NL Publicatieblad van de Europese Unie C 57/17

Klacht CHAP(2012) 1860 — ontvangstbevestiging en informatie over het voorstel tot seponering

2013/C 57/08

De Europese Commissie heeft tal van klachten ontvangen en onder referentie CHAP(2012) 1860 geregistreerd over nieuwe, in Polen uitgevaardigde wetgeving inzake het beheer van landbouwbedrijven die in handen zijn van de overheid. Uit hoofde van die wetgeving wordt de hoeveelheid landbouwgrond die aan landbouwers wordt verpacht, beperkt en moet een pachter een bedrijf binnen een bepaald tijdsbestek kopen.

Gezien het grote aantal klachten daarover en om snel antwoord te kunnen geven aan de betrokkenen en hen ter zake te informeren en tegelijkertijd zo spaarzaam mogelijk met haar administratieve middelen om te gaan, publiceert de Commissie deze informatie in het Publicatieblad van de Europese Unie en op de volgende website: http://ec.europa.eu/eu_law/complaints/receipt/index_en.htm

Na bestudering van de klachten zijn de diensten van de Commissie tot de slotsom gekomen dat in deze zaak thans geen inbreuk op het EU-recht kan worden vastgesteld.

Volgens de klagers is de Poolse wetgeving in strijd met de artikelen 15, 17 en 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met artikel 2, onder a) en b), van Verordening (EG) nr. 73/2009.

Wat betreft de vermeende schending van artikel 2, onder a) en b), van Verordening (EG) nr. 73/2009 met daarin de definities van de begrippen „landbouwer” en „bedrijf”, lijken de in de klacht beschreven maatregelen niet strijdig met dit artikel omdat de ontvangst van rechtstreekse betalingen in deze definities niet gekoppeld wordt aan de hoeveelheid landbouwgrond van bedrijven. Deze verordening heeft geen betrekking op de contractuele relaties tussen pachters en landeigenaren voor zover het gaat om de omvang van hun bedrijven.

Alleen artikel 124, lid 2, derde alinea, van de verordening bevat een voorschrift voor de hoeveelheid landbouwgrond van een bedrijf dat rechtstreekse betalingen wil ontvangen:

„De minimumgrootte van de in aanmerking komende oppervlakte per bedrijf waarvoor betalingen kunnen worden aangevraagd, is 0,3 ha. Elke nieuwe lidstaat kan echter op basis van objectieve criteria en na goedkeuring door de Commissie besluiten die minimumgrootte tot maximaal 1 ha te verhogen.”.

Overeenkomstig artikel 88 van en bijlage VII bij Verordening (EG) nr. 1121/2009 heeft Polen deze minimumgrootte vastgesteld op 1 ha. Bijgevolg hebben Poolse landbouwers met een minimumareaal van 1 ha recht op rechtstreekse betalingen in het kader van de regeling inzake een enkele areaalbetaling en zijn de in de klacht beschreven nationale maatregelen die gelden voor landbouwers met meer dan 300 ha, niet strijdig met Verordening (EG) nr. 73/2009 of met Verordening (EG) nr. 1121/2009.

Met deze interpretatie wordt niet vooruitgelopen op een eventueel besluit van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat exclusief bevoegd is om juridisch bindende uitspraken te doen over de geldigheid en de interpretatie van de door de EU-instellingen vastgestelde besluiten.

Wat de vermeende inbreuk op artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie betreft, kan worden opgemerkt dat dit handvest niet van toepassing is op elke situatie waarin sprake zou zijn van een schending van bepaalde grondrechten. Overeenkomstig artikel 51, lid 1, is het handvest alleen van toepassing op lidstaten voor zover het gaat om de implementatie van EU-recht. Op basis van de verstrekte informatie en in het licht van de analyse hierboven blijkt de door de klagers aan de orde gestelde kwestie geen betrekking te hebben op de implementatie van EU-recht.

Voorts kan worden opgemerkt dat de bepalingen van het handvest krachtens artikel 6, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie geenszins een verruiming mogen inhouden van de bevoegdheden van de Unie zoals bepaald in de Verdragen, en is in artikel 345 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vastgelegd dat dit verdrag de regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten onverlet dient te laten. Op grond van laatstgenoemde bepaling mogen de lidstaten het eigendomsrecht op hun grondgebied zelf inrichten en mogen zij dus ook het recht van pachters om landbouwgrond te pachten of aan te kopen, inperken. De Commissie heeft geen bevoegdheden ter zake.

Gelet op het bovenstaande zullen de diensten van de Commissie de Commissie voorstellen om de zaak te sluiten.

Mochten de klagers over nieuwe informatie menen te beschikken op basis waarvan de Commissie het voorstel om de zaak te sluiten in heroverweging kan nemen, dan moet deze informatie binnen een maand na publicatie van dit bericht worden ingediend bij de Commissie. Bij ontstentenis van dergelijke nieuwe informatie kan de Commissie de zaak sluiten.