Voorstel voor een UITVOERINGSVERORDENING VAN DE RAAD tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de Volksrepubliek China /* COM/2013/0206 final - 2013/0109 (NLE) */





TOELICHTING 1. achtergrond van het voorstel Motivering en doel van het voorstel Dit voorstel betreft de toepassing van Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap ("de basisverordening") in het kader van de antidumpingprocedure betreffende de invoer van keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de Volksrepubliek China ("VRC"). Algemene context Dit voorstel past in het kader van de tenuitvoerlegging van de basisverordening en is het resultaat van een onderzoek dat is uitgevoerd overeenkomstig de materiële en procedurele eisen in de basisverordening. Bestaande bepalingen op het door het voorstel bestreken gebied Er zijn voorlopige maatregelen ingesteld bij Verordening (EU) nr. 1072/2012 van de Commissie (PB L 318 van 15 november 2012, blz. 28). Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de Unie Niet van toepassing. 2. resultaten van de raadpleging van belanghebbende partijen en effectbeoordeling Raadpleging van belanghebbende partijen Partijen die belang hebben bij de procedure werden overeenkomstig de bepalingen van de basisverordening in de loop van het onderzoek in de gelegenheid gesteld hun belangen te verdedigen. Bijeenbrengen en benutten van deskundigheid Er hoefde geen beroep te worden gedaan op externe deskundigheid. Effectbeoordeling Dit voorstel vloeit voort uit de tenuitvoerlegging van de basisverordening. De basisverordening voorziet niet in een algemene effectbeoordeling, maar bevat wel een uitputtende lijst van voorwaarden die moeten worden beoordeeld. 3. juridische elementen van het voorstel Samenvatting van de voorgestelde maatregel Op 16 februari 2012 heeft de Europese Commissie een antidumpingprocedure betreffende de invoer van keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de VRC ingeleid. De Commissie heeft bij Verordening (EU) nr. 1072/2012 van 14 november 2012 voorlopige antidumpingrechten op deze invoer ingesteld. Het bijgevoegde voorstel voor een verordening van de Raad is gebaseerd op de definitieve bevindingen die het bestaan van schade veroorzakende dumping hebben bevestigd, en op het feit dat de instelling van maatregelen niet in strijd is met het algemene belang van de Unie. Hoewel de productomschrijving en de definitieve rechten zijn gewijzigd, werden de voorlopige bevindingen bevestigd. Er wordt daarom voorgesteld dat de Raad zijn goedkeuring hecht aan bijgevoegd voorstel voor een verordening, die uiterlijk op 14 mei 2013 moet worden bekendgemaakt. Rechtsgrondslag Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap. Subsidiariteitsbeginsel Het voorstel betreft een gebied dat onder de exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie valt. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve niet van toepassing. Evenredigheidsbeginsel Het voorstel is om de volgende reden in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel: De vorm van de maatregel wordt voorgeschreven in de basisverordening en laat geen ruimte voor nationale besluitvorming. Beschrijving van de wijze waarop de financiële en administratieve lasten voor de Unie, de nationale, regionale en plaatselijke overheden, de bedrijven en de marktdeelnemers zo veel mogelijk worden beperkt en hoe zij in verhouding staan tot het doel van het voorstel: niet van toepassing. Keuze van instrumenten Voorgesteld instrument: verordening. Andere instrumenten zouden om de volgende redenen ongeschikt zijn: de basisverordening voorziet niet in andere mogelijkheden. 4. gevolgen voor de begroting Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie. 2013/0109 (NLE) Voorstel voor een UITVOERINGSVERORDENING VAN DE RAAD tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de Volksrepubliek China DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap[1] ("de basisverordening"), en met name artikel 9, Gezien het voorstel van de Europese Commissie ("de Commissie"), ingediend na raadpleging van het Raadgevend Comité, Overwegende hetgeen volgt: 1. PROCEDURE 1.1. Inleiding van de procedure (1) De Commissie heeft bij Verordening (EU) nr. 1072/2012[2] ("de voorlopige verordening") een voorlopig antidumpingrecht op keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de Volksrepubliek China ("VRC" of "het betrokken land") ingesteld. (2) De procedure werd op 16 februari 2012 ingeleid[3] na een klacht die was ingediend namens producenten in de Unie ("de klagers") die goed zijn voor meer dan 30 % van de totale productie van keuken- en tafelgerei van keramische stoffen in de Unie. (3) Zoals in overweging 22 van de voorlopige verordening is uiteengezet, had het onderzoek naar dumping en schade betrekking op de periode van 1 januari 2011 tot en met 31 december 2011 ("onderzoektijdvak" of "OT"). Het onderzoek naar de ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2008 tot het einde van het onderzoektijdvak ("beoordelingsperiode"). 1.2. Vervolg van de procedure (4) Na de mededeling van de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan werd besloten een voorlopig antidumpingrecht in te stellen ("mededeling van de voorlopige bevindingen"), maakten meerdere belanghebbenden schriftelijke opmerkingen waarin zij hun standpunten over de voorlopige bevindingen kenbaar maakten. De partijen die daartoe een verzoek indienden, werden gehoord. Twee importeurs en een producent-exporteur verzochten om gehoord te worden en kregen een hoorzitting in aanwezigheid van de raadadviseur-auditeur van het directoraat-generaal Handel. (5) De Commissie verzamelde en controleerde vervolgens alle gegevens die zij voor haar definitieve bevindingen nodig achtte. De mondelinge en schriftelijke opmerkingen van de belanghebbenden werden bestudeerd en de voorlopige bevindingen werden, in voorkomend geval, dienovereenkomstig gewijzigd. (6) Zoals wordt uitgelegd in overweging 55 hieronder, werd bovendien een controlebezoek aan een Thaise producent gebracht om de geschiktheid van Thailand als referentieland na te gaan. (7) Vervolgens zijn alle belanghebbende partijen in kennis gesteld van de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan de aanbeveling zou worden gedaan een definitief antidumpingrecht in te stellen op keuken- en tafelgerei van keramische stoffen van oorsprong uit de VRC en de bedragen die uit hoofde van het voorlopige recht als zekerheid waren gesteld, definitief te innen ("mededeling van de definitieve bevindingen"). Alle partijen konden hierover binnen een bepaalde termijn na deze mededeling opmerkingen maken. De Chinese kamer van koophandel voor de in‑ en uitvoer van lichte industriële en ambachtelijke producten (CCCLA) en een groep importeurs verzochten om gehoord te worden en kregen een hoorzitting in aanwezigheid van de raadadviseur-auditeur van het directoraat-generaal Handel. (8) De opmerkingen van de belanghebbenden zijn bestudeerd en er is, waar nodig, rekening mee gehouden. 1.3. Steekproef (9) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen betwistten meerdere belanghebbenden de steekproef van producenten-exporteurs uit de VRC omdat de steekproef niet representatief zou zijn, daar deze alleen werd gebaseerd op de grootste uitvoervolumes en dus geen rekening hield met andere factoren die de diversiteit en fragmentatie van de bedrijfstak van keramische stoffen in de VRC kenmerken. (10) Uit artikel 17, lid 1, van de basisverordening volgt dat de selectie van in de steekproef op te nemen ondernemingen mag worden beperkt tot het grootste representatieve uitvoervolume dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kan worden onderzocht. Gezien de fragmentatie van de bedrijfstak werd geoordeeld dat een selectie op basis van de omvang van de uitvoer het mogelijk maakte een representatieve steekproef binnen de beschikbare tijd te onderzoeken. In dit verband moet desalniettemin worden opgemerkt dat de geselecteerde ondernemingen zich in drie verschillende regio's in de VRC bevinden en dat zij verschillende soorten keramische stoffen, bijvoorbeeld porselein en gres, van het betrokken product in aanzienlijke hoeveelheden produceren, alsmede een grote verscheidenheid van productsoorten produceren. Dit argument moet daarom worden afgewezen. (11) Een producent-exporteur stelde dat het gebruik van verschillende methoden voor het samenstellen van de steekproef voor de bedrijfstak van en importeurs in de Unie en voor het samenstellen van de steekproef van producenten-exporteurs neerkomt op discriminatie en dat dezelfde criteria moesten worden gehanteerd. Het gebruik van verschillende methoden is discriminerend voor de producenten-exporteurs en een inbreuk op het beginsel van gelijke behandeling. (12) Het enige doel van het samenstellen van een steekproef van producenten-exporteurs is het bestaan van dumping van het betrokken product vanuit de VRC te onderzoeken. In dit verband is het essentieel dat het onderzoektijdvak betrekking had op een zo groot mogelijk volume van de invoer van het betrokken product. Aan de andere kant werd de steekproef van producenten in de Unie samengesteld om op basis van een groot aantal verschillende indicatoren vast te stellen of de bedrijfstak in de Unie aanmerkelijke schade leed. Wat betreft importeurs wordt de verzamelde informatie hoofdzakelijk gebruikt bij de beoordeling van het belang van de Unie. Hieruit volgt dat het voor importeurs en voor de producenten in de Unie van groot belang is informatie te verzamelen bij een scala van ondernemingen die actief zijn in bijvoorbeeld verschillende productsegmenten. Aangezien de onderliggende grondgedachte voor het selecteren van de in de steekproeven op te nemen ondernemingen voor producenten en importeurs in de Unie verschilt van die voor producenten-exporteurs, verkeren beide groepen niet in een vergelijkbare situatie. Noch het beginsel van non-discriminatie noch dat van gelijke behandeling vereist dus het gebruik van dezelfde methode voor het samenstellen van de respectieve steekproeven. Hieruit volgt dat het argument volkomen ongegrond is, en het wordt daarom afgewezen. (13) Voorts bleef een producent-exporteur bij zijn verzoek om in de steekproef te worden opgenomen, als genoemd in overweging 8 van de voorlopige verordening. De onderneming heeft echter geen nieuwe argumenten naar voren gebracht die haar opneming in de steekproef zouden rechtvaardigen. Rekening houdend met de bevindingen in overweging 10 hierboven, worden de conclusies in overweging 9 van de voorlopige verordening daarom bevestigd. (14) Dezelfde niet in de steekproef opgenomen producent-exporteur stelde dat hij niet voldoende tijd had gekregen om zijn opmerkingen over de definitieve bevindingen in te dienen en dat de mededeling van de definitieve bevindingen bovendien ontoereikend was, aangezien er bijvoorbeeld geen cijfers over de correcties, verkoopprijzen enz. werden meegedeeld. Derhalve zijn de rechten van verweer van verweer van de producent-exporteur niet geëerbiedigd. (15) Overeenkomstig artikel 20, lid 5, van de basisverordening moet een belanghebbende een termijn van ten minste tien dagen krijgen om opmerkingen over de definitieve bevindingen in te dienen. De producent-exporteur in kwestie heeft de definitieve bevindingen per e-mail ontvangen op 25 februari 2013 en kreeg tot 8 maart 2013, d.w.z. elf dagen, de tijd om opmerkingen in te dienen. Het informatiedocument werd de volgende dag bovendien ook aangetekend verzonden. Daaruit volgt dat de betrokken partij voldoende tijd heeft gekregen om opmerkingen in te dienen en deze stelling moet derhalve worden verworpen. In dit verband wordt voorts opgemerkt dat de opmerkingen van de partij binnen de gestelde termijn werden verstrekt en dat er geen verzoek is ingediend om de termijn te verlengen. Bovendien heeft de Commissie met inachtneming van haar verplichting tot bescherming van vertrouwelijke informatie al de belangrijkste feiten en overwegingen meegedeeld op grond waarvan de aanbeveling zou worden gedaan definitieve maatregelen in te stellen. Meer in het bijzonder vereist de eerbiediging van de rechten van verweer niet dat verkoopcijfers of correcties die betrekking hebben op specifieke, in de steekproef opgenomen ondernemingen en die worden gebruikt om individuele dumpingmarges vast te stellen, moeten worden meegedeeld aan een partij waarvoor geen individuele marge wordt berekend. (16) Uit het bovenstaande volgt dat de stelling dat de rechten van verweer niet zijn geëerbiedigd, ongegrond is; deze stelling wordt dan ook verworpen. 2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT 2.1. Inleiding (17) Zoals uiteengezet in overweging 24 en de overwegingen 56 en 57 van de voorlopige verordening, is het betrokken product zoals voorlopig gedefinieerd keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, uitgezonderd keramische messen, dat momenteel is ingedeeld onder de GN-codes ex 6911 10 00, ex 6912 00 10, ex 6912 00 30, ex 6912 00 50 en ex 6912 00 90, van oorsprong uit de VRC ("het betrokken product"). 2.2. Stellingen (18) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen betwistte geen van de partijen dat keramische (keuken)messen fundamenteel verschillen van andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, op grond van verschillen in fysieke kenmerken, productieprocessen en eindgebruik. Na analyse van alle opmerkingen van partijen wordt de stelling dat keramische messen moeten worden uitgesloten van de productomschrijving van dit onderzoek definitief aanvaard. (19) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen stelden meerdere partijen dat bepaalde keramische kruiden- en specerijmolens en hun keramische maalonderdelen van de productomschrijving moesten worden uitgesloten. (20) Ter onderbouwing van deze stelling werd aangevoerd dat bedoelde molens en andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen op grond van hun specifieke kenmerken niet als een enkel product kunnen worden beschouwd. De gegroefde plaat van deze molens is van een keramisch materiaal dat hoofdzakelijk bestaat uit aluminiumoxide, dat niet wordt gebruikt voor standaard tafelgerei zoals koppen en borden en dat bij hogere temperaturen wordt gebakken. De mate waarin zulke molens uitwisselbaar zijn met de hoofdcategorieën van het onderzochte product, zou beperkt zijn. Dit geldt ook voor keramische maalmechanismen zonder behuizing die normaal onder bovenvermelde codes worden aangegeven. (21) Uit het onderzoek is bovendien gebleken dat molens met een keramische gegroefde plaat, met inbegrip van hun keramische maalonderdelen, niet dezelfde fysieke basiskenmerken en basistoepassingen hadden als keuken- en tafelgerei van keramische stoffen. De vorm, de sterkte en het ontwerp van keramische maalonderdelen verschillen van die van keuken- en tafelgerei van keramische stoffen. (22) Enkele partijen voerden aan dat de molens in kwestie van de productomschrijving moesten worden uitgesloten omdat zij dezelfde fysieke kenmerken, hetzelfde industrieel ontwerp en hetzelfde eindgebruik hebben als molens met maalmechanismen van metaal en dat zij, wanneer ze worden opgenomen in bepaalde reeksen molens, doorgaans worden ingedeeld onder tariefpost 8210. Zij stelden ook dat de keramische elementen in deze gevallen doorgaans niet meer dan 2 % van de waarde van het product vertegenwoordigen. Gezien de talloze indelingsmogelijkheden van (reeksen) molens, konden deze argumenten niet worden gebruikt om vast te stellen of keramische molens van de productomschrijving van het onderzoek moesten worden uitgesloten. (23) Meerdere partijen voerden ter onderbouwing van hun stelling aan dat de molens in kwestie van de productomschrijving moesten worden uitgesloten omdat het noodzakelijk zou zijn in bepaalde molens, namelijk zoutmolens, gegroefde platen van keramische in plaats van metalen stoffen te gebruiken, omdat zout metalen platen corrodeert. Het onderzoek wees evenwel uit dat zoutmolens niet noodzakelijkerwijs maalmechanismen van keramische stoffen hebben. (24) Op basis van hetgeen in de bovenstaande overwegingen is opgemerkt, werd uit het onderzoek geconcludeerd dat kruiden- en specerijmolens met keramische maalelementen fundamenteel verschillen van andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, op grond van verschillen in fysieke basiskenmerken en het gebruik van het voor de werkzame onderdelen gebruikte keramisch materiaal. Het argument om ze, met inbegrip van zelfstandige keramische maalmechanismen en hun onderdelen, van de productomschrijving van dit onderzoek uit te sluiten wordt daarom definitief aanvaard. (25) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen stelden enkele partijen dat keramische messenslijpers van de productomschrijving moesten worden uitgesloten vanwege verschillen in de productieprocessen, het eindgebruik en het feit dat deze producten vanwege hun specifieke ontwerp en fysieke kenmerken niet geschikt zijn voor het bevatten van levensmiddelen. Het onderzoek bevestigde deze punten. Het argument voor hun uitsluiting van de productomschrijving van dit onderzoek wordt daarom aanvaard. (26) In dezelfde geest werd ook onderzocht of keramische schillers van de productomschrijving moesten worden uitgesloten. Het onderzoek bevestigde inderdaad dat keramische schillers ook fundamenteel verschillen van andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, op grond van de verschillen in het ontwerp en de fysieke kenmerken (vorm en sterkte) van het voor de werkende onderdelen gebruikte keramisch materiaal, hun productieprocessen en eindgebruik. Ook keramische schillers moeten daarom van de productomschrijving van dit onderzoek worden uitgesloten. (27) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen stelde een partij dat ook pizzastenen van cordierietkeramiek van de productomschrijving moesten worden uitgesloten op grond van hun verschillende fysieke kenmerken (vorm en hardheid), industrieel ontwerp en gebruik. Cordierietkeramiek is een aluminiummagnesiumsilicaat met specifieke eigenschappen, namelijk een excellente temperatuurwisselbestendigheid. Het onderzoek bevestigde dat pizzastenen van cordieriet-keramiek dezelfde fysieke kenmerken (vorm en hardheid) en hetzelfde industrieel ontwerp en gebruik hebben als bakstenen voor vuurhaarden of ovens. Zij verschillen dus van andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen. Na de mededeling van de definitieve bevindingen wezen de klagers op de gelijksoortigheid van pizzastenen uit cordierietkeramiek en de andere producten waarop de procedure betrekking heeft. Zij konden evenwel niet aantonen dat de fysieke basiskenmerken en het eindgebruik van pizzastenen uit cordierietkeramiek dezelfde zijn. Het argument voor hun uitsluiting van de productomschrijving van dit onderzoek wordt daarom aanvaard. (28) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen stelde een Nederlandse vereniging dat keuken- en tafelgerei van keramische stoffen dat bestemd is om als promotionele producten te worden gebruikt, van de productomschrijving moest worden uitgesloten omdat deze producten niet worden verkocht als keuken- of tafelgerei, omdat zij een belangrijke economische hefboom voor de detailhandel zijn, omdat zij door consumenten zeer worden gewaardeerd en omdat alleen producenten in de VRC in korte tijd de benodigde hoeveelheden kunnen leveren. Het argument dat keuken- en tafelgerei van keramische stoffen dat bestemd is om als promotionele producten te worden gebruikt, van de productomschrijving van dit onderzoek moet worden uitgesloten kan echter niet worden aanvaard, omdat hun fysieke kenmerken, productieprocessen en eindgebruik dezelfde zijn als die van andere soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen. (29) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen en opnieuw na bekendmaking van de definitieve bevindingen stelden een Duitse importeur en groothandelaar en een Chinese medewerkende producent-exporteur dat speciaal gecoate producten van gres, van de soort waarbij sublimatiedruk wordt gebruikt en waarbij de opdruk door mechanisch krassen kan worden verwijderd, van de productomschrijving moesten worden uitgesloten omdat zij halffabricaten zijn waarvoor de fotofinishing in de Unie via specifieke kanalen wordt uitgevoerd, en vanwege de verschillende perceptie van de consument, het feit dat de sublimatiecoating de waarde van de niet-gecoate producten van keramische stoffen overstijgt en het ontbreken van producenten van deze soort producten in de Unie. Uit het onderzoek is gebleken dat het product op het oog identiek is aan ander niet-gesublimeerd tafelgerei en daardoor moeilijk, zo niet onmogelijk, te onderscheiden is. Het onderzoek heeft bovendien uitgewezen dat deze producten doorgaans hetzelfde eindgebruik hebben als andere soorten tafelgerei van keramische stoffen. Tevens is gebleken dat deze producten ook door diverse producenten in de Unie worden vervaardigd en dat de door hen in de Unie geproduceerde producten rechtstreeks concurreren met de ingevoerde producten. Gezien het bovenstaande wordt het argument voor de uitsluiting van speciaal gecoate producten van gres, van de soort waarbij sublimatiedruk wordt gebruikt, afgewezen. (30) Na bekendmaking van de voorlopige maatregelen en opnieuw na bekendmaking van de definitieve bevindingen stelde de importeur die de uitsluiting van ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei van de productomschrijving had geëist, dat de voorlopige analyse door de Commissie op dit punt tekortkomingen vertoonde, omdat in de analyse het bestaan van marktsegmenten, de kwaliteitsverschillen tussen de verschillende soorten tafelgerei, het luxueuze en fragielere karakter van ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei en de beperkte uitwisselbaarheid als gevolg van de daarmee verband houdende perceptie van de consument waren genegeerd. Er werd tevens gesteld dat ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei zelfs als decoratie kan worden gebruikt. (31) Wat betreft de stellingen inzake de kwaliteitsverschillen tussen de verschillende soorten tafelgerei en het luxueuze en fragielere karakter van ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei, wordt opgemerkt dat deze kenmerken niet specifiek zijn voor ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei. Wat betreft de beperkte uitwisselbaarheid als gevolg van de daarmee verband houdende perceptie van de consument, werd geen nieuw argument aangevoerd dat de conclusie in overweging 45 van de voorlopige verordening dat de gemiddelde consument geen onderscheid maakt tussen ondergeglazuurd figuratief handbeschilderd tafelgerei en andere soorten tafelgerei van keramische stoffen, kon veranderen. Tot slot had de Commissie in de overwegingen 157 en 158 van de voorlopige verordening het bestaan van marktsegmenten geanalyseerd. Deze argumenten kunnen de conclusies in overweging 45 van de voorlopige verordening derhalve niet veranderen. (32) De stelling die in overweging 50 van de voorlopige verordening naar voren werd gebracht, werd na de instelling van de voorlopige maatregelen verder uitgewerkt. Het gestelde werd na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaald. De importeur met productie in de VRC stelde dat keuken- en tafelgerei dat over het hele oppervlak behalve de bodem of een deel daarvan volledig geglazuurd en/of geëmailleerd is en waarvan 100 % van het geglazuurde en/of geëmailleerde oppervlak gekleurd is met een niet-witte kleur, van de productomschrijving moest worden uitgesloten. De stelling werd naar behoren geanalyseerd en het onderzoek heeft aangetoond dat de fysieke kenmerken, de productieprocessen en het eindgebruik van deze producten dezelfde zijn als die van ander geglazuurd en/of geëmailleerd keuken- en tafelgerei van keramische stoffen. Het argument voor uitsluiting wordt daarom definitief afgewezen. (33) De CCCLA stelde dat fijn beenderporselein van de productomschrijving van het onderzoek moest worden uitgesloten omdat het een fragiel en luxueus product met een lage mechanische sterkte is, en betwistte ook dat het breukvast is. Er zij evenwel opgemerkt dat de CCCLA eerder had aangevoerd dat fijn beenderporselein een zeer grote mechanische sterkte en hoge breukvastheid had. Deze tegenstrijdige verklaringen hebben de argumenten van de CCCLA duidelijk ondermijnd. De aangevoerde argumenten leiden in geen geval tot een wijziging van de conclusies die zijn samengevat in overweging 28 van de voorlopige verordening. Derhalve wordt het argument om fijn beenderporselein van de productomschrijving uit te sluiten, definitief verworpen. (34) Dezelfde partij herhaalde dat duurzaam porselein van de productomschrijving van het onderzoek moest worden uitgesloten. Zij stelde dat de bewering dat duurzaam porselein geen onbetwiste onderscheidende kenmerken heeft, niet juist was, dat het zeer stevig is, dankzij een aluminiumgehalte van meer dan 24 %, en zij betwistte vervolgens de productiecapaciteit voor dit product in de Unie. Nochtans zijn de verschillende opmerkingen over duurzaam porselein tegenstrijdig, bijvoorbeeld met betrekking tot het aandeel van de verschillende grondstoffen en het gehalte aan aluminiumpoeder. Bovendien werd niet betwist dat duurzaam porselein ook in de Unie werd vervaardigd en dat producenten in de VRC duurzaam porselein maakten dat rechtstreeks concurreerde met het in de Unie geproduceerde duurzaam porselein en met andere producten waarop het onderzoek betrekking heeft. Derhalve wordt het argument voor de uitsluiting van duurzaam porselein definitief verworpen. (35) Alle soorten keuken- en tafelgerei van keramische stoffen kunnen als verschillende soorten van hetzelfde product worden beschouwd. Daarom wordt de stelling die werd geformuleerd na de mededeling van de voorlopige bevindingen en opnieuw na de mededeling van de definitieve bevindingen, namelijk dat het onderzoek betrekking heeft op een groot scala aan soortgelijke producten en dat het daarom noodzakelijk zou zijn voor elk productsegment aparte analyses voor representativiteit, dumping, schade, oorzakelijk verband en het belang van de Unie uit te voeren, ongegrond bevonden. Een partij die stelde dat de productomschrijving te breed was, bracht een vergelijking van producten met verschillend decoratieniveau naar voren, maar haar beweringen over het eindgebruik (voor de tuin en kinderen in het ene geval en voor decoratie in het andere geval) zijn aanvechtbaar, omdat er geen duidelijke scheidslijnen bestaan, en kunnen eerder worden gezien als een bevestiging van het punt dat werd gemaakt in overweging 55 van de voorlopige verordening. Er wordt ook op gewezen dat een importeur met productie in de VRC heeft opgemerkt dat meer dan 99 % van het in de Unie verkochte keuken- en tafelgerei van keramische stoffen overwegend of geheel wit was. Enkele partijen betwistten overweging 58 van de voorlopige verordening omdat de instellingen in het kader van het onderzoek geen test hadden uitgevoerd om vast te stellen of bepaalde koopwaar ongeschikt was om vrij te worden verhandeld in de Unie. Dit feit ondermijnt de conclusie in overweging 63 van de voorlopige verordening echter niet. 2.3. Conclusie (36) Gezien het bovenstaande wordt de productomschrijving definitief vastgesteld als keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, uitgezonderd keramische messen, keramische kruiden- en specerijmolens en hun keramische maalonderdelen, keramische schillers, keramische messenslijpers en pizzastenen van cordieriet-keramiek van een soort die wordt gebruikt voor het bakken van pizza of brood, van oorsprong uit de VRC, dat momenteel is ingedeeld onder de GN-codes ex 6911 10 00, ex 6912 00 10, ex 6912 00 30, ex 6912 00 50 en ex 6912 00 90. (37) Aangezien geen andere opmerkingen over het betrokken product en het soortgelijke product werden ontvangen, worden alle andere vaststellingen in de overwegingen 24 tot en met 63 van de voorlopige verordening bevestigd. 3. DUMPING 3.1. Behandeling als marktgerichte onderneming (BMO) (38) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen stelden een producent-exporteur, een producent in de Unie en een importeur dat het besluit over een BMO-aanvraag te laat was genomen, dat wil zeggen, buiten de in artikel 2, lid 7, onder c), van de basisverordening gestelde termijn van drie maanden, en dat het onderzoek daarom moest worden beëindigd zonder antidumpingmaatregelen in te stellen. Dit argument betreffende het besluit over een BMO-aanvraag was in de voorlopige fase al aangevoerd en werd door de Commissie in de overwegingen 72 en 73 van de voorlopige verordening afgewezen. Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben vijf andere producenten-exporteurs een gelijkaardig argument naar voren gebracht. Ter onderbouwing van hun stelling beriepen zij zich op de arresten van het Hof van Justitie in de zaak Brosmann en de zaak Aokang Shoes[4]. (39) Eerst wordt eraan herinnerd dat de zaak Brosmann en de zaak Aokang Shoes niet relevant zijn om de wettigheid van de BMO-analyse in dit onderzoek te beoordelen, aangezien die zaken betrekking hebben op situaties waarin, anders dan in dit onderzoek, helemaal geen BMO-beoordelingen werden uitgevoerd. (40) Bovendien zijn de zaak Brosmann en de zaak Aokang Shoes niet relevant om de wettigheid van dit onderzoek te beoordelen, in het licht van de intussen gewijzigde basisverordening[5]. Artikel 2, lid 7, van de basisverordening, zoals gewijzigd, bepaalt dat de Commissie alleen voor ondernemingen die overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening in een steekproef zijn opgenomen, een besluit over BMO-aanvragen zal nemen, en dat zij zo'n besluit binnen normaliter zeven maanden, maar uiterlijk binnen acht maanden na de inleiding van de procedure zal nemen; dit geldt vanaf 15 december 2012 voor alle nieuwe en lopende onderzoeken, dus ook voor dit onderzoek. (41) In ieder geval moet de uitlegging van de vaste jurisprudentie worden gehandhaafd, namelijk dat hoewel de termijn van drie maanden niet werd geëerbiedigd, het recht op een besluit over toekenning van een BMO op zich niet werd geschonden. De conclusie van overweging 73 van de voorlopige verordening wordt derhalve bevestigd. (42) Door het grote aantal BMO-aanvragen dat werd ontvangen en de noodzaak in die tijd om een groot aantal controlebezoeken af te leggen teneinde deze aanvragen te beoordelen, werd het besluit over de BMO-aanvraag niet binnen zeven maanden genomen. De vaststellingen zijn evenwel gedaan binnen acht maanden na de inleiding, conform de basisverordening, als gewijzigd bij Verordening nr. 1168/2012. De bewering dat in dit kader rechten met terugwerkende kracht werden geschonden is, zoals hierboven uiteengezet, ongegrond. (43) Gezien het bovenstaande wordt het argument dat het antidumpingonderzoek wegens het niet binnen drie maanden nemen van een beslissing over de BMO-aanvraag moet worden beëindigd zonder instelling van antidumpingmaatregelen, afgewezen. (44) Een niet in de steekproef opgenomen producent-exporteur die verzuimde aan te tonen dat hij beschikt over een duidelijke basisboekhouding die onder controle staat van een onafhankelijke instantie in overeenstemming met de internationale standaarden voor jaarrekeningen en van wie de BMO-aanvraag dus werd afgewezen, bleef voorts bij de stelling dat de vermeende fouten in de boekhouding, als die er al waren, op grond waarvan zijn aanvraag was afgewezen, niet wezenlijk waren en dat het besluit om zijn BMO-aanvraag af te wijzen derhalve onevenredig was en in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Na de mededeling van de definitieve bevindingen handhaafde deze producent-exporteur zijn stelling, maar voerde hij geen nieuwe argumenten aan. (45) De argumenten met betrekking tot de nauwgezetheid van de basisboekhouding zijn in wezen identiek aan de argumenten die in het BMO-onderzoek werden aangevoerd en door de Commissie vóór het besluit over de BMO-aanvraag werden afgewezen. Desondanks wordt er, wat betreft het argument dat de weigering om BMO toe te kennen in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, aan herinnerd dat de BMO-criteria van artikel 2, lid 7, onder c), van de basisverordening cumulatief zijn en dat BMO uitsluitend op wettige wijze kan worden toegekend als aan alle voorwaarden is voldaan. Omdat de bewijslast bij de onderneming ligt die BMO aanvraagt, en de onderneming niet heeft aangetoond dat zij over een duidelijke basisboekhouding beschikt, had de Commissie bovendien geen andere keus dan BMO te weigeren. Het besluit om BMO te weigeren kan daarom niet worden beschouwd als een inbreuk op het evenredigheidsbeginsel. Wanneer de Commissie haar onderzoek heeft beperkt door een steekproef te gebruiken, moet in elk geval de vaststelling van een besluit met betrekking tot BMO worden beperkt tot de partijen die in de steekproef zijn opgenomen, krachtens artikel 2, lid 7, onder d), van de basisverordening, als gewijzigd bij Verordening (EU) nr. 1168/2012[6]. 3.2. Individuele behandeling (IB) (46) Er wordt aan herinnerd dat weliswaar zestien producenten-exporteurs IB hebben aangevraagd, maar dat overeenkomstig artikel 9, lid 6, van de basisverordening alleen de IB-aanvragen van de in de steekproef opgenomen ondernemingen werden onderzocht en vervolgens werden aanvaard. Van de overige elf producenten-exporteurs hebben er zeven om een individueel onderzoek gevraagd. (47) Overeenkomstig artikel 9, lid 5 en lid 6, van de basisverordening moet een individueel recht worden toegepast op de invoer van exporteurs of producenten die een individueel onderzoek krijgen, als bepaald in artikel 17, lid 3, van de basisverordening. Aan de vier ondernemingen die IB, maar geen individueel onderzoek hebben aangevraagd, kan dienovereenkomstig geen individueel recht worden toegekend. (48) Een producent-exporteur stelde dat hij alle vereiste informatie binnen de gestelde termijnen had verstrekt en dat zijn IB-aanvraag daarom had moeten worden onderzocht en een individuele marge had moeten worden vastgesteld overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Brosmann[7]. (49) Dit argument kan niet worden aanvaard. Aangezien de onderneming in kwestie niet in de steekproef was opgenomen, kon haar IB-aanvraag alleen worden beoordeeld in het kader van een individueel onderzoek, als zo'n onderzoek overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening werd uitgevoerd. (50) Aangezien geen verdere opmerkingen over IB werden ontvangen, worden de overwegingen 79 tot en met 81 van de voorlopige verordening bevestigd. 3.3. Individueel onderzoek (IO) (51) Zeven producenten-exporteurs, bestaande uit tien rechtspersonen, dienden overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening een aanvraag voor een individueel onderzoek in. Zoals werd uiteengezet in de overwegingen 82 en 83 van de voorlopige verordening werd in de fase van de voorlopige maatregelen nog geen besluit over deze aanvragen genomen. (52) Op 21 december 2012 werden de producenten-exporteurs geïnformeerd dat hun aanvraag voor een individueel onderzoek niet kon worden gehonoreerd, omdat dit te belastend zou zijn en een tijdige afsluiting van het onderzoek in de weg zou staan. (53) Een producent-exporteur stelde dat een individueel onderzoek overeenkomstig artikel 17, lid 3, van de basisverordening een wettelijk recht is en dat de weigering van de Commissie om een individueel onderzoek uit te voeren ongerechtvaardigd was omdat, gezien de middelen van de Commissie, noch het aantal ondernemingen noch het vereiste onderzoek te belastend zou zijn of een tijdige afsluiting van het onderzoek in de weg zou staan. Na de mededeling van de definitieve bevindingen werd deze stelling herhaald, maar er werden geen verdere argumenten aangevoerd. (54) Het besluit om al dan niet een individueel onderzoek toe te kennen wordt per geval genomen en daarbij wordt rekening gehouden met het aantal ingediende aanvragen en de beschikbare tijd om deze aanvragen te beoordelen. In dit geval wordt eraan herinnerd dat de Commissie wettelijk verplicht was om BMO-onderzoeken uit te voeren bij zestien rechtspersonen in de VRC, waaronder ondernemingen die niet in de steekproef waren opgenomen. Gezien de door wettelijke procedurele termijnen opgelegde tijdsbeperkingen konden vóór de voorlopige bevindingen geen individuele onderzoeken worden uitgevoerd. Gezien de beperkte tijd die daarna beschikbaar was en gezien het aantal ingediende aanvragen en de beperkte middelen waarover de voor antidumpingonderzoeken verantwoordelijke diensten van de Commissie beschikken, werd geconcludeerd dat het te belastend zou zijn om in dit geval individuele onderzoeken uit te voeren. 3.4. Normale waarde 3.4.1. Keuze van het referentieland (55) Na de instelling van voorlopige maatregelen werd de keuze van een geschikt referentieland nader onderzocht. In dit verband werd een controle ter plaatse uitgevoerd bij de Thaise producent-exporteur die een ingevulde vragenlijst had teruggestuurd, als vermeld in overweging 87 van de voorlopige verordening. Nadat de informatie van de medewerkende producent in Thailand was bestudeerd en gecontroleerd, werd echter geconcludeerd dat de Thaise producent geen voldoende gedetailleerde gegevens kon verstrekken met betrekking tot de soorten producten die op de binnenlandse markt werden verkocht. Daarom werd besloten Brazilië als het meest geschikte referentieland te handhaven. (56) Toch hielp de informatie uit Thailand om enkele van de in Brazilië gedane bevindingen te ondersteunen, met name met betrekking tot het niveau van het prijsverschil tussen merkproducten en merkloze producten (zie overweging 91 hieronder). (57) Na de mededeling van de definitieve bevindingen heeft een brancheorganisatie zich kenbaar gemaakt en de keuze voor Brazilië als geschikt referentieland aangevochten. Zij stelde hoofdzakelijk dat de enige reden voor de keuze van Brazilië gebaseerd lijkt op het feit dat geen enkel ander land geschikt was. Dit argument kan niet worden aanvaard. Uit de overwegingen 84 tot en met 88 van de voorlopige verordening blijkt duidelijk dat Brazilië als geschikt referentieland werd beschouwd op grond van de feitelijke situatie op de binnenlandse markt. Dat de Commissie na de voorlopige maatregelen nog andere mogelijke referentielanden heeft onderzocht, leidt niet tot de conclusie dat Brazilië geen geschikte keuze was. (58) Gezien het bovenstaande en aangezien geen andere inhoudelijke opmerkingen over de keuze van Brazilië als het geschikte referentieland werden ontvangen, worden de overwegingen 84 tot en met 88 van de voorlopige verordening bevestigd. 3.4.2. Vaststelling van de normale waarde (59) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen hebben meerdere belanghebbenden gesteld dat de vaststelling van de normale waarde onjuist was, aangezien deze waarde niet voor de verkoop van soortgelijke producten in Brazilië zou zijn vastgesteld en dus vertekende en oneerlijke resultaten opleverde, in het bijzonder voor producten van gres en andere productsoorten die niet in het referentieland werden geproduceerd en verkocht. Enkele producenten-exporteurs voerden ook aan dat de methodologie voor het berekenen van de normale waarde, als bedoeld in overweging 94 van de voorlopige verordening, niet naar behoren was bekendgemaakt. (60) De opmerkingen die na de mededeling van de voorlopige bevindingen werden ontvangen, laten zien dat de methodologie die werd gebruikt om de normale waarde vast te stellen, voor sommige belanghebbenden niet helemaal duidelijk was. Om tegemoet te komen aan deze opmerkingen, wordt de methodologie die is gevolgd voor het vaststellen van de normale waarde, nader toegelicht. (61) Gezien de afwijzing van alle BMO-aanvragen werd de normale waarde voor alle in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in de VRC vastgesteld op basis van informatie die van de producent in het referentieland werd ontvangen, overeenkomstig artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening. (62) Overeenkomstig artikel 2, lid 2, van de basisverordening heeft de Commissie eerst onderzocht of de verkoop van het soortgelijke product in Brazilië aan onafhankelijke afnemers representatief was. De verkoop van de medewerkende producent van het soortgelijke product op de binnenlandse markt in Brazilië werd qua hoeveelheid representatief geacht in vergelijking met de uitvoer naar de Unie van het betrokken product door de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs. In dit verband wordt in herinnering gebracht dat overeenkomstig artikel 1, lid 4, van de basisverordening onder "soortgelijk product" een product wordt verstaan dat identiek is, dat wil zeggen in ieder opzicht gelijk aan het betrokken product of, bij gebrek aan een dergelijk product, een ander product dat, hoewel het niet in ieder opzicht gelijk is, kenmerken bezit die grote overeenkomst vertonen met die van het betrokken product. (63) De Commissie onderzocht vervolgens of deze verkoop overeenkomstig artikel 2, lid 4, van de basisverordening kon worden beschouwd als verkoop die in het kader van normale handelstransacties had plaatsgevonden. Hiertoe werd het aandeel van de winstgevende verkoop aan onafhankelijke afnemers vastgesteld. De verkooptransacties werden geacht winstgevend te zijn wanneer de eenheidsprijs gelijk was aan of hoger was dan de productiekosten. Daarom werden de productiekosten van de Braziliaanse medewerkende producent vastgesteld. (64) Uit dit onderzoek bleek dat voor alle productsoorten meer dan 80 % van de op de binnenlandse markt verkochte hoeveelheid werd verkocht tegen prijzen die hoger waren dan de productiekosten en dat de gewogen gemiddelde verkoopprijs van alle soorten gelijk was aan of hoger was dan de productiekosten per eenheid. (65) Bijgevolg werd de normale waarde per productsoort berekend als het gewogen gemiddelde van de werkelijke binnenlandse prijzen van alle verkopen, ongeacht of die verkopen winstgevend waren. Hieruit volgt dat, anders dan werd aangegeven in overweging 94 van de voorlopige verordening, geen normale waarde voor niet-winstgevende verkopen werd berekend. 3.4.3. Uitvoerprijs (66) Aangezien geen opmerkingen over uitvoerprijzen werden ontvangen, wordt overweging 95 van de voorlopige verordening bevestigd. 3.4.4. Vergelijking (67) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen stelden meerdere belanghebbenden dat de methodologie die werd gebruikt voor de vergelijking van de normale waarde en de uitvoerprijs in het algemeen tekortkomingen vertoonde omdat zij geen soortgelijke producten vergeleek, en dat onvoldoende werd toegelicht op welke basis correcties werden toegepast. Meer in het bijzonder stelde een producent-exporteur dat de Commissie de uitvoerprijs voor producten van gres, die niet werden geproduceerd en verkocht door de referentieproducent, had moeten vergelijken met de naar behoren gecorrigeerde binnenlandse prijs voor faience, in plaats van een normale waarde te berekenen. Bovendien stelden meerdere producenten-exporteurs dat voor meerdere andere productsoorten die door producenten-exporteurs werden geproduceerd en verkocht, een vergelijking tussen de uitvoerprijs en een gemiddelde prijs per kg voor een in Brazilië verkochte generieke productsoort op basis van uitsluitend de gebruikte soort keramisch materiaal onvermijdelijk heeft geleid tot een vergelijking tussen producten die niet soortgelijk zijn, en dus tot een fout resultaat. Daarnaast stelde een producent-exporteur dat de correctie wegens het gebruik van een merknaam uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder k), werd onderschat, terwijl een andere producent-exporteur stelde dat die correctie niet was gebaseerd op betrouwbare of onderbouwde gegevens en derhalve niet gerechtvaardigd is. Dezelfde producent-exporteur stelde ook dat zijn uitvoerprijzen moesten worden gecorrigeerd voor verschillen in de hoeveelheden die in verschillende handelsstadia werden verkocht. Tot slot stelden meerdere belanghebbenden dat de methodologie die wordt gebruikt voor correcties voor verschillen in fysieke kenmerken niet voldoende gegrond is en dat het onduidelijk is op welke gegevens deze correcties werden toegepast. (68) Gezien de ontvangen opmerkingen is de gebruikte methodologie voor het vergelijken van prijzen en het toepassen van correcties ten behoeve van de vergelijkbaarheid van de prijzen overeenkomstig artikel 2, lid 10, van de basisverordening herzien. In het bijzonder is de vergelijking voor producten die in de voorlopige fase werden vergeleken op basis van de gemiddelde prijs per kilo voor een generiek product op basis van uitsluitend het gebruikte keramisch materiaal, nu gemaakt met het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoont (zie overweging 77 hieronder), hetgeen een meer nauwkeurige en billijke prijsvergelijking mogelijk maakte. (69) De normale waarde en de uitvoerprijs werden vergeleken af fabriek. De dumpingmarges zijn vastgesteld door de individuele prijzen af fabriek van de in de steekproef opgenomen exporteurs te vergelijken met de binnenlandse verkoopprijzen van de referentieproducent van het soortgelijke product. Sommige exporttransacties betroffen echter atypische productsoorten, zoals servetringen, messenleggers of onderzetters voor theepotten, waarvoor geen billijke vergelijking kon worden gewaarborgd. Deze transacties werden daarom uitgesloten, mede omdat zij in totaal minder dan 0,5 % van de omvang van de uitvoer uitmaakten en dus verwaarloosbaar waren. (70) Om een billijke vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs mogelijk te maken, werden overeenkomstig artikel 2, lid 10, van de basisverordening correcties toegepast voor verschillen die van invloed zijn op de prijzen en de vergelijkbaarheid van de prijzen. Waar nodig, werden correcties toegepast voor verschillen in fysieke kenmerken, verschillen in handelsstadium en andere factoren die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen, in het bijzonder het gebruik van merknamen. (71) Eerst werd onderzocht of een correctie voor verschillen in fysieke kenmerken overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder a), van de basisverordening gerechtvaardigd was. (72) In gevallen waarin de normale waarde werd vastgesteld op basis van het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde (zie overweging 68), is een correctie toegepast voor verschillen in de fysieke kenmerken, om een billijke prijsvergelijkbaarheid tussen de soortgelijke producten te waarborgen. (73) Wat betreft producten van gres, werd de uitvoerprijs vergeleken met de binnenlandse verkoopprijs van het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde en dat in het referentieland werd geproduceerd en verkocht, dat wil zeggen met de verkoopprijs van faience — dat in alle andere opzichten identiek is — in plaats van gres; daarbij werd deze verkoopprijs met 5 % naar boven bijgesteld om rekening te houden met het prijsverschil tussen gres en faience. (74) Een producent-exporteur voert aan dat de productiekosten en de detailhandelsprijs hoger zijn voor producten van faience dan voor producten van gres. Bijgevolg had de uitvoerprijs voor zijn producten van gres niet naar boven, maar naar beneden moeten worden bijgesteld. Ter onderbouwing van deze stelling beroept de producent-exporteur zich hoofdzakelijk op zijn eigen ramingen van de productiekosten van respectievelijk faience en gres, en op een uittreksel van een lijst met detailhandelsprijzen van producten van faience en van gres. (75) Deze informatie, die erg laat in de procedure, en pas na de mededeling van de definitieve bevindingen werd verstrekt, steekt schril af tegen de informatie die de Commissie in de loop van het onderzoek heeft gekregen van andere belanghebbenden, namelijk de klager, de bedrijfstak van de Unie en de producent in het referentieland. Al deze partijen hebben aangegeven dat producten van gres van hogere kwaliteit, d.w.z. duurzamer zijn dan producten van faience en duurder om te vervaardigen, aangezien gres eigenlijk bij hoge temperatuur gebakken klei is en faience klei gebakken bij lage temperatuur. Dienovereenkomstig kan gres over het algemeen tegen een hogere prijs worden verkocht. Deze informatie wordt bevestigd door openbaar toegankelijke marktinformatie. (76) De producent-exporteur in kwestie produceert zelf geen faience en heeft dus alleen een raming van de productiekosten daarvan verstrekt. Bovendien blijkt uit de ingediende prijslijst niet afdoende dat producten van faience over het algemeen duurder zijn dan producten van gres. Derhalve kan op basis van het verstrekte bewijsmateriaal niet worden aangetoond dat de correctie voor een billijke prijsvergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs van producten van gres onjuist was en het argument wordt dan ook afgewezen. (77) Wat betreft andere productsoorten waarvoor de vergelijking in de voorlopige fase uitsluitend was gebaseerd op de gemiddelde prijs per kilo en het gebruikte keramisch materiaal, heeft de Commissie de betrokken productsoorten nader geanalyseerd en de uitvoerprijs vergeleken met die van de productsoort die de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde en die in het referentieland wordt geproduceerd en verkocht. Wanneer slechts één minder belangrijk fysiek kenmerk verschillend was, bijvoorbeeld de soort verglazing of decoratie, terwijl alle andere basiskenmerken van de productsoort identiek waren, werd de verkoopprijs van de soort die de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde, gecorrigeerd voor het werkelijke prijsverschil dat op grond van het verschillende fysieke kenmerk werd vastgesteld. Voor andere productsoorten werd, wanneer meer dan een fysiek kenmerk verschillend was, de uitvoerprijs vergeleken met de gemiddelde verkoopprijs van het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde. Het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde, had alle of meerdere van de volgende fysieke basiskenmerken gemeenschappelijk met deze productsoorten: keramisch materiaal, soort gerei, basisvorm, decoratie en verglazing. (78) Twee in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs voerden aan dat net zoals wanneer slechts één minder belangrijk fysiek kenmerk verschillend was, ook een correctie zou moeten worden toegepast wanneer meer dan één fysiek kenmerk van het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde, verschillend was. (79) Er wordt aan herinnerd dat wanneer slechts één minder belangrijk fysiek kenmerk verschillend was, de verkoopprijs van het product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde, werd gecorrigeerd om rekening te houden met het werkelijke prijsverschil dat op grond van het verschil in kwestie werd vastgesteld; wanneer daarentegen meer dan één fysiek kenmerk verschillend was, werd de vergelijking gebaseerd op de gemiddelde verkoopprijs van het product met identieke fysieke kenmerken. Daarom is een prijscorrectie voor fysieke verschillen in het tweede geval niet nodig, aangezien de soortgelijke producten dezelfde fysieke basiskenmerken hebben. Dit argument moet bijgevolg worden afgewezen. (80) Een van bovengenoemde producenten-exporteurs vroeg ook aanvullende correcties voor verschillen in fysieke kenmerken met betrekking tot gewicht en witheid van het betrokken product. Hij voerde aan dat hij grondstoffen van geringe kwaliteit gebruikte en dat de kosten en prijs van zijn producten daarom lager zijn dan die van het in het referentieland geproduceerde soortgelijke product. Daarom zou zijn uitvoerprijs met een redelijk bedrag moeten worden bijgesteld. Eerst wordt eraan herinnerd dat de onderneming niet als marktgerichte onderneming kon worden beschouwd en dat haar productiekosten dan ook niet zijn gecontroleerd. Bovendien ging het argument dat de producten van de onderneming circa 5 % zwaarder zijn dan standaardproducten, niet vergezeld van verifieerbare documenten of bewijsstukken; dit argument werd dan ook ongegrond bevonden. Aangezien deze producent-exporteur in zijn opmerking toegaf dat zijn producten een normale witheid hebben, was hij niet in staat om uit te leggen waarom een correctie in dit verband gerechtvaardigd zou zijn. Daarom worden deze argumenten verworpen. (81) Een andere producent-exporteur stelde dat de Commissie had verzuimd een deel van zijn uitvoer te vergelijken met de normale waarde van het geschikte product dat de grootste overeenkomst met het betrokken product vertoonde. Deze uitvoer had betrekking op de verkoop van gedecoreerde producten via een niet-verbonden handelaar, die de decoratie (decalcomanie) kosteloos zou hebben verstrekt. Bijgevolg omvatte de uitvoerprijs niet de decoratiekosten en moest hij daarom zijn vergeleken met de normale waarde van niet-gedecoreerde producten, althans met een gemiddelde normale waarde van gedecoreerde en niet-gedecoreerde goederen. (82) Er wordt aan herinnerd dat de productiekosten geen relevante factor zijn voor de vergelijkbaarheid van de prijzen, die uitsluitend berust op een vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs van soortgelijke producten. Uit de verstrekte informatie blijkt ook duidelijk dat de uitgevoerde producten in kwestie inderdaad gedecoreerd waren, hoewel de producent-exporteur niet de volledige kosten voor de meerwaarde op grond van de decoratie voor zijn rekening zou hebben genomen. Op grond van deze factor kan een prijscorrectie voor verschillen in fysieke kenmerken met het soortgelijke product in het referentieland echter niet worden gerechtvaardigd. In ieder geval kunnen de tot staving van het argument ingediende gegevens niet worden gecontroleerd, gezien het late stadium van de procedure waarin dit argument werd aangevoerd. Dienovereenkomstig wordt het argument afgewezen. (83) Gezien de grote verscheidenheid van mogelijke combinaties van sets tafelgerei van keramische stoffen die respectievelijk in de VRC en in Brazilië worden geproduceerd en verkocht, werd het noodzakelijk geacht verschillende sets te groeperen op basis van het aantal dat en de soort artikelen die in een set werden gecombineerd, om tot een billijke prijsvergelijkbaarheid te komen. De gemiddelde binnenlandse verkoopprijs in het referentieland voor de verschillende setcombinaties die zo werden gegroepeerd, is vergeleken met de uitvoerprijs voor setcombinaties van deze groepen. (84) Een producent-exporteur voerde aan dat als gevolg van het grote aantal mogelijkheden om producten tot een set te combineren, de groeperingsmethode geen billijke prijsvergelijking kan opleveren, omdat daarbij geen rekening kan worden gehouden met de kenmerken van elk onderdeel waaruit een set bestaat. Daarom voerde deze producent-exporteur aan dat sets van de berekening van de dumpingmarge moeten worden uitgesloten. (85) Er wordt aan herinnerd dat de berekening van de dumping voor sets is gebaseerd op een vergelijking van de gemiddelde prijs per kg en niet op basis van elk afzonderlijk onderdeel geschiedt. Voor een billijke prijsvergelijking met betrekking tot sets is het derhalve niet nodig de exacte combinatie van verschillende onderdelen in elke set vast te stellen. In de gebruikte groeperingsmethode wordt rekening gehouden met de basiskenmerken van de verschillende setcombinaties voor zover de sets worden geïdentificeerd als bijvoorbeeld koffie- en/of theeserviezen, eet- of andere serviezen, en ook met het aantal gecombineerde onderdelen. In deze omstandigheden wordt geoordeeld dat met betrekking tot sets een billijke vergelijking is gemaakt in de zin van artikel 2, lid 10, van de basisverordening. Hieruit volgt dat dit argument moet worden afgewezen. (86) Zoals beschreven in overweging 99 van de voorlopige verordening, werd voorts vastgesteld dat producenten-exporteurs in de VRC hun producten in het algemeen in maximaal vijf klassen indelen – A tot en met E – waartussen aanzienlijke prijsverschillen bestaan. Veruit het merendeel van de uitvoer naar de Unie bestaat uit producten van klasse A, B, C of een combinatie daarvan. Deze kwaliteitsindeling heeft echter geen universele toepassing en is evenmin gebaseerd op algemeen geldende normen binnen de hele bedrijfstak, maar wordt vastgesteld op ondernemingsniveau en biedt de mogelijkheid van prijsdifferentiatie. Daarentegen verkoopt de producent in het referentieland op de binnenlandse markt alleen producten van een vergelijkbare kwaliteit als de Chinese klasse A, hetgeen invloed heeft op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Bijgevolg werd de uitvoerprijs naar boven bijgesteld tot op het niveau van de Chinese klasse A, zodat deze vergelijkbaar was met de prijs van het product dat door de referentieproducent op de Braziliaanse markt wordt verkocht. Het niveau van deze correctie werd voor elk van de in de steekproef opgenomen ondernemingen op individuele basis vastgesteld, indien nodig en op basis van het werkelijke en gecontroleerde prijsverschil tussen de verschillende klassen. (87) Na de mededeling van de definitieve bevindingen heeft een in de steekproef opgenomen producent-exporteur zich gemeld en aangevoerd dat een gedeelte van zijn uitvoer, dat via een niet-verbonden handelaar werd verkocht, uit een combinatie van producten van klasse A en klasse B bestond en derhalve eveneens tot op het prijsniveau van klasse A moest worden bijgesteld. Hij stelde dat het prijsverschil 25 % bedroeg en verstrekte kopieën van facturen en prijsopgaven als bewijsmateriaal. (88) Deze informatie werd echter noch in de loop van het onderzoek, met inbegrip van het controlebezoek, noch na de bekendmaking van de voorlopige bevindingen van de Commissie verstrekt. Integendeel, deze producent heeft gedurende het gehele onderzoek aangegeven dat hij enkel producten van klasse A uitvoerde. Hoewel hierom werd verzocht in de vragenlijst, verstrekte hij geen volledige prijslijst om het vermeende prijsverschil tussen de verschillende klassen te kwantificeren, maar uitsluitend een beperkt aantal prijsopgaven. Onder die omstandigheden en gezien het zeer late stadium in de procedure waarin de informatie werd ingediend, is de betrouwbaarheid daarvan twijfelachtig en kan zij in geen geval worden gecontroleerd. Het argument wordt derhalve afgewezen. (89) Ten tweede werd, zoals beschreven in overweging 98 van de voorlopige verordening, onderzocht of een correctie voor handelsstadium overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder d), van de basisverordening gerechtvaardigd was. Er werd geconstateerd dat de uitvoerprijs een ander handelsstadium vormt dan de normale waarde, aangezien de uitvoer uit de VRC in essentie op groothandelsniveau plaatsvond, terwijl in het referentieland ook op detailhandelsniveau werd verkocht. Uit het onderzoek bleek ook dat voor beide markten gold dat het bestaan van verschillende distributiekanalen invloed had op het prijsniveau en dientengevolge op de vergelijkbaarheid van uitvoerprijs en normale waarde. Bijgevolg werd voor het maken van een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde, laatstgenoemde vastgesteld per productsoort en gecorrigeerd voor elk handelsstadium door de aangetroffen prijsverschillen tussen de verschillende handelsstadia in het referentieland te gebruiken. Er wordt aan herinnerd dat in de voorlopige verordening, indien relevant, een verdere correctie voor handelsstadium werd toegepast op basis van de prijsverschillen op grond van de hoeveelheden die in elk handelsstadium werden verkocht (overweging 98 van de voorlopige verordening). Deze verdere correctie werd gerechtvaardigd geacht, aangezien uit het onderzoek in de voorlopige fase was gebleken dat de uitvoer uit de VRC voor het merendeel in grote hoeveelheden plaatsvond, terwijl op de binnenlandse markt van het referentieland merendeels in kleine hoeveelheden werd verkocht, wat leidde tot prijsverschillen in hetzelfde handelsstadium. Nader onderzoek en een gedetailleerdere analyse van de binnenlandse verkooptransacties in het referentieland hebben echter, anders dan de voorlopige bevindingen, aangetoond dat de verhouding tussen kleine en grote hoeveelheden die door de referentieproducent werden verkocht, gelijk is aan die van de producenten-exporteurs in de VRC. Deze correctie werd derhalve niet langer gepast of gerechtvaardigd geacht. (90) Ten derde is, zoals beschreven in overweging 100 van de voorlopige verordening, uit het onderzoek komen vast te staan dat de Braziliaanse producent op de binnenlandse markt alleen merkproducten verkoopt, terwijl de producenten-exporteurs in de VRC huismerkproducten of generiek keuken- en tafelgerei van keramische stoffen verkopen. Merkproducten worden door afnemers doorgaans gezien als producten met een zeker prestige, gegarandeerde kwaliteit en een bekend design, waardoor zij een hogere marktprijs hebben. Generieke producten en huismerkproducten worden gewoonlijk tegen aanzienlijk lagere prijzen verkocht, ook als zij dezelfde fysieke en technische kenmerken hebben. Hoewel de meerwaarde van een merkproduct zich over het algemeen in theorie niet precies laat kwantificeren, omdat die meerwaarde verschilt van merk tot merk en afhankelijk is van tal van verschillende factoren, zoals de perceptie van de afnemer, de bekendheid van het merk en andere niet-kwantificeerbare factoren, heeft de Braziliaanse producent in dit specifieke geval bevestigd dat zijn merkproducten op de binnenlandse markt tegen aanzienlijk hogere prijzen kunnen worden verkocht dan merkloze producten. Bovendien werd in een verslag met betrekking tot de Braziliaanse markt van keuken- en tafelgerei bevestigd dat de Braziliaanse afnemers in hoge mate op merken gericht zijn en dat de Braziliaanse producent in het referentieland een gevestigde en zeer bekende producent is. Gezien het bovenstaande werd de normale waarde gecorrigeerd met een verlaging van 40 % van de binnenlandse verkoopprijs, overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder k), van de basisverordening. (91) Wat betreft bovengenoemde correctie, wordt eraan herinnerd dat twee producenten-exporteurs vraagtekens hebben geplaatst bij de basis waarop de correctie werd toegepast, alsmede bij de grootte van de correctie (zie overweging 67 hierboven). Er wordt echter niet betwist dat een merkproduct een hogere verkoopprijs heeft dan een identiek merkloos product en dat dit invloed heeft op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Bovendien hebben niet alleen de informatie die is verstrekt door de producent in het referentieland, maar ook de werkelijke en gecontroleerde prijsgegevens van een medewerkende producent in Thailand, alsmede informatie die na de mededeling van de voorlopige bevindingen is ontvangen van een producent in de Unie, bevestigd dat het niveau van de correctie passend is. Met name bleek de marktsituatie in Thailand vergelijkbaar met de Braziliaanse markt, aangezien ook in Thailand slechts enkele bekende en gevestigde merken bestaan. Deze argumenten moeten daarom worden afgewezen. (92) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hield geen enkele producent-exporteur vast aan zijn bezwaar tegen deze correctie, maar de vereniging van klagers stelde dat de correctie wegens het gebruik van een merknaam te groot is, in het bijzonder met betrekking tot producten andere dan van porselein. Tot staving van dit argument verwees de klager naar prijslijsten en informatie verstrekt door een aantal producenten in de Unie. (93) Terwijl de ingediende informatie de bevindingen van de Commissie dat de meerwaarde van een merk op een bepaalde markt ondernemings-/merkspecifiek is, bevestigt, doet de verstrekte informatie geen afbreuk aan het niveau van de correctie dat werd vastgesteld voor de door de referentieproducent op de Braziliaanse binnenlandse markt verkochte merkproducten, aangezien de verstrekte informatie alleen betrekking had op de markt van de Unie. Gezien het grote aantal producenten in de Unie, de diversiteit van de markt van de Unie met haar regionale verschillen, ook op het vlak van merkoriëntatie, en gezien het grote marktaandeel van de invoer uit de VRC, verschilt de situatie van de markt van de Unie sterk van die van de Braziliaanse markt. Daarom en in het licht van de beschouwingen in de overwegingen 90 en 91 kan dit argument niet worden aanvaard. (94) Zoals beschreven in overweging 101 van de voorlopige verordening, werden, indien relevant, verdere correcties toegepast voor vervoer, verzekering, lading, overlading, lossing