VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

Jaarlijks verslag aan het Europees Parlement en de Raad over de activiteiten van de centrale eenheid van Eurodac in 2011

1. Inleiding

1.1. Toepassingsgebied

In Verordening (EG) nr. 2725/2000 van de Raad van 11 december 2000 betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin (hierna "de Eurodac-verordening" genoemd)[1] wordt bepaald dat de Commissie jaarlijks aan het Europees Parlement en aan de Raad een verslag voorlegt over de activiteiten van de centrale eenheid[2]. Dit negende jaarverslag bevat informatie over het beheer en de resultaten van het systeem in 2011. In het verslag worden de resultaten en de kosteneffectiviteit van Eurodac beoordeeld, alsook de kwaliteit van de dienstverlening van de centrale eenheid.

1.2. Juridische en beleidsontwikkelingen

De Commissie heeft in 2008[3] en 2009[4] herschikkingen van de Eurodac‑verordening aangenomen. Vervolgens keurde de Commissie op 11 oktober 2010 een gewijzigd voorstel goed voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van Verordening (EG) nr. […/…] [tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend][5]. Dit voorstel werd begin 2011 besproken door de medewetgevers. Op 3 februari 2011 vond in de Commissie LIBE van het Europees Parlement een oriënterende stemming plaats, waarbij het ontwerpverslag van de rapporteur werd goedgekeurd[6]. Het voorstel werd besproken op twee vergaderingen van de betrokken voorbereidende instantie van de Raad.

Op 21 oktober 2011 deelde het Poolse voorzitterschap aan de Raad mee dat "(d)e werkzaamheden met betrekking tot de Eurodac-verordening (…) momenteel stil(liggen). De overgrote meerderheid der delegaties blijft voorstander van de invoeging in de Eurodac-verordening van een bepaling die de lidstaten de mogelijkheid biedt hun wetshandhavingsautoriteiten onder strenge voorwaarden toegang te geven tot de centrale Eurodac-gegevensbank, ter bestrijding van terrorisme en georganiseerde criminaliteit"[7]. De Commissie had voorheen een voorstel ingediend dat het voor rechtshandhavingsinstanties mogelijk maakt toegang te krijgen tot Eurodac[8], maar dit voorstel kwam met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon te vervallen. Bijgevolg werden de onderhandelingen over het voorstel van 2010 (dat niet voorzag in toegang ten behoeve van rechtshandhaving) in 2011 niet hervat. Aangezien de overgrote meerderheid van de lidstaten daar om vraagt, is inmiddels echter gebleken dat toegang tot Eurodac ten behoeve van rechtshandhaving nodig is als onderdeel van een evenwichtig akkoord bij de onderhandelingen over het pakket 'gemeenschappelijk Europees asielstelsel', teneinde dit pakket tegen eind 2012 te kunnen afronden. Bijgevolg heeft de Commissie besloten om opnieuw een voorstel in te dienen op grond waarvan rechtshandhavingsinstanties toegang kunnen krijgen tot Eurodac. Dat voorstel werd ingediend op 30 mei 2012.

CENTRALE EENHEID VAN EURODAC[9]

1.3. Beheer van het systeem

De Commissie heeft een upgrade van het Eurodac-systeem uitgevoerd in verband met het toenemende aantal te beheren gegevens (bepaalde categorieën transacties moeten 10 jaar worden opgeslagen), de te verwachten veroudering van het technische platform (geïntroduceerd in 2001) en de onvoorspelbare ontwikkeling van het aantal Eurodac-transacties. Het IT-project, Eurodac Plus genaamd, had als doel a) de verouderde IT‑infrastructuur te vervangen, b) de algehele capaciteit van het systeem te vergroten en de werking te verbeteren en c) een snellere, veiligere en betrouwbaardere gegevenssynchronisatie tussen het productiesysteem en het business continuity system te garanderen. In 2011 werd de definitieve acceptatietest (FAT) met goed gevolg afgerond.

Het systeem Eurodac Plus werd formeel geaccepteerd in april 2011, nadat het gedurende drie opeenvolgende maanden zonder problemen had gefunctioneerd en aldus de definitieve acceptatietest had doorstaan.

De oude IT-infrastructuur van Eurodac werd in november 2011 buiten dienst gesteld.

1.4. Kwaliteit van de dienstverlening en kosteneffectiviteit

De Commissie heeft er alles aan gedaan om een kwalitatief hoogwaardige dienst te verlenen aan de lidstaten, die de eindgebruikers zijn van de centrale eenheid van Eurodac. Lidstaten zijn volledig op de hoogte gehouden over onbeschikbaarheid van de dienst, hetgeen telkens uitsluitend te wijten was aan activiteiten die verband hielden met de upgrade van Eurodac (Eurodac Plus). Hoewel de centrale eenheid van Eurodac in 2011 nooit is uitgevallen, hadden de geplande migratie van Eurodac naar Eurodac Plus en de daarmee verband houdende gegevenssynchronisatie tussen de systemen tot gevolg dat het verkeer van inkomende gegevens en bijgevolg de verwerking van inkomende transacties gedurende 16 uur moesten worden onderbroken. In 2011 was de centrale eenheid van Eurodac uiteindelijk gedurende 99,82% van de tijd beschikbaar.

In 2011 bedroegen de uitgaven voor het onderhoud en de werking van de centrale eenheid 1 040 703,82 EUR. De uitgaven zijn ten opzichte van de voorgaande jaren gedaald (2 115 056,51 EUR in 2010, 1 221 183, 83 EUR in 2009), wat vooral het gevolg was van de upgrade van het Eurodac-systeem (Eurodac Plus). Het vaste bedrag voor de toepassing van Eurodac Plus is 3 055 695,49 EUR. Daarvan werd 20% (611 139,10 EUR) betaald in 2009 en 60% (1 833 417,29) in 2010. De resterende 20% (611 139,10 EUR) werd betaald in 2011 en was goed voor 58,72% van de totale jaaruitgaven.

Er werden ook kosten bespaard door efficiënt gebruik van de bestaande door de Commissie beheerde middelen en infrastructuur, zoals het s-TESTA-netwerk[10]. Tevens heeft de Commissie (via het ISA-programma[11]) de communicatie- en beveiligingsdiensten verricht voor de uitwisseling van gegevens tussen de centrale eenheid en de nationale eenheden. Deze kosten, die oorspronkelijk overeenkomstig artikel 21, leden 2 en 3, van de verordening door elke lidstaat zouden worden gedragen, werden uiteindelijk door de Commissie gedragen door gebruik te maken van gemeenschappelijke beschikbare infrastructuur.

1.5. Gegevensbescherming en gegevensbeveiliging

Artikel 18, lid 2, van de Eurodac-verordening voorziet in een categorie transacties waarvoor het mogelijk is om zogenaamd "speciale zoekopdrachten" ("categorie 9") uit te voeren op verzoek van de persoon van wie de gegevens in de centrale gegevensbank zijn opgeslagen om de rechten van de betrokkene op toegang tot zijn gegevens te beschermen.

Zoals in de eerdere jaarverslagen al is gemeld, gaven de grote aantallen "speciale zoekopdrachten" in de eerste jaren van Eurodac aanleiding tot bezorgdheid over eventueel misbruik van deze functie door de nationale diensten.

In 2011 werden in totaal 226 van deze zoekopdrachten uitgevoerd, hetgeen een sterke stijging inhoudt ten opzichte van 2010 (66) en 2009 (42). Veruit de meeste van deze zoekopdrachten werden echter uitgevoerd door Spanje in mei, juni en augustus 2011 (respectievelijk 10, 22 en 132 zoekopdrachten), d.w.z. dat Spanje goed was voor 79% van alle speciale zoekopdrachten.

Om dit fenomeen beter te kunnen controleren, heeft de Commissie in haar voorstel tot wijziging van de Eurodac-verordening de lidstaten de verplichting opgelegd aan de nationale toezichthoudende autoriteit een kopie van het verzoek om toegang van de betrokkene door te sturen.

2. Cijfers en bevindingen

De bijlage bij dit jaarverslag bevat tabellen met door de centrale eenheid verstrekte feitelijke gegevens met betrekking tot de periode 1.1.2011 tot en met 31.12.2011. De Eurodac-statistieken zijn gebaseerd op de registratie van (1) vingerafdrukken van alle personen van 14 jaar of ouder en die in een lidstaat een asielverzoek hebben ingediend ("categorie 1"), (2) vingerafdrukken van personen die zijn aangehouden bij een illegale overschrijding van een buitengrens van een lidstaat ("categorie 2"), of (3) personen die zich illegaal op het grondgebied van een lidstaat hebben opgehouden (ingeval de bevoegde autoriteiten het nodig vinden om na te gaan of vroeger eventueel al een asielverzoek werd ingediend) ("categorie 3").

