22. 12. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 328/5 
2.15.2. Wel wijst het Comité er nogmaals op dat de 
statistische diensten van de Gemeenschap het toe-
ristenbedrijf en de hierin werkzame bedrijven beter 
dienen te bestuderen en te analyseren om homogene 
basisgegevens voor een betrouwbaar beleid te ver­
krijgen. 
Gedaan te Brussel, 17 september 1986. 2.16. Bijlage UI 
Het Comité stemt, zoals aan het begin van de tekst al 
werd gesteld, met de drie voorstellen van de Commissie 
in onder voorbehoud van de hierboven opgenomen 
opmerkingen. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR 
Advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het voorstel voor een richtlijn van 
de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake 
levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden 
gebruikt (x) 
(86/C 328/02) 
De Raad heeft op 29 april 1986 besloten, overeenkomstig artikel 100 van het Verdrag tot 
oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité 
om advies te vragen inzake bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumptie, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 1 en 2 september 1986 
goedgekeurd. Rapporteur was de heer De Grave. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 239e zitting (vergadering van 17 sep­
tember 1986) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Tot dusverre konden in EG-verband slechts vier 
lijsten met additieven worden geharmoniseerd. Al sedert 
meer dan 12 jaar, d.w.z. sinds de goedkeuring van 
Richtlijn 74/329/EEG (2), heeft de Raad, afgezien van 
wijzigingen op de vier bestaande richtlijnen, geen enkele 
richtlijn inzake additieven uitgevaardigd. Evenmin is in 
deze vier richtlijnen vooruitgang geboekt met betrek­
king tot de voorwaarden voor het gebruik. 
1.2. Dit toont aan dat een soepeler procedure nodig 
is. Het Economisch en Sociaal Comité heeft er meer 
dan eens voor gepleit dat richtlijnen met meerderheid 
van stemmen en niet met algemene stemmen worden 
goedgekeurd. 
1.3. Gedurende deze tijd heeft de Commissie zelf 
maar weinig nieuwe voorstellen kunnen indienen aange­
zien het hier om een complexe materie gaat en zij 
maar over een gering aantal medewerkers beschikt. Het 
Comité vreest dat de Commissie niet in staat is, meer 
(!) PB nr. C 116 van 16. 5. 1986, blz. 2. 
(2) PB nr. L 189 van 12. 7. 1974. vaart te zetten achter haar werkzaamheden ten einde het 
door haar vastgestelde programma te kunnen uitvoeren. 
Deze bespoediging mag overigens niet ten koste gaan 
van de aandacht die deze moeilijke materie vereist. 
1.4. De voorgestelde nieuwe procedure zou dus wel 
eens grote moeilijkheden kunnen veroorzaken op een 
zo gevoelig liggend gebied als additieven. 
1.5. De in bijlage II samengevatte algemene criteria 
voor het gebruik van levensmiddelenadditieven zouden 
tot het volgende moeten worden teruggebracht: 
— eventuele gevolgen voor de volksgezondheid (giftig­
heid, voedingsaspecten, overgevoeligheid enz.); 
— technische noodzaak. 
Hieraan dient het criterium „fair trade" te worden 
toegevoegd. 
Wil men dat aan al deze aspecten recht wordt gedaan, 
dan dient in het richtlijnvoorstel een verplichting te 
worden opgenomen tot raadpleging van 
— het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke 
voeding, en in een later stadium 
— het Raadgevend Comité voor levensmiddelen. 
Nr. C 328/6 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 22. 12. 86 
1.6. De adviezen van deze beide Comités dienen be­
kend te worden gemaakt. 
1.7. Bij een moeilijke en vaak controversiële materie, 
niet alleen voor consumenten en producenten, maar 
ook voor de producenten onderling en zelfs voor de 
wetenschap, dient te worden gezorgd voor maximale 
garanties met betrekking tot raadpleging en voorlich­
ting van de betrokken kringen. 
Het Comité stelt de Commissie daarom voor, haar 
richtlijnvoorstel publiek te maken door het Economisch 
en Sociaal Comité te raadplegen voordat het voorstel ter 
stemming aan het Permanent Comité wordt voorgelegd. 
Het Comité zou dan de betrokken kringen een uitspraak 
kunnen laten doen op een gebied waaraan door produ­
centen en consumenten steeds grote aandacht wordt 
besteed. 
1.8. Bovendien stelt het Comité als mogelijkheid 
voor, tijdens de voorbereidende werkzaamheden van 
het Permanent Comité voor levensmiddelen waar­
nemers uit de betrokken kringen voor de werkzaamhe­
den te laten uitnodigen, zoals bij cosmetica het geval 
is. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Het Comité acht het beslist noodzakelijk dat 
de materie waarvoor de Commissie overdracht van 
bevoegdheden ontvangt, beter wordt afgebakend om 
elke rechtsonzekerheid weg te nemen. 
Sommige stoffen kunnen namelijk in het grensvlak lig­
gen van 
— additieven en levensmiddelen; 
— additieven en bestrijdingsmiddelen; 
— al dan niet onder deze richtlijn vallende additieven; 
— additieven en technologische hulpstoffen. 
Dit is bijvoorbeeld het geval met ethyleenoxide, saf­
fraan, sorbitol, enzymen, gemodificeerd zetmeel, uit 
levensmiddelen geëxtraheerde stoffen (concentraat van 
sojaproteïnen, caseïne, gelatine, vezels, albumine enz.). 
Voorts worden produkten waarmee levensmiddelen na 
de oogst worden behandeld, nu eens als additieven 
beschouwd en dan weer als bestrijdingsmiddelen: rij-
pingsprodukten, kiemdodende middelen, schimmel­
werende middelen enz. Sommige bij citrusvruchten toe­
gepaste schimmelwerende stoffen zijn op de additie-
venlijst opgenomen (b.v. difenyl), maar worden in an­
dere levensmiddelen als bestrijdingsmiddel beschouwd. 
Voorts worden als substituut voor difenyl gebruikte 
schimmelbestrijders zelf ook als bestrijdingsmiddel ge­
klasseerd (b.v. benomyl). 
Alle produkten waarmee plantaardige gewassen na de 
oogst worden behandeld, dienen in één additievenlijst 
te worden gehergroepeerd. 2.2. Artikel 2, lid 2 
2.2.1. Additieven die voor velerlei doeleinden wor­
den gebruikt, dienen op multipele additievenlijsten te 
blijven staan. 
2.3. Artikel 3, lid 2 
2.3.1. Volgens het Comité mogen de bestaande bij­
zondere richtlijnen alleen maar worden gewijzigd op 
het stuk van additieven die op één van de vier commu­
nautaire lijsten voorkomen; deze mogelijkheid is er dus 
niet voor categorieën additieven die nog onder het 
nationale recht vallen en nog niet in EG-verband zijn 
beoordeeld. 
2.4. Artikel 3, lid 3 
2AA. Hieraan dient een punt g) te worden toege­
voegd met de inhoud van artikel 5, lid 1, sub d) (ge­
bruiksaanwijzingen). 
2.4.2. Voorts moet in de laatste zin de verplichting 
worden opgenomen om zowel het Wetenschappelijk 
Comité voor de menselijke voeding als het Raadgevend 
Comité voor levensmiddelen verplicht te raadplegen. 
2.5. Artikel 4 
2.5.1. Hier dient dezelfde raadplegingsprocedure te 
worden toegepast als in artikel 3. 
2.6. Artikel 5, lid 1, sub c) 
2.6.1. Dit lid dient als volgt te worden geformuleerd: 
„alle bijzonderheden over de opslag en/of het gebruik". 
2.7. Artikel 5, lid 1, sub d) 
2.7.1. Dit punt dient als volgt te worden gefor­
muleerd : 
„gebruiksaanwijzingen". 
2.7.2. Additieven kunnen door talrijke onderne­
mingen, met inbegrip van kleine en middelgrote, wor­
den toegepast die niet altijd met dé gebruiksvoorwaar-
den vertrouwd zijn. 
2.8. Artikel 9 
2.8.1. Het Comité verwijst naar de hierboven opge­
nomen algemene opmerkingen en naar zijn advies over 
de „Voltooiing van de interne markt: communautaire 
wetgeving inzake levensmiddelen". 
2.9. Bijlage I 
2.9.1. De naam van deze lijst zou moeten luiden 
„Categorieën technische functies van levensmidde­
lenadditieven". Deze titel komt beter overeen met arti­
kel 2, lid 1, waarin staat dat in bijlage I de technische 
functies worden omschreven. 
22. 12. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 328/7 
2.9.2. Op deze lijst wordt een aantal categorieën 
toevoegingen vermeld die in de meeste Lid-Staten niet 
zijn toegestaan. Volgens het Comité betekent dit niet 
dat deze stoffen niet in een later stadium zullen worden 
toegestaan (b.v. verstevigingsmiddelen en meelverbete-
raars). Eventueel zouden deze additieven bij overdracht 
van bevoegdheid aan de Commissie moeten worden 
uitgesloten. 
2.9.3. Het Comité wijst voorts op een aantal bui­
tengewoon gevaarlijke stoffen voor de gezondheid van 
kinderen en adolescenten. De Commissie zou moeten 
aangeven of zij onder „sequestreermiddelen" hetzelfde 
verstaat als onder „chelaatvormende stoffen". 
2.9.4. De term „zoetstof" dient in twee categorieën te 
worden gesplitst, namelijk kunstmatige en natuurlijke 
zoetstoffen. 
2.9.5. De uitdrukking „meelverbeteraar" dient te 
worden vervangen door de vermelding van een of meer 
technische functies om niet alles toe te staan (b.v. bleek­
middelen). 
2.9.6. Evenzo dient uit bijlage I de categorie enzymen 
te worden geschrapt, die op zich geen technische functie 
zijn, en dienen de als additief gebruikte enzymen te 
worden opgenomen in de categorie waartoe zij behoren 
(anti-oxidant, stabilisator enz.). 
2.9.7. Het bevreemdt het Comité dat het begrip 
„smeltzouten" ontbreekt, welke categorie wel in de 
etiketteringsrichtlijn voorkomt. 
2.9.8. De categorieën.„schuimstabilisator" en „anti-
schuimmiddel" komen in de verschillende taalversies 
niet met elkaar overeen. Hetzelfde kan trouwens in het 
algemeen worden gezegd van de versies van de bijlage 
in de verschillende talen. 
2.9.9. Het Comité vraagt zich af of het niet beter zou 
zijn elke functiecategorie van deze bijlage te definiëren 
om misverstanden te vermijden. 
2.10. Bijlagell 
2.10.1. Het Comité heeft begrepen dat deze bijlage 
de samenvatting van andere teksten is. Aangezien het 
hier om een juridische tekst gaat, geeft het er de 'voor­
keur aan dat de volledige tekst in de bijlage wordt 
opgenomen en niet slechts een samenvatting. 
Gedaan te Brussel, 17 september 1986. 2.10.2. Het Comité stelt vast dat in punt 1 wordt 
gesproken van de toxicologische beoordeling (te ver­
richten door het Wetenschappelijk Comité) en de beoor­
deling van de technische noodzaak (te verrichten door 
met name het Raadgevend Comité voor levens­
middelen). Zeer specifieke uitzonderingen daargelaten 
vindt het dat het niet de taak is van het Wetenschappe­
lijk Comité om zich uit te spreken over de wenselijkheid 
van een bepaald additief in een bepaald levensmiddel. 
Het dringt er daarom op aan, beide aspecten in punt 1 
niet door elkaar te halen. 
2.10.3. Bovendien komen de verschillende aspecten 
betreffende de gezondheid (giftigheid, overgevoeligheid, 
voedingsaspecten) op verschillende plaatsen (punten 1, 
5 a), enz.) van bijlage II aan de orde. 
2.10.4. Deze bijlage moet daarom worden her­
schreven en daarbij moeten de gezondheid en de techni­
sche noodzaak gescheiden worden behandeld. 
2.10.5. Er dient meer aandacht te worden besteed 
aan een derde criterium waarover producenten en con­
sumenten het al geruime tijd eens zijn, namelijk de „fair 
trade". 
2.10.6. Het begin van punt 2 moet als volgt luiden: 
„Alleen die levensmiddelenadditieven kunnen worden 
toegestaan die, ...". De huidige formulering is dub­
belzinnig en houdt geen rekening met het criterium 
„technisch nut". Eventueel zou punt 2 zelfs kunnen 
vervallen, omdat het samenvalt met punt 1. Wordt 
dit punt toch gehandhaafd, dan moet de formulering 
worden gewijzigd in die zin dat een toevoeging niet 
kan worden toegelaten indien „de thans beschikbare 
toxicologische informatie" onvoldoende is. 
2.10.7. Het Comité verzoekt ook om wijziging van 
punt 5 a), dat overigens in tegenspraak lijkt te zijn met 
punt 5 c): een additief kan de voedingswaarde van 
het levensmiddel namelijk niet verminderen, tenzij het 
additief noodzakelijk is voor de produktie van levens­
middelen die bestemd zijn voor consumenten met bij­
zondere voedingsbehoeften. 
2.10.8. In punt 6 c) moeten de woorden „zoveel 
mogelijk" worden geschrapt. Het begrip „aanvaard­
bare dagelijkse opname" heeft totaal geen betekenis 
indien dit vergezeld gaat van de beperking „zoveel 
mogelijk". 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR