30. 11. 87 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 319/37 
Advies inzake het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening 
(EEG) nr. 3796/81 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector 
visserijprodukten en van Verordening (EEG) nr. 950/68 inzake het gemeenschappelijk doua­
netarief (*) 
(87/C 319/13) 
De Raad heeft op 20 mei 1987 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van 
het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en 
Sociaal Comité advies te vragen inzake het bovengenoemde voorstel. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft besloten de heer Hancock als algemeen rapporteur 
voor de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden aan te wijzen. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 248e zitting van 23 en 24 september 
1987 (vergadering van 23 september) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene 
stemmen is goedgekeurd: 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité stelt vast dat volgens de Commissie 
bij toepassing van zowel de bestaande verordeningen 
als de onderhavige wijzigingen alle vissoorten, of deze 
nu in de gehele Gemeenschap dan wel alleen regionaal 
van belang zijn, onder een prijsondersteuningsregeling 
vallen. 
1.1.1. Daarnaast wordt geconstateerd dat de 
prijsmechanismen in zoverre van het tot nu toe geldende 
stelsel verschillen dat de steun voor de in bijlage VI 
genoemde soorten, met uitzondering van tonijn, voor­
taan wordt gebaseerd op door de producentenorgani­
saties zelf vastgestelde ophoudprijzen. 
1.2. Het Comité is van mening dat in alle verordenin­
gen naar onderling evenwicht dient te worden gestreefd, 
zodat in de Gemeenschap een gezonde visserijvloot en 
een gezonde verwerkende industrie op langere termijn 
naast elkaar kunnen voortbestaan. Sommige voorstellen 
worden bijzonder geschikt genoemd om met name de 
kleinere producentenorganisaties te hulp te komen, 
maar of dit pakket maatregelen wel de moeite waard 
is en meer dan een minimale steun oplevert, is twijfel­
achtig. Bepaalde delen ervan hebben namelijk zonder 
meer een averechtse uitwerking. 
1.2.1. De redenen die aan dit standpunt ten grond­
slag liggen, zullen in de bijzondere opmerkingen over 
de afzonderlijke onderdelen van de verordeningen uit­
eengezet worden. 
1.3. De visserijsector heeft in financieel opzicht altijd 
blijk gegeven van verantwoordelijkheidsbesef en is dui­
delijk binnen de grenzen van de voor steunmaatregelen 
uitgetrokken bedragen gebleven. Deze sector heeft nooit 
te kampen gehad met de overschotten die in bepaalde 
sectoren van de landbouw blijven voorkomen. Indien 
vis uit de markt moet worden genomen, dan gebeurt 
dit normaliter slechts gedurende een korte periode in 
een tijdelijke overschotsituatie. Er dient rekening mee 
te worden gehouden dat de planning van de omvang 
van de oogst of de opbrengst in de landbouw al moeilijk, 
maar in de visserijsector onmogelijk is. 
(!) PB nr. C 145 van 3. 6. 1987, blz. 4. Gezien dit verantwoordelijkheidsbesef en de verdere 
noodzaak om de communautaire visserijsector gericht 
tot ontwikkeling te brengen, mogen er nu geen be­
grotingsbesnoeiingen komen die de uitvoering van 
ondersteuningsprogramma's in gevaar brengen. Zulke 
prijsondersteuningsprogramma's zijn en blijven nood­
zakelijk om de markt ten gunste van zowel de industrie 
als de consument te stabiliseren. 
1.4. Het Comité juicht het toe dat de problemen van 
de producenten van bodemvissen in zuidelijke lid-staten 
in weliswaar beperkte mate worden erkend, maar het 
hoopt dat de Commissie nu niet meent hiermee al 
haar verplichtingen jegens deze producenten te zijn 
nagekomen. 
1.5. De situatie met betrekking tot de in bijlage VI 
genoemde soorten dient regelmatig opnieuw te worden 
bekeken met het oog op de overheveling ervan naar 
bijlage I zodra de omstandigheden in de Gemeenschap 
overal min of meer gelijk zijn. Voorgesteld wordt, deze 
herziening om de drie jaar te laten plaatsvinden, gere­
kend vanaf de datum waarop de onderhavige veror­
deningswijzigingen van kracht worden. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1.1. Artikel 1, lid 2 
In artikel 1, lid 2, wordt voorgesteld een nieuw artikel 
14 ter in te voegen, waarvan de bepaling in lid 1, sub a) 
voor sommige — vooral pas opgerichte — produ­
centenorganisaties bij de vaststelling van de prijzen 
tot grote berekeningsproblemen zal leiden wanneer de 
afgelopen drie jaar weinig of geen gegevens betreffende 
prijzen zijn verzameld. De lid-staten, die op de werking 
van het stelsel moeten toezien, zullen daarom gedurende 
de eerste drie jaar enigszins flexibel moeten zijn bij het 
toepassen van de voorschriften. 