Eurodac-gegevens over asielverzoeken zijn niet vergelijkbaar met die van Eurostat, die zijn gebaseerd op maandelijkse statistische gegevens die door de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken ter beschikking worden gesteld. Er zijn een aantal methodologische redenen voor de verschillen. Ten eerste omvatten de gegevens van Eurostat alle asielzoekers, ongeacht hun leeftijd. Ten tweede wordt bij het verzamelen van de gegevens een onderscheid gemaakt tussen personen die tijdens de referentiemaand een asielverzoek indienen (waaronder eventueel ook herhaalde verzoeken) en personen die voor het eerst een asielverzoek indienen.

2.1. Geslaagde transacties

Een "geslaagde transactie" is een transactie die door de centrale eenheid correct is verwerkt, d.w.z. zonder dat deze is geweigerd wegens problemen in verband met gegevensvalidering, fouten in vingerafdrukken of onvoldoende kwaliteit[12].

In 2011 hebben in de centrale eenheid in totaal 412 303 geslaagde transacties plaatsgevonden, hetgeen neerkomt op een stijging van 37,7% in vergelijking met 2010 (299 459). Dat staat in contrast met het voorgaande jaar, waarin het aantal geslaagde transacties was gedaald. De grootste toename deed zich voor in Malta (582,4%) en Italië (559,1%) en is een gevolg van de Arabische lente.

Het aantal transacties van gegevens van asielzoekers ("categorie 1") is in 2011 gestegen tot 275 857 (28%) verzoeken, in vergelijking met 215 463 verzoeken in 2010 en 236 936 verzoeken in 2009.

Ook de tendens in verband met het aantal personen dat werd aangehouden in verband met het illegaal overschrijden van een buitengrens ("categorie 2") is gewijzigd. Na een daling tot 31 071 transacties in 2009 en een verdere daling tot 11 156 in 2010, is het aantal transacties in 2011 aanzienlijk gestegen tot 57 693 (417,1%). Veruit de meeste van deze transacties werd ingevoerd door Italië (50 555 of 88%), op enige afstand gevolgd door Spanje (4 204 of 7%). Daarentegen heeft Griekenland, dat in 2009 en ook in 2010 de meeste van deze categorie transacties invoerde (respectievelijk 18 714 en 4 486), in 2011 slechts 530 dergelijke transacties ingevoerd (-88%).

In 2011 hebben 8 staten (Zwitserland, de Tsjechische Republiek, Estland, Ierland, Luxemburg, Letland, Noorwegen en Portugal) geen categorie 2‑transacties ingevoerd (5 van deze staten hadden ook in 2010 geen gegevens toegezonden). Zoals is uitgelegd in het verslag van 2009, is het verschil tussen het aantal naar Eurodac verzonden categorie 2-gegevens en andere statistische bronnen voor het aantal illegale grensoverschrijdingen in de lidstaten, zoals dat uit de Eurodac-statistieken blijkt, te wijten aan de definitie in artikel 8, lid 1, van de Eurodac-verordening[13]. Dit punt zal worden verduidelijkt bij de lopende herziening van de Eurodac-verordening.

Het totale aantal "categorie 3"-transacties (gegevens over personen die zijn aangehouden omdat zij zich illegaal op het grondgebied van een lidstaat ophielden) is in 2011 licht gestegen: een toename met 8,1% (tot 78 753) in vergelijking met 2010 (72 840). Ierland blijft de enige lidstaat die nog geen categorie 3-transacties heeft ingevoerd.

