COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 09.06.1997 
COM(97) 259 dcf. 
2- VERSLAG 
OVER 
DE STAND VAN DE INVORDERING VAN DE TRADITIONELE EIGEN 
MIDDELEN 
BIJ FRAUDES EN ONREGELMATIGHEDEN 
(STEEKPROEF B 94) 
(door de Commissie ingediend) 

4-
INLEIDING 
1. SELECTIEMETHODE VAN DE STEEKPROEF EN BESCHRIJVING VAN DE GEVALLEN 
1.1 Selectiemethode van de steekproef 
1.2 Gegevens over de stand van de invordering 
1.3 Beschryving van de gevallen 
2. GESELECTEERDE GEVALLEN EN STAND VAN DE INVORDERING PER GEVAL 
2.1 Fraudes 
2.1.1 Runderen, schapen en vlees uit Oost-Europa 
2.1.2 Melkpoeder 
2.1.3 Duits-Nederlandse boter 
2.2 Onregelmatigheden 
2.2.1 Tonijn uit de Seychellen 
2.2.2 Garnalen uit de Faeröer 
2.2.3 Kleurentelevisies uit Turkije 
3. STAND VAN DE INVORDERING PER LID-STAAT 
3.1 Algemeen overzicht van de foliow-up 
3.2 Oorzaken van het niet goed functioneren van de invordering 
4. CONCLUSIES 
_4 JOL -
INLEIDING 
In dit verslag wordt de stand van de invordering van de traditionele eigen middelen 
opgemaakt voor zes fraudes en onregelmatigheden die bijzonder belangrijk worden geacht 
op grond van selectiecriteria die hieronder worden toegelicht. Met deze gevallen zijn eigen 
middelen van in totaal ongeveer 124 miljoen ecu gemoeid. 
De inning van de traditionele eigen middelen (hierna: TEM) valt onder de 
verantwoordelijklieid van de Lid-Staten . De Lid-Staten zijn met name belast met de 
vaststelling van de rechten, de invordering, de controle van de invordering en de 
terbeschikkingstelling van de eigen middelen aan de Gemeenschappen2. Zij voeren een 
specifieke boekhouding van de rechten die nog niet zijn geïnd of die worden betwist en 
zenden de Commissie elk kwartaal een overzicht toe. 
De Commissie controleert de toepassing van de communautaire voorschriften door de Lid-
Staten en houdt aan de hand van de informatie die zij toezenden, toezicht op hun 
werkzaamheden op het gebied van inning, invordering en terbeschikkingstelling. Deze 
informatie heeft betrekking op de specifieke boekhouding van de rechten die nog niet zijn 
geïnd, de fraudes die in het kader van de wederzijdse bijstand zijn gemeld (Verordening 
nr. 1468/81) en de gevallen van oninbaarlijding die in het jaarverslag over de 
werkzaamheden van de Lid-Staten op het gebied van de invordering3 worden genoemd. 
Gezien het zeer grote aantal gevallen (meer dan 2.000 per jaar) die haar met behulp van de 
"fraudefiches" en de "formulieren wederzijdse bijstand" worden gemeld, heeft de 
Commissie een op steekproeven gebaseerde controlemethode ontwikkeld. 
Er zijn twee steekproeven genomen om de gevallen te selecteren die van nabij worden 
gevolgd totdat zij definitief zijn afgesloten. Steekproef A is genomen door aan de hand 
van de fiches voor fraudes en onregelmatigheden de gevallen te selecteren waarmee meer 
dan 0,5 miljoen ecu is gemoeid. Steekproef B is genomen door aan de hand van de 
meldingen in het kader van de wederzijdse bijstand (WB-formulieren) of andere bronnen 
de gevallen te selecteren waarmee meer dan 1 miljoen ecu is gemoeid. De twee 
steekproeven verschillen in omvang en gebruik: 
• steekproef A is groter (ongeveer 100 gevallen) en leent zich voor een hoofdzakelijk 
statistische analyse; 
• steekproef B is veel kleiner (6 gevallen) en maakt een meer gerichte follow-up van 
enkele bijzonder belangrijke gevallen mogelijk. 
' Krachtens artikel 8 van Besluit van de Raad nr. 94/728/EG, Euratom. 
2 Op grond van Verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad, hierna Verordening 1552/89 genoemd, inzonderheid artikel 6, lid 2, 
onder b) van deze verordening. 
3 Overeenkomstig Verordening nr 1552/89, artikel 17, lid 2. 
2-
De steekproeven A en B vertegenwoordigen respectievelijk ongeveer 70% en 30% van de 
bedragen die zijn ontdoken bij de fraudes en onregelmatigheden die van het eerste halfjaar 
1989 tot en met het eerste halfjaar 1993 zijn gemeld. 
Over de eerste steekproef van type A (steekproef A94) heeft de Commissie op 6 
september 1995 bij de begrotingsautoriteit een verslag ingediend (doc. COM(95)398 def.). 
Dit is het eerste verslag over een steekproef van type B (steekproef B94). Hierin wordt 
van zes dossiers, die zijn gekozen op basis van de in punt 1.1 genoemde selectiecriteria, 
de stand van zaken op 31 december 1996 beschreven. 
Door het ingewikkelde karakter van de geselecteerde gevallen, dat representatief is voor de 
problemen waarmee het systeem voor de invordering van de TEM te kampen heeft, kan in 
het verslag slechts melding worden gemaakt van een miniem invorderingspercentage t.o.v. 
de bedragen die in het geding zijn. De Commissie zal de hieronder beschreven gevallen 
blijven volgen totdat zij definitief zijn afgesloten. Van de bijwerking van deze steekproef 
zal in de toekomst melding worden gemaakt. 
1. SELECTIEMETHODE VAN DE STEEKPROEF EN BESCHRIJVING VAN DE GEVALLEN 
1.1 Selectiemethode van steekproef B94 
Sinds 1994 maakt de Commissie (DG XIX) jaarlijks een lijst op van fraudes en 
onregelmatigheden zodra deze haar in het kader van de wederzijdse bijstand of anderszins 
zijn gemeld. 
Deze lijst wordt voortdurend bijgewerkt. Uit deze lijst worden elk jaar aan de hand van de 
volgende criteria de gevallen geselecteerd die in het kader van steekproef B worden 
gevolgd: 
1. De schade voor de Gemeenschapsbegroting is zeer aanzienlijk, d.w.z. hoger dan 1 
miljoen ecu; 
2. Er is een onderzoek ingesteld door een dienst van de Commissie (UCLAF, DG VI, 
XIV, XIX, XX of XXI); 
3. Verschillende Lid-Staten zijn verantwoordelijk voor de invordering; 
4. De verjaringstermijn van de schuld van de belastingschuldige nadert; 
5. De begrotingscontrole-instanties hebben voor bepaalde fraudes of onregelmatigheden 
belangstelling getoond. 
Geselecteerd worden de gevallen die aan de eerste twee criteria en aan ten minste één van 
de overige drie criteria voldoen. 
Van de 89 gevallen die van 1989 tot 1993 werden gemeld, zijn aan de hand van de 
genoemde criteria de volgende zes belangrijke gevallen gekozen die worden gevolgd totdat 
zij definitief zijn afgesloten: 
Geval nr. 1 : Runderen, schapen en vlees uit verschillende Oost-Europese landen die 
op frauduleuze wijze aan de regeling communautair douanevervoer 
werden onttrokken; 
Geval nr. 2: Melkpoeder uit Oost-Europese landen dat op frauduleuze wijze aan de 
regeling communautair douanevervoer werd onttrokken; 
Geval nr. 3: Wederinvoer in Duitsland van Nederlandse boter die met restituties naar 
de voormalige DDR was uitgevoerd; 
Geval nr. 4: Toestemming voor gebruikmaking van de preferentiële regeling voor uit de 
Seychellen ingevoerde toiüjnconserven op basis van ten onrechte 
afgegeven EUR 1-certificaten; 
Geval nr. 5: Toestemming voor gebruikmaking van de preferentiële regeling voor uit de 
Faeröer ingevoerde garnalen op basis van ten onrechte afgegeven EUR 1-
certificaten; 
Geval nr. 6: Toestemming voor het in het vrije verkeer brengen van uit Turkije 
ingevoerde televisietoestellen op basis van ten onrechte afgegeven ATR-
certificaten. 
De volgende, tabel geeft een overzicht van de redenen van deze keus: 
Tabel nr. I 
Keus van de gevallen van de eerste steekproef 
1. 
2. 
3. 
4. 
5 
6. Runderen, schapen 
en vlees uit Oost-
Europa 
Mekpoeder 
Duits-Nederiandse 
boter 
Tonijn uit de 
Seycheten 
Garnalen uit de 
Faeröer 
Turkse TV's WB-formulieren 
46- 47/90 
54/91,56/91 
7/92,13/92 
38/92, 65/92 
19/93 
10/92 
2/90 
33/88 Betrokken 
douane-regeling 
Communautair 
douanevervoer 
Communautair 
douanevervoer 
In het vrije 
verkeer 
brengen 
In het vrije 
verkeer 
brengen 
In het vrije 
verkeer 
brengen 
In het vnje 
verkeer 
brengen Criterium 1 
Geraamde 
bedragen 
50 miljoen ecu 
6,4 mjjoen ecu 
7 miljoen ecu 
1.5mi|oen 
ecu 
10 miljoen ecu 
45 miljoen ecu Criterium 2 
Controle 
Commissie 
X 
X 
X 
X 
X 
X Criterium 3 
Verantwoordeijkheid voor 
invordering gedeeld 
B, D, F, I, NL 
B, E, F 
D.NL 
B, F, IRL, NL, UK 
B, DK, F, NL, UK 
Ale Lid-Staten behalve IRL 
enL Criterium 4 
Verjarings­
termijn 
X 
X 
X 
X Criterium 5 
Rekenkamer 
(ten dele) 
Rekenkamer 
Rekenkamer 
Rekenkamer 
4 -
Met de steekproef van deze zes gevallen is volgens een eerste raming op basis van de WB-
formulieren, die is uitgevoerd voordat hierover bij de Lid-Staten navraag werd gedaan, 
ongeveer 121 miljoen ecu aan TEM gemoeid. 
Dit bedrag moet worden vergeleken met het bedrag dat de Lid-Staten bij navraag voor 
deze 6 gevallen blijken te hebben geïnd, namelijk 124 miljoen ecu. 
1.2 Gegevens over de stand van de invordering 
De gegevens over de stand van de door de nationale overheidsdiensten uitgevoerde 
invordering konden worden verzameld doordat de Commissie (DG XIX) navraag heeft 
gedaan bij de betrokken nationale diensten. Voor alle dossiers, behalve dat met betrekking 
tot de Duits-Nederlandse boter, dienden de omstreden douanevervoer-documenten of 
preferentiële certificaten als uitgangspunt . 
De gegevens waarover de Commissie tot dan toe beschikte en die waren gebaseerd op 
ramingen die door haarzelf of door de nationale nasporingsdiensten waren uitgevoerd, zijn 
derhalve vervangen door deze door de nationale diensten gemelde nauwkeurige gegevens 
over de betrokken gevallen. 
De gegevens die zijn geraamd op basis van de correlatie tussen de WB-gevallen en een 
groot aantal fraudes die op grond van Verordening nr. 1552/89 aan de Commissie zijn 
gemeld, zijn verdeeld over boekhouding A (reeds ter beschikking gestelde bedragen) en 
boekhouding B (nog te innen bedragen). Indien de cijfers beschikbaar waren, zijn de 
verjaarde bedragen vermeld. Deze onderverdeling wordt voor elk geval per Lid-Staat in 
een tabel gegeven. 
De door de Lid-Staten verstrekte gegevens zijn door de Commissie overgenomen zolang 
niet was bewezen dat zij onjuist waren, met name na een controle. 
1.3. Beschrijving van de gevallen 
De 6 geselecteerde gevallen moeten in de eerste plaats in twee groepen worden verdeeld: 
• In drie gevallen, runderen en vlees, melkpoeder en Duits-Nederlandse boter, 
gaat het om bewuste overtredingen van de bestaande voorschriften door 
ondernemers wier goede trouw in twijfel moet worden getrokken. 
Het gaat dus om bewezen fraude of om misbruik van een leemte in de 
douaneregeling. 
Voor de gevallen "Runderen, schapen en vlees uit Oost-Europa" hebben de Duitse autoriteiten een standaard-vragenformulier opgesteld 
en de antwoorden van de douanekantoren hierop, die betrekking hadden op meer dan 1300 T1-documenten, zijn aan de Commissie 
toegezonden. Deze eerste serie vragenformulieren is al door de Duitse autoriteiten bijgewerkt 
-5 
• In de drie overige gevallen, tonijn uit de Seychellen, garnalen uit de Faeröer en 
Turkse kleurentelevisies, hebben de importeurs bij de inklaring van de goederen 
om preferentiële behandeling gevraagd op basis van certificaten waarvan bij 
communautaire controles bleek dat zij ten onrechte door de autoriteiten van de 
uitvoerende derde landen waren afgegeven. Hierdoor was sprake van een 
onregelmatigheid, waardoor voor de importeurs een douaneschuld ontstond, die 
achteraf moet worden geïnd. 
Het onderscheid tussen fraudes en onregelmatigheden is om twee redenen van belang: in 
verband met de verjaring en in verband met de procedure. Enerzijds kan hierdoor bij 
onregelmatigheden de normale, in het Douanewetboek vastgelegde verjaringstermijn van 
drie jaar worden toegepast, of de nationale verjaringstermijn bij fraudes die gerechtelijk 
kunnen worden vervolgd. 
Anderzijds is dit verschil van wezenlijk belang voor de maatregelen die door de nationale 
diensten moeten worden getroffen om te zorgen voor de invordering van de TEM. 
- Bij bewezen fraude trachten de nasporingsdiensten normaal gesproken vast te stellen 
wie bij de fraude is betrokken en wat hun strafrechtelijke en financiële 
aansprakelijkheid is. 
De bewijzen voor de frauduleuze handelingen zijn meestal op het grondgebied van de 
Lid-Staat of op dat van andere Lid-Staten te vinden. De bezoeken aan leverende derde 
landen beogen vooral fraude in de toekomst te voorkomen. 
- Bij onregelmatigheden waarbij achteraf wordt ontdekt dat de certificaten die recht 
geven op preferentiële behandeling, niet-toepasbaar waren, kunnen de bewijzen 
hiervoor slechts worden geleverd door een controle bij de producenten in het 
uitvoerende derde land. 
De controlebezoeken van de Gemeenschap vinden plaats overeenkomstig de verordening 
inzake wederzijdse bijstand; de invordering achteraf geschiedt op basis van de na deze 
controlebezoeken opgestelde verslagen waarin de niet-toepasbaarheid van de certificaten 
wordt aangetoond. 
In de drie gevallen van deze steekproef waarin sprake is van onregelmatigheden, zijn 
dergelijke controlebezoeken georganiseerd, waarbij kon worden aangetoond dat de 
certificaten die voor de invoer van de desbetreffende goederen waren afgegeven, niet-
toepasbaar waren. 
2. TOELICHTING OP DE GESELECTEERDE GEVALLEN EN STAND 
VAN DE INVORDERING 
2.1 Eigenlijke fraudegevallen (gevallen van bewezen fraude of daarmee 
gelijkgestelde gevallen) 
2.1.1 Onttrekking aan de regeling douanevervoer van runderen, schapen en vlees uit 
verschillende Oost-Europese landen 
Achtergrond 
Van 1990 tot 1993 zijn runderen, schapen en partijen vlees uit verschillende Oost-
Europese landen (Polen, Hongarije, Tsjechoslowakije en Roemenië) in Duitsland 
ingevoerd om daar onder de regeling extern communautair douanevervoer te worden 
geplaatst. Daarbij werden diverse derde landen (de Maghreb, Niger, enz....) als 
vermeende bestemming aangegeven. 
De betrokken handelingen voor douanevervoer werden met behulp van vervalste 
stempels ten onrechte gezuiverd of helemaal niet gezuiverd, waardoor tienduizenden 
stuks vee op onregelmatige wijze in het douanegebied van de Gemeenschap werden 
ingevoerd. 
Deze nog niet eerder vertoonde fraude, die door criminele organisaties werd gestuurd, is 
door verschillende nationale opsporingsdiensten ontdekt. Dit kwam doordat de fraude, die 
vanuit Duitsland werd georganiseerd, ook gevolgen had voor België, Frankrijk, Nederland 
en Italië. Bovendien kwamen enkele zendingen in het Verenigd Koninkrijk aan. 
De Commissie heeft alle Lid-Staten door middel van WB-formulieren5 gewaarschuwd. Op 
basis van deze formulieren hebben de nationale opsporingsdiensten van de betrokken Lid-
Staten processen-verbaal opgemaakt, rapporten opgesteld en in voorkomend geval het 
bedrag van de douaneschuld aan de belastingschuldigen betekend (vaststelling in de zin 
van Verordening nr. 1552/89). Voor zover mogelijk zijn zij overgegaan tot 
beslagleggingen. Enkele verdachten zijn gedagvaard en veroordeeld. Sommige 
onderzoeken van de nationale diensten lopen nog. 
Parallel aan deze maatregelen van de repressieve diensten in de Lid-Staten, waardoor de 
fraude op dit terrein werd beteugeld, verscherpte de Commissie de voorschriften met 
betrekking tot de regeling douanevervoer, die onvoldoende waren gebleken : 
- mogelijkheid om het gebruik van de doorlopende zekerheidstelling voor goederen met 
een verhoogd risico te verbieden; 
Het gaat om de volgende 8 WB-formulieren : WB 46-47/90, 54-56/91, 7-13-38-65/92. 
-7 
- mogelijkheid om een verplicht traject vast te stellen voor de gevallen waarin het 
gebruik van de doorlopende zekerheidstelling is geschorst en om te verbieden dat het 
kantoor van bestemming wordt gewijzigd; 
- vaststelling van het bedrag van de doorlopende zekerheidstelling op 100 % van de 
verschuldigde rechten en andere heffingen, behalve in enkele welbepaalde gevallen; 
- aanscherping van de voorwaarden voor de aanvaarding van de doorlopende 
zekerheidstelling en voor het gebruik ervan; 
- uitsluiting van ondernemers die ernstige inbreuken op de TIR-regeling hebben gemaakt; 
- invoering van andere specifieke controlemaatregelen voor goederen met een verhoogd 
frauderisico. 
Op grond van een eerste raming van de economische en financiële gevolgen van deze 
frauduleuze invoer, die is berekend op basis van de betrokken douanevervoerdocumenten 
waarop de geselecteerde WB-formulieren betrekking hadden, bedraagt de schade ten laste 
van de Gemeenschapsbegroting : 
Levende dieren 148.635 stuks 20 miljoen ecu 
Vlees 6.400 ton 30 miljoen ecu 
50 miljoen ecu 
Resultaten van de invorderingsactie 
De resultaten van de invordering zijn afhankelijk van twee voorwaarden : 
• Het onderzoek moet zijn voltooid, zodat de belastingschuldigen kunnen worden 
geïdentificeerd, de schulden wettelijk kunnen worden vastgesteld en deze aan de 
belastingschuldigen kunnen worden medegedeeld. 
Op het moment dat de Lid-Staten door de Commissie werden ondervraagd, was een 
groot aantal van deze onderzoeken in Duitsland nog niet afgesloten. Voor een deel 
van deze onderzoeken hebben de Duitse autoriteiten overeenkomstig Verordening 
nr. 1468/81 de Nederlandse autoriteiten om bijstand verzocht. Deze beschikten 
namelijk over aanwijzingen dat vee of vlees in Nederland was binnengesmokkeld. 
Tot op heden hebben de Nederlandse autoriteiten nog niet op deze verzoeken 
geantwoord. 
De follow-up van de invordering betrof niet alle gevallen waarin van WB-formulieren gebruik werd gemaakt gedurende de periode 1990/1994; 
de totale financiële gevolgen belopen derhalve : 
Levende dieren : 155.655 stuks 25 miljoen ecu 
Vlees : 7 260 ton 33,4 miljoen ecu 
58,4 miljoen ecu. 
• Ingeval de verdachte op heterdaad wordt betrapt of op basis van bewijsmiddelen 
wordt aangehouden, worden de zaken aanhangig gemaakt bij de gerechtelijke 
instanties, die moeten uitmaken of de fraudeur belastingschuldig is. In afwachting 
van de beëindiging van de procedure hebben enkele Lid-Staten conservatoire 
maatregelen (roerende of onroerende zekerheden) getroffen. 
In verband met deze voorwaarden was een groot aantal handelingen inzake douanevervoer 
nog niet afgewikkeld toen de Duitse autoriteiten aan de hand van de 
douanevervoerdocumenten nota's opstelden die zij aan de Commissie toezonden. 
Op basis van gezamenlijke conclusies van de Duitse en de Nederlandse opsporingsdienst, 
die in een rapport van de Nederlandse Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) 
werden neergelegd, hebben de Duitse autoriteiten zich in oktober 1994 schriftelijk tot de 
autoriteiten in Nederland, België en Frankrijk gewend, omdat de frauduleuze invoer van 
dieren en vlees in de Gemeenschap via deze landen zou hebben plaatsgevonden. 
De Belgische autoriteiten hebben deze eenzijdige toewijzing van de verantwoordelijkheid 
betwist. Vervolgens hebben de Nederlandse autoriteiten op hun beurt de conclusies in het 
verslag van hun eigen dienst weerlegd. In Nederland werden echter t.a.v. 3 firma's die als 
transporteur bij het douanevervoer waren betrokken, geld- of gevangenisstraffen 
uitgesproken, zonder dat de Commissie mededeling werd gedaan van de gevolgen van 
deze veroordelingen voor de invordering van de traditionele eigen middelen. 
Met betrekking tot de algemene aansprakelijkheid van de aangever en diens borg, 
waarin het communautair douanewetboek voorziet in geval van niet-zuivering van de 
procedure voor douanevervoer, moet worden geconstateerd dat de Duitse autoriteiten de 
op dit vlak geldende bepalingen niet hebben toegepast, omdat zij de eerste inbreuken 
(vervalste of niet teruggezonden Tl-exemplaren) na de termijn van 14 maanden hadden 
vastgesteld. 
Vervolgens hebben de grote expediteurfirma's op wie de schulden betrekking hadden, 
faillissement aangevraagd. 
Wegens de houding van deze Lid-Staten is de feitelijke invordering nog altyd bijzonder 
gering, zoals blijkt uit de volgende tabellen nr. H-a en b. 
De vastgestelde, maar nog niet geïnde of betwiste bedragen zijn soms - hoewel zij 
betrekking hadden op dezelfde handelingen - door verscheidene Lid-Staten in de 
B-boekhouding opgevoerd : enerzijds door de Lid-Staat waar de aangever van het 
douanevervoerdocument is gevestigd, maar anderzijds ook door de Lid-Staat waar de 
fraude is ontdekt. 
Voor enkele niet-gezuiverde handelingen geldt dat tot dusverre geen enkele Lid-Staat 
maatregelen heeft getroffen. Met betrekking tot enkele niet-gezuiverde handelingen 
betwisten de betrokken Lid-Staten hun verantwoordelijkheid ten aanzien van de 
invordering. Daarom zijn sommige bedragen nog niet in de boekhouding opgenomen. In 
andere gevallen zijn nog geen concrete invorderingsmaatregelen genomen, hoewel de 
bedragen zijn vastgesteld en in de B-boekhouding opgenomen. 
Het grootste probleem doet zich namelijk voor bij de bedragen die niet zijn vastgesteld en 
waarvan de verjaringstermijn is verstreken. Ook wanneer de nationale verjaringstermijn 
van toepassing is, dient volgens de Commissie in ieder geval zo snel mogelijk tot 
vaststelling van de betrokken bedragen te worden overgegaan. De Commissie zal haar 
standpunt aan de Lid-Staten medelen, teneinde hen op hun verplichtingen te wijzen : 
wanneer de fraudeur niet wordt geïdentificeerd, dienen zij overeenkomstig de 
communautaire reglementering aan de hand van de afzonderlijke documenten tot 
vaststelling van de betrokken bedragen over te gaan. 
De Commissie onderzoekt thans hoe de communautaire voorschriften door de betrokken 
Lid-Staten worden toegepast. Zij dient - met name ingeval geen overleg plaatsvindt - een 
oordeel te vellen over de snelheid waarmee de nationale overheidsdiensten de eigen 
middelen invorderen. Wanneer bedragen niet naar behoren zijn vastgesteld en de 
verjaringstermijn voor deze bedragen is verstreken, dienen de Lid-Staten ter 
verantwoording te worden geroepen. Op boekhoudkundig niveau heeft de Commissie 
ramingen opgesteld van de vorderingen jegens België, Duitsland, Frankrijk en Nederland. 
Tabel nr. n - la 
Invoer van vee (runderen en schapen) uit de landen van Oost-Europa -
Verantwoordelijkheid voor de invordering 
Referentie 
WB-form nr. 
56/91en nr. 56/91 
(S1)92 
(Filière nr. B-1) 
WB-form. nr. 54/91 
(Fifère nr. B-2) 
WB-form. nr. 38/92 
en nr. 38/92(S1)92 
(Filière nr. B-3) 
WB-form. nr. 13/92 
(FiSère nr. B-4) 
WB-form. nr. 46/90 
en nr. 47/90 
(FiSère nr. B-5) 
TOTAAL Aantal T/1 
153 
20 
131 
(60+71) 
+8(TIR) 
8 
673 
985 + 
8(TIR) Kantoor van 
uitgifte 
Frankfurt/Oder 
Frankfurt/Oder 
Waidhaus 
Verschillende 
Duitse 
grenssteden Betrokken 
Lid-Staten 
Duitsland 
Italië 
Duitsland 
BelgiëO) 
Duitsland 
Nederland 
België 
Frankrijk(l) 
Nederland 
Duitsland 
België 
Duitsland 
Nederland 
België(1) 
Frankrijk Erkende 
verant­
woordelijk­
heid (aantal 
T1) 
152 
20 
(20) 
104 
26 
(2) 
8 
5 
3 
421 
739 Toegewezen 
verant­
woordelijk­
heid (aantal 
T1) 
3 
3 Nog toe te 
wijzen verant-
woordeïjk-heid 
(aantal T1) 
1T/1 
503 T/1 Geboekte bedragen 
A-boekh. B-boekh. 
(ecu) 
41.500 
100.000 
340.000 
180.000 
183.500 
845.000 3658.000 
672.650 
(582300) 
1.970.000 
(115.700) 
271.780 
14.000.000 
(35.500) 
20.572.430 Raming van de 
toe te wijzen 
bedragen in ecu 
16.303.000 
16.303.000 
(1 ) Gevallen en betrokken bedragen die tweemaal werden geboekt 
10-
Tabel nr. H-b 
Invoer van vlees uit de landen van Oost-Europa -
Verantwoordelijkheid voor de invordering 
WB-
Referentie 
WB-formuier nr. 
7/92 
(Fiièrenr.V-1) 
WB-formuier nr. 
65/92 
(Fiière nr. V-2) 
Vervolg WB-
form. nr. 65/92 
(Fiière nr. V-
2A) 
Totaal Aantal TI-
documenten 
20 
267+ 3 TIR 
(84 H + 87 S + 
78 R + 21 C) 
11T/1 
298 + 3 Kantoor van 
uitgifte 
Rotterdam Lid-Staten 
België 
Nederland 
Frankrijk 
(volgens 
gegevens van 
NL) 
Duitsland 
Betgiê(1) 
Nederland 
Frankrijk(l) 
Duitsland 
Nederland 
België 
Frankrijk 
Portugal Erkende 
verantwoor-
deijkheid 
(aantal TI-
documenten) 
2 
75 
235 
(TT/1) 
(4 T/1) 
322 Toegewezen 
verantwoor-
deijkheid 
(aantal TI-
documenten) 
18 
18 Toe te wijzen 
verantwoor-
deijkheid 
18 T/1 
2 T/1 
(20) Geboekte 
bedragen 
B-boekh 
(ecu) 
3.200 
7.169.214 
11.600.000 
(432.957) 
(369.162) 
18.772.414 Raming van de toe 
te wijzen bedragen 
in ecu 
280.000 
280.000 
(1 ) Gevallen en bedragen die tweemaal zijn geboekt. 
2.7.2. Onttrekking van melkpoeder aan de regeling douanevervoer 
Achtergrond 
Van juni 1991 tot oktober 1992 werd melkpoeder uit Polen in Antwerpen onder de 
regeling extern communautair douanevervoer geplaatst om naar Spanje te worden 
vervoerd. 
In augustus 1992 zijn vier TI-documenten (terugzendingsexemplaren nr.5 opgesteld voor 
zendingen van melkpoeder) via de post rechtstreeks in Antwerpen vanuit Irun (Spanje) 
aangekomen. Aangezien de in Spanje gezuiverde Tl-documenten normaliter worden 
verzonden via aangewezen centralisatiebureaus (Madrid, Barcelona), heeft deze 
rechtstreekse zending vanuit Irun de Belgische autoriteiten ertoe gebracht bij de Spaanse 
diensten om controle achteraf van deze documenten te verzoeken op basis van de 
verordening wederzijdse bijstand (WB) nr. 1468/81. De Spaanse autoriteiten hebben in 
november 1992 geantwoord dat deze vier documenten noch gezuiverd noch verzonden 
waren door de douane van Irun. 
Ondertussen hadden de Belgische diensten andere TI-documenten met dezelfde kenmerken 
ontvangen. Al deze documenten werden vervolgens door de Spaanse autoriteiten 
geverifieerd en er werd vastgesteld dat zij niet correct gezuiverd waren. 
Tot nu toe werden 229 zendingen geïdentificeerd. Al deze zendingen, met uitzondering 
van 5 zendingen waarvan de vervoerder niet werd geïdentificeerd, werden vervoerd met in 
Frankrijk en Spanje ingeschreven vrachtwagens. 
11-
Het onderzoek dat door de Franse diensten werd verricht in aansluiting op de 
verzoeken om bijstand van de Belgische diensten en het verzoek om informatie van de 
Commissie, maakte het mogelijk, uitgaande van de bij de vervoerder in beslag genomen 
documenten (vrachtbrieven, facturen, verslagen van de chauffeurs waarin het aantal 
gereden kilometers was vermeld), de 154 vervoerverrichtingen te reconstrueren die door 
een Franse vervoerder met bestemming Spanje werden uitgevoerd. Dank zij de in beslag 
genomen documenten kon worden vastgesteld dat de goederen in Spanje waren gelost. De 
door de Franse overheid vastgestelde inbreuken werden aan de Franse vervoerder in 
kwestie betekend. 
De Belgische diensten hebben ondertussen andere bewijselementen van het lossen van 
bepaalde zendingen in Spanje aangebracht. Op 16 augustus 1995 hebben zij hieromtrent 
opnieuw tot de Spaanse autoriteiten een verzoek om wederzijdse bijstand gericht. Naast de 
154 zendingen die door Franse voertuigen werden vervoerd en in Spanje werden gelost, 
zouden de 74 door Spaanse vrachtwagens of door niet-geïdentificeerde vervoermiddelen 
vervoerde zendingen immers ook in Spanje zijn gelost, zonder dat dit voor alle zendingen 
kon worden bewezen. 
Het bedrag aan ontdoken rechten beliep op het formulier wederzijdse bijstand 19/93 dat 
door de Commissie in verband met deze frauduleuze douanevervoeroperaties werd 
verspreid, 6,4 miljoen ecu voor ongeveer 190 zendingen die ongeveer 4.000 ton 
melkpoeder vertegenwoordigden. Vervolgens vermeldde fraudefiche 94/6-28 die door de 
Belgische overheid uit hoofde van Verordening nr. 1552/89 werd opgesteld, het onder 
douanevervoer plaatsen van 5.700 ton melkpoeder voor een bedrag aan ontdoken rechten 
ten belope van 8,9 miljoen ecu (229 zendingen). 
De Commissie zond naar de betrokken nationale overheidsdiensten rappels, en de 
Belgische en de Franse speurdiensten hebben het bewijs geleverd dat in Spanje grote 
hoeveelheden werden gelost. Desondanks zijn de Spaanse autoriteiten pas laat begonnen 
met het nodige nasporingswerk, dat momenteel wordt voortgezet. 
Op basis van de documenten die in verband met de frauduleuze lossingen door de Franse 
douane aan de Spaanse douane werden toegezonden en waarvan de Commissie kennis 
heeft gekregen, hebben twee communautaire controlemissies (laatste controlebezoek op 
25 januari 1996) te zamen met de Spaanse autoriteiten onderzocht welke maatregelen 
moesten worden genomen om een efficiënte behandeling van dit dossier te komen. 
Resultaten van de invorderingsactie 
De ontoereikendheid van de zekerheidstelling van de aangever, een douane-expediteur, 
om het betrokken totaal van de in het geding zijnde traditionele eigen middelen te dekken, 
werd door de Belgische autoriteiten herhaaldelijk aan de Commissie ter kennis gebracht. 
Volgens deze autoriteiten lijkt de handhaving van de invordering ten aanzien van de 
aangever, die zou leiden tot zijn faillissement, onbillijk. Als autoriteiten van de Lid-Staat 
van vertrek beweren de Belgische autoriteiten dat zij slechts tot invordering en 
12-
boekhoudkundige registratie zouden moeten overgaan voor de leveringen waarvoor het 
niet mogelijk was het geringste spoor terug te vinden, rekening houdend met de door de 
nasporingsdiensten reeds verzamelde bewijzen die zendingsgewijs, voor de meeste van 
deze zendingen, frauduleus lossen in Spanje aantonen. 
Daar. de conclusies uit het onderzoek door de betrokken Lid-Staten niet met alle nodige 
zorgvuldigheid werden getrokken en na vier jaar nog altijd niet hebben geleid tot de 
definitieve vervolging van de Franse vervoeronderneming en de Spaanse ondernemingen 
van bestemming, heeft de Commissie Spanje bij schrijven van 23 april 1996 en Frankrijk 
bij schrijven van 20 maart 1996 verzocht deze zaken voor de rechtbank te brengen. 
Bij besluit van het directoraat-generaal van de Franse douane van 22 juni 1996 werd bij 
het Tribunal de Grande Instance van Bayonne op 30 juli 1996 een inleidende 
rechtsvordering ingediend. Op 23 december 1996 heeft de Commissie Frankrijk om 
bijkomende informatie gevraagd over de zaak tegen de vervoeronderneming. Op dezelfde 
dag heeft zij Spanje om inlichtingen verzocht over de stand van het onderzoek en de 
vervolging van de fraudeurs. 
Wat betreft het verzoek van de Belgische autoriteiten om de Belgische aangever vrij 
te stellen van zijn aansprakelijkheid voor de zendingen waarvan is gebleken dat zij in 
Frankrijk zijn vervoerd en in Spanje gelost, kan de Commissie het standpunt van België 
niet delen evenmin als zijn interpretatie van de toenmalige voorschriften die vervangen 
werden door artikel 379 van de toepassingsbepalingen van het douanewetboek. Inzake 
douanevervoer zijn de aangever en diens borg immers verantwoordelijk voor de niet-
zuivering van de douanevervoerdocumenten onder de voorwaarden die zijn vastgelegd 
door de artikelen 360 tot en met 369 en 379 van de toepassingsbepalingen van het 
douanewetboek, terwijl de aangever ten volle verplicht blijft om de rechten te betalen 
zolang een aangewezen schuldenaar, fraudeur of in het geding zijnde vervoerder de schuld 
niet heeft voldaan. De Commissie heeft op 23 december 1996 België schriftelijk verzocht 
haar de bewijselementen mede te delen en aan te tonen dat deze laatste werden ingediend 
binnen de voorgeschreven termijnen. Uitgaande van het antwoord van België zal de 
Commissie een besluit nemen omtrent het hieraan te geven gevolg. 
Ta'bel nr. II - 2 
Melkpoeder nr. 1 
Lid-Staat 
België 
Spanje 
Frankrijk Boekhouding A 
Nihil 
Nihil 
Nihil Boekhouding B 
Nihil 
Nihil 
Nihil Gerechtelijke procedure 
X 
2.1.3. Duits-Nederlandse boter 
Achtergrond 
Op 15 augustus 1990 werd een lading van 2.000 ton boter overzee van Nederland naar de 
ex-DDR verzonden nadat daarvoor circa 4 miljoen ecu aan uitvoerrestituties was betaald. 
-13 
Op 17 augustus van datzelfde jaar werd deze lading gelost en ingeklaard in Wismar, in de 
ex-DDR, doch de boter werd onmiddellijk overgebracht naar koelhuizen van de BRD en 
wel zonder een enkele heffing. 
De Nederlandse opsporingsdiensten werden door hun Duitse collega's van deze zaak op de 
hoogte gesteld. De Nederlandse autoriteiten zijn dan opgetreden ten aanzien van de door 
de uitvoerder ten onrechte ontvangen restituties aangezien de boter tenslotte opnieuw op 
het grondgebied van de Gemeenschap werd binnengebracht. Dit aspect "restituties" van 
het dossier had reeds administratieve en gerechtelijke gevolgen. Het beroep van het 
uitvoerbedrijf tegen het besluit van het Nederlandse orgaan voor zuivelproducten, dat om 
terugbetaling van de restitutie heeft verzocht, werd echter op 28 augustus 1996 verworpen 
bij vonnis van het "College van Beroep voor het bedrijfsleven". Ingevolge dit vonnis heeft 
de Nederlandse overheid de bankgarantie (2,3 miljoen ecu) in beslag genomen en werd ter 
vereffening een burgerlijke rechtsvordering ingesteld. 
Het aspect terugvordering van de restituties betreft de landbouwvoorschriften en wordt, 
zoals hierboven gezegd, behandeld in het kader van deze voorschriften. De wederinvoer 
op het grondgebied van de Gemeenschap zonder betaling van heffing van de met 
restitutie uitgevoerde boter vormt daarentegen op zich een inbreuk die zelf het ontstaan 
van een douaneschuld meebrengt. 
De invordering van deze schuld maakt het voorwerp uit van de actie van de Commissie, 
die genoodzaakt was het optreden van de Duitse autoriteiten in het geding te brengen die 
beweren dat het ontbreken van een goedkeuring van administratieve maatregelen ter 
toepassing van de communautaire voorschriften ten aanzien van de belastingschuldige het 
ontstaan van deze schuld heeft verhinderd. Het in geding zijnde bedrag aan traditionele 
eigen middelen beloopt 6.856.665 ecu. 
Resultaten van de invorderingsactie 
De Commissie heeft de argumenten van de Duitse autoriteiten niet aanvaard volgens welke 
de invoerder in de BRD van de boter die voordien met restituties van Nederland naar de 
DDR was uitgevoerd gedurende de korte periode van de douane-unie tussen BRD en 
DDR, geen inklaringsformaliteiten te vervullen had. 
Integendeel, de vertegenwoordigers van de BRD hadden er zich in juli 1990 binnen de 
betrokken landbouwcomités toe verbonden de maatregelen tot toepassing van de 
communautaire verordeningen nrs. 2252/90 en 2060/90 te nemen om onder meer te 
verhinderen dat boter waarvoor uitvoerrestituties werden betaald, opnieuw binnen het 
grondgebied van de Gemeenschap zou worden gebracht naar aanleiding van het Duitse 
eenwordingsproces. 
Daarom heeft de Commissie Duitsland bij schrijven van 22 juni 1994 verzocht aan de 
Commissie het in het geding zijnde heffingsbedrag over te maken, te weten 6.856.665 ecu 
(12.684.800 DM) , en heeft zij op 16 augustus 1994 een opdracht tot invordering voor dit 
bedrag opgesteld. 
14 
De Commissie heeft immers geoordeeld dat door de nalatigheid van de Duitse 
autoriteiten de invoerder de boter binnen het grondgebied van de Gemeenschap had 
kunnen brengen zonder betaling van heffingen. 
Als gevolg van de weigering van de Duitse autoriteiten alsnog de hiervoor nodige 
besluiten te nemen en doordat de redenen die door deze autoriteiten ter staving van hun 
weigering in hun schrijven van 3 februari 1995 werden opgegeven, door de Commissie 
niet in aanmerking konden worden genomen, heeft deze laatste hun een op 13 september 
1995 gedateerde aanmaningsbrief toegezonden waarop zij binnen twee maanden dienden te 
antwoorden. Het pas op 11 januari 1996 binnengekomen antwoord bevatte geen nieuwe 
elementen ten aanzien van het reeds bekende standpunt van de Duitse autoriteiten. De 
Commissie heeft op 30 oktober 1996 tot hen een met redenen omkleed advies gericht. 
Tabel nr. II - 3 
Duits-Nederlandse boter 
Lid-Staat 
Duitsland Boekhouding A 
Nihil Boekhouding B 
Nihil Opdracht tot 
invordering 
6.856.665 ecu op 
16.08.94 Stadium van de 
procedure 
Aanmaningsbrief op 
13.9.95. Met redenen 
omkleed advies op 
30.10.96 
2.2. De dossiers inzake onregelmatigheden (niet-toepasbare preferentiële 
certificaten) 
2.2.7. Tonijn van de Seychellen 
Achtergrond 
In het kader van haar activiteiten tot fraudebestrijding ondernam de Commissie eind 1991 
studies over de invoer van visconserven uit diverse derde landen (ACS-landen en 
andere), zulks wegens vermoedens die door de betrokken beroepskringen van de 
Gemeenschap werden geopperd. 
Wat de Seychellen betreft, hebben deze werkzaamheden aangetoond dat de door schepen 
van de Gemeenschap of ACS-landen geloste hoeveelheid tonijn niet kon volstaan voor het 
vervaardigen van de door dit land naar de Gemeenschap uitgevoerde conserven. Daar dit 
land een visserijcapaciteit heeft die altijd al beperkt is geweest (of zelfs onbestaande was 
tot de indienstneming van twee schepen in 1991), en als gevolg van de afwezigheid van de 
schepen van de Gemeenschap waarop werd gerekend om in de wateren van de Seychellen 
te vissen, kon de plaatselijke conservenindustrie al haar leveringen van conserven slechts 
uitvoeren maken dank zij aankoop van vis bij derde landen. 
15 
Om klaarheid te brengen in deze situatie die in strijd was met de regels inzake de 
oorsprong die zijn vastgelegd in protocol nr.l van de Conventie van Lomé, werd van 
7 tot 19 december 1992 ter plaatse een controlebezoek van de Gemeenschap georganiseerd 
in samenwerking met de bevoegde plaatselijke autoriteiten. Wegens het ontbreken van 
relevante registers bij de verschillende autoriteiten van de Seychellen waarmee het 
mogelijk zou zijn geweest de inlichtingen te verkrijgen die nodig zijn om uitspraak te 
kunnen doen over de regelmatigheid van de preferentiële certificaten om de controle 
waarop door de Gemeenschap werd verzocht, moesten de verificaties uitsluitend 
plaatsvinden in de hoofdvestiging van de uitvoermaatschappij. 
Tijdens deze werkzaamheden is gebleken dat de laatste jaren belangrijke hoeveelheden 
grondstoffen (5368 ton) die waren gevangen door schepen van derde landen (met name 
Japanse, Russische, Panamese en Maltese), gedeeltelijk waren gebruikt voor de 
vervaardiging van tonijnconserven die later naar de Gemeenschap werden uitgevoerd 
onder dekking van EUR 1-certificaten (2.000 ton). 
Een totaal aantal van 214 EUR 1-certificaten, die door de autoriteiten van de Seychellen in 
het tijdvak van 9 januari 1990 tot 2 december 1992 werden afgegeven, en waarvoor alle 
elementen beschikbaar waren die nodig waren om tot een precieze vaststelling van de 
geldigheid ervan te kunnen komen, werd aldus onderzocht. Elk van deze certificaten had 
betrekking op verschillende containers (in bepaalde gevallen meer dan 20). 
Het resultaat van dit onderzoek was als volgt : 
• Van deze 214 certificaten betroffen er 54 zendingen van tonijnconserven die 
voldeden aan alle criteria van de regels van oorsprong van de Overeenkomst van 
Lomé, en konden aldus bij de invoer ervan in de Gemeenschap in aanmerking 
komen voor de preferentiële ACS-behandeling. 
• Bij één certificaat waren de betrokken goederen uitsluitend produkten uit derde 
landen (niet van oorsprong); zodat dit certificaat niet kon worden aangevoerd voor 
de preferentiële behandeling. 
• De overige 159 certificaten werden afgeleverd voor "gemengde" zendingen, die 
zowel produkten van oorsprong als niet van oorsprong in de zin van protocol nr. 1 
van de Overeenkomst van Lomé omvatten. 
Op basis van de beschikbare commerciële documentatie was het mogelijk voor elke 
container en voor elk certificaat het aantal dozen met tonijnconserven "van oorsprong" 
vast te stellen alsook het aantal dozen met conserven niet van oorsprong. Dit onderscheid 
was juridisch onontbeerlijk voor de inleiding van de procedures tot invordering van de 
douanerechten op produkten van oorsprong uit derde landen. 
-16 
De lijst van deze certificaten die voor elke container en voor elk certificaat gedetailleerd 
het aantal dozen met goederen van oorsprong en niet van oorsprong in toepassing van 
de criteria van de Overeenkomst van Lomé bevatte, werd op 19 juli 1993 aan de 
betrokken Lid-Staten (België, Frankrijk, Ierland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk) 
toegezonden met het oog op de invordering van de ontdoken rechten. 
Rekening houdend met het "gemengde" karakter van de zendingen, was de douaneschuld 
niet gebaseerd op de totale bedragen van de certificaten, doch op de hoeveelheid niet van 
oorsprong zijnde produkten die voor elk van deze certificaten afzonderlijk werden 
vastgesteld. De achteraf in te vorderen bedragen werden door de nasporingsdiensten bij 
een eerste raming op 1,5 miljoen ecu geschat. 
Resultaten van de invorderingsactie 
Het totaal bedrag aan in het geding zijnde traditionele eigen middelen dat uit de 
boekhouding van de Lid-Staten naar voren trad, beliep in feite 1,84 miljoen ecu, 
tegenover 1,5 miljoen ecu na de eerste raming (document WB 10/92). 
Hoewel de autoriteiten van de Seychellen aanvankelijk de conclusies van het 
controlebezoek van de Commissie hadden aanvaard, hebben zij nadien gepoogd aan de 
consequenties van de niet-toepasbaarheid van de EUR 1-certificaten te ontkomen. Tussen 
november 1993 en maart 1995 hebben zij bij de Commissie herhaaldelijk stappen 
ondernomen om te bereiken dat deze invorderingen achteraf zouden worden opgeheven. 
De communautaire invoerders, tot wie de overeenkomstige invorderingen achteraf werden 
gericht, hebben immers de in de handelscontracten opgenomen vrijwaringsclausules 
ingeroepen en hebben zich gekeerd tegen de uitvoerders van de Seychellen, in dit geval 
het conservenconsortium, de voornaamste bedrijfstak van de eilanden, en wel door de 
betalingen aan de leveranciers van de Seychellen te onderbreken. 
Meer bepaald in het Verenigd Koninkrijk hadden de Britse invoerders bereikt dat het 
conservenconsortium van de Seychellen voor de betalingen in hun plaats zou treden, en 
hadden de douane-autoriteiten dit consortium betalingstermijnen toegekend. Ten onrechte 
voorwendend dat alleen de Britse invoerders zich verplicht zagen de rechten te betalen, 
verzocht het consortium niettemin eind augustus 1995 de Britse autoriteiten om uitstel van 
betaling voor het nog te betalen bedrag, t.w. ongeveer een derde van de schuld aan het 
Verenigd Koninkrijk, welk verzoek door de Britse overheid op de Commissie werd 
afgeschoven. 
Deze interventies werden door de leden van de Commissie op dezelfde wijze beantwoord, 
waarbij werd gewezen op de onmogelijkheid een douaneschuld zonder rechtsgrond op 
te heffen. 
Uitgaande van deze antwoorden van de Commissie heeft de Britse overheid de actie tot 
invordering door middel van gespreide betalingen overgenomen. De in Nederland en 
Ierland voor minieme bedragen ontstane schulden werden ingevorderd. 
17-
De in Frankrijk ontstane belangrijke schulden - meer dan de helft van het totale in het 
geding zijnde bedrag - worden door de invoerders betwist. Hoewel deze gevallen werden 
voorgelegd aan de Raad ACS/EEG en het standpunt van het Comité douanesamenwerking 
om de berekening van de schuld te verifiëren werd bekrachtigd, werden deze zaken toch 
voorgelegd aan een verzoeningsinstantie waarbij beroep kan worden ingesteld, de 
Commission de conciliation et d'expertise douanière (equivalent Nederlandse 
Tariefcommissie). Deze laatste heeft na twee jaar, in april 1996, vastgesteld dat zich onder 
de ingevoerde tonijn tonijn van de Seychellen kon bevinden. Doch de oorsprongsregels die 
in het protocol van de Overeenkomst van Lomé zijn opgenomen voorzien in een 
afzonderlijke behandeling van produkten van verschillende oorsprong, om aan de 
produkten van het land in kwestie de preferentie toe te kennen. Deze afzonderlijke 
behandeling werd niet toegekend aan de Seychellen. De Franse autoriteiten zijn 
voornemens dit dossier aan de rechter voor te leggen. 
Tabel nr. II - 4 
Tonijn van de Seychellen 
Land 
B 
F 
IRL 
NL 
UK 
Totalen EUR1 
erkend 
5 
75 
4 
5 
69 
165 Fraudefiches 
BE/94/06/39 
BE/94/06/40 
FR/94/11 
FR/94/12 
IR/93/12/05 
NL/93/12/107 
EN/93/12/176,177,178 en 179, 
EN/94/06/40 
11 fiches Bedragen in 
boekhouding A7 
18.092 ecu 
73.148 ecu 
353.916 ecus 
445 156 ecu Bedragen in 
boekhouding B 
59.335 ecu 
1.075.530 ecu 
294.827 ecu 
1.429.692 ecu Verjaarde bedragen 
3.723 ecu 
3.723 ecu Gerechtelijke procedure 
ja 
gepland 
2.2.2. Garnalen van de Faeröer 
Achtergrond 
In aansluiting op onderzoek in verschillende Lid-Staten dat heeft geleid tot de 
opstelling van het formulier WB 2/90, werd tijdens een communautair onderzoek op 
de Faeröer de niet-toepasbaarheid van nagenoeg 600 EUR 1-certificaten 
vastgesteld die door de autoriteiten van de Faeröer werden uitgereikt voor België, 
Denemarken, Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. 
Cijfers vastgesteld op 31 10 96 
14.903,71 UKL of 18.048 ecu met betrekking tot de invoer waarvoor de schuld lager was dan 10.000 ecu. 
18-
Deze EUR 1- certificaten maakten het mogelijk de lagere rechten die bedoeld zijn 
voor producten van oprsprong uit de Faeröer, ten onrechte toe te kennen voor 
garnalen die werden gevist door Canadese schepen, of door schepen van de Faeröer 
die niet voldeden aan de uitrustingsvoorwaarden die gelden op het gebied van de 
preferentiële behandeling, en voor garnalen uit derde landen die op de Faeröer 
gewoon waren gepeld. De oorsprongsregels die op dit gebied voor alle 
visserijproducten gelden, in 1974 werden goedgekeurd en werden verlengd in de 
handelsovereenkomst die sindsdien met de Faeröer werd gesloten, zijn standaardregels 
die op economische overwegingen berusten en voor de internationale handelaars geen 
enkele bijzondere toepassingsmoeilijkheid zouden mogen meebrengen. 
De autoriteiten van de Faeröer hebben eerst de feiten erkend maar zij hebben later hun 
woorden ingetrokken. Zij beweerden een aantal bepalingen op het gebied van de 
preferentiële oorsprong niet te hebben gekend, wat werd gelogenstraft door de door 
deze zelfde autoriteiten aan de bedrijven gegeven instructies, maar waarvan de 
toepassing door hen niet werd gecontroleerd. Zij hebben ook beweerd dat het bestaan 
van de bilaterale regeling met Denemarken, die gelijkloopt met de communautaire 
preferentiële regeling, bron van vergissingen was. 
In feite waren deze perfect te vermijden door de toepassing van passende 
controlemaatregelen, die in elk geval slechts een beperkt aantal ondernemers 
betroffen. 
De kwijtschelding van de rechten kon, op grond van de van toepassing zijnde 
communautaire voorschriften, niet worden toegekend alleen al omdat, zelfs te goeder 
trouw, voor de toekenning van een preferentiële tariefbehandeling ten behoeve 
van goederen die worden aangegeven om in het vrije verkeer te worden gebracht, 
documenten werden voorgelegd waarvan later werd vastgesteld dat zij vals, vervalst 
of ongeldig waren. 
In dit bijzondere geval moesten de Lid-Staten, om deze invordering uit te voeren, hun 
actie baseren op de intrekking van de gewraakte certificaten door de autoriteiten van 
de Faeröer, alsmede op de feitelijke vaststellingen in het verslag van het 
communautair onderzoek van 15 oktober 1991, waaraan een aantal van hun 
ambtenaren hebben deelgenomen. 
Vervolgens werd het verslag overeenkomstig de door de Raad vastgestelde 
voorschriften ter kennis van alle Lid-Staten gebracht. 
De achteraf in te vorderen bedragen werden bij een eerste raming op 10 miljoen 
ecu geschat. 
19-
Resultaat van de invorderingsactie 
De vaststelling van de niet-toepasbaarheid van de door de autoriteiten van de Faeröer 
afgegeven EUR 1-certificaten heeft om diverse redenen niet geleid tot de totale 
invordering van de in het geding zijnde traditionele eigen middelen. 
Dit komt ten dele voort uit de tussen Denemarken en de Faeröer bestaande 
bilaterale regeling, die onder meer voorzag in vrijstelling voor alle invoer van 
producten van de Faeröer in Denemarken. Deze preferentiële regeling liep vanaf 
1.1.1992 af met de handelsovereenkomst tussen de Gemeenschap en de Faeröer die 
bekrachtigd werd door artikel 20 van de nationale douanewet. De Deense autoriteiten 
hebben het protocol betreffende de Faeröer dat is gehecht aan de akte inzake de 
toetreding van Denemarken, altijd als toepasselijk beschouwd bij gebrek aan 
tegenovergesteld standpunt van de Raad. 
In deze omstandigheden werd de invoer van garnalen die bestemd waren voor consumptie 
in Denemarken of voor wederuitvoer naar derde landen, vooral na pellen, die niet in 
aanmerking kon komen voor de preferentie uit hoofde van de betwiste EUR 1-
documenten, vrijgesteld in toepassing van artikel 20 van de Deense douanewet. De 
toepassing van deze vrijstelling had betrekking op ongeveer 11 miljoen ecu, waardoor de 
door de Deense overheid uit te voeren invorderingen tot ongeveer 1/10 van de bedragen 
werden verlaagd (zie tabel nr. II-5 : 962.950 ecu). 
In Denemarken ingevoerde garnalen die voor deze vrijstelling in aanmerking waren 
gekomen, bevonden zich daarentegen niet in het vrije verkeer, en elke wederuitvoer naar 
andere Lid-Staten moest dan ook het voorwerp uitmaken van een belasting dan wel een 
zending onder extern douanevervoer (Tl). Het feit dat Denemarken geen andere 
maatregelen voor toezicht op deze wederuitvoer heeft genomen dan een tot de betrokken 
invoerders gericht bericht, brengt bepaalde problemen mee waarover de Commissie zo 
spoedig mogelijk een standpunt zal innemen. 
Een andere bijzondere omstandigheid van dit dossier vloeit voort uit het feit dat 
Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk tot in het jaar 1992 op deze invoer 
preferentiële nationale tarieven hebben toegepast. 
Voorts heeft een Belgisch rechter zich gunstig uitgesproken over een Belgisch 
belastingschuldige die de Belgische douane voor de rechter had gedaagd. Deze dienst had 
tegen het eerste vonnis beroep aangetekend. Hierdoor achtten de Belgische invoerders en 
de Britse invoerders, die trouwens de meerderheid vormden en voor wie het ging om 
traditionele invoerstromen, zich des te meer geruggesteund om zich tegen de invordering 
achteraf te verzetten, wat zij dan ook deden via de rechtbank. 
-20-
Ook werden op 14 april 1994 door het High Court of Justice aan het Europese Hof van 
Justitie twee prejudiciële vragen gesteld voor nagenoeg het totaal van de bedragen van de 
in het Verenigd Koninkrijk geconstateerde traditionele eigen middelen die waren 
opgenomen in de B-boekhouding van deze Lid-staat. In antwoord op de prejudiciële 
vragen heeft het Hof van Justitie op 14 mei 1996 een arrest gewezen dat nog moeten 
worden uitgelegd door de Britse rechter . 
Daarentegen werd een bedrag van 295.232 ecu ter beschikking gesteld door de 
Nederlandse overheid. 
Tenslotte verliep, de verjaarde bedragen buiten beschouwing gelaten, een vrij lange 
termijn tussen het tijdstip waarop het resultaat van het communautair onderzoek waarbij de 
niet-toepasbaarheid van de EUR 1-certificaten werd aangetoond, aan de Lid-Staten werd 
medegedeeld, en het tijdstip waarop de nationale overheidsdiensten de maatregelen hebben 
genomen die nodig waren ter verdediging van de financiële belangen van de 
Gemeenschap. 
De diensten van de Commissie hebben kunnen vaststellen dat de Deense overheid de 
invorderingsberichten niet te gelegener tijd had toegezonden, wat leidde tot de verjaring 
van een aantal bedragen. 
De inning van de nog opeisbare bedragen is echter, evenals de bevestiging van de reeds 
gedane invorderingen en de maatregelen tegen de Lid-Staten wegens verjaring van de 
bovengenoemde voorwaarden, afhankelijk geworden van de interpretatie van het arrest 
van het Hof van Justitie door de nationale rechter, en de Commissie zal bij de Lid-Staten 
inlichtingen inwinnen over de beslissingen van hun rechtbanken en de gevolgen daarvan 
voor de inning van de TEM. 
Tabel U - 5 
Garnalen van de Faeroër 
Land 
B 
DK 
F 
NL 
VK 
Totaal EUR1 
5 
266 
21 
12 
185 
599 Fraudefiche 
BE 92/06/06 
FR 92/06/09 -
FR 92/06/10 
10 fraudefiches 
Totaal in ecu Boekhouding A 
bedrag in ecu 
962.950 
295.232 
1.258.182 Boekhouding B 
bedrag in ecu 
67.958 
29.883 
1 804.238 
1.902.079 Verjaring of 
vrijsteing (ecu) 
11.000.000 
29/4/89 
1.018.646 
12.018.646 Rechter 
Ja 
Ja 
Ja 
Arrest van 14.5.1996, Faeröer Seafood, c-153/94 en 204/94, nog niet gepubliceerd 
•21-
2.2.3. Kleuren-tv 's uit Turkije 
Achtergrond 
Uit diverse inlichtingen die de Commissie sedert 1988 over de door de Turkse exporteurs 
van tv-toestellen toegepaste lage prijzen heeft ontvangen, is gebleken dat de Turkse 
autoriteiten ATR-certificaten hebben afgegeven voor produkten die niet voor de 
preferentiële regeling in aanmerking kwamen. 
De onderdelen uit derde landen die in Turkije werden gebruikt bij de fabricage van de tv-
toestellen die naar de Gemeenschap werden uitgevoerd, werden immers ingevoerd hetzij 
met schorsing van douanerechten (zonder inning van de compenserende heffing), hetzij 
in het kader van een terugbetalingssysteem ("drawback"). 
Daar de met deze onderdelen gefabriceerde tv-toestellen niet op het Turkse belastingniveau 
waren geplaatst, mochten zij niet naar de Gemeenschap worden wederuitgevoerd in het 
vrije verkeer, onder dekking van een ATR, zonder inning van een compenserende heffing 
op het ogenblik van die wederuitvoer. 
Op grond van deze inlichtingen heeft de Commissie de Lid-Staten op de hoogte gebracht 
(AM-fiche 33/88) en is de situatie van de uitvoer uit Turkije geverifieerd. In de eerste 
plaats werd aan de Turkse autoriteiten gevraagd de situatie ter plaatse te verifiëren, 
verzoek waarop niet werd gereageerd. Na verloop van twee jaren hebben de Turkse 
autoriteiten dan ingestemd met een bezoek van Europese ambtenaren van 18 oktober tot 
9 november 1993. 
Tijdens dit controlebezoek werd bevestigd dat de Turkse uitvoer van tv-toestellen 
onregelmatig was en dat de afgegeven verkeerscertificaten niet voldeden aan de 
overeenkomst tussen de EEG en Turkije. 
Op basis van de resultaten van het controlebezoek, die door de Turkese exporteurs en 
autoriteiten niet werden betwist, werd een lijst van de waardeloze certificaten opgemaakt, 
welke aan de Lid-Staten werd toegezonden. De Commissie heeft geconcludeerd dat de 
grondslag voor de berekening van de wegens de niet-toepasselijkheid van de ATR 1-
certificaten opeisbare rechten de waarde was van de tv-toestellen waarvoor de vrijstelling 
op grond van de Overeenkomst was gevraagd, en wel tegen het tarief van 14 %. 
De financiële gevolgen van de niet-toepasselijkheid van de ATR 1-certificaten zijn 
voorlopig geraamd op 45miljoen ecu aan TEM, waarvan 5 miljoen aan 
ant idump i ngrechten. 
Resultaten van de invorderingsactie 
Het is met dit dossier dat de door de Lid-Staten ondervonden invorderingsmoeilijkheden 
de meest ingewikkelde vormen hebben aangenomen. 
•22-
De Turkse autoriteiten hebben zo lang mogelijk twijfel laten bestaan over de werkelijke 
status van de uitvoer naar de Gemeenschap. Gewacht moest worden tot januari 1995 
voordat zij maatregelen aankondigden om dit probleem in de toekomst op te lossen. Deze 
laatkomende maatregelen hadden betrekking op de Turkse exporteurs en betroffen dus niet 
het aspect invoer in de Gemeenschap; zij konden niet met terugwerkende kracht de 
schulden annuleren die waren ontstaan op de invoer die reeds was verricht en waarvoor 
de verjaringstermijn van drie jaar niet gold, en dus ook niet de daaruit voortvloeiende 
invorderingen achteraf. 
Wat de voor het verleden verschuldigde bedragen betreft hebben de Turkse autoriteiten 
toegezegd een compenserende heffing in te voeren voor de komende drie jaren, die met 
terugwerkende kracht geldigheid moet geven aan de ten onrechte afgegeven ATR-
certificaten, hetgeen echter noch in het kader van het Douanewetboek, noch in dat van de 
associatieovereenkomst EEG-Turkije kon worden overwogen. 
Deze argumenten zijn overgenomen door de importeurs en de autoriteiten van de Lid-
Staten. De nationale autoriteiten hebben zich herhaaldelijk tot het hoogste niveau binnen 
de Commissie gericht om vrijstelling van invordering achteraf te verkrijgen, en de 
afgevaardigden van de meeste betrokken Lid-Staten hebben op grond van dezelfde 
argumenten bij de regelgevende douanecomités hetzelfde verzoek ingediend. 
De Franse en de Nederlandse delegatie hebben bij de Commissie een verzoek tot 
wijziging van het Douanewetboek op het punt van de bescherming van de goede 
trouw van importeurs ingediend, hetzij om vrijstelling van invordering achteraf van de 
bij de invoer van de Turkse tv-toestellen ontstane schulden te verkrijgen, hetzij om de 
importeurs in de toekomst te vrijwaren van de financiële gevolgen van een 
ongeldigverklaring van ten onrechte door derde landen afgegeven preferentiële certificaten 
die achteraf als niet van toepassing werden erkend. 
Deze verzoeken hadden tot doel de niet-invordering van douaneschulden ten laste van de 
communautaire financiën te brengen. De Commissie kon er geen gevolg aan geven, omdat 
de bestaande regelgeving erdoor in het gedrang kwam en er de grondslag zelf van de 
preferentiële behandeling door werd weggenomen, systeem dat het geheel van het 
handelsverkeer met derde landen regelt. 
In de loop van 1994 had de Commissie trouwens bij herhaling aan de nationale autoriteiten 
gevraagd de betrokken TEM in te vorderen of te garanderen en daarbij de 
heffingsplichtigen betalingsfaciliteiten te verlenen die met het Douanewetboek in 
overeenstemming zijn. 
Brieven DG XIX nr. 1720 van 2.3.1994, nr. 3141 van 21.4.1994, nr. 8957 van 25.11.1994 aan de Permanente Vertegenwoordiging van de 
betrokken Lid-Staten en brief DG XIX nr. 15885 van 6.10.1994 aan de Directeurs-generaal van Douane. 
-23 
Het standpunt van de Commissie werd gehandhaafd, ofschoon de Lid-Staten er niet het 
gepaste gevolg aan hebben gegeven. De Commissie is van oordeel dat de Lid-Staten ten 
minste vanaf 1 april 1994, datum waarop de betrekkingen met Turkije in de vereiste mate 
waren opgehelderd, de nodige maatregelen hadden moeten treffen om de financiële 
belangen van de Gemeenschap (TEM) te vrijwaren, uiteraard met inachtneming van het 
verhaalrecht van de heffingsplichtigen. Tot dusver heeft alleen Denemarken het bedrag 
voor zijn geringe invoer van Turkse kleuren-tv's ingevorderd. 
Van de andere Lid-Staten heeft alleen het Verenigd Koninkrijk een gedetailleerd overzicht 
van zijn vorderingen geleverd, met een gedeelte in de B-boekhouding en een gedeelte dat 
verjaard is. Nederland heeft het niet-verjaarde gedeelte ter beschikking gesteld en de 
verjaring toegepast vanaf juli 1992. Enkele Lid-Staten (B, D, F, E en P) hebben de 
verschuldigde bedragen in de B-boekhouding opgenomen en de Commissie inlichtingen 
verstrekt, evenwel zonder de gevraagde details te geven. De overige Lid-Staten (EL, I) 
hebben niet op het verzoek van de Commissie om inlichtingen gereageerd. 
Op de registratie van bepaalde bedragen in de B-boekhouding is geen werkeujke 
invorderingsactie gevolgd. Kennelijk wachtten de betrokken Lid-Staten op een besluit 
van de Commissie over de terugbetalingsverzoeken voor ongeveer 5 miljoen ecu die de 
Duitse heffingsplichtigen hebben ingediend op grond van de destijds geldende 
voorschriften, die thans zijn overgenomen in de artikelen 235 tot 242 van het 
Douanewetboek. 
Onlangs zijn nog nieuwe gegevens in dit dossier opgenomen. De Raad heeft de Commissie 
bij een besluit van 28 mei 1996 verzocht een studie te verrichten om een oplossing te 
vinden voor het probleem van de invordering achteraf van douanerechten op bewijs van de 
preferentiële status door middel van documenten, met name in verband met de 
bescherming van de goede trouw en ter vermijding van discriminatie tussen handelaren uit 
de Gemeenschap. In dit verband heeft het Hof van Justitie in zijn arrest Seafood (zie 
voetnoot bij punt 2.2.2) bepaalde elementen naar voren gebracht die eveneens gevolgen 
kunnen hebben voor de verdere behandeling van de invorderingen in dit dossier. De 
Commissie werkt momenteel aan een mededeling over dit onderwerp, die binnenkort aan 
de Raad zal worden toegezonden. 
11 PBC170van14|uni1996. 
24-
Tabel n - 6 
Kleuren-tv's uit Turkse 
LS 
B 
DK 
D 
EL(4) 
E 
F 
1 
NL 
P 
VK 
Totaal Aantal 
ATR 
16 
503 
302 
384 
216 
119 
53 
314 
1907 Fraude­
fiches 
5 
12 
17 Aantal toestelen 
Aangegeven 
28366 
938 
397 687 
426.991 Geraamd 
31.236 
738 
674370 
4974 
399.407 
368 936 
191.473 
223.463 
79.443 
584.121 
2.558.161 Financiële 
gevolgen Boekhouding 
•A' Boekhouding "B" 
Bedrag in ecu 
845.000 
12500 
14.000000 
84.500 
8.600.000 
7.850.000 
4.000.000 
5.580.000 
1.700.000 
13.000.000 
55.672.000 25 500 
994.481 
7.132 
1.027.113 (1)558.000 
10500 000 
3.093 000 
(1) 10.000.000 
1.154.289 
(1)3.886.225 
29.191.514 Raming van 
verjaringen 
(2) 
9 821000 
1.567.400 
2.722.000 
14.110.400 Toegepaste 
datum van 
verjahnq 
30.05.91 
(3) 
1192 
16.92 
11.91 
1.7.92 
1.2.92 
18.10.91 
(1 ) De verjaring werd gestuit, maar er zijn nog geen invorderingsstappen gezet 
(2) Nog te bepalen na grondig onderzoek van het dossier 
(3) Wordt onderzocht 
(4) Griekenland heeft nog geen actie ondernomen 
3. ALGEMENE STAND VAN DE INVORDERINGEN DOOR DE LID 
STATEN 
3.1 Algemeen overzicht 
3.1.1 Toezicht 
De Commissie wil vooraf opmerken dat zij dankzij de medewerking van de Lid-Staten een 
vrij volledig beeld heeft van de wijze waarop de Lid-Staten hun verantwoordelijkheden 
inzake invordering in vaak moeilijke omstandigheden, zoals met de dossiers van deze 
steekproef het geval is, op zich nemen. 
•25-
Uit de in dit document behandelde gevallen blijkt dat een stelselmatig toezicht op de stand 
van de invorderingen per Lid-Staat gewettigd is. In dit verband is de Commissie zich 
bewust van de bijkomende administratieve werkzaamheden die haar interventies 
meebrengen. Deze beogen evenwel de financiële belangen van de Unie te dienen en 
worden vaak ingegeven door tekortkomingen of zwakke punten bij de uitvoering van de 
invorderingsmaatregelen. 
3.1.2 A Igemene stand van de invorderingen voor steekproef B/94 (tabel II- 7) 
Tabel II-7 geeft per Lid-Staat en geval van de steekproef de stand van zaken op 31 oktober 
1996 weer : 
• In boekhouding A geregistreerde betalingen; • 
• In boekhouding B geregistreerde te verrichten invorderingen; 
• In te vorderen bedragen in verband waarmee de Commissie het optreden van de Lid-
Staten betwist. 
De steekproef, waarbij het gaat om 124 miljoen ecu aan in te vorderen TEM of 27 % van 
het saldo van boekhouding B op 31 december 1993, is representatief voor de ernstigste 
moeilijkheden die de nationale diensten hebben ondervonden, namelijk preferentiële 
certificaten die ten onrechte werden afgegeven en onttrekkingen aan het communautaire 
douanevervoer. 
-26-
Tabel II-7 - Algemeen overzicht 
Stand van de invorderingen voor steekproef B94 
in miljoen ecu 
(i) 
Dossiers 
per Lid-Staat 
B n'1 
n'2 
n'3 
n'4 
n'5 
n'6 
DK n'5 
n'6 
D n'1 
n'2 
n'3 
n'5 
n'6 
E n'2 
n'6 
F n'1 
n'2 
n'4 
n'5 
n'6 
IRL n'4 
NL n'1 
n'4 
n'5 
n'6 
P n'6 
VK n'4 
n'5 
n'6 
TOTAAL: (2) 
Totaal 
per Lid-
Staat 
22,55 
11,99 
45,18 
3,01 
11,58 
0,018 
18,493 
1,157 
10,04 
124,038 (3> 
In 
boekhouding A 
geregistreerde 
betalingen 
0,03 
0,32 
0,018 
0,52 
0,073 
0,3 
1 
0,007 
0,35 
2,618 (4) 
Boekhouding B 
(4a) 
Nog in te 
vorderen 
12,9 
0,06 
0,56 
27,46 
10,50 
3,01 
0,48 
0,03 
10,00 
1,15 
0,29 
0,2 
3,9 
70,54 (4b) 
Verwezen naar 
de rechter 
0,07 
0.96 
1,07 
1.6 
3,7 (5) 
Verjaring of 
vrijsteing 
11,00 
1 
2,7 
14,72 (6) 
Niet geregistreerd 
Bedrag (6 A) 
PC 
8,96 
PC 
PC 
PC 
16,60 
25,56 Inbreuk-dossiers 
(6B) 
6.9 
6.9 
3.1.3. Opmerkingen 
Werkelijke invorderingen (kolom 1) 
De enige invorderingen die hebben plaatsgevonden hebben vrijwel uitsluitend betrekking 
op de dossiers van onregelmatigheden in het preferentiële handelsverkeer. De 
invorderingen bij fraudes hebben vooral betrekking op het externe douanevervoer, waar de 
betalingsaanvragen hebben geleid tot administratieve of gerechtelijke stappen voor vrijwel 
het volledige bedrag dat ermee gemoeid was. Om deze redenen is het definitieve 
afsluitingspercentage van de dossiers nog zeer gering (minder dan 0,5 %). 
Boekhouding B : nog in te vorderen bedragen (kolom 4a) 
In deze kolom zijn de bedragen vermeld die nog moeten worden ingevorderd. Gedacht 
zou kunnen worden dat het grootste deel van de betrokken middelen hier terug te vinden 
is, maar het bedrag in boekhouding B is veel kleiner, vooral om twee redenen : 
1. in bepaalde gevallen omdat de verjaringstermijn was verstreken voordat aan de 
heffingsplichtige een betalingsopdracht werd gezonden (kolom 3); 
•27-
2. in andere gevallen waarbij nog niet van verjaring sprake was (termijn voor 
fraudegevallen) hebben bepaalde Lid-Staten nog niet het nodige gedaan om de 
bedragen in boekhouding B op te nemen. 
Naar de rechter verwezen gevallen (kolom 4b) 
Het gaat hier om dossiers voor invordering achteraf waarbij de heffmgsplichtige bezwaar 
heeft aangetekend tegen de betalingsopdracht. Zo hebben bepaalde importeurs die ten 
onrechte een certificaat hadden ontvangen, hun goede trouw aangevoerd om betaling 
achteraf te weigeren. 
Niet door de Lid-Staten geboekte/vastgestelde bedragen (kolom 6) 
Voor een vrij hoog bedrag, namelijk een vierde van de steekproef, heeft geen boeking 
plaatsgevonden. Deze situatie kan voorlopig of definitief zijn. 
In de gevallen van de invoer van Duits-Nederlandse boter hebben de Duitse autoriteiten 
geweigerd rekening te houden met de opmerkingen van de Commissie over het bestaan 
van een schuld die geïnd had moeten zijn. Wegens het belang van het geschil over de 
draagwijdte van de verplichtingen van de betrokken Lid-Staat is een inbreukprocedure 
ingeleid. 
3.1.4. Afhandeling van de vereffening van de gevallen van de steekproef 
De Commissie stelt zich onder meer vragen over het lage percentage gevallen dat 
vereffend is. 
De werkelijke invorderingen zijn te verwaarlozen en de gevallen die naar de rechter zijn 
verwezen, waardoor in zekere mate een einde aan de administratieve maatregelen is 
gesteld, hebben eveneens betrekking op vrij geringe bedragen. 
De niet afgesloten gevallen vormen dan ook vrijwel de gehele steekproef. Bovendien moet 
worden opgemerkt dat ruim de helft bestaat uit dossiers waarover een geschil tussen de 
Commissie en de Lid-Staten bestaat (ingebrekestelling en in te vorderen bedrag niet in de 
boekhouding opgenomen). 
Deze situatie werkt tot op zekere hoogte onregelmatigheden en fraude in de hand. 
3.2. Aspecten van gebrekkige werking 
De nabehandeling van steekproef B 94 bevestigt dat de invordering van de TEM op 
nationaal vlak op bepaalde punten niet naar behoren werkt. 
3.2.1. Onderzoektermijnen in de Lid-Staten 
Zaken met een crimineel karakter (levende dieren, melkpoeder) worden over het algemeen 
gekenmerkt door zeer lange onderzoektermijnen bij de nationale opsporingsdiensten. Deze 
termijnen zijn te wijten aan de moeizaamheid van de onderzoekingen en overbelasting van 
de nationale diensten. Zij worden nog verlengd door de moeilijkheden die bepaalde Lid-
Staten ondervinden om van andere Lid-Staten wederzijdse bijstand te krijgen, welke nodig 
is om een nationaal onderzoek af te ronden (zie onder). 
•28-
Bovendien worden de onderzoekingen niet steeds gevolgd door een onmiddellijk gebruik 
van de resultaten ervan door de financiële diensten en het nemen van een administratief 
besluit over de situatie van de heffingsplichtigen. 
Verwijzing van een dossier naar de rechter vergt een nieuw onderzoek en nog langere 
termijnen. Wanneer de betrokken diensten dan het recht tot invordering krijgen, zijn de 
fraudeurs vaak al buiten bereik. 
3.2.2 Vertragingen in verband met de verschillende verhaalmogelijkheden in de Lid-
Staten 
De Lid-Staten hebben verschillende mogelijkheden om invorderingsopdrachten te 
betwisten (administratieve, vrijwillige) met als voornaamste gevolg dat de invordering 
wordt uitgesteld tot na de betalingstermijn die in het Douanewetboek is voorgeschreven. 
Voorbeelden : 
- Een Britse belastingplichtige kan zonder bijzondere formaliteiten de geldigheid van een 
inningsopdracht bij de overheid betwisten. Deze onderhandelingsprocedure heeft niet 
steeds tot een behoorlijke vaststelling geleid en doet vragen rijzen over de 
oorspronkelijke vaststelling, zonder dat duidelijk wordt of het om een nieuwe 
vaststelling in de zin van artikel 2 van Verordening nr. 1552/89 gaat, dan wel om een 
gedeeltelijke kwijtschelding van de schuld. 
- In Duitsland kan een belastingplichtige een inningsopdracht betwisten, zodat uitstel 
voor een onbepaalde duur na het besluit van de administratie mogelijk is. 
- In Frankrijk worden betwistingen van de oorsprong, de waarde of de tariefpost van de 
aangegeven goederen verwezen naar een commissie voor minnelijke schikkingen en 
expertises in douanezaken (CCED), die niet onmiddellijk advies uitbrengt, zodat de 
invordering voor onbepaalde duur kan worden opgeschort naargelang van de werklast 
van deze commissie. 
De Commissie zal dan ook dit soort volontaire procedures onderzoeken, die het 
verhaalrecht van titel VII van het communautaire Douanewetboek niet op dezelfde 
wijze schijnen te organiseren en, hoewel zij weinig doeltreffend zijn, de besluiten op 
losse schroeven zetten. 
Bij het geval van de tonijn van de Seychellen is tijdens het controlebezoek definitief 
bewezen dat de tonijn niet van oorsprong uit de Seychellen kon zijn, hetgeen is vastgelegd 
in het controleverslag dat aan de Franse administratie werd toegezonden. Ook heeft de 
Raad van Ministers ACS-EEG zich op 18-19 mei 1994 over dit geval uitgesproken. 
3.2.3. Vertragingen en zwakke punten bij de toepassing van de regels voor de 
invordering achterafin geval van niet-zuivering van doorvoerverrichtingen 
Geconstateerd werd dat de regels voor invordering achteraf van de douaneschuld wegens 
niet-zuivering van doorvoerverrichtingen niet naar behoren zijn toegepast, zoals de 
Commissie heeft kunnen vaststellen bij de controles ter plaatse (1994-1995) : in alle Lid-
Staten doen zich stelselmatig vertragingen voor. De doorvoerdossiers van deze steekproef 
illustreren deze situatie. 
29-
De voorgeschreven termijnen voor het pakken van de verantwoordelijken zijn immers in de 
meeste gevallen overschreden omdat de betrokken instanties niet ofte laat zijn opgetreden. 
Deze gevallen hebben tot een definitief verlies van middelen geleid, omdat de met invordering 
bedreigde ondernemingen (aangevers) failliet zijn gegaan en geen wettelijke verplichtingen 
meer hebben wegens de overschrijding van de termijnen om de zaak bij de rechter aanhangig 
te maken. 
3.2.4. Vertragingen en zwakke punten bij de toepassing van de regels vmr de invordering 
achteraf in geval van niet van toepassing zijnde preferentiële certificaten 
De diensten van de Commissie hebben vastgesteld dat, wat betreft de invordering achteraf 
wegens ten onrechte afgegeven preferentiële certificaten, de resultaten van de communautaire 
controle in de betrokken landen in onvoldoende mate of in het geheel niet door de betrokken 
nationale diensten zijn gebruikt. 
Dit heeft bij bepaalde onregelmatigheden verjaring tot gevolg gehad. De vraag is of het feit 
dat bepaalde Lid-Staten niet genegen zijn de gepaste conclusies met betrekking tot de 
invordering te trekken, wellicht gedeeltelijk ingegeven is door de zorg de communautaire 
importeurs te beschermen die voor een faillissement kunnen komen te staan, terwijl met de 
situatie van de communautaire producenten van goederen die ongeveer gelijk zijn aan de 
ingevoerde goederen, niet steeds rekening schijnt te worden gehouden (faillissement van tv-
producenten - Turkse tv-toestellen). 
Aangetoond is dat de huidige voorschriften geen bewijskracht geven aan het communautaire 
controleverslagen, ofschoon dat in de verordening op de wederzijdse bijstand is bepaald. 
Volgens sommige Lid-Staten was het niet mogelijk deze voor de rechter als bewijs van 
ongeldigheid van de certificaten te gebruiken of de datum van toezending door de Commissie 
aan te houden als tijdstip waarop een verplichting tot vaststelling overeenkomstig artikel 78 
van het Douanewetboek ontstaat. In deze situatie is reeds duidelijkheid gekomen dankzij het 
Seafood-arrest, waarin het Hof heeft gewezen op het belang van de conclusies van een 
communautaire enquêtemissie en de gevolgen die zij kan hebben. Het probleem zou definitief 
moeten worden opgelost door de toepassing van de Verordening betreffende de controles en 
verificaties ter plaatse door de Commissie (*). 
Vastgesteld moet hoe dan ook worden dat de Lid-Staten de bepalingen van het 
Douanewetboek met betrekking tot de boeking en die van Verordening nr. 1552/89 met 
betrekking tot de vaststelling niet naar behoren hebben toegepast. Zij hebben immers geen 
invorderingsopdrachten afgegeven en geen TEM vastgesteld, terwijl zij toch de 
heffingsplichtige en het bedrag van de schuld kenden. 
3.2.5 Tekortschietende samenwerking tussen de Lid-Staten op het gebied van de 
wederzijdse bijstand 
• In bepaalde gevallen van bewezen fraude hebben Lid-Staten andere Lid-Staten 
tevergeefs om wederzijdse bijstand verzocht (Duitsland Nederland voor tal van 
gevallen met runderen, België Spanje in de zaak van het melkpoeder). Wanneer toch 
bijstand werd verleend, gebeurde dat zeer laat. 
(*) Eerste overweging van het arrest "Seafood" en artikel 8 § 5 van Verordening nr. 1185/96 van de Raad van 11 november 1996 - PB 
EG L 292 van 15.11.96 
30-
• De verdwijning van de binnengrenzen in de Unie en de daardoor geschapen 
verkeersmogelijkheden vragen om intensivering van de betrekkingen tussen de 
overheidsdiensten van de Lid-Staten. 
In de meeste gevallen hebben de betrokken Lid-Staten geen enkel initiatief genomen in 
dossiers van deze steekproef waarbij de verantwoordelijkheid voor de invordering aan 
bepaalde Lid-Staten moest worden toegewezen en vervolgens eventueel bijstand moest 
worden verleend op grond van Richtlijn 76/308/EEG. 
3.2.6 Het vaak ongerechtvaardigd gebruik van het argument van goede trouw van de 
importeur 
In tal van gevallen van invoer met een ongeldig preferentieel certificaat, zoals bij de Turkse 
kleurentv-toestellen, hebben de importeurs aangevoerd dat zij te goeder trouw waren, ten 
einde vrijgesteld te worden van betaling achteraf van de verschuldigde heffingen en 
belastingen, argument dat bepaalde nationale diensten althans voorlopig ontvankelijk achtten 
en als dusdanig aan de communautaire instanties mededeelden. 
Het Hof van Justitie heeft ter zake tot dusver steeds het standpunt ingenomen dat goede 
trouw in geen geval rechtvaardiging kan zijn voor het gebruik van een ongeldig certificaat. 
Bovendien blijft artikel 904, sub c), van de bepalingen tot toepassing van het 
Douanewetboek, dat terugbetaling of kwijtschelding van invoerrechten uitsluit als alleen 
goede trouw als argument wordt aangevoerd, nog altijd de kern van het recht inzake 
preferentiële overeenkomsten. 
Wat het vraagstuk van goede trouw betreft moet eraan worden herinnerd dat toepassing van 
dit begrip in verband met de preferentiële regelingen wordt behandeld in een mededeling van 
de Commissie die thans in voorbereiding is en waarin ook zal worden gekeken naar de 
gevolgen van het recente arrest "Faeröer/Seafood". 
3.2.7 Inschikkelijke houding van de nationale administratie 
Het communautaire Douanewetboek bevat precieze en bindende voorschriften met 
betrekking tot de termijnen voor de betaling van de TEM die de heffingsplichtigen moeten 
worden opgelegd. De praktische uitvoering van de invorderingen in de Lid-Staten is echter 
niet steeds homogeen voor dezelfde fraudes of onregelmatigheden. 
Bepaalde heffingsplichtigen hebben geweigerd hun douaneschuld te voldoen onder het 
voorwendsel dat andere Lid-Staten in gelijkaardige gevallen geen invordering achteraf 
oplegden. In feite waren de invorderingsprocedures begonnen, maar de procedure werd niet 
in alle Lid-Staten op hetzelfde administratieve of gerechtelijke niveau gevoerd, waardoor de 
indruk ontstond dat geen invordering was geëist. 
-31 
4. CONCLUSIES 
4.1. In dit verslag is uitvoerig ingegaan op 6 fraudes en onregelmatigheden die de 
Commissie aan de hand van objectieve criteria heeft uitgekozen. Hoewel niet 
mag worden vergeten dat het om 6 bijzonder ingewikkelde gevallen gaat, zijn de 
moeilijkheden die zich daarbij hebben voorgedaan representatief voor de meeste 
dossiers inzake invordering van de TEM. 
Zo worden de invorderingsacties van de Lid-Staten in het gedrang gebracht door 
de trage administratieve en gerechtelijke procedures en praktische moeilijkheden 
bij de tenuitvoerlegging van de administratieve of gerechtelijke beslissingen tot 
invordering van de schuld bij de belastingplichtigen. Bij deze problemen komen 
nog de moeilijkheden die verband houden met acties van grensoverschrijdende 
aard. 
Deze objectieve moeilijkheden worden nog ernstiger door leemten bij de 
toepassing van de douanevoorschriften, met name die inzake de bepaling van de 
douaneschuld, de vaststelling en de boeking van de TEM. 
4.2. Uit de stijging van het aantal fraudes en onregelmatigheden, vooral sedert het 
begin van de jaren '90, blijkt dat de controlemogelijkheden van de douane 
beperkt zijn. Dit heeft vooral te maken met het toenemende volume van de 
transacties, de steeds meer verfijnde aard van de produkten, de ingewikkeldheid 
van de toe te passen voorschriften en het aantal douaneregelingen en preferentiële 
overeenkomsten die door de handelaren worden toegepast. Steeds meer worden 
de overheidsdiensten geconfronteerd met georganiseerde fraude van internationale 
criminele netwerken die vaak in derde landen gevestigd zijn en schuilgaan achter 
schijnbedrijven of misbruik maken van bekende bedrijven die de werkelijke aard 
van hun opdrachtgevers niet kennen. Deze situatie heeft de Raad en het Europees 
Parlement ertoe gebracht12 te verklaren dat de Lid-Staten absoluut voor de 
gepaste bescherming van de communautaire ontvangsten moeten zorgen met het 
oog op een algemene aanpak van de bestrijding van verspilling en verduistering 
van communautaire middelen. 
Door de omvang van de moeilijkheden moet niet worden gerekend op 
mirakeloplossingen. De Lid-Staten moeten in de eerste plaats aandacht besteden 
aan de terreinen waarop vooruitgang kan worden geboekt, dit wil zeggen de 
strikte toepassing van de communautaire voorschriften, met name inzake ontstaan 
van de schuld, zekerheidsstelling, vaststelling en boeking van de TEM. Voorts 
12 Zie ten slotte het verslag van de heer Bardong, rapporteur van de BCON, en de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad 
van Madrid en de Raad Economische Zaken/Financiën van 27.11.1995. 
-32-
zou iedere Lid-Staat, naast versterking van de repressieve maatregelen jegens de 
fraudeurs, kunnen overwegen zijn gerechtelijke procedures te wijzigen om de 
behandeling van deze dossiers te verkorten. 
Meer algemeen kan de vraag worden gesteld of veel onregelmatigheden niet door 
de mazen van de ingewikkelde communautaire en internationale voorschriften, 
die vaak verschillende doelstellingen tegelijkertijd hebben, kunnen glippen. De 
toepassing van bepaalde internationale overeenkomsten geeft immers aanleiding 
tot onregelmatigheden die meestal het gevolg zijn van een onjuiste uitlegging van 
de communautaire voorschriften of niet-naleving van deze regels door een van de 
schakels in de keten, waarbij de (financiële) gevolgen door anderen worden 
gedragen. 
Een bijzonder belangrijk geval is dat van de preferentiële regelingen, terrein 
waarover grondig moet worden nagedacht. Een meer doorzichtige regelgeving 
die geen praktische toepassingsmoeilijkheden meer oplevert, noch voor onze 
internationale partners, noch voor de betrokken economische subjecten, zou het 
aantal van dergelijke gevallen kunnen doen verminderen. 
4.3. De Commissie heeft het initiatief genomen tot een aantal acties om de 
moeilijkheden te verhelpen die de lidstaten bij de inning van de vorderingen 
ondervinden. 
Invorderingsprocedures 
In verband met de middelen die de Lid-Staten ter beschikking staan is zij 
begonnen aan een studie over de voorschriften inzake (gedwongen) invordering 
van de Lid-Staten, waartoe vanaf eind 1994 vragenlijsten aan de Lid-Staten 
werden gezonden en studiedagen georganiseerd. Dit heeft haar in staat gesteld 
tekortkomingen te ontdekken, zoals verschillen in behandeling naargelang van het 
nationale recht, in het bijzonder wat betreft de verjaring, de inwinning van 
zekerheden en de rechtsmiddelen. Zo beraadslaagt de Commissie in 
samenwerking met de vertegenwoordigers van de Lid-Staten in het RCEM om de 
nationale diensten ertoe aan te zetten de procedures voor de invordering van de 
gefraudeerde bedragen strenger te maken, zoals gevraagd in de conclusies van de 
Raad Economische Zaken-Financiën van 27 november 1995. 
Extern douanevervoer 
Met betrekking tot de doorvoer werkt de Commissie op basis van een 
interimverslag van oktober 1996 in intensief overleg met de Lid-Staten en het 
bedrijfsleven aan een strategie ter hervorming van de doorvoerregelingen en de 
maatregelen die nodig zijn om het voortbestaan van de verschillende regelingen te 
verzekeren. De kernpunten van dit beraad hebben betrekking op de controle op 
de toegang tot de regelingen communautair en gemeenschappelijk douanevervoer, 
-33 
de bescherming van de financiële belangen, de invoering van een systeem voor 
het inzamelen en het uitwisselen van statistieken en informatie, de structuur en de 
coherentie van de verschillende doorvoersystemen. 
Voorts heeft de Commissie op het gebied van het douanevervoer in 1994 en 1995 
een reeks controles ter plaatse op grond van artikel 18, leden 2 en 3, van 
Verordening nr. 1552/89 uitgevoerd. In vrijwel alle lidstaten waren vaak lange 
vertragingen bij de invordering vastgesteld en de lidstaten werd verzocht de 
situatie voor alle na de voorgeschreven termijn nog niet gezuiverde 
doorvoerdocumenten te regulariseren. De Commissie ziet erop toe dat haar 
verzoek goed wordt uitgevoerd. 
Preferentiële tariefregelen 
In verband met de problemen bij de invordering van de rechten in het kader van 
de preferentiële tariefregelingen heeft de Commissie op grond van artikel 18, 
leden 2 en 3, van Verordening nr. 1552/89 verschillende controles uitgevoerd in 
de lidstaten. Bij deze bezoeken bleek inderdaad dat de regelingen niet goed 
functioneren, met name wat betreft de afgifte van preferentiële certificaten en de 
maatregelen inzake controle achteraf. 
Deze vaststelling heeft de Commissie doen besluiten tot een verscherping van de 
voorschriften betreffende de administratieve samenwerking tussen de landen die 
genieten van het stelsel van algemene preferenties (SAP), een autonome 
communautaire regeling, en de Gemeenschap, die de preferenties toestaat . De 
nieuwe bepalingen, die op 1 januari 1997 van kracht zijn geworden, geven 
opheldering over de wijze van deelname van de Gemeenschap aan de door de 
bevoegde autoriteiten van de begunstigde landen opgedragen onderzoekingen om 
informatie te verkrijgen over de werkelijke oorsprong van de producten die onder 
dekking van certificaten van oorsprong worden uitgevoerd. 
Wat de praktische kant van de zaak betreft heeft de Commissie ten behoeve van 
de douanediensten van de lidstaten een informaticasysteem ingevoerd voor het 
doorgeven van de stempelafdrukken die worden gebruikt om de certificaten van 
oorsprong te waarmerken. De geautomatiseerde transmissie maakt een snellere 
circulatie van de gegevens mogelijk en verzekert een betere leesbaarheid van de 
stempel modellen, hetgeen van belang is voor een grotere doelmatigheid van de 
controle van de certificaten van oorsprong en het goederenverkeer. 
Verordening (EG) nr. 12/97 van de Commissie van 18 december 1996 (PB L 9 van 13.1.1997) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 
2454/93 van de Commissie (DAC), inzonderheid de artikelen 93, 93bis en 94. 
-34-
De Commissie werkt momenteel, op basis van de reeds genoemde controle- en 
analysewerkzaamheden en op verzoek van de Raad (besluit van 28 mei 199614) 
aan een mededeling over de preferentiële tariefregelingen. Daarin zal zij bepaalde 
acties aangeven die onmiddellijk, op korte of op lange termijn moeten worden 
uitgevoerd om de moeilijkheden bij de toepassing van deze regelingen te 
verhelpen. 
Verbetering van de informatie over de invordering 
De wijziging van Verordering (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad15 bevat 
voor de eerste maal op het gebied van de eigen middelen van de Gemeenschap 
een bepaling over de permanente bijwerking van de staat van invorderingen van 
de lidstaten naar aanleiding van fraudes en onregelmatigheden. Om de 
fraudeformulieren in de best mogelijke omstandigheden te kunnen bijwerken, is 
een computerprogramma voor de uitwisseling van gegevens (OWNRES) 
ontwikkeld dat nog voor de zomer van 1997 operationeel moet zijn. 
De Commissie zal dan in staat zijn permanent de stand van invordering van de 
ontdoken middelen te kennen en maatregelen voor te stellen waarmee naar haar 
inzicht de leemten in het optreden van de lidstaten worden verholpen. Bovendien 
zal zij bepaalde amendementen van Verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 
van de Raad voorstellen om de bepalingen over de verantwoordelijkheden van de 
lidstaten in geval van niet-invordering van tegoeden te verhelderen. 
Inbreukprocedures 
In een bepaald dossier ("Duits-Nederlandse boter") heeft de Commissie wegens 
het bewezen onvermogen van de nationale autoriteiten om de financiële belangen 
van de Gemeenschap te beschermen en de weigering van dezelfde autoriteiten om 
verbetering te brengen in de toestand van onregelmatige invoer van producten uit 
derde landen, besloten een met redenen omkleed advies uit te brengen in het 
kader van de procedure van artikel 169 van het Verdrag. 
4.4. De Commissie zal de resultaten van haar follow-up van de invorderingen van 
deze steekproef mededelen in een volgend verslag over de invordering van de 
traditionele eigen middelen bij fraudes en onregelmatigheden. 
" Besluit 96/C/170/01, PB C170 van 14.6 1996, blz 1 
15 Verordening nr.1355/96 van 8.7.1996, PB L 175 van 13.7.1996, blz. 3. 
BS -
ISSN 0254-1513 
COM(97) 259 def. 
DOCUMENTEN 
NL 09 01 
Catalogusnummer : CB-C0-97-247-NL-C 
ISBN 92-78-20607-5 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg