EENENTWINTIGSTE JAARVERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT OVER DE ANTIDUMPING-, ANTISUBSIDIE- EN VRIJWARINGSACTIVITEITEN VAN DE GEMEENSCHAP - HET TOEZICHT OP DE ANTIDUMPING-, ANTI-SUBSIDIE- EN VRIJWARINGSACTIVITEITEN VAN DERDE LANDEN - (2002)

INHOUDSOPGAVE

TOELICHTING

1. Overzicht van de wetgeving

1.1. Antidumping- en antisubsidiemaatregelen

1.1.1. De internationale context

1.1.2. De wetgeving van de Europese Gemeenschap

1.1.2.1. De wetgeving die valt onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap

1.1.2.2. Wetgeving betreffende producten die vallen onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS)

1.1.3. Wijzigingen in de wetgeving van de Gemeenschap in 2002

1.1.3.1. Wijzigingen in de basisantidumpingverordening

1.1.3.2. Wijzigingen in de basisantisubsidieverordening

1.2. Vrijwaringsmaatregelen

1.2.1. De internationale context

1.2.2. De wetgeving van de Europese Gemeenschap

1.2.3. Voorstel voor een verordening inzake vrijwaringsmaatregelen en de geleidelijke afschaffing van bepaalde contingenten voor de invoer uit de Volksrepubliek China

1.3. Instrument om subsidiëring en oneerlijke tariefpraktijken voor luchtvaartdiensten tegen te gaan

2. BASISBEGRIPPEN

2.1. Antidumping- en antisubsidiemaatregelen

2.1.1. Wat is dumping en wat zijn subsidies waartegen maatregelen kunnen worden genomen? - de voorwaarden waaraan moet worden voldaan voordat maatregelen kunnen worden genomen

2.1.1.1. Dumping en subsidiëring

2.1.1.2. Aanmerkelijke schade en oorzakelijk verband

2.1.1.3. Belang van de Gemeenschap

2.1.2. Procedure

2.2. Vrijwaringsmaatregelen

2.2.1. Wat zijn vrijwaringsmaatregelen

2.2.2. Procedure

3. De diensten voor de handelbeschermingsinstrumenten

4. Samenwerking met het Europese Parlement

5. Algemeen overzicht van antidumping- en antisubsidieprocedures en -maatregelen

5.1. Nieuwe procedures

5.2. Herzieningsprocedures

6. Overzicht van de activiteiten in 2002

6.1. Nieuwe procedures

6.1.1. Inleidingen

6.1.2. Voorlopige maatregelen

6.1.3. Definitieve maatregelen

6.1.3.1. Overzicht

6.1.3.2. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

6.1.4. Onderzoeken die werden beëindigd zonder maatregelen

6.2. Herzieningsprocedures

6.2.1. Bij het vervallen van maatregelen

6.2.1.1. Ingeleide procedures

6.2.1.2. Herzieningsprocedures waarbij het recht werd bevestigd

6.2.1.3. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

6.2.1.4. Herzieningsprocedures die tot beëindiging van de maatregelen leidden

6.2.1.5. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

6.2.2. Tussentijdse herzieningsprocedures

6.2.3. Andere "tussentijdse" herzieningsprocedures

6.2.4. Onderzoeken ten behoeve van nieuwe exporteurs

6.2.5. Onderzoeken in verband met de absorptie van rechten

6.2.6. Onderzoeken in verband met de ontwijking/ontduiking van rechten

6.3. Vrijwaringsmaatregelen

6.3.1. Vrijwaringsmaatregel ten aanzien van ijzer- en staalproducten

7. Toezicht op de naleving van verbintenissenen

8. Terugbetaling van rechten

9. Bij rechtbanken aanhangig gemaakte zaken: beschikkingen van het Hof van Justitie/Gerecht van eerste aanleg

9.1. Overzicht van bij rechtbanken aanhangig gemaakte zaken in het jaar 2002

9.2. Zaken in behandeling

9.3. Nieuwe zaken

9.4. Arresten van het Gerecht van eerste aanleg

9.4.1. Schoeisel met bovendeel van textiel uit de Volksrepubliek China

9.4.2. Gekweekte Atlantische zalm uit Noorwegen

9.4.3. DRAMs uit Japan

9.4.4. Bepaalde elektrolytische aluminiumcondensatoren uit Japan, Korea en Taiwan

9.4.5. Roestvrijstalen bevestigingsmiddelen uit, onder andere, India

9.5. Arrest van het Gerecht van eerste aanleg

9.5.1. Ferrosilicium uit China, Kazachstan, Rusland en Oekraïne

10. antidumping- en antisubsidieprocedures van derde landen ten aanzien van producten uit de gemeenschap of haar lidstaten

10.1. Antidumpingprocedures ten aanzien van de Gemeenschap of haar lidstaten

10.1.1. Overzicht

10.1.2. Nadere gegevens over bepaalde procedures

10.1.2.1. VS - Laagverrijkt uranium uit Frankrijk, Duitsland, Nederland en het VK

10.1.2.2. VS - Roestvrijstalen staven uit Frankrijk, Duitsland, Italië en het VK

10.1.2.3. VS - Koudgewalst staal uit België, Frankrijk, Nederland, Spanje en Zweden

10.1.2.4. VS - Constructiestaal (balken) uit Duitsland, Italië, Luxemburg en Spanje

10.1.2.5. India - Koudgewalste platte producten van roestvrij staal uit de Gemeenschap

10.1.2.6. India - warmgewalste band en plaat uit de Gemeenschap

10.1.2.7. India - Katalysatoren uit Denemarken

10.1.2.8. Turkije - Polyvinylchloride uit België, Duitsland, Finland, Griekenland, Italië en Nederland

10.1.2.9. China - catechol uit de Gemeenschap

10.1.2.10. China - Caprolactam uit België, Duitsland en Nederland

10.1.2.11. Thailand - koudgewalst platte staalproducten uit de Gemeenschap

10.1.2.12. Zuid-Afrika - zelfkopiërend papier uit België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk

10.1.2.13. Andesgemeenschap - Sorbitol uit Frankrijk

10.1.2.14. VS - Pijpen en buizen voor de olie-industrie uit Oostenrijk, Frankrijk en Duitsland

10.1.2.15. India - multi-energiesystemen voor röntgenapparatuur voor bagage-inspectie (XBIS) uit de Gemeenschap

10.2. Antisubsidiezaken tegen de Gemeenschap of haar lidstaten

10.2.1. Overzicht

10.2.2. Nadere gegevens over bepaalde procedures

10.2.2.1. VS - Laagverrijkt uranium uit Frankrijk, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk (zie antidumpingprocedure)

10.2.2.2. VS - roestvrijstalen staven uit Italië (zie ook antidumpingprocedure)

10.2.2.3. VS - koolstof- en gelegeerd walsdraad uit Duitsland

10.2.2.4. Australië - tomaten in blik uit Italië

10.2.2.5. Peru - Olijfolie uit de Gemeenschap

10.2.2.6. VS - koudgewalste producten van koolstofstaal uit Frankrijk

10.2.2.7. VS - pijpen en buizen voor de olie-industrie uit Oostenrijk

11. Vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de Gemeenschap

11.1. Overzicht

11.2. Nadere gegevens over bepaalde procedures

11.2.1. Verenigde Staten, China, Polen, Hongarije, Tsjechië en Canada - staal

11.2.2. Rusland - kogellagers uit de Gemeenschap

11.2.3. Rusland - behangpapier uit de Gemeenschap

11.2.4. Tsjechië - stalen pijpen uit de Gemeenschap

11.2.5. Oekraïne - instantkoffie uit de Gemeenschap

11.2.6. Polen - Boilers uit de Gemeenschap

12. Activiteiten in het kader van de wereldhandelsorganisatie (WTO)

12.1. Geschillenbeslechting met betrekking tot antidumping-, antisubsidie- en vrijwaringsmaatregelen

12.1.1. Overzicht van de WTO-geschillenbeslechtingsprocedure

12.1.2. Door de Gemeenschap ingeleide geschillenbeslechtingsprocedures

12.1.2.1. VS - Privatisering (compenserende rechten) (DS212)

12.1.2.2. VS - compenserende maatregelen tegen corrosiebestendige platte producten van koolstofstaal uit Duitsland (DS213)

12.1.2.3. Verenigde Staten - Dumping and Offset Act (DS 217/234)

12.1.2.4. Argentinië - Plavuizen (DS189)

12.1.2.5. Verenigde Staten - ijzer- en staalproducten (vrijwaringsmaatreglen) (DS248)

12.1.2.6. Argentinië - perziken in blik (DS 238)

12.1.2.7. VS - vrijwaringsmaatregelen voor ronde gelaste lijnpijp van koolstofstaal (DS 202/214)

12.1.2.8. Verenigde Staten - Op maat gesneden plaat uit Duitsland en platte producten van corrosiebestendig koolstofstaal uit Duitsland en Frankrijk (DS262)

12.1.3. Geschillenbeslechtingsprocedures van derde landen tegen de Gemeenschap

12.1.3.1. India - Antidumpingrechten op de invoer van katoenachtig beddenlinnen

12.1.3.2. Brazilië - Antidumpingrechten op hulpstukken (fittings) van smeedbaar gietijzer voor buisleidingen

12.2. Andere WTO-activiteiten

13. Conclusie

LIJST VAN BIJLAGEN

BIJLAGEN: SAMENVATTING

BIJLAGE A // Nieuwe procedures die in 2002 werden ingeleid

A. Antidumpingonderzoeken

B. Antisubsidieonderzoeken

BIJLAGE B // Nieuwe procedures die in 2002 werden ingeleid

A. Per productsector in de periode 1998-2002 (31 december)

B. Per exportland in de periode 1998-2002 (31 december)

BIJLAGE C // Nieuwe procedures die met instelling van voorlopige rechten in 2002 werden beëindigd

A. Antidumpingonderzoeken

B. Antisubsidieonderzoeken

BIJLAGE D // Nieuwe procedures die met instelling van definitieve rechten in 2002 werden beëindigd

A. Antidumpingonderzoeken

B. Antisubsidieonderzoeken

BIJLAGE E // Nieuwe procedures die in 2002 werden beëindigd zonder dat maatregelen werden getroffen

A. Antidumpingonderzoeken

B. Antisubsidieonderzoeken

BIJLAGE F // Herzieningsprocedures die naar aanleiding van het vervallen van maatregelen in 2002 werden ingeleid of beëindigd

BIJLAGE G // Tussentijdse herzieningsprocedures die in 2000 werden ingeleid of beëindigd

BIJLAGE H // Overige herzieningsprocedures die in 2001 werden beëindigd

BIJLAGE I // Onderzoeken ten behoeve van nieuwe exporteurs die in 2000 werden geopend of beëindigd

A. Antidumpingonderzoeken

B. Anti-subsidieonderzoeken ("versnelde procedures")

BIJLAGE J // Onderzoeken naar de absorptie van rechten die in 2002 werden geopend of beëindigd

BIJLAGE K // Onderzoeken naar de ontduiking van maatregelen die in 2002 werden geopend of beëindigd

BIJLAGE L // Vrijwaringsprocedures die in 2002 werden ingeleid of beëindigd

BIJLAGE M // Verbintenissenen die in 2002 werden aanvaard of ingetrokken

BIJLAGE N // Maatregelen die in 2002 zijn vervallen

BIJLAGE O // Definitieve antidumpingmaatregelen die op 31 december 2002 van kracht waren

A. Per product

B. Per land

BIJLAGE P // Definitieve compenserende maatregelen die op 31 december 2002 van kracht waren

A. Per product

B. Per land

BIJLAGE Q // Verbintenissen die op 31 december 2002 van kracht waren

A. Per product

B. Per land

BIJLAGE R // Lopende antidumping- en antisubsidieonderzoeken per 31 december 2002

A. Nieuwe procedures (per product)

B. Herzieningsprocedures (per product)

C. Nieuwe procedures en herzieningsprocedures per land

BIJLAGE S // Terugbetalingen in 2002

BIJLAGE T // Rechtszaken

A. Zaken die op 31 december 2002 in behandeling waren bij het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen

B. Arresten van het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen in 2002

BIJLAGE U // Antidumping- en antisubsidieprocedures van derde landen betreffende invoer uit de Gemeenschap of haar lidstaten

A. Antidumpingprocedures

B. Antisubsidieprocedures

BIJLAGE V // Vrijwaringsmaatregelen van derde landen in 2002

TOELICHTING

Dit verslag is opgesteld naar aanleiding van de resolutie van het Europees Parlement van 16 december 1981 over de antidumpingactiviteiten [1] van de Gemeenschap en het verslag van de Commissie Industrie, Buitenlandse Handel, Onderzoek en Energie van het Europees Parlement [2].

[1] PB L 11, 18.1.1982, blz. 37.

[2] EP 141.178/def van 30.11.1990, rapporteur de heer Gijs DE VRIES.

Voorts heeft het Europees Parlement in oktober 2002 een rapport goedgekeurd dat werd opgesteld door Europarlementslid Michel Hansenne op basis van het negentiende jaarverslag van de Commissie. Het Parlement stemde in het algemeen in met de toepassing van het antidumpinginstrument door de Gemeenschap en heeft voorstellen gedaan voor de verbetering van de huidige situatie op enkele terreinen. Verdere bijzonderheden zijn te vinden in Hoofdstuk 4.

Dit verslag over 2002 bevat ook een overzicht van de Gemeenschapswetgeving op het gebied van de handelbeschermingsinstrumenten. In 2002 heeft de Raad overgangsmaatregelen vastgesteld voor producten die onder het EGKS-Verdrag vielen. Daar het EGKS-Verdrag op 23 juli 2002 ophield te bestaan, moesten bepalingen worden vastgesteld volgens welke alle lopende procedures, onderzoeken, klachten en verzoeken die vroeger bij de EGKS-wetgeving werden geregeld en alle maatregelen die op grond van deze wetgeving waren vastgesteld voortaan onder de basisantidumping- en antisubsidiewetgeving zouden vallen.

Voorts heeft de Commissie twee voorstellen ingediend tot wijziging van de basisantidumping- en basisantisubsidieverordening die op 5 november 2002 door de Raad werden goedgekeurd. De wijzigingen bestaan onder meer uit de erkenning van Rusland als land met een markteconomie.

Het verslag bevat voorts een samenvatting van de ontwikkelingen van het algemene beleid. Zoals vorig jaar bevat dit verslag niet langer opmerkingen over elke afzonderlijke procedure. Er wordt een overzicht gegeven van alle procedures, met vermelding van de belangrijkste informatie, zoals het ingestelde recht. Procedures die bijzondere aandacht verdienen worden daarentegen meer uitgebreid behandeld. Het verslag is dus feitelijker en beknopter en geeft de belangrijkste feiten van het voorbije jaar weer. De gedetailleerde bijlagen, die een overzicht geven van alle procedures, zorgen ervoor dat de feitelijke inhoud van het verslag betekenisvol en toereikend blijft voor een begrip van de activiteiten in 2002.

In 2002 werden 33 nieuwe onderzoeken afgesloten, waarvan 28 met de instelling van definitieve antidumpingmaatregelen of compenserende maatregelen en vijf met de afsluiting van de procedure. In 17 andere procedures werden voorlopige maatregelen vastgesteld.

13 herzieningsprocedures bij het vervallen van de maatregelen werden ingeleid, waarvan zes werden beëindigd. In 12 gevallen werd het onderzoek met een bevestiging van het recht beëindigd. Voorts werden 36 tussentijdse herzieningsprocedures ingeleid, waarvan tien werden beëindigd en negen tot een bevestiging of een wijziging van het recht leidden. Van de 36 ingeleide tussentijdse herzieningsprocedures hadden er 15 betrekking op een bijzondere soort herzieningsprocedure: er werd namelijk uitsluitend onderzocht of de vorm van de maatregelen geschikt was om schadeveroorzakende dumping tegen te gaan en/of het ging om situaties waarin de goederen waren beschadigd voordat zij in het vrije verkeer werden gebracht.

Het verslag over 2002 bevat eveneens een overzicht van de vrijwaringsactiviteiten. Dit onderwerp kwam in eerdere verslagen slechts summier aan de orde, omdat de Gemeenschap geen enkele vrijwaringsmaatregel had ingesteld sinds de WTO-Overeenkomst van 1994 van kracht werd. In 2002 heeft de Gemeenschap echter vrijwaringsmaatregelen genomen ten aanzien van ijzer- en staalproducten. Er werden definitieve vrijwaringsmaatregelen vastgesteld voor zeven ijzer- en staalproducten. De procedure betreffende elf andere ijzer- en staalproducten werd beëindigd. Eind 2002 was het onderzoek betreffende drie producten nog gaande, maar de desbetreffende procedures werden begin 2003 beëindigd.

Zoals in de voorgaande jaren bevat dit verslag ook een overzicht van de rechtszaken in verband met de handelbeschermingsinstrumenten. In 2002 heeft het Gerecht van Eerste Aanleg in vijf van deze zaken een uitspraak gedaan en in één zaak een beschikking gegeven. 2002 kan als een zeer succesvol jaar worden beschouwd in termen van rechtszaken in verband met handelbeschermingsinstrumenten die voor het Gerecht van Eerste Aanleg aanhangig zijn gemaakt. In vier van de vijf arresten werden de praktijken van de EG-instellingen bevestigd.

Voorts wordt een overzicht gegeven van de antidumpingmaatregelen, compenserende maatregelen en vrijwaringsmaatregelen die derde landen ten aanzien van de Gemeenschap hebben genomen. Eind 2002 waren 118 antidumpingmaatregelen, 26 antisubsidiemaatregelen en 39 vrijwaringsmaatregelen van kracht tegen de Gemeenschap of haar lidstaten. Alleen China wordt meer getroffen door handelbeschermingsmaatregen van derde landen.

Het hoofdstuk over de activiteiten in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) heeft betrekking op geschillenbeslechtingsprocedures die zowel door als tegen de Gemeenschap aanhangig zijn gemaakt. Voorts worden andere activiteiten besproken, zoals de eerste fase van de onderhandelingen over de Antidumping- en Antisubsidie-overeenkomsten, tijdens welke de Commissie een actieve rol heeft gespeeld door onderhandelingsvoorstellen te doen.

In de bijlagen bij dit verslag zijn de beschrijvingen van de verschillende activiteiten in tabellen samengevat.

Dit verslag is niet vertrouwelijk. Van het verslag over 2001 werden ongeveer 500 exemplaren verspreid. (Internet Website http://europa.eu.int/comm/trade/policy/dumping/reports.htm)

1. OVERZICHT VAN DE WETGEVING

1.1. Antidumping- en antisubsidiemaatregelen

1.1.1. De internationale context

Reeds in 1947, toen de eerste GATT-overeenkomst werd ondertekend, werd ingezien dat oneerlijke handelspraktijken, zoals dumping en het verlenen van subsidies, een bedreiging van de open markten vormden. Deze GATT-overeenkomst bevatte daarom bepalingen die het de GATT-leden mogelijk maakten zich tegen dergelijke praktijken te beschermen indien de producenten in hun land hierdoor schade leden.

Sinds die tijd zijn talrijke pogingen ondernomen om de instrumenten ter verdediging van de handel die de verschillende leden hanteren, te harmoniseren. Vooral tijdens de laatste Ronde van de GATT (de zogenaamde Uruguay-Ronde) die tot de oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO - World Trade Organisation) en tot het opstellen van gedetailleerde Antidumping- en Antisubsidie-overeenkomsten heeft geleid, waren deze pogingen voornamelijk gericht op de vaststelling van procedures en de omschrijving van de materiële voorwaarden waaraan moet worden voldaan voordat beschermingsmaatregelen kunnen worden genomen. De Gemeenschap heeft een actieve rol gespeeld bij de onderhandelingen over deze voorwaarden en heeft deze in haar eigen wetgeving opgenomen.

1.1.2. De wetgeving van de Europese Gemeenschap

1.1.2.1. De wetgeving die valt onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap

De eerste antidumping- en antisubsidiewetgeving van de EG trad in 1968 in werking en is sindsdien herhaaldelijk gewijzigd. De huidige basisteksten, die de rechtsgrond vormen voor de antidumping- en antisubsidieprocedures van de Gemeenschap, traden in maart 1996 en oktober 1997 in werking. Zij stemmen grotendeels overeen met de Antidumping- en Antisubsidieovereenkomsten die in het kader van de GATT/WTO tot stand zijn gekomen. De basisteksten zijn:

- Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap [3]

[3] PB L 56, 6.3.1996, blz. 1, zoals laatstelijk gewijzigd door Verordening (EG) nr. 1972/2002 van de Raad, PB L 305, 7.11.2002, blz. 1.

- Verordening (EG) nr. 2026/97 van de Raad van 6 oktober 1997 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn [4].

[4] PB L 288, 21.10.1997, blz. 1, zoals laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1973/2002 van de Raad, PB L 305, 7.11.2002, blz. 4.

Deze verordeningen worden hierna de "basisverordening(en)" genoemd.

De EG-wetgeving bevat een aantal bepalingen ter waarborging van een evenwichtige toepassing van de EG-wetgeving inzake dumping en subsidiëring op alle betrokkenen. Hierbij gaat het om de "toets van het belang van de Gemeenschap" en de "regel van het laagste recht", die verder gaan dan de WTO-verplichtingen.

Bij de beoordeling van het algemene belang van de Gemeenschap wordt nagegaan in hoeverre maatregelen het openbaar belang dienen; er mogen geen maatregelen worden genomen indien dit tegen het algemene belang van de Gemeenschap indruist. Daartoe worden de belangen van alle betrokkenen, waaronder de binnenlandse producenten van het betrokken product, de binnenlandse producenten die het betrokken product als grondstof gebruiken en van handelaren en de consument, tegen elkaar afgewogen.

Volgens de regel van het laagste recht dienen de door de Gemeenschap ingestelde rechten lager te zijn dan de dumping- of subsidiemarge indien het lagere recht voldoende is om de door de producenten van de Gemeenschap geleden schade ongedaan te maken.

1.1.2.2. Wetgeving betreffende producten die vallen onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS)

Gedurende het bestaan van het EGKS-Verdrag waren er specifieke wetteksten [5] van kracht voor onder dit verdrag vallende producten. Daarin waren regels opgenomen ter bestrijding van oneerlijke handelspraktijken, op grond waarvan verscheidene antidumping- en antisubsidiemaatregelen werden ingesteld.

[5] Beschikking nr. 2277/96/EGKS van de Commissie van 28 november 1996 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (PB L 308, 29.11.1996, blz. 11), zoals laatstelijk gewijzigd door Beschikking nr. 435/2001/EGKS van de Commissie (PB L 63, 3.3.2001, blz. 14); en tevens Beschikking nr. 1889/98/EGKS van de Commissie van 3 september 1998 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal zijn (PB L 245, 4.9.1998, blz. 3)

Aangezien het EGKS-Verdrag op 23 juli 2002 na een periode van 50 jaar is vervallen, moest worden vastgesteld dat voortaan alle producten onder de basisverordeningen zouden vallen en dat alle bestaande maatregelen of lopende onderzoeken met betrekking tot EGKS-producten zouden worden geregeld door deze verordeningen.

Daarom heeft de Raad bij Verordening (EG) nr. 963/2002 [6] overgangsbepalingen vastgesteld volgens welke alle van kracht zijnde antidumpingmaatregelen en compenserende maatregelen en alle lopende procedures, klachten en verzoeken die op grond van de Beschikkingen 2277/96/EGKS en 1889/98/EGKS zijn ingeleid of ingediend, met ingang van 24 juli 2002 worden geregeld door de basisverordeningen.

[6] PB L 298 van 7.11.1998, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2788/2000 (PB L 324 van 21.12.2000, blz. 4).

1.1.3. Wijzigingen in de wetgeving van de Gemeenschap in 2002

1.1.3.1. Wijzigingen in de basisantidumpingverordening

Op 5 november 2002 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 1972/2002 [7] vastgesteld tot wijziging van de basisantidumpingverordening.

[7] PB L 305, 7.11.2002, blz. 1.

De wijziging bestond onder meer uit de erkenning van Rusland als land met een markteconomie in het kader van de handelbeschermingsinstrumenten, een erkenning van de grote vorderingen die Rusland heeft geboekt bij de toepassing van de beginselen van een markteconomie. In de praktijk betekent dit dat de dumpingmarges niet langer berekend zullen worden aan de hand van de gegevens van een referentieland, maar dat voortaan in alle gevallen de kosten en prijzen van de Russische ondernemingen in aanmerking zullen worden genomen.

Andere wijzigingen hebben betrekking op de verduidelijking van de begrippen "verbonden partijen", "commissies" en "bijzondere marktsituatie waarbij geen goede vergelijking mogelijk is". Voorts bevat de verordening aanwijzingen voor de gevallen waarin bepaalde kosten op de markt van het exportland zijn verstoord, bevat zij nadere uitleg over het gebruik van de beschikbare gegevens en over de criteria voor het vaststellen van een "individueel recht" voor bepaalde exporteurs in landen zonder markteconomie of met een overgangseconomie.

Deze wijziging is, na de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 1972/2002 op 8 november 2002, van toepassing op alle procedures die zijn ingeleid op grond van de basisantidumpingverordening.

1.1.3.2. Wijzigingen in de basisantisubsidieverordening

Op 5 november heeft de Raad Verordening (EG) nr. 1973/2002 [8] vastgesteld tot wijziging van de basisantisubsidieverordening.

[8] PB L 305, 7.11.2002, blz. 4.

De wijzigingen hadden een tweeledig doel: allereerst diende het verstrijken van de WTO-voorschriften inzake niet tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies in de EG-wetgeving te worden opgenomen door het intrekken van desbetreffende bepalingen in de EG-wetgeving. Ten tweede werden de voorschriften verduidelijkt inzake subsidiëring door het aanbieden van goedkope goederen of diensten wanneer er in het betrokken land geen markt is voor die goederen of diensten. In dat geval voorziet de wijziging in correcties of het gebruik van de wereldmarktprijzen.

Deze wijziging is eveneens, na de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 1973/2002 op 8 november 2002, van toepassing op alle procedures die zijn ingeleid op grond van de basisantisubsidieverordening.

1.2. Vrijwaringsmaatregelen

1.2.1. De internationale context

Het beginsel van de liberalisatie van de invoer, dat in de GATT 1947 is opgenomen, werd versterkt in de WTO-overeenkomsten van 1994. Omdat vrijwaringsmaatregelen bestaan uit de eenzijdige intrekking of schorsing van een tariefconcessie of andere eerder overeengekomen handelsliberaliseringsverplichtingen, moeten zij worden beschouwd als een uitzondering op dit beginsel. In artikel XIX van de GATT 1994 en in de WTO-overeenkomst inzake vrijwaringsmaatregelen zijn strenge voorwaarden opgenomen voor de toepassing van deze "ontsnappingsclausule", evenals regels voor een multilateraal toezichtmechanisme in het kader van de WTO-commissie Vrijwaringsmaatregelen.

Volgens de WTO-voorschriften dienen vrijwaringsmaatregelen te worden beschouwd als een tijdelijke beschermingsmaatregel op korte termijn (een "veiligheidsklep") die van toepassing is op de gehele invoer van het product waarop de maatregel van toepassing is, ongeacht de oorsprong [9].

[9] Voor niet-WTO-leden kunnen vrijwaringsmaatregelen evenwel een selectief karakter hebben en gericht zijn tegen producten uit een bepaald land. In WTO-toetredingsprotocollen kunnen ook dergelijke selectieve vrijwaringsmechanismen worden opgenomen (bijvoorbeeld: het Protocol bij de overeenkomst met de Volksrepubliek China)

Zij mogen enkel worden ingesteld na een uitgebreid onderzoek waarbij wordt aangetoond a) dat er onvoorziene ontwikkelingen zijn, b) dat de invoer hierdoor is toegenomen, c) dat de binnenlandse producenten ernstige schade lijden en d) dat er een oorzakelijk verband is tussen die invoer en de schade.

1.2.2. De wetgeving van de Europese Gemeenschap

De hiervoor besproken beginselen komen alle tot uiting in de desbetreffende verordeningen van de Gemeenschap, die tevens de bepaling bevatten dat de Gemeenschap eerst maatregelen vaststelt nadat zij alle betrokken belangen heeft onderzocht, dat wil zeggen dat zij de gevolgen onderzoekt van de maatregelen voor de producenten van het betrokken product, voor de bedrijven die het betrokken product verwerken en voor de consument. Met andere woorden: vrijwaringsmaatregelen mogen alleen worden genomen wanneer dit in het algemene belang is van de Gemeenschap. De huidige wetgeving van de Gemeenschap inzake vrijwaringsmaatregelen is neergelegd in de volgende verordeningen:

- Verordening (EG) nr. 3285/94 van de Raad [10] betreffende de gemeenschappelijke invoerregeling en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 518/94

[10] PB L 349 van 31.12.1994, blz. 53, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2474/2000, PB L 286 van 11.11.2000, blz. 1.

- Verordening (EG) nr. 519/94 van de Raad [11] betreffende de gemeenschappelijke regeling voor de invoer uit bepaalde derde landen en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 1765/82, (EEG) nr. 1766/82 en (EEG) nr. 3420/83

[11] PB L 67 van 10.03.1994, blz. 89, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1138/98 (PB L 159 van 3.6.1998, blz. 1).

- Verordening (EG) nr. 517/94 [12] van de Raad betreffende een gemeenschappelijke regeling voor de invoer van textielproducten uit bepaalde derde landen die niet vallen onder bilaterale overeenkomsten, protocollen of andere regelingen, noch onder een andere, bijzondere, communautaire regeling

[12] PB L 67 van 10.3.1994, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1309/2002, PB L 192 van 20.7.2002, blz. 1.

Deze verordeningen worden hierna de "basisvrijwaringsverordeningen" genoemd.

1.2.3. Voorstel voor een verordening inzake vrijwaringsmaatregelen en de geleidelijke afschaffing van bepaalde contingenten voor de invoer uit de Volksrepubliek China

In juni 2002 heeft de Commissie de Raad een voorstel voor een verordening van de Raad over een productspecifiek vrijwaringsmechanisme in de overgangsperiode voor producten uit de Volksrepubliek China en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 519/94 betreffende een gemeenschappelijke regeling voor de invoer uit bepaalde derde landen [13] ingediend. Dit voorstel werd door de Raad goedgekeurd en in maart 2003 gepubliceerd [14].

[13] PB C 227 E van 24.9.2002, blz. 555.

[14] PB L 65 van 8.3.2003, blz. 1.

De verordening is de omzetting in het Gemeenschapsrecht van de bepalingen van het Protocol betreffende de toetreding van de Volksrepubliek China tot de WTO en bevat twee hoofdafdelingen:

- De eerste afdeling bevat de regels voor het instellen van een tijdelijke productspecifiek vrijwaringsmechanisme voor de invoer van producten uit de Volksrepubliek China. Op grond hiervan kan de Gemeenschap specifieke maatregelen, onder andere rechten, instellen indien de invoer uit de Volksrepubliek China in de Gemeenschap zodanig snel toeneemt dat de markt van de Gemeenschap wordt verstoord. Er kunnen alleen maatregelen worden genomen indien dit in het belang van de Gemeenschap is. Voor dit specifieke instrument gelden de strenge procedurenormen van de handelbeschermingsinstrumenten van de Gemeenschap. Maatregelen mogen slechts worden genomen tot 11 december 2013, wanneer deze tijdelijke regeling overeenkomstig de bepalingen van het Toetredingsprotocol afloopt.

- De tweede afdeling voorziet in de geleidelijke afschaffing van bepaalde contingenten voor andere producten dan textiel (schoeisel, serviesgoed en keramiek) tot de volledige afschaffing van de contingenten in 2005.

Tevens is bepaald dat Verordening (EG) nr. 519/94 van de Raad niet langer toepasselijk is op de Volksrepubliek China.

1.3. Instrument om subsidiëring en oneerlijke tariefpraktijken voor luchtvaartdiensten tegen te gaan

In maart 2002 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan een voorstel voor een handelbeschermingsinstrumenten op het gebied van luchtvaartdiensten uit niet-EG-landen [15]. Het voorstel voorziet in de mogelijkheid van corrigerende maatregelen voor gevallen waarin de luchtvaartmaatschappijen van de Gemeenschap schade ondervinden op bepaalde routes van en naar de Gemeenschap door subsidiëring of oneerlijke tariefpraktijken.

[15] Voorstel voor een Verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende bescherming tegen subsidiëring en oneerlijke tariefpraktijken bij de levering van luchtdiensten vanuit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (COM(2002)110 def van 12.3.2002).

Dit is het eerste nieuwe voorstel voor een handelbeschermingsinstrument in de dienstensector sinds de goedkeuring van een vergelijkbaar instrument in 1986 op het gebied van zeevervoerdiensten. Aanleiding vormde de crisis in de luchtvaartsector eind 2001, hetgeen regeringen van bepaalde derde landen ertoe deed besluiten hun luchtvaartmaatschappijen te subsidiëren. Dit leidde tot steeds grotere moeilijkheden voor de bedrijfstak van de Gemeenschap die moest concurreren met luchtvaartmaatschappijen van derde landen die royale subsidies ontvingen, terwijl zij zelf onderworpen waren aan strenge regels inzake overheidssteun.

Het voorstel is geformuleerd naar analogie met bestaande instrumenten op het gebied van de handel in goederen, in het bijzonder de basisantisubsidieverordening. Maatregelen kunnen worden genomen wanneer gesubsidieerde luchtvaartdiensten van luchtvaartmaatschappijen uit derde landen aanzienlijke schade veroorzaken of wanneer dergelijke luchtvaartmaatschappijen in handen van de staat zijn en gebruik kunnen maken van niet-commerciële voordelen en schadeveroorzakende tarieven hanteren die onder de normale vervoerstarieven liggen.

Het Europees Parlement heeft een reeks amendementen op dit voorstel aangenomen [16], die thans worden besproken in de Raad. Verwacht wordt dat het voorstel medio-2003 zal worden goedgekeurd.

[16] WETGEVINGSRESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT (COM(2002)110 - C5-0133/2002 - 202/0067 (COD))

2. BASISBEGRIPPEN

2.1. Antidumping- en antisubsidiemaatregelen

2.1.1. Wat is dumping en wat zijn subsidies waartegen maatregelen kunnen worden genomen? - de voorwaarden waaraan moet worden voldaan voordat maatregelen kunnen worden genomen

2.1.1.1. Dumping en subsidiëring

Dumping wordt van oudsher gedefinieerd als prijsdiscriminatie tussen nationale markten, of als verkoop beneden de kostprijs. In de antidumpingwetgeving van de Gemeenschap wordt "dumping" omschreven als het verkopen van een product in de Gemeenschap tegen een prijs die lager is dan zijn "normale waarde". Deze "normale waarde" is gewoonlijk de verkoopprijs op de binnenlandse markt van het exportland. Een bedrijf verkoopt dus met dumping indien zijn prijzen op de binnenlandse markt hoger zijn dan zijn exportprijzen (prijsdiscriminatie).

Wanneer de verkoop op de binnenlandse markt echter niet representatief is, bijvoorbeeld omdat daar te weinig wordt verkocht, kunnen andere prijzen worden genomen om de normale waarde vast te stellen, zoals de verkoopprijzen van andere producenten op de binnenlandse markt of de kostprijs. In het laatste geval verkoopt een bedrijf dus met dumping indien zijn exportprijzen beneden de kostprijs liggen.

In het merendeel van de gevallen waarin meer dan incidenteel sprake is van dumping, is er sprake van een zekere afscherming van de markt. Dit kan onder andere het gevolg zijn van regulering door de overheid of consumentenvoorkeuren. De exporteurs worden hierdoor, althans tot op zekere hoogte, beschermd tegen internationale concurrentie op de thuismarkt.

De invoer van gesubsidieerde producten heeft dezelfde gevolgen als de invoer met dumping. Subsidies zijn rechtstreekse financiële bijdragen van de overheid waardoor de producenten of exporteurs een voordeel verkrijgen (bijvoorbeeld giften, vrijstellingen van belastingen en heffingen, goedkope leningen, exportbevorderende regelingen, enz.), met als doel exporteurs in staat te stellen hun producten tegen lage prijzen af te zetten in de Gemeenschap.

2.1.1.2. Aanmerkelijke schade en oorzakelijk verband

Om maatregelen tegen oneerlijke handelspraktijken te kunnen nemen, is het niet voldoende dat gedumpte of gesubsidieerde producten in de Gemeenschap worden ingevoerd. Maatregelen kunnen slechts worden genomen indien daarnaast wordt bewezen dat de EG-producenten, die niet op dezelfde voorwaarden met de exporteurs kunnen concurreren, hierdoor aanmerkelijke schade lijden.

Typische indicaties voor schade zijn dat de invoer van producten die met dumping en/of subsidie worden verkocht, in een bepaalde periode sterk toeneemt en dat de ingevoerde producten tegen lagere prijzen dan de EG-producten in de Gemeenschap op de markt worden gebracht. De EG-producenten zijn dan gedwongen hun productie te verminderen of hun verkoopprijzen te verlagen, waardoor zij marktaandeel verliezen, financiële verliezen lijden of gedwongen zijn personeel te ontslaan. In het ergste geval worden de EG-producenten door de invoer van gedumpte of gesubsidieerde producten in hun voortbestaan bedreigd. In ieder geval wordt bij het onderzoek naar schade rekening gehouden met allerlei factoren voordat geconcludeerd wordt dat de EG-producenten aanmerkelijke schade lijden.

Voordat antidumpingmaatregelen kunnen worden genomen, moet bovendien worden aangetoond dat er sprake is van een oorzakelijk verband: de schade moet veroorzaakt worden door de dumping of subsidiëring. Aan deze voorwaarde is voldaan indien de achteruitgang van de situatie van de EG-producenten samenvalt met de toename van de invoer met dumping of subsidiëring. Er wordt op gewezen dat de invoer met dumping of de subsidiëring niet de enige oorzaak hoeft te zijn van de schade die de EG-producenten hebben geleden.

2.1.1.3. Belang van de Gemeenschap

Voorts moet worden vastgesteld dat het niet tegen het algemene belang van de Gemeenschap is wanneer maatregelen worden genomen. Er moet rekening worden gehouden met de belangen van alle bedrijven die gevolgen kunnen ondervinden van het nemen van maatregelen.

2.1.2. Procedure

Bij het onderzoek moet de Commissie de regels van de basisverordeningen in acht nemen. Deze regels waarborgen een transparante, eerlijke en objectieve procedure waarbij alle partijen aanzienlijke procedurele rechten hebben. De resultaten van het onderzoek worden bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en de Gemeenschap is verplicht hierin haar besluiten te motiveren. Elk geval wordt afzonderlijk beoordeeld en de Commissie aarzelt niet een procedure te beëindigen indien niet aan de voorwaarden voor het nemen van maatregelen wordt voldaan.

Hoewel elk onderzoek anders is, daar het steeds om andere producten en landen gaat, wordt steeds eenzelfde procedure gevolgd. De voormalige Oostbloklanden en Turkije komen op enkele punten voor een voorkeursbehandeling in aanmerking. Hieronder wordt uiteengezet hoe de procedure verloopt:

Inleiding van de procedure

Een procedure begint gewoonlijk met een klacht, waarbij bewijsmateriaal is gevoegd, over de invoer van een bepaald product die door EG-producenten van dat product wordt ingediend. Na ontvangst van de klacht beoordeelt de Commissie of het bewijsmateriaal voldoende is om een onderzoek te openen. Het onderzoek wordt geopend door middel van een bericht in het Publicatieblad, waarin alle belanghebbenden, met inbegrip van de gebruikers van het betrokken product en consumentenorganisaties worden uitgenodigd aan de procedure deel te nemen. Er worden gedetailleerde vragenlijsten verzonden aan de producenten in de exportlanden en in de Gemeenschap, aan handelaars (en met name importeurs) en andere betrokkenen, zoals de verwerkende industrie. Deze partijen kunnen een onderhoud met de Commissie aanvragen en inzage verkrijgen in de niet-vertrouwelijke stukken van het dossier, waardoor zij hun belangen beter zullen kunnen verdedigen.

Onderzoek en voorlopige maatregelen

Na ontvangst van de antwoorden op de vragenlijst worden de verstrekte gegevens door de beambten van de Commissie bij de bedrijven gecontroleerd.

Deze controle heeft voornamelijk ten doel na te gaan of de verstrekte gegevens juist zijn. De gecontroleerde gegevens worden vervolgens gebruikt om de dumpingmarges, de prijsonderbiedingsmarges en de schademarges te berekenen. Deze berekeningen vergen soms de verwerking van gegevens over duizenden transacties en een complexe analyse van de productiekosten.

De resultaten van deze berekeningen en de andere bevindingen worden in een werkdocument samengevat, op basis waarvan - na raadpleging van de lidstaten in het Raadgevend Comité - wordt besloten of voorlopige maatregelen moeten worden genomen of dat de procedure kan worden beëindigd. Dit besluit is de verantwoordelijkheid van de Commissie.

Onderzoek en definitieve maatregelen

Na de bekendmaking in het Publicatieblad van de verordening van de Commissie waarbij voorlopige antidumpingrechten worden ingesteld, worden alle belanghebbenden die hierom hebben verzocht in kennis gesteld van de gegevens die tot de instelling van de voorlopige rechten hebben geleid, aan de hand waarvan zij de berekeningen van de Commissie kunnen controleren en opmerkingen maken. Zij kunnen deze opmerkingen ook mondeling maken. De Commissie houdt rekening met alle ontvangen bijdragen en opmerkingen bij het opstellen van het tweede, definitieve werkdocument.

Na de mededeling van de definitieve gegevens aan de betrokkenen en de voorlegging van het tweede werkdocument aan de lidstaten, doet de Commissie de Raad het voorstel de voorlopige maatregelen al dan niet te bevestigen en definitieve maatregelen te nemen. De Commissie kan ook verbintenissen aanvaarden, waarbij exporteurs zich ertoe verbinden minimumprijzen in acht te nemen. Indien rechten worden ingesteld zijn die niet van toepassing op ondernemingen waarvan verbintenissen zijn aanvaard.

De Raad neemt met een gewone meerderheid van stemmen een besluit over het voorstel van de Commissie, dat wil zeggen, ten minste acht lidstaten moeten het voorstel van de Commissie steunen. De verordening tot instelling van definitieve rechten en het besluit ten aanzien van de inning van de voorlopige rechten worden in het Publicatieblad bekendgemaakt.

Afhankelijk van de resultaten van het onderzoek kan ook worden besloten de procedure zonder het nemen van maatregelen te beëindigen. In dat geval wordt dezelfde procedure toegepast als hierboven beschreven (bekendmaking van de gegevens, schriftelijke of mondelinge opmerkingen, werkdocument). De procedure wordt gewoonlijk afgesloten door middel van een besluit van de Commissie, na raadpleging van de lidstaten.

Termijnen

De hierboven beschreven procedure is aan strikte termijnen gebonden. Een besluit om voorlopige rechten in te stellen moet binnen negen maanden na de inleiding van de procedure worden genomen en een onderzoek mag niet langer dan 15 maanden duren (13 maanden in geval van een antisubsidieprocedure). Dit leidt tot een aanzienlijke tijdsdruk, mede gezien het feit dat interne raadplegingen moeten worden gehouden en de verordeningen en besluiten van de EG-instellingen gelijktijdig in alle EG-talen gepubliceerd moeten worden.

Antidumpingmaatregelen of compenserende maatregelen blijven gewoonlijk vijf jaar van kracht en kunnen bestaan in het instellen van rechten of het aanvaarden van verbintenissen van exporteurs. Hoewel maatregelen in beginsel voor een geheel land gelden, kunnen individuele rechten worden ingesteld voor exporteurs die aan het onderzoek medewerking hebben verleend. Tijdens die periode van vijf jaar kunnen belanghebbenden om een herziening van de maatregelen vragen of om terugbetaling van betaalde antidumpingrechten. Indien aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, kunnen maatregelen ook voor een bepaalde periode worden geschorst.

De basisverordeningen voorzien in de mogelijkheid van een administratieve herziening en maken een onderscheid tussen tussentijdse herzieningen, herzieningen ten behoeve van nieuwe exporteurs en herzieningen bij het vervallen van de maatregelen. Herzieningsprocedures, die doorgaans niet meer dan twaalf maanden duren, worden uitsluitend i ngeleid indien de verzoeker voldoende bewijsmateriaal heeft voorgelegd.

Bij het onderzoek bij het vervallen van de maatregelen wordt onderzocht of er opnieuw dumping en schade zal optreden indien de maatregelen vervallen. Gedurende de vijf jaar dat de maatregelen van kracht zijn kan de Commissie een tussentijds onderzoek instellen, waarbij wordt onderzocht of de omstandigheden in verband met subsidies/dumping en schade aanzienlijk zijn gewijzigd dan wel of de bestaande maatregelen het beoogde resultaat bereiken, namelijk dat de EG-producenten geen schade meer lijden. Tenslotte is in de basisverordeningen bepaald dat een onderzoek kan worden ingesteld ten behoeve van nieuwe exporteurs in een land ten aanzien waarvan maatregelen gelden, om te bepalen of de maatregelen ook op de nieuwe exporteurs van toepassing dienen te zijn.

Rechterlijke controle

De procedurele rechten van de partijen, waaronder het recht op een mondeling onderhoud en inzage in niet-vertrouwelijke dossiers, worden tijdens de procedure in acht genomen. Rechterlijke controle moet waarborgen dat de procedures correct verlopen. Tegen besluiten in antidumping- en antisubsidiezaken kan een beroep worden ingesteld bij het Gerecht van Eerste Aanleg en het Hof van Justitie in Luxemburg. Voorts kunnen WTO-leden gebruik maken van de geschillenbeslechtingsprocedure van de WTO.

2.2. Vrijwaringsmaatregelen

2.2.1. Wat zijn vrijwaringsmaatregelen

Vrijwaringsmaatregelen zijn tijdelijke beschermingsmaatregelen tegen de schadelijke gevolgen van een plotselinge en sterke stijging van de invoer. Op grond van de EG-wetgeving [17] ter uitvoering van de WTO-overeenkomst inzake vrijwaringsmaatregelen, kunnen deze in de volgende omstandigheden worden genomen: indien tengevolge van onvoorziene ontwikkelingen een product in zulke toegenomen hoeveelheden en/of op zulke voorwaarden in de Gemeenschap wordt ingevoerd dat de EG-producenten van vergelijkbare of rechtstreeks concurrerende producten ernstige schade ondervinden of dreigen te ondervinden. Vrijwaringsmaatregelen mogen uitsluitend worden genomen voor zover en voor zolang dit nodig is om de schade te voorkomen of te herstellen.

[17] Verordening (EG) nr. 3285/94 van de Raad betreffende de gemeenschappelijke invoerregeling

2.2.2. Procedure

Bij het onderzoek moet de Commissie de regels van de basisverordeningen in acht nemen. Deze regels garanderen een transparante, eerlijke en objectieve procedure. De resultaten van het vrijwaringsonderzoek moeten voorts worden gepubliceerd in het Publicatieblad, waarbij de Gemeenschap haar besluiten moet motiveren.

Inleiding van de procedure

De Commissie wordt door een of meer lidstaten op de hoogte gebracht van ontwikkelingen in de invoer van een bepaald product die vrijwaringsmaatregelen noodzakelijk maken. Daarbij moet bewijsmateriaal worden overlegd, met vermelding van : a) het invoervolume; b) de prijs van de ingevoerde producten, c) de ontwikkeling van bepaalde economische factoren zoals productie, bezettingsgraad, voorraden, verkopen, marktaandeel, prijzen, winstcijfers, werkgelegenheid, enz., en d) andere gegevens dan deze ontwikkelingen. Indien het gaat om dreiging van ernstige schade onderzoekt de Commissie tevens of het in een bepaalde situatie waarschijnlijk is dat werkelijk schade zal ontstaan.

Deze informatie wordt door de Commissie onverwijld doorgezonden aan alle andere lidstaten; in dit stadium vindt overleg plaats in het Raadgevend Comité Vrijwaring. Is het bewijsmateriaal toereikend om een onderzoek te rechtvaardigen, dan publiceert de Commissie een bericht van inleiding in het Publicatieblad van de Europese Unie binnen een maand na de ontvangst van de informatie en wordt begonnen met het onderzoek, in samenwerking met de lidstaten.

Voorlopige maatregelen

In elk stadium van het onderzoek kunnen voorlopige maatregelen worden genomen. Dit moeten worden genomen wanneer er sprake is van kritieke omstandigheden, waarin uitstel moeilijk te herstellen schade zou veroorzaken. Dit maakt onmiddellijk ingrijpen noodzakelijk. Vooraf moet worden vastgesteld dat er duidelijke aanwijzingen zijn dat de toegenomen invoer ernstige schade heeft veroorzaakt of dreigt te veroorzaken.

De duur van de voorlopige maatregelen bedraagt ten hoogste 200 dagen (d.w.z. zes maanden).

Definitieve maatregelen

Indien de Commissie aan het einde van het onderzoek van oordeel is dat definitieve vrijwaringsmaatregelen nodig zijn, neemt zij de nodige besluiten uiterlijk negen maanden na de opening van het onderzoek. Zij maakt de resultaten van het onderzoek in het Publicatieblad bekend. In uitzonderlijke omstandigheden mag deze termijn met twee maanden worden verlengd. Indien dit het geval is, wordt dit bekendgemaakt in het Publicatieblad, waarbij de duur van de verlenging wordt vermeld en een korte samenvatting van de redenen wordt gegeven.

Vrijwaringsmaatregelen mogen alleen worden genomen voor zover deze dienen om ernstige schade te voorkomen of te herstellen, waarbij de traditionele handelsstromen zo veel mogelijk gehandhaafd moeten blijven. Met betrekking tot de vorm van dergelijke maatregelen kiest de Gemeenschap de maatregelen die zich het best lenen om dit doel te bereiken. Het kan gaan om kwantitatieve contingenten, tariefcontingenten enz.

Duur en herziening van vrijwaringsmaatregelen

De duur van de vrijwaringsmaatregelen moet beperkt zijn tot de tijd die nodig is om ernstige schade te voorkomen of te herstellen en om aanpassingen bij de EG-producenten mogelijk te maken, maar mag niet langer zijn dan vier jaar, de duur van eventuele voorlopige maatregelen inbegrepen. In bepaalde omstandigheden kunnen verlengingen noodzakelijk zijn maar de totale toepassingsduur van vrijwaringsmaatregelen mag niet langer zijn dan acht jaar.

Bedraagt de duur van de maatregelen meer dan een jaar, dan dienen de maatregelen gedurende de toepassingsduur met regelmatige tussenpozen geleidelijk te worden geliberaliseerd. Bedraagt de duur van de maatregelen meer dan drie jaar, dan dient de Commissie het Raadgevend Comité Vrijwaring te raadplegen om de effecten van de maatregelen en de wenselijkheid van verdere liberalisering te onderzoeken en na te gaan of de maatregelen nog steeds noodzakelijk zijn. Afhankelijk van de uitkomst van de raadplegingen kunnen de maatregelen worden ingetrokken of gewijzigd.

3. DE DIENSTEN VOOR DE HANDELBESCHERMINGSINSTRUMENTEN

In april 2002 werden de voor antidumping- en antisubsidiemaatregelen bevoegde diensten gereorganiseerd. Daarbij werd één directoraat gevormd dat bevoegd is voor alle instrumenten ter bescherming van de handel. Dit directoraat omvat vijf eenheden. Eenheid 1 is belast met beleidsaspecten (waaronder de WTO en het klachtenbureau), eenheid 2 ziet toe op de antidumping-, antisubsidie- en vrijwaringsactiviteiten van derde landen. De andere drie eenheden houden zich bezig met de schade-, dumping- en subsidiëringsaspecten van de onderzoeken.

4. SAMENWERKING MET HET EUROPESE PARLEMENT

In het verslag dat werd opgesteld door het Europarlementslid Michel Hansenne (vermeld in de inleiding van dit verslag) heeft het Europees Parlement voorgesteld de huidige werkwijze op een aantal punten te verbeteren, onder meer door de termijn voor het instellen van voorlopige maatregelen te verkorten en door termijnen in te voeren voor herzieningsprocedures. Verder dringt het Parlement aan op een verbetering van de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot de handelbeschermingsinstrumenten en tot meer transparantie, in het bijzonder door een gemakkelijker toegang tot informatie en de versterking van het recht om gehoord te worden. Het Parlement heeft nota genomen van de nieuwe situatie in verband met de uitbreiding van de EU en heeft de Commissie verzocht om aan te geven of de huidige middelen voor de inzet van handelbeschermingsinstrumenten voldoende waren. Voorts heeft het Parlement benadrukt dat het van groot belang is dat de Commissie de middelen krijgt om de voornoemde verbeteringen gestalte te geven.

Het Europees Parlement heeft er voorts bij de Commissie op aangedrongen in het kader van de WTO-onderhandelingen (ministersconferentie van Cancun) voorstellen te doen om onderzoeken te harmoniseren, de transparantie te vergroten en ontduiking van maatregelen te voorkomen. Het Parlement wenst voorts dat de regel van het laagste recht en de toets van het openbaar belang, die reeds binnen de EG gelden, tot WTO-verplichtingen worden gemaakt. Een andere aanbeveling van het Parlement betreft algemene maatregelen om de kosten voor onderzochte ondernemingen te verlagen. Tot slot heeft het Parlement enkele voorstellen gedaan om het WTO-mechanisme voor geschillenbeslechting te verbeteren en de verzocht dat de WTO-overeenkomst inzake vrijwaringsmaatregelen wordt toegevoegd aan de onderhandelingsagenda.

De Commissie verwelkomde dit rapport en de aanbevelingen die op een passend moment zijn gekomen omdat de Doha - WTO-onderhandelingen, waarbij antidumping hoog op de agenda stond, juist goed op gang waren gekomen.

De Commissie erkende in het algemeen het belang van een onderzoek naar de door het Parlement voorgestelde wijzigingen, met name wat betreft de verkorting van de termijnen, de verlaging van de kosten en de vereenvoudiging van de procedures voor het MKB. Tevens benadrukte de Commissie de noodzaak rekening te houden met de gevolgen van deze wijzigingen voor haar middelen.

De Commissie wees erop dat zij reeds een aantal kwesties naar voren heeft gebracht die geheel overeenstemmen met de voorstellen van het Europees Parlement in het kader van de Doha-onderhandelingen over handelbeschermingsinstrumenten (zie punt 12.2). De Commissie zal er in het bijzonder naar blijven streven haar eigen hoge normen wereldwijd ingang te doen vinden om te voorkomen dat de exporteurs van de Gemeenschap in het nadeel zijn.

Ook de voorbereidingen voor een soepele overgang na de uitbreiding van de EU zijn reeds vergevorderd. Er zijn contacten gelegd met de kandidaat-lidstaten. Er zijn reeds enkele voorlichtingsbijeenkomsten geweest en er zullen er nog meer worden gehouden.

Daartoe hebben de diensten die bevoegd zijn voor de handelbeschermingsinstrumenten een "actieplan" ontwikkeld om ervoor te zorgen dat de kandidaat-lidstaten vanaf de eerste dag van de toetreding operationeel kunnen zijn. Volgens dit "actieplan" helpen deze diensten de kandidaat-lidstaten zich voor te bereiden op de uitbreiding, onder meer door middel van een reeks seminars en uitwisselingen van standpunten/informatie. Deze bijeenkomsten zijn zowel bestemd voor de overheidsdiensten als de bedrijven van de kandidaat-lidstaten. De bijeenkomsten vinden plaats in Brussel en in de hoofdsteden van de kandidaat-lidstaten teneinde zoveel mogelijk deelnemers te bereiken.

5. ALGEMEEN OVERZICHT VAN ANTIDUMPING- EN ANTISUBSIDIEPROCEDURES EN -MAATREGELEN

5.1. Nieuwe procedures

Eind 2002 waren in de Gemeenschap 174 antidumpingmaatregelen [18] en 19 compenserende maatregelen van toepassing. De antidumpingmaatregelen hadden betrekking op 65 producten en 34 landen (zie bijlage O); de compenserende maatregelen hadden betrekking op 14 producten en 8 landen (zie bijlage P). De overgrote meerderheid van de maatregelen bestond uit rechten, maar in veel gevallen zijn ook verbintenissen aanvaard.

[18] De maatregelen zijn per product en per land geteld.

Van de maatregelen die eind 2002 van toepassing waren, hadden er 32 betrekking op China, 24 op India, 15 op Taiwan, 12 op Thailand, 11 op de Republiek Korea, 11 op Rusland, 9 op Indonesië, 6 op Japan en 15 op landen met een economie in een overgangsfase of op landen zonder markteconomie, waaronder Oekraïne met 10 maatregelen en Belarus met 5 maatregelen. 31 maatregelen hadden betrekking op een of meer van de 10 Midden- en Oost-Europese landen [19].

[19] Het gaat om: Roemenië, Bulgarije, Slowakije, Tsjechië, Slovenië, Hongarije, Polen, Letland, Litouwen en Estland.

Voor een meer realistisch beeld van de gevolgen van antidumpingmaatregelen dient evenwel rekening te worden gehouden met de omvang van de handel in de betrokken producten, waartussen enorme verschillen bestaan. Technologisch geavanceerde producten met een hoge waarde, zoals elektronica, zijn vaak goed voor een zeer groot handelsvolume. Men mag niet vergeten dat de antidumping- of antisubsidiemaatregelen in 2002 slechts betrekking hadden op een zeer klein deel van de invoer in de Gemeenschap, namelijk 0,5% [20].

[20] Bron: COMEXT

TABEL 1

Nieuwe antidumping- en antisubsidieonderzoeken

in de periode 1 januari 1998 - 31 december 2002 [21]

[21] Indien een procedure wordt ingeleid ten aanzien van verscheidene landen, wordt de procedure of het onderzoek steeds per land afzonderlijk vermeld.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

5.2. Herzieningsprocedures

Overeenkomstig de basisverordening kunnen ten aanzien van bestaande antidumpingmaatregelen, inclusief prijsverbintenissen, vijf verschillende soorten herzieningsprocedures worden ingeleid: onderzoeken bij het vervallen van maatregelen (artikel 11, lid 2), tussentijdse onderzoeken (artikel 11, lid 3), onderzoeken in verband met nieuwe exporteurs (artikel 11, lid 4), onderzoeken naar absorptie van rechten (artikel 12) en onderzoeken naar ontduiking/ontwijking van rechten (artikel 13).

Ook met betrekking tot antisubsidiemaatregelen kunnen op grond van de basisverordening vijf verschillende herzieningsprocedures worden gevoerd: onderzoeken bij het vervallen van maatregelen (artikel 18), tussentijdse onderzoeken (artikel 19), onderzoeken naar de absorptie van rechten (artikel 19, lid 3), versnelde onderzoeken (artikel 20) en onderzoeken naar ontduiking/ontwijking van rechten (artikel 23).

Deze herzieningsprocedures blijven een groot deel van het werk van de handelbeschermingsdiensten van de Commissie uitmaken. In de periode van 1995 tot 1999 zijn in totaal 198 herzieningsprocedures ingeleid. De onderzoeken in het kader van deze procedures maakten bijna 50% van alle onderzoeken uit.

In 2002 werden 55 herzieningsonderzoeken geopend. Daarvan ging het in 13 gevallen om een onderzoek bij het vervallen van maatregelen, in 36 gevallen om een tussentijds onderzoek, in een geval om een onderzoek naar een nieuwe exporteur, in twee gevallen om versneld onderzoek, in een geval om een onderzoek naar de absorptie van rechten en in twee gevallen om een onderzoek naar de ontduiking van rechten.

De bijlagen F tot K geven een overzicht van de in 2002 ingeleide en voltooide herzieningsprocedures. Tabel 2 bevat statistische gegevens voor de jaren 1998-2002.

TABEL 2

Herzieningsonderzoeken

in de periode 1 januari 1998 - 31 december 2002 [22]

[22] De inleiding van een procedure ten aanzien van verscheidene landen wordt vermeld als een afzonderlijke procedure per betrokken land.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Meer informatie over de conclusies is te vinden onder punt 5.2.

6. OVERZICHT VAN DE ACTIVITEITEN IN 2002

6.1. Nieuwe procedures

6.1.1. Inleidingen

In 2002 werden 23 procedures ingeleid; waarvan drie antisubsidieprocedures. Deze hadden betrekking op 13 producten uit 14 landen. Nadere informatie over deze procedures is opgenomen in bijlage A. De landen die het meest bij deze procedures waren betrokken waren China (vier maal), Rusland en India (elk drie maal), gevolgd door Indonesië en de Faeröer (elk twee maal). De meest betrokken sectoren waren de ijzer- en staalindustrie en de chemische sector en aanverwante sectoren.

In de vijf jaar van 1998 tot 2002 werden 202 procedures ingeleid ten aanzien van producten uit 41 landen. De meest betrokken sectoren waren de ijzer- en staalindustrie (72 maal), de chemische sector en aanverwante sectoren (55 maal) en de textielsector en aanverwante sectoren (27 maal). In Bijlage B(A) is een verdeling naar productsector opgenomen.

De landen die tussen 1998 en 2002 het vaakst bij een procedure waren betrokken, waren India (28 maal), de Volksrepubliek China (24 maal), Korea (20 maal) en Taiwan (13 maal). In Bijlage B(B) zijn de procedures van de voorbije vijf jaar verdeeld naar exportland weergegeven.

De lijst van in 2002 ingeleide procedures bevindt zich hieronder, met vermelding van de naam van de klagende onderneming. Nadere informatie is te vinden in het Publicatieblad waarnaar wordt verwezen in Bijlage A.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.1.2. Voorlopige maatregelen

In 2002 werden in het kader van 17 procedures, waarvan twee antisubsidieprocedures, voorlopige rechten ingesteld ten aanzien van producten uit 13 verschillende landen. Zoals in tabel 1 (punt 5.1) te zien is, bedroeg dit aantal in 2001 18 en in 2000 48.

Hieronder volgt de lijst van procedures in het kader waarvan in 2002 voorlopige maatregelen werden ingesteld is hieronder opgenomen, met vermelding van de desbetreffende maatregel. Meer informatie is te vinden in het publicatieblad waarnaar wordt verwezen in Bijlage C.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.1.3. Definitieve maatregelen

6.1.3.1. Overzicht

In 2002 werden in het kader van 28 procedures, waarvan drie antisubsidieprocedures, definitieve rechten ingesteld op negen verschillende producten uit 20 verschillende landen. India was bij vier procedures betrokken, de Volksrepubliek China bij drie, Oekraïne, Indonesië en Tsjechië bij twee, alle overige landen waren bij slechts één procedure betrokken.

Hieronder volgt een lijst van procedures in het kader waarvan in 2002 definitieve maatregelen zijn genomen, met vermelding van de getroffen maatregel. In Bijlage D is vermeld in welk nummer van het Publicatieblad nadere gegevens zijn te vinden. Bijlage D bevat ook gegevens over de omvang van de invoer en het verbruik van het betrokken product.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.1.3.2. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

1. Ureum uit Belarus, Bulgarije, Kroatië, Estland, Letland, Libië, Roemenië en Oekraïne

Ureum wordt gemaakt uit aardgas en kan een vaste stof zijn of een vloeistof. Ureum wordt voornamelijk als meststof in de landbouw gebruikt en als grondstof voor bepaalde soorten gom en hars in de industrie.

De procedure had aanvankelijk betrekking op tien landen. Voor twee landen (Egypte en Polen) werd echter vastgesteld dat de schade minimaal was en werd de procedure beëindigd. Voor de acht overige landen stelde de Raad op 19 januari 2002 definitieve maatregelen vast in de vorm van specifieke rechten van EUR 4,12 tot EUR 18,80 per ton, terwijl twee prijsverbintenissen die producenten/exporteurs in Bulgarije en Letland hadden aangeboden werden aanvaard.

Met deze zaak waren grote economische belangen gemoeid. In het onderzoektijdvak bedroeg het verbruik in de Gemeenschap ongeveer 6,4 miljoen ton en werd uit de betrokken landen voor ongeveer EUR 172 miljoen ingevoerd.

Deze zaak was niet alleen belangrijk vanuit het oogpunt van de betrokken economische belangen, maar ook vanuit enkele andere oogpunten, zoals het feit dat hierbij verschillende kandidaat-lidstaten waren betrokken, omdat het de eerste maal was dat Oekraïense bedrijven als marktgericht bedrijven werd behandeld en de afstemming van de schademarge op het niveau van individuele EG-producenten en niet op het niveau van de bedrijfstak in zijn geheel.

Dumping

Bij deze procedure was een relatief groot aantal kandidaat-lidstaten betrokken. Deze landen genoten een preferentiële behandeling zoals voorzien in de Europa-overeenkomsten [23] en de Verklaring van de Europese Raad van Essen van 28 november 1994 (Verklaring van Essen). Het was de eerste keer dat Oekraïne als een overgangseconomie werd erkend en op individuele basis werd vastgesteld of bepaalde producenten/exporteurs op marktvoorwaarden werkten, hetgeen ertoe leidde dat twee Oekraïense bedrijven als markgerichte bedrijven werden behandeld en de binnenlandse prijzen en kosten van die twee bedrijven werden gebruikt om de dumpingmarge te berekenen. Het verzoek van een derde Oekraïnse onderneming om als marktgericht bedrijf te worden behandeld werd afgewezen omdat haar prijzen en kosten niet door de markt werden bepaald. De staat had evenwel geen bemoeienis met de exportactiviteiten van deze onderneming, hetgeen betekende dat er geen gevaar was dat de antidumpingmaatregelen konden worden ontdoken. Daarom werd voor deze exporteur een individueel recht vastgesteld, gebaseerd op diens exportprijzen. De normale waarde voor deze exporteur was gebaseerd op de prijzen in het referentieland, dat wil zeggen de Verenigde Staten.

[23] Bulgarije: PB L358, 31.12.1994; Estland: PB L 068, 9.3.1998; Litouwen: PB L 051, 20.2.1998; blz. 3; Polen: PB L 348, 31.12.1993; Roemenie: PB L 357, 31.12.1994, blz. 2.

Schade en oorzaak van de schade

Bij het onderzoek bleek dat de verschillende producenten/exporteurs en EG-producenten op de EG-markt met elkaar concurreerden. Er werden grote prijsverschillen gevonden bij de EG-producenten, afhankelijk van de afstand van hun vestiging tot hun voornaamste markten of grondstoffenleveranciers. Dit was van grote invloed op de kosten van elke producent en maakte prijsvergelijkingen op het niveau van de gehele Gemeenschap onbetrouwbaar. Derhalve werd geconcludeerd dat mogelijke schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap beoordeeld diende te worden op basis van de werkelijke marktsituatie en op basis van ded gecontroleerde gegevens per onderneming. De schademarges werden dan ook berekend door de prijzen van elke EG-producent en elke medewerkende exporteur met elkaar te vergelijken. De aldus berekende schademarges bedroegen 3,89% à 21,04%.

Belang van de Gemeenschap

Een ander belangrijk aspect van deze procedure was de belangstelling van landbouwbedrijven en hun vertegenwoordigers als belangrijke afnemers van ureum. Dit was voor de Commissie aanleiding om een onderzoek in te stellen naar de gecombineerde gevolgen van alle antidumpingmaatregelen ten aanzien van meststoffen voor landbouwbedrijven. Bij dit onderzoek, dat volledig losstond van enige specifieke procedure, bleek dat de antidumpingrechten op ureum, op zich of in samenhang met andere maatregelen, slechts te verwaarlozen gevolgen zouden hebben voor de kosten van landbouwbedrijven. Deze gevolgen waren niet van dien aard dat moest worden geconcludeerd dat deze tegen het belang van de Gemeenschap zouden zijn.

Gelet op alle factoren werd besloten tot definitieve maatregelen op basis van de vastgestelde schademarges, uitgezonderd voor Litouwen, waar de dumpingmarge voor de enige bekende producent/exporteur lager was dan de schademarge. Overeenkomstig de regel van het laagste recht werd het recht voor deze producent/exporteur gebaseerd op de dumpingmarge. Van deze onderneming heeft de Commissie een prijsverbintenis aanvaard en werd de minimumprijs berekend op basis van de dumpingmarge.

2. Ferromolybdeen uit de Volksrepubliek China

Dit was de eerste maal dat de Europese Commissie de status van marktgericht bedrijf van een Chinese exporteur moest intrekken, omdat gebleken was dat andere Chinese producenten deze exporteur wilde misbruiken als een kanaal voor het uitvoeren van hun producten.

Zoals gebruikelijk in procedures waarbij China is betrokken werden alle Chinese exporteurs in de gelegenheid gesteld om de status van marktgericht bedrijf aan te vragen. Deze status wordt verleend aan ondernemingen in landen met een overgangseconomie die kunnen aantonen dat zij vrij zijn van staatsinmenging en dat zij hun zakelijke beslissingen vrij, op grond van commerciële overwegingen, kunnen nemen. In deze procedure verzochten zes exporteurs om de status van marktgericht bedrijf, maar slechts één ervan, goed voor circa 4,5% van de totale export naar de Gemeenschap, bleek na onderzoek en controle door de Commissie aan de voorwaarden te voldoen. Bij de instelling van voorlopige maatregelen werd voor deze onderneming een veel lager recht vastgesteld dan voor de andere exporteurs.

Na de instelling van voorlopige maatregelen vernamen de bevoegde diensten van de Commissie van een EG-producent dat de Chinese ferromolybdeenproducenten voornemens waren de rechten te ontduiken, hetgeen ook bleek bij het daaropvolgende onderzoek van de Commissie.

De Chinese Kamer van Koophandel en de vereniging van Chinese ferromolybdeen-producenten, Minmetals (CCCMC), hadden een samenwerkingsverband opgezet, goed voor 70% van de Chinese productie, in het kader waarvan prijs- en hoeveelheidsbeperkingen zouden worden toegepast bij de export van ferromolybdeen naar de Gemeenschap. Bij dit samenwerkingsverband waren 25 producenten aangesloten, in het merendeel overheidsbedrijven die derhalve niet om de status van marktgericht bedrijf hadden verzochten of medewerking hadden verleend aan het onderzoek. De betrokken producenten ontvingen exporttoewijzingen die afgestemd leken te zijn op het niveau van de voorlopige antidumpingrechten; aan bedrijven met lage rechten werden onevenredig hoge exporthoeveelheden toegewezen. De onderneming met de status van marktgericht bedrijf, waarvoor het laagste recht gold (3%), kreeg een exportquotum toegewezen dat haar productiecapaciteit overschreed en dat overeenkwam met meer dan een derde van de totale hoeveelheid die het samenwerkingsverband naar de Gemeenschap wenste te exporteren. De Commissie heeft dit opgevat als een duidelijke en welbewuste poging om export van de ene onderneming te verleggen naar een andere onderneming waarvoor een lager dumpingrecht gold, met als de veel hogere antidumpingrechten te ontwijken.

Op grond hiervan besloot de Commissie in het definitieve stadium van de procedure de status van marktgericht bedrijf van deze Chinese onderneming in te trekken omdat duidelijk sprake was van een poging tot misbruik.

De onderneming waarvan de status van marktgericht bedrijf werd ingetrokken heeft het Gerecht van eerste aanleg verzocht om nietigverklaring van dit besluit. Deze moet nog uitspraak doen.

3. Opneembare compact discs uit Taiwan

In juni 2002 heeft de Raad definitieve antidumpingrechten ingesteld op opneembare compact discs (CD-R's) uit Taiwan, naar aanleiding van een klacht die in maart 2002 was ingediend door CECMA (de Europese vereniging van producenten). In december 2001 werden voorlopige maatregelen ingesteld.

CD-R's zijn relatief recente hoogwaardige producten die pas in 1997/1998 toegankelijk werden voor het grote publiek. In die tijd werden de eerste productiefaciliteiten in de Gemeenschap opgestart. De productie van CD-R's maakt deel uit van de productiesector van opneembare media, die een groot aantal technisch hoogwaardige producten omvat.

De EG-markt maakte een sterke groei door en steeg van 160 miljoen eenheden in 1997 tot ongeveer 2.000 miljoen eenheden in 2000. Bij het onderzoek bleek echter dat de productiecapaciteit in Taiwan zodanig was toegenomen dat Taiwan aan de gehele geschatte wereldvraag zou kunnen voldoen.

Onderzoek naar dumping en schade

Bij het onderzoek is gebleken dat de CD-R's uit Taiwan in de Gemeenschap onder de kostprijs werden verkocht, tegen prijzen die 17,7% à 29,9% lager waren dan de prijzen in Taiwan.

In de Gemeenschap daalden de prijzen van Taiwanese CD-R's tot 73%. Van 1997 tot en met 2000 (de beoordelingsperiode) waren de prijzen van Taiwanese CD-R's steeds veel lager dan die van de EG-producenten, ofschoon deze producenten gedwongen waren de neerwaartse trend te volgen. Door de prijzen op de EG-markt onder druk te zetten, plukten de Taiwanese exporteurs alle vruchten van de groei van de markt: hun marktaandeel gaf van 1997 op 2000 een groei te zien van 6% naar 60%, terwijl het marktaandeel van de bedrijfstak van de Gemeenschap slechts groeide van 12% tot 13%.

Hierdoor kwam de bedrijfstak van de Gemeenschap in financiële moeilijkheden, leed hij verliezen en dus aanmerkelijke schade. De EG-producenten ondervonden voorts problemen bij het aantrekken van aanvullend kapitaal en werden daardoor gedwongen hun investeringen aanzienlijk terug te schroeven. Dit is bijzonder nadelig wanneer het gaat om een nieuw, technologisch hoogwaardig product. De schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschap was bijzonder groot vanaf 1999 tot het einde van het onderzoektijdvak, toen de invoer vanuit Taiwan naar de Gemeenschap een exponentiële groei te zien gaf, terwijl de prijzen van de bedrijfstak van de Gemeenschap met gemiddeld 29% werden onderboden.

Oorzakelijk verband en belang van de Gemeenschap

Bij het onderzoek zijn tevens andere factoren onderzocht, met name de ontwikkeling van het verbruik, de invoer uit andere derde landen en de exportprestaties van de bedrijfstak van de Gemeenschap; de conclusie was evenwel dat de schade hoofdzakelijk werd veroorzaakt door de invoer uit Taiwan.

Uit het onderzoek bleek dat indien geen maatregelen zouden worden genomen niet alleen de productie van CD-R's in de Gemeenschap in gevaar zou komen, maar de gehele sector van opneembare media, die een groot aantal producten omvat, van diskettes tot DVD's. Er werden geen dwingende redenen gevonden die tot de conclusie leidden dat het tegen het belang van de Gemeenschap zou zijn maatregelen te nemen.

Tegen de instelling van antidumpingmaatregelen is bezwaar aangetekend door twee Taiwanese exporteurs. De zaak is in behandeling bij het Gerecht van eerste aanleg.

4. Sulfanilzuur uit de Volksrepubliek China (AD) en uit India (AD + AS)

Op 4 juli 2002 heeft de Raad definitieve antidumpingrechten vastgesteld voor beide landen en een compenserend recht voor India. De rechten werden vastgesteld op het niveau van de dumping- en subsidiemarges, die onder de schademarge bleken te liggen. De totale rechten voor beide landen verschilden niet veel van elkaar, namelijk 21% voor China en 25,4% voor India. Het totale recht voor India bestaat echter uit een antidumpingrecht van 18,3% en een compenserend recht van 7,1%.

Voor India werd het antidumpingrecht vastgesteld op het niveau van de dumpingmarge (24,6%), verminderd met het percentage van de exportsubsidies (6,3%). Dit is de gangbare praktijk en heeft ten doel te voorkomen dat de maatregelen een te hoge mate van bescherming bieden.

Een bijzonder aspect van de antisubsidieprocedure was dat in de loop van het onderzoek twee subsidieregelingen aan het licht kwamen die niet in de klacht waren genoemd. Het toepassingsgebied van het onderzoek werd tot deze regelingen uitgebreid. De exporteur bleek voordeel te hebben verkregen bij beide regelingen die vier procentpunt aan het compenserend recht bijdroegen.

Het antidumpingaspect van deze procedure had geen bijzondere kenmerken. Het enige dat vermelding verdient is dat een verzoek van een Chinese producent om als een marktgericht bedrijf te worden beschouwd, werd afgewezen omdat de in- en uitvoer van deze producent aan beperkingen waren onderworpen.

Tot slot heeft de Commissie een door de enige Indiase producent/exporteur aangeboden prijsverbintenis aanvaard.

6.1.4. Onderzoeken die werden beëindigd zonder maatregelen

Overeenkomstig de bepalingen van de basisverordeningen kunnen onderzoeken worden beëindigd zonder dat maatregelen worden ingesteld, indien de klacht wordt ingetrokken of indien beschermende maatregelen niet nodig zijn (indien er geen dumping/subsidiëring wordt vastgesteld, indien er geen schade wordt vastgesteld die het gevolg is van dumping of subsidiëring, of indien de maatregelen niet in het belang van de Gemeenschap zijn).

In 2002 werden twee nieuwe antidumpingprocedures en drie nieuwe antisubsidieprocedures beëindigd zonder maatregelen, in vergelijking met 12 in 2001 en 32 in 2000.

Hieronder is een overzicht opgenomen van de procedures die in 2002 zonder maatregelen werd beëindigd. In bijlage E is vermeld in welk Publicatieblad nadere informatie te vinden is.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2. Herzieningsprocedures

6.2.1. Bij het vervallen van maatregelen

Overeenkomstig artikel 11, lid 2, en artikel 18 van de basisverordening vervallen antidumpingmaatregelen na vijf jaar, tenzij bij een herzieningsonderzoek blijkt dat zij in hun oorspronkelijke vorm gehandhaafd moeten worden.

In 2002 zijn 14 maatregelen automatisch komen te vervallen. Nadere informatie hieromtrent is opgenomen in bijlage N.

Sinds deze bepaling over het automatisch vervallen van antidumpingmaatregelen in 1985 in werking is getreden, zijn in totaal 327 maatregelen automatisch vervallen.

6.2.1.1. Ingeleide procedures

In 2002 werden 13 procedures bij het vervallen van maatregelen ingeleid.

Een lijst van deze procedures, met de naam van de indiener van de klacht, volgt hieronder. Sommige onderzoeken bij het vervallen van maatregelen lopen parallel met tussentijdse onderzoeken, in het kader waarvan de hoogte van het recht kan worden gewijzigd. Is dit het geval, dan is dit met een sterretje aangegeven. Meer informatie is te vinden in het publicatieblad, waarvan het nummer in Bijlage F is vermeld.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2.1.2. Herzieningsprocedures waarbij het recht werd bevestigd

In 2002 werden twaalf procedures bij het vervallen van maatregelen beëindigd met een bevestiging van het recht. Daar sommige procedures bij het vervallen van de maatregelen parallel lopen met tussentijdse procedures, kan de hoogte van het recht worden gewijzigd. Deze procedures zijn met een sterretje aangegeven.

Hieronder volgt de lijst van herzieningsprocedures in 2002 waarbij het recht werd bevestigd, met vermelding van het resultaat van het onderzoek. Meer gegevens zijn te vinden in het Publicatieblad waarvan het nummer in Bijlage F is vermeld.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2.1.3. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

1. Kleurentelevisietoestellen uit de Volksrepubliek China, de Republiek Korea, Maleisië en Thailand

Het betreft een herzieningsonderzoek naar maatregelen die in april 1995 waren vastgesteld ten aanzien van Maleisië, de Volksrepubliek China, de Republiek Korea, Singapore en Thailand. De rechten ten aanzien van alle landen werden bevestigd, met uitzondering van Singapore omdat het onwaarschijnlijk werd geacht dat de producenten in dit land in de toekomst weer tot dumping zouden overgaan.

Het ging om een complexe procedure wegens de volgende twee bijzondere aspecten.

Het eerste bijzondere aspect was de complexiteit van de regels van oorsprong voor kleurentelevisietoestellen en het feit dat de Commissie erop moest toezien dat het ingestelde recht daadwerkelijk door de douane kon worden geheven. Zoals reeds beschreven in het Jaarverslag 2001 bleek een groot deel van de kleurentelevisietoestellen uit Turkije in werkelijkheid uit landen te komen waarvoor antidumpingrechten gelden. Aangezien deze toestellen ten onrechte waren aangegeven als van oorsprong uit Turkije, liep de Gemeenschap een aanzienlijk bedrag (ten minste EUR 35 à 90 miljoen) mis. Naar aanleiding hiervan opende het Europese anti-fraudebureau OLAF in januari 2002 een onderzoek dat nog gaande is.

In het dispositief van de verordening zijn thans bepalingen opgenomen om de oorsprong van kleurentelevisietoestellen beter te kunnen vaststellen om een betere controle door de douane mogelijk te maken.

Het tweede bijzondere aspect van deze procedure was het feit dat van Chinese zijde een ongebruikelijke verbintenis aan de Commissie was aangeboden; voordat zij hiermee kon instemmen moest de Commissie onderzoeken of de aangeboden verbintenis in de praktijk werkbaar en effectief zou zijn. De verbintenis werd aangeboden door zeven ondernemingen en de Chinese Kamer van Koophandel voor de invoer en uitvoer van machines en elektronische producten (CCME). Er moest dus tezelfdertijd met een groot aantal partijen worden onderhandeld. Het voorstel had zowel betrekking op prijzen als hoeveelheden. De zeven producenten boden aan hun producten, tot een bepaalde hoeveelheid, tegen vastgestelde prijzen te verkopen. Het antidumpingrecht zou alleen worden toegepast indien die hoeveelheid werd overschreden.

Bij de onderhandelingen over de aangeboden verbintenis bleek dat het om een ruimer Europees belang ging, namelijk de handel van EG-producenten met de Volksrepubliek China. Van Chinese zijde werd benadrukt dat een algemeen evenwicht moest worden gevonden. Meestal worden voorstellen voor verbintenissen door de bedrijfstak van de EG bekritiseerd. In dit geval reageerde een deel van de bedrijfstak van de Gemeenschap positief en werd de Commissie zelfs aangemoedigd de aangeboden verbintenis te aanvaarden.

2. Polyester stapelvezels uit Belarus

In juli 1996 werden definitieve rechten ingesteld op polyester stapelvezels uit Belarus. In 1997 werden de rechten uitgebreid tot kabel van filamenten van polyester om ontduiking van de maatregelen te voorkomen. Aangezien Belarus niet als een markteconomie wordt beschouwd, werd de dumpingmarge berekend op basis van de kosten in een referentieland (Taiwan).

In 2001 werd een herzieningsonderzoek ingesteld om twee tegengestelde claims te onderzoeken. Enerzijds beweerde de enige exporteur in Belarus dat de binnenlandse prijzen in Taiwan blijvende veranderingen hadden ondergaan, hetgeen tot een lagere normale waarde, en derhalve tot een lagere dumpingmarge, had geleid. Anderzijds voerden de EG-producenten aan dat de schadelijke dumping hervat zou worden indien de maatregelen zouden vervallen.

Geconstateerd werd dat de uitvoer van polyester stapelvezels door de producent in Belarus naar de Gemeenschap weliswaar van 1997 op 2001 was afgenomen, maar dat de producent over een aanzienlijke reserve aan productiecapaciteit beschikte, zodat bij veel meer naar de Gemeenschap zou kunnen uitvoeren. Voorts werd geconstateerd dat de producent zich nog altijd schuldig maakte aan dumping, zij het op een lager niveau (21%), en het betrokken product uit Belarus ook met dumping in andere derde landen werd ingevoerd.

Ondertussen waren de EG-producenten niet in staat geweest volledig te profiteren van de groeiende binnenlandse markt en zagen zij hun marges afbrokkelen omdat elke prijsstijging teniet werd gedaan door kostenstijgingen. Hieruit bleek dat de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap precair bleef. Tegenover deze kwetsbaarheid stond het vermogen en de bereidheid van de producent in Belarus om grote hoeveelheden polyester stapelvezels tegen dumpingprijzen uit te voeren.

Gelet op het voorgaande en zonder vooruitzicht op enige verandering in deze situatie werd geconcludeerd dat de invoer met dumping uit Belarus hervat zou worden indien de maatregelen zouden vervallen. Derhalve heeft de Raad in oktober 2002 het definitief antidumpingrecht op polyester stapelvezels uit Belarus bevestigd, maar dit recht verlaagd van 43% tot 21% op basis van de gewijzigde dumpingmarge.

6.2.1.4. Herzieningsprocedures die tot beëindiging van de maatregelen leidden

In 2002 werden zes herzieningsprocedures afgesloten met de beëindiging van maatregelen. In enkele gevallen werd parallel met een herzieningsprocedure ook een tussentijds onderzoek ingesteld. Deze zijn aangegeven met een sterretje.

Hieronder is een lijst opgenomen van de herzieningsprocedures die in 2002 leidden tot de beëindiging van maatregelen. Meer informatie is te vinden in het Publicatieblad waarnaar wordt verwezen in bijlage F.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2.1.5. Korte beschrijving van enkele procedures (in chronologische volgorde)

1. Magneetschijven (3,5"-microschijven) uit Taiwan

In april 1998 werd een herzieningsprocedure ingeleid bij het vervallen van de maatregelen die in oktober 1993 waren genomen ten aanzien van magneetschijven uit Japan, de Volksrepubliek China en Taiwan.

Op 18 februari besloot de Raad dat het wenselijk was de maatregelen ten aanzien van Japan en de Volksrepubliek China op het bestaande niveau te handhaven, maar dat de maatregelen ten aanzien van Taiwan konden worden beëindigd.

De procedure ten aanzien van Taiwan werd beëindigd omdat de enige Taiwanese medewerkende onderneming, CIS Technology Inc., goed voor nagenoeg de gehele uitvoer van het betrokken product naar de Gemeenschap, in het onderzoektijdvak is gestopt met de productie van 3,5" microschijven. Er was dus geen risico op hervatting van dumping uit Taiwan.

6.2.2. Tussentijdse herzieningsprocedures

Volgens artikel 11, lid 3, en artikel 19 van de basisverordeningen kan de noodzaak tot handhaving van maatregelen worden onderzocht, hetzij op initiatief van de Commissie, hetzij op verzoek van een lidstaat, hetzij, op voorwaarde dat sedert de instelling van de definitieve maatregel tenminste één jaar is verstreken, op verzoek van een exporteur, een importeur of de EG-producenten indien deze kunnen aantonen dat een herzieningsprocedure zinvol is. Bij het onderzoek wordt onder meer nagegaan of de omstandigheden met betrekking tot dumping en schade ingrijpend zijn gewijzigd. Tussentijdse herzieningsprocedures kunnen worden beperkt tot een onderzoek naar dumping of naar schade.

In 2002 werden in totaal 36 herzieningsprocedures ingeleid. In 15 gevallen ging het om gedeeltelijke herzieningsonderzoeken van een speciale soort, namelijk onderzoeken naar de vorm van de bestaande maatregelen wanneer deze niet toereikend leken om schadeveroorzakende dumping tegen te gaan en/of wanneer deze niet waren afgestemd op situaties waarin de producten zijn beschadigd voordat zij in het vrije verkeer worden gebracht.

Negen tussentijdse herzieningsprocedures werden afgesloten met de bevestiging of de wijziging van het recht, tien procedures met beëindiging van de maatregelen. Hieronder is een lijst opgenomen van deze procedures die in 2002 werden beëindigd, met vermelding van het resultaat van het onderzoek. Zaken waarin parallel met een tussentijds onderzoek een herzieningsonderzoek bij het vervallen van maatregelen werd uitgevoerd, zijn aangeduid met een sterretje. Meer informatie is te vinden in het Publicatieblad waarnaar wordt verwezen in Bijlage G.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2.3. Andere "tussentijdse" herzieningsprocedures

Enkele andere herzieningsprocedures die niet vallen onder artikel 11, lid 3, of artikel 19 van de basisverordeningen of waarvoor geen bericht van inleiding werd bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie, werden in 2002 beëindigd.

Deze herzieningsprocedures werden ingeleid:

- op grond van bepalingen in de verordening waarbij de rechten waren ingesteld, wanneer tijdens het oorspronkelijke onderzoek gebruik was gemaakt van steekproeven (rijwielen, televisiecamerasystemen);

- naar aanleiding van de goedkeuring door het WTO-Orgaan voor Geschillenbeslechting van het verslag van de instantie van beroep en van het panel (beddenlinnen).

- na de aanvaarding, de vrijwillige intrekking of de verbreking van verbintenissen (kwartoplaten, laadborden, naadloze pijpen en buizen, zalm, bindtouw).

Meer gegevens zijn te vinden in het Publicatieblad waarvan de nummers zijn vermeld in Bijlage H.

6.2.4. Onderzoeken ten behoeve van nieuwe exporteurs

Wat antidumpingmaatregelen betreft: volgens artikel 11, lid 4, van de basisverordening kunnen onderzoeken worden ingesteld om individuele dumpingmarges vast te stellen voor zogenoemde "nieuwe exporteurs", dat wil zeggen bedrijven die gevestigd zijn in een land waarvoor antidumpingrechten gelden, maar die het betrokken product in het onderzoektijdvak niet naar de Gemeenschap hebben uitgevoerd.

Deze bedrijven moeten aantonen dat zij werkelijk nieuwe exporteurs zijn, dat wil zeggen dat zij geen banden hebben met exporteurs of producenten in hun land waarvoor antidumpingmaatregelen gelden, en dat zij eerst na het onderzoektijdvak met de uitvoer van het betrokken product naar de Gemeenschap zijn begonnen en of onherroepelijke contractuele verplichtingen hebben om een grote hoeveelheid van dat product naar de Gemeenschap uit te voeren.

Wanneer een herzieningsprocedure voor een nieuwe exporteur wordt ingeleid, worden de rechten voor die exporteur geschorst, maar de invoer van de door hem geproduceerde goederen wordt geregistreerd, overeenkomstig artikel 14, lid 5, van de basisverordening, zodat met terugwerkende kracht antidumpingrechten kunnen worden geheven indien wordt vastgesteld dat deze goederen met dumping worden ingevoerd.

Wat antisubsidiemaatregelen betreft: volgens artikel 20 van de basisverordening kan een "versneld" onderzoek worden ingesteld om zo spoedig mogelijk een individueel compenserend recht vast te stellen. Exporteurs die onderworpen zijn aan het definitieve compenserende recht, maar die tijdens het oorspronkelijke onderzoek, om andere redenen dan dat zij geen medewerking wilden verlenen, niet individueel werden onderzocht, kunnen een dergelijk onderzoek aanvragen.

In 2002 werd één nieuwe herzieningsprocedure ten behoeve van een nieuwe exporteur ingeleid en werden twee versnelde onderzoeken ingesteld. In totaal zijn er sinds de eerste herzieningsprocedure van deze soort in 1990 37 van deze procedures ingeleid.

De procedures die werden beëindigd met de instelling/wijziging van een recht hadden betrekking op twee herzieningsonderzoeken voor nieuwe exporteurs en twee versnelde procedures. Verder werden één procedure voor een nieuwe exporteur en drie herzieningsprocedures afgerond met beëindiging van het recht.

Meer gegevens zijn te vinden in het Publicatieblad waarvan het nummer in Bijlage I wordt vermeld.

6.2.5. Onderzoeken in verband met de absorptie van rechten

Artikel 12 en artikel 19, lid 3, van de basisverordeningen voorzien in de mogelijkheid van een onderzoek naar de "absorptie van rechten", dat wil zeggen situaties waarin exporteurs rechtstreeks of onrechtstreeks de kosten van het recht voor hun rekening nemen waardoor de dumpingmarge wordt vergroot zonder dat de wederverkoopprijzen in de Gemeenschap voldoende wijziging ondergaan.

In 2002 werd één onderzoek in verband met de absorptie van rechten geopend. Meer gegevens zijn te vinden in het Publicatieblad waarvan het nummer in Bijlage J wordt vermeld.

6.2.6. Onderzoeken in verband met de ontwijking/ontduiking van rechten

Op grond van artikel 13 en artikel 23 van de basisverordeningen is het mogelijk een onderzoek te heropenen wanneer er bewijzen zijn dat maatregelen worden ontweken of ontdoken.

Onder ontwijking van rechten wordt verstaan dat er een wijziging optreedt in de handelsstromen tussen derde landen en de Gemeenschap ten gevolge van praktijken, processen of activiteiten waarvoor geen toereikende andere oorzaak of economische rechtvaardiging bestaat dan de antidumpingmaatregelen. Indien wordt vastgesteld dat de rechten worden ontweken kunnen deze worden uitgebreid tot dezelfde producten uit andere landen of tot onderdelen van het betrokken product.

In 2002 werden twee van dergelijke onderzoeken ingesteld en werd er een beëindigd met verlenging van het recht. Meer informatie kan worden gevonden in het Publicatieblad waarvan het nummer in Bijlage K is vermeld.

6.3. Vrijwaringsmaatregelen

De Gemeenschap heeft zelden gebruik gemaakt van vrijwaringsmaatregelen: in 2002 werden voor het eerst sinds de inwerkingtreding van de WTO-overeenkomst vrijwaringsmaatregelen genomen, en wel ten aanzien van bepaalde ijzer- en staalproducten, nadat de Verenigde Staten soortgelijke maatregelen had genomen (zie hoofdstuk 11 voor meer informatie).

De Commissie huldigt het principe dat vrijwaringsmaatregelen alleen in geval van nood moeten worden genomen. In de recente kwestie met betrekking tot de ijzer- en staalindustrie heeft zij deze gedragslijn strikt gevolgd. Op het niveau van de WTO werd dit standpunt bij verscheidene gelegenheden gedeeld door het orgaan belast met de beslechting van geschillen.

De Commissie verwacht van de handelspartners van de Gemeenschap dat zij dit principe ook strikt in acht nemen. Steeds meer landen nemen echter vrijwaringsmaatregelen, dikwijls in omstandigheden die niet geheel in overeenstemming lijken met artikel XIX van de GATT 1994, de WTO-Overeenkomst inzake Vrijwaringsmaatregelen en andere WTO-regels. De activiteiten van de Commissie op het gebied van vrijwaringsmaatrgelen hebben als gevolg hiervan steeds meer betrekking op de bescherming van de exportbelangen van EG-producenten, zo nodig op het niveau van de WTO (zie punt 12.1.2).

Wat de conventionele handelsregelingen betreft, heeft de Commissie in de verschillende bilaterale overeenkomsten waarbij zij partij is (Europa-overeenkomsten, Overeenkomsten met Mediterrane landen, vrijhandelsovereenkomsten met Zuid-Afrika, Mexico, Chili enz.) bijzondere vrijwaringsclausules opgenomen voor zaken waarbij de partners betrokken zouden kunnen raken. Deze clausules brengen normalerwijze rechten en plichten mee in aanvulling op die van de vrijwaringsmaatregelen van de WTO (met name bijzondere aanmeldings- en raadplegingsprocedures). De Commissie ziet daarom nauwlettend toe op zaken die worden ingeleid door partners waarmee zij een preferentiële handelsovereenkomst heeft.

6.3.1. Vrijwaringsmaatregel ten aanzien van ijzer- en staalproducten

In maart 2002 heeft de Commissie bewijsmateriaal ontvangen waaruit bleek dat het toenemende protectionisme van de VS van haar ijzer- en staalmarkt tot een sterke toename had geleid van de invoer van ijzer- en staalproducten in de Gemeenschap. Op grond van dit bewijsmateriaal en na voorlopige onderzoeken besloot de Commissie een diepgaand onderzoek in te stellen.

Toepassingsgebied van het onderzoek

Het onderzoek had betrekking op: warmgewalst breedband, ongelegeerd; warmgewalste plaat, ongelegeerd; warmgewalst bandstaal, ongelegeerd; warmgewalste platte producten, gelegeerd; koudgewalste plaat; elektroplaat (andere dan met gerichte korrels); metallisch beklede plaat; organisch beklede plaat; blik; kwartoplaat; universaalstaal; staafstaal, waaronder lichte profielen, ongelegeerd; staafstaal, waaronder lichte profielen, gelegeerd; betonstaal; staven en profielen van roestvrij staal; walsdraad van roestvrij staal; draad van roestvrij staal; hulpstukken (fittings) (<609,6 mm); flenzen (andere dan van roestvrij staal); gasbuizen; holle profielen.

Voorlopige maatregelen

Het instellen van voorlopige maatregelen is aan strikte voorwaarden gebonden. Dergelijke maatregelen mogen alleen worden genomen wanneer er sprake is van een kritieke situatie waarin de EG-producenten door de toegenomen invoer ernstige schade lijden of dreigen te lijden, welke schade moeilijk te herstellen zou zijn indien met maatregelen wordt gewacht.

Uit voorlopige onderzoeken van de Commissie bleek dat het protectionisme van de VS had geleid tot handelsverlegging met als gevolg een toename van de invoer in de Gemeenschap, waardoor de EG-producenten, die zich reeds in een kritieke situatie bevonden, ernstige schade dreigden te lijden. De invoer van 15 producten [24] was sterk gestegen, van 12,5 miljoen ton in 2000 tot 14,2 miljoen ton in 2001, een toename van 13%.

[24] De voorlopige maatregelen waren van toepassing op warmgewalst breedband, ongelegeerd; warmgewalste plaat, ongelegeerd; warmgewalst bandstaal, ongelegeerd; warmgewalste platte producten, gelegeerd; koudgewalste plaat; elektroplaat (andere dan met gerichte korrels); blik; kwartoplaat; universaalstaal; staafstaal, waaronder lichte profielen, ongelegeerd; staafstaal, waaronder lichte profielen, gelegeerd; betonstaal; staven en profielen van roestvrij staal; walsdraad van roestvrij staal; draad van roestvrij staal; hulpstukken (fittings) (<609,6 mm); flenzen (andere dan van roestvrij staal).

Op 28 maart 2002 heeft de Commissie voorlopige vrijwaringsmaatregelen vastgesteld ten aanzien van deze 15 producten om een verdere toename van de invoer te voorkomen zonder de toegang tot de EG-markt te belemmeren. De maatregelen golden voor een periode van zes maanden en bestonden uit relatief hoge tariefcontingenten (gelijk aan de gemiddelde invoer over de periode 1999 - 2001 plus 10%), waarboven rechten golden van 14,9% tot 26%. Conform de WTO-voorschriften was de maatregel niet van toepassing op de invoer uit ontwikkelingslanden, uitgezonderd landen die goed zijn voor meer dan 3% van de totale invoer in de Gemeenschap van het betrokken product.

Resultaten van het onderzoek

Voor zeven ijzer- en staalproducten bleek dat het toenemende protectionisme van de VS, dat op 6 maart 2002 culmineerde in de instelling van vrijwaringsmaatregelen voor een groot aantal ijzer- en staalproducten, tot een plotse, scherpe en aanzienlijke toename van de invoer in de Gemeenschap heeft geleid. Voor deze zeven producten tezamen nam de invoer toe van 5,9 miljoen ton in 1999 tot 8,8 miljoen ton in 2001.

Om vast te stellen of de EG-producenten ernstige schade hebben geleden, heeft de Commissie alle relevante objectieve en kwantificeerbare factoren onderzocht die verband houden met de situatie van deze producenten. Onderzocht werden de ontwikkeling van de productiecapaciteit, de bezettingsgraad, de werkgelegenheid, de productiviteit, de kasstroom, het rendement van de investeringen, de productie voor intern gebruik, de voorraden, het verbruik, de verkoop, het marktaandeel, de prijsonderbieding en de winstgevendheid in de periode 1997 tot 2001. In het algemeen gaven deze economische indicatoren een ongunstige ontwikkeling te zien. De Commissie kwam daarom tot de conclusie dat de EG-producenten van de zeven producten ernstige schade leden.

Tot slot onderzocht de Commissie of er dwingende economische redenen bestonden om geen maatregelen te nemen. Gelet op alle belangen van de Gemeenschap (EG-producenten, importeurs en gebruikers) kwam de Commissie tot de conclusie dat er geen sprake was van dergelijke redenen en dat het in het belang van de Gemeenschap was om maatregelen in te stellen.

Definitieve maatregelen

Er werden definitieve maatregelen genomen ten aanzien van vijf primaire ijzer- en staalproducten [25] en twee verder bewerkte producten [26] die werden geproduceerd door een aantal wijd verspreide kleine tot middelgrote ondernemingen. Bij de productie van deze zeven producten zijn in de Gemeenschap meer dan 70.000 werknemers betrokken.

[25] Het betreft warmgewalst breedband, ongelegeerd; warmgewalste plaat, ongelegeerd; warmgewalst bandstaal, ongelegeerd; warmgewalste platte producten, gelegeerd; koudgewalste plaat.

[26] Hulpstukken (<609,6mm) en flenzen (andere dan van roestvrij staal).

Conform de WTO-voorschriften gelden de maatregelen voor alle landen. De bestaande invoerbeperkingen voor Rusland, Kazachstan en Oekraïne blijven gelden. De maatregelen zijn niet van toepassing op ontwikkelingslanden, met uitzondering van landen waaruit meer dan 3% van de totale invoer van het betrokken product in de Gemeenschap afkomstig is.

Gekozen werd voor tariefcontingenten, in het kader waarvan ruime hoeveelheden vrij kunnen worden ingevoerd. Indien deze hoeveelheden worden overschreden zijn rechten van 17,5% tot 26% van toepassing. De maatregelen zullen geleidelijk geliberaliseerd worden en tot 28 maart 2005 van kracht zijn.

Voor elk product werd het aanvankelijke tariefcontingent berekend door 10% op te tellen bij het gemiddelde niveau van de invoer van dat product in de Gemeenschap in de voorbije drie jaar (1999 tot en met 2001). Dit betekent dat dat het huidige niveau van toegang tot de EG-markt gehandhaafd blijft.

Landen die veel belang hebben bij het uitvoeren van hun producten naar de Gemeenschap kregen een specifiek deel van de contingenten toegewezen. Om ervoor te zorgen dat alle landen toegang blijven houden tot de EG-markt, werd een aanzienlijk deel voor andere landen gereserveerd. Voor één product, namelijk warmgewalst breedband, zou deze aanpak echter tot een buitensporige versnippering van het contingent hebben geleid; daarom werd voor dit product een enkel globaal contingent ingesteld.

Voortzetting van het onderzoek, beëindiging en toezicht

Voor de overige 14 producten stelde de Commissie voor het onderzoek te beëindigen omdat de voorwaarden voor het instelling van vrijwaringsmaatregelen niet waren vervuld.

Vervolgens heeft zij echter nieuwe gegevens ontvangen over de invoer van drie van de betrokken producten (blik, kwartoplaten en betonstaal) en de invloed ervan op de situatie van de EG-producten. In september 2002 werd besloten het onderzoek naar elf producten te beëindigen, maar het onderzoek naar deze drie producten voort te zetten. Daarbij bleek echter dat de voorwaarden voor definitieve vrijwaringsmaatregelen niet waren vervuld en werd in januari 2003 alsnog besloten deze onderzoeken te beëindigen.

Wegens de onzekere situatie op de internationale ijzer- en staalmarkt heeft de Commissie voorts een systeem van toezicht met terugwerkende kracht ingesteld voor alle 14 producten. De Commissie heeft dus in een veiligheidsnet voorzien zonder marktbelemmeringen op te werpen. Meer informatie is te vinden in het Publicatieblad waarnaar wordt verwezen in bijlage L.

7. TOEZICHT OP DE NALEVING VAN VERBINTENISSENEN

Verbintenissen zijn een vorm van antidumpingmaatregelen of compenserende maatregelen. Zij worden door de Commissie aanvaard indien zij ervan overtuigd is dat deze een einde maken aan de schadelijke gevolgen van dumping of subsidiëring. De exporteurs verbinden zich er doorgaans toe hun prijzen te verhogen. De vereiste prijsverhogingen zijn het resultaat van de conclusies van het onderzoek en stemmen geheel overeen met de dumping- of subsidiemarge, of met de schademarge indien deze lager is.

Om de Commissie in staat te stellen na te gaan of de verbintenissen worden nagekomen, moeten de betrokkenen regelmatig, doorgaans elk kwartaal, een verslag toezenden over de verkoop van hun product. Tevens dienen zij de Commissie alle door haar nodige geachte andere gegevens te verstrekken en controle toe te staan van deze en andere gegevens in hun kantoren, zelfs op korte termijn. Indien de verbintenissen niet worden nagekomen of worden opgezegd, wordt een recht ingesteld.

Begin 2002 waren verbintenissen van 275 bedrijven van kracht die betrekking hadden op 21 producten uit 21 landen.

In 2002 vonden de volgende veranderingen plaats in het geheel van verbintenissen:

Ten aanzien van 34 ondernemingen werden definitieve antidumping- e