[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 14.2.2007

SEC(2007) 174

WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE Begeleidend document bij het voorstel voor

EEN VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD TOT VASTSTELLING VAN DE EISEN INZAKE ACCREDITATIE EN MARKTTOEZICHT BETREFFENDE HET IN DE HANDEL BRENGEN VAN PRODUCTEN EN EEN BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD BETREFFENDE EEN GEMEENSCHAPPELIJK KADER VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN VAN PRODUCTEN Samenvatting van de effectbeoordeling {COM(2007) 37 definitief} {COM(2007) 53 definitief} {SEC(2007) 173}

1. ACHTERGROND: DE INTERNE MARKT VOOR GOEDEREN, HARMONISATIE VAN TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN EN DE NIEUWE AANPAK

Dit document bevat een korte samenvatting van de resultaten van de effectbeoordeling van de beleidsopties om de internemarktwetgeving voor goederen te versterken en te vereenvoudigen en een toelichting van de voorgestelde benadering.

Het vrije verkeer van goederen is een centrale pijler van de interne markt en een belangrijke motor voor het concurrentievermogen en de economische groei in de EU. De harmonisatie van technische voorschriften op EU-niveau is een van de beste middelen gebleken om technische handelsbelemmeringen uit de weg te ruimen. De nieuweaanpakrichtlijnen (ook de "richtlijnen inzake CE-markering" genoemd) hebben een belangrijke rol bij de totstandbrenging van de interne markt voor goederen gespeeld.

De invoering van de nieuwe aanpak in 1985 heeft de wetgeving op het gebied van het vrije verkeer van goederen ingrijpend veranderd: de traditionele benadering met precies omschreven voorschriften maakte plaats voor een "nieuwe aanpak" waarbij alleen prestatiegerelateerde en resultaatgerichte essentiële eisen met betrekking tot de veiligheid werden vastgesteld. Met andere woorden, in de wetgeving is het beschermingsniveau vastgelegd, maar niet de technische oplossing om dat niveau te bereiken. Door in de wetgeving niet meer vast te leggen dan wat nodig is om een hoog beschermingsniveau te garanderen, is een moderne, flexibele en technologieneutrale wetgeving ontstaan die ervoor zorgt dat producten veilig zijn en die de innovatie en het concurrentievermogen op de markt bevordert. Daarmee werd de nieuwe aanpak een model voor betere regelgeving.

De nieuweaanpakrichtlijnen bestrijken inmiddels een groot deel van de producten die in de EU in de handel zijn en meer dan 20 industriesectoren, waaronder de elektrotechniek, machinebouw, radio- en telecommunicatieapparatuur, speelgoed, medische hulpmiddelen, bouwmaterialen en hogesnelheidsspoorwegsystemen. Naar schatting bedraagt de handel in producten die onder de belangrijkste nieuweaanpaksectoren vallen, ruim 1500 miljard euro per jaar.

Hoewel de technische harmonisatie, en met name de nieuweaanpakrichtlijnen, een nuttige bijdrage tot de opheffing van bepaalde handelsbelemmeringen hebben geleverd, blijft het wetgevingskader zwakke plekken vertonen, die een optimale benutting van de voordelen van de interne markt door consumenten en ondernemingen in de weg staan. Van de huidige regels wordt vaak gezegd dat zij belastend, onduidelijk of inconsistent zijn. Ook de uniforme handhaving van de wetgeving in de lidstaten en het imago en de waarde van de CE-markering leveren problemen op. Belanghebbenden zeggen steeds minder vertrouwen te hebben in de conformiteitsbeoordelingsinstanties.

Terwijl sommige van deze problemen, bijvoorbeeld de CE-markering, specifiek de nieuweaanpakrichtlijnen betreffen, gaat het bij de meeste om het hele wetgevingskader voor het vrije verkeer van goederen. De diverse beleidsopties om deze moeilijkheden te overwinnen zijn dan ook vanuit een bredere invalshoek dan de nieuwe aanpak onderzocht, maar tegelijk is er rekening mee gehouden dat een toenemend gebruik van de nieuwe aanpak deel uitmaakt van de strategie van de Commissie voor de vereenvoudiging van de regelgeving[1].

2. HOE KAN DE KWALITEIT VAN HET WERK VAN DE CONFORMITEITSBEOORDELINGSINSTANTIES WORDEN VERBETERD?

De nieuweaanpakrichtlijnen verlangen vaak dat producten door derden worden gecertificeerd voordat zij in de handel worden gebracht. Deze derden zijn laboratoria, inspectiediensten en certificeringsinstellingen die doorgaans worden aangeduid met de benaming conformiteitsbeoordelingsinstanties, of in formelere context met "aangemelde instanties". Deze aangemelde instanties spelen een belangrijke rol bij de garantie dat producten aan de wettelijke eisen voldoen en veilig en geschikt voor gebruik zijn; zij zijn als zodanig officieel door de lidstaten bij de Commissie aangemeld.

Het is aan de lidstaten te beslissen welke van hun conformiteitsbeoordelingsinstanties aan de criteria voor aanmelding voldoen; niet alle instanties voldoen daaraan. De minimumcriteria zijn vastgelegd in de desbetreffende richtlijn en omvatten onder meer bekwaamheid, onpartijdigheid en integriteit. De lidstaten moeten er ook op toezien dat deze instanties tijdens de duur van hun werkzaamheden aan deze criteria blijven voldoen. Een lidstaat kan zelf kiezen hoeveel instanties hij voor elke richtlijn aanmeldt. Tot dusver zijn er in verband met de uitvoering van de richtlijnen 1800 instanties aangemeld.

De aangemelde instanties zijn particuliere ondernemingen of organisaties die hun diensten op commerciële basis aanbieden en dus met elkaar concurreren. Hun klanten – de fabrikanten van producten – hebben daar baat bij. Deze kunnen de verschillende aanbiedingen vergelijken om de beste dienst tegen de laagste prijs te zoeken en zijn daarbij niet beperkt tot hun eigen land maar kunnen ook een instantie elders kiezen. Maar hoewel deze situatie gunstig voor de fabrikant is, kan zij ertoe leiden dat bepaalde aangemelde instanties minder goede diensten gaan leveren om concurrerende prijzen te kunnen bieden en daarmee klanten aan te trekken en te behouden.

Ook kunnen aangemelde instanties verschillende methoden gebruiken bij de uitvoering van hun taken, wat betekent dat hetzelfde product door twee aangemelde instanties op geheel andere wijze kan worden beoordeeld. Natuurlijk kan het hierbij gaan om een volkomen legitieme interpretatie van de beoordelingsprocedures, maar er kan ook sprake zijn van oneerlijke handelspraktijken en een minder zorgvuldige uitvoering van dure procedures, waarbij certificaten tegen een veel lager tarief kunnen worden afgegeven. Dat kan er niet alleen toe leiden dat onveilige producten in de handel komen, maar het verstoort ook de concurrentieverhoudingen binnen de industrie.

De nieuwe aanpak is gebaseerd op onderling vertrouwen tussen alle betrokkenen, inclusief de aangemelde instanties, en daarom is het van essentieel belang dat alle aangemelde instanties, ongeacht hun plaats van vestiging, hetzelfde niveau van bekwaamheid bieden en volgens dezelfde normen werken. De huidige wetgeving legt de verantwoordelijkheid voor de beoordeling van en het toezicht op de instanties bij de lidstaat van vestiging. Helaas gaan niet alle lidstaten hierbij op dezelfde manier te werk en zijn er grote verschillen in de aanwijzing en het toezicht. Sommige lidstaten hanteren strengere criteria dan andere (in de richtlijnen zijn alleen minimumeisen vastgelegd) waardoor een ongelijk speelveld ontstaat en bovendien het risico bestaat dat certificaten niet in andere lidstaten worden erkend. Dat ondermijnt het vertrouwen in de bekwaamheid van aangemelde instanties en in het systeem als geheel. In sommige lidstaten worden aangemelde instanties rechtstreeks door de overheid aangewezen, beoordeeld en gecontroleerd, terwijl andere hiervoor een nationale accreditatie-instantie gebruiken. Accreditatie is een formeel systeem waarbij in een onafhankelijke, gezaghebbende attestatie wordt verklaard dat de conformiteitsbeoordelingsinstantie bekwaam, onpartijdig en integer is, wat de waarde en geloofwaardigheid van de door die instantie verrichte werkzaamheden en afgegeven certificaten ondersteunt.

De accreditatie-instanties zijn op Europees niveau verenigd in de EA (Europese samenwerking voor accreditatie) die een homogene werkwijze waarborgt. De EA ziet erop toe dat alle nationale accreditatie-instanties dezelfde normen hanteren, zodat de accreditatie van de ene instantie rechtstreeks vergelijkbaar is met die van een andere instantie. Dat betekent dat de accreditaties alle even betrouwbaar zijn en dat zowel directe als indirecte gebruikers zich daarop kunnen verlaten. De meerwaarde van accreditatie bestaat erin dat zij een officieel en gestructureerd systeem is dat consistentie op Gemeenschapsniveau waarborgt. Gebruik van accreditatie is echter niet verplicht en accreditatie is niet bindend.

Er bestaat duidelijk behoefte aan een betere samenhang en vergelijkbaarheid bij de aanwijzing, werkwijze en controle van aangemelde instanties in de Gemeenschap en er zijn in dat verband verschillende opties onderzocht. Een mogelijkheid is het hele aanmeldingssysteem te centraliseren door de oprichting van een nieuw agentschap op EU-niveau, zodat conformiteitsbeoordeling, aanmelding en toezicht centraal plaatsvinden. Deze optie is echter verworpen als te duur, te belastend en praktisch onuitvoerbaar. Daarom verdient het de voorkeur op het huidige systeem voort te bouwen en daarin elementen te introduceren die het systeem aanzienlijk versterken en vergelijkbaarheid binnen de Gemeenschap garanderen.

Er wordt dus voorgesteld de gedecentraliseerde aanpak te handhaven waarbij elke lidstaat verantwoordelijk is voor de conformiteitsbeoordeling en het toezicht op zijn grondgebied, maar deze aanpak aan te vullen met een EU-rechtskader voor accreditatie en coördinatie en daarbij gebruik te maken van de al bestaande EA. De EA krijgt hierdoor openbare erkenning en het gezag dat haar nu ontbreekt. Ook wordt hierdoor gewaarborgd dat alle lidstaten voor de aanmelding van instanties van accreditatie gebruikmaken.

Door de al bestaande infrastructuur van de EA te gebruiken, worden de middelen efficiënter benut, zijn er minder extra kosten en zijn minder middelen nodig, en zal kunnen worden voortgebouwd op de schat aan kennis en ervaring die al is vergaard. Ook worden de twee betrokken niveaus – het nationale en het Europese niveau – hierbij op succesvolle wijze gecombineerd. Deze optie is in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel en versterkt tegelijk de bestaande structuren. Zij is dus de beste oplossing.

Naar wordt verwacht, zullen de accreditatiestructuren in een paar lidstaten, met name in Duitsland, enigszins moeten worden aangepast. Vermoedelijk zullen deze aanpassingen echter beperkt zijn. Daarbij zullen de voordelen tegen de kosten opwegen. Gezien de uiteenlopende organisatiestructuren in de lidstaten vallen de potentiële extra kosten moeilijk te schatten. De totale kosten zijn bij deze optie echter aanzienlijk lager dan bij de oprichting van een nieuw agentschap.

3. HOE KUNNEN HET MARKTTOEZICHT EN DE RECHTSHANDHAVING WORDEN VERBETERD?

De wetgeving kan haar doel alleen bereiken als zij daadwerkelijk wordt gehandhaafd. De wettelijke bepalingen inzake het markttoezicht worden momenteel niet overal in de Gemeenschap op dezelfde wijze of even strikt uitgevoerd. Dat heeft tot gevolg dat een groot aantal niet-conforme (en potentieel gevaarlijke) producten jaarlijks in de handel komt.

Enerzijds ontbreekt het de nationale autoriteiten aan de nodige middelen om op doeltreffende en consequente wijze toezicht op de markt te houden. Zij zien zich voortdurend voor nieuwe uitdagingen gesteld, bijvoorbeeld snel veranderende economieën, nieuwe producten op de markt en een steeds grotere invoer uit derde landen, en de middelen hebben daarbij doorgaans geen gelijke tred met de ontwikkelingen gehouden. Bovendien is het door de toegenomen internationalisering en complexiteit van handelstransacties steeds moeilijker vast te stellen wie de actoren in de distributieketen zijn, zodat de autoriteiten vaak niet weten tot wie ze zich moeten richten als er een probleem is.

Anderzijds is de wijze waarop het markttoezicht momenteel in Europa georganiseerd is niet meer geschikt voor een interne markt zonder binnengrenzen. De producten zijn binnen de Gemeenschap in het vrije verkeer zonder dat zij interne controleposten passeren, maar de bevoegdheden van de nationale autoriteiten zijn tot hun eigen grondgebied beperkt. Grensoverschrijdende samenwerking is dus van groot belang om doeltreffend jacht te kunnen maken op gevaarlijke producten en op fabrikanten en importeurs die de wet overtreden. Er bestaan al enkele goed functionerende samenwerkingsmechanismen, zoals het RAPEX-systeem, maar deze zijn tot bepaalde activiteiten, sectoren of aspecten beperkt. Om die reden wordt informatie niet altijd doorgegeven en moet zij in andere lidstaten opnieuw worden verzameld, wat het markttoezicht op Gemeenschapsniveau minder efficiënt maakt. Voorts zijn er grote verschillen tussen de lidstaten ten aanzien van de intensiteit van de controles en de mate waarin de nationale autoriteiten overtreders vervolgen. Door zich te richten op markten waar weinig toezicht is, kunnen marktdeelnemers niet-conforme producten in de Gemeenschap in de handel brengen en de handhavinginspanningen van de lidstaten ondermijnen.

Door deze zwakke plekken uit te buiten, kunnen sommige fabrikanten en importeurs van niet-conforme producten het systeem steeds weer misbruiken. De consument loopt hierdoor het risico aan gevaarlijke producten te worden blootgesteld en er wordt afbreuk gedaan aan het doel van de wetgeving, namelijk bescherming van de burgers. Die vragen zich dan af of de Gemeenschapswetgeving hen wel kan beschermen. Deze situatie leidt er ook toe dat bonafide fabrikanten, die de wet respecteren, het afleggen tegen concurrenten met minder scrupules die goedkopere producten kunnen aanbieden omdat zij geen nalevingskosten hebben. Naleving van de wet wordt daarmee een concurrentienadeel en ook dat ondermijnt in ernstige mate het vertrouwen in het rechtskader.

Er zijn bewustmakingscampagnes, handleidingen en andere niet-bindende initiatieven overwogen, maar deze zouden niet veel zoden aan de dijk zetten. Voorts werden strengere controlemaatregelen, zoals een systematische inschakeling van een aangemelde instantie vóór het in de handel brengen van het product, in overweging genomen, maar deze zouden extra lasten en kosten voor de fabrikant meebrengen zonder dat er een garantie is dat alle fabrikanten zich aan de regels houden. Als iemand erop bedacht is de wet te omzeilen, heeft hij geen enkele reden strengere regels wel te respecteren. Hoe streng de eisen ook zijn waaraan producten moeten voldoen voordat zij in de handel kunnen worden gebracht, controles van producten die zich al in het vrije verkeer bevinden, zullen altijd nodig blijven.

Een gemeenschappelijk rechtskader dat de organisatie op nationaal niveau aan de lidstaten overlaat maar wel specifieke minimumeisen aan de werking en organisatie stelt, wordt beschouwd als de beste oplossing om te waarborgen dat het markttoezicht overal in de Gemeenschap een gelijkwaardig niveau heeft. Dit kader voorziet ook in de uitbreiding van de bestaande samenwerkingsmechanismen, verbetert de traceerbaarheid van producten en preciseert de verplichtingen van alle marktdeelnemers, d.w.z. fabrikanten, distributeurs, importeurs enz.

Het is de bedoeling dat het voorgestelde kader voortbouwt op de al bestaande nationale structuren. Er zullen alleen wijzigingskosten zijn wanneer een nationaal markttoezichtsysteem nog niet aan de algemene norm voldoet. Meer verplichtingen op het gebied van informatie en samenwerking zullen extra middelen vereisen, maar daartegenover staat dat doeltreffendere controles en een efficiëntere bundeling van middelen aanzienlijke besparingen mogelijk maken.

4. HOE KAN DE KENNIS VAN DE CE-MARKERING WORDEN VERGROOT?

Als op een product de CE-markering is aangebracht, wil dat zeggen dat het aan alle regelgevingseisen voldoet. De CE-markering is hoofdzakelijk bedoeld voor de handhavingsautoriteiten, wat tot verwarring leidt. Veel consumenten zijn zich hiervan helaas niet bewust en denken dat deze markering de oorsprong van het product weergeeft of aangeeft dat het door deze of gene instantie is getest en goedgekeurd. Dat heeft tot gevolg dat consumenten niet actief op zoek zijn naar producten met de CE-markering. Voor de meeste mensen speelt de CE-markering geen rol bij hun koopbeslissingen. Dat is een onbevredigende situatie. Ten eerste bestaat het gevaar dat slecht ingelichte consumenten gevaarlijke producten kopen en ten tweede zouden beter ingelichte en proactievere consumenten producten zonder de CE-markering vermijden, met als onherroepelijk gevolg dat de regels op de markt beter zouden worden nageleefd.

Alle opties werden onderzocht. Een fundamentele verandering van de betekenis van de CE-markering en een volledige afschaffing van deze markering werden daarbij als mogelijkheid verworpen, omdat ze niets zouden veranderen aan het basisprobleem en bijkomende nadelen zouden hebben. De CE-markering is een belangrijke troef in de internationale handel en versterkt de concurrentiepositie van de Europese fabrikanten. Een verandering van de betekenis van de CE-markering, laat staan de afschaffing ervan, zou in dit verband ernstige gevolgen hebben. Voorts zouden de handhavingsautoriteiten bij afschaffing van de CE-markering niet meer over een duidelijke indicatie beschikken dat een product aan de voorschriften voldoet.

Hoewel de CE-markering geen garantie is, vormt zij toch een aanwijzing dat aan alle toepasselijke voorschriften is voldaan. Een ambtenaar van de markttoezichtautoriteit kan weliswaar nooit helemaal zeker zijn dat een product met de CE-markering volkomen veilig is, maar als deze markering ontbreekt kan hij er met recht van uitgaan dat het product niet aan de voorschriften voldoet en dus potentieel gevaarlijk is. Afschaffing van de CE-markering zonder dat een ander keurmerk of duidelijk mechanisme daarvoor in de plaats komt, zou de markttoezichtautoriteiten deze gemakkelijke, snelle indicatie over de conformiteit ontnemen. Dat is noch in het belang van de handhavingsautoriteiten, noch in dat van de consument.

Een betere communicatie is dus de beste manier om de onwetendheid bij de consument zonder negatieve gevolgen voor bedrijfsleven en autoriteiten weg te nemen. Een zichtbare informatiecampagne in de hele EU met als doelgroep een groot aantal consumenten in alle lidstaten zal de kennis van de CE-markering vergroten. Dat zal veel doeltreffender zijn dan een wijziging van de wetgeving. Beter ingelichte consumenten en marktdeelnemers zullen producten met de CE-markering kiezen en producten zonder dat keurmerk vermijden, wat een positief effect op het concurrentievermogen heeft.

De CE-markering is representatief voor de hele regelgeving waarop de nieuweaanpakrichtlijnen zijn gebaseerd. Tekortkomingen die vaak aan de CE-markering worden geweten, zoals een gebrekkige geloofwaardigheid, zijn in wezen tekortkomingen van het systeem waarop de CE-markering berust. Deze problemen worden dan ook niet opgelost door een verandering van de markering maar door een verbetering van het systeem. Strengere controles van de aangemelde instanties en beter markttoezicht zijn twee belangrijke stappen in deze richting. Een ander belangrijk aspect is de waarde van de CE-markering als keurmerk. De CE-markering moet als een collectief handelsmerk van de Gemeenschap worden geregistreerd. Daardoor zouden de autoriteiten een extra middel in handen krijgen om fabrikanten die van de CE-markering misbruik maken, gerechtelijk te vervolgen. Dat draagt weer bij tot de geloofwaardigheid van de CE-markering.

5. HOE KAN DE SAMENHANG VAN HET RECHTSKADER WORDEN VERBETERD?

Het huidige rechtskader bevat een aantal inconsistenties en aspecten die tot rechtsonzekerheid leiden, wat problemen oplevert bij de interpretatie en uitvoering van de richtlijnen. Producten vallen heel vaak onder meer dan een richtlijn, wat soms lastig is omdat gemeenschappelijke elementen, zoals bijvoorbeeld definities en procedures voor het aantonen van conformiteit, op uiteenlopende wijze worden benaderd. In sommige gevallen zijn de definities of wettelijke bepalingen niet precies genoeg en bieden zij ruimte voor afwijkende interpretaties, wat tot tegenstrijdigheden, rechtsonzekerheid, onnodige duplicatie en verwarring leidt.

Dit heeft een negatief effect op ondernemingen, aangezien zij zich in de ingewikkelde situatie bevinden waar zij niet aan één, maar aan een verscheidenheid van rechtsinstrumenten moeten voldoen. Als gevolg van uiteenlopende formuleringen en begrippen is het voor fabrikanten soms buitengewoon moeilijk te weten welke voorschriften op hen van toepassing zijn, laat staan hieraan te voldoen. Zij moeten de hulp van juristen inroepen om de wet correct na te kunnen leven. Deze inconsistenties en rechtsonzekerheid maken het ook voor de nationale autoriteiten moeilijk en ingewikkelder de wettelijke voorschriften correct uit te voeren en te handhaven. Bovendien kan deze situatie ertoe leiden dat verschillende lidstaten verschillende interpretaties hanteren, wat het vrije verkeer van goederen in de Gemeenschap ondermijnt.

De huidige inconsistenties in de wetgeving kunnen alleen worden opgelost door een wijziging van het rechtskader. Een gecoördineerde wijziging van de desbetreffende artikelen van alle bestaande richtlijnen en verordeningen zou de situatie weliswaar tijdelijk verbeteren, maar om een gecoördineerde aanpak in de toekomst te waarborgen is het efficiënter een horizontaal kader op te zetten. Dit kader moet alle gemeenschappelijke elementen van de productwetgeving bevatten, zoals definities, conformiteitsbeoordelingsprocedures, bepalingen over de CE-markering en over aangemelde instanties. De bedoeling is samenwerking te garanderen, niet oplossingen te forceren die wellicht ongeschikt zijn; het kader moet dan ook een soort gereedschapskist zijn die de verschillende gemeenschappelijke elementen levert en aanwijzingen bevat omtrent hun toepassing in de Gemeenschapswetgeving. Om die reden moeten de afzonderlijke richtlijnen apart worden aangepast, waarbij dan elementen uit de gereedschapskist op sectorspecifieke situaties kunnen worden toegepast.

6. CONCLUSIES

De voorgestelde maatregelen vergroten de efficiëntie en transparantie van de huidige accreditatie- en markttoezichtsystemen. Hierdoor zal de geloofwaardigheid van de CE-markering toenemen en de toepassing van het nieuweaanpakconcept in toekomstige wetgeving worden bevorderd. Een nieuw horizontaal kader voor internemarktwetgeving zal de samenhang verbeteren en een belangrijke stap zijn bij de vereenvoudiging van de regelgeving.

Zowel consumenten, werknemers als eindgebruikers zullen baat hebben bij veiliger producten op de markt, die het resultaat zijn van meer toezicht op aangemelde instanties en van een versterkt systeem voor markttoezicht voor de hele Gemeenschap. De informatiecampagne zal de kennis van consumenten over de CE-markering vergroten en de huidige verwarring en misverstanden uit de weg ruimen. De prijzen van de producten worden hierdoor niet beïnvloed.

De voorgestelde maatregelen zullen een positieve weerslag hebben op het concurrentievermogen van Europese ondernemingen. Meer samenhang bij de conformiteitsbeoordelingsprocedures en een forsere aanpak van oneerlijke concurrentie wanneer marktdeelnemers zich niet aan de regels houden, zullen bijdragen tot een gelijk speelveld voor alle Europese ondernemingen. Deze zullen ook baat hebben bij een transparanter en coherenter kader dat rechtszekerheid biedt en eenvoudiger uit te voeren is.

Het vertrouwen van de lidstaten in elkaars beleid en bestuur zal worden vergroot door een gemeenschappelijk en transparant rechtskader dat zowel de accreditatie als het markttoezicht omvat. Hoewel sommige van de overwogen maatregelen minimale extra kosten voor de nationale overheden kunnen meebrengen, zal de meerwaarde van deze maatregelen in de vorm van een grotere veiligheid, een gelijk speelveld voor marktdeelnemers en een betere concurrentiepositie voor het Europese bedrijfsleven, gemakkelijk tegen deze potentiële kosten opwegen.

Over het geheel genomen zullen de maatregelen het vrije verkeer van goederen vergemakkelijken doordat tekortkomingen, inconsistenties en onnodige formaliteiten uit het huidige kader worden verwijderd. Ze zullen voor nieuw vertrouwen in de internemarktwetgeving bij alle belanghebbenden – consumenten, ondernemingen en lidstaten – zorgen en een hoeksteen vormen van de toekomstige strategie voor het internemarktbeleid.

[1] Mededeling van de Commissie "Uitvoering van het Lissabonprogramma van de Gemeenschap: een strategie voor de vereenvoudiging van de regelgeving", COM(2005) 535 definitief.