NL Publicatieblad van de Europese Unie C 44/13

Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 6, lid 2, van Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen

2010/C 44/06

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 7 van Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de aanvraag. Bezwaarschriften moeten de Commissie bereiken binnen zes maanden te rekenen vanaf de datum van deze bekendmaking.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

„OLIVE DE NIMES”

EG-nummer: FR-PDO-0005-0568-10.11.2006

BGA ( ) BOB ( X )

1. Naam:

„Olive de Nîmes”

2. Lidstaat of derde land:

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel:

3.1. Productcategorie:

Categorie 1.6. Groenten en fruit en granen, in ongewijzigde staat of verwerkt.

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is.:

De „Olive de Nîmes” is een heldergroene, volledige olijf zonder steel, uitsluitend van het ras Picholine. Zij is niet gebroken en vertoont geen inkervingen.

Deze olijven worden ontbitterd door maceratie in een alkalische kali- of natriumcarbonaatoplossing met een dichtheid van ten hoogste 1 032. Nadat de olijven door het weken gedeeltelijk zijn ontbitterd, wordt de alkalische oplossing vervangen door helder, drinkbaar water waarmee de olijven worden gespoeld. Vervolgens worden zij gepekeld in zeezout.

De „Olive de Nîmes” heeft een kenmerkende krokantheid, is sappig, laat in de mond typische boter- en hazelnootaroma's na en heeft een zoute smaak.

De olijven zijn minstens zo groot dat 100 gram niet meer dan 34 vruchten telt.

De partijen moeten qua kleur en grootte homogeen zijn.

3.3. Grondstoffen:

Niet van toepassing.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong):

Niet van toepassing.

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden:

Elke handeling voor de productie van de grondstof, de bereiding en de verpakking van de olijven moet worden uitgevoerd binnen het afgebakende geografische grondgebied.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken, enz.:

De olijven kunnen aan de eindverbruiker worden verkocht in recipiënten met een inhoud van ten hoogste 8 kg (netto-uitlekgewicht).

Aangezien olijven fragiel zijn, moeten zij in het afgebakende gebied worden verpakt om het aantal handelingen te beperken. De vruchten kunnen namelijk gemakkelijk gekneusd worden en zijn gevoelig voor de temperatuurverschillen die zich tijdens vervoer zouden kunnen voordoen.

Doordat de olijven in het afgebakende gebied worden verpakt, worden zij beter beschermd en kan het uitzicht ervan beter worden bewaard. Ook de traceerbaarheid wordt beter gewaarborgd.

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering:

Op de etikettering van de olijven met de beschermde oorsprongsbenaming „Olive de Nîmes” moet, naast de vermeldingen die moeten worden aangebracht krachtens de regelgeving betreffende de etikettering en de aanbieding van levensmiddelen, het volgende worden vermeld:

— de oorsprongsbenaming „Olive de Nîmes”,

— de vermelding: „Appellation d'origine contrôlée” of „AOC”. Mocht er op het etiket, afgezien van het adres, een firmanaam of merknaam voorkomen, dan moet de oorsprongsbenaming worden herhaald tussen de woorden „appellation” en „contrôlée”.

De bovenstaande vermeldingen moeten in hetzelfde gezichtsveld en op hetzelfde etiket worden aangebracht.

Daarbij moeten de letters duidelijk zichtbaar, goed leesbaar, onuitwisbaar en groot genoeg zijn, zodat ze goed op het etiket naar voren komen en duidelijk verschillen van de overige vermeldingen en afbeeldingen.

4. Beknopte omschrijving van de afbakening van het geografische gebied:

Het geografische gebied waarin de „Olive de Nîmes” wordt geproduceerd, omvat het olijventeeltgebied van de Gard en het oostelijk deel van het olijventeeltgebied van de Hérault, met uitzondering van de Causses, het berggebied van de Cévennes en de Camargue.

Dit gebied wordt op natuurlijke wijze begrensd door de rivier de Rhône in het oosten en door het Camargue-gebied in het zuiden. In het noorden is er een klimaatgrens, die samenvalt met de grens van het gebied waar het Picholineras kan worden geteeld; in het noordoosten loopt het gebied tot de grens van het departement Gard (met kreupelhout begroeide bergmassieven van meer dan 300 meter hoog). In het westen strekt het gebied zich uit tot voorbij de vallei van de Vidourle. De grens volgt de lijn van de beboste bergkammen van Ganges over Pic St Loup naar le Lez.

Het geografisch gebied bestaat voornamelijk uit heuvels en hellingen, meestal lager dan 350 meter. Het gebied bestaat vooral uit molasseformaties uit het tertiair, kalksteen en krijtachtige mergelsteen en alluviale terrassen. Het gebied heeft een mediterraan klimaat met mistralwinden.

Het productiegebied omvat 223 gemeenten, waarvan 183 in de Gard en 40 in de Hérault:

Departement Gard:

Aigaliers; Aigremont; Aigues-Vives; Alès; Anduze; Aramon; Argilliers; Arpaillargues-et-Aureillac; Aspères; Aubais; Aubord; Aubussargues; Aujargues;Bagard; Baron; Beauvoisin; Belvezet; Bernis; Bezouce; Blauzac; Boisset-et-Gaujac; Boissières; Boucoiran-et-Nozières; Bouillargues; Bouquet; Bourdic; Bragassargues; Brignon; Brouzet-les-Quissac; Bruguière (la); Cabrières; Cadière-et-Cambo (la); Caissargues; Calmette (la); Calvisson; Canaules-et-Argentières; Cannes-et-Clairan; Cardet; Carnas; Cassagnoles; Castelnau-Valence; Castillon-du-Gard; Caveirac; Clarensac; Codognan; Collias; Collorgues; Combas; Comps; Congénies; Conqueyrac; Corconne; Crespian; Cruviers-Lascours; Deaux; Dions; Domazan; Domessargues; Durfort-et-Saint-Martin-de-Sossenac; Estezargues; Euzet; Flaux; Foissac; Fons;; Fons-sur-Lussan; Fontanès; Fontarèches; Fournes; Gailhan; Gajan; Gallargues-le-Montueux; Garons; Garrigues-Sainte-Eulalie; Générac; Jonquières-Saint-Vincent; Junas; Langlade; Lecques; Lédenon; Lédignan; Lezan; Liouc; Logrian-Florian; Lussan; Manduel; Marguerittes; Martignargues; Maruejols-Les-Gardon; Massanes; Massillargues-Attuech; Mauressargues; Méjannes-Les-Alès; Meynes; Milhaud; Mons; Montagnac; Montaren-et-Saint-Médiers; Monteils; Montfrin; Montignargues; Montmirat; Montpezat; Moulezan; Moussac; Mus; Nages-et-Solorgues; Ners; Nîmes; Orthoux-Sérignac-Quilhan; Parignargues; Poulx; Puechredon;Quissac; Redessan; Remoulins; Ribaute-les-Tavernes; Rochefort-Du-Gard; Rodilhan; Rouvière (la);Saint-Bauzely; Saint-Bénezet; Saint-Bonnet-du-Gard; Saint-Césaire-de-Gauzignan; Saint-Chaptes; Saint-Christol-les-Alès; Saint-Clément; Saint-Come-et-Maruéjols; Saint-Dézéry; Saint-Dionisy; Sainte-Anastasie; Saint-Etienne-de-l’Olm; Saint-Geniès-de-Malgoires; Saint-Gervasy; Saint-Hilaire-de-Brethmas; Saint-Hilaire-d’Ozilhan; Saint-Hippolyte-de-Caton; Saint-Hippolyte-de-Montaigu; Saint-Hippolyte-du-Fort; Saint-Jean-de-Ceyrargues; Saint-Jean-de-Crieulon; Saint-Jean-de-Serres; Saint-Just-et-Vacquieres; Saint-Laurent-la-Vernède; Saint-Mamert-du-Gard; Saint-Maurice-de-Cazevieille; Saint-Maximin; Saint-Nazaire-des-Gardies; Saint-Privat-des-Vieux; Saint-Quentin-la-Poterie; Saint-Siffret; Saint-Théodorit; Saint-Victor-des-Oules; Salinelles; Sanilhac-Sagries; Sardan; Sauve; Sauzet; Savignargues; Saze; Sernhac; Serviers-et-Labaume; Seynes; Sommières; Souvignargues; Théziers; Tornac; Uchaud; Uzès; Vallabrix; Vallérargues; Vergèze; Vers-Pont-du-Gard; Vestric-et-Candiac; Vézenobres; Vic-le-Fesc; Villevieille.

Delen van de volgende gemeenten: Allègre; Beaucaire; Bellegarde; Goudargues; Saint-Gilles; Vauvert; Verfeuil.

Departement Hérault:

Assas; Baillargues; Beaulieu; Boisseron; Buzinargues; Campagne; Castries; Claret; Fontanès; Galargues; Garrigues; Guzargues; Lauret; Lunel; Lunel-Viel; Matelles (les); Montaud; Moulès-et-Baucels; Restinclières; Saint-Bauzille-De-Montmel; Saint-Brès; Saint-Christol; Saint-Croix-de-Quintillargues; Saint-Drézéry; Saint-Geniès-Des-Mourgues; Saint-Hilaire-de-Beauvoir; Saint-Jean-de-Cornies; Saint-Jean-de-Cuculles; Saint-Mathieu-de-Tréviers; Saint-Seriès; Saint-Vincent-de-Barbeyrargues; Saturargues; Saussines; Sauteyrargues; Sussargues; Vacquières; Valergues; Valflaunès; Vérargues; Villetelle.

5. Verband met het geografische gebied:

5.1. Specificiteit van het geografische gebied:

Natuurlijke omstandigheden

Het productiegebied bestaat voornamelijk uit heuvels en hellingen, meestal lager dan 350 meter. De bodem bestaat vooral uit molasseformaties uit het tertiair, kalksteen en krijtachtige mergelsteen en alluviale terrassen. Het klimaat is mediterraan met een uitgesproken droogte in de zomer en overvloedige regenval in de herfst. Het gebied is blootgesteld aan winden, en met name aan de mistral, die uit het noorden komt. De winters kunnen streng zijn.

Geschiedenis

Dat er al in de Oudheid olijfbomen aanwezig waren, duidt op de nauwe band tussen de regio rond Nîmes en de olijventeelt.

In dit gebied wordt al sinds oudsher olijfolie geproduceerd, maar de grootschalige productie en consumptie van groene tafelolijven zijn van recentere datum (wellicht van de 18e eeuw). Deze productie kon zich namelijk ontwikkelen dankzij de ontbitteringsmethode van de broers Piccolini: door het mengen van houtas (van eiken en olijfbomen) en kalkwater verkregen de broers Piccolini een alkalische oplossing waarmee groene olijven ontbitterd kunnen worden. Deze methode werd op grote schaal bekend gemaakt bij alle confiseurs, vooral bij die van Nîmes. Alle groene olijven die ontbitterd werden volgens de „methode Piccolini”, werden vervolgens Picholines genoemd.

Aangenomen wordt dat de naam Picholine later werd gegeven aan een soort olijfboom die door selectie is ontstaan uit het ras „Plant de Collias”, afkomstig uit de gemeente Collias in het geografische oorsprongsgebied. Deze soort olijfboom was het best geschikt voor de ontbitteringsmethode „à la Piccolini” zoals die toen werd toegepast en waarbij op de boom de mooiste, stevigste vruchten werden geselecteerd die voor deze praktijk het meest geschikt waren.

In de tweede helft van de 19e eeuw slaagden chemici erin het natronloog efficiënter te maken, waardoor het gemakkelijker werd grotere hoeveelheden olijven te ontbitteren. Dit was een stimulans voor „industriële” bereidingsbedrijven om zich te vestigen.

In de 19de eeuw kende de olijventeelt evenwel een achteruitgang door de verdere opkomst van de wijngaarden en door de invoer van andere vetstoffen. De neergang ging verder tot de tweede wereldoorlog. Tijdens dit vijf jaar durende conflict zorgde een tekort aan ingevoerde oliën en vetstoffen voor een hernieuwde belangstelling voor de olijfolieproductie.

In 1945 waren er nog 22 bereidingsbedrijven in de buurt van Nîmes, die 2 000 ton Picholine-olijven verwerkten, en waren er tal van olijfmarkten.

De strenge vrieskou van 1956 bracht de olijventeelt in de regio Nîmes een harde klap toe.

De smaakkenmerken van de vrucht en de botanische kwaliteiten van de boom zorgden ervoor dat de Picholine tot buiten zijn gebied van oorsprong werd verspreid. Dit gebeurde vooral na de vorst van 1956, toen het ras werd uitgeroepen als zijnde van nationaal belang en overal werd heraangeplant.

Toch blijft het departement Gard de eerste producent van groene Picholine-olijven (23 % van de nationale productie). Dit heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het robuuste Picholineras volledig is aangepast aan de bodem- en klimaatgesteldheid van het productiegebied. Terwijl de Picholinebomen overheersen in het bekken van Nîmes, de wieg van dit ras, treft men op de Cevennenvlakte andere lokale rassen aan. In Collias en de omliggende dorpen zijn er Picholinebomen van meer dan 200 jaar oud.

5.2. Specificiteit van het product:

De „Olive de Nîmes” wordt van oudsher verwerkt in het gebied dat aan de oorsprong ligt van de Picholine. De olijven worden klaargemaakt volgens de traditionele methode van beperkte melkzuurvergisting: de volledige olijven worden gemacereerd in een alkalische kali- of natriumcarbonaatoplossing met een dichtheid van ten hoogste 1 032.

Nadat de olijven door het weken gedeeltelijk zijn ontbitterd, wordt de alkalische oplossing vervangen door helder, drinkbaar water.

De olijven blijven minstens 36 uur in het water en worden op zijn minst viermaal gespoeld.

Vervolgens worden zij gepekeld in zeezout met een dichtheid van ten hoogste 1 060. Citroenzuur en melkzuur mogen worden toegevoegd om het pH-gehalte van de pekel tot 4,7 te laten dalen.

Deze bereidingswijze geeft de „Olive de Nîmes” haar krokante textuur en haar typische boter- en hazelnootaroma’s.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel van een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA):

Dankzij de lange geschiedenis van de olijventeelt in de Gard kon de knowhow worden overgeleverd, zowel wat betreft de wijze waarop de olijfbomen worden geleid, als op het gebied van de bereiding van de olijven.

Het Picholineras is vrij goed bestand tegen de winterse koude en de stevig vastgehechte vruchten weerstaan goed aan de krachtige herfstwinden. Bovendien kan dit ras op een grotere belangstelling van de telers rekenen doordat de olijven zowel als tafelolijven als voor de productie van olijfolie kunnen worden gebruikt.

Wegens de beperkingen van de natuurlijke omgeving worden de olijfbomen op een specifieke wijze geleid:

— zij worden traditioneel laag geleid, zowel om het oogsten van de groene tafelolijven te vergemakkelijken als om aan de wind te weerstaan;

— voorts heeft de inrichting van de voor de olijventeelt bestemde percelen haar stempel gedrukt op de vormgeving van het landschap: de talrijke terrassen die traditioneel „faïsse” of „banquaou” worden genoemd, houden met hun muurtjes de schaarse aarde tegen als de hellingen te steil zijn.

Sinds oudsher vindt de oogst plaats van september (voor tafelolijven) tot december (voor olie). Voor deze oogst waren tal van arbeidskrachten nodig die, volgens de lokale uitdrukking, „allaient oliver” (gingen „olijven”).

De vruchten worden grotendeels manueel geoogst. Het Picholineras, waarvan de vruchten stevig aan het steeltje vastzitten, kan namelijk moeilijk mechanisch worden geoogst, omdat de olijven daarbij te veel schade kunnen oplopen.

Voorts leent de vorm van de traditionele wijngaarden (kleine oppervlakte, muurtjes, vaak beperkte toegankelijkheid) zich weinig tot mechanisatie.

De olijven worden klaargemaakt volgens de traditionele methode van beperkte of gedeeltelijke melkzuurvergisting waarbij het procedé wordt stopgezet voordat de oplossing de kern bereikt.

Deze vergisting wordt traditioneel in deze streek toegepast om de kleur van de vrucht, zijn specifieke smaak en zijn krokantheid te behouden en de bitterheid te weren.

Deze productie heeft aan heelwat wisselende omstandigheden het hoofd moeten bieden. Maar door de aanpassing van het ras aan de bodem, de gehechtheid van de bevolking aan dit oorspronkelijke product en de knowhow van de lokale confiseurs heeft de „Olive de Nîmes” zich kunnen handhaven en stijgt dit product zelfs in aanzien, zowel bij de producenten als bij de consumenten.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier:

http://www.inao.gouv.fr/repository/editeur/pdf/CDC-AOP/olive-de-nimes.pdf

(1) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12.