2.1.2. Het voorstel van de Commissie waarbij a) de 
prijzen in een bepaald gebied gebaseerd dienen te wor­
den op de prijzen in een door de desbetreffende lid­
staat aangewezen representatieve haven, en b) de produ­
centenorganisaties zelf kunnen kiezen welke soorten zij 
wel of niet onder de regeling willen laten vallen, is wel 
Nr. C 319/38 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 11. 87 
logisch, maar kan toch tot marktverstoringen leiden, 
vooral wanneer naast elkaar liggende regio's door een 
grens zijn gescheiden. 
2.1.3. Het Comité ziet wel in waarom een stelsel 
wordt ingevoerd waarbij de producentenorganisaties 
het prijspeil vastleggen van produkten die onder fi­
nanciële regelingen* van de Gemeenschap vallen, maar 
meent dat hierdoor een ongewenst precedent wordt 
geschapen. Een dergelijk stelsel kan wel noodzakelijk 
zijn vanwege de grote prijsverschillen bij dezelfde soort 
tussen de afzonderlijke gebieden, maar mag toch na 
de eerste driejarige toepassingsperiode slechts onder 
bijzonder uitzonderlijke omstandigheden verder gelden. 
Na deze datum zouden de in Verordening 3796/81/ 
EEG, titel III, vastgelegde bepalingen, samen met de 
desbetreffende uitvoeringsverordeningen, moeten wor­
den toegepast. 
2.2. Gezien het feit dat het bestaande indelings­
systeem voor in bijlage I opgenomen soorten in de 
praktijk niet geheel voldoet, lijkt het zinvol een vereen­
voudigde indelingswijze voor in bijlage VI genoemde 
soorten in te voeren. Indien dit niet wordt gedaan, 
zullen de met de indeling verband houdende kosten de 
voordelen voor vele producentenorganisaties wellicht 
veelal tenietdoen, daar misschien hooguit 4% van de 
totale vangst voor prijsondersteuning in aanmerking zal 
komen. 
2.2.1. Men kan zich zelfs afvragen of er voor de in 
bijlage VI genoemde soorten wel een communautaire 
indeling naar grootte nodig is. In ieder geval gedurende 
de eerste driejarige toepassingsperiode zouden de lid­
staten de mogelijkheid moeten hebben om normen vast 
te leggen, waarbij rekening dient te worden gehouden 
met plaatselijke gebruiken en tradities en met de be­
staande nationale bepalingen. 
2.2.2. In ieder geval mogen grotere havens, waar 
altijd inspecteurs aanwezig zijn, niet worden benadeeld 
ten opzichte van kleinere, meer afgelegen havens, waar 
inspectie over het algemeen minder streng is. 
2.2.3. Wat de kwaliteitseisen betreft, dient er via de 
uitvoeringsverordeningen voor te worden gezorgd dat 
alle vis die in aanmerking komt voor steunmaatregelen, 
voor menselijke consumptie geschikt is. 
2.3. Het Comité gaat akkoord met het in artikel 
14 ter, lid 1, sub c neergelegde medeverantwoordelijk-
heidsbeginsel, daar dit tot een groter verantwoordelijk­
heidsbesef bij de producentenorganisaties zal leiden 
wanneer deze de ophoudprijzen vastleggen. Aan de 
andere kant zijn de verordeningen niet afgestemd op 
een marktsituatie waarin overproduktie niet de normale 
gang van zaken is. Voorts zullen vele producentenor­
ganisaties bestaan uit kleine vissers met een laag inko­
men die de heffingen ter financiering van vergoedingen 
van 25 of 50% maar moeilijk kunnen opbrengen. Daar­
om wordt aanbevolen lagere percentages vast te leggen, 
eventueel in overeenstemming met die welke voor de in 
bijlage I genoemde soorten gelden. 2.4. Aangezien het stelsel van uitstelpremies voor 
soorten als kabeljauw en Noorse kreeft geen resultaat 
heeft gehad, is het zeer de vraag of het zin heeft, dit op 
de onder bijlage VI vallende soorten toe te passen. 
Verwerking en opslag zal waarschijnlijk alleen plaats­
vinden wanneer de volle verwerkingscapaciteit is be­
reikt en het niet mogelijk is de produkten zelfs tegen 
zeer lage prijzen op de markt af te zetten. Door het 
opslaan van produkten wordt wellicht slechts het tijd­
stip uitgesteld waarop deze weer op de markt moeten 
worden gebracht en tegen om het even welke prijs 
moeten worden verkocht, met eventueel grote markt­
verstoringen als gevolg. 
2.5. Het voorstel om de forfaitaire steun te beperken 
tot hoeveelheden die niet groter zijn dan 10% van de 
jaarlijkse te koop aangeboden hoeveelheid is aanvaard­
baar, hoewel in handelskringen hier en daar sterk is 
aangedrongen op een verhoging tot 20 %. De toepassing 
van een gedifferentieerd stelsel zou een oplossing kun­
nen bieden, maar een dergelijk stelsel zou uitsluitend 
onder de bevoegdheid van de Commissie moeten vallen. 
2.6. Het is het Comité niet duidelijk waarom in 
artikel 14 ter, lid 4, sub b) de regels betreffende de steun 
voor verwerkings- en opslagkosten zijn gewijzigd. In 
het bestaande stelsel wordt uitgegaan van de werkelijke 
kosten. Het lijkt niet nodig een andere berekeningswijze 
in te voeren. 
2.7. Het Comité stemt in met het nieuwe artikel 16, 
maar is van mening dat de maximale opslagperiode niet 
twee, maar drie maanden zou moeten bedragen; verder 
zou ook steun moeten worden verleend voor visserij-
produkten die door kustvissers worden gevangen en 
aan wal worden ingevroren. 
2.8. In de tekst achter het laatste streepje van artikel 
16 zou in de Engelse versie het woord „Community" 
moeten worden geschrapt (Geldt niet voor de Ne­
derlandse versie — vert.). 
2.9. Het Comité is het ermee eens dat de regeling 
inzake de steun voor particuliere opslag zo wordt gewij­
zigd dat de steun niet meer, zoals voorheen, aan de 
producenten zelf, maar via de producentenorganisaties 
wordt toegekend. Het zou de Commissie en de Raad 
echter op de huidige situatie willen wijzen, waarbij in 
bepaalde regio's, waarvoor deze steun juist van bijzon­
der groot belang is, nog geen producentenorganisaties 
bestaan die aan de in Verordening nr. 3796/81/EEG 
en in de uitvoeringsverordeningen neergelegde criteria 
voldoen. Het Comité zou graag zien dat deze voor 
sommige armere regio's van de Gemeenschap eventueel 
bijzonder ernstige situatie de nodige aandacht krijgt. 
2.10.1 Het Comité gaat niet akkoord met de in de 
artikelen 17 en 17 bis opgenomen voorstellen. Deze 
bieden volgens hem namelijk geen oplossing voor de 
problemen waarmee de Gemeenschap op dit gebied te 
kampen heeft: zij zorgen er niet voor dat de tonijnvisse­
rij levensvatbaar blijft, en evenmin dat de to-
30. 11. 87 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 319/39 
nijnverwerkende bedrijven, en met name de conser-
venindustrie, grondstoffen kunnen kopen tegen prijzen 
die het mogelijk maken met de conservenindustrie van 
landen buiten de Gemeenschap te concurreren. 
Het Comité erkent dat deze problemen niet zo een­
voudig op te lossen zijn aangezien het vastleggen van 
een referentieprijs voor in hoofdstuk 16 genoemde pro-
dukten de aan de gang zijnde GATT-onderhandelingen 
in gevaar zou brengen. Van de andere mogelijkheid — 
namelijk de toekenning van een brandstoftoeslag voor 
tonijnvissers die buiten de communautaire wateren vis­
sen — is de Commissie zeker geen voorstandster. Deze 
laatstgenoemde oplossing zou in ieder geval degenen 
benadelen die in de golf van Biskaje op bonito vissen. 
2.10.2. Een ander punt van kritiek op de voorstellen 
van de Commissie is dat deze er kennelijk op gericht 
zijn, de ad hoe-bepalingen van 1986, die op dit moment 
door het Europese Hof van justitie worden onderzocht, 
langs deze weg rechtsgeldigheid te verlenen. Het Comité 
kan alleen maar betreuren dat wordt getracht, wettelij­
ke voorschriften met terugwerkende kracht in te voeren. 
2.10.3. Deze zaak mag niet hangende blijven. Indien 
er niets wordt ondernomen, zal de communautaire to-
nijnvloot binnen 4a 5 jaar aanzienlijk ingekrompen 
zijn, met alle economische en sociale gevolgen van dien. 
Ook zou het nadelig zijn voor de conservenindustrie in 
de Gemeenschap, afhankelijk te worden van externe 
bevoorradingsbronnen, die mogelijkerwijs niet altijd 
even overvloedig zullen blijven. 
Het is waarschijnlijk het beste door te gaan met de 
bestaande regeling. Desalniettemin wordt het grote ge­
vaar erkend dat deze regeling een onbeperkte belasting 
voor de begroting van de Gemeenschap meebrengt. 
Daarom dient de Commissie de zaak te onderzoeken 
en na te gaan hoe dit probleem kan worden opgelost 
zonder dat de visserijvloot eronder lijdt. 
2.11.1. Naar verluidt wordt het opnemen van een 
aantal soorten in bijlage VI ten zeerste gewaardeerd 
door de rechtstreeks betrokken producentenorgani­
saties. Het Comité heeft niet kunnen vaststellen of dit 
inderdaad het geval is, dan wel of ook maar een van 
de opgenomen soorten, behalve tonijn, aan het door de 
Commissie vastgelegde criterium betreffende duidelijke 
afzetproblemen voldoet. Niettemin mag niet zonder 
meer een voorstel verworpen worden dat ten goede 
komt aan een in problemen verkerende industrietak die 
een belangrijke rol speelt in de sociaal-economische 
structuur van vele achtergebleven regio's. Gevreesd 
wordt echter dat in de praktijk de uit de toepassing van 
de verordeningen voortvloeiende kosten de voordelen 
ervan teniet zullen doen en dat dientengevolge op den 
duur maar weinig producentenorganisaties actief zullen 
meewerken. 2.11.2. Bovendien dient er bij de opneming van de 
volgende soorten een vraagteken te worden geplaatst, 
— blauwe wijting, gezien de biologische prognoses en 
de economische situatie, 
— de twee tonijnsoorten, gezien bovenstaande opmer­
kingen betreffende de voorstellen inzake tonijn, 
— tongschar, daar hiervoor een stabiele markt bestaat 
en hiervoor in feite geen financiële steun van de 
Gemeenschap nodig is, 
— steenbolk en horsmakreel, waarvoor communautai­
re markten bestaan, zodat zij eigenlijk in bijlage I 
opgenomen zouden moeten worden. 
2.11.3. Hier staat tegenover dat sprot die niet zoals 
in de meeste gevallen voor verwerking tot vismeel wordt 
gevangen, maar voor menselijke consumptie wordt ge­
rookt, onder geen enkele verordening valt. Het zou 
logisch zijn, deze soort in bijlage VI op te nemen. 
2.12. Het Comité stelt vast dat er in de onderhavige 
wijzigingen aan de verordeningen, niet wordt ingegaan 
op de grote problemen van de haringindustrie. De Com­
missie zou dringend moeten nagaan op welke wijze de 
handel met derde landen, in het bijzonder de landen 
met centraal geleide economie, kan worden geregeld, 
zodat er binnen de Gemeenschap geen oneconomisch 
prijspeil ontstaat. 
2.13. Het Comité is verbaasd over het feit dat een 
dringend noodzakelijke maatregel in het geheel niet in 
deze verordeningen voorkomt, namelijk de uitbreiding 
van het op steekproeven gebaseerde classificatiestelsel 
voor haring en makreel tot sardines. Ook hier wordt 
de Commissie dringend verzocht om zich over deze 
zaak te buigen. Dat geldt ook voor horsmakreel, en wel 
om twee redenen. Ten eerste, verloopt de classificatie 
hierbij vrijwel automatisch en ten tweede, is een 
steekproefgewijze classificatie in de twee nieuwe lid­
staten al gebruikelijk. Eventueel dient hieraan een 
groottebeperking te worden verbonden. 
2.14. Bijlage VII dient te worden aangepast aan de 
nieuwe douanenomenclatuur zodra dit technisch moge­
lijk is, zonder daarbij de rechten die overeenkomstig de 
toetredingsverdragen voor Spanje en Portugal gelden, 
in het geding te brengen. 
2.15. Aangezien het Comité zich heeft uitgesproken 
voor de handhaving van de compenserende vergoe­
dingen en van mening is dat er voor de begrotingspro­
blemen een andere oplossing moet worden gezocht, kan 
het niet akkoord gaan met de in artikel 2 voorgestelde 
opheffing van Verordening 1196/76/EEG. 
Nr. C 319/40 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 30. 11. 87 
2.16. De in artikel 3 opgenomen termijn voor de 
inwerkingtreding is volkomen onrealistisch, gezien het 
aantal uitvoeringsverordeningen dat vastgesteld en ge­
publiceerd moet worden en de periode die de industrie 
nodig heeft om zich te kunnen aanpassen. Aangezien 
zowel deze verordeningen als een aantal producentenor­
ganisaties nog nieuw zijn, dienen de nodige uitvoerings­
verordeningen zo snel mogelijk te worden voorgelegd. Het valt zelfs te bepleiten, de invoering van de maatrege­
len die in dit advies niet zijn verworpen voor drie jaar 
uit te stellen. Op deze manier zou het mogelijk zijn 
nauwkeurige berekeningen van vangsthoeveelheden en 
marktprijsschommelingen te maken. Eventueel zouden 
zelfs soepelere criteria voor de toekenning van steun 
kunnen worden opgesteld. 
Gedaan te Brussel, 23 september 1987. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT