Nr. C 211/2 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 8. 83 
2.1.1. Daar de bepalingen van de richtlijn inzake 
de douaneschuld in het nationale recht van de Lid­
staten zijn verwerkt, is het mogelijk dat de nationale 
voorschriften niet overeenstemmen met de in de 
Lid-Staten rechtstreeks bindende bepalingen van 
een verordening. Volledige overeenstemming zal bij­
gevolg alleen dan gewaarborgd zijn indien de natio­
nale wetgever ook hier de gelegenheid krijgt de 
voorschriften met betrekking tot de personen die 
een douaneschuld moeten betalen, aan de bepalin­
gen betreffende de douaneschuld aan te passen. 
2.1.2. Een andere moeilijkheid is volgens het 
Comité dat in het voorstel voor een verordening 
wordt verwezen naar bepalingen van de richtlijn. 
Deze zijn echter als zodanig in de Lid-Staten niet 
bekend doordat zij in het bestaande nationale recht 
zijn verwerkt. 
2.1.3. Voorts wordt de doorzichtigheid van de 
voorschriften ook nog bemoeilijkt door de verwij­
zing naar de „in de Lid-Staten geldende bepalin­
gen" (artikel 3, sub b), en artikel 4, lid 1, sub b)). 
2.2. Op die manier worden twee nauw bij elkaar 
aansluitende aspecten, namelijk vaststelling van de 
gevallen waarin een douaneschuld dient te worden 
betaald en vaststelling van regels met betrekking tot 
de personen die de douaneschuld dienen te betalen, 
geregeld door afzonderlijke voorschriften, die 
bovendien nog van elkaar kunnen afwijken. Dit 
komt het inzicht in en de tenuitvoerlegging van de wetgeving ter zake beslist niet ten goede. Daarom 
beveelt het Comité aan, deze beide aspecten ofwel 
in de vorm van een richtlijn ofwel in de vorm van 
een verordening te regelen. 
2.3. Naar aanleiding van het onderhavige voorstel 
voor een verordening en de in de vorige punten naar 
voren gebrachte bezwaren wijst het Comité er nog­
maals op dat een uniform communautair douane­
wetboek tot stand dient te worden gebracht. Alleen 
indien de geldende rechtsregels worden gecodifi­
ceerd, kunnen de overzichtelijkheid en de uniforme 
toepassing ervan worden gewaarborgd. 
3. Bijzondere opmerkingen 
3.1. Ad artikel 2, lidl, sub a), en artikel 7, lidl, 
sub a) 
Krachtens deze bepalingen dient ook diegene een 
douaneschuld te betalen die de aangifte weliswaar 
in eigen naam doet, maar voor rekening van een 
derde handelt. Deze regel geldt slechts in enkele 
Lid-Staten en mag dan ook alleen op die Lid-Staten 
van toepassing worden verklaard waar het beginsel 
van de indirecte vertegenwoordiging juridisch 
erkend is. Om ieder misverstand dienaangaande uit 
te sluiten, moeten volgens de Afdeling achter de 
woorden „geldende bepalingen" de woorden „van 
de Lid-Staten" worden ingevoegd. 
Gedaan te Brussel, 1 juni 1983. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fran§ois CEYRAC 
Advies inzake een voorstel voor een verordening (EEG) van de Raad betreffende de 
zekerheid die moet worden gesteld om de betaling van een douaneschuld te waarborgen 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in het Publika­
tieblad van de Europese Gemeenschappen nr. C 30 van 4 februari 1983, blz. 11. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 25 januari 1983 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité over­
eenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Euro­
pese Economische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voor­
noemd onderwerp tijdens zijn op 1 en 2 juni 1983 te Brussel gehouden 208e zitting. 
Dit advies luidt als volgt: 
8. 8. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 211/3 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, met name artikel 198, 
Gezien het verzoek van de Raad van de Europese 
Gemeenschappen van 25 januari 1983 om advies 
inzake het voorstel voor een verordening (EEG) van 
de Raad betreffende de zekerheid die moet worden 
gesteld om de betaling van een douaneschuld te 
waarborgen, 
Gezien het besluit van zijn Bureau van 22 februari 
1983, de Afdeling voor industrie, handel, ambacht 
en dienstverlening met het opstellen van een advies 
inzake dit onderwerp te belasten, 
Gezien het advies dat genoemde Adeling tijdens 
haar vergadering van 4 mei 1983 heeft opgesteld, 
Gezien het mondelinge verslag van de rapporteur, 
de heer Broicher, 
Gezien de beraadslagingen tijdens zijn op 1 en 2 
juni 1983 gehouden 208e zitting (vergadering van 2 
juni 1983), 
BRENGT VOLGEND ADVIES UIT, 
dat met vrijwel algemene stemmen (1 onthouding) 
werd goedgekeurd. 
Algemene opmerkingen 
1. Bij de afwikkeling van de verschillende doua­
neprocedures moet een zekerheid tot betaling van 
de douaneschuld worden gesteld. Met het oog op 
deze algemeen geldende regeling in het douanerecht 
schaart het Comité zich onder voorbehoud van 
onderstaande opmerkingen achter het voornemen 
van de Commissie, de desbetreffende voorschriften 
van de Lid-Staten te harmoniseren. Zowel de struc­
tuur als de inhoud van het verordeningsvoorstel zijn 
Gedaan te Brussel, 2 juni 1983. ten volle op het doel afgestemd en maken een prak­
tische toepassing van de regeling mogelijk. 
Met het onderhavige voorstel wordt beoogd, de nog 
steeds uiteenlopende nationale regelingen met 
betrekking tot het stellen van een zekerheid te har­
moniseren. Hierbij gaat het om de verplichting tot 
zekerheidstelling bij een douaneschuld die is of 
mogelijkerwijze nog kan ontstaan, de verschillende 
soorten zekerheden en het gebruik dat de douane­
diensten van de zekerheid maken. 
Bijzondere opmerkingen 
2. Artikel 9 
De bepaling dat de borg zijn verblijfplaats of een 
vestiging moet hebben in de Lid-Staat waar de 
zekerheid moet worden gesteld, wordt door het 
Comité echter als een beperking beschouwd die niet 
strikt noodzakelijk is. Indien een bank geen vesti­
ging in een andere Lid-Staat heeft, wordt de door 
haar verleende borgstelling momenteel toch aan­
vaard indien zij het adres van haar belangrijkste cor­
respondent in de betrokken Lid-Staat opgeeft. De in 
het verordeningsvoorstel neergelegde beperking 
druist dus niet alleen in tegen de huidige praktijk, 
maar brengt tevens vertraging en extra kosten voor 
het bedrijfsleven met zich mee. Weliswaar wordt 
erkend dat de douanediensten de kredietwaardig­
heid van een in een andere Lid-Staat gevestigde 
bank niet of nauwelijks kunnen beoordelen, maar 
dat geldt in een aantal Lid-Staten ook voor vele, 
voornamelijk kleinere banken in eigen land. De 
erkenning van een borgstelling door een bank uit 
een andere Lid-Staat kan bijgevolg geen onoverko­
melijke hinderpaal vormen, en de Commissie zou 
dan ook moeten bepalen dat de Lid-Staten ook der­
gelijke borgstellingen kunnen erkennen. Voorts stelt 
het Comité voor, in de verschillende versies van het 
document, duidelijk tot uiting te brengen dat de in 
artikel 9 omschreven verplichting uitsluitend betrek­
king heeft op de relatie tussen borg en douanedien­
sten, en geen invloed heeft op de relatie borg — 
zekerheidsplichtige. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fran<?ois CEYRAC