Hoewel "categorie 3"-zoekopdrachten volgens de Eurodac-verordening niet verplicht zijn, beveelt de Commissie de lidstaten aan van deze mogelijkheid gebruik te maken alvorens een terugkeerprocedure in te leiden overeenkomstig Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven[14]. In de gevallen die in de Eurodac-verordening worden genoemd[15], kan mede met een dergelijke zoekopdracht worden vastgesteld of een onderdaan van een derde land een asielaanvraag heeft ingediend in een andere lidstaat, waarheen hij op grond van de Dublinverordening zou moeten worden teruggestuurd. Het grootste aantal "categorie 3"‑transacties in 2011 werd ingevoerd door Duitsland (22 851 of 29%), het Verenigd Koninkrijk (12 859 of 16%) en Nederland (11 154 of 14%). Daarmee zet de trend van 2010 zich door.

2.2. "Treffers"

2.2.1. Meervoudige asielaanvragen (treffers voor categorie 1 vergeleken met categorie 1)

Van de in totaal 275 857 asielverzoeken die in 2011 in Eurodac zijn opgeslagen, ging het bij 22,4% om "meervoudige asielverzoeken" (d.w.z. twee of meer). Dit betekent dat in 61 819 gevallen de vingerafdrukken van dezelfde persoon reeds waren opgeslagen als categorie 1-transactie in dezelfde of een andere lidstaat. In 2010 ging het om 52 064 (24,2%) gevallen. De praktijk van sommige lidstaten om vingerafdrukken te nemen na terugname op grond van de Dublinverordening leidt echter tot een vertekening van de statistieken over meervoudige verzoeken: het nemen en opnieuw verzenden van de vingerafdrukken van de verzoeker na aankomst na een overdracht op grond van de Dublinverordening geeft de onjuiste indruk dat de verzoeker opnieuw om asiel heeft verzocht. De Commissie wil dit probleem oplossen en heeft dan ook in haar voorstel tot wijziging van de Eurodac-verordening het vereiste opgenomen dat overdrachten niet als nieuwe asielverzoeken worden geregistreerd.

Tabel 3 van de bijlage toont voor elke lidstaat het aantal asielverzoeken dat overeenstemt met asielverzoeken die eerder in een andere ("buitenlandse treffers") of in dezelfde lidstaat ("plaatselijke treffers") zijn geregistreerd[16].

In 2011 bestond 38,6% van alle meervoudige verzoeken uit plaatselijke treffers. In een aantal lidstaten (België, Bulgarije, Cyprus, de Tsjechische Republiek, Spanje, Ierland, Italië, Nederland, Polen en het Verenigd Koninkrijk) is het zelfs meer dan 50%. In 2010 was het percentage plaatselijke treffers 35%. Omdat plaatselijke treffers aangeven dat een persoon die reeds in een lidstaat asiel heeft aangevraagd, later in dezelfde lidstaat opnieuw een aanvraag indient, gaat het hier in feite om volgende verzoeken in de zin van artikel 32 van Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus[17].

Buitenlandse treffers geven een indicatie van de secundaire asielstromen in de EU. De statistieken bevestigen als in voorgaande jaren dat de secundaire stromen niet noodzakelijk de "logische" routes tussen naburige lidstaten volgen. Zo bleef Frankrijk het grootste aantal buitenlandse treffers ontvangen van asielzoekers die eerder al een verzoek hadden ingediend in Polen (1 746). Hetzelfde patroon kan worden waargenomen in Duitsland, waar het grootste aantal buitenlandse treffers betrekking had op gegevens van Zweden (1 314). De statistieken over buitenlandse treffers tonen geen eenrichtingsverkeer van de landen met een externe buitengrens of van de landen aan de Middellandse Zee naar de noordelijker gelegen lidstaten. De statistieken over secundaire stromen naar de landen met een externe landgrens of de landen aan de Middellandse Zee vinden wel voor een groot deel hun oorsprong in de praktijk van sommige lidstaten om vingerafdrukken te nemen na een terugname op grond van de Dublin-verordening.

2.2.2. Treffers voor categorie 1 vergeleken met categorie 2

Deze treffers geven een aanwijzing van de routes die worden gebruikt door personen die het grondgebied van de staten illegaal zijn binnengekomen alvorens een asielverzoek in te dienen. In 2011 hadden de meeste treffers betrekking op gegevens die zijn verzonden door Italië (4 268), Griekenland (1 805), Spanje (555), Hongarije (446) en Bulgarije (76). Wat echter opvalt, is dat het bij Italië (85,9%) meestal om plaatselijke treffers gaat.

Een vergelijking van 2011 met 2010 toont een forse daling ‑ van 73,4% naar 21% ‑ van personen die in verband met een illegale overschrijding van een buitengrens worden aangehouden en die later beslissen een asielverzoek in te dienen. Het absolute aantal treffers toont een daling, doch slechts van 11 939 in 2010 naar 7 384 in 2011.

De meeste personen die de EU illegaal waren binnengekomen via Italië en daarna doorreisden, gingen naar Zwitserland (2 288), Duitsland (688) of Zweden (363). De personen die via Griekenland illegaal waren binnengekomen en daarna verder reisden, gingen hoofdzakelijk naar Duitsland (323), het Verenigd Koninkrijk (195) of Frankrijk (193). De meeste personen die via Spanje (555) waren binnengekomen, reisden verder naar Zwitserland (161), Frankrijk (139) of België (130), terwijl diegenen die verder reisden nadat hun vingerafdrukken waren genomen in Hongarije hoofdzakelijk vertrokken naar de naburige landen Oostenrijk (163) of Duitsland (66).

2.2.3. Treffers voor categorie 3 vergeleken met categorie 1

Deze treffers geven aanwijzingen over de plaats waar illegale migranten eerst om asiel verzoeken alvorens door te reizen naar een andere lidstaat. Wat echter niet uit het oog mag worden verloren, is dat het invoeren van categorie 3-transacties niet verplicht is en dat niet alle lidstaten systematisch de mogelijkheid van deze controle gebruiken.

De beschikbare gegevens tonen aan dat de stromen van personen die werden aangehouden terwijl zij illegaal in een andere lidstaat verbleven dan die waarin ze om asiel hadden gevraagd, meestal eindigen in een paar staten en dan met name Duitsland (7 749), Zwitserland (2 225), Nederland (3 418), Frankrijk (2 255), Oostenrijk (1 739) en Noorwegen (1 612).

2.3. Vertraging bij verzending

De Eurodac-verordening bevat momenteel slechts een zeer vage termijn voor de verzending van vingerafdrukken, hetgeen in de praktijk kan leiden tot grote vertragingen. Dat is een groot probleem, omdat vertraging bij de toezending kan leiden tot een resultaat dat in strijd is met de in de Dublinverordening vastgestelde beginselen inzake de verantwoordelijkheid van een lidstaat. De kwestie van het excessief tijdsverloop tussen het nemen van vingerafdrukken en het verzenden ervan naar de centrale eenheid van Eurodac werd aan de orde gesteld in de vorige jaarverslagen en als een uitvoeringsprobleem vermeld in het evaluatieverslag.

Anders dan in de voorgaande jaren, was de gemiddelde verzendingstermijn, dat wil zeggen de tijd die verstrijkt tussen het nemen van vingerafdrukken en de verzending naar de centrale eenheid van Eurodac, in 2011 over de hele linie korter. Bij de meeste lidstaten en de bij het Eurodac‑acquis betrokken landen bedraagt de vertraging bij het verzenden van vingerafdrukken naar de centrale eenheid van Eurodac tussen 0 en 4 dagen. Afwijkingen van dit gemiddelde doen zich vooral voor bij de toezending van categorie 2-vingerafdrukken door de volgende lidstaten: Duitsland (4,67), Griekenland (12,03), Nederland (8,83), Slowakije (6,4) en het Verenigd Koninkrijk (5,75). De Commissie wijst er opnieuw op dat vertraging bij de verzending kan leiden tot de onjuiste aanwijzing van een lidstaat in twee verschillende scenario’s die in eerdere jaarverslagen zijn uiteengezet: "verkeerde treffers"[18] en "gemiste treffers"[19].

Doordat er over het algemeen minder vertraging is bij de verzending van gegevens, is het totale aantal gemiste treffers als gevolg van een vertraging bij de toezending van vingerafdrukken gedaald van 362 in 2010 tot slechts 9 in 2011.

Evenals in het voorgaande jaar is het opvallend dat het overgrote deel van de gemiste treffers wordt veroorzaakt door een vertraging bij de verzending door Griekenland, namelijk 6 (66,6%). Ook het patroon met betrekking tot de verspreiding van verkeerde treffers was hetzelfde als in 2010: van de 89 verkeerde treffers werden 28 veroorzaakt door de trage verzending door Denemarken, gevolgd door Finland met 23 verkeerde treffers. Gezien deze resultaten verzoekt de Commissie de lidstaten nogmaals dringend om alle nodige inspanningen te leveren om hun gegevens overeenkomstig de artikelen 4 en 8 van de Eurodac-verordening onverwijld te verzenden.

