9. 6. 81 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 138/5 
Advies inzake een voorstel voor een verordening (EEG) van de Raad betreffende de toepas­
sing in de Gemeenschap van de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde 
in het wild levende dier- en plantesoorten 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in het Publika­
tieblad van de Europese Gemeenschappen nr. C 243 van 22 september 1980, blz. 16. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 11 augustus 1980 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité over­
eenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Euro­
pese Economische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voor­
noemd onderwerp tijdens zijn op 25 en 26 februari 1980 te Brussel gehouden 185e zit­
ting. 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, met name artikel 198, 
Gezien het verzoek van de Raad van de Europese Ge­
meenschappen d. d. 11 augustus 1980 om advies in­
zake het voorstel voor een verordening (EEG) van de 
Raad betreffende de toepassing in de Gemeenschap 
van de Overeenkomst inzake de internationale han­
del in bedreigde in het wild levende dier- en plante­
soorten (O, 
Gezien het besluit van zijn Voorzitter d. d. 10 septem­
ber 1980, de Afdeling voor milieu, volksgezondheid 
en consumptie met het opstellen van een advies ter 
zake te belasten, 
Gezien het advies van voornoemde Afdeling d. d. 
3 februari 1981, 
Gezien het mondelige verslag van de rapporteur, 
mevrouw Clark, 
Gezien de beraadslagingen tijdens zijn op 25 en 
26 februari 1981 gehouden 185e zitting (vergadering 
van 25 februari), 
Overwegende dat het zich in zijn advies d. d. 30 sep­
tember 1976 eenstemmig heeft uitgesproken voor het 
tweede actieprogramma van de Gemeenschap inzake 
het milieu (2); 
(') PB nr. C 243 van 22. 9. 1980. 
(2) PB nr. C 281 van 27. 11. 1976. Overwegende dat het zich in zijn advies van 25 mei 
1977 eenstemmig achter de algemene beginselen ter 
bescherming van het milieu en voor het behoud van 
het Europese vogelbestand heeft gesteld (3); 
Overwegende dat het zich in zijn advies d. d. 24 okto­
ber 1979 eenstemmig heeft uitgesproken voor de toe­
treding van de Gemeenschap tot de Overeenkomst 
inzake het behoud van de Europese wilde dieren en 
planten in hun natuurlijk milieu (4); 
Overwegende dat het zich in het advies d.d. 24 sep­
tember 1980 eenstemmig heeft uitgesproken voor de 
maatregelen van de Commissie inzake het behoud 
van de walvis, 
BRENGT VOLGEND ADVIES UIT, 
dat met grote meerderheid van stemmen (één stem te­
gen) is goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité juicht het voorstel betreffende de 
toepassing van de Overeenkomst inzake de interna­
tionale handel in bedreigde dier- en plantesoorten 
(hierna CITES genoemd) in de Gemeenschap toe. 
1.2. Het Comité stelt vast dat CITES tot taak heeft 
om bedreigde in het wild levende dier- en plantesoor­
ten te beschermen door voor de desbetreffende inter­
nationale handel bepalingen op te stellen. Het Co­
mité betreurt dat, hoewel alle Lid-Staten afzonderlijk 
(3) PB nr. C 152 van 29. 6. 1977. 
(4) PB nr. C 53 van 3. 3. 1980. 
Nr. C 138/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 6. 81 
CITES hebben ondertekend, nog niet alle Lid-Staten 
de Overeenkomst hebben geratificeerd. De toetre­
ding van de Gemeenschap tot de Overeenkomst en 
de toepassing ervan zijn derhalve voor de controle op 
de handel in bedreigde soorten van groot belang. 
2.1. Het Comité is van mening dat toetreding tot 
CITES beantwoordt aan de beginselen van artikel 2 
van het Verdrag, aangezien dit een goede en vlot ver­
lopende ontwikkeling van de economische activitei­
ten binnen de Gemeenschap zal bevorderen en sti­
muleren op het gebied waarop de verordening be­
trekking heeft. 
2.2. Het Comité is eveneens van mening dat er, 
wanneer nationale maatregelen niet met elkaar wor­
den geharmoniseerd, gevaar van concurrentieverval­
sing in de Gemeenschap ontstaat. Het vestigt de aan­
dacht op zijn advies van 30 september 1976, waarin 
alle leden het erover eens waren dat er in het beleids-
en actieprogramma van de Gemeenschap inzake het 
milieu terecht met klem op wordt gewezen, dat de be­
scherming van in het wild levende dier- en plante-
soorten een zaak is voor de Gemeenschap als ge­
heel. 
3.1. Het Comité vindt dat de door CITES opge­
stelde maatregelen beschouwd moeten worden als 
minimale eisen; het verzoekt de Gemeenschap en de 
Lid-Staten om bij de bescherming van wilde planten 
en dieren nog verder te gaan, en deze mogelijkheid 
wordt ook duidelijk aangegeven in artikel XIV (l) 
van CITES: daarin wordt gewezen (en dit is een uit­
stekend voorbeeld) op de richtlijn inzake de instand­
houding van het Europese vogelbestand, die op 
2 april 1979 werd goedgekeurd en waarin duidelijk 
wordt aangegeven dat de Lid-Staten de mogelijkheid 
hebben om strengere maatregelen te nemen dan die 
waarvan in de richtlijn sprake is (artikel 14). 
3.2. Het Comité merkt eveneens op dat door drie 
Lid-Staten bedenkingen naar voren zijn gebracht, en 
het meent dat deze Lid-Staten hun gereserveerde 
houding zo spoedig mogelijk dienen te laten varen, in 
ieder geval vóór de verordening van de Raad van 
kracht wordt. Deze verordening kan namelijk in haar 
huidige vorm niet van kracht worden, als men ge­
noemde bezwaren niet laat vallen. 
4.1. Het Comité is er zich van bewust dat bepaalde 
soorten die met uitsterven worden bedreigd, door de 
handel nog verder zullen worden uitgedund, en dat 
de handel in dergelijke soorten zeer strikt aan banden 
dient te worden gelegd, zoals in bijlage I van CITES 
wordt aangegeven. Dit is voor het overleven van 
voornoemde soorten van vitaal belang, en de handel 
in deze soorten zou dan ook uitsluitend in uitzonder­
lijke gevallen geoorloofd mogen zijn. 
4.2. Het Comité is eveneens van mening dat som­
mige andere soorten die wellicht momenteel nog niet 
met uitsterven worden bedreigd, toch wel gevaar zou­
den lopen, als de desbetreffende handel niet aan 
strikte voorschriften wordt gebonden, als vermeld in bijlage 2 van CITES. De handel zou dusdanig dienen 
te worden gecontroleerd dat er geen bedreiging kan 
ontstaan voor het overleven van die soorten. 
4.3. Het Comité is het erover eens dat de voornaam­
ste door illegale handel op het grondgebied van de 
genoemde verdragsluitende partijen bedreigde soor­
ten in bijlage III van CITES genoemd moeten wor­
den; de medewerking van de andere partijen die de 
Overeenkomst hebben ondertekend is noodzakelijk 
voor het controleren van de handel. 
Bijzondere opmerkingen 
Artikel 2 
Het Comité merkt op dat de soorten die onder de ver­
ordening vallen, behoren tot die soorten die in de bij­
lagen 1 t/m 3 zijn opgenomen; het juicht het toe dat 
ook die soorten onder de verordening vallen die wor­
den geïdentificeerd door een begeleidend document, 
de verpakking, een merk of etiket waaruit blijkt dat 
het om delen van dieren van deze soorten gaat of om 
daaruit verkregen produkten. Dit is vooral belangrijk 
wanneer kopers zich wellicht niet bewust zijn dat 
goederen delen of derivaten van deze soorten bevat­
ten. 
Het Comité juicht het toe dat er in de ontwerp-veror­
dening eveneens waren zijn opgenomen, die afkom­
stig zijn van bedreigde soorten, maar die niet worden 
genoemd in de aanhangsels. Hiertoe behoren be­
paalde pelssoorten en huiden, tropheeën, slagtanden, 
ledersoorten die zijn behandeld met van bedreigde 
soorten afkomstige olie, veren, schelpen en andere 
delen en derivaten, die niet onmiddellijk herkenbaar 
zijn als zijnde afkomstig van bedreigde soorten. 
Artikel 3 
Overeenkomstig zijn advies d. d. 24 september 1980 
betreffende de maatregelen van de Gemeenschap in 
verband met de bescherming van de walvis, consta­
teert het Comité met genoegen dat in aanhangsel 1 
van CITES ook de van walvissen afkomstige produk­
ten worden genoemd in verband met de invoer in de 
Gemeenschap. 
Artikel 4 
Inzake de in de ontwerp-verordening genoemde for­
maliteiten en noodzakelijke vergunningen spreekt 
het Comité zijn voldoening uit over de verplichtingen 
waaraan men dient te voldoen wanneer men bepaal­
de, in CITES genoemde soorten in de landen van de 
9. 6. 81 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 138/7 
Gemeenschap wenst in te voeren. Het Comité dringt 
er echter op aan dat de douaneambtenaren van de 
Gemeenschap alle mogelijke hulp krijgen voor de 
uitvoering van hun werkzaamheden, wanneer voor­
noemde specimens in landen van de Gemeenschap 
arriveren dan wel naar andere bestemmingen buiten 
de Gemeenschap worden verzonden. 
Het Comité dringt erop aan dat de in artikel 4, lid 4, 
van de ontwerp-verordening genoemde uitzonderin­
gen bij doorvoer niet tot misbruik mogen leiden. Het 
neemt er nota van dat er voor goederen die de Ge­
meenschap binnenkomen of verlaten twee vergun­
ningen nodig zijn: één van de betrokken instanties in 
het uitvoerende land, alsmede een invoervergunning 
(krachtens artikel 9), die voor alle landen van de Ge­
meenschap geldt. Als het echter doorvoergoederen 
betreft, is een door de betrokken instantie van het uit­
voerende land afgegeven vergunning voldoende. 
Momenteel zijn er meer dan 60 leden aangesloten bij 
CITES, en dientengevolge bestaan er 60 verschil­
lende uitvoervergunningen en administratieve in­
stanties. Deze kwestie is vooral relevant bij de door­
voer van levende dieren, en die uitvoervergunning 
van het uitvoerende land kan problemen opleve­
ren. 
Alhoewel CITES zelfzorg draagt voor opvangcentra 
ten behoeve van levende specimens, met name voor 
in beslag genomen dieren (artikel VIII van de door 
partijen te nemen maatregelen, CITES), rept de ont­
werp-verordening niet over deze maatregelen. Het 
Comité dringt aan op uniforme maatregelen voor de 
gehele Gemeenschap, en ondanks het feit dat door de 
toetreding van de Gemeenschap tot CITES alle leden 
aan alle bepalingen van de Overeenkomst gehouden 
zijn, zou het de Raad toch willen verzoeken om in dit 
specifieke kader een uniform actieprogramma voor 
de Gemeenschap te overwegen. 
Het Comité zou ook gaarne het gebruik maken van 
„vrije zones" voor levende dieren beperkt willen 
zien, aangezien het van opvatting is dat dergelijke zo­
nes door het invoeren van douaneformaliteiten bij 
doorvoer overbodig zijn. 
Artikel 5 
Het Comité staat achter het verbod van de Overeen­
komst om de in de bijlagen genoemde specimens pu­
bliekelijk uit te stallen, te verkopen, op te slaan met 
het oog op de verkoop, ten verkoop aan te bieden of 
met dit doel te vervoeren (natuurlijk afgezien van 
eventuele vrijstellingen die door de bevoegde instan­
tie van een bepaalde Lid-Staat worden verleend). 
Deze bepaling garandeert dat alle specimens die de 
douane zijn gepasseerd, ook nadien nog onder de 
ontwerp-verordening vallen. Artikel 6 
Inzake het toezenden van informatie door de ver­
schillende bevoegde instanties (inlichtingen die 
noodzakelijk zijn ten einde de in de Overeenkomst 
bedoelde statistieken en rapporten te kunnen opstel­
len), constateert het Comité met genoegen dat deze 
statistieken zullen worden gepubliceerd en ter be­
schikking staan van elke instantie die er belang in 
stelt. 
Artikel 8 
In artikel 8 van de ontwerp-verordening wordt be­
paald dat de door een Lid-Staat afgegeven vergun­
ningen en certificaten in de gehele Gemeenschap gel­
dig zijn. Het is echter noodzakelijk bepaalde be­
dreigde soorten, die in de Gemeenschap voorkomen 
maar niet zijn opgenomen in bijlage I te beschermen 
door controle uit te oefenen op de interne handel in 
of het bezit van deze soorten. 
Artikel 9 
Het Comité staat achter het onderscheid dat wordt 
gemaakt tussen invoervergunning FF1 voor de in bij­
lage 1 genoemde specimens, en de derivaten daar­
van, vermeld in bijlage 2, aangezien juist deze soor­
ten het meeste gevaar lopen. Het spreekt de wens uit 
dat douanebeambten en bevoegde instanties dan ook 
speciale aandacht besteden aan de afgifte en de regi­
stratie van dergelijke vergunningen. 
