NL Publicatieblad van de Europese Unie C 317/115

Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (herschikking)

(COM(2008) 820 definitief — 2008/0243 (COD))

(2009/C 317/22)

Rapporteur: mevrouw LE NOUAIL-MARLIÈRE

De Raad heeft op 1 april 2009 overeenkomstig artikel 262 van het EG-Verdrag besloten het Europees Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het:

Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (herschikking)

COM(2008) 820 final – 2008/0243 (COD).

De gespecialiseerde afdeling „Werkgelegenheid, sociale zaken, burgerschap”, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 25 juni 2009 goedgekeurd; rapporteur was mevrouw Le Nouail-Marlière.

Het Europees Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn op 15 en 16 juli 2009 gehouden 455e zitting (vergadering van 16 juli 2009) onderstaand advies met 154 stemmen vóór en 6 tegen, bij 7 onthoudingen, goedgekeurd.

1. Conclusies

1.1. Het Comité kan zich vinden in de door de Commissie voorgestelde wijziging van de Verordening „Dublin II”. Zij wil de efficiëntie van het stelsel opvoeren, ervoor zorgen dat tijdens de procedure de rechten worden gerespecteerd van een ieder die behoefte heeft aan internationale bescherming en een oplossing aandragen voor de situatie in sommige lidstaten waar een gebrek aan opvangcapaciteit heerst waardoor zij het noodzakelijke beschermingsniveau niet kunnen garanderen.

1.2. Het steunt het streven om daadwerkelijke toegang tot de asielaanvraagprocedure te garanderen en de verplichting voor iedere verantwoordelijke lidstaat om de beschermingsbehoeften van de naar aldaar overgebrachte aanvragers integraal te evalueren.

1.3. Verder neemt het nota van de vooruitgang die uit het Commissievoorstel naar voren komt met betrekking tot verbetering van de beschermingsnormen middels met name betere voorlichting van de asielzoekers over de stand van de aanvraagprocedures. Het heeft echter nog bedenkingen bij het taalaspect en de taal waarin informatie over de status van het verzoek of de overdracht wordt gegeven. De informatieverstrekking valt namelijk te kwalificeren als een formele kennisgeving met alle beroepsrechten en termijnen van dien. Daarom moet verzoeker om internationale bescherming altijd op de hoogte worden gebracht in zijn moedertaal of een in een taal die hij erkent te begrijpen. Verder dient er sprake te zijn van tussenkomst door een beëdigde tolk of dient er een overeenkomstig de wet bekrachtigde vertaling te zijn. Ook dient er een ambtshalve door de rechter aangewezen of door verzoeker gekozen raadsman te zijn.

1.4. Verzoekers om internationale bescherming moeten van rechtswege kunnen profiteren van gratis rechtsbijstand.

1.5. Het Comité kan zich vinden in de uitbreiding van de humanitaire en discretionaire clausules. Wèl zou het graag zien dat het toepassingsgebied nauwkeurig wordt aangegeven om te voorkomen dat de discretionaire en soevereiniteitsbepalingen de belangen en de bescherming van asielzoekers aantasten.

1.6. Verder benadrukt het dat de situatie van iedere aanvrager individueel moet worden onderzocht. Dat geldt ook in de fase waarin wordt bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is voor de volledige behandeling van het verzoek en het overwegen van subsidiaire bescherming. Dat laatste overigens uitsluitend wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor de eerste verdragsrechtelijke status (die van vluchteling).

1.7. Ook herhaalt het Comité zijn aanbeveling aan de lidstaten en de Unie om geen gebruik te maken van lijsten van zog. veilige derde landen zolang er nog geen gemeenschappelijke lijst voor de lidstaten is opgesteld. Die lijst moet vervolgens worden voorgelegd aan NGO's die actief zijn op het gebied van de mensenrechten, het Europees Parlement en de nationale parlementen. Dit alles geldt met name voor de fase waarin wordt bepaald welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van het verzoek.

1.8. Voorts betreurt het dat bewaring van asielzoekers niet als een onaanvaardbare praktijk wordt aangemerkt zolang deze niet door een gerechtelijke autoriteit is bevolen.

1.9. Daarnaast dient een beroep overeenkomstig de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens stelselmatig opschortende werking te hebben ten aanzien van gedwongen of zog. vrijwillige terugkeer.

1.10. Er moet geprofiteerd worden van de ervaring van NGO's die actief zijn op het gebied van de mensenrechten door die organisaties toe te laten tot verzoekers om internationale bescherming. Op die manier kunnen die verzoekers worden bijgestaan en kunnen de lidstaten de deskundigheid van die organisaties gebruiken door hen te betrekken bij opleidingsprogramma's voor functionarissen die de beschermingsaanvragen onderzoeken en zulks ook gedurende de cruciale fase waarin de verantwoordelijke lidstaat wordt aangewezen. Zodoende kan ook binnen een lidstaat rekening worden gehouden met de lokale dimensie door de lokale of regionale autoriteiten de mogelijkheid te geven, zich te laten bijstaan door deskundige NGO's.

1.11. Verder wordt de lidstaten aanbevolen om actiever op te treden tegen criminelen die mensenhandel bedrijven en de internationale instrumenten betreffende criminaliteitsbestrijding te ratificeren, inclusief de twee aan het VN-Verdrag inzake de bestrijding van georganiseerde transnationale criminaliteit gehechte protocollen. Ook is het raadzaam dat zij landen die die instrumenten en het Verdrag van Genève inzake de bescherming van vluchtelingen niet hebben geratificeerd van hun lijst van veilige derde landen schrappen. Zij zouden tevens slachtoffers van mensensmokkel en –handel moeten beschermen en vrijwaren van vervolging door meer respect te hebben voor hun rechten op internationale bescherming wanneer zij asiel en bescherming aanvragen, meer bepaald zodra de autoriteiten kennis van een dergelijk verzoek hebben genomen. Bijgevolg moet hun personeel ter zake worden opgeleid.

1.12. Vertrouwelijkheid en beheer van persoonsgegevens

— Het Comité is ingenomen met de voorstellen voor meer gegevensveiligheid in Eurodac (COM(2008) 825-3). Daarbij gaat het om verplichtingen voor de lidstaten om een concreet beveiligingsplan te ontwerpen om onder meer onbevoegden toegang te weigeren en gebruik, lezen, kopiëren of input van gegevens zonder toestemming te voorkomen (1). Asielzoekers zijn bijzonder kwetsbaar voor risico's die aan publicatie van gegevens zijn verbonden en daarom moeten er strikte vertrouwelijkheids- en veiligheidsnormen komen.

— Ook kan het zich vinden in bepalingen ten behoeve van efficiënter beheer van doorhaling van gegevens. Op die manier wordt gevoelige informatie niet langer opgeslagen dan nodig is, met name wanneer een verblijfsvergunning is afgegeven of indien betrokkene het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten.

1.13. Bescherming van vluchtelingen in buurlanden van de Unie

De Unie wordt opgeroepen om de behandeling en het individuele onderzoek van asielaanvragen niet over te laten aan landen die het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen (2) of het Protocol daarbij (3) niet hebben geratificeerd.

2. Inleiding en samenvatting van het Commissievoorstel

2.1. Het gemeenschappelijk Europees asielstelsel (CEAS) is in twee fases ontwikkeld. De eerste begon met de Europese Raad van Tampere (1999), na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, waarmee het asiel- en immigratiebeleid een Europese dimensie kreeg. Deze fase duurde tot in 2005.

2.2. In deze eerste fase zijn richtlijnen over asielbeleid opgesteld en is een begin gemaakt met een zekere vooruitgang inzake de samenwerking tussen de lidstaten.

2.3. De tweede fase van de totstandbrenging van het CEAS is begonnen met de vaststelling van het Haags programma (goedgekeurd in november 2004), waarin is bepaald dat in 2010 de hoofddoelstellingen van het CEAS moeten zijn bereikt, middels de goedkeuring van instrumenten en maatregelen die gericht zijn op meer harmonisering en op verbetering van de beschermingsnormen met het oog op een gemeenschappelijk Europees asielstelsel.

2.4. Alvorens nieuwe initiatieven voor te stellen, heeft de Commissie in 2007 een groenboek (4) opgesteld, dat is voorgelegd aan verschillende Europese instellingen, de lidstaten en het maatschappelijk middenveld (5). Aan de hand van dit groenboek heeft de Commissie vervolgens een actieplan inzake het asielstelsel opgesteld. In dat plan somt zij de door haar geplande maatregelen op ter verwezenlijking van de tweede fase.

2.5. Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (hierna de „Dublinverordening” (6)), moet op verscheidene punten ingrijpend worden gewijzigd. De Commissie heeft een herschikking voorgesteld waarover het Comité advies heeft uitgebracht (7).

2.6. Hoofddoel van het voorstel is het systeem efficiënter te maken en hogere beschermingsnormen te hanteren voor personen die onder de „Dublinprocedure” vallen. Die procedure dient voornamelijk om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag of een verzoek om subsidiaire dan wel internationale bescherming in de zin van het Verdrag van Genève van 1965, het Protocol van New York van 1967 en de Richtlijnen „Opvang” 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 en „Erkenning” 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004, die momenteel ook worden geherschikt. Tegelijkertijd moet het voorstel ervoor zorgen dat grote druk op de opvangfaciliteiten en de asielstelsels van de lidstaten beter kan worden opgevangen.

2.7. Het voorstel is op dezelfde uitgangspunten gebaseerd als de bestaande Dublinverordening, namelijk dat de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming ligt bij de lidstaat die de belangrijkste rol heeft gespeeld bij de toegang tot of het verblijf in de lidstaten, met enkele uitzonderingen om de eenheid van het gezin te beschermen.

2.8. Verder bevat het voorstel voornamelijk de verplichtingen die de lidstaten jegens elkaar hebben, alsook bepalingen betreffende de verplichtingen van de lidstaten jegens asielzoekers op wie de procedure van Dublin van toepassing is. Zulks in de mate waarin die bepalingen de afwikkeling van de procedure tussen de lidstaten raken of nodig zijn om voor samenhang met de andere instrumenten op asielgebied te zorgen. De nieuwe bepalingen verbeteren de bestaande procedurele garanties voor een hoger beschermingsniveau en zijn er uitsluitend op gericht, beter tegemoet te komen aan de specifieke behoeften van de personen die de procedure doorlopen door beschermingslacunes te dichten.

Ten einde voor samenhang met de erkenningsrichtlijn (2004/83/EG) te zorgen wordt voorgesteld om de werkingssfeer van de verordening uit te breiden tot personen die subsidiaire bescherming aanvragen (of reeds genieten). De oorspronkelijke Verordening (EG) 343/2003 was uitsluitend op asielzoekers gericht. Nu wordt voorgesteld enkele bepalingen te verbeteren om ervoor te zorgen dat de procedure en het stelsel voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat soepel verlopen door de rechtsgaranties voor verzoekers om internationale bescherming te verbeteren en hen in staat te stellen hun rechten beter te verdedigen.

Verder worden er verdergaande maatregelen voorgesteld om de eenheid van het gezin te bewaren en niet-begeleide minderjarigen en „andere kwetsbare groepen” te beschermen.

Ten slotte: om te voorkomen dat in geval van grote druk op bepaalde lidstaten met een beperkte opvang- en absorptiecapaciteit de Dublinoverdrachten de last voor deze lidstaten nog verzwaren, wordt een nieuwe procedure in de verordening opgenomen die het mogelijk maakt Dublinoverdrachten op te schorten.

3. Algemene opmerkingen

3.1. Het voorstel maakt deel uit van een serie in het actieplan inzake asiel aangekondigde maatregelen voor de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel (8). Verder past het in het door het Comité gewenste harmonisatiekader en wordt rekening gehouden met de lacunes die aan het licht kwamen tijdens de raadpleging over het Groenboek over de toekomst van het Gemeenschappelijk Europees asielbeleid. Wel moet worden geconstateerd dat niet wordt getornd aan het beginsel dat de lidstaat die de grootste rol heeft gespeeld bij de binnenkomst of het verblijf van de asielzoeker, uitzonderingen daargelaten, verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek. Verder geeft de Commissie aan dit ingrijpender te willen wijzigen maar zij zegt niet wanneer (samenvatting van de effectbeoordeling SEC(2008) 2962/2963 -2, hoofdstuk „Toezicht en evaluatie”, derde paragraaf). Het gaat hier wel om het fundament voor de vaststelling van verantwoordelijkheid in het licht van de plaats van indiening van de aanvraag (COM(2008) 820 final, Toelichting, hoofdstuk 2 – „Raadpleging van belanghebbende partijen”, derde paragraaf).

3.2. Die opstelling van de Commissie schijnt ingegeven te zijn door het standpunt van de meerderheid van de lidstaten maar het Comité wil erop wijzen dat het reeds sinds 2001 voor het volgende pleit: „asielzoekers moeten kunnen kiezen tot welk land zij hun aanvraag richten; er moet rekening worden gehouden met de culturele en sociale factoren die aan die keuze ten grondslag liggen en die een vlotte integratie kunnen bespoedigen” (9). Wat het toekomstig asielbeleid (10) betreft, wijst het er voorts op dat zijn positie wordt gesteund door talloze organisaties van het maatschappelijk middenveld en de UNHCR.

3.3. Onder voorbehoud van de over dit beginsel gemaakte opmerking kan het zich erin vinden dat er een nieuwe procedure komt ter opschorting van Dublinoverdrachten naar een verantwoordelijke lidstaat die daardoor onder extra druk zou komen te staan.

3.4. Die maatregelen weerspiegelen het voornemen in de richting van meer juridische en procedurele garanties om de grondrechten van de asielzoekers te respecteren.

3.5. Het betreurt daarentegen dat, gerechtelijk vastgestelde frauduleuze bedoelingen en vertragingsmanoeuvres van de kant van asielzoekers daargelaten, bewaring van asielzoekers niet als onaanvaardbare praktijk wordt aangemerkt en zou kunnen worden gebruikt in „uitzonderlijke” gevallen, maar waarbij de criteria de lidstaten in kwestie teveel beoordelingsruimte laten en de verdedigers van de aanvragers gedwongen worden talloze en lange procedures in te leiden.

3.6. Ten slotte is het een goede zaak dat het beginsel wordt veralgemeend dat ieder besluit, en met name een besluit dat in een „overdracht” kan resulteren, kan worden aangevochten. Maar een dergelijk beroep moet opschortende werking hebben zodat, overeenkomstig de jurisprudentie van het Europees Hof voor de rechten van de mens, rechten volledig worden geëerbiedigd.

4. Bijzondere opmerkingen

4.1. Inleidende overwegingen

4.1.1. Eenheid van het gezin (12): de gezamenlijke behandeling van verzoeken van de leden van een gezin moet er niet alleen toe dienen dat gezinsleden niet van elkaar worden gescheiden maar dient er ook toe te strekken dat personen die internationale bescherming zoeken gezinshereniging wordt gegarandeerd en zulks met respect voor de autonome rechten van iedere aanvrager en vooral die van vrouwen.

4.1.2. Het Comité is het volledig eens met het voorstel dat iedere lidstaat, vooral om humanitaire redenen, van de verantwoordelijkheidscriteria kan afwijken (14).

4.1.3. Het recht om een besluit tot overdracht naar de verantwoordelijke lidstaat aan te vechten (16, 17) moet als opschortend worden beschouwd. Zo niet, dan bestaat het risico dat het recht word uitgehold (11).

4.1.4. Overeenkomstig het Verdrag van Genève mogen asielzoekers (18) alleen in „uitzonderlijke omstandigheden”in bewaring worden genomen. Die omstandigheden worden wel in de inleidende overwegingen maar niet in de voorgestelde verordening zelf gepreciseerd. Het Comité vindt dat een asielzoeker slechts in bewaring mag worden genomen ingeval hij zijn verzoek heeft ingediend nadat hem reeds een uitzettingsbesluit was medegedeeld.

4.2. Doel en definities (Hoofdstuk I, artikelen 1 en 2)

4.2.1. Het Comité is enigszins bezorgd over de relevantie van de invoeging in de definities van het „onderduikrisico” (artikel 2, sub l) omdat dat risico verderop in het voorstel wordt opgevoerd als reden om te bezien of een persoon in „bewaring” moet worden genomen. In ieder geval wil het benadrukken dat de aanwijzingen die zijn gebaseerd op bij wet gedefinieerde objectieve criteria om te bepalen of het risico bestaat dat iemand tot wie een overdrachtsbesluit is gericht onderduikt, moeten worden beperkt. Daartoe moet worden voorgeschreven dat de aanwijzingen door een bevoegde rechter moeten zijn beoordeeld en daarbij dienen de rechten van de verdediging te worden gerespecteerd, overeenkomstig het EVRM.

4.3. Algemene beginselen en waarborgen (Hoofdstuk II, artikelen 3-6)

Recht op informatie

4.3.1. Verzoeker moet niet alleen op de hoogte worden gesteld van zijn recht om „een overdrachtsbesluit aan te vechten”, maar dient ook te worden geïnformeerd over de middelen om dat recht uit te oefenen (artikel 4, lid 1, onder e).

4.3.2. „De informatie wordt (…) verstrekt in een taal die de verzoeker redelijkerwijs geacht kan worden te begrijpen”. Dit is te beperkt en verschaft de vertegenwoordigers van de autoriteiten een beoordelingsvrijheid terwijl niet kan worden gegarandeerd dat zij over voldoende talenkennis beschikken om die vrijheid te gebruiken (artikel 4, lid 2). Beter is het voor te schrijven dat verzoeker moet worden geïnformeerd in een taal die hij erkent te begrijpen.

Waarborgen voor minderjarigen

4.3.3. Het belang van het kind staat bij alle procedures voorop (artikel 6, lid 1). Hier moet er expliciet worden aangegeven dat deze bepaling stoelt op artikel 3, lid 1, van het Internationaal Verdrag betreffende de rechten van het kind, zodat artikel 6, lid 1, in rechte kan worden ingeroepen.

Afhankelijke verwanten (artikel 11, lid 1)

4.3.4. Omwille van de samenhang van de tekst moet de term „asielzoeker” worden vervangen door „verzoeker om internationale bescherming”.

4.3.5. De wens van verzoeker moet „schriftelijk” worden geformuleerd. Dit beperkt het uitdrukkingsvermogen van verzoeker en dat is in strijd met de strekking van de tekst. Beter zou zijn: dit verzoek kan worden geformuleerd op iedere manier die de autoriteiten in staat stelt om het te registreren (een schrijven, onderhoud, vragenlijst).

Discretionaire bepalingen (Hoofdstuk IV, artikel 17)

4.3.6. Het Comité is het ermee eens dat de aangezochte lidstaat een afwijzing van een overnameverzoek moet motiveren (artikel 17, lid 2, derde alinea). Tevens moet in dit verband de volgende bepaling worden ingevoegd: „volgt er binnen twee maanden geen besluit, dan is de aangezochte lidstaat verantwoordelijk voor het onderzoek van het verzoek”.

Over- en terugnameprocedures (Hoofdstuk VI, artikelen 20-31)

4.3.7. Het Comité roept de lidstaten ertoe op om het terugnameverzoek zo snel mogelijk in te dienen (artikel 23, lid 2), en in ieder geval binnen de door de Commissie aanbevolen termijnen (twee maanden voor Eurodac en drie maanden in de overige gevallen).

4.3.8. De passage „in een taal die de betrokkenen redelijkerwijs geacht kan worden te begrijpen” (artikel 25, lid 1) volstaat niet voor een zo compleet mogelijke kennisgeving. Evenals opgemerkt ten aanzien van artikel 4, lid 2, moet dit worden veranderd in die zin dat verzoeker moet worden geïnformeerd in een taal die hij erkent te begrijpen.

Verder moet worden aangegeven dat beroep opschortende werking heeft (artikelen 25, lid 2, en 26, lid 1, en zoals reeds met betrekking tot de overwegingen 16 en 17 is opgemerkt):

4.3.9. Het lijkt strijdig om enerzijds het beroepsrecht (met opschortende werking) voor een door een overdrachtsbesluit geraakte verzoeker te willen versterken en anderzijds de betrokkene eventueel niet toe te staan om in afwachting van zijn beroep of herzieningsverzoek op het grondgebied van de lidstaat in kwestie te verblijven (artikel 26, leden 3 en 4).

4.3.10. Artikel 27, lid 1, strookt met het beginsel van het Verdrag van Genève dat geen enkele staat een persoon in bewaring houdt om de enkele reden dat hij om internationale bescherming verzoekt. Het Comité suggereert hier om artikel 27, lid 3, vóór lid 2 te plaatsen om de alternatieven voor bewaring meer gewicht te geven.

4.3.11. Ten slotte moet in artikel 27, lid 10, expliciet worden bepaald dat uitsluitend begeleide minderjarigen eventueel in bewaring mogen worden gesteld.

Brussel, 16 juli 2009 De voorzitter van het Europees Economisch en Sociaal Comité Mario SEPI

(1) Zie artikel 19 van COM(2008) 825-3.

(2) Genève, 1951

(3) New York, 1967

(4) COM(2007) 301 def. van 6 juni 2007.

(5) Het EESC heeft zich over dit groenboek uitgesproken in zijn advies over het „Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel”, rapporteur: mw. LE NOUAIL MARLIÈRE (PB C 204 van 9.8.2008).

(6) Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 50 van 25 februari 2003, blz. 1).

(7) Advies van het EESC van 20 maart 2002 over het „Voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend” (rapporteur: de heer Sharma; PB C 125 van 27 mei 2002).

(8) Het Comité is niet geraadpleegd over de voorgestelde wijzigingen van de Eurodacverordening (COM(2008)825). Die Verordening (EG 2725/2000 van de Raad van 11 december 2000) vormt een directe aanvulling op de Dublinverordening.

(9) Zie met name

— het EESC-advies van 20 maart 2002 over het „Voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend” (Dublin-II) (COM(2001) 447 final), rapporteur: de heer Sharma - PB C 125 van 27 mei 2002, blz. 28-31

— en EESC-advies 497/2008 van 12 maart 2008 over het „Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk Europees asielbeleid” (COM(2007) 301 final) – rapporteur: mevr. Le Nouail Marlière, PB C 204 van 9 augustus 2008, blz. 77-84.

(10) Zie het Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk Europees asielbeleid (COM(2007) 301 final)

(11) Arrest Gebremedhin/Frankrijk van het Europees Hof voor de rechten van de mens: Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Raad van Europa, 1950) artikelen 3 en 13 door eventuele foltering of slechte behandeling toegebrachte onherstelbare schade, beroep met van rechtswege opschortende werking, ov. 66 en 67; http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=816069&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649