28. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 101/17 
3.9. In de laatste alinea: in plaats van „consumentenpro-
blematiek" te lezen „consumentenzaken". Het woord 
„universitair" vervangen door „hoger"; de basisopleiding 
Gedaan te Brussel, 26 februari 1986. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het door de Commissie voorgelegde tiende EFRO-
verslag (1975-1984) is volgens het Comité in vergelijking 
met de vorige EFRO-verslagen van de Commissie een 
belangrijk en duidelijk document. Het Comité, kan zich 
verenigen met de analyses die in dit verslag zijn opgenomen. 
Het uitvoerige overzicht van de EFRO-activiteit gedurende 
de betrokken tienjarige periode en de vooruitzichten die de 
nieuwe verordening biedt, dragen tot de bijzondere 
betekenis van dit document bij. 
1.2. Het Comité herinnert er nogmaals aan dat het 
EFRO tot taak heeft, het grote gebrek aan evenwicht tussen 
de regio's weg te werken. De ontwikkelingsachterstand in 
bepaalde gebieden is hoofdzakelijk te wijten aan het 
overwicht van de landbouw, een ingrijpende herstructure­
ring van de industrie en het structurele tekort aan 
werkgelegenheid. 
1.3. Het Comité stelt eens te meer vast dat bovenge­
noemde doelstelling nog steeds niet is bereikt, ondanks het 
feit dat de Gemeenschap reeds 27 jaar bestaat en sinds 
10 jaar een regionaal beleid voert; de economische 
ongelijkheid tussen de verschillende regio's van de 
Gemeenschap is zelfs nog toegenomen. Mede door de 
huidige economische crisis zijn de regionale verschillen nog 
groter geworden. 
1.4. In de huidige Gemeenschap van de Twaalf neemt 
het probleem van de achtergebleven gebieden nog scherpe­
re vormen aan, daar na de toetreding het gedeelte van de 
bevolking dat in dergelijke regio's woont, is verdubbeld: 
volgens ramingen van de Commissie is dit aandeel gestegen en bijscholing van leerkrachten worden in de verschillende 
Lid-Staten namelijk niet uitsluitend door de universiteiten 
gegeven. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR 
van 24 miljoen personen in 1980 tot 50 miljoen thans 
(tiende verslag, blz. 1). 
1.5. De verwezenlijking van een gelijklopende economi­
sche ontwikkeling moet het hoofddoel van de Gemeen­
schap zijn. De binnenmarkt van de Gemeenschap kan 
slechts volledig ééngemaakt worden indien tegelijk meer 
convergentie van de economieën van de Lid-Staten wordt 
nagestreefd en verwezenlijkt. 
1.6. Het Comité merkt op dat het EFRO veel later is 
opgericht dan de andere communautaire financieringsorga­
nen die een bijdrage tot de regionale ontwikkeling leveren, 
en dat het bovendien moest functioneren in een periode van 
zware economische crisis en stagflatie, die vooral de landen 
en regio's hebben getroffen welke met een ontwikkeling­
sachterstand of industrieel verval te kampen hebben. 
1.7. Het Comité wijst erop dat de activiteit van het 
EFRO niet doeltreffend is geweest en onvoldoende op die 
van de andere structuurfondsen en financieringsorganen 
was afgestemd, en dat hiervoor te weinig financiële 
middelen zijn uitgetrokken, waardoor geen optimale 
efficiency is bereikt. Bij het vervullen van zijn rol als 
structuurfonds — waarbij de ongelijkheid tussen de regio's 
moet worden weggewerkt — is meer aan het bestrijden dan 
aan het voorkomen van problemen gedaan. 
1.8. Ondanks de zware economische crisis in de 
Gemeenschap en de steeds stijgende behoeften van de 
regio's is de toename van de middelen van het EFRO in 
reële waarde volstrekt onbeduidend gebleven. Gevolg Advies inzake het tiende verslag van de Commissie — Europees Fonds voor Regionale 
Ontwikkeling (1984) 
(86/C 101/07) 
De Commissie heeft op 9 oktober 1985 besloten, overeenkomstig artikel 198 van het Verdrag tot 
oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité om 
advies te vragen inzake het bovengenoemde verslag. 
De Afdeling voor regionale ontwikkeling, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 14 februari 1986 goedgekeurd. Rapporteur was 
de heer Kamizolas. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 234e zitting (vergadering van 26 februari 
1986) het volgende advies uitgebracht, dat met een ruime meerderheid (2 stemmen tegen en geen 
onthoudingen) is goedgekeurd: 
Nr. C 101/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 4. 86 
hiervan is dat het Fonds niet doortastend kon optreden bij 
de bestrijding van de door de crisis veroorzaakte problemen 
en vooral bij het terugdringen van de werkloosheid en het 
wegwerken van de ongelijkheid tussen de regio's. 
2. Balans van de tienjarige activiteit van het EFRO 
2.1. Oorzaken van de groeiende ongelijkheid tussen de 
regio's 
2.1.1. Het EFRO is een structuurfonds en een financie­
ringsorgaan dat de ongelijkheid tussen de regio's moet 
corrigeren. In de probleemgebieden en de met industrieel 
verval kampende regio's heeft het slechts marginale 
structuurverbeteringen tot stand kunnen brengen. Hoewel 
het EFRO over zeer weinig geld beschikt, heeft het toch 
voor een zekere overdracht van middelen naar de regio's 
kunnen zorgen, maar het heeft geen wezenlijke bijdrage tot 
de ontwikkeling van deze gebieden kunnen leveren. 
2.1.2. Ondanks de aanbevelingen van de Commissie 
hebben de Lid-Staten in hun nationaal regionaal beleid 
onvoldoende rekening gehouden met de belangrijke rol die 
de plaatselijke autoriteiten en de sociale en beroepskringen 
bij een doeltreffende uitwerking en tenuitvoerlegging van 
het communautair regionaal beleid kunnen spelen. Het is 
dan ook volstrekt noodzakelijk dat bedrijfstypes die de 
drijvende kracht achter de ontwikkeling kunnen vormen — 
zoals het MKB, ambachtelijke en landbouwcoöperaties en 
andere ondernemingen met coöperatieve inslag — worden 
gestimuleerd. 
2.1.3. Het gebrek aan samenhang tussen het concrete 
regionaal beleid enerzijds en andere sectoriële beleidsvor­
men en de algemene ontwikkelingsstrategie op nationaal en 
communautair niveau anderzijds heeft de doeltreffendheid 
van de op regionale ontwikkeling gerichte maatregelen in 
het gedrang gebracht en een rationeel gebruik van de 
financiële middelen in de weg gestaan. 
2.1.4. Het feit dat de steun die in het kader van het tot 
nog toe gevoerde communautair regionaal beleid werd 
verstrekt ongedifferentieerd en onvoldoende gecoördineerd 
werd toegekend, toont duidelijk aan dat geen rekening is 
gehouden met het verschil in ontwikkeling tussen regio's 
met een intense en die met een zwakke eonomische 
activiteit. 
2.2. EFRO-begroting 
2.2.1. Het Comité wijst erop dat de middelen van het 
EFRO in 1983-1984 slechts met 0,9 % zijn toegenomen, en 
dat zij in 1984 slechts 0,08 % van het BIP van de 
Gemeenschap vormden. Daar de nieuwe regeling meer 
omvattend en soepeler is, en de huidige ernstige regionale 
problemen alsmede de nieuwe die er na de toetreding 
bijkomen nog meer financiële middelen vergen, moeten de 
EFRO-middelen volkomen ontoereikend worden ge­
noemd. 
2.2.2. Het Comité acht het voorts ook niet voldoende 
dat de EFRO-middelen met een veelvoud zijn toegenomen 
— in het verslag is sprake van een verachtvoudiging in 
10 jaar; het wijst hierbij op de onbeduidende toename van 
de middelen in 1983-1984 (0,9 %) en op het feit dat het 
aandeel in de communautaire begroting constant blijft 
(7,3 % zowel in 1981 als in 1984). Tevens zij opgemerkt dat de middelen in 1982-1983 reëel met 7,5 % zijn ge­
stegen (]) (2), terwijl het inflatiepercentage 6,2 % bedroeg. 
De inflatie lag daarmee hoger dan in 1983-1984 {5,6 %), 
waar een keerpunt in de ontwikkeling kan worden 
vastgesteld. De EFRO-middelen bedroegen in het afgelo­
pen jaar 2,4 miljard Ecu. 
2.2.3. Op de door de Lid-Staten uitgeoefende druk om 
tot een doeltreffender regionaal beleid te komen — althans 
wat de verhoging en de verdeling van de middelen betreft — 
lijkt de Gemeenschap eerder theoretisch dan via praktische 
maatregelen te hebben gereageerd. Men had namelijk 
moeten erkennen dat het volstrekt noodzakelijk is, bij het 
voeren van een actief regionaal beleid het belangrijkste 
financieringsorgaan op dat gebied, namelijk het EFRO, in 
te schakelen. 
2.2.4. Niet alleen blijft het EFRO-aandeel in de EG-
begroting ver achter bij de ontwikkelingsbehoeften van de 
regio's, maar tevens vallen de EFRO-middelen zeer laag uit 
in vergelijking met het geld dat aan de ondersteuning van de 
landbouwprijzen wordt besteed. Een en ander heeft tot 
gevolg dat de ongelijkheid tussen de regio's in de 
Gemeenschap verder om zich heen grijpt en steeds groter 
wordt. 
2.2.5. Het Comité wijst erop dat de Commissie en de 
Raad onvoldoende rekening hebben gehouden met zijn 
voorstel om de EFRO-middelen te verhogen, waardoor de 
nagestreefde doelstellingen niet ten volle werden bereikt. 
Het Comité spreekt zich dan ook nogmaals voor een 
verdubbeling van de EFRO-middelen uit. 
2.3. Geografische spreiding van de EFRO-steun 
2.3.1. Van de vijf landen die het leeuwedeel van de 
middelen opslorpen, bekleedt — over de tienjarige periode 
bekeken — Italië met 37,6 % de eerste plaats (hetgeen 
overeenkomt met meer dan 4,4 miljard Ecu). Daarna komt 
het Verenigd Koninkrijk met meer dan 2,8 miljard Ecu, of 
te wel 24,1 % van de EFRO-steun. De steun per hoofd van 
de bevolking echter bedraagt in Ierland 207 Ecu, in Italië 
190 Ecu, in Griekenland 171 Ecu, in Denemarken 165 Ecu 
en in het Verenigd Koninkrijk 133 Ecu. 
2.3.2. Het Comité kan zich ermee verenigen dat ook in 
de toekomst 91,1 % van de steun over vijf Lid-Staten wordt 
verdeeld. Het stelt evenwel vast dat de prioritaire regio's — 
de Mezzogiorno, Griekenland, Ierland, Noord-Ierland, de 
Franse Overzeese Departementen en Groenland — in de 
periode 1975-1984 gemiddeld 56,4 % van de steun 
toegewezen kregen, maar in 1984 nog slechts 53,3 % 
ontvingen, terwijl dit aandeel in 1983 64,1 % bedroeg. 
2.3.3. Opgemerkt wordt dat de problemen van een 
aantal met industrieel verval kampende grensgebieden een 
interregionale en grensoverschrijdende aanpak via specifie­
ke communautaire maatregelen vergen. Hierbij moet niet 
(!) Zie advies van het Comité inzake het Negende Jaarverslag van 
de Commissie over het EFRO (PB nr. C 169 van 8. 7. 1985, 
blz. 7). 
(2) Zie het Tiende Jaarverslag van de Commissie over het EFRO, 
blz. 6, tabel 1. 
28. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 101/19 
alleen aan financiële middelen, maar ook aan een 
vereenvoudiging van de beheersmethoden worden gedacht. 
2.3.4. Het Comité herinnert er voorts aan dat in 1984 
slechts 1,4 % van de EFRO-middelen naar bergstreken is 
gegaan. Volgens hem is het dan ook noodzakelijk dat de 
Commissie de gehele kwestie opnieuw beziet en er via 
passende maatregelen voor zorgt dat ten behoeve van deze 
streken meer geld wordt uitgetrokken. 
Gezien de perifere ligging van bepaalde achtergebleven 
regio's — bergstreken en eilandgebieden —, alsmede hun 
specifieke problemen en het feit dat veel kleine en 
middelgrote bedrijven er niet gemakkelijk toe overgaan 
nieuwe produktie-, beheers- en handelstechnieken toe te 
passen, is het noodzakelijk dat ter plaatse, in directe 
samenwerking met het EFRO, diensten op het gebied van 
informatica en technologische vernieuwing worden ge­
creëerd. 
2.4. Infrastructuur en directe investeringen in de 
industrie 
2AA. Het Comité stelt vast dat meer dan 4/5 van de 
EFRO-middelen naar infrastructuurvoorzieningen — met 
name in de sectoren vervoer, waterbouwkundige voorzie­
ningen en energie — is gegaan. Slechts één Lid-Staat heeft 
zich kunnen houden aan het voorschrift dat 30 % van de 
regionale steun voor produktieve investeringen moet 
worden gebruikt. Wel kan in 1984 een lichte stijging van de 
EFRO-steun ten behoeve van investeringen in de industrie 
worden vastgesteld. Hieruit blijkt enerzijds welke moge­
lijkheden iedere Lid-Staat heeft om produktieve investerin­
gen door te voeren — hetgeen overigens van de economi­
sche situatie in het betrokken land afhankelijk is —, en 
anderzijds toont dit aan dat sommige Lid-Staten en 
probleemgebieden een enorme behoefte aan infrastructuur­
voorzieningen hebben. 
2.4.2. Het Comité zou gaarne zien dat de verhouding 
70 % tot 30 % tussen de steun voor infrastructuurprojec­
ten en die voor produktieve investeringen wordt gehand­
haafd, zonder dat echter wordt geraakt aan de mogelijk­
heid, de middelen soepel over de verschillende sectoren te 
verdelen, daar dit een op de daadwerkelijke behoeften 
afgestemde versterking en ontwikkeling van de regio's 
mogelijk maakt. 
De Commissie wordt verzocht, alle nodige maatregelen te 
nemen — waarbij ook aan andere financieringsmogelijkhe-
den moet worden gedacht — ter aanmoediging en 
ondersteuning van projecten in belangrijke en sterke 
produktiesectoren waar duurzame arbeidsplaatsen ge­
creëerd kunnen worden. 
2.4.3. Het Comité is het ermee eens dat de infrastructuur 
in vele opzichten belangrijk is bij de stimulering van de 
vraag, de produktiviteitsverhoging en het creëren van 
arbeidsplaatsen — vooral in periodes van economische 
crisis — en tegelijk de voorwaarden schept voor de 
ontwikkeling van economische en sociale activiteiten in de 
achtergebleven gebieden. Het Comité kan er echter niet 
mee akkoord gaan dat minder belang wordt gehecht aan 
projecten die direct of indirect op de sociale infrastructuur 
betrekking hebben, met name in gebieden waar de situatie 
uiterst kritiek is. 
Tevens moeten de instanties die zich met het regionaal 
beleid bezig houden, aandacht besteden aan de betekenis 
van de tertiaire sector voor de ontwikkeling van de regio's. 
Bij de keuze van de vestigingsplaats voor nieuwe diensten — met name in de informaticasector — moet worden 
uitgegaan van criteria die met de doelstellingen van het 
regionaal beleid in overeenstemming zijn. 
2.4.4. Het Comité is van oordeel dat ondersteuning en 
bevordering van infrastructuurprojecten als de aanleg van 
verkeerswegen in eiland- en afgelegen gebieden, waar de 
gebrekkige toegangsmogelijkheden een zeer belangrijke 
oorzaak van onderontwikkeling zijn, in grote mate tot de 
oplossing van dit probleem kunnen bijdragen. 
2.5. Arbeidsplaatsen 
2.5.1. In de eigenlijke produktiesectoren (industrie, 
ambacht en diensten) werd, volgens het tiende EFRO-
Verslag en ramingen van de Commissie, in de periode 1975-
1984 met behulp van EFRO- en nationale steun 85 % van 
de geplande arbeidsplaatsen — dat is ongeveer 640 000 — 
gecreëerd. In 1984 alleen werden 69 000 arbeidsplaatsen in 
stand gehouden of gecreëerd. 14 % van de EFRO-middelen 
is voor steun ten behoeve van produktieve investeringen 
uitgegeven. Het Comité verzoekt de Commissie dan ook, 
alle mogelijke initiatieven te nemen — waarbij ook andere 
financieringsorganen ingeschakeld kunnen worden — met 
het oog op de uitbreiding en bevordering van investering­
sprojecten in sectoren die duurzame arbeidsplaatsen 
opleveren en rechtstreeks tot een stijging van het BIP 
bijdragen. 
2.5.2. Uit het tiende verslag blijkt dat in de betrokken 
tienjarige periode de projecten waarvoor minder dan 10 
miljoen Ecu nodig was, meer arbeidsplaatsen (in totaal 
430 484) hebben opgeleverd dan projecten waarvoor meer 
dan 10 miljoen Ecu is uitgegeven (en die 207 480 
arbeidsplaatsen tot stand hebben gebracht). Bovendien 
liggen de kosten voor het creëren van arbeidsplaatsen bij 
projecten van minder dan 10 miljoen Ecu lager dan bij die 
boven 10 miljoen Ecu. Bij kleinere projecten vergt één 
arbeidsplaats 2 445 Ecu EFRO-steun en in totaal 26 029 
Ecu investeringskosten; deze cijfers liggen bij grotere 
projecten op respectievelijk 4 939 Ecu en 76 311 Ecu. Van 
de 25 774 projecten waarvoor in de behandelde tienjarige 
periode steun is verleend, bestond voorts 95,7 % uit 
projecten van minder dan 10 miljoen Ecu. In 1984 is het 
aandeel van de kleine projecten in de sector produktieve 
investeringen tot 6,7 % toegenomen, terwijl dit percentage 
in de gehele behandelde tienjarige periode 5,9 % van het 
totale aantal projecten in de produktieve sector bedroeg. 
2.5.3. Het Comité wijst op de grote bijdrage die het 
MKB tot het scheppen van arbeidsplaatsen levert, maar 
erkent dat bepaalde infrastructuurprojecten dermate 
omvangrijk zijn dat hieraan moet worden meegewerkt 
door grote ondernemingen die over de nodige technologi­
sche hulpmiddelen beschikken. Het merkt op dat bij de 
keuze van projecten niet alleen naar het algemene belang 
ervan voor de ontwikkeling van de regio moet worden 
gekeken, maar tevens met hun economische en sociale 
produktiviteit rekening moet worden gehouden. 
2.5.4. De aanleg van infrastructuurvoorzieningen levert 
echter zowel direct als indirect arbeidsplaatsen op. 
Geraamd wordt dat het EFRO sedert zijn oprichting met 
zijn steunverlening ten behoeve van infrastructuurvoorzie­
ningen in de bouwsector en in de sector openbare werken 
voor 1 miljoen manjaren werk heeft gezorgd. 
Nr. C 101/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 4. 86 
2.6. Studies 
2.6.1. Het Comité stelt met voldoening vast dat de 
Commissie studies in het kader van de procedure ter 
voorbereiding van investeringsprojecten wil gaan financie­
ren. Dergelijke studies zijn uitermate belangrijk, daar zij 
ertoe kunnen bijdragen de doeltreffendheid van de EFRO-
steun te verhogen, een beter inzicht in de specifieke 
sectoriële en regionale problemen te verwerven, en de 
Commissie in de gelegenheid stellen, bij de uitvoering van 
een aantal investeringen vanaf het begin een actievere rol te 
spelen. 
2.6.2. Het verrichten van studies moet worden be­
schouwd als onderdeel van een beleid dat erop gericht is, de 
doeltreffendheid van de EFRO-steun te vergroten. Het 
Comité stemt dan ook in met de verviervoudiging van het 
bedrag dat voor studies wordt uitgetrokken. In 1984 
werden 43 dergelijke studies gesubsidieerd. 
Het Comité stelt evenwel vast dat het leeuwedeel van de 
EFRO-steun voor studies naar slechts drie tot vier Lid-
Staten gaat. In de periode 1980-1984 komt hierbij Italië op 
de eerste plaats met 20,12 miljoen Ecu, gevolgd door het 
Verenigd Koninkrijk met 6,49 miljoen Ecu, Frankrijk met 
6,02 miljoen Ecu en Denemarken met 5,74 miljoen Ecu. In 
Luxemburg en Nederland bij voorbeeld werden er in het 
geheel geen dergelijke studies gesubsidieerd. In 1984 is voor 
43 studies 24,21 miljoen Ecu aan steun verleend, terwijl in 
de periode 1980-1984 41,27 miljoen Ecu steun naar in 
totaal 98 studies is gegaan. 
2.7. Bijzondere opmerkingen met betrekking tot de 
activiteit van het EFRO 
2.7.1. Het Comité stelt vast dat de Commissie tevreden 
is over het financieel beheer van het EFRO, daar 97 % van 
de betalingskredieten is opgenomen. Eind 1984 was 64 % 
van het totaal van de vastleggingen betaald; in 1984 is het 
percentage opgenomen middelen voorts aanzienlijk toege­
nomen (tiende verslag, blz. 37, tabel 15). 
2.7.2. Erkend wordt dat het Fonds, ondanks het feit dat 
het complementariteitsprincipe van de EFRO-steun een 
ingewikkelde zaak is, toch in grote mate tot de uitvoering 
van de door hem gesubsidieerde projecten bijdraagt. 
2.7.3. De Lid-Staten moeten hun steunaanvragen tijdig 
indienen, ten einde ook het werk van de Commissie te 
vergemakkelijken. Er wordt evenwel op gewezen dat een 
kleiner gedeelte van het aantal behandelde projecten en 
studies werd goedgekeurd (70,3 % in 1983 0) en 67,1 % in 
1984) (tiende verslag, blz. 19, tabel 6). 
2.7.4. Het Comité wijst erop dat de betrokken diensten 
van de Commissie slechts weinig jaarlijkse controles ter 
plaatse uitvoeren. Het dringt erop aan dat de Commissie 
ten aanzien van de projecten criteria vastlegt, zodat 
controles sneller en doeltreffender kunnen worden verricht. 
(!) 9e Verslag van de Commissie over het EFRO, blz. 15, tabel 6. 2.8. Specifieke communautaire acties voor regionale 
ontwikkeling 
2.8.1. Het stemt het Comité tot voldoening dat de 
tweede reeks specifieke regionale ontwikkelingsprogram­
ma's vanaf 1984 ten uitvoer wordt gelegd, en dat hiervoor 
724 miljoen Ecu, dat is drie maal zoveel als in de eerste 
vijfjarige periode, ter beschikking wordt gesteld. 
Een aantal van deze programma's houdt verband met de 
derde uitbreiding van de Gemeenschap. Zij hebben met 
name ten doel, via op verbetering van het algemene 
economische klimaat gerichte steun arbeidsplaatsen in het 
MKB te creëren. 
2.8.2. Het Comité erkent dat de Lid-Staten moeite 
hebben om te voldoen aan de voorwaarden die ten aanzien 
van de uitvoering van de specifieke regionale ontwikkeling­
sprogramma's worden gesteld. Met bezorgdheid stelt het 
evenwel vast dat bij de tweede reeks specifieke communau­
taire acties een grote kloof tussen vastleggingen en 
betalingen is ontstaan. 
2.8.3. Het EFRO moet een oplossing vinden voor de 
problemen die zich voordoen bij de programma's ten 
behoeve van achtergebleven regio's, grensgebieden en 
bergstreken. Het moet er namelijk voor zorgen dat de 
beheersmethoden sneller en eenvoudiger worden, en de 
Gemeenschap daarbij meer of aanvullende bijstand biedt. 
3. Richtsnoeren voor een nieuw communautair regionaal 
beleid 
3.1. De herziene EFRO-verordening 
3.1.1. Het Comité spreekt zijn voldoening uit over de 
nieuwe EFRO-verordening (2) (3) waarin rekening is 
gehouden met een aantal eerder door hem gedane 
voorstellen voor nieuwe initiatieven en activiteiten van het 
Fonds. De nieuwe verordening vormt een belangrijke stap 
op de weg naar een beter gecoördineerd, soepeler en 
doeltreffender regionaal beleid. Zij biedt de plaatselijke 
autoriteiten de mogelijkheid, nieuwe initiatieven te 
ontplooien, aan de uitvoering daarvan mee te werken en 
deze verder te ontwikkelen. Het Comité spreekt de hoop uit 
dat de Commissie er geleidelijk in slaagt, haar betrekkingen 
met de regio's te verbeteren. 
3.1.2. In de nieuwe EFRO-uitvoeringsverordening 
wordt meer de nadruk gelegd op het communautaire 
karakter van de steun. De nieuwe verordening biedt de 
Commissie de mogelijkheid haar eigen ontwikkelingsstra­
tegie uit te werken. Het Comité hoopt dat hierdoor meer 
convergentie van de economieën en een evenwichtigere 
spreiding van de middelen en de economische activiteit tot 
stand komen. 
3.1.3. De nieuwe verordening draagt bij tot een betere 
coördinatie tussen richtsnoeren en prioriteiten in het 
communautair regionaal beleid en het regionaal beleid van 
de Lid-Staten. Instrumenten van deze coördinatie zijn het 
(2) PB nr. L 169 van 28. 6. 1984. 
(3) Advies van het Comité van 25 september 1985 (PB nr. C 303 
van 25. 11. 1985, blz. 1). 
28. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 101/21 
periodieke verslag over de toestand en de ontwikkeling in 
de regio's, de regionale ontwikkelingsprogramma's, en de 
analyse van het regionale effect van de verschillende 
communautaire beleidsvormen. 
3.1.4. In de nieuwe verordening worden maximum- en 
minimumgrenzen voor de EFRO-steun vastgelegd. Dit 
systeem komt in de plaats van de bij de vroegere 
verordening gehanteerde procentuele verdeling. Voorts 
worden de medefinancieringspercentages opgetrokken en 
wordt meer steunverlening aan het MKB mogelijk 
gemaakt. 
Tevens voorziet de nieuwe verordening in de financiering 
van twee soorten programma's die van communautair en 
van nationaal belang zijn. Ook wordt het financieringsper­
centage bij geïntegreerde programma's verhoogd. 
3.1.5. Het Comité spreekt de hoop uit dat de Commissie 
bij de toepassing van de nieuwe verordening werk maakt 
van een vermindering van de administratieve rompslomp 
bij de toekenning van steun voor investeringsprojecten. Een 
en ander moet in de nieuwe aanvraagformulieren tot uiting 
komen. 
3.1.6. Volgens het Comité kan slechts doeltreffend 
gebruik worden gemaakt van de in de huidige verordening 
geboden mogelijkheden indien alle betrokkenen — de 
Commissie, de Lid-Staten, de regionale en plaatselijke 
autoriteiten en de sociale partners — inzien dat nauwe 
samenwerking noodzakelijk is. 
3.1.7. Er wordt met name gewezen op het belang van de 
in de nieuwe verordening opgenomen maatregelen met het 
oog op een betere benutting van het eigen ontwikkelingspo­
tentieel van de regio's, in samenhang met de stimulering 
van het MKB en de financiering van afzonderlijke 
projecten. Het Comité wijst erop dat minder ontwikkelde 
regio's een grotere behoefte aan geld, technische bijstand en 
voldoende geschikte infrastructuurvoorzieningen hebben, 
daar een en ander een grote rol bij het stimuleren van 
produktieve investeringen speelt. 
3.2. Regionale ontwikkelingsprogramma's 
3.2.1. Het Comité is het ermee eens dat de regionale 
ontwikkelingsprogramma's een betere evaluatie mogelijk 
maken van de investeringsprojecten die door de Lid-Staten 
met het oog op EFRO-steunverlening worden ingediend. 
Volgens hem vormen de regionale ontwikkelingsprogram­
ma's een middel om het communautair regionaal beleid en 
de regionale politiek van de Lid-Staten beter op elkaar af te 
stemmen, op voorwaarde evenwel dat de prioriteiten in de 
regionale ontwikkelingsprogramma's nauwkeuriger wor­
den omschreven. Positief vindt het Comité ook dat 
programmacontracten worden gesloten waarbij regio's en 
Lid-Staten zich tot de tenuitvoerlegging van een actiepro­
gramma en de financiering ervan verbinden. 
3.3. Op regionale ontwikkeling gerichte geïntegreerde 
maatregelen 
3.3.1. Het Comité gaat ermee akkoord dat op regionale 
ontwikkeling gerichte geïntegreerde maatregelen en geïnte­
greerde programma's rechtstreeks worden gestimuleerd. 
Daardoor krijgen de betrokken regio's bij voorrang 
toegang tot de structuurfondsen en de financieringsorga­nen, hetgeen ertoe bijdraagt dat zij sneller en op een meer 
zelfstandige wijze tot ontwikkeling kunnen komen. 
De toekomst en een grotere doeltreffendheid van het 
regionaal beleid en zijn financieringsorganen hangen 
volgens het Comité in grote mate van de geïntegreerde 
maatregelen af. Aan de hand daarvan kunnen de verschil­
lende regio's namelijk worden ondersteund en met de ter 
beschikking gestelde middelen in het licht van hun 
specifieke problemen tot ontwikkeling worden gebracht. 
Het Comité stelt voor, het economische effect van de 
geplande geïntegreerde en gecoördineerde maatregelen te 
onderzoeken. Een dergelijke studie moet zo mogelijk een 
nauwkeurige analyse omvatten van de resultaten van deze 
gecombineerde maatregelen, het aantal extra arbeidsplaat­
sen dat hiermee gemoeid is en de kosten die een en ander 
aan EFRO-steun zal meebrengen. 
3.4. Geïntegreerde mediterrane programma's 
3.4.1. Het Comité wijst op het belang van geïntegreerde 
ontwikkelingsprogramma's. Bij de tenuitvoerlegging ervan 
moeten de financiële steunmaatregelen van de Gemeen­
schap en van de Lid-Staten echter op elkaar afgestemd 
worden, zoals het geval is bij de geïntegreerde mediterrane 
programma's van de Gemeenschap. Deze programma's 
hebben onder meer ten doel, de sociaal-economische 
structuur van de betrokken regio's te verbeteren, ten einde 
deze in staat te stellen zich gemakkelijker aan te passen aan 
de nieuwe situatie die door de uitbreiding van de 
Gemeenschap is ontstaan. 
4. Conclusies — Voorstellen 
4.1. Het Comité is verheugd over het feit dat het tiende 
EFRO-verslag zeer gedetailleerde gegevens bevat. Het 
stemt hem tot voldoening dat getracht wordt, de doelstel­
lingen en de activiteit van het Fonds duidelijker en 
nauwkeuriger naar voren te brengen dan tot nog toe het 
geval was. Tevens wordt hierin voorgesteld, de doeltref­
fendheid van de ter verwezenlijking van deze doelstellingen 
gebruikte middelen uitvoeriger te evalueren. Het Comité 
acht het noodzakelijk dat het jaarverslag tijdig opgesteld en 
voorgelegd wordt, zodat het hierover vóór het einde van het 
jaar advies kan uitbrengen. 
4.2. Het Comité stelt opnieuw voor dat een krachtig en 
doeltreffender regionaal beleid wordt gevoerd met behulp 
van middelen en aan de hand van criteria welke zijn 
afgestemd op de ernst en de omvang van de problemen en 
de specifieke sociaal-economische situatie van de regio's. 
Tevens moet volgens hem de steunverlening door het 
EFRO worden uitgebreid tot andere sectoren, zoals de 
agro-industrie en landbouw- en ambachtelijke coöperaties, 
ten einde tot een betere benutting van het produktiepoten-
tieel van de betrokken regio's te komen. Op deze wijze kan 
een beter evenwicht op het communautaire en het regionale 
vlak tot stand komen. 
4.3. Het Comité wijst erop dat het EFRO-verslag 
weliswaar uitvoerig statistisch materiaal bevat, maar dat 
hierin niet de nodige aandacht wordt besteed aan de overige 
financieringsorganen die in het kader van het regionaal 
beleid functioneren. Evenmin wordt het effect van de 
communautaire sectoriële beleidsvormen in de regio's 
geëvalueerd. Het Comité acht het wenselijk dat de 
Commissie ook over gegevens met betrekking tot de 
Nr. C 101/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 28. 4. 86 
overige structuurfondsen beschikt, zodat de coördinatie 
van de door de fondsen genomen maatregelen kan worden 
geëvalueerd. 
4.4. Het Comité is van oordeel dat de nieuwe verorde­
ning slechts succes zal hebben in de uitgebreide Gemeen­
schap indien de EFRO-middelen ten minste worden 
verdubbeld, deze voor produktieve investeringen worden 
gebruikt, het EFRO-geld in eerste instantie in de echte 
probleemgebieden terechtkomt, en de EFRO-maatregelen 
met die van de andere structuurfondsen en financieringsor­
ganen worden gecoördineerd. Met het oog daarop wordt 
voorgesteld, bepaalde gemeenschappelijke beleidsvormen 
die voor de regionale ontwikkeling van belang zijn, aan te 
passen en met nieuwe maatregelen aan te vullen. 
4.5. Het Comité dringt erop aan dat de Commissie 
maatregelen en middelen uitwerkt om ervoor te zorgen dat 
de EFRO-steun in hoofdzaak wordt toegekend in sectoren 
waar bij de geringste kosten het grootste aantal arbeids­
plaatsen wordt gecreëerd, en deze steun met de doelstellin­
gen van het regionaal beleid in overeenstemming is. Op 
deze wijze kan de Commissie ook doeltreffender inspelen 
op het streven naar een echt beleid ten gunste van het MKB. 
Daar het MKB namelijk flexibel is en zich snel kan 
aanpassen -— hetgeen noodzakelijk is om de crisis te 
overwinnen en het regionale produktiepotentieel optimaal 
te kunnen benutten —, kan het via het scheppen van 
arbeidsplaatsen rechtstreeks tot de regionale ontwikkeling 
bijdragen. 
4.6. Het Comité kan zich verenigen met de opvatting 
van de Commissie dat infrastructuurprojecten direct en 
indirect arbeidsplaatsen opleveren. Het verzoekt de Commissie een nauwkeurig onderzoek hierover te verrich­
ten, ten einde deze bewering met officiële en zo nauwkeurig 
mogelijke cijfers te kunnen staven. 
4.7. Het Comité dringt er bij de Commissie op aan, de 
nationale en plaatselijke autoriteiten meer voorlichting te 
verstrekken en administratieve en technische bijstand te 
verlenen, niet alleen wanneer deze daarom verzoeken, maar 
ook via andere kanalen, ten einde ervoor te zorgen dat de 
verordening doeltreffend en met succes ten uitvoer kan 
worden gelegd. 
4.8. De Raad en de Commissie worden verzocht, 
passende maatregelen ter versterking van de rol van het 
EFRO te nemen en ernaar te streven, bij de uitwerking van 
het gemeenschappelijk beleid in andere sectoren meer met 
de regionale problematiek rekening te houden. 
4.9. In gebieden met ontwikkelingsproblemen moeten 
aangepaste nieuwe technologieën worden ingevoerd, 
waarbij van de specifieke comparatieve voordelen en 
natuurlijke hulpbronnen gebruik moet worden gemaakt, 
ten einde de structuurproblemen van deze regio's zo 
spoedig mogelijk op te lossen. 
4.10 Ten slotte is het Comité van oordeel dat de 
regionale ontwikkeling en de versterking van de desbetref­
fende financieringsorganen van doorslaggevend belang zijn 
bij de oplossing van de crisis, waarbij mensen en natuurlijke 
hulpbronnen optimaal gemobiliseerd en ingeschakeld 
moeten worden. De maatregelen ter stimulering van de 
economische opleving moeten dan ook in het kader van het 
streven naar convergentie van de economieën en Europese 
integratie met het regionale beleid in overeenstemming zijn. 
Gedaan te Brussel, 26 februari 1986. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een resolutie van de Raad betreffende een actieprogramma 
van de Europese Gemeenschappen inzake preventie van kanker 
(86/C 101/08) 
De Raad heeft op 4 december 1985 besloten, overeenkomstig artikel 198 van het Verdrag tot 
oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité om 
advies te vragen inzake het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumptie, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 februari 1986 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Brassier. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 234e zitting (vergadering van 27 februari 1986) 
het volgende advies uitgebracht, dat met 63 stemmen vóór, bij 14 onthoudingen is goedgekeurd: