ruj«iW 
COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 10.02.1998 
COM(1998) 10 def. 
VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD 
OVER DE GRIEKSE STEUNAANVRAGEN 
IN DE KATOENSECTOR 

1. INLEIDING 
De Raad heeft in juni 1997 op verzoek van de Griekse delegatie de volgende 
verklaring inzake de werking van de steunregeling voor katoen goedgekeurd: "de 
Raad vraagt de Commissie vóór het einde van het jaar een verslag over de 
steunregeling voor katoen in te dienen met aandacht voor de volgende vier specifieke 
verzoeken: 
- de steun rechtstreeks aan de producenten te betalen; 
- de sancties op regionaal niveau toe te passen; 
- de productieraming met 7,5 % te verhogen; 
- een juridisch kader op te stellen om de productieraming tijdens het verkoopseizoen 
te kunnen herzien." 
Om elk misverstand te voorkomen, dient te worden gepreciseerd dat het betrokken 
verslag strikt beperkt blijft tot het hiervoren geformuleerde verzoek, en dus niet in de 
plaats komt voor het in Verordening (EG) nr. 1553/95 bedoelde verslag over de 
algemene werking van de steunregeling voor katoen, welk verslag overigens vóór het 
begin van het verkoopseizoen 1999/2000 aan de Raad en aan het Europees Parlement 
moet worden overgelegd. 
Het door de Griekse delegatie gevraagde verslag kan dus geen overzichtsstudie zijn 
van de economie in deze sector. Het moet veeleer worden beschouwd als een grondig 
onderzoek van de bovenvermelde vier punten en de positieve en negatieve implicaties 
ervan, waarbij de andere aspecten van de steunregeling onveranderd blijven. 
Vooralsnog gaat het verslag niet vergezeld van voorstellen om de wetgeving te 
wijzigen. 
De evaluatie van de wijzigingsvoorstellen is uitegvoerd met de bedoeling de 
controlemaatregelen en de doeltreffendheid ervan te handhaven en zo mogelijk te 
verbeteren. Daarmee wordt gevolg gegeven aan de opmerkingen die de Rekenkamer 
reeds eerder in haar jaarverslagen had gemaakt. De Rekenkamer heeft onder andere 
gewezen op belangrijke tekortkomingen op controlegebied in de GMO voor katoen en 
eraan herinnerd dat de Raad en het Parlement er bij de Commissie hadden op 
aangedrongen maatregelen te nemen om een efficiënte controle tot stand te brengen. 
g l PB nr.C 309 van 16.11.1993, blz.l. 
* PB nr. C 340 van 17.11.1996, blz. 1. 
UI 
2. WERKING VAN HET HUIDIGE SYSTEEM 
De specifieke verzoeken van de Griekse delegatie hebben betrekking op, 
respectievelijk, de begunstigde van de steun, het stabilisatiemechanisme, en, wat de 
laatste twee punten betreft, het voorschottensysteem en dus ook het saldisysteem. De 
huidige situatie op dat vlak wordt hierna beknopt weergegeven. 
2.1 Productiesteun en minimumprijs 
Katoen is niet opgenomen in bijlage II bij het Verdrag, maar het landbouwkarakter 
van deze productie wordt expliciet erkend in Protocol nr. 4 bij de Akte van toetreding 
van Griekenland, bij welk protocol productiesteun is ingevoerd. Later is deze regeling 
aangevuld bij Protocol nr. 14 bij de Akte van toetreding van Spanje en Portugal. 
Eén van de belangrijkste elementen van de steunregeling voor katoen is gebaseerd op 
het bekende principe van "deficiency payments". Aan de egreneringsbedrijven wordt 
een steunbedrag toegekend dat gelijk is aan het verschil tussen een door de Raad 
vastgestelde streefprijs en de wereldmarktprijs, die minstens eenmaal per maand door 
de Commissie wordt bepaald. De egreneringsbedrijven moeten op hun beurt aan de 
katoentelers een minimumprijs betalen. De regeling is er op gericht het inkomen van 
de producenten te ondersteunen, maar voor de uitvoering ervan wordt een beroep 
gedaan op de egreneringsbedrijven. De steun wordt bovendien toegekend op basis van 
de hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen, die wel worden gecorrigeerd naar gelang 
van de vezelopbrengst. 
De streef- en de minimumprijzen voor niet-geëgreneerde katoen van de 
standaardkwaliteit zijn vastgesteld op respectievelijk 106,30 ecu/kg en 100,99 ecu/kg 
voor een periode die uiterlijk aan het einde van het verkoopseizoen 1999/2000 afloopt. 
Deze institutionele prijzen gelden voor katoen van gezonde handelskwaliteit met een 
vochtgehalte van 10 %, een gehalte aan onzuiverheden van 3 % en met de 
eigenschappen die nodig zijn om, na egrenering, 32 % vezels van klasse nr. 5 (white 
middling) met een lengte van 28 mm (1-3/32") te verkrijgen. 
Het verkoopseizoen loopt van 1 september tot en met 31 augustus. 
2.2 Stabilisatiemechanisme 
In overeenstemming met haar in de zitting van de Raad van december 1993 aangegane 
verbintenis "zich, met het oog op een billijk beheer, te zullen bezinnen op de 
specifieke problemen van de katoensector", heeft de Commissie in maart 1995 aan de 
Raad een algemeen verslag voorgelegd over de toepassing van de steunregeling voor 
katoen en met name over het stabilisatiemechanisme. 
^ Om de moeilijkheden te verhelpen die voortvloeien uit het feit dat de verhoging van 
o de productie in één lidstaat, voor beide producerende lidstaten identieke sancties tot 
< gevolg had, heeft de Raad met ingang van het verkoopseizoen 1995/96 de 
5 gegarandeerde nationale hoeveelheden (GNH) ingevoerd ten einde de producenten in 
6 elke lidstaat meer verantwoordelijkheidsbesef bij te brengen. Daartegenover staat dat 
ui 
de beperking van de verlaging is afgeschaft, en ook de mogelijkheid om een deel van 
de verlaging over te dragen naar het volgende verkoopseizoen. 
De steun wordt verlaagd als aan de volgende twee voorwaarden voldaan is: 
I. De werkelijke communautaire productie overschrijdt de gegarandeerde 
maximumhoeveelheid (GMH: 1.031.000 ton) 
II. De werkelijke productie ligt voor Spanje hoger dan 249.000 ton (GNH) of 
voor Griekenland hoger dan 782.000 ton (GNH). 
Wanneer de verlaging slechts voor één van beide lidstaten wordt toegepast, wordt 
deze verlaging niet berekend op basis van de overschrijding van de GNH van de 
betrokken lidstaat, maar op basis van het overschot ten opzichte van de 
communautaire GMH. 
Er zij op gewezen dat de verlaging wordt toegepast op de streefprijs. die met 0,5 % 
wordt verlaagd voor elk procent overschrijding van de referentiehoeveelheid. 
2.3 Voorschotten en saldo's 
De hervorming die sinds het verkoopseizoen 1995/96 van toepassing is, had onder 
meer ten doel voor producenten die voor de overschrijding van de 
maximumhoeveelheid verantwoordelijk waren, nog in hetzelfde verkoopseizoen en 
uitsluitend in dat verkoopseizoen sancties toe te passen. Daarom moest dan ook een 
regeling worden ingevoerd waarbij gedurende het verkoopseizoen voorschotten 
worden toegekend en aan het einde van dat verkoopseizoen een saldo. 
2.3.1 Voorschotten 
Berekening van de voorschotten 
Vóór het begin van het verkoopseizoen stelt de Commissie volgens de procedure van 
het Comité van beheer de geraamde productie van elke betrokken lidstaat vast. 
Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1554/95 van de Raad tot vaststelling van de 
algemene voorschriften van de steunregeling voor katoen wordt de bovenvermelde 
productieraming verhoogd met een veiligheidsmarge van 15 %, met het oog op de 
berekening van een voorlopige verlaging op basis van de stabilisatieregeling. 
Rekening houdend met de prijsschommelingen op de wereldmarkt worden gedurende 
het verkoopseizoen voorschotten uitgekeerd die als volgt worden berekend: 
ui Streefprijs 
8 - voorlopige verlaging 
«S - wereldmarktprijs— 
Ü = voorschot 
m 
ui 
Aangezien in het huidige systeem de geraamde productie slechts eenmaal wordt 
vastgesteld, blijft de voorlopige verlaging gedurende heel het verkoopseizoen gelijk, 
maar verschilt zij naar lidstaat naar gelang van de mate waarin de GNH is 
overschreden. Dit betekent dat het voorschot bij eenzelfde wereldmarktprijs toch naar 
lidstaat kan verschillen. 
De bovenvermelde verhoging van 15 % is een soort vangnet om te voorkomen dat aan 
het einde van het verkoopseizoen zou blijken dat meer aan voorschotten is uitbetaald 
dan wat uiteindelijk aan steun kan worden toegekend; dit percentage, dat sinds het 
tweede jaar van toepassing van de hervorming (verkoopseizoen 1996/97) wordt 
gehanteerd, is bepaald op basis van de statistische gegevens over het in elk van de 
negen voorgaande verkoopseizoenen geconstateerde verschil tussen de vóór het begin 
van het verkoopseizoen geraamde en de aan het einde van het verkoopseizoen 
vastgestelde werkelijke productie (zie bijlage I). Uit deze statistieken kan worden 
opgemaakt dat 15 % geen overdreven of zuiver willekeurig percentage is. 
Toekenning van de voorschotten 
Vanaf 16 oktober na het begin van het verkoopseizoen kennen de lidstaten aan de 
egreneringsbedrijven die daartoe een aanvraag hebben gedaan, een voorschot op de 
steun toe zodra de niet-geëgreneerde katoen in die bedrijven is aangevoerd (onder 
controle geplaatst), mits een zekerheid wordt gesteld van minstens 110% van het 
voorschot. Bij het onder controle plaatsen van de katoen kan het egreneringsbedrijf 
aangeven dat het steunbedrag waarop het een voorschot vraagt, het bedrag is dat geldt 
op de dag waarop de katoen onder controle wordt geplaatst, dan wel op een latere 
datum (vaststelling achteraf). Achteraf wordt, in voorkomend geval, de zekerheid 
verbeurdverklaard naar verhouding van het bedrag waarmee het totale uitgekeerde 
voorschot het uiteindelijk toe te kennen steunbedrag overschrijdt. 
De egreneringsperiode waarin de hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen onder 
controle kunnen worden geplaatst en kunnen worden gewogen, loopt af op 31 maart. 
Vanaf het huidige verkoopseizoen 1997/98 kunnen de lidstaten echter een vroegere 
einddatum vaststellen voor zover dat de handelstransacties in de sector niet verstoort. 
De lidstaat stelt de nieuwe einddatum minstens dertig dagen van tevoren vast en deelt 
deze onmiddellijk aan de Commissie mee. 
In bijlage II wordt aangegeven hoeveel katoen in de laatste verkoopseizoenen elke 
maand onder controle is geplaatst. Er zij op gewezen dat de afzet van de oogst in 
Griekenland langer duurt dan in Spanje en dat de drukste periode over het algemeen 
de periode oktober - november is. In de beschouwde periode is in Griekenland 
gemiddeld eind oktober 43 % en eind november 66 % van de totale productie onder 
controle geplaatst. In Spanje bedragen de overeenkomstige gemiddelden 
o respectievelijk 77 % en 96 %. 
LU 
o De termijn waarover de egreneringsbedrijven beschikken om een voorschotaanvraag 
8 in te dienen, verstrijkt eveneens op 31 maart, maar zonder dat de lidstaat daarvoor een 
o vroegere datum kan vaststellen, zoals wel het geval is voor de egreneringsperiode. 
ui 
2.3.2 Saldo 
Aan het einde van het verkoopseizoen kan aan de hand van de uiterlijk einde juni 
bepaalde definitieve productiecijfers het definitieve verlagingspercentage worden 
vastgesteld dat voor elke lidstaat geldt. 
Voor elke periode waarvoor een wereldmarktprijs voor niet-geëgreneerde katoen is 
bepaald, wordt als volgt een steunbedrag vastgesteld 
Streefprijs 
- definitieve vermindering van de streefprijs (definitieve verlaging) 
- wereldmarktprijs 
= steunbedrag 
De aldus berekende steunbedragen kunnen echter op grond van artikel 2, lid 4, van 
Verordening (EG) nr. 1553/95 van de Raad worden verhoogd als aan het einde van het 
verkoopseizoen de volgende drie voorwaarden vervuld zijn: 
- de gewogen wereldmarktprijs bedraagt meer dan 30,2 ecu/100 kg; 
- de begrotingskosten zijn lager dan 770 min ecu; 
- de productie van de lidstaat is hoger dan zijn GNH2. 
De definitieve steunbedragen worden als volgt berekend: 
Steunbedrag 
+ verhoging van het steunbedrag 
= definitief steunbedrag 
Het saldo dat aan het einde van het verkoopseizoen aan de egreneringsbedrijven moet 
worden betaald, is bijgevolg gelijk aan het verschil tussen het definitieve steunbedrag 
en de reeds toegekende voorschotten. Het saldo is voor elke lidstaat verschillend maar 
blijft onveranderd gedurende heel het verkoopseizoen en is het niet afhankelijk van de 
periode waarvoor de wereldmarktprijs is bepaald. Het saldo wordt als volgt berekend: 
definitieve verlaging 
- voorlopige verlaging 
+ verhoging van het steunbedrag 
2 2 het verhoogde steunbedrag mag echter niet hoger zijn dan de twee in de 
g genoemde verordening vastgestelde maxima, waarvan het ene overeenstemt 
â met het steunbedrag zonder verlaging, en het andere met het steunbedrag dat 
g voortvloeit uit de verhoging van de GNH (270 000 ton voor Spanje en 850 000 
^ ton voor Griekenland). 
