijke deel van de Stille 
Oceaan op pelagische soorten vissen, van satellietapparatuur voorzien. Thans werken de 
VS aan een gelijkaardige regeling voor twee specifieke vissenjtakken (bodemvissen en 
sint-j akobsschelpen) in de wateren van New England. 
Op 1 januari 1994 nam Australië het eerste satellietvolgsysteem (VMS - vessel 
monitoring system) officieel in gebruik voor een tak van de diepzeetrawlvisserij in het 
gebied Orange Roughy. Hierbij zijn ongeveer 30 vaartuigen betrokken. Er bestaan 
plannen om het systeem uit te breiden tot de beugvisserij op tonijn en de noordelijke 
garnaaltrawlvisserij, voor de mededeling van zowel posities als vangstgegevens. 
Sedert 1 april 1994 verplicht Nieuw-Zeeland bepaalde categorieën vaartuigen 
volgapparatuur aan boord te hebben en te gebruiken. Momenteel zijn circa 200 
vaartuigen met het systeem uitgerust. 
Diverse andere landen overal ter wereld hebben experimenten uitgevoerd of hebben 
plannen in die zin, nl. Argentinië, Canada, Chili, Franse overzeese gebiedsdelen 
(Frans-Polynesië en Nieuw-Caledonië), Indonesië, Iran, Japan, Marokko, Noorwegen, 
Peru, Rusland en Taiwan. 
Zowel de Overeenkomst over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de 
Verenigde Naties inzake het recht van de zee y an 10 december 1982 die betrekking 
hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over 
S* 
grote afstanden trekkende visbestanden?^ de Gedragscode voor een verantwoordelijke 
visserij verwijzen expliciet naar het gebruik van satellietvolgsystemen (VMS). 
Het Beringzeeverdrag bepaalt dat elke verdragsluitende partij haar vaartuigen die in het 
verdragsgebied op pollak vissen, de verplichting oplegt satellietapparatuur voor real-time 
positiemelding te gebruiken. Andere regionale organisaties, zoals CCAMLR (Antarctisch 
gebied), ICC AT (Atlantische Oceaan, tonijn), FF A (zuidelijke Stille Oceaan) en NAFO 
(noordwestelijke Atlantische Oceaan) zijn eveneens geïnteresseerd. De partijen bij het 
NAFO-verdrag zullen proefprojecten uitvoeren met 35% van de in de periode 1996/1997 
in het verdragsgebied actieve vissersvaartuigen. 
Op 21 en 22 november 1995 organiseerde de Commissie in Madrid (Spanje) een 
internationaal symposium over de handhaving van de visserijregelgeving dat gewijd was 
aan de vraag of satelliettechnologie voor controle- en bewakingsdoeleinden bruikbaar is. 
Het symposium mocht zich verheugen in de deelname van dertien Lid-Staten, vier 
niet-EU-landen en tal van ondernemingen, en leverde een nuttige uitwisseling van 
informatie op. 
Buiten de Europese Unie opgedane ervaring toont duidelijk aan dat de 
satelliettechnologie de klassieke controlemethoden weliswaar niet heeft vervangen, maar 
deze een stuk efficiënter en doelmatiger heeft gemaakt. In het bijzonder heeft ze de 
toezichthouders in staat gesteld de prioritaire problemen te identificeren. 
Naast de toepassingen voor controledoeleinden, zijn er diverse andere nieuwe, op de 
satelliettechnologie gebaseerde ontwikkelingen die een efficiëntere uitoefening van de 
visserij mogelijk maken. Voorbeelden hiervan zijn, het GPS (Global Positioning 
System), aan de hand waarvan vissersvaartuigen op elk moment hun positie, koers en 
snelheid kunnen bepalen, en teledetectie via satelliet, die vissers in staat stelt om zones 
^ 
met hoge concentraties van bepaalde soorten nauwkeurig te identificeren. Voorts hebben 
telecommunicatiesatellieten de communicatie tussen vaartuigen van bepaalde vloten sterk 
vergemakkelijkt, hetgeen een tijdwinst betekent bij het zoeken naar de beste 
vangstgronden en in noodsituaties snellere interventies mogelijk maakt. 
II. PE PROEFPROJECTEN 
De Lid-Staten hebben in het kader van de proefprojecten diverse VMS-systernen aan 
uitvoerige tests onderworpen. In totaal zijn meer dan 300 communautaire 
vissersvaartuigen uitgerust met een "blue box" (30 Argos, 60 Euteltracs en 175 Inmarsat, 
alsmede 100 MONICAP in Portugal). Finland en Zweden hebben in 1995 met 
Denemarken een gezamenlijk project opgezet. Vanwege het korte tijdsbestek is Zweden 
er evenwel niet in geslaagd vrijwillige deelnemers te vinden. 
GPS-INMARSAT is door alle deelnemende Lid-Staten getest. Slechts enkele Lid-Staten 
hebben ARGOS en/of EUTELTRACS beproefd. Griekenland heeft in het kader van een 
complementair project ook geëxperimenteerd met VHF/DCS-datacommunicatie, waarvan 
het gebruik in hoofdzaak tot de territoriale wateren beperkt is. Het Verenigd Koninkrijk 
heeft proeven gedaan met automatische positieregistratiesystemen (APR), die de 
gegevens aan boord van het vissersvaartuig opslaan zonder ze real-time te verzenden. 
In de bijlage worden de kerngegevens van de onderscheiden projecten in tabelvorm 
samengebracht. 
*4S 
1. Evaluatie van de proefprojecten 
Dit hoofdstuk resumeert de voornaamste bevindingen van de rapporten van Lid-Staten 
en de overwegingen van de groep van deskundigen inzake visserij controle, die tijdens 
de periode waarin de proefprojecten plaatsvonden regelmatig is bijeengekomen. 
De proefprojecten hebben de betrouwbaarheid aangetoond van de aan boord van 
vissersvaartuigen geteste satellietsystemen en het bewijs geleverd dat de technologie de 
efficiëntie en doelmatigheid van de bestaande lucht-, oppervlakte- en grondsystemen 
aanzienlijk vergroot. 
De proeven hebben een aantal technische problemen aan het licht gebracht, die evenwel 
met zekerheid kunnen worden verholpen door gezamenlijke inspanningen van de 
projectbeheerders en de leveranciers van de systemen. Er is met name vastgesteld dat 
de VMS-technologie gedurende de uitvoering van de projecten behoorlijk verder is 
geëvolueerd en dat deze opgaande lijn nog zal aanhouden. De verdere ontwikkeling van 
gebruiksklare systemen en de verbetering van de satellietdienstverlening zullen er zeker 
toe bijdragen dat het potentieel van een toekomstig operationeel systeem volledig kan 
worden gebruikt. 
Kwaliteit, robuustheid en bedrijfszekerheid van de aan boord geteste toestellen zijn in 
de loop van de proefperiode wezenlijk verbeterd. De technologische vooruitgang zal in 
de toekomst voor een nog uitgebreider aanbod van functies en een lagere kostprijs 
zorgen. De verwachting is, dat de komst van satellieten die in een lage baan om de aarde 
draaien een fors prijsdrukkend effect op de mobiele-communicatieapparatuur zal hebben, 
terwijl ook mag worden aangenomen dat liberalisering en privatisering de 
telecommunicatiekosten verder zullen doen dalen. Computerapparatuur en -software 
worden in het algemeen nog steeds goedkoper. Het belangrijkste probleem was het 
se 
verlies van gegevens als gevolg van systeemstoringen. Het betreft hier echter slechts een 
incidenteel probleem, dat kan worden verholpen met adequate backup- en 
herstelvoorzieningen. 
Alle deelnemende Lid-Staten vermelden dat het GPS dat in de ARGOS-transponders is 
geïntegreerd en in combinatie met INMARSAT-C kan functioneren, voldoende 
nauwkeurig is voor visserij controledoeleinden. Ook de positiebepalingsfunctie van 
EUTELTRACS krijgt een positieve beoordeling. 
2. De datatransmissie 
Tijdens de operationele fase van de projecten is de datatransmissie tussen Lid-Staten 
uitvoerig beproefd. De tests hebben niet alleen inzicht verschaft in de complexiteit van 
en de moeilijkheden die optreden bij het uitwisselen van positiegegevens, maar ook 
waardevolle informatie opgeleverd met betrekking tot het verbeteren van de 
datatransmissie en het ontwikkelen van unieke oplossingen en alternatieven voor een 
operationeel systeem. 
Het door Denemarken voorgestelde berichtenformaat en het X 25-protocol zijn als 
standaarden aangenomen voor de uitvoering van de proefprojecten. Het aanbod van 
X 25-diensten is evenwel niet in alle Lid-Staten eender, wat ertoe heeft geleid dat 
sommige Lid-Staten de positieberichten slechts onregelmatig konden versturen. De 
technische inspanningen die nodig waren om in de testfase betrouwbare en effectief 
functionerende datacommunicatieprocedures tot stand te brengen, zijn wat dit betreft 
kennelijk door de Lid-Staten onderschat. Vanuit het oogpunt van de Commissie was dit 
het punt waarop de projecten het meest tekort schoten. 
^ 
Slechts twee Lid-Staten hebben de directe transmissie vanaf het vissersvaartuig naar de 
kuststaat getest. Deze werkwijze kan niettemin als een valabel alternatief voor 
communicatie tussen de vlaggestaat en de kuststaat worden beschouwd. 
De deelnemende Lid-Staten erkennen de behoefte aan gestandaardiseerde 
datatransmissieprocedures en bezinnen zich verder op de architectuur van het 
toekomstige communautaire satellietvolgsysteem. In dit verband zal uitvoerig onderzoek 
moeten worden verricht naar de interoperabiliteit van uiteenlopende technologieën voor 
mobiele satellietcommunicatie en positiebepaling, en grondnetwerken. Hierbij zij 
aangetekend dat het vraagstuk van de datatransmissie tussen Lid-Staten niet uitsluitend 
in het kader van de satellietvolgtoepassingen aan de orde is, maar een generiek karakter 
heeft. 
3. Juridische aspecten en bewijskracht 
De deelnemende Lid-Staten hebben in hun rapporten de juridische aspecten en de 
problemen met betrekking tot de bewijskracht van via VMS-systernen verkregen 
gegevens slechts summier aangeraakt. De Commissie beseft dat de vaartuigen die aan 
de proefprojecten hebben deelgenomen, dit op vrijwillige basis hebben gedaan en dat een 
aantal kwesties, zoals geknoei met of misbruik van de apparatuur, in de vorm van 
"cloning" (oneigenlijk gebruik van legale apparatuur om de autoriteiten te misleiden met 
betrekking tot de precieze positie van een vaartuig) of "ghosting" (doelbewust onklaar 
maken van de apparatuur), pas aan de oppervlakte zullen komen wanneer het gebruik 
van het systeem verplicht wordt voor bepaalde categorieën vaartuigen. Het is daarom 
zaak de volledige aansprakelijkheid voor de installatie, de bediening en het onderhoud 
van de apparatuur bij de vaartuigen te leggen en het op zee zijn zonder de 
voorgeschreven apparatuur strafbaar te maken. Tevens moet er een geheel van sancties 
en stimuli komen dat de naleving van de voorschriften door de vaartuigen garandeert. 
^* 
In het algemeen is het zo dat de regels in verband met de bewijslevering nogal 
uiteenlopen van de ene Lid-Staat tot de andere. De geoorloofdheid en de bewijskracht 
van via VMS-systernen verkregen informatie kunnen bijgevolg in elke Lid-Staat 
verschillen, zoals ook het geval is voor andere vormen van informatie, b.v. tijdens 
inspectievluchten genomen foto's. Voor een doelmatige werking van het VMS is 
samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de vlaggestaat en de kuststaat 
noodzakelijk. Dit kan vereisen dat sommige Lid-Staten hun nationale wetgeving 
aanpassen om het in aanmerking nemen van via VMS verkregen bewijsmateriaal 
mogelijk te maken. 
ffl. HET NUT VAN EEN SATELLIETVOLGSYSTEEM VOOR DE HANDHAVING 
VAN DE VISSERIJREGELGEVING EN VOOR HET VESSERMBEHEER 
De proefprojecten tonen aan dat een goed functionerend systeem de handhaving van de 
visserij regelgeving op velerlei wijze ten goede komt. Zoals het Rapport van de 
Commissie over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid aanstipt, vertoont 
de rechtshandhaving momenteel vele ernstige tekortkomingen wat betreft doelmatigheid 
en efficiency. Het via satelliet volgen van de vissersvaartuigen zal resulteren in een 
betere controle op diverse gebieden van de geldende visserijregelgeving. 
In het bijzonder zal het systeem bijdragen tot: 
een beter beheer van de visserij -inspanning, doordat kwalitatief hoogstaande 
inspanningsverslagen beschikbaar worden; 
een betere bewaking van gesloten of kwetsbare gebieden; 
COM(96) lOOdef. 
^% 
een (financieel) efficiëntere inzet van patrouilleboten en -vliegtuigen, 
alsmede van personeel voor inspecties op zee; 
verificatie van logboekgegevens en eventueel vangstgegevens; 
het opsporen van illegale of ongeoorloofde aanvoer; 
het toezicht op de naleving van de verplichting om de aanlanding vooraf te 
melden. 
De diversiteit van de visserijactiviteiten in de EU heeft geleid tot een complex beheers­
en controleapparaat. De invoering van een satellietvolgsysteem kan op termijn echter een 
vereenvoudiging van de regelgeving mogelijk maken en, in het bijzonder, de vissers 
prikkelen de voorschriften na te leven, waardoor sommige van de bestaande 
verplichtingen, b.v. inzake de "hail"-berichten, weer zouden kunnen worden afgezwakt. 
De satellietsystemen zullen het toezicht op de visserij-inspanningen en, in combinatie 
met andere controlemiddelen, het volgen van de quotabenutting door de vaartuigen 
helpen vergemakkelijken. 
Vanuit het oogpunt van de Gemeenschap, zal een VMS-systeem de uniforme toepassing 
van de regelgeving, de samenwerking tussen de toezichthouders en de transparantie van 
de visserij controle- en handhavingsmaatregelen in de Lid-Staten bevorderen. 
De door de Lid-Staten uitgevoerde proefprojecten hebben eveneens het bestaan van heel 
wat voordelen voor de visserijsector aangetoond, o.a. lagere communicatiekosten, 
verhoogde veiligheid, mogelijkheid om op een confidentiële wijze vangst- en 
marktgegevens te versturen, en gemakkelijkere toegang tot informatie over het weer, 
havens enz. Volgens recente aanwijzingen van de Lid-Staten zijn de vissers trouwens 
reeds in satellietcommunicatieapparatuur en -diensten aan het investeren. 
Z^ 
De bemoedigende resultaten van de proefprojecten en de internationaal op visserij gebied 
waargenomen ontwikkelingen geven aan dat het nu het geschikte moment is om aan de 
daadwerkelijke invoering van operationeel systeem voor de communautaire vloot te 
werken. 
De kosten van een VMS-systeem zullen hoofdzakelijk afhankelijk zijn van het aantal 
vaartuigen dat in het systeem wordt opgenomen. Verder mag worden aangenomen dat 
de Lid-Staten maximale flexibiliteit zullen wensen om een nationaal systeem op te zetten 
dat op hun specifieke behoeften is afgestemd en dat kan worden geïntegreerd met 
bestaande controlevoorzieningen en -procedures. 
De apparatuur en software die voor de proefprojecten is aangeschaft, kan om het even 
waar dat mogelijk is opnieuw worden gebruikt. 
De kosten van een satellietsysteem voor het volgen van ongeveer 10 000 vaartuigen, 
inclusief de kosten voor een controlecentrum in iedere Lid-Staat, kunnen - gebaseerd op 
de resultaten van een eerdere studie - worden geraamd op 80 tot 100 miljoen ecu over 
een periode van 5 jaar, waarvan het leeuwedeel voor de mobiele apparatuur die aan 
boord van de vaartuigen komt. De uitgaven komen normaal in aanmerking voor 
financiering op grond van Beschikking 95/527/EG van de Raad betreffende een 
financiële bijdrage van de Gemeenschap in sommige uitgaven van de Lid-Staten voor 
de tenuitvoerlegging van de in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid 
geldende controleregeling1. 
PB nr. L 301 van 14.12.1995, blz. 30, gerectificeerd in PB nr. L 302 van 15.12.1995, blz. 45. 