2.4. Kwaliteit van de transacties

Het gemiddelde aantal geweigerde transacties[20] van alle lidstaten en bij het Eurodac‑acquis betrokken landen daalde van 8,92% in 2010 tot 5,87% in 2011. De volgende lidstaten hadden een weigeringspercentage van 10% of meer: Estland (21,65%), Frankrijk (13,41%), Malta (13,31%), Portugal (15,42%) en het Verenigd Koninkrijk (11,08%). In totaal hadden tien lidstaten een weigeringspercentage dat hoger is dan het gemiddelde.

Het weigeringspercentage was niet afhankelijk van technologie of systeemgebreken. De belangrijkste oorzaken van het weigeringspercentage waren een lage kwaliteit van de door de lidstaten ingediende afbeeldingen van de vingerafdrukken, menselijke fouten of foutieve configuratie van de apparatuur van de verzendende lidstaat. Daarnaast waren in deze cijfers ook gevallen opgenomen waarin verscheidene pogingen werden gedaan om dezelfde vingerafdrukken te verzenden nadat deze door het systeem waren geweigerd wegens onvoldoende kwaliteit. Hoewel de Commissie erkent dat een deel van de vertraging kan worden veroorzaakt doordat het tijdelijk onmogelijk is vingerafdrukken te nemen (beschadigde vingertoppen of andere gezondheidstoestanden die het dadelijk nemen van vingerafdrukken beletten), wijst de Commissie opnieuw op het probleem van de in het algemeen hoge weigeringspercentages, dat reeds werd vermeld in de vorige jaarverslagen, en verzoekt de Commissie de lidstaten om nationale Eurodac-operatoren een speciale opleiding te geven, en om hun apparatuur correct te configureren om dit weigeringpercentage te verlagen.

3. Conclusies

De centrale eenheid van Eurodac leverde gedurende 2011 bevredigende resultaten af wat snelheid, output, beveiliging en kosteneffectiviteit betreft.

Het totale aantal transacties steeg in 2011 met 37,7% (naar 412 303), met toenamen in alle drie de categorieën van transacties. Het aantal categorie 1-transacties nam toe met 28% (naar 275 857), het aantal categorie 2-transacties met 17,1% (naar 57 693) en het aantal categorie 3-transacties met een meer bescheiden 8,1% (naar 78 753).

Het gemiddelde aantal geweigerde transacties van alle lidstaten daalde van 8,92% in 2010 naar 5,87% in 2011.

Er is over het algemeen minder vertraging bij de verzending van gegevens naar de centrale eenheid van Eurodac, hoewel op dat gebied nog vooruitgang kan worden geboekt.

BIJLAGE

Tabel 1: Centrale eenheid van Eurodac, inhoud gegevensbank 31.12.2011

Tabel 2: Geslaagde transacties in centrale eenheid Eurodac, in 2011

|| || Categorie 1 || Categorie 2 || Categorie 3 || TOTAAL

|| AT || 11 099 || 128 || 4 835 || 16 062

|| BE || 24 728 || 3 || 4 117 || 28 848

|| BG || 690 || 509 || 464 || 1 663

|| CH || 19 124 || 0 || 5 527 || 24 651

|| CY || 1 556 || 10 || 131 || 1 697

|| CZ || 612 || 0 || 894 || 1 506

|| DE || 37 654 || 25 || 22 851 || 60 530

|| DK || 3 393 || 1 || 787 || 4 181

|| EE || 49 || 0 || 32 || 81

|| ES || 2 764 || 4 204 || 471 || 7 439

|| FI || 2 459 || 52 || 94 || 2 605

|| FR || 37 764 || 389 || 5 320 || 43 473

|| GR || 11 917 || 530 || 22 || 12 469

|| HU || 1 256 || 906 || 1 303 || 3 465

|| IE || 1 134 || 0 || 0 || 1 134

|| IS || 62 || 2 || 16 || 80

|| IT || 43 906 || 50 555 || 2 224 || 96 685

|| LI || 1 || 0 || 0 || 1

|| LT || 378 || 1 || 131 || 510

|| LU || 1 387 || 0 || 174 || 1 561

|| LV || 287 || 0 || 35 || 322

|| MT || 1 552 || 3 || 76 || 1 631

|| NL || 11 722 || 7 || 11 154 || 22 883

|| NO || 7 587 || 0 || 3 385 || 10 972

|| PL || 4 300 || 6 || 329 || 4 635

|| PT || 196 || 0 || 46 || 242

|| RO || 1 687 || 40 || 426 || 2 153

|| SE || 22 736 || 3 || 244 || 22 983

|| SI || 265 || 31 || 217 || 513

|| SK || 426 || 2 || 589 || 1 017

|| UK || 23 166 || 286 || 12 859 || 36 311

|| TOTAAL || 275 857 || 57 693 || 78 753 || 412 303

Tabel 3: Opsplitsing treffers – Categorie 1 vergeleken met categorie 1, in 2011

Tabel 4: Opsplitsing treffers – Categorie 1 vergeleken met categorie 2, in 2011

Tabel 5: Opsplitsing treffers – Categorie 3 vergeleken met categorie 1, in 2011

Tabel 6: Geweigerde transacties, percentage, in 2011

% geweigerde transacties

Tabel 7: Gemiddelde tijd tussen de datum van het nemen van de vingerafdrukken en het verzenden ervan naar de centrale eenheid van Eurodac, in 2011

Tabel 8: Categorie 1 vergeleken met categorie 1 "verkeerde treffers", in 2011

Tabel 9: Opsplitsing gemiste treffers cat. 1/cat. 2 door te late verzending van cat. 2, in 2011

Tabel 10: Opsplitsing van treffers in vergelijking met afgeschermde gevallen (art. 12 van Verordening 2725/2000/EG), in 2011

Tabel 11: Aantal categorie 9 "speciale zoekopdrachten" per lidstaat, in 2011

[1] PB L 316 van 15.12.2000, blz. 1.

[2] Artikel 24, lid 1, van de Eurodac-verordening.

[3] COM(2008) 825 definitief.

[4] COM(2009) 342 definitief en COM(2009) 344 definitief.

[5] COM(2010) 555 definitief.

[6] Zie document LIBE_PV(2011)0203_1 van het Europees Parlement.

[7] "Gemeenschappelijk Europees asielstelsel - Stand van zaken". Zie Raadsdocument 15843/11.

[8] COM(2009) 344 definitief.

[9] De Eurodac-verordening voorziet in de totstandkoming van een door de Europese Commissie beheerde centrale eenheid waarin een geautomatiseerd identificatiesysteem voor vingerafdrukken (AFIS) is opgenomen dat gegevens ontvangt en "treffers – geen treffers"-antwoorden naar de nationale eenheden (nationale toegangspunten) in elke lidstaat doorstuurt. De Eurodac-verordening en de uitvoeringsbepalingen ervan stellen de verantwoordelijkheden vast voor de verzameling, toezending en vergelijking van vingerafdrukgegevens, de middelen die voor de toezending gebruikt kunnen worden, de statistieke taken van de centrale eenheid en de normen die gebruikt worden voor de gegevens-toezending.

[10] S-TESTA (het netwerk voor beveiligde trans-Europese diensten voor telematica tussen overheidsdiensten) heeft een generieke infrastructuur om aan de zakelijke behoeften en de vereiste voor informatie-uitwisseling tussen Europese en nationale overheden te voldoen.

[11] ISA (interoperabiliteitsoplossing voor Europese overheidsdiensten) is het nieuwe programma ter verbetering van elektronische samenwerking tussen overheidsdiensten in EU-lidstaten. Het is de opvolger van het vorige programma IDA II (gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten) en IDABC (interoperabele levering van pan-Europese e-overheidsdiensten aan overheidsdiensten, ondernemingen en burgers).

[12] Tabel 2 van de bijlage bevat nadere gegevens over geslaagde transacties per lidstaat, met een uitsplitsing in categorieën, van 1 januari 2011 tot en met 31 december 2011.

[13] "Elke lidstaat neemt, met inachtneming van de garanties die verankerd zijn in het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en het VN-verdrag inzake de rechten van het kind, onverwijld de vingerafdrukken van alle vingers van elke vreemdeling van veertien jaar of ouder die, komende uit een derde land, door de bevoegde controleautoriteiten van een lidstaat is aangehouden in verband met het illegaal over land, over zee of door de lucht overschrijden van de grens van die lidstaat, en die niet is teruggezonden."

[14] PB L 348 van 24.12.2008.

[15] Artikel 11: "(…) In de regel is er reden om na te gaan of de vreemdeling reeds eerder een asielverzoek in een andere lidstaat heeft ingediend, indien: a) de vreemdeling verklaart dat hij een asielverzoek heeft ingediend, zonder echter te vermelden in welke lidstaat dit heeft plaatsgevonden; b) de vreemdeling niet om asiel verzoekt, maar tegen terugzending naar zijn land van herkomst bezwaar maakt, omdat hij beweert daar gevaar te lopen; c) de vreemdeling anderszins zijn verwijdering tracht te verhinderen door te weigeren om aan de vaststelling van zijn identiteit mee te werken, in het bijzonder door geen of valse identiteitspapieren te tonen."

[16] De statistieken betreffende plaatselijke treffers in de tabellen stemmen niet noodzakelijk overeen met de door de centrale eenheid verzonden en door de lidstaten opgeslagen treffers. De reden daarvoor is dat lidstaten niet steeds gebruik maken van de door artikel 4, lid 4, geboden mogelijkheid om de centrale eenheid te verzoeken de zoekopdracht te vergelijken met hun reeds in de centrale gegevensbank opgeslagen eigen gegevens. De centrale eenheid moet echter, ook wanneer de lidstaten niet van deze mogelijkheid gebruik maken, om technische redenen altijd een vergelijking maken met alle gegevens (nationale en buitenlandse) die in de centrale eenheid zijn opgeslagen. In deze concrete gevallen zal de centrale eenheid, zelfs wanneer er een overeenstemming is met nationale gegevens, als antwoord geven "geen treffer", omdat de lidstaat niet om de vergelijking van de toegezonden gegevens met zijn eigen gegevens heeft gevraagd.

[17] PB L 326 van 13.12.2005.

[18] Bij een zogeheten "verkeerde treffer" dient een onderdaan van een derde land een asielverzoek in in lidstaat A, waar de autoriteiten zijn vingerafdrukken nemen. Terwijl die vingerafdrukken nog steeds niet naar de centrale eenheid zijn verzonden ("categorie 1"-transactie), kan dezelfde persoon zich al in een andere lidstaat (B) melden en opnieuw om asiel verzoeken. Als lidstaat B de vingerafdrukken eerst verzendt, zouden de door lidstaat A verzonden vingerafdrukken later in de centrale eenheid worden opgeslagen dan de door lidstaat B verzonden vingerafdrukken. Dit zou derhalve tot een treffer leiden voor door lidstaat B verzonden gegevens bij vergelijking met de door lidstaat A verzonden gegevens. Lidstaat B en niet lidstaat A zou derhalve worden aangewezen als verantwoordelijke lidstaat, hoewel het eerste asielverzoek in lidstaat A is ingediend.

[19] In het geval van de zogeheten "gemiste treffer", wordt een onderdaan van een derde land aangehouden in verband met een illegale grensoverschrijding en worden zijn vingerafdrukken genomen door de autoriteiten van de lidstaat (A) waar hij is binnengekomen. Terwijl die vingerafdrukken nog steeds niet naar de centrale eenheid zijn verzonden ("categorie 2"-gegeven), kan dezelfde persoon zich al in een andere lidstaat (B) melden en om asiel verzoeken. Bij die gelegenheid worden zijn vingerafdrukken genomen door de autoriteiten van lidstaat B. Als lidstaat B de vingerafdrukken (categorie 1-transactie) eerst toezendt, zou de centrale eenheid eerst een categorie 1-transactie registreren, en zou lidstaat B het verzoek behandelen in plaats van lidstaat A. Wanneer later een categorie 2-transactie aankomt, zal immers een treffer worden gemist omdat de categorie 2-gegevens niet doorzoekbaar zijn.

[20] Een transactie mag worden geweigerd wegens problemen in verband met gegevensvalidering, fouten in vingerafdrukken of onvoldoende kwaliteit (zie ook paragraaf 2.1. ibid).