De toepassing van deze regeling als geheel heeft ertoe geleid dat voor het 
verkoopseizoen 1996/97 de volgende saldo's zijn betaald: 
32,315 ecu/100 kg in Griekenland, 
0,744 ecu/100 kg in Spanje. 
Aan de Griekse egreneringsbedrijven is bijgevolg een niet onaanzienlijk saldo 
uitbetaald (ongeveer 50 % van de definitieve steun) omdat de werkelijke productie 
van Griekenland ver beneden de geraamde productie is uitgekomen (-24 %). Het aan 
de Spaanse egreneringsbedrijven uitbetaalde saldo bleek vrij gering omdat de 
werkelijke productie groter bleek te zijn dan de geraamde productie, namelijk 13,6 % 
groter, d.i. in de buurt van de veiligheidsmarge van 15 % waarmee de geraamde 
productie wordt verhoogd. 
2.4 De productiekolom 
De voornaamste bij de agrarische productie van katoen betrokken actoren in eigenlijke 
zin zijn de producentenorganisaties en de egreneringsbedrijven. Deze twee 
categorieën worden hier in het kort besproken, waarbij een beschrijving van de 
verdere stadia in de productiekolom, hoofdzakelijk spinnerijen en weverijen, 
achterwege wordt gelaten. 
2.4.1 De producentengroeperingen 
De Gemeenschap heeft in de jaren '80 de oprichting van producentengroeperingen in 
de sector katoen gestimuleerd. Er werd aanloopsteun en, vooral voor de aanschaf van 
oogstmachines, investeringssteun toegekend. 
Tegenwoordig zijn zowel in Griekenland als in Spanje oogstmachines voor iedereen 
beschikbaar. Voor de producentengroeperingen is dan nog een taak weggelegd op het 
vlak van het beheer van dit materieel. Op het gebied van concentratie en aanpassing 
van het aanbod van de producenten lijken deze organisaties daarentegen niet zeer 
actief te zijn. Wel moet worden erkend dat deze taken door de verwerkende industrie 
(al of niet coöperaties) kunnen worden vervuld. In Spanje zijn de 
producentengroeperingen niet goed georganiseerd en zij vertegenwoordigen er 
overigens slechts 12 % van de producenten. 
2.4.2 De egreneringsbedrijven 
In Griekenland is een derde van de ongeveer 90 bedrijven een coöperatieve 
q onderneming, en hun totale egreneringscapaciteit bedraagt momenteel ongeveer 40 %. 
£ Voor de sector in het algemeen zijn er, gelet op het totale productieniveau, geen 
^ bijzondere problemen. 
(O co CQ 
O in 
ui 
In Spanje maken de coöperatieve ondernemingen eveneens een derde uit van de in 
totaal 18 bedrijven. De sector in het algemeen kampt met een overcapaciteit van de 
egreneringsindustrie in vergelijking met het aanbod van de producenten, met name in 
de voorbije verkoopseizoenen 1993/94 en 1995/96, waarin door aanhoudende droogte 
de oogsten danig zijn tegengevallen. Als de in 1996/97 en 1997/98 geconstateerde 
toename van het areaal aanhoudt, kan wellicht een beter evenwicht tussen vraag en 
aanbod worden bereikt. 
2.4.3 Financiële band tussen egreneringsbedrijven en producenten 
De steun wordt uitsluitend toegekend aan egreneringsbedrijven die daartoe een 
aanvraag indienen en die een contract hebben overgelegd waarin is bepaald dat aan de 
producent een prijs wordt betaald die ten minste gelijk is aan de institutionele 
minimumprijs. Dat contract moet onder andere een clausule bevatten volgens welke 
de overeengekomen prijs bij verlaging of verhoging van het steunbedrag wordt 
aangepast naar evenredigheid van de wijziging van het definitieve steunbedrag als 
gevolg van een en ander. 
Wanneer de niet-geëgreneerde katoen onder controle wordt geplaatst, maakt het 
egreneringsbedrijf aan de producent een eerste vergoeding over, waarbij het bedrijf 
uiteraard rekening houdt met de omvang van de door hem ontvangen voorschotten: zo 
wentelt het bedrijf de onzekerheid omtrent het uiteindelijk aan het einde van het 
verkoopseizoen toe te kennen steunbedrag af op de producent. Zodra aan het einde 
van het verkoopseizoen het saldo ontvangen is, kunnen de egreneringsbedrijven de 
tweede tranche aan de producenten uitbetalen, waarbij de volledige minimumprijs is 
betaald, zoals in de regeling is bepaald. 
Betaling van de producenten in twee tranches is voor de egreneringsbedrijven een 
voorzorgsmaatregel. Mochten ze immers meteen het volledige bedrag betalen, dan zou 
dit aan het einde van het verkoopseizoen te veel kunnen blijken, wat problemen kan 
opleveren bij de terugvordering van het te veel betaalde. Wanneer de voorschotten op 
de steun het definitieve steunbedrag blijken te overschrijden, wordt het te veel 
betaalde ingehouden op de zekerheid van 110%. Voorts dient erop te worden 
gewezen dat in de periode van 1 september tot en met 15 oktober voor de onder 
controle geplaatste niet-geëgreneerde katoen de voorschotten niet meteen worden 
uitgekeerd. 
Deze regeling waarbij de communautaire steun in twee fasen, namelijk een voorschot 
en een eindsaldo, aan de egreneringsbedrijven wordt toegekend, heeft tot een in de 
twee lidstaten verschillend gedrag in de productiekolom in de sector katoen geleid: 
In Griekenland hebben de egreneringsbedrijven de producenten daadwerkelijk in twee 
Q stappen uitbetaald, wat de producenten, ontevreden over de omvang van de eerste 
w vergoeding, ertoe heeft gebracht de niet-geëgreneerde katoen in hun bezit te houden 
8 en vrij te geven naarmate de prijzen in de loop van het verkoopseizoen beter werden. 
8 Deze samenloop van omstandigheden heeft gevolgen gehad voor de afzet van de oogst 
CD 
O m 
ui 
en bijgevolg voor het tempo waarin de katoen onder controle is geplaatst. Ook de 
egreneringsperiode als zodanig is daardoor verstoord. 
In Spanje ziet de situatie er anders uit in die zin dat de egreneringsbedrijven te 
kampen hebben met een overcapaciteit ten opzichte van het aanbod van de 
producenten. Wegens de daaruit voortvloeiende concurrentieslag hebben de 
egreneringsbedrijven, althans voor het verkoopseizoen 1996/97, meteen het volledige 
bedrag aan de producenten betaald, welk bedrag nadien beduidend hoger bleek te zijn 
dan de definitieve minimumprijs. 
3. RECHTSTREEKSE BETALING VAN DE STEUN AAN DE PRODUCENT 
3.1 Inhoud en redenen van het Griekse verzoek 
Zonder te raken aan het deficiency payment-beginsel en met behoud van een aan de 
geproduceerde hoeveelheid gebonden subsidie, zou de steun voortaan rechtstreeks aan 
de producent worden uitbetaald via de producentengroeperingen (PG's), die 
momenteel niet talrijk zijn, maar die 300 tot 400 in aantal zouden moeten zijn om de 
gehele productie te bestrijken. 
Door deze nieuwe wijze van toekenning van de communautaire steun, overigens naar 
het voorbeeld van andere GMO's (onder andere tabak), kan ook de betaling van de 
minimumprijs aan de producent gehandhaafd worden, maar dan voortaan via de PG's. 
De PG's zouden niet alleen zorgen voor de verdeling van de communautaire steun en 
de betaling van de minimumprijs aan de producent, maar ook voor de afzet van de 
katoenvezels, waarbij zij voor een van de twee volgende mogelijkheden zouden 
kiezen : 
a) afzet door de PG's 
In dat geval blijven de PG's eigenaar van de vezels en zorgen zij derhalve zelf voor de 
afzet ervan. De PG's zouden dan ofwel eigen egreneringsinrichtingen hebben (door 
eventueel een coöperatie te vormen) ofwel de installaties van egreneringsbedrijven 
huren of anders de niet-geëgreneerde katoen daar voor eigen rekening laten 
verwerken. 
In de laatste twee gevallen zouden de egreneringsbedrijven van de PG's ofwel een 
forfaitair bedrag per geëgreneerde hoeveelheid ontvangen (in zekere zin een 
vergoeding voor loonwerk) ofwel een bedrag voor de huur van de 
egreneringsinrichting. 
q Als voor deze mogelijkheid gekozen wordt, zouden de particuliere 
£ egreneringsbedrijven veel minder belangrijk worden. Zij zouden alleen nog als 
% tussenschakel fungeren en bij de afzet geen rol meer spelen. De situatie van de 
| individuele katoentelers zou onveranderd blijven. Volgens de Griekse autoriteiten kan 
o m 
ui 
echter op korte termijn niet meer dan 40 % van de totale productie via coöperaties 
worden afgezet. Daarom wordt nog een andere mogelijkheid voorgesteld : 
b) afzet door de egreneringsbedrijven 
In dat geval zijn de egreneringsbedrijven eigenaar van de katoenvezels en blijven zij, 
zoals nu, zorgen voor de afzet. In plaats van echter, zoals nu, de minimumprijs te 
betalen, zouden zij de producentenorganisaties de betaling moeten garanderen van een 
bedrag dat gelijk is aan het verschil tussen de minimumprijs en de steun : de Griekse 
autoriteiten willen deze verplichting opnemen in een Gemeenschapsverordening. 
Als de steun niet langer aan de egreneringsbedrijven zou worden toegekend, zou hun 
machtspositie tegenover de producenten op het gebied van contracten en prijzen 
worden aangetast. De Griekse autoriteiten zouden in twee etappen op dit systeem 
willen overschakelen. Eerst zouden de beide systemen (a) en b)) naast elkaar blijven 
bestaan. Op termijn zou echter alleen nog mogelijkheid a) blijven bestaan, zodra deze 
namelijk voor de gehele productie kan worden toegepast. 
3.2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen 
Voor de producenten houdt de afzet van de katoenvezels door de PG's de volgende 
voordelen in : 
- de PG's worden ertoe aangezet hun structuur te verbeteren; 
- als de steun rechtstreeks aan de producenten wordt betaald, zullen deze meer oog 
hebben voor het totale productieniveau en derhalve ook voor de strafkortingen bij 
overschrijding van het GNH; 
- dank zij de rechtstreekse betaling van de steun in plaats van via de 
egreneringsbedrijven, kan de minimumprijs sneller aan de producent uitbetaald 
worden; 
- de PG's kunnen de aangesloten telers laten meeprofiteren van eventuele 
winstmarges in verband met de steunregeling. 
Anderzijds brengt de afzet van de vezels door de PG's mee dat deze zelfde aanvragen 
om het product onder controle te plaatsen moeten indienen, en vooral dat zij zelf 
moeten zorgen voor de voorschot- en steunaanvragen, en derhalve ook voor de 
bepaling achteraf van de steun, aangezien zij deze voortaan zelf ontvangen. 
Bovendien zullen de PG's ook verplicht zijn zekerheden te stellen voor de 
voorschotten die zij ontvangen. 
q Wat de aanvragen om het product onder controle te plaatsen betreft, zijn er in feite 
HJ alleen praktische problemen op het gebied van administratie en outillage 
^ (weeginrichtingen). Het beheer van voorschotten en steunbedragen (en met name de 
8 vaststelling achteraf van deze bedragen) is daarentegen een delicate aangelegenheid, 
§ aangezien daarvoor niet alleen een goede kennis van de wereldmarkt noodzakelijk is, 
LU 
10 
maar soms ook een correcte inschatting van toekomstige schommelingen van de 
wereldmarktprijs. Wat voorts het stellen van zekerheden betreft, moeten de PG's over 
de nodige kredietfaciliteiten beschikken. In Griekenland en vooral in Spanje zijn de 
meeste PG's, zoals zij nu functioneren, niet onmiddellijk in staat om aan de 
bovengenoemde problemen het hoofd te bieden. 
De controle van de productie zou voortaan voor niet-geëgreneerde katoen bij de PG's 
plaatsvinden, aangezien het product in dat stadium onder controle zou worden 
geplaatst. Er zouden bijgevolg 300 tot 400 controlepunten zijn, tegen 90 nu. Voor 
geëgreneerde katoen zou de controle echter verder bij de egrenering moeten worden 
uitgevoerd. De controle van de geproduceerde hoeveelheid vezels zou onontbeerlijk 
blijven, aangezien de steun wordt toegekend voor de onder controle geplaatste 
hoeveelheden niet-geëgreneerde katoen na correctie op basis van de bij egrenering 
verkregen hoeveelheid vezels. Behalve bij de als egreneringscoöperaties opgerichte 
PG's is deze tweevoudige controle in twee verschillende stadia van de productiekolom 
uiteraard ingewikkelder dan de huidige regeling. 
