Nr. C 30/12 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 3. 72 
n 
(Voorbereidende  besluiten) 
RAAD 
RAADPLEGING  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
inzake  een  voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  tot wijziging  van  de Richtlijn  nr. 68/ 
414/EEG  van  de Raad  van  20 december  1968  houdende  verplichting  voor  de Lid-Staten 
van de E.E.G.  om minimumvoorraden  ruwe  aardolie  en/of  aardolieprodukten  in opslag 
te houden 
Tijdens  zijn  165e  zitting  van  20 september  1971  heeft  de Raad  besloten  vrijwillig  het 
Economisch  en Sociaal  Comité  te raadplegen  aangaande  bovengenoemd  richtlijnvoor-
stel. 
Met een  brief  d.d.  21 september  1971  heeft  de Voorzitter  van  de Raad  het verzoek  om 
advies  aan  de Voorzitter  van  het Economisch  en Sociaal  Comité  gezonden 
B. TEKST  WAAROVER  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
IS GERAADPLEEGD 
De tekst  waarover  het  Economisch  en  Sociaal  Comité  is geraadpleegd,  is 
bekendgemaakt  in het Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 106  van 
23 oktober  1971,  bladzijde  1. 
C. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Tijdens  zijn  op 24 november  1971  te Brussel  gehouden  99e  voltallige  zitting  heeft  het 
Comité  zijn  advies  over  de sub  B genomen  tekst  vastgesteld  met  69 stemmen  tegen  3 en 
4 onthoudingen  van  de aanwezige  of vertegenwoordigde  leden. 
De tekst  van  dit advies  luidt: A. VERZOEK  OM  ADVIES 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, tot wijziging  van  de richtlijn  van  de Raad  nr. 68/414/ 
EEG  van  20 december  1968  houdende  verplichting 
voor  de Lid-Staten  van  de E.E.G.  om minimumvoor-
raden  ruwe  aardolie  en/of  aardolieprodukten  in 
opslag  te houden", Gezien  de bepalingen  van  het  Verdrag  tot oprichting 
van de Europese  Economische  Gemeenschap,  in het 
bijzonder  artikel  198, 
Gezien  de op 21 september  1971  gedateerde  brief 
waarin  het  door  de Voorzitter  van  de Raad  van  de 
Europese  Gemeenschappen  om advies  wordt  verzocht 
inzake  het „Voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad Gezien  zijn  Reglement  van  Orde,  in het  bijzonder 
artikel  22, 
Gezien  het  op 28 september  1971  door  zijn  Bureau 
genomen  besluit,  de Gespecialiseerde  Afdeling  voor 
Nr. C 30/13 
energie  met  het  opstellen  van  een  advies  en een 
rapport  te belasten, 
Gezien  het  door  de Gespecialiseerde  Afdeling  voor 
energie  tijdens  haar  vergadering  van  16  november 
1971  opgestelde  advies, 
Gezien  het  door  de  rapporteur,  de  Heer  Bonomi, 
voorgelegde  rapport, 
Gezien  zijn  beraadslagingen  tijdens  de  op  24 
november  1971  gehouden  99e  zitting, 
Overwegende  dat  het  Comité  het  in zijn  op  23 
september  1969  uitgebrachte  advies  inzake  de  Eerste 
oriëntatie  voor  een  gemeenschappelijk  energiebeleid 
beslist  noodzakelijk  heeft  geacht  dat  op de voorzie-
ningssituatie  permanent  toezicht  wordt  uitgeoefend 
en een  opslagbeleid  tot stand  wordt  gebracht; 
Overwegende  dat  de  totstandbrenging  van  een 
opslagbeleid  een  belangrijke  schakel  van  een  voorzie-
ningsbeleid  vormt  ; 
Overwegende  de  wijzigingen  die  onlangs  in de 
structuur  van  de Europese  aardolievoorziening  zijn 
opgetreden  alsmede  de situatie  ten  aanzien  van  de 
voorraden,  de produktie  en het vervoer  ; 
Overwegende  dat  de voorraaduitbreiding  de veilig-
heid  van  de Gemeenschap  verhoogt  ; 
Overwegende  dat  aan  deze  uitbreiding  evenwel 
kosten  verbonden  zijn,  terwijl  desondanks  niet  met 
zekerheid  de  mogelijkheid  kan  worden  uitgesloten 
dat de Gemeenschap,  toch  de negatieve  gevolgen  van 
bepaalde  situaties  in de aardoliesector  zal  ondervin-
den ; 
Overwegende  dat  de omvang  van  de voorraden  aan 
de hand  van  de aard  en de ernst  van  mogelijke  crises 
nauwkeurig  dient  te worden  geraamd  ; 
Overwegende  de  zeer  geringe  waarschijnlijkheid 
dat de voorziening  van  de Gemeenschap  met  aardolie 
wegens  produktiecrises  en eventueel  hieruit  resulte-
rende  vervoermoeilijkheden  voor  een  lange  periode 
volledig  tot stilstand  komt  ; 
Overwegende  dat  voor  de vraagstukken  in verband 
met de  aardolievoorraden  een  oplossing  moet 
worden  gezocht  in het kader  van  een  algemeen  beleid 
betreffende  de voorzieningszekerheid,  waartoe  ook 
andere  maatregelen  zouden  kunnen  bijdragen, 
BRENGT  HET  VOLGENDE  ADVIES  UIT  : 
Het Economisch  en  Sociaal  Comité  keurt  het 
richtlijnvoorstel  goed  onder  voorbehoud  van  de 
volgende  opmerkingen. 
I. Algemene  opmerkingen 
Aangezien  de Gemeenschap  voor  haar  energievoor-
ziening  in hoge  mate  op het  buitenland  is aangewe-zen en zij  met  het  oog  hierop  naar  een  redelijke 
voorzieningszekerheid  wil  streven,  is de aanleg  van 
voorraden  ruwe  aardolie  en geraffineerde  aardolie-
produkten  een  maatregel  van  bijzondere  betekenis. 
De binnen  de  Gemeenschap  aangelegde  voorraden 
zijn immers  met  zekerheid  beschikbaar  en bieden  de 
mogelijkheid  het  hoofd  te bieden  aan  uiteenlopende 
crises  in de voorziening  die  door  onderbreking  van 
de produktie  en/of  door  transportmoeilijkheden 
worden  gekenmerkt. 
Aangezien  de mogelijke  crisissituaties  van  uiteenlo-
pende  aard  kunnen  zijn,  zijn  de voorraden  voor  het 
opvangen  of verzachten  van  de  gevolgen  van  een 
voorzieningscrisis  binnen  de door  hun  omvang  en de 
ernst  van  de crisis  gestelde  grenzen  niet  altijd  even 
doeltreffend.  Bovendien  is de preventieve  werking  van 
ue voorraden  naar  gelang  van  de oorzaak  van  de cri-
sis verschillend. 
Deze  diagnose  vindt  zijn  bevestiging  in  de  tot 
dusverre  opgedane  ervaring.  Het  is in het  bijzonder 
duidelijk  dat  met  de  aanleg  van  voorraden  in de 
verbruikende  landen  het  ontstaan  van  algemeen 
politieke  crises  zoals  die  van  1956  en 1967,  die  de 
aardolievoorziening  van  de Gemeenschap  bemoeilij-
ken niet  kan  worden  voorkomen.  De  vraag  of de 
voorraden  de gevolgen  op doeltreffende  wijze  kunnen 
opvangen  hangt  dus  van  de omvang  en de ernst  van 
de politieke  crisis  af. 