Artikel 10 
Het Comité moedigt wetenschappelijk onderzoek 
aan dat gericht is op de bescherming van en betere le­
vensvoorwaarden voor bedreigde soorten, en is het 
daarom eens met de opvatting dat men vrijstellingen 
zou moeten verlenen ten einde onderzoek op dit ge­
bied te kunnen laten doorgaan. Het Comité stelt ech­
ter wel voor dat de Gemeenschap voor het verlenen 
van een vrijstelling zeer duidelijke regels opstelt 
waaraan de bevoegde instanties zich hebben te hou­
den, en bovendien suggereert het dat het in bezit heb­
ben van die specimens, die onder de vrijstelling val­
len, alleen toegestaan zou moeten zijn in het land van 
afgifte. Deze maatregelen zijn noodzakelijk om zeer 
strikte en uitvoerbare controles op sterk bedreigde 
soorten te garanderen. Als onderdeel van die maatre­
gelen zouden er voorts controles moeten plaatsvin­
den om na te gaan of levende specimens in deze cate­
gorie inderdaad op het op de vergunning vermelde 
adres zijn afgeleverd. 
Artikel 13 
Het Comité merkt op dat de bepalingen met betrek­
king tot een vergunning niet gelden voor specimens 
Nr. C 138/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 6. 81 
die persoonlijk bezit zijn of tot de inboedel behoren, 
behalve wanneer zij buiten de Gemeenschap werden 
verkregen door een persoon die doorgaans in de Ge­
meenschap woonachtig is en door die persoon in de 
Gemeenschap zijn ingevoerd. Dit houdt in dat een 
onderdaan van een bepaalde Lid-Staat, die vanuit 
een derde land dergelijke specimens wenst in te voe­
ren, daarvoor een vergunning nodig zou hebben, ter­
wijl bezoekers uit derde landen die naar de Gemeen­
schap toekomen hiervan zijn vrijgesteld. De zinsnede 
„een in de Gemeenschap gevestigde persoon" is der­
halve van enig belang en behoeft wellicht enige toe­
lichting. Voorts verzoekt het Comité alle Lid-Staten 
om al het nodige te doen ten einde alle ingezetenen 
die naar het buitenland gaan, alsmede alle han­
delaren en kooplieden, op de hoogte te brengen van 
de bepalingen van de ontwerp-verordening. 
Artikel 14 
Aangaande de bepaling dat er eventueel controlepos­
ten voor de in- en de uitvoer dienen te worden aange­
wezen, stelt het Comité voor dat deze dusdanig wor­
den gekozen dat er voor levende specimens zo min 
mogelijk stress ontstaat. Het Comité begrijpt dat er 
voor de uitvoering van de ontwerp-verordening spe­
ciaal opgeleid personeel nodig zou kunnen zijn. Het 
ziet in dat het onpraktisch zou zijn alle douaneposten 
aan te wijzen voor de uitvoering van de verordening. 
Het Comité wenst dat er met het oog op de in- en uit­
voer van levende dieren gezorgd wordt voor ge­
schikte opvangposten en dat door de Gemeenschap 
controle en toezicht op deze posten wordt uitgeoe­
fend. 
Artikel IS 
Het Comité neemt er nota van dat merktekens, lood­
jes en stempels waarvan in CITES wordt gesproken, 
Gedaan te Brussel, 25 februari 1981. in overeenstemming moeten zijn met modellen waar­
over nog geen overeenstemming is bereikt. Het dringt 
er daarom op aan dat dergelijke merktekens duide­
lijk en gemakkelijk te herkennen moeten zijn en dus­
danig dienen te worden aangebracht, dat men ze niet 
meer kan verwijderen. 
Artikel 17 
Aanmoediging van aanvullende en gemeenschappe­
lijke studie- en onderzoekprogramma's over de om­
standigheden van met uitsterven bedreigde soorten 
juicht het Comité toe; dit geldt evenzeer voor het be­
studeren van methodes om de handel te controleren; 
het neemt er nota van dat de Lid-Staten de Commis­
sie in kennis moeten stellen van de daarbij verkregen 
gegevens. Het Comité zou echter wel graag zien dat 
dergelijke aan de Commissie verstrekte inlichtingen 
de basis vormen voor een gemeenschappelijk optre­
den dat gebaseerd moet zijn op artikel 10 van Richt­
lijn 79/409/EEG inzake de bescherming van in het 
wild levende vogels, dat als volgt luidt:... „De Lid-
Staten doen de Commissie alle nodige informatie 
toekomen, opdat zij passende maatregelen kan ne­
men voor de coördinatie van het onderzoek en de 
werkzaamheden bedoeld in dit artikel.". 
Artikel 18 
Het Comité is verheugd over de oprichting van een 
Comité voor de Overeenkomst, en met name over de 
bepaling dat het elk vraagstuk inzake de toepassing 
van deze ontwerp-verordening kan onderzoeken, dat 
hetzij door zijn Voorzitter, hetzij op verzoek van een 
vertegenwoordiger van een Lid-Staat aan de orde 
wordt gesteld. Op deze wijze dient de bescherming 
van bedreigde soorten te worden gestimuleerd. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Tomas ROSEINGRAVE