Bij afzet van geëgreneerde katoen door de PG's (mogelijkheid a)) moeten de PG's 
later zorgen voor het afsluiten van contracten voor de verkoop van de katoenvezels op 
de wereldmarkt en moeten zij derhalve klanten proberen te vinden. 
Als de PG's met de totale ontvangsten uit de aangevraagde steun en uit de contracten 
voor de verkoop van geëgreneerde katoen op de wereldmarkt niet minstens 95 % van 
de streefprijs halen, gaat de betaling van de minimumprijs aan de aangesloten telers 
hun financiële draagkracht te boven. 
Als het egreneringsbedrijf verantwoordelijk blijft voor de afzet van de katoenvezels 
op de wereldmarkt (mogelijkheid b)), lijkt het niet logisch dat de PG de steun 
ontvangt, die juist nauw samenhangt met de prijsschommelingen op de wereldmarkt, 
waarvan de betrokken PG zich niets hoeft aan te trekken. 
Bovendien zou, wanneer voor deze mogelijkheid wordt gekozen, in een verordening 
van de Gemeenschap de verplichting voor het egreneringsbedrijf moeten worden 
opgenomen aan de PG een prijs te betalen die gelijk is aan het verschil tussen de 
minimumprijs en de steun. Daardoor zou een financiële verplichting worden opgelegd 
aan een marktdeelnemer die niet voor Gemeenschapssteun in aanmerking komt. Uit 
louter juridisch oogpunt zou deze verplichting opgelegd kunnen worden, aangezien 
het egreneringsbedrijf bij de uitvoering van de steunregeling betrokken zou blijven. 
Het egreneren zou namelijk nog steeds een noodzakelijke voorwaarde voor 
steunverlening zijn, voor zover de voor steun in aanmerking komende hoeveelheid 
niet geëgreneerde katoen nog steeds bepaald zou worden op basis van de bij de 
egrenering verkregen hoeveelheid vezels. Bovendien zou het egreneringsbedrijf in het 
kader van de steunregeling nog steeds over de mogelijkheid beschikken niet-
q geëgreneerde katoen uit de Gemeenschap aan te schaffen tegen een prijs die dicht bij 
^ de wereldmarktprijs ligt, hetgeen zonder communautaire steunregeling onmogelijk 
^ zou zijn. 
(O co CD O in 
LU 
11 
CO m ü in 
LÜ In de praktijk zou deze verplichting echter op een groot bezwaar stuiten, doordat het 
verschil tussen minimumprijs en steunbedrag het hele verkoopseizoen door varieert. 
Het egreneringsbedrijf zou daardoor de aan de PG te betalen prijs voortdurend moeten 
aanpassen, hetgeen bijzonder ingewikkeld lijkt bij vaststelling achteraf van de steun. 
Om in een dergelijk systeem de vezelopbrengst te kennen, zou de vezelproductie van 
het egreneringsbedrijf gecontroleerd moeten worden. Om dezelfde redenen die met 
betrekking tot de bovenbedoelde financiële problemen zijn vermeld, is er uit juridisch 
oogpunt geen bezwaar tegen om deze controles op te leggen aan een marktdeelnemer 
die niet voor Gemeenschapssteun in aanmerking komt. 
Het lijkt echter moeilijk om bij niet-inachtneming van een dergelijke door de 
Gemeenschap vastgestelde regeling controles uit te voeren en sancties op te leggen. Er 
kan aan worden gedacht nationale sancties op te leggen of voor de bedrijven een 
erkenningsregeling in te voeren en dus ook in de mogelijkheid te voorzien om deze 
erkenning in te trekken. 
Door deze controles en sancties zouden de egreneringsbedrijven echter geneigd 
kunnen zijn ruwe niet-geëgreneerde katoen buiten de Gemeenschap aan te kopen. 
3.3 Conclusies 
Op grond van de bovenstaande overwegingen zou mogelijkheid a) voor een aantal 
PG's (de afzet van geëgreneerde katoen door de PG's) gestimuleerd kunnen worden; 
mogelijkheid b) lijkt echter niet haalbaar te zijn. 
Voor een aantal als egreneringscoöperatie opgerichte PG's wordt nu reeds 
mogelijkheid a) toegepast. Deze coöperaties zorgen namelijk nu reeds voor de afzet 
van de katoenvezels. Op grond daarvan ontvangen zij de steun en betalen zij derhalve 
ook de minimumprijs aan de aangesloten telers. 
Het is echter weinig waarschijnlijk dat alle PG's (vooral de nog op te richten PG's) 
voldoende ervaring hebben om zowel de aanvragen om het product onder controle te 
plaatsen, alsmede de voorschot- en steunaanvragen te beheren en te zorgen voor de 
eigenlijke verkoop van de katoenvezels op de wereldmarkt. Het is dus niet mogelijk 
alle PG's onmiddellijk en volledig in de onder a) voorgestelde regeling in te 
schakelen. Een aantal PG's kan wellicht een voldoende hoog organisatieniveau halen, 
maar bij andere bestaat het gevaar dat zij er vooral op uit zullen zijn de steun 
rechtstreeks te kunnen ontvangen en er veel minder belang aan zullen hechten 
doeltreffende voorzieningen tot stand te brengen. 
^ Wat Spanje betreft, vormt het geringe aantal telers dat bij een PG aangesloten is, 
Q eveneens een belemmering om de door de Griekse autoriteiten gewenste tweevoudige 
g structuur op te zetten. 
12 
CO 
CD 
O m 
LU Per slot van rekening wordt voorgesteld de huidige in Protocol nr. 4 opgenomen 
steunregeling via de egreneringsbedrijven te handhaven om het beheer van en de 
controle op deze regeling te vergemakkelijken. Men zou in dit verband artikel 7 van 
Verordening (EG) nr. 1554/95 van de Raad kunnen aanpassen. Daarin is nu bepaald 
dat egreneringsbedrijven, wanneer zij voor rekening van een individuele producent of 
een lid van een producentengroepering egreneren, een verklaring moeten indienen 
waarin wordt gepreciseerd onder welke voorwaarden de egrenering plaatsvindt en de 
steun aan de producenten moeten doorgeven. In deze bepaling is wel sprake van de 
steun, maar niet van de minimumprijs. Om aan de in het Protocol opgenomen 
verplichting inzake de minimumprijs te voldoen, zou in de nieuwe voorschriften van 
de Raad kunnen worden gepreciseerd dat, wanneer de steun aan de PG wordt 
overgemaakt, deze ervoor moet zorgen dat de minimumprijs aan de individuele 
producenten wordt betaald. 
In de toekomst zal de algemene werking van de steunregeling voor katoen opnieuw 
worden bezien, wat dan ook wijzigingen kan meebrengen die ingrijpender zijn dan die 
welke in dit verslag worden overwogen. Dan zal de vraag aan de orde zijn of het 
opportuun is een vast steunbedrag (per ha of per ton) rechtstreeks, en dus niet via de 
groeperingen, aan de producenten over te maken. Door deze mogelijkheid, die 
momenteel in de tabaks- en de olijfoliesector wordt toegepast, zou de "minimumprijs" 
verdwijnen en ook de problemen met het beheer van de steunaanvragen, en met name 
de vaststelling achteraf. Wel zouden dan de inkomens van de producenten sterk 
fluctueren als gevolg van een zeer onstabiele wereldmarktprijs. 
4. REGIONALE OPSPLITSING VAN DE STRAFKORTINGEN 
4.1 Inhoud en motivering van het Griekse verzoek 
In het oorspronkelijke Griekse verzoek werd gevraagd in de mogelijkheid te voorzien 
om de huidige gegarandeerde nationale hoeveelheid voor Griekenland naar 
productiegebied uit te splitsen. 
Voorts werd gevraagd een soortgelijke bepaling op te nemen als die welke voor 
Duitsland in het kader van de regeling voor oliehoudende gewassen geldt, namelijk 
dat de als gevolg van het stabilisatiemechanisme in nationaal verband toe te passen 
sanctie, op verzoek van de betrokken lidstaat, per regio kan variëren. 
Het voorstel had ten doel de strafkortingen naar regio te differentiëren, voor zover het 
geheel van kortingen na weging overeenstemt met de nationale strafkorting. Daardoor 
zouden de producenten in niet-traditionele productiegebieden afgeschrikt kunnen 
worden, terwijl de producenten in de traditionele productiegebieden, waar in de 
afgelopen jaren belangrijke investeringen zijn gedaan, gesteund zouden worden. 
LU Daarnaast was het de bedoeling ook de vruchtwisseling te bevorderen, om zo tot een 
8 milieuvriendelijker beheer van de waterreserves en een betere bodembescherming te 
<g komen. 
13 
De Griekse autoriteiten, die ingezien hebben dat hun eerste voorstel tot belangrijke 
strafkortingen voor een aantal gebieden zou kunnen leiden, hebben hun verzoek 
ingrijpend gewijzigd en vragen nu de invoering van individuele productiequota voor 
alle producenten. 
Volgens dit nieuwe voorstel zou voor de productie binnen dit quotum de steun 
ongekort worden toegekend,terwijl voor die boven dit quotum geen steun zou worden 
toegekend, maar alleen de op de vrije markt geboden prijs zou worden ontvangen. 
De individuele quota zouden op grond van verscheidene criteria worden vastgesteld, 
zoals de betrokken oppervlakte en het regionaal investeringsniveau. Bovendien 
zouden deze quota jaarlijks worden herzien. 
Uiteraard zou de som van deze individuele quota moeten overeenstemmen met de 
huidige gegarandeerde nationale hoeveelheid voor Griekenland (782 000 ton). De 
Griekse autoriteiten zijn echter van mening dat deze GNH verhoogd zou moeten 
worden. 
4.2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen 
4.2.1 Oorspronkelijk voorstel 
Door de regionale opsplitsing van de Griekse GNH zouden, naarmate waarin de 
gegarandeerde hoeveelheid in elke regio overschreden wordt, naar regio verschillende 
kortingen, steunniveaus en bijgevolg minimumprijzen worden toegepast. In dat geval 
zouden op grond van regionale productieramingen ook naar regio gedifferentieerde 
steunvoorschotten moeten worden vastgesteld. 
De bij uitgaven beneden 770 miljoen ecu toe te passen budgettaire herverdeling zou 
naar regio moeten worden opgespütst. 
De bovengenoemde problemen compliceren het beheer van de steunregeling. Deze 
problemen zijn reëel, aangezien de regionale referentiewaarden betrekking hebben op 
productieniveaus en niet op arealen. Bovendien kan een regionale opsplitsing naar 
productieniveau aanleiding geven tot productieoverdrachten van de ene regio naar de 
andere. 
4.2.2 Nieuw voorstel 
Een stelsel van individuele quota houdt dezelfde gevaren in voor productieoverdracht, 
maar nu tussen producenten in plaats van tussen regio's. Bovendien zouden zich 
dezelfde moeilijkheden voordoen als bij de quota in de zuivelsector en voor 
durumtarwe, namelijk rompslomp bij het individuele beheer en een ingewikkeld 
Q controlesysteem. 
LU 
^ In het kader van de steunregeling voor durumtarwe bestonden areaalgebonden 
« individuele rechten. Doordat dit systeem zeer moeilijk toe te passen was, heeft de 
o m 
LU 
14 
o 
LU Raad onlangs besloten het te vervangen door een op een gegarandeerd 
maximumafeaal gebaseerd systeem. 
Toepassing van individuele quota per producent en toekenning van de steun aan de 
producentengroeperingen is niet alleen uit een oogpunt van coherentie maar ook uit 
controleoogpunt problematisch, omdat er een voor de hand liggend gevaar bestaat 
voor productieoverdracht tussen producenten van dezelfde groepering en zelfs tussen 
PG's. 
Jaarlijkse aanpassing van de individuele quota op grond van toewijzingscriteria die tot 
nu toe niet duidelijk bepaald zijn, levert alleen een extra complicatie op. 
Door de invoering van individuele productiequota zullen zowel producenten als 
egreneringsbedrijven met twee soorten katoen werken (gesubsidieerde en niet-
gesubsidieerde katoen). De controle op een dergelijk systeem is niet eenvoudig en 
iedere marktdeelnemer zal voor elke soort katoen een afzonderlijke boekhouding 
moeten voeren. Bovendien zou in een aantal gevallen het huidige systeem, waarbij de 
voor de steun in aanmerking komende hoeveelheid niet-geëgreneerde katoen 
verhoogd of verlaagd wordt naargelang van de bij het egreneren verkregen 
hoeveelheid vezels, niet langer efficiënt kunnen worden toegepast. Een verhoging zou 
namelijk niet meer mogelijk zijn, wanneer daardoor het toegewezen quotum 
overschreden zou worden. 
De indeling van katoen in twee categorieën, namelijk katoen waarvoor de steun 
onverkort wordt verleend, en volledig ongesubsidieerde katoen brengt overigens een 
ingrijpende wijziging van de steunregeling met zich, aangezien het niet langer nodig 
zou zijn de productie te ramen en voorschotten en steunsaldi toe te kennen. 
4.3 Conclusies 
Het eerste voorstel om het GNH regionaal op te splitsen, compliceert de steunregeling 
op het gebied van beheer en controles. Onvermijdelijk zouden naar regio verschillende 
steunniveaus en prijzen ontstaan. Bovendien zouden ook productieoverdrachten tussen 
de regio's kunnen plaatsvinden. 
Op grond van de aangevoerde bezwaren is het verantwoord een systeem met jaarlijks 
toegekende individuele quota geheel en al af te wijzen, met name om te voorkomen 
dat de controles al te ingewikkeld en dus, in tegenstelling tot wat de Rekenkamer, de 
Raad en het Parlement voorstaan, minder efficiënt worden. 
Om verbreiding van de katoenteelt over geheel Griekenland te voorkomen, zou het 
eenvoudiger zijn een deel van de huidige regeling voor durumtarwe als voorbeeld te 
nemen. Daartoe moeten traditionele productiegebieden worden afgebakend, waar de 
steunregeling onverkort geldt, en daarnaast niet-traditionele productiegebieden, waar 
3 de steun helemaal niet wordt verleend. 
m Wanneer men tot een dergelijke maatregel besluit, is een verscherpte controle 
^ noodzakelijk van het katoenareaal en van de areaalaangiften die de aan de 
LU 
15 
egreneringsbedrijven geleverde katoen vergezellen. De regeling zou dus in elk geval 
ingewikkelder worden. Voor de invoering van deze voorschriften moet de 
basisregeling worden aangepast. 
Om de steun enigermate regionaal te kunnen opsplitsen zonder het risico van 
productieoverdrachten tussen de regio's te lopen, zou een naar areaal gedifferentieerde 
steun verleend kunnen worden. Deze mogelijkheid stemt echter niet overeen met de 
wensen van de Griekse autoriteiten en vergt een fundamentele wijziging van de 
huidige regeling. 
Voor Spanje zou de draagwijdte van een regionale opsplitsing van de strafkortingen 
uiteraard minder groot zijn, aangezien normaliter 95 % van de Spaanse katoen in 
Andalusië geproduceerd wordt. 
5. GERAAMDE PRODUCTIE 
De Griekse autoriteiten zijn terecht van oordeel dat hun nieuwe verzoek tot regionale 
opsplitsing van de sancties (individuele quota) hun derde en vierde verzoek overbodig 
maakt. Aangezien er daardoor namelijk geen verlaging van de steun meer zou zijn, 
zou het ook niet langer noodzakelijk zijn voorschotten te berekenen op basis van de 
productieraming, die zelf overigens geheel overbodig zou worden. 
Toch worden de laatste twee punten, die moeilijk gescheiden kunnen worden 
gehouden, onderzocht, omdat zij betrekking hebben op de nadere bepalingen voor de 
betaling van de voorschotten. 
5.1 Inhoud en redenen van het Griekse verzoek 
In het oorspronkelijke Griekse verzoek wordt gevraagd meer soepelheid aan de dag te 
leggen in verband met de twee parameters die van invloed zijn op de berekening van 
de voorschotten. Enerzijds zouden er voorschriften moeten komen die een tweede 
raming van de productie in de loop van het verkoopseizoen mogelijk maken, maar 
waarbij het percentage waarmee de geraamde productie verhoogd kan worden, wordt 
verlaagd (7,5 % in plaats van 15 %). 
Volgens het Griekse verzoek zou de productie uiterlijk in de laatste tien dagen van 
oktober opnieuw geraamd moeten worden en zou op grond daarvan de eerste 
productieraming eventueel verhoogd kunnen worden. 
Dit voorstel heeft hoofdzakelijk ten doel in de loop van het verkoopseizoen een 
q raming op te stellen die de definitieve productie zo dicht mogelijk benadert, zodat de 
^ begunstigde een voorschot op de steun ontvangt dat zo dicht mogelijk bij het bedrag 
^ ligt waarop hij uiteindelijk aanspraak zal kunnen maken. 
CO 
co 
CQ 
Ü 
m 
LLJ 
16 
5.2 Onderzoek van de voorgestelde wijzigingen 
Door de nieuwe productieraming in de loop van het verkoopseizoen (wanneer deze tot 
een bijstelling naar beneden leidt) en de toepassing van een geringer 
verhogingspercentage (7,5 %) wordt het verschil tussen de voorlopige verlaging en de 
definitieve verlaging kleiner. Daardoor is het in de loop van het verkoopseizoen te 
betalen voorschot hoger en het aan het einde van het verkoopseizoen te ontvangen 
saldo geringer. 
De ontvangers van het voorschot kunnen daardoor de minimumprijs sneller aan de 
producenten uitbetalen, vooral wanneer, zoals de Griekse autoriteiten verlangen, de 
voorschotten ontvangen worden door de producentengroeperingen. 
Bij een eerste raming vóór het begin van het verkoopseizoen brengt de toepassing van 
een marge van slechts 7,5 % echter een niet onbelangrijk risico uit begrotingsoogpunt 
met zich, doordat het toegekende voorschot aan het einde van het verkoopseizoen 
hoger zou kunnen blijken te zijn dan het definitieve steunbedrag. 
Eind oktober wordt volop katoen geëgreneerd, waardoor een nieuwe raming van de 
definitieve productie nog steeds niet zeer betrouwbaar is : daarop een marge van 
7,5 % toepassen vormt een onaanvaardbaar risico uit begrotingsoogpunt. Voor deze 
tweede raming moet derhalve een marge van 15 % blijven gelden, waardoor de 
invloed op eventueel uit deze ramingen resulterende nieuwe voorschotten beperkt zou 
worden. 
In het kader van een dergelijke regeling zou de steun als volgt worden uitbetaald : 
- vanaf 16 oktober, een voorschot op basis van de eerste productieraming (vóór het 
begin van het verkoopseizoen), verhoogd met 15 %, 
- daarna, vanaf begin november, een (nauwelijks hoger) tweede voorschot, berekend 
op basis van de nieuwe productieraming, verhoogd met 15 %, en met 
terugwerkende kracht een geringe toeslag op het eerste voorschot, 
- het saldo aan het einde van het verkoopseizoen. 
Deze achtereenvolgende betalingen kunnen echter aanleiding geven tot een groot 
aantal complicaties en administratieve vergissingen, terwijl in de meeste gevallen het 
verschil in voorschot gering zou zijn. 
5.3 Conclusies 
Om het risico uit begrotingsoogpunt zoveel mogelijk te beperken, kan worden 
o overwogen de voorschotten in twee etappen te berekenen : 
LÜ 
O 
3 o - in de eerste etappe zou, zoals voorheen, worden uitgegaan van de vóór het begin 
8 van het verkoopseizoen geraamde productie, verhoogd met 15 %; 
OQ 
Ü 
m 
ui 
17 
- in de tweede etappe zou met het oog op een grotere betrouwbaarheid de productie 
opnieuw geraamd worden op een tijdstip waarop de meeste katoen gewoonlijk al 
onder controle geplaatst is (einde november); hierop zou een geringere verhoging 
worden toegepast. 
Door de tweede productieraming naar einde november te verschuiven, kan een betere 
beloning voor de marktdeelnemers in Griekenland en Spanje worden verkregen, 
zonder dat daarbij de financiële belangen van de Gemeenschap geschaad worden. Ook 
in deze regeling zullen echter de complicaties optreden die verbonden zijn aan de 
betaling van twee voorschotten. 
Om de toekenning van twee voorschotten en de daarmee samenhangende 
administratieve problemen uit de weg te gaan, zou eraan kunnen worden gedacht 
slechts één enkel voorschot te betalen vanaf 16 december (nu vanaf 16 oktober) op 
basis van de einde november geraamde productie, verhoogd met minder dan 15 %. 
Om deze wijzigingen te kunnen toepassen dient Verordening (EG) nr. 1554/95 van de 
Raad tot vaststelling van de algemene voorschriften van de steunregeling voor katoen 
te worden aangepast. 
6. ALGEMENE CONCLUSIES 
Dit verslag heeft hoofdzakelijk ten doel de Raad in staat te stellen zich een oordeel te 
vormen over de gevolgen van de vier wijzigingen die de Griekse autoriteiten in de 
huidige steunregeling met behoud van alle overige bepalingen wensen aan te brengen. 
De regeling zou ook op andere punten kunnen worden gewijzigd om de producenten 
directer bij de toekenning van de communautaire steun te betrekken. Het zou in dat 
geval echter om fundamentele wijzigingen gaan die die zouden inhouden dat een 
steunregeling op basis van een forfaitair steunbedrag (per ha of per ton) wordt 
toegepast, wat verstrekkende gevolgen heeft voor de stabiliteit van het inkomen uit de 
wereldmarktprijzen, alsook voor de controle van de omvang en de kwaliteit van de 
productie. Deze mogelijke wijzigingen moeten worden onderzocht in het kader van de 
discussie over de algemene werking van de regeling, waarvan vóór 1 augustus 1999 
een verslag aan de Raad en het Parlement moet worden voorgelegd. 
Wat de toekenning van de steun aan de producentengroeperingen betreft, zijn de 
meeste groeperingen, zowel in Griekenland als in Spanje, voor het ogenblik niet zo 
goed georganiseerd dat zij onmiddellijk opgewassen zouden zijn tegen de 
beheerstaken die zij onvermijdelijk op zich moeten nemen, met name op het gebied 
van het onder controle plaatsen van de katoen, de voorschotten en de eigenlijke steun. 
ö- Het alternatieve voorstel, waarbij de PG de steun zou ontvangen, maar het 
^ egreneringsbedrijf verder voor de afzet van de katoenvezels zou zorgen, brengt de 
co verplichting mee een bepaalde prijs aan de producentengroepering te betalen. Deze 
5 oplossing is niet aan te raden wegens de daaraan verbonden problemen op het gebied 
ui 
o 
van controles en sancties, maar ook omdat zij afbreuk zou doen aan de coherente 
toepassing van het deficiency payment-beginsel. 
De afzet van de katoenvezels door de producentengroeperingen zelf (zoals in 
Griekenland door de als egreneringscoöperatie opgerichte PG's) kan daarentegen wel 
bevorderd worden. In dat geval is een aanvulling nodig van het huidige voorschrift 
waarbij het egreneringsbedrijf, wanneer het voor rekening van een individuele procent 
of een lid van een producentengroepering egreneert, de steun aan deze producent 
doorgeeft. Om aan de verplichting inzake betaling van de minimumprijs in het 
Protocol te voldoen, kan in de nieuwe voorschriften van de Raad worden bepaald dat 
de producentengroeperingen een minimumprijs aan hun leden moeten betalen. Zo 
zouden de producentengroeperingen alle problemen vermijden in verband met het 
beheer van de steun, waarmee de egreneringsbedrijven zich nu belasten. Daarnaast 
zullen producentengroeperingen die nu al zelf egreneren de steun blijven ontvangen 
en beheren. 
De toewijzing van individuele quota om de verbouw van katoen binnen de traditionele 
productiegebieden te houden, brengt talrijke problemen op het gebied van controle en 
beheer met zich waardoor op vele punten afbraak gedaan zou worden aan de 
beginselen van de huidige steunregeling. De regionale opsplitsing van de 
gegarandeerde nationale hoeveelheid resulteert in een groot aantal steunniveaus en 
zou kunnen leiden tot moeilijk te controleren productieoverdrachten tussen de regio's. 
Naar het voorbeeld van de huidige regeling voor durumtarwe zouden echter in een 
Raadsverordening de niet-traditionele productiegebieden kunnen worden afgebakend, 
die niet voor de steunregeling in aanmerking komen. 
Wat de voorschriften voor de betaling van de voorschotten betreft, is met het oog op 
een betere betrouwbaarheid een nieuwe productieraming noodzakelijk op een tijdstip 
waarop de meeste katoen gewoonlijk al onder controle geplaatst is, namelijk tegen 
einde november. Op basis van deze raming, die zou worden verhoogd met minder dan 
15 %, kan het voorschot op de steun zonder begrotingsrisico berekend worden. Om de 
toekenning van meerdere voorschotten en de daarmee samenhangende administratieve 
complicaties uit te weg te gaan, zou bovendien moeten worden overwogen het 
voorschot twee maanden later te betalen. Voor deze wijzigingen dienen de door de 
Raad vastgestelde algemene voorschriften van de steunregeling te worden aangepast. 
Samenvattend, luiden de conclusies van dit verslag als volgt : 
- de steun moet verder worden toegekend aan het particuliere egreneringsbedrijf of 
de groepering die egreneert, en bij egrenering door producentengroeperingen moet 
de mogelijkheid om de minimumprijs te betalen, worden gepreciseerd; 
- de invoering van individuele productiequota moet worden afgeraden, maar de 
mogelijkheid om het recht op de steun tot bepaalde gebieden te beperken, kan in 
q overweging worden genomen; 
ui 
o - er kan worden overwogen één enkel voorschot op de steun te betalen op basis van 
8 een betere, maar minder vroege productieraming, hetgeen een verhoging van de 
o raming met ten hoogste 15 % kan rechtvaardigen. 
19 
In het licht van de bespreking van dit verslag in de Raad kunnen op grond van de 
bovengenoemde conclusies maatregelen worden voorgesteld die al voor het 
verkoopseizoen 1998/1999 van toepassing zouden zijn. De bovengenoemde 
maatregelen zouden als zodanig geen extra uitgaven van de Gemeenschap vergen. 
o 
ui 
o 
co co 
ü 
m 
ui 
20 
ISSN 0254-1513 
COM(98) 10 def. 
DOCUMENTEN 
NL 03 10 17 
Catalogusnummer : CB-CO-98-006-NL-C 
ISBN 92-78-30062-4 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg 
u