In 1970  is bovendien  gebleken  dat  niet  alleen  het 
optreden  van  dergelijke  politieke  crises  mogelijk 
blijft,  maar  dat  daarnaast  ook  rekening  moet  worden 
gehouden  met  de mogelijkheid  van  crises  binnen  de 
aardoliesector  zelf  ; deze  worden  veroorzaakt  door 
een unilateraal  besluit  van  één  of meer  producerende 
landen  om  de  produktie  te beperken  of door  een 
meer  of  minder  vergaande  controverse  over  de 
betrekkingen  tussen  de producerende  landen  en de 
concessiehoudende  maatschappijen.  Dergelijke  con-
troverses  kunnen  op grond  van  een  besluit  van  één 
van beide  betrokken  partijen  tot  een  onderbreking 
van de  leveranties  leiden  ; indien  de  betrokken 
partijen  het  echter  eens  worden  over  een  oplossing 
die voor  beide  aanvaardbaar  is, dan  behoeven  de 
gevolgen  niet  zo ernstig  te zijn. 
De verbruikende  landen  worden  dus  met  uiteenlo-
pende  crisismogelijkheden  en  gevolgen  geconfron-
teerd  : enerzijds  dreigt  het  gevaar  dat  de omvang  van 
de leveranties  wordt  verminderd,  in welk  geval  de 
voorraden  hun  functie  kunnen  vervullen.  Anderzijds 
dreigt  het  gevaar  van  ongunstige  wijzigingen  in de 
levervoorw  aarden,  d.w.z.  prijsverhogingen  ; in dit 
geval  kan  de aanwezigheid  van  voorraden  nutteloos 
blijken  te zijn  omdat  er geen  verandering  optreedt  in 
de normale  aardolieleveranties.  In dit  geval  moeten 
de verbruikende  landen  wegens  de minder  gunstige 
levervoorwaarden  hogere  prijzen  betalen  en boven-
dien  de uit  de onbenutte  voorraden  voortvloeiende 
kosten  dragen. 
Nr. C 30 '14 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 3. 72 
Uit de hierboven  uiteengezette  overwegingen  kunnen 
enige  conclusies  ten  aanzien  van  het  beleid  betref-
fende  voorzieningszekerheid  en de doelmatigheid  van 
de voorraden  als  instrumenten  van  genoemd  beleid 
worden  getrokken. 
In de  eerste  plaats  dient  het  voorraadbeleid  te 
worden  ingepast  in een  algemene  opzet  van  het 
beleid  inzake  de voorzieningszekerheid,  waarbij  met 
betrekking  tot  de verschillende  beschermende  maat-
regelen  — die  niet  slechts  van  economische  aard  zijn 
of uitsluitend  de  aardoliesector  betreffen  —  de 
doeltreffendheid  en  de  kosten  ervan  realistisch 
moeten  worden  beoordeeld  en  moeten  worden 
afgewogen  tegen  de verschillende  mogelijke  crisisvor-
men.  Dit  vereist  een  algemeen  energie-  en aardolie-
beleid,  waarvan  het  Comité  betreurt  dat  dit veertien 
jaar na  de  oprichting  van  de  Gemeenschap  nog 
steeds  ontbreekt.  Uit  dit ruimere  verband  komt  het 
besluit  van  de Gemeenschap  om  ten  laste  van  haar 
economie  voorraden  te vormen,  ten  einde  ook  het 
hoofd  te bieden  aan  situaties  die  uit  betrekkingen 
tussen  derden  voortvloeien,  in al zijn  omvang  naar 
voren. 
Volgens  het  Comité  dienen  in het  kader  van  het 
aardoliebeleid,  waarvan  de  wenselijkheid  in  de 
voorgaande  opmerkingen  naar  voren  is gebracht, 
andere  mogelijkheden  te worden  onderzocht,  zoals 
b.v. het  reserveren  van  produktiecapaciteiten  van 
binnen  de  Gemeenschap  gelegen  vindplaatsen,  met 
inbegrip  van  het  continentale  plat.  Wat  betreft  het 
vervoer,  dat  in  bepaalde  gevallen  waarbij  de 
ontbrekende  hoeveelheden  elders  kunnen  worden 
betrokken  de doorslaggevende  factor  kan  vormen  om 
een voorzieningscrisis  te boven  te komen,  zou  een 
grotere  soepelheid  ervan  door  middel  van  passende 
maatregelen  een  gedeeltelijke  oplossing  kunnen 
bieden  voor  de handhaving  van  de voorraden  op een 
bepaald  peil. 
Het Comité  spreekt  de wens  uit  dat  deze  en nog 
andere  maatregelen  in het  kader  van  een  algemeen 
coherent  beleid  betreffende  de voorzieningszekerheid 
worden  overwogen.  Het  verzoekt  de Commissie  en 
de Raad  deze  maatregelen  te onderzoeken  bij  de 
voortzetting  van  hun  werkzaamheden  in verband  met 
de vaststelling  van  een  gemeenschappelijk  energie-
beleid  dat  is gericht  op  zo  goedkoop  mogelijke 
energie  en  op  voorzieningszekerheid.  De  Gemeen-
schap  is hiertoe  wel  genoodzaakt  aangezien  zij voor 
haar  energievoorziening  op het  buitenland  is aange-
wezen. 
II. Bijzondere  opmerkingen 
In het  door  haar  aan  de  Raad  voorgelegde 
richtlijnvoorstel  beperkt  de Commissie  zich  ertoe,  de 
voorraad  die  in de in december  1968  door  de Raad 
goedgekeurde  richtlijn  voor  de belangrijkste  produk-
ten van  het  voorgaande  jaar  op 65 verbruiksdagen 
werd  vastgesteld,  op  90  dagen  te brengen  en  als uiterste  datum  voor  de  inwerkingtreding  van  de 
nieuwe  richtlijn  in alle  Lid-Staten  1 januari  1975  aan 
te geven. 
Het Comité  meent  enige  opmerkingen  over  het 
voorstel  van  de Commissie  en de beperkte  inhoud 
hiervan  naar  voren  te moeten  brengen. 
1. Ten  aanzien  van  de beperkte  inhoud  merkt  het 
Comité  op dat  de Commissie  niet  van  mening  schijnt 
te zijn  dat  een  annzienlijke  uitbreiding  van  de 
voorraden  en de daaruit  voortvloeiende  stijging  van 
de financiële  en  economische  lasten  een  andere 
regeling  dan  die van  1968  nodig  maken. 
Het Comité  is evenwel  van  mening  dat  er, mede  gelet 
op de  gevaren  die  thans  aan  het  licht  komen  en 
waarmee  tijdens  de beraadslagingen  over  de richtlijn 
van 1968  geen  rekening  was  gehouden,  een  samen-
hang  bestaat  tussen  de doelstellingen  van  de richtlijn 
(minimumvoorraad  en datum  van  inwerkingtreding) 
en de  wijze  van  verwezenlijking  hiervan.  Voorts 
schijnt  de  Commissie  de  mogelijkheid  niet  uit  te 
sluiten,  de bestaande  regeling  op een  later  tijdstip  te 
herzien,  hoewel  het  thans  haar  eerste  doel  is de 
voorraden  te verhogen. 
2. De  Commissie  voert  ter rechtvaardiging  van  de 
verhoging  van  de  voorraad  tot  90  dagen  aan  dat 
hiermee  een  noodzakelijke  aanpassing  wordt  beoogd 
aan de  huidige  voorzieningsstructuur  van  de  Ge-
meenschap  en aan  de thans  geboden  mogelijkheden, 
de plaatsen  van  herkomst  van  de  leveranties  te 
spreiden  ; beide  factoren  wijken  in sterke  mate  af van 
de situatie  van  1968  op  grond  waarvan  een 
voorraadomvang  op 65 verbruiksdagen  werd  vastge-
steld. 
Een belangrijk  argument  acht  het  Comité  het  feit  dat 
thans  niet  langer  op  de  produktiereserve  van  het 
westelijk  halfrond  mag  worden  gerekend  en dat  de 
groeiende  betekenis  van  de  leveringen  uit  Noord-
Afrika  eventueel  tot  transportmoeilijkheden  aanlei-
ding  kan  geven  indien  de aardolie  uit verder  gelegen 
gebieden  zou  moeten  worden  aangevoerd. 
Het Comité  betwijfelt  echter  of tussen  deze  gegevens 
en een  bepaalde  omvang  van  de voorraden  een  nauw 
verband  kan  worden  gelegd. 
De Gemeenschap  ziet  zich  gesteld  voor  het  probleem, 
de omvang  van  de voorraden  op  een  zodanig  peil 
vast te leggen  dat  de met  zekerheid  te voorspellen 
opslagkosten  opwegen  tegen  het  risico  dat  een  crisis 
optreedt  waarvan  het  tijdstip,  de ernst  en de duur 
onbekend  zijn.  Aangezien  aan  het  ontstaan  van  een 
crisis  een  aantal  economische  en politieke  factoren 
ten grondslag  liggen  die  de vorm  en  het  verloop 
ervan  beïnvloeden,  is het  duidelijk  dat  voor  dit 
probleem  geen  rationele  oplossing  kan  worden 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 30/15 
gevonden.  Het  noodzakelijkerwijs  willekeurige  ka-
rakter  van  iedere  prognose  te dien  aanzien  laat 
slechts  pragmatische  oplossingen  toe  waarin  de 
onveranderlijke  factor,  nl.  de  opslagkosten,  moet 
worden  afgewogen  tegen  de waarschijnlijkheid  waar-
mee de meest  voor  de hand  liggende  crisissituaties 
zich eventueel  kunnen  voordoen. 
3. Hoewel  het  Comité  tijdens  de werkzaamheden 
in verband  met  de  richtlijn  van  1968  niet  werd 
geraadpleegd,  ligt  het  niet  in zijn  bedoeling  op de 
bepalingen  hiervan  in te gaan. 
Het acht  het  evenwel  gewenst,  enige  opmerkingen 
over  de door  deze  richtlijn  vastgestelde  wijze  van 
aanleg  en beheer  van  de voorraden  naar  voren  te 
brengen  en de aandacht  van  de Commissie  en de 
Raad  hierop  te vestigen. 
a) De  verplichting  tot  aanleg  en  beheer  van  de 
voorraden  dient  zowel  op de importeurs  als op de 
raffinadeurs  van  toepassing  te zijn  ; beide  catego-
rieën  zijn  immers  verplicht,  tot  de voorzienings-
zekerheid  van  de Gemeenschap  bij te dragen. 
b) Gezien  de hoge  opslagkosten  dienen  alle  mogelijk-
heden  tot  vermindering  hiervan  te worden  nage-
gaan.  Een  van  deze  mogelijkheden  is het  opslaan 
in onderaardse  ruimten  in  plaats  van  boven-
grondse  reservoirs. 
Zoals  uit de tweede  „Mededeling  van  de Commissie 
aan de Raad  betreffende  de uitvoering  van  de eerste 
oriëntatie  voor  een  gemeenschappelijk  energie-
beleid  (1)"  blijkt,  is de Commissie  voornemens,  een 
aanpassing  van  het  opslagbeleid  aan  de  nieuwe 
omstandigheden  voor  te stellen  wanneer  zij beschikt 
over  de  resultaten  van  het  onderzoek  naar  de 
mogelijkheden  van  opslag  in onderaardse  ruimten 
waarmee  zij  een  werkgroep  van  geologen  heeft 
belast. 
De Commissie  is van  mening  dat  intussen  in artikel 
6, lid 2, van  de richtlijn  van  1968  betreffende  de 
aanleg  van  voorrraden  door  een  onderneming  van 
een Lid-Staat  in een  andere  Lid-Staat  de basiscriteria 
worden  gegeven  voor  het  afsluiten  van  intergouver-
nementele  overeenkomsten  die  tevens  op de opslag  in 
onderaardse  ruimten  toepasselijk  zijn. 
Hoewel  onder  de betreffende  bepaling  ook  genoemde 
opslagmethode  valt,  is het  Comité  van  mening  dat 
hierin  niet  wordt  ingegaan  op of een  oplossing  wordt 
gegeven  voor  het  probleem  in verband  met  het  feit 
dat de door  de  Lid-Staten  te dragen  opslagkosten 
zullen  uiteenlopen  ; de Lid-Staten  zullen  immers  om 
geologische  redenen  niet  alle  over  dezelfde  mogelijk-
heden  tot  toepassing  van  deze  methode  beschikken. 
Het Comité  is daarom  van  mening  dat  onverwijld een communautaire  regeling  moet  worden  ontworpen 
voor  de  complexe  technische,  economische  en 
politieke  problemen  die  uit  de  aanleg  van  onder-
aardse  voorraden  buiten  het  grondgebied  van  een 
staat  voortvloeien  ; daarbij  dient  bijzondere  aandacht 
te worden  geschonken  aan  de economische  gevolgen 
van de afstand  tussen  de verbruiksgebieden  en de 
onderaardse  opslagplaatsen.  In het  kader  van  deze 
regeling  dient  men  eventueel  ook  een  billijke 
verdeling  van  de betreffende  opslagruimte  te verze-
keren.  Gebeurt  dit  niet  dan  zullen  zich  tussen  de 
ondernemingen  onderling  stellig  concurrentiedistor-
sies voordoen  en  zullen  de  repercussies  van  de 
toepassing  van  deze  techniek  voor  de economie  van 
de Lid-Staten  ongetwijfeld  uiteenlopen  ; beiderlei 
gevolgen  dienen  te worden  geneutraliseerd  door  de 
methodes  voor  het  beheer  van  de voorraden  en de 
verdeling  van  de  hieruit  voortvloeiende  lasten  te 
differentiëren. 
c) Het  Comité  wijst  erop  dat  in verband  met  de 
financiering  en  de  verdeling  van  de  totale 
opslagkosten  grote  moeilijkheden  rijzen.  Om  deze 
reden  betreurt  het  dat  in  het  onderhavige 
richtlijnvoorstel  evenals  in de richtlijn  van  1968 
beide  problemen  niet  worden  aangeroerd,  hetgeen 
erop  neerkomt  dat  de oplossing  hiervan  aan  de 
Lid-Staten  wordt  overgelaten.  Het  is van  mening 
dat de problemen  in verband  met  de financiering 
en de verdeling  van  de lasten  op communautair 
niveau  dienen  te worden  opgelost. 
Ten aanzien  van  de  lastenverdeling  moet 
worden  uitgegaan  van  het  criterium  dat  volgens 
de richtlijn  van  1968  de lasten  op de verbruiker 
moeten  worden  afgewenteld.  Deze  uitleg  wordt 
overigens  bevestigd  door  een  verklaring  die  is 
opgenomen  in de notulen  van  de zitting  van  de 
Raad  tijdens  welke  de richtlijn  van  1968  werd 
goedgekeurd;  hierin  werd  namelijk  gesteld  dat 
ook in de landen  waar  een  vorm  van  prijsbeheer-
sing aanwezig  is de opslagkosten  in de prijzen  van 
de produkten  dienen  te worden  verwerkt. 
Aangezien  de door  de voorraaduitbreiding  vereiste 
voorzieningen  aanzienlijke  investeringen  zullen 
vergen,  moet  men  zich  afvragen  of de staat  niet 
op enigerlei  wijze  de  financiering  hiervan  zou 
dienen  te vergemakkelijken.  Dit  is in het  bijzonder 
van belang  om  te vermijden  dat  de aardolie  t.o.v. 
andere  ingevoerde  energiebronnen  in een  ongun-
stigere  positie  komt  te verkeren  en dat  de kosten  in 
verband  met  de  uitbreiding  van  de  verplichte 
voorraden  in hun  geheel  in de verbruikersprijzen 
worden  doorberekend. 
H Doe.  COM(71)  810  def. Het Comité  ziet  overigens  in dat  de oplossing  van 
de hier  ter  sprake  gebrachte  problemen  met 
Nr. C 30/16 25. 3. 72 
moeilijkheden  gepaard  zal  gaan.  Het  is evenwel 
van mening  dat  deze  problemen,  krachtens  het 
algemeen  aanvaarde  en aan  de belangen  van  de 
Gemeenschap  beantwoordende  beginsel  van  be-
perking  van  de energiekosten,  in het  kader  van een voorzieningsbeleid  dienen  te worden  benaderd 
en door  middel  van  communautaire  voorschriften 
opgelost  ten  einde  eventuele  uit  niet-geharmoni-
seerde  nationale  regelingen  voortvloeiende  concur-
rentiedistorsies  te vermijden. 
Gedaan  te Brussel,  24 november  1971. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en  Sociaal  Comité 
J.D.  KUIPERS 
RAADPLEGING  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
inzake  een  voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  houdende  wijziging  van  artikel  31 
van de richtlijn  van  de Raad  van  4 maart  1969  inzake  de harmonisatie  van  de wettelijke 
en bestuursrechtelijke  bepalingen  met  betrekking  tot de regeling  „actieve  veredeling" 
Tijdens  zijn  166e  zitting  van  27  september  1971  heeft  de  Raad  besloten, 
overeenkomstig  artikel  100,  tweede  alinea,  van  het  Verdrag  tot  oprichting  van  de 
Europese  Economische  Gemeenschap,  het  Economisch  en Sociaal  Comité  te raadplegen 
aangaande  bovengenoemd  richtlijnvoorstel. 
Met een  brief  d.d.  28 september  1971  heeft  de Voorzitter  van  de Raad  het  verzoek  om 
advies  aan  de Voorzitter  van  het  Economisch  en Sociaal  Comité  gezonden. 
B. TEKST  WAAROVER  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ  IS 
GERAADPLEEGD 
De tekst  waarover  het  Economisch  en  Sociaal  Comité  is  geraadpleegd,  is 
bekendgemaakt  in het  Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 106  van 
23 oktober  1971,  bladzijde  22. 
Tijdens  zijn  op 23 en 24 februari  1972  te Brussel  gehouden  101e  zitting  heeft  het 
Comité  zijn  advies  over  de sub  B opgenomen  tekst  vastgesteld  met  eenparigheid  van 
stemmen  en één  onthouding  van  de aanwezige  of vertegenwoordigde  leden. 
De tekst  van  dit advies  luidt  : A. VERZOEK  OM  ADVIES 
C. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Gezien  het verzoek  om  advies  d.d.  28 september  1971 
van de  Raad  van  de  Europese  Gemeenschappen 
betreffende  het  „Voorstel  voor  een  richtlijn  van  de 
Raad  houdende  wijziging  van  artikel  31  van  de 
richtlijn  van  de Raad  van  4 maart  1969  inzake  de 
harmonisatie  van  de wettelijke  en bestuursrechtelijke HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, bepalingen  met  betrekking  tot  de regeling  „actieve 
veredeling", 
Gezien  artikel  100  van  het  Verdrag, 
Gezien  de richtlijn  van  de Raad  van  4 maart  1969 
inzake  de  harmonisatie  van  de  wettelijke  en 
bestuursrechtelijke  bepalingen  met  betrekking  tot de