%K 
OVERZICHTTABEL (Situatie per 1.5.96) BIJLAGE 
Ni r Lid-
Staat 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Griekenland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Italië Bijdrage 
EU 
(MECU) 
0,3 
0,9 
0,4 
0,8 
3,0 
0,9 
0,7 
0,5 Aantal 
vaartuigen 
Minimum 
10 
10 
15 
10 
124 
67 
10 
17 Reëel 
21 
10 
22 
20 
124 
45 
10 
(20) Controle-
centrum 
Dienst voor 
Zeevisserij, Ostende 
Fiskeridirekto-ratet, 
Copenhague 
Bundesanstalt LE, 
Hambourg 
Griekse Kustwacht, 
Piraeus 
IGPM, Madrid 
CROSSA, Etel 
Naval Base, Cork 
Kustwacht, Rome Satelliet­
systeem 
INMARSAT 
INMARSAT 
INMARSAT 
INMARSAT 
EUTELTRACS 
INMARSAT 
ARGOS 
EUTELTRACS 
INMARSAT 
EUTELTRACS 
INMARSAT 
INMARSAT Datum 
in-
bedrjjfstelling 
(limiet: 
1.10.94) 
Maart 95 
April 95 
Oktober 94 
Oktober 94 
Maart 94 
Mei 95 
Oktober 94 
-Ontvangst 
eind­
rapport 
(limiet: 
29.2.96) 
-
26.3.96 
4.3.% 
13.3.% 
14.3.% 
19.3.% 
-
-Opmerkingen 
Kosten van connectiesoftware gedeeld met Nederland 
Verlies van informatie bij INMARSAT 
Niet gemakkelijk vrijwilligers gevonden 
- Heeft een formaat ontwikkeleld voor de transmissie van positiegegevens 
Telekom biedt geen X.25 fast select mode voor internationaal verkeer aan 
Heeft in een aanvullend project VHF/DSC getest 
LES biedt geen individual polling function 
Heeft een uitbreiding van het Deense datatransmissieformaat ontwikkeld 
voor eventberichten 
Blijft het systeem gebruiken voor inspanningsberichten 
Eutelsat heeft een technische oplossing ontwikkeld voor de integratie van 
de gegevensstromen van de drie verschillende systemen 
Blijft het systeem gebruiken voor inspanningsberichten 
Encryptie van positieberichten 
- Voorstander van directe mededeling aan de kuststaat 
- Stelt gebruik van een centrale dataroutingfaciliteit voor 
Nog niet operationeel 
E Lid-Staat 
Nederland 
Portugal 
Finland 
Zweden 
Verenigd 
Koninkrijk Bydrage 
EU 
(MECU) 
0,5 
* 
0,2 
0,2 
0,9 Aantal 
vaartuigen 
Minimum 
14 
47 
-
-
19 Reëel 
41 
104 
5 
3 
29 Controle-centrum 
AID, Kerkrade 
IGP, Lissabon 
Ministerie voor 
Visserij, Helsinki 
Fiskeriverket, 
Göteborg 
MAFF, Londen 
DAPS, Edinburgh Satelliet-systeem 
ARGOS 
EUTELTRACS 
INMARSAT 
INMARSAT 
INMARSAT 
INMARSAT 
ARGOS 
EUTELTRACS 
INMARSAT Datum 
in­
bedrijf-
stelling 
(limiet: 
1.10.94) 
Oktober 94 
Na de 
toetreding 
Na de 
toetreding 
September 94 Ontvangst 
eind­
rapport 
(limiet : 
29.2.96) 
20.3.% 
" 
5.3.% 
7.3.% 
22.3.% 
(voor­
ontwerp) Opmerkingen 
- Kosten connectiesoftware gedeeld met België 
- Verlies van informatie over INMARSAT 
- Eerdere ervaring met project "Verre Visserijen" 
PTT Telecom bieden geen X.25 fast select mode aan 
- Portugal heeft geen proefproject uitgevoerd omdat het al ervaring had 
opgedaan met MONICAP 
- Mogelijkheid van controle via satelliet is opgenomen in de nationale 
wetgeving 
- Gemeenschappelijk project met Denemarken en Zweden 
Gemeenschappelijk project met Denemarken en Finland 
Geen vrijwillige deelnemers 
- Heeft twee kustwachtvaartuigen en een onderzoekvaartuig uitgerust 
Volledige integratie van satellietsystemen via een customised monitoring 
system (CTMS) 
Geen medewerking van de visserijorganisaties 
18 vaartuigen uitgerust met automatische positierecorders 

IS3H 0254-1513 
COM(96) 232 def. 
DOCUMENTEN 
NL 03 11 
Catalogusnummer : CB-CO-96-242-NL-C 
ISBN 92-78-04487-3 
Bureau voor officiële pubtikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg 
z«f