Nr. C 175/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 88 
Het Comité adviseert positief over het voorstel van de 
Commissie om de looptijd van het hierboven genoemde 
systeem met nog eens zes jaar de verlengen. 
Gedaan te Brussel, 27 april 1988. 
1. Inleiding 
1.1. Doel 
Met dit initiatiefadvies, waartoe het Comité in de­
cember 1987 unaniem heeft besloten, wordt beoogd de 
Commissie ertoe aan te zetten, met voorstellen voor 
regelgeving inzake de veiligheid van consumptiegoede­
ren te komen. Die regelgeving dient een ieder die betrok­
ken is bij het produktieproces, de levering en de verkoop 
van consumptiegoederen ertoe te verplichten aan al­
gemene veiligheidseisen te voldoen. 
1.1.1. Deze doelstelling wordt nog ondersteund door 
de volgende twee overwegingen: 
— de consequenties van de voltooiing van de interne 
markt in 1992 en van het vrije goederenverkeer voor 
de consument, 
— de consequenties van art. 100A, lid 3 van de Europe­
se Akte, waarin wordt bepaald dat de Commissie 
bij haar voorstel op het gebied van de volksgezond­
heid, de veiligheid, de milieubescherming en de con­
sumentenbescherming uit zal gaan van een hoog 
beschermingsniveau. In dit advies gaat het Comité 
ervan uit dat dit artikel zowel betrekking heeft op 
voortdurende bescherming van de consument als op 
de noodzaak van urgent ingrijpen, met inbegrip van 
terugroepen van produkten naar de fabriek. Wel adviseert het, het bestaande systeem in het volgende 
tijdvak uit te breiden. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
1.2. Verder neemt het Comité ook de volgende pun­
ten in aanmerking: 
1.2.1. Er is behoefte aan harmonisatie gezien het feit 
dat er steeds meer nationale wetgeving komt, welke 
qua doelstelling en inhoud van lid-staat tot lid-staat 
verschilt. Ook moeten technische handelsbelemmerin­
gen worden weggenomen en moeten de lid-staten ervan 
worden weerhouden, gezondheids- en veiligheidsnor­
men oneigenlijk te hanteren om het vrije handelsverkeer 
te belemmeren. 
1.2.2. In dit verband dient te worden opgemerkt dat 
in art. 36 van het EEG-Verdrag wordt bepaald dat 
verboden of beperkingen weliswaar gerechtvaardigd 
kunnen zijn uit hoofde van o.a. volksgezondheid en 
openbare veiligheid, maar dat deze „geen middel tot 
willekeurige discriminatie noch een verkapte beperking 
van de handel tussen de lid-staten" mogen vormen. 
1.2.3. Er bestaat in de Gemeenschap al bijzondere 
wetgeving inzake specifieke onderwerpen (de zgn. "ver­
ticale" richtlijnen). Deze verticale richtlijnen zijn be­
perkt in aantal en, hoewel waarborgen zijn ingebouwd 
die lid-staten in de gelegenheid stellen in te grijpen in 
geval van gevaar, hebben deze beschermende maatrege­
len alleen betrekking op de specifieke produkten waar 
de richtlijnen over gaan. Advies inzake de algemene veiligheidseisen t.a.v. produkten 
(88/C 175/07) 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 16/17 december 1987 besloten, overeenkomstig 
art. 20, vierde alinea, van het Reglement van Orde een initiatiefadvies op te stellen over de 
veiligheid van produkten. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumentenvraagstukken, die met de voorbe­
reiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 april 1988 
goedgekeurd. Rapportrice was mevrouw Williams. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 255e zitting van 27/28 april 1988 
(vergadering van 27 april) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is 
goedgekeurd. 
4. 7. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 175/13 
1.2.4. Voor allerlei soorten produkten bestaat dus 
geen regeling en aangezien het praktisch ondoenlijk is 
voor elk produkt een verticale richtlijn te maken, is 
er behoefte aan een ruimer opgezette „horizontale" 
raamrichtlijn voor die produkten waarvoor geen verti­
cale richtlijnen bestaan, waarin afgerekend wordt met 
achterdeurtjes en onvolkomenheden in de bestaande 
wetgeving. 
1.2.5. Op de grote binnenmarkt zijn deugdelijke, mo­
derne veiligheidsnormen noodzakelijk voor consump­
tiegoederen die overal in de Gemeenschap te koop en 
in gebruik zijn. Die normen zullen in alle lid-staten 
gelijk moeten zijn en de mogelijkheden om de naleving 
ervan af te dwingen, zullen consistent dienen te zijn (zie 
ook par. 3). 
1.3. Dit initiatiefadvies is dus bedoeld om de Com­
missie tot stappen te manen en haar ertoe aan te zetten, 
zo snel mogelijk met een ontwerp-richtlijn te komen. 
Het is echter niet de taak van het Comité de tekst 
van een ontwerp-richtlijn of -verordening, of van een 
combinatie van beide, op te stellen. Het Comité heeft 
tot taak de aandacht van de Commissie te vestigen op 
een aantal verschillende standpunten ten aanzien van 
de voorzieningen die getroffen moeten worden om een 
veel grotere veiligheid van consumptiegoederen te ver­
wezenlijken. 
1.4. Erkend wordt dat de veiligheid van produkten 
een uiterst complex vraagstuk is. Er is met name uitge­
gaan van de volgende informatieve documenten: 
— veiligheid van consumptiegoederen/veiligheid van 
de consument, 
— mededeling van de Commissie inzake de veiligheid 
van consumentenprodukten. In dit document wordt 
gesteld dat er steeds meer bewijzen zijn dat de 
gevolgen van ongevallen in de privé-sfeer zowel 
voor de economie als voor de samenleving aanzien­
lijk zijn; het gaat op het ogenblik om ten minste 
45 miljoen ongevallen per jaar, welke evenzeer te 
wijten zijn aan menselijk gedrag en onwetendheid 
als aan onveiligheid van produkten en inadequate 
gebruiksaanwijzingen, 
— richtlijn inzake aansprakelijkheid voor produkten 
met gebreken, die gaat over de specifieke aansprake­
lijkheid van de producent, en waar dit in­
itiatiefadvies een aanvulling op is(1), 
— nieuwe aanpak op het gebied van de technische 
harmonisatie en normalisatie (resolutie van 7 mei 
1985) (2) die eveneens een onmisbare aanvulling is. 
2. Definities 
Het Comité acht het van essentieel belang speciale 
definities op te stellen en stelt daartoe het volgende 
voor: 
(') PB nr. L 210 van 7. 8. 1985 — richtlijn 85/374/EEG. 
(2) PB nr. C 316 van 4. 6. 1985. 2.1. Onder „consumptiegoederen" worden in dit ad­
vies verstaan alle categorieën duurzame en niet-duurza-
me produkten die rechtmatig gekocht en normaal ge­
bruikt worden door de particuliere gebruiker. Het 
Comité geeft echter toe dat er onduidelijke gevallen 
kunnen zijn, aangezien er soms nauwelijks een verschil 
is tussen apparaten voor privé en voor professioneel 
gebruik. 
De term „consumptiegoederen" omvat ook als eind-
produkt verkochte grondstoffen, onderdelen, re­
servestukken en accessoires. Tweedehands goederen die 
door particulieren worden verkocht, vallen buiten dit 
bestek, maar door handelaren verkochte tweedehands 
produkten vallen erbinnen. Bovendien vallen ook goe­
deren erbuiten die een uitwerking kunnen hebben op 
dieren. 
2.1.1. Het Comité erkent dat dienstverlening dikwijIs 
nauw met produkten verweven is (met name bij de huur 
van apparatuur). Desalniettemin beperkt het Comité 
zich in dit advies tot goederen. 
2.2. Het Comité wijst erop dat „veiligheid" nu en-
maal een relatief en niet een absoluut begrip is, dat 
afhangt van een aantal variabele sociale, economische 
en culturele factoren. 
Niettemin geeft het Comité aan het begrip „veilig" de 
betekenis dat er geen of slechts een uiterst minimaal 
risico aan verbonden is en dat geen van de volgende 
factoren aanleiding zal zijn tot letsel bij of de dood van 
ongeacht welke persoon: 
— het produkt zelf, 
— het bezit, ge- of verbruik van het produkt, 
— het in elkaar zetten van een produkt dat in onderde­
len wordt geleverd, 
— elke emissie of lekkage uit produkten of ten gevolge 
van het gebruik, verbruik of bewaren, 
— het vertrouwen op de nauwkeurigheid van me­
tingen, berekeningen te maken met of waarden af 
te lezen op of door middel van het produkt. 
2.3. De term „algemene veiligheidseis" dient duide­
lijk te worden geïnterpreteerd. De betekenis die het 
Comité voorstelt aan het begrip te geven, houdt in dat 
goederen die in de Gemeenschap in de handel worden 
gebracht, de veiligheid moeten bieden die de consument 
ervan mag verwachten, rekening houdend met het nor­
male gebruik dat de consument redelijkerwijs kan wor­
den geacht ervan te maken. 
2.3.1. Voor de consument hangt alles af van een 
veilig ontwerp en een veilige constructie. Het Comité 
wijst dan ook op de rol van de ontwerpers met betrek­
king tot het maken van aanzienlijk veiligere produkten, 
door al in de allereerste fase van de ontwikkeling van 
het produkt met mogelijke risico's rekening te houden. 
Nr. C 175/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 88 
2.3.2. Produkten kunnen worden geacht niet aan 
deze algemene veiligheidseis te voldoen, indien zij niet 
redelijk veilig zijn alle omstandigheden in aanmerking 
genomen, zoals: 
— de aanduidigen op de goederen, de uitvoering ervan, 
merktekens die in verband met de goederen worden 
gebruikt, alsmede de aanwijzingen of waarschuwin­
gen die gegeven worden met het oog op gebruik, 
opslag of consumptie, 
— alle openbaar gemaakte en goedgekeurde Europese 
veiligheidsnormen, 
— redelijke middelen om de produkten veilig te maken, 
welke natuurlijk kosten met zich mee kunnen 
brengen. 
3. Standaardnormen en voorschriften 
3.1. Het Comité is zich bewust van het toenemend 
belang van het wettelijke vereiste in het kader van 
de „Nieuwe aanpak op het gebied van de technische 
harmonisatie en normalisatie" dat produkten veilig 
moeten zijn, wil er sprake zijn van wederzijdse erken­
ning van normen en tests. Het Comité beseft welke rol 
de Europese Commissie voor normalisatie (CEN) en het 
Europees Comité voor elektrotechnische normalisatie 
(Cenelec) en nationale normalisatie-instituten spelen 
bij het overeenkomen van vrijwillige normen; tegelij­
kertijd beseft het dat het de taak van de overheid is 
elementaire dwingende voorschriften vast te stellen. 
3.2. Rekening dient te worden gehouden met het 
volgende: 
3.2.1. Voor bepaalde produkten die een extra risico 
inhouden voor gezondheid en veiligheid zullen normaal 
als „essentiële veiligheidseisen" omschreven specifieke 
normen en kenmerken moeten worden vastgesteld. 
3.2.2. Voorschriften met betrekking tot algemene 
veiligheidseisen ten aanzien van consumptiegoederen 
zullen een waarborg zijn voor een minimaal veiligheids­
niveau voor al die produkten voor particulier gebruik 
waarvoor geen standaardnormen of specifieke voor­
schriften gelden. 
3.2.3. Het Comité stelt vast dat er gevallen zijn waar­
in de bestaande normen of wettelijke vereisten inzake 
gezondheid en veiligheid niet streng genoeg zijn; ook 
moet worden verduidelijkt of het beantwoorden aan 
de norm als een adequaat verweermiddel kan worden 
beschouwd (zie ook par. 6.3). 
3.2.4. Gezorgd dient te worden voor adequate, ge­
harmoniseerde wettelijke vereisten inzake gezondheid 
en veiligheid, waarbij overeenkomstig lid 3 van 
art. 100A van de Europese Akte moet worden uitgegaan 
van een „hoog beschermingsniveau". Deze vereisten 
moeten in de vorm van standaardnormen worden gego­
ten; kwaliteitsbewaking dient te worden gewaarborgd 
gedurende het gehele produktieproces. 
3.2.5. Erkend moet worden dat niet alleen normali­
satie-instituten een bijdrage moeten leveren tot het vast­stellen van criteria voor veiligere produkten, maar ook 
andere erkende instellingen en organisaties. 
3.2.6. Het Comité constateert in dit verband dat de 
Commissie vast van plan is, de betrokkenheid van de 
consument bij en zijn vertegenwoordiging, via erkende 
consumentenorganisaties, in de normalisatie-instituten 
te vergroten. Het dringt er bij de Commissie op aan, 
eindelijk uitvoering te geven aan haar voornemen om 
voor meer vertegenwoordiging en voor de noodzakelij­
ke financiële voorwaarden daartoe te zorgen. 
4. Veiligheid van het produkt in de verschillende fasen 
van het produktieproces 
Waar het gaat om de zorg voor de veiligheid van het 
produkt in het gehele produktieproces — van fabrikant 
tot detaillist — dienen de volgende factoren in aanmer­
king te worden genomen: 
4.1 . De rol van de producent bij de toepassing 
van controle tijdens het produktieproces en nadat het 
produkt in het verkeer is gebracht. 
4.2. De verantwoordelijkheid van de fabrikant voor 
het geven van duidelijke, eenvoudige en volledige infor­
matie en gebruiksaanwijzingen, waarbij ook rekening 
moet worden gehouden met de taal wanneer een pro­
dukt dat vervaardigd is in de ene lid-staat, gebruikt 
wordt in een andere. 
4.3. De mogelijke rol van zelfdiscipline bij het be­
drijfsleven door middel van vrijwillige gedragscodes die 
snel kunnen worden aangepast, en de wijze waarop de 
naleving van dergelijke gedragsregels doeltreffend en 
zinvol zou kunnen worden afgedwongen. In dit verband 
verwijst het Comité naar zijn in 1984 uitgebrachte 
initiatiefadvies over de dialoog producent/consument, 
waarin de suggestie gedaan is voor een raamrichtlijn 
met voorwaarden waaraan vrijwillige gedragscodes 
zouden moeten voldoen. 
4.4. De bijdrage van op veiligheid betrekking heb­
bende neutrale gedragscodes van andere organisaties, 
zoals die van de Verenigde Naties. 
4.5. Geven van waarschuwingen en daadwerkelijk 
terugroepen van produkten door fabrikanten, met inbe­
grip van aanwijzingen voor vervanging, herstel of ver­
nietiging. 
4.6. Systematische bewaking van in de handel ge­
brachte produkten en, voor zover mogelijk, controle op 
juist en onjuist gebruik door de consument. 
4.7. Specifieke problemen van importeurs en leveran­
ciers van goederen afkomstig uit derde landen. 
4.8. Problemen van de detaillisten die, omdat zij 
direct in contact staan met de consumenten, in de eerste 
plaats aansprakelijk worden gesteld voor gevaarlijke 
produkten of produkten met gebreken die door anderen 
zijn vervaardigd. 
4. 7. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 175/15 
5. Inspectie en controle 
5.1. Wat het instaan voor de veiligheid van produk-
ten en controles betreft, dienen de volgende punten in 
aanmerking te worden genomen, waarvan vele al in 
eerdere adviezen van het ESC ter sprake zijn gebracht: 
— ogenblikken tijdens het produktieproces waarop in­
spectie door overheidsinstanties zou moeten plaats­
vinden, 
— de zorg voor een consistente aanpak en voor con­
sistente testmethodes overal in de Gemeenschap, 
— de kosten die uitbreiding van openbare dienst­
verlening met zich meebrengt voor de lid-staten, 
— de vraag of en in hoeverre het zinvol is dat regerin­
gen aan overheidsinstanties opdracht geven produk-
ten te laten terugroepen naar de fabriek, de verkoop 
van produkten te verbieden en te controleren of 
produkten overeenstemmen met standaardnormen, 
— eventuele moeilijkheden om straatventers en markt-
kooplui die geen vergunning en geen vast adres 
hebben, aan te pakken. 
5.2. Het Comité erkent dat overheidsinstanties bij 
inspectie en controle een voorname rol spelen. Het wijst 
erop dat het van belang is dat die openbare instanties 
in alle lid-staten: 
— een normale procedure moeten vastleggen voor de 
wijze waarop gevaarlijke produkten moeten worden 
aangepakt, bestaande uit algemene maatregelen be­
treffende een reeks van produkten en specifieke 
maatregelen betreffende een speciaal merk of pro-
dukt, 
— een snelle urgentieprocedure moeten vaststellen die 
onmiddellijk kan worden toegepast, 
— richtsnoeren voor samenwerking en coördinatie op 
nationaal en Europees niveau moeten vaststellen. 
5.3. Bij import dient speciale controle plaats te vin­
den op de plaats waar het produkt de Gemeenschap 
voor het eerst binnenkomt. Het Comité wijst op de 
noodzaak van samenwerking tussen de bevoegde au­
toriteiten, douaneambtenaren en kommiezen. 
5.3.1. Bij export naar derde landen moet er rekening 
mee worden gehouden dat andere, of zelfs striktere, 
produktienormen in acht moeten worden genomen. In 
geval van export naar de derde wereld, waar dikwijls 
van nogal wat onwetendheid en weinig beschermende 
wetgeving sprake is, bestaan, volgens het Comité, voor 
de Gemeenschap de plicht geen onveilige goederen af 
te zetten. 
6. Waarborgen 
6.1.1. Vermeld zij de ontwikkeling op Europees ni­
veau van systemen voor het snel terugroepen van goede­
ren; de Commissie wordt uitdrukkelijk verzocht deze 
dienstverlening in de lid-staten uit te breiden. Op het ogenblik gaat het daarbij alleen om een informatie­
systeem en het Comité wijst erop dat informatie, welke 
misschien niet altijd doorzichtig genoeg is, alleen niet 
voldoende is. 
6.1.2. Er doen zich echter wel problemen voor m.b.t. 
waarschuwingen, tijdelijke verkoopverboden en het te­
rugroepen van produkten. Het Comité stelt voor dat 
de fabrikant de gelegenheid krijgt de produkten waar 
het om gaat, van een toelichting te voorzien, mits dat 
geen onredelijke vertraging oplevert. In het geval van 
het terugroepen van produkten dringt het Comité er bij 
de Commissie op aan duidelijke aanwijzingen te geven 
m.b.t. de vereiste gegevens, zoals merkteken of handels­
merk, identificatienummer, serienummer, datum en 
plaats van levering, naam en adres van fabrikant of 
leverancier. 
6.1.3. Een goed communicatienetwerk op alle ni­
veaus is van essentieel belang wil het publiek dat moet 
worden ingelicht en gewaarschuwd, positief kunnen 
reageren. Om de mensen te kunnen bereiken, is een 
duidelijke, eenvoudige aanpak vereist, waarbij alle me­
dia worden ingeschakeld. Het Comité is zich bewust 
van de problemen die zich kunnen voordoen wanneer 
niet op een waarschuwing wordt gereageerd: onveilige 
produkten kunnen jarenlang in gebruik blijven en van 
hand tot hand gaan. 
6.1.4. Consumentenvoorlichting en -educatie blijven 
een even belangrijk doel als de totstandbrenging van 
wetgeving m.b.t. de veiligheid van de consument. Bij 
consumenteneducatie, waar een belangrijke rol is weg­
gelegd voor consumentenorganisaties, wordt ontwikke­
ling van de eigen verantwoordelijkheid van de consu­
ment als essentieel beschouwd. 
Ook behoort de consument bewust te worden gemaakt 
van het feit dat veiligheid haar prijs heeft. 
6.2. Rechtsmiddelen voor de consument 
6.2.1. De kwestie van de rechtsmiddelen en de toe­
gang tot de rechter voor de consument moet worden 
behandeld in het licht van de mededeling van de Com­
missie inzake „de consument en zijn verhaalsmogelijk-
heden" (doe. COM(87) 210 def.), waarin mogelijkhe­
den worden behandeld om juridische stappen te onder­
nemen ingeval goederen niet voldoen of gebreken verto­
nen. Onveilige goederen die schade veroorzaakt hebben, 
vormen een categorie apart. Het kan voorkomen dat 
een groot aantal mensen slechte ervaringen heeft opge­
daan met hetzelfde produkt. In dat geval zou ook kun­
nen worden nagegaan of de gelaedeerden collectief een 
eis tot schadevergoeding kunnen instellen. Daardoor 
verliest de consument in geen geval het recht een indi­
viduele vordering in te stellen. Het Comité stelt de 
Commissie bovendien voor de instelling van een Ge­
meenschapsfonds te overwegen, waaruit personen 
schadeloos gesteld kunnen worden die om uiteenlopen­
de redenen (b.v. faillissement van het desbetreffende 
bedrijf) geen ander doeltreffend rechtsmiddel hebben. 
6.3. De positie van producenten/handelaren - sancties 
en verweermiddelen 
6.3.1. Nagegaan dient te worden of economische 
sancties voldoende zijn om op te treden tegen produ-
Nr. C 175/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 88 
centen die onveilige goederen vervaardigen en in de 
handel brengen. Het huidige communautaire recht staat 
de Commissie niet toe strafrechtelijke stappen op te 
leggen. Het Comité merkt bovendien op dat de sanc­
tionering in de lid-staten uiteenloopt en stelt de Com­
missie daarom voor, de mogelijkheden na te gaan om op 
communautair niveau administratiefrechtelijke sancties 
op te leggen. 
Indien goederen willens en wetens worden vervaardigd 
of verkocht door zakenlieden die de wet aan hun laars 
lappen, dienen de lid-staten volgens het Comité op 
nationaal niveau de strengst mogelijke maatregelen te 
nemen. 
6.3.2. Het leveren, aanbieden of instemmen met leve­
ring, het uitstallen of in voorraad hebben van goederen 
die niet voldoen aan de „algemene veiligheidseis" zoals 
omschreven in par. 2.3.1, zou b.v. in de wetgeving als 
delict kunnen worden omschreven. 
6.3.3. Het Comité wijst erop dat daar waar een ieder 
die betrokken is bij de fabricage of verkoop nieuwe 
verplichtingen zal krijgen opgelegd, hij/zij ook moet 
kunnen beschikken over verweermiddelen, zoals hierbo­
ven in hoofdstuk 3 is opgemerkt. Het Comité dringt er 
daarom bij de Commissie op aan, te specificeren welke 
verweermiddelen kunnen worden gebruikt in geval van 
vermeende overtredingen. 
6.3.4. Bij verweermiddelen zou gedacht kunnen wor­
den aan de volgende mogelijkheden: 
a) de producent heeft de bestaande norm nageleefd 
(maar zie par. 3.2.3); 
b) de producent meende redelijkerwijs dat de goederen 
niet zouden worden ge- of verbruikt in een lid-staat; 
c) de producent heeft alles wat redelijkerwijs kon wor­
den verwacht, gedaan en alle mogelijke zorg aan de 
dag gelegd om overtreding te voorkomen; 
d) de goederen werden verkocht door een detaillist 
die, op het moment van de levering, niet wist en 
redelijkerwijs niet kon weten dat zij niet voldeden 
aan de algemene veiligheidseis; 
e) de producent, handelaar of detaillist heeft mee­
gewerkt aan het vlot uit de markt nemen van een 
gevaarlijk produkt. 
7. Rol van de Commissie 
Het Comité stelt voor dat de Commissie de volgende 
activiteiten ontplooit: 
7.1. Een grondige analyse van de bestaande wet- en 
regelgeving in het vlak van de veiligheid van produkten, 
en van de toepassing van deze voorschriften in de lid­
staten en in andere geïndustrialiseerde landen. 
7.2. Bestudering van het werk dat verricht is door 
internationale organisaties, zoals de Organisatie voor 
Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), en sociale en beroepsorganisaties, zoals het Europees 
bureau van Consumentenverenigingen (BEUC), het 
Comité van gezinsorganisaties in de Europese Gemeen­
schappen (COFACE), en achtenswaardige organisaties 
uit industrie en handel. 
73. Herwaardering van de bestaande communautai­
re wetgeving en van voorstellen die bij de verschillende 
directoraten-generaal in de maak zijn, ten einde er 
zorg voor te dragen dat wettelijke voorschriften inzake 
veiligheid geïntegreerd worden in en gecoördineerd 
worden met andere wetgeving. 
De voorgestelde richtlijn inzake de onderlinge aanpas­
sing van de wetgevingen der lid-staten betreffende 
machines die betrekking heeft op het gebruik van indus­
triële machines, zou bijvoorbeeld onder de loep geno­
men kunnen worden om na te gaan of deze ook van 
toepassing zou kunnen zijn op soortgelijke machines 
die door consumenten voor privédoeleinden worden 
gebruikt. 
7.4. De Commissie dient verantwoordelijk te blijven 
voor het vergaren en coördineren van door de lid-staten 
verschafte ongevallenstatistieken (EHLASS) (*). Die ge­
gevens kunnen namelijk de basis vormen voor het vast­
leggen van prioriteiten. Bovendien dient zij door te gaan 
met het systeem van snelle uitwisseling van gegevens. 
Het Comité zou echter gaarne zien dat dit systeem 
ambitieuzer wordt opgezet en doorzichtiger en doeltref­
fender wordt gemaakt. 
7.5. Het Comité stelt de Commissie ook voor, haar 
gedachten te laten gaan over andere aanverwante 
onderwerpen, zoals: 
— de ontwikkeling van risicotaxatie-modellen, 
— de vergelijkbaarheid en compatibiliteit van 
statistieken van lid-staten en derde landen die han­
delspartners zijn, 
— een gedetailleerdere bestudering van het aantal on­
gevallen met dodelijke afloop dat, hoewel minder 
hoog dan de cijfers over letsel, zou kunnen duiden 
op veel ernstigere gevaren, 
— het gedurende ten minste drie jaar nauwkeurig vol­
gen van gevallen van ernstig letsel na een ongeluk. 
7.6. Het Comité benadrukt dat het verzamelen en 
analyseren van feiten o.a. steeds meer leidt tot het 
opsporen van onveilige produkten. Het Comité erkent 
dat een produkt onveilig kan zijn omdat het ontwerp 
slecht is, het produkt slecht gemaakt is of omdat de 
gebruiksaanwijzing niet adequaat dan wel onvolledig 
is. Het wijst er echter op dat menselijk gedrag dikwijls 
onvoorspelbaar is en er vaak toe bijdraagt dat er onge­
lukken gebeuren. 
t1) EHLASS = European Home and Leisure Accident Surveil­
lance System. 
^.7.88 Puhhkatiehladvan de Europese Gemeenschappen ^r.G175B17 
7.7. riet Gomitébenadruktdenoodzaakt van een 
eenvoudige, aanvaardbare procedure met behulp waar 
vandebetrokkenen, met name de door delidstaten 
aangewezen bevoegde autoriteiten en de Gommissie, in 
urgente gevallen snel tot oplossingen kunnen komen. 
7.8. Gok dient de Gommissie als centraal inza 
melpunttefungeren voor informatie over gevaarlijke 
produkten die met spoed wordt doorgegeven door zo^ 
wel nationale als plaatselijke instanties die tot de 
slotsom gekomen zijn dat snel moetworden opgetreden. 
Loeze instanties zouden de Gommissie ook op de hoogte 
moeten brengen van gevallen waarin fabrikanten 
vrijwilhgbeslotenhebbenproduktenuitdehandelte 
nemen. Gnder de juiste voorwaarden zou de Gommissie 
ook informatie in aanmerking moeten nemen die haar 
door andere betrouwbare bronnen wordt doorgespeeld, 
aangezien er behoefte is aan een groot aantal verschil 
lende respondenten. 
7.9. Indien de oorspronkelijk getroffen maatregelen 
gerechtvaardigdbhjkentezijn,dienthetdetaakvan 
Gedaan te Brussel, 27 april 1988. 
1. hile^hng 
LP Het twaalfde jaarverslag van het Europees 
Eonds voor regionale ontwikkeling voor 198^ isop 1 
december 1987door de Gommissie gepubliceerd, ^iet 
genoegen leest het Gomite in het verslag dat in het de Gommissie te zijn de andere lidstaten ertoe aan te 
zetten soortgelijke voorzieningen te treffen. 
7.10. wanneer zich plotseling een situatie voordoet 
waarin de gezondheid en de veiligheid van heel wat 
mensen in gevaar zijn, dient onmiddellijk te worden 
opgetreden.Lidstaten kunnen zelf besluiten onmiddel 
lijk maatregelen te treffen, maar daarnaast dient de 
Gommissie de mogehjkheidtekrijgendelidstatente 
verplichten tot het treffen van noodmaatregelen van 
dwingende aard, overeenkomstig uniforme criteria. Er 
is derhalve behoefte aan een doeltreffend communautair 
rechtsinstrument (zie par. 1.^) met een aantal duidelijke 
regels om optreden in urgente gevallen mogelijk te 
maken, riierbn moet dan gedacht worden aan het on 
verwijld tegenhouden, confisqueren of zelfs vernietigen 
van gevaarlijke produkten. 
desbetreffende jaar de activiteiten van het Eonds verder 
in omvangen schaal zijn toegenomen. Gok stelt het 
Gomitemet waardering vastdat er sprake is vaneen 
voortgaande ontwikkeling in de probleembenadering 
die het Eonds hanteert bijhetvaststellen van prioriteiten 
en de behandeling vanvoorstellentenbehoeve van de 
regio^s. Advies over het twaalfde jaarverslag van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling 
(88BG175B0^ 
Gp 21 december 1987 heeft de Gommissie besloten het Economisch en Sociaal Gomite 
overeenkomstigartikel 198 vanhet Verdrag totoprichting vandeEuropeseEconomische 
Gemeenschap te raadplegen over het twaalfde jaarverslag van het Europees Eonds voor 
regionale ontwikkeling (EERG) 
POe Afdeling voor regionale ontwikkeling, ruimtelijkeordemngen urbanisme, die met de 
voorbereiding van de werkzaamheden van het Gomite ter zake was belast, heeft haar advies 
op!9 april 1988 goedgekeurd.Rapporteur was de heer Black. 
Tijdens zijn 255e zitting (vergadering van 27apnl 1988) heeft het Economischen Sociaal 
Gomitehetvolgendeadviesuitgebracht,datmetalgemene stemmen (bij lonthouding) is 
goedgekeurd.