EUROPESE COMMISSIE 
Brussel, 27.10.2011 
SEC(2011) 1294 definitief 
  
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE 
SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING 
bij 
VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN 
DE RAAD 
betreffende de veiligheid van offshore-olie- en -gasexploratie- en -productieactiviteiten 
{COM(2011) 688 definitief} 
{SEC(2011) 1292 definitief} {SEC(2011) 1293 definitief} 
 
 
NL Pagina 1 van 8  NL 1. PROBLEEMOMSCHRIJVING EN BEHOEFTE AAN ACTIE 
Er hebben zich de afgelopen drie decennia minstens 11 gr ote offshore-rampen voorgedaan1, 
en meerdere minder ernstige voorvallen2 die tot een grote ramp hadden kunnen escaleren. De 
ramp op het boorplatform Deepwater Horizo n in april 2010 bracht de discussies over 
risicobeheer bij offshore-olie- en  -gasactiviteiten opnieuw op gang.  
Ook in de EU blijven de risico's hoog, ondanks een  daling van het risico in bepaalde lidstaten 
dankzij hervormingen na de rampen met het Pi per Alpha (1988) en het Alexander Kielland 
(1980). In een analyse van de frequentie en  de kosten van de ongevallen die vandaag in 
Europa plaatsvinden, worden de jaarlijkse ge middelde genivelleerde economische verliezen 
en de schade veroorzaakt door offshore-ongeva llen in de EU geraamd op 205 à 915 miljoen 
euro3 (dit vormt het referentiescenario van de  effectbeoordeling). De  situatie vereist 
maatregelen om de risico's te beperken, een  doeltreffende reactie bij grote voorvallen te 
verzekeren en de getroffen regio's en onderneminge n in staat te stellen zi ch snel te herstellen. 
Het risico van een bepaalde gebeurtenis is het product van de kans dat ze zich voordoet en de 
gevolgen ervan. 
De kans op een zwaar ongeval mag niet ondersc hat worden, in het bijzonder omdat de 
indicatoren voor grote voorvallen nog steeds geen daling aangeven4. De steeds aanwezige 
voorboden5 van mogelijke zware ongevallen ("bijna-ra mpen") herinneren ons eraan dat we de 
toegepaste praktijken moeten blijven verbet eren en de risico's moeten beperken.  
De mogelijke gevolgen van een zwaar ongeval in de sector zijn extreem. Zo kunnen er 
meerdere dodelijke slachtoffers vallen, kan er grote schade worden berokkend aan het milieu en kunnen inkomens op zee en aan de kust indirect in het gedrang komen
6. Zelfs kleinere 
ongelukken kunnen het vertrouwen van de bevolking en van de markten aanzienlijk doen 
dalen en productiebeperking in het kader van voorzorgsmaatregelen7 kan de veiligheid van de 
energievoorziening en de economie in gevaar brengen.  
Ondanks vergelijkbare risico's, moet de offshore-sector in el ke EU-jurisdictie aan andere 
milieu-, gezondheids- en veiligheidsnormen vo ldoen en heeft de EU-wetgeving slechts 
gedeeltelijk betrekking op de relevant e aspecten van offshore-activiteiten8. Er is dus geen 
aangepast, omvattend en samenhangend regelgevi ngsklimaat voor de hele EU waarin op de 
eerste plaats voortdurend wordt getracht het risico op zware ongevallen te beperken. Hoewel 
in alle regio's verbeteringen kunnen worden aangebracht, is de re gelgeving voor offshore-
gevaren buiten de Noordzee minder ontwikkeld  dan elders en eerder gebaseerd op het 
voorschrijven van gedetailleerde eisen dan op e ffectieve risicobeheersi ng. In de mededeling 
                                                 
1 §. 2.1 IA-document. 
2 bv. Brent B 2003, Gullfaks C 2010, Ganneth F 2011. 
3 Uitgaand van een frequentie van eens per 35 jaar voor zware voorvallen en een gemiddelde kost voor de 
economie van 5 miljard euro (enkel schoonmaak) à 30 miljard euro (totale kosten voor de economie), bedragen 
de kosten tussen 140 en 850 miljoen euro per jaar. D aar komt nog eens naar schatting 65 miljoen euro per jaar 
bij door het verlies van eigendommen ten gevolge va n vaker voorkomende minder ernstige ongevallen. Deze 
ramingen zijn gebaseerd op gedetailleerde statistische anal yses van ongevallen en de waarschijnlijkheid van een 
ongeval in bijlage I. 
4 http://www.ptil.no/news/rnnp-2010-major-challenges- in-important-areas-article7810-79.html  
5 Olie- en gaslekken, tekortkomingen in de veiligheid van de productieprocessen de controle op boorputten; 
defecten door foute aanpa ssingen aan het ontwerp; achterstand bij het onderhoud. 
6 bv. visserij, toerisme, soms havens, landbouw.  
7 bv. Moratorium in de Golf van Mexico 2010, Italië vandaag en in het VK in 1988 (Ocean Odyssey-ongeval). 
8 § 2.1 IA-document. 
 
NL Pagina 2 van 8  NL "De veiligheid van offshore-olie- en -gas activiteiten beter waarbor gen" (COM(2010) 560 
definitief) werden tekortkomingen geïdentificee rd en mogelijke actiegebieden bepaald voor 
het Europese regelgevingskader en de praktijk en in de sector. In deze effectbeoordeling 
worden alternatieve beleidsopties en de mogelijke gevolgen daarvan beoordeeld.  
De EU wordt geconfronteerd me t een drieledig probleem op het vlak van de veiligheid van 
offshore-olie- en -gasactiviteiten: 
1) Het risico op een groot offshore-olie- of -gasongeval in de wateren van de EU is hoog en de huidige 
versnipperde wetgeving en regelgevings- en bedrijfspraktijken  volstaan niet om alle haalbare risicodalingen in de 
EU te verwezenlijken. 
2) Het bestaande regelgevingskader en de operationele pr ocedures volstaan niet om op de doeltreffendste manier 
op te treden bij ongevallen in de wateren van de EU. 
3) Volgens de huidige aansprakelijkheidsregelingen is het niet altijd mogelijk om duidelijk te bepalen welke 
partij aansprakelijk is (bv. de onderneming bij wie het olielek zich voordoet). Die partij is soms ook niet in staat 
of niet aansprakelijk om de kosten voor de schade die de ramp heeft aangericht, te herstellen. 
Onderstaande tabel geeft een overzicht van de onderliggende risicofactoren  die in onze 
analyse, de raadplegingen van de belanghebb enden en internationaal onderzoek werden 
vastgesteld.  
Categorie van de risicofactor Onderliggende risicofactoren 
Factoren van aanzienlijke of onvoldoende beheerste risico's van offshore-activiteiten in de EU  
Verouderende infrastructuur en industriële omgeving  
Structurele verschuiving binnen de  sector naar meer diversificatie  Evolutie van de sector 
Verschuiving naar "speerpunt"-activiteiten en nieuwe technologieën  
Onsamenhangend gebruik van de nieuwste praktijken en technologie 
Niet-naleving van de voorschriften en normen Ondernemingsspecifieke 
bedrijfspraktijken 
Ontoereikende/ongelijke veiligheidscultuur in ondernemingen 
Ongelijke technische deskundigheid bij de regelgevers 
Niet-optimale transparantie en uitwisseling van informatie Factoren die verband houden 
met het regelgevingskader 
Versnipperd regelgevingskader 
Factoren die de niet-optimale voorbereidheid op noodsituaties in de hand werken  
Onverenigbare rampenplanning tussen lidstaten  Stand van zaken op het vlak 
van op risicoanalyse gebaseerde planning  Grensoverschrijdende onverenigbaarheid van de reactiemiddelen  
Gebrek aan informatie over de rampenplannen waarover de sector beschikt Integratie van openbare en 
sectorale plannen en middelen Onverenigbare kwaliteit van de rampenplannen van de ondernemingen 
Factoren die aan de basis liggen van ontoereikende aansprakelijkheidsregelingen  
Duidelijkheid en toepassingsgebied van de EU-regelgeving inzake 
milieuaansprakelijkheid  
Gebrek aan financiële draagkracht en garanties  Duidelijkheid en 
toereikendheid van 
aansprakelijkheidsregelingen 
Ontoereikende compensatieregelingen voor traditionele schade 
Tabel 1  
2. RECHTVAARDIGING VAN DE EU-ACTIE  
De hoofdverantwoordelijkheid ligt bij de sector , die de middelen heeft om de offshore-risico's 
te beheren. Om het risico op een groot offshore- ongeval te beperken, moeten de allernieuwste 
praktijken overal in de EU de norm worden. Er mag van alle exploitanten verwacht worden 
dat zij hun praktijken hebben herzien na de ra mp met Deepwater Horiz on, maar de reacties 
zijn uiteenlopend: slechts een  aantal van hen heeft specifiek e maatregelen aangekondigd en/of 
toegepast. Dit heeft de behoefte aan aanvullende maatregelen van overheidsinstanties aangescherpt.  
 
NL Pagina 3 van 8  NL Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel is het optreden van de Unie uitsluitend 
overwogen wanneer en voor zover de doelst ellingen van het overwogen optreden niet 
voldoende door de lidstaten kunnen worden ve rwezenlijkt, maar beter door de Unie kunnen 
worden bereikt of wanneer het optreden van de  lidstaten geen optimale verbeteringen kan 
bieden. Hoewel NL, DK, NO en het VK allem aal gekozen hebben voor regelgeving waarin 
doelstellingen worden vastgelegd, zouden hun sy stemen verbeterd kunnen worden en zouden 
zij kunnen werken aan een samengestelde benchm ark voor de Noordzee. In de Middellandse 
Zee, de Zwarte Zee en de Oostzee, waar bepaalde landen minder ervaring hebben met het 
beheer van de groeiende o ffshore-sector, zouden de voorde len nog groter kunnen zijn.  
Indien op internationa al of EU-niveau geen maatregelen worden genomen, zou een van de 
belangrijkste probleemfactoren, met name de versnippering van regelingen en nationale 
beleidslijnen binnen de EU, nog groter worden.  
Het is wenselijk om de nationale praktijk en op het vlak van preventie, reactie en 
aansprakelijkheid op elkaar af te stemmen binne n de EU, waar een erns tig ongeval kan leiden 
tot grensoverschrijdende olielekken. Een EU-b lauwdruk lijkt het beste instrument om de 
gewenste situatie in heel de EU te bere iken. Het kan ook een oplossing bieden voor de 
problemen bij het zinvol vergel ijken van de prestaties van de  sector, het uitwisselen van 
inlichtingen en gegevens over voorvallen.  
Het evenredigheidsbeginsel  wordt nageleefd door de doelt reffendheid, de kosten en de 
voordelen van het optreden van de EU om de gewe nste resultaten te bereiken, te beoordelen.  
EU-optreden wordt daarom enkel voorgesteld wanneer de doelstelling niet op een meer 
kostenefficiënte wijze door de lidstaten afzonderlijk kan worden verwezenlijkt. 
Kostenefficiëntie wordt nagestreefd daar wa ar administratieve kosten meespelen (bv. 
transparantie). Er wordt ook terdege rekening gehouden met de zelfregul ering van de sector 
(bv. reactietechnologie) en met internationale  opties (bv. burgerlijke aansprakelijkheid). 
Aangezien de meeste probleemfactoren wereld wijd aanwezig zijn, is het wenselijk om 
parallel internationale oplossingen  uit te werken. De debatten in OSPAR, NSOAF, IRF, de 
G-20 en IMO geven echter aan dat het onwaarschijnlijk is dat er snel vooruitgang zal worden 
geboekt via enkel deze fora, aangezien zij g een overkoepelend gezag hebben om vooruitgang 
aan te sturen of naleving te garanderen.  
3. BELANGRIJKSTE BELEIDSDOELSTELLINGEN  
Gezien het drieledige probleem, z ou een initiatief van de EU twee algemene doelstellingen  
moeten bereiken: 
1. voorkomen dat er zich een groot  voorval voordoet in de EU offshore-olie- en -gassector 
(in het bijzonder met betrekking tot de gevaren van zware ongevallen); 
2. de EU in staat stellen om doeltreffend te r eageren in een ernstige noodsituatie wanneer 
preventiemaatregelen het laten afweten hebben. 
Deze algemene doelstellingen worden onderverdeeld in vier specifieke doelstellingen  die alle 
aspecten van de sector omvatten, van preventie tot reactie en herstel:  
1. een consequent gebruik waarborgen van best e praktijken voor de  controle op grote 
gevaren ten gevolge van offshore-activiteiten van de olie- en gassector met een mogelijke 
invloed op EU-wateren of -kusten; 
 
NL Pagina 4 van 8  NL 2. beste regelgevingspraktijken invoeren in alle Europese jurisdicties met offshore-olie- en 
-gasactiviteiten; 
3. het vermogen van de Unie versterken om zi ch voor te bereiden en te reageren op 
noodsituaties die de burgers, de economie of  het milieu in de Unie kunnen treffen; 
4. bestaande EU-bepalingen inzake aansprakelijkheid en vergoeding verbeteren en 
verduidelijken. 
 
4. BELEIDSOPTIES 
Er kunnen meerdere verschillende beleidsoptie s overwogen worden, naargelang van de mate 
van verandering in de offshore-praktijken of de beleidsambities die men wil nastreven. Elke 
beleidsoptie bestaat uit een pakket maatrege len om een antwoord te bieden op de in 
hoofdstuk 1 beschreven risicofactoren. Er zi jn vier beleidsoptie s ontwikkeld, naast de 
referentieoptie waarbij niet wordt opgetreden (optie 0): 
Optie 1  ("Noordzee-basis") is het basisniveau vo or een zinvolle tussenko mst van de EU. Ze 
introduceert in de EU-wetgeving het rapport inzake grote gevaren als een concept dat 
voortbouwt op het veiligheids- en gezondheidsdocument als vereist door Richtlijn 92/91/EEG, maar gaat nog een stap verder en  geeft de erkende goede praktijken in 
verschillende jurisdicties van de Noordzee weer. 
Optie 1+  ("Noordzee+") reikt verder dan optie 1 en  behelst naast de rapporten inzake grote 
gevaren ook een aantal zachte wetgevingsmaatregelen die geïnspireerd zijn op algemeen erkende goede praktijken in bepaalde N oordzee-jurisdicties, zoals de technische 
bekwaamheden van aanvragers voor offshore-olie - en -gasvergunningen streng beoordelen; 
nationale rampenplannen op elkaar afstemme n; verenigbare nationale en sectorgebonden 
reactiemiddelen ontwikkelen en ze beschikbaar stellen aan andere  landen die daaraan behoefte 
hebben; en het toepassingsgebied van de milieubepalingen die betrekking hebben op de aansprakelijkheid van exploitant en (bv. toepasselijkheid van re gelgeving inzake  afvalbeheer) 
bij offshore-olie- en -gasongevallen verd uidelijken. De EU zou ook vrijwillige 
overeenkomsten inzake het gebruik van EU-nor men buiten de Europese wateren voorstellen 
aan ondernemingen die in de EU gevestigd zijn.  
Optie 2  ("EU-Beste praktijk") behelst een uitgebreider pakket van hervormingen gebaseerd 
op algemeen erkende wereldwijde beste praktijk en inzake de bestrijding van grote gevaren. 
Deze hervormingen zouden verplicht zijn voor  alle EU-lidstaten en er zou een 
milieurisicobeoordeling opgenomen worden in de rapporten inzake grote gevaren. Deze optie 
zou meer verbeteringen teweegbrengen, ook in  het Noordzeegebied, en zou de nodige 
voorwaarden scheppen voor een EU-brede regelg evingsdialoog tussen de bevoegde nationale 
instanties. 
Optie 3 ("EU-agentschap") versterkt het effect van optie 2 doordat er een EU-agentschap 
opgericht zou worden om de hervormingen uit optie 2 te institutiona liseren en zo te 
consolideren. Dat agentschap zou inspecties en studies uitvoeren, toezicht uitoefenen op de 
prestaties en ervoor zorgen da t die prestaties consistent zij n, interventiecapaciteit ontwikkelen 
en capaciteitsopbouw in aangrenze nde niet-EU-landen ondersteunen.  
Elke optie bestaat uit een set specifieke maatregelen , waarvan sommige in meerdere opties 
voorkomen, en andere specifiek tot een bepaalde optie behore n. Optie 1+ bouwt bijvoorbeeld 
voort op optie 1; ze omvat maatregelen uit op tie 1, die aangevuld worden met een aantal 
 
NL Pagina 5 van 8  NL andere maatregelen. Optie 2 bevat enerzijds aanvullende maatregelen en behoudt anderzijds 
maatregelen uit de vorige opties, maar past die op  een andere manier toe.  Dit geeft aan dat een 
maatregel op verschillende manieren kan word en toegepast, waarbij vaak een afweging 
gemaakt moet worden tussen doeltreffendheid en complexiteit/prak tische haalbaarheid.  
De maatregelen zijn tot stand gekomen via de raadpleging van belanghebbenden en 
onderzoek. Onderstaande tabel bevat een volledige  lijst van de maatregelen en de individuele 
opties waarin zij al dan niet zijn opgenome n; de tabel geeft ook aan welke algemene 
uitvoeringsregelingen er bestaan voor elke maatre gel binnen de verschillende opties. Zo wordt 
voor elke beleidsoptie vermel d welke maatregelen in de op tie zijn opgenomen en welke 
uitvoeringsregelingen de voorkeur geniet en voor elke maatregel in die optie. 
 
Nr. Maatregel 
 Optie 0 Optie 1 Optie 1+ Optie 2 Optie 3 
1 Grondige verificatie van de technische 
bekwaamheden van een kandidaat-exploitant 0 (= niet 
uitgevoerd) 0 G (richt-
snoeren) W EU-agent-
schap 
2 Het vastleggen van regelmatige inspecties en 
een sanctieregeling 0 Wet W W EU 
3 Overleggen van formele 
veiligheidsbeoordelingen ter goedkeuring 
door de regelgever 0 W W W EU 
4 Uitbreiding van het rapport inzake grote 
gevaren naar een omvattend model voor risicobeheer 0 0 0 W W 
5 Het uitbreiden van de EU-praktijken naar 
overzeese activiteiten  0 0 R R EU 
6 Een bevoegde instantie in het leven roepen 0 0 0 W EU 
7 Een platform voor regelgevingsdialoog 
creëren 0 0 0 W EU 
8 Uitgebreide uitwisseling van informatie en 
transparantie 0 0 0 W W 
9 Voorbereidheid op een effectieve reactie in 
geval van zware offshore-ongevallen 0 0 R W EU 
10 De grensoverschrijdende beschikbaarheid en 
verenigbaarheid van interventiehulpmiddelen 
verzekeren 0 0 R W EU 
11 De reikwijdte van milieuaansprakelijkheid 
verduidelijken 0 0 R W W 
Tabel 2 Vergelijking van de beleidsopties 
Naast de maatregelen die in tabel 2 zijn opgesomd, werden nog drie andere maatregelen 
vastgesteld op het vlak van (i) productveilighe id, (ii) garanties met betrekking tot de 
financiële draagkracht en (iii) compensatie regelingen voor traditionele schade. Deze 
maatregelen zouden de factoren uit tabel 1 aanpakken, maar zij zijn  nog niet voldoende 
ontwikkeld om in deze effectbeoordeling te worden opgenomen en zullen behandeld worden in een afzonderlijke beoordeling. 
5. EFFECTBEOORDELING VAN DE OPTIES  
In de effectbeoordeling werd voor elke optie onde rzocht in hoeverre zij de risico's beperkt, 
welke invloed zij heeft op de nalevingskosten voor de EU-lidstaten, de sector en de 
Commissie en welke bredere niet-meetbare gevolgen zij heeft (soc iale, economische en 
milieugevolgen).  
 
NL Pagina 6 van 8  NL Optie 0  (Geen EU-optreden) brengt geen bijkom ende kosten met zich mee en heeft geen 
invloed op de geraamde referent iekosten van 205 à 915 miljoen euro7. Deze optie pakt de 
problemenfactoren niet consequent  aan in alle lidstaten. Hoewel  er wel enkele verbeteringen 
in de nationale wetgeving en de praktijken van de lidstaten en de sector te verwachten zijn, 
kan het effect daarvan teniet worden gedaan  door een verhoogd risi coniveau vanwege de 
steeds complexere aard van offshore-activiteite n (complexere en verder afgelegen boringen, 
enz.).  
Optie 1  leidt tot een toename van de nalevingskosten met ongeveer 36 miljoen euro/jaar , die 
voornamelijk gedragen zullen worden door de sector. De optie voorziet in consequente 
risicobeoordelingen door de sector en de regelg evers, een bijgewerkte sanctieregeling en een 
gedeeltelijke verbetering van de veiligheid scultuur in de sector. De uit deze optie 
voortvloeiende risicodaling uitged rukt in verhouding tot de re ferentiekosten wordt geraamd 
op ongeveer 7 à 30 miljoen euro/jaar , een gemiddelde daling van 3 %  van het 
referentierisico. 
Optie 1+  brengt bijkomende bedrijfs kosten ten belope van ongeveer 3 miljoen euro  met zich 
mee voor de lidstaten en nog eens 16 miljoen eu ro extra kosten voor de sector, waardoor de 
cumulatieve nalevingskosten voor de sector ongeveer 52 miljoen euro  bedragen. Deze optie 
zorgt voor een lichte verbetering van de controle van de technische capaciteit, verduidelijkt de 
aansprakelijkheid van exploitanten voor veront reiniging, en formaliseert de doelstelling om 
noodmiddelen en rampenplannen aan te passen zodat ze tussen de lidstaten uitgewisseld 
kunnen worden. Ze biedt de EU een zekere invloed om wereldwijde normen voor te stellen. Het voordeel dat optie 1+ me t zich meebrengt, bedraagt 25 à 109 miljoen euro per jaar , een 
gemiddelde daling van 12 %
 van het referentierisico. 
Optie 2  brengt 70 miljoen euro aan bijkomende jaarlijkse nalevings-/tenuitvoerleggings-
kosten met zich mee, waardoor het cumulati eve totaal voor de sector op ongeveer 122 
miljoen euro komt te staan. De aanvullende kosten voor administratie worden op 9 à 15 
miljoen euro geraamd, waardoor het cumula tieve totaal voor de lidstaten ongeveer 12 à 18 
miljoen euro  bedraagt, plus eenmalige administratiekosten van 18 à 44 miljoen euro. Deze 
optie pakt al de vermelde probleemfactoren aan . De maatregelen uit deze optie verminderen 
de kosten van het referentierisico met 103 à 455 miljoen euro per jaar  - een daling van 
50 %  van het referentierisico.  
Optie 3  consolideert de voordelen van optie 2, be vordert de samenhang in de regelgeving, 
biedt technische bijstand voor nieuwe of vera nderende nationale regelingen en versterkt de 
coördinatie en transparantie. De op risico's gebaseerde regelingen zouden de voordelen echter 
kunnen beperken doordat regionale of nationale  prioriteiten in het gedrang komen door 
institutionele of gemiddelde doelstellingen. De  jaarlijkse bedrijfskosten voor de Commissie 
zouden ongeveer 34 miljoen euro per jaar  bedragen plus 18 à 44 miljoen euro aan 
eenmalige opstartkosten, en 10 miljoen euro voor de aankoop van onmisbare reactiehulpmiddelen. De naleving skosten voor de sector en de lidstaten, en de algemene 
voordelen van deze optie zijn vergelijkbaar met die van optie 2. 
6. BELEIDSOPTIES DIE DE VOORKEUR GENIETEN EN 
RECHTSINSTRUMENT  
De beleidsoptie die de voorke ur geniet, is optie 2,  m.a.w. een uitgebreide offshore-
hervorming die aan de hand van nieuwe wetgevi ng het niveau van het risicobeheer en de 
voorbereidheid op noodsituaties in  de offshore-sector in de gehele EU om hoog haalt en 
aanpast aan de beste praktijken. Deze optie behe lst niet alleen een consequent optreden, maar 
ook een hogere transparantie van de prestati es van de sector en de regelgever. 
 
 
NL Pagina 7 van 8  NL Deze optie kan het referentierisico  het sterkst beperken (met 50 %) via een betere preventie en 
het beperken van de gevolgen indien er zich  toch een voorval zou voo rdoen. In geldwaarde 
uitgedrukt betekent dit dat de gemiddelde risi codaling (ongeveer 279 miljoen euro per jaar) 
zeker opweegt tegen de geraamde cumulatieve uitvoeringskosten van deze optie (12 à 18 
miljoen euro per jaar aan administratieve kosten v oor de lidstaten en 122 miljoen euro per jaar 
aan nalevingskosten voor de sector). Optie 2  is administratief en economisch gezien meer 
betaalbaar aangezien de bijkomende bedrijfskos ten van optie 3 (ongeveer 34 miljoen euro per 
jaar) geen evenredige risicoda ling met zich meebrengen. Optie 1+ is een keuze met een matig 
positieve impact (12 %) en matige handhavingsm ogelijkheden, terwijl de voordelen van optie 
1 niet volstaan om de – zij het beperkte – kos ten te rechtvaardigen. Bij de belanghebbenden 
zijn de ngo's en classificatiebureaus meer voor stander van veranderingen dan de regelgevers 
en, in het bijzonder, de sector.  Er wordt een verordening  voorgesteld om optie 2 in de praktijk te brengen. Een verordening 
biedt meer voordelen dan een richtlijn vanwege zijn duidelijkheid, samenhang en de snelle 
tenuitvoerlegging dankzij de rechtstreekse toepassing
9 en omdat het belangrijkste doel ervan 
is de conformiteit van de toepassing van re gelgeving te verzeker en waar de huidige 
toepassing in de lidstaten versnipperd is. Door dat een verordening rech tstreeks door de sector 
moet worden toegepast, creëert ze ook eerlijkere mededingingsvoorwaarden. Bovendien 
schept een verordening de juiste omstandigheden voor rampenplanning om 
grensoverschrijdende veront reiniging te bestrijden. 
 
7. TOEZICHT EN EVALUATIE 
Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van de wetgeving dienen de effecten van de 
verordening te worden beoordeeld. In di e context moet men gebruikmaken van 
veiligheidsprestatie-indicatoren en gegevens over de activiteiten ter c ontrole van de naleving 
(zie IA Hoofdstuk 8). De voorstellen om de tr ansparantie en de rapportering te verbeteren 
zullen het naar verwachting gemakkelijker maken de  offshore-risico's in de EU te beoordelen, 
te monitoren en te vergelijken.  
Bovendien zal de Commissie dankzij regelmatig e vergaderingen met de bevoegde instanties 
toezicht kunnen uitoefenen op de sector. Die vergaderingen zullen het ook eenvoudiger 
maken om kennis uit te wisselen tussen de traditio nele en de nieuwe offshore-regio's in de 
EU. 
                                                 
9 Er werd de voorkeur gegeven aan richtlijnen voor wetteks ten waarin sectoren met een hoog risico/hoge waarde 
behandeld werden (bv. IPPC, SEVESO II -richtlijn), terwijl voor specifiekere sectoren met een hoog risico (bv. 
burgerluchtvaart) vaak voor een verordening gekozen wordt.