Nr. C 176/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
5. Algemene en slotbepalingen 
5.1. In artikel 15 van het voorstel moet duidelijk 
worden aangegeven dat de leden van het op te rich­
ten Raadgevend Comité deskundigen op het gebied 
van de milieubescherming zijn. Daarom zou arti­
kel 15 als volgt moeten luiden: 
„Er wordt een Raadgevend Comité opgericht, 
dat bestaat uit één milieudeskundige per Lid­staat en vertegenwoordigers van de representa­
tieve Europese organisaties die als Europese 
gesprekspartners worden erkend, en onder voor­
zitterschap van een vertegenwoordiger van de 
Commissie staat.'*. 
5.2. Om het Economisch en Sociaal Comité in de 
gelegenheid te stellen het in artikel 16 bedoelde jaar­
lijkse verslag te bespreken, verzoekt het de Commis­
sie, dit document ook aan deze Instelling te doen 
toekomen. 
Gedaan te Brussel, 27 april 1983. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
FraiKjois CEYRAC 
Advies inzake een voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende het toezicht op en 
de controle van het grensoverschrijdend vervoer van gevaarlijke afvalstoffen binnen de 
Europese Gemeenschap 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in het Publika­
tieblad van de Europese Gemeenschappen nr. C 53 van 25 februari 1983, blz. 3. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 25 januari 1983 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité over­
eenkomstig de bepalingen van artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Euro­
pese Economische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voor­
noemd onderwerp tijdens zijn op 27 en 28 april 1983 te Brussel gehouden 207e zit­
ting. 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, met name artikel 100, 
Gezien het verzoek van de Raad van de Europese 
Gemeenschappen van 25 januari 1983 om advies 
inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad 
betreffende het toezicht op en de controle van het 
grensoverschrijdend vervoer van gevaarlijke afval­
stoffen binnen de Europese Gemeenschap, Gezien het op 25 januari 1983 door zijn Bureau 
genomen besluit, de Afdeling voor milieu, volksge­
zondheid en consumptie met het opstellen van een 
advies ter zake te belasten, 
Gezien de beraadslagingen van deze Afdeling tij­
dens haar 74e vergadering van 20 april 1983, 
Gezien het mondelinge verslag van de heer Kolble, 
rapporteur, 
Gezien zijn beraadslagingen tijdens de op 27 en 
28 april 1983 gehouden 207e zitting (vergadering 
van 27 april), 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/5 
BRENGT VOLGEND ADVIES UIT, 
dat met algemene stemmen (2 onthoudingen) werd 
goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité stemt in met het streven van de 
Commissie naar een strikt toezicht op het vervoer 
van gevaarlijke afvalstoffen vanaf de plaats waar zij 
ontstaan tot aan de plaats van hun verwijdering, 
voor het geval deze laatste in een andere Lid-Staat 
zou zijn gelegen. 
1.2. Mede gezien de jongste gebeurtenissen bij het 
grensoverschrijdende transport van het Seveso-afval 
deelt het Comité de mening van de Commissie dat 
deze kwestie dringend moet worden geregeld. 
Het Comité zou gaarne zien dat de Raad dit richt­
lijnvoorstel al op 17 juni a.s. bespreekt, zodat de 
richtlijn zo spoedig mogelijk van kracht kan wor­
den. 
Volgens het Comité zou de nadruk in het richtlijn­
voorstel nog meer moeten worden gelegd op de 
noodzaak milieu en volksgezondheid te bescher­
men, waarbij het afval op de meest geschikte en vei­
lige plaatsen en met behulp van aan dezelfde eisen 
beantwoordende installaties wordt verwijderd. 
1.3. Het Comité meent bovendien dat de verwijde­
ring van gevaarlijke afvalstoffen normaliter, over­
eenkomstig de in artikel 2 bedoelde richtlijnen, zou 
moeten geschieden in het land waar zij ontstaan; 
overbrenging hiertoe naar andere landen zou in 
hoofdzaak beperkt moeten blijven tot gevallen 
waarin een behoorlijke verwijdering van het afval in 
het land van oorsprong niet mogelijk is. Wanneer 
Lid-Staten ernaar streven in eigen land een goed 
functionerende — particuliere of publieke — infra­
structuur met voldoende capaciteit op te zetten voor 
een behoorlijke verwijdering van gevaarlijke afval­
stoffen, dan dient dit streven te worden gesteund. 
In elk geval zou een Lid-Staat de mogelijkheid moe­
ten hebben, deze afvallen van zijn grondgebied te 
weren indien hij niet kan garanderen dat het behan-
delingsprocédé te verenigen is met de vereisten van 
de bescherming van volksgezondheid en milieu. 
1.4. Evenals de Commissie meent het Comité dat 
de specifieke aan het vervoer van gevaarlijke pro-
dukten en afvallen verbonden problemen niet in het kader van deze richtlijn moeten worden behandeld; 
dit zou zijns inziens moeten gebeuren aan de hand 
van de op dit gebied bestaande bepalingen, waarbij 
de bijzondere aard van dit type „goederen" in aan­
merking zou moeten worden genomen. 
1.5. Artikel 3 veronderstelt dat de Lid-Staten die 
als land van bestemming, land van verzending of 
doorvoerland in aanmerking komen, bepalen welke 
autoriteiten bevoegd zijn om de kennisgeving in 
ontvangst te nemen en hieraan bekendheid geven. 
Daarbij wordt ervan uitgegaan dat de Lid-Staten 
ertoe verplicht zijn voor een toereikende en 
geschikte structuur van overheidsinstanties te zor­
gen. 
Het Comité merkt op dat in het richtlijnvoorstel niet 
wordt aangegeven of met „bevoegde autoriteiten" 
plaatselijke, regionale of nationale instanties wor­
den bedoeld. 
Uiteraard moeten de Lid-Staten er vrijelijk over 
kunnen beslissen welke autoriteiten zij als 
„bevoegde autoriteiten" aanwijzen, aangezien dit 
niet alleen van de grondwettelijke bepalingen en de 
bestuurlijke organisatie van een land afhangt, maar 
ook wordt bepaald door de bijzondere maatschap­
pelijke verhoudingen waarmee in dit land rekening 
moet worden gehouden. 
De aanwijzing in het land van verzending van een 
instantie in de zo onmiddellijk mogelijke nabijheid 
kan het voordeel bieden dat producent en vervoer­
der van de afvalstoffen met minder administratieve 
rompslomp te maken krijgen. De „bevoegde autori­
teiten" van het land van bestemming dienen er vol­
doende overzicht over te hebben in hoeverre in het 
betrokken land adequate mogelijkheden bestaan ter 
verwijdering van de gevaarlijke afvalstoffen waarom 
het gaat; zulks kan ervoor pleiten dat centrale auto­
riteiten worden aangewezen indien het op grond 
van de bijzondere omstandigheden in het betrokken 
land niet doelmatig lijkt, een andere regeling voor 
de bevoegdheid te treffen en in laatste instantie 
regionale of plaatselijke autoriteiten te laten beslis­
sen. 
1.6. Afgezien van de noodzaak het grensoverschrij­
dend afvalvervoer behoorlijk te regelen, zodat een 
en ander zo veilig mogelijk verloopt en de bevolking 
zo goed mogelijk wordt geïnformeerd, zou volgens 
het Comité in de ontwerp-verordening in het alge­
meen moeten worden bepaald dat de Lid-Staten de 
mogelijkheid moeten hebben om, in overeenstem­
ming met de richtlijn, met spoed uitzonderlijke 
maatregelen te nemen wanneer zich een situatie 
voordoet die voor mens en milieu bijzonder gevaar­
lijk is. 
Nr. C 176/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 3 
2.1.1. Gezien de recente gebeurtenissen met het 
grensoverschrijdende transport van het Seveso-afval 
acht het Comité het absoluut noodzakelijk de in 
artikel 3 vastgelegde kennisgevings- en bewijsplicht 
voor producenten of verzenders van gevaarlijke 
afvalstoffen uit te breiden en te verzwaren. Volgens 
het Comité is het niet voldoende de kennisgevings-
en bewijsplicht, alsmede de verantwoordelijkheid 
dienaangaande te beperken tot degenen die het 
afval in het land van bestemming opslaan, recycle­
ren of opnieuw gebruiken. De in artikel 3 bedoelde 
kennisgevings- en bewijsplicht zou in het algemeen 
moeten gelden voor alle andere kringen die volgens 
het door producent of verzender van het afval voor 
te leggen verwijderingsplan in een der landen op de 
route naar de definitieve verwijdering door eindop-
slag of verbranding met het vuil in aanraking komen 
of kunnen komen. In eerste instantie moet hier wor­
den gedacht aan bedrijven die een intermediaire 
functie op het vlak van afvalvervoer vervullen of de 
tussentijdse opslag van afvalstoffen verzorgen. 
2.1.2. Het Comité acht het beter, de woorden 
„definitieve verwijdering" in de leden 1 en 2 te ver­
vangen door „verwijdering". 
2.1.3. Overigens zouden volgens het Comité in 
deze richtlijn overal dezelfde omschrijvingen moe­
ten worden gebruikt als in de basisrichtlijn van 1978 
(78/319/EEG). 
2.2. Artikel 4 
2.2.1. Artikel 4 bepaalt dat het grensoverschrijdend 
vervoer pas mag plaatsvinden wanneer „de ont­
vangstbevestiging van de kennisgeving door de 
bevoegde autoriteiten van het land van bestemming 
is ontvangen" en blijkt dat er geen bezwaren tegen 
het vervoer naar het land van bestemming worden 
ingebracht. 
2.2.2. Het Comité vraagt zich af welke stappen een 
afvalproducent kan nemen wanneer de bevoegde 
instanties van het land van bestemming hem niet 
binnen de vastgestelde termijn laten weten dat zij de 
in artikel 3 bedoelde kennisgeving hebben ontvan­
gen. 
2.2.3. Het Comité verzoekt de Commissie na te 
gaan of het richtlijnvoorstel niet zodanig zou kun­
nen worden aangevuld dat geen eventueel langdu­
rige onzekerheid ontstaat over de weg die bij de ver­
wijdering van het afval wordt gevolgd, en een herha­
ling van de recente gebeurtenissen met het Seveso-
afval — het onvermogen van de nationale en communautaire overheden om tijdig bijzonderhe­
den betreffende vervoer en verwijdering te verkrij­
gen of te verschaffen en zodoende de nodige garan­
ties te kunnen geven — wordt voorkomen. 
2.2.4. Artikel 3 zou bij voorbeeld zo kunnen wor­
den geformuleerd dat de producent of de verzender 
van het afval bij de kennisgeving aan de bevoegde 
autoriteiten van het land van bestemming ook de 
ontvanger van het afval in kennis stelt, zodat deze 
zo nodig bij de bevoegde instanties van zijn land op 
spoedige bevestiging van ontvangst van de kennis­
geving kan aandringen; de ervaring leert dat dit, 
wanneer adequate omstandigheden in dit land gege­
ven zijn, alleszins nuttig kan zijn. 
2.2.5. Het Comité hecht belang aan de vaststelling 
dat het land van bestemming er met de bevestiging 
van de ontvangst van de kennisgeving door de 
bevoegde autoriteiten medeverantwoordelijk voor 
wordt dat aan het afvalvervoer naar het betrokken 
land verbonden gevaren voor mens en milieu zoveel 
mogelijk worden tegengegaan en verholpen. 
2.3. Artikel 5 
2.3.1. Het Comité zou gaarne zien dat de autoritei­
ten van het „land van doorvoer" krachtens dit arti­
kel dezelfde mogelijkheid als de overheid van het 
land van bestemming krijgen om bezwaren tegen 
het vervoer van gevaarlijke stoffen over hun grond­
gebied in te brengen. 
2.4. Artikel 7 
2AA. Gezien de jongste gebeurtenissen met de 
verwijdering van het Seveso-afval moet aan arti­
kel 7, lid 3, op grond waarvan ook alle bedrijven die 
in een later stadium bij de verwijdering het afval 
betrokken worden, de vrachtbrief moeten invullen 
en ondertekenen en een afschrift daarvan moeten 
bewaren een bijzondere, praktische betekenis wor­
den toegekend. 
2.4.2. De genoemde gebeurtenissen met de verwij­
dering van het Seveso-afval hebben bovendien 
geleerd hoe noodzakelijk het is door de aard van de 
formulieren en een controle op het invullen ervan te 
garanderen dat de samenstelling van het te vervoe­
ren afval duidelijk en volledig wordt aangegeven. 
Voor alles dient erop te worden gelet dat bij bijzon­
der gevaarlijke afvalstoffen de gegevens in de bege­
leidende documenten niet alleen voor de bevoegde 
autoriteiten, maar voor iedereen duidelijk genoeg 
zijn. 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/7 
2.5.1. Evenals de Commissie acht het Comité het 
belangrijk erop toe te zien dat op de verpakkingen 
van gevaarlijke afvallen duidelijke informatie ten 
aanzien van aard en oorsprong van de stoffen in 
kwestie wordt verschaft. Het gebruik van etiketten, 
die na verloop van tijd onleesbaar kunnen worden, 
moet daarom minder raadzaam worden geacht; in 
dergelijke gevallen zou volgens het Comité mis­
schien beter met onuitwisbare aanduidingen kunnen 
worden gewerkt. 
2.5.2. Naar de mening van het Comité zouden niet 
alleen in het geval van verpakte gevaarlijke afvallen 
aard en oorsprong op ieder moment genoegzaam 
moeten kunnen worden vastgesteld, maar ook in het 
geval van soortgelijke afvalstoffen die naar een 
stortplaats worden vervoerd; om te garanderen dat 
bij het vervoer van dergelijk afval aan deze vereiste 
wordt voldaan, zou een passende regeling moeten 
worden uitgewerkt. 
2.5.3. Gaat het om bijzonder gevaarlijke afvalstof­
fen, dan dient aard en inhoud van de aanduidingen 
zodanig te zijn dat zulks niet alleen voor de 
bevoegde autoriteiten, doch voor iedereen duidelijk 
is. 
2.6. Artikel 12 
2.6.1. Het Comité leidt uit dit artikel af dat het in 
de regel voldoende zal zijn indien de personen of 
ondernemingen in kwestie in het bezit zijn van een 
vergunning voor het vervoer van gevaarlijke afval­
stoffen waaronder ook het vervoer van gevaarlijke 
afvallen van bijzondere aard valt. 
2.7. Artikel 13 
2JA. Het Comité is van oordeel dat de door de 
Lid-Staten op te stellen lijsten zo mogelijk ook 
inlichtingen dienen te bevatten over de verblijf­
plaats en de bestemming van de uitgevoerde of 
ingevoerde afvalstoffen. 
2.8. Artikel 14 
2.8.1. Het Comité zou graag zien dat de Commis­
sie het aan de Raad en het Europees Parlement voor 
te leggen samenvattend verslag ook aan het Comité 
toezendt, en dat het eventueel de gelegenheid krijgt 
dit met de vertegenwoordigers van de Commissie te 
bespreken. 2.9.1. Het Comité spreekt de wens uit dat de 
inlichtingen die de Lid-Staten elkaar zullen ver­
schaffen over de voor de tenuitvoerlegging van de 
richtlijn aangewezen bevoegde autoriteiten ertoe 
zullen leiden dat de gekozen instanties in alle Lid-
Staten van hetzelfde niveau zijn. 
2.10. Artikel 18 
2.10.1. De Commissie wordt dringend verzocht na 
te gaan of het mogelijk is een kortere termijn dan de 
in dit artikel genoemde twaalf maanden voor de 
omzetting van de richtlijn in bepalingen van natio­
naal recht te stellen. Naar de mening van het 
Comité moet een termijn van zes maanden alleszins 
realistisch worden geacht. Zou het niet mogelijk zijn 
de termijn te verkorten, dan dient de Commissie 
alles in het werk te stellen om te bereiken dat de 
Lid-Staten althans de gestelde termijn van twaalf 
maanden strikt in acht nemen. Vertragingen zoals 
bij de omzetting van vroegere afvalrichtlijnen in 
nationale bepalingen zijn opgetreden, moeten, in 
verband met de aan het vervoer van gevaarlijk afval 
verbonden grote risico's, onaanvaardbaar worden 
geacht. 
2.10.2. Om te bereiken dat de regelingen betref­
fende het grensoverschrijdend vervoer van gevaar­
lijk afval met het oog op de bescherming van mens 
en milieu zo spoedig mogelijk in werking treden, 
zou men beter voor een verordening dan voor een 
richtlijn kunnen kiezen. Het Comité heeft daarbij 
wel degelijk oog voor de vertragingen die kunnen 
optreden wanneer de Commissie zich ertoe gedwon­
gen ziet haar richtlijnvoorstel om te zetten in een 
ontwerp-verordening, een procedure die in verband 
met de talrijke, onvermijdelijke detailkwesties die 
dan moeten worden geregeld, nog veel extra voorbe-
reidingswerk zou vergen. Daarom is het volgens het 
Comité het beste, het Commissievoorstel voor een 
kaderrichtlijn te laten voor wat het is, maar wel te 
bepalen dat de richtlijn op het ogenblik dat zij 
wordt uitgevaardigd, dan wel kort hierop, door 
afzonderlijke verordeningen van de Raad wordt 
aangevuld, zodat er op de belangrijkste gebieden 
rechtstreeks toepasbare deelregelingen van kracht 
worden. Ook de verplichting van producent of ver­
zender van gevaarlijk afval om de bevoegde autori­
teiten in het land van bestemming, het land van ver­
zending of eventueel het doorvoerland de nodige 
informatie te verschaffen, zou eventueel in derge­
lijke deelregelingen kunnen worden ondergebracht. 
De jongste gebeurtenissen met de verwijdering van 
het Seveso-afval hebben maar al te duidelijk aange­
toond hoe noodzakelijk een uniforme regeling ten 
aanzien van een dergelijke verplichting is. 
Nr. C 176/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
2.11. Bijlage 1 stoffen pleit het Comité voor verdere vereenvoudi­
ging van de desbetreffende formulieren en zou men 
2.11.1. Met betrekking tot de in de bijlage zijns inziens moeten proberen tot één enkel formu-
genoemde kennisgeving van en vrachtbrief voor Her te komen, dat voor beide doeleinden zou moe-
grensoverschrijdend vervoer van gevaarlijke afval- ten kunnen worden gebruikt. 
Gedaan te Brussel, 27 april 1983. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Francois CEYRAC 
BIJLAGE 
bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité 
Wijzigingsvoorstellen op in de loop van de discussie aangebrachte tekstwijzigingen 
De volgende passage uit het advies van de Afdeling kwam als gevolg van een tijdens de discussie 
aangenomen wijzigingsvoorstel te vervallen: 
Bladzijde 2, paragraaf 1.3, eerste zin 
„1.3. In dit verband meent de Afdeling dat de verwijdering van gevaarlijke afvallen 
normaliter, met inachtneming van de in artikel 2 bedoelde richtlijnen, zou moeten 
geschieden in het land waar zij ontstaan; wanneer het afval hiertoe naar andere landen 
wordt overgebracht, zou dit een uitzondering op de algemene regel moeten vormen; dit 
zou in beginsel alleen dan mogen gebeuren wanneer een behoorlijke verwijdering van 
het afval in het land van oorsprong niet mogelijk is.". 
Advies inzake een voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de tijdelijke arbeid 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in het Publika­
tieblad van de Europese Gemeenschappen nr. C 128 van 19 mei 1983, blz. 2. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 18 mei 1983 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité overeen­
komstig de bepalingen van artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voor­
noemd onderwerp tijdens zijn op 27 en 28 april 1983 te Brussel gehouden 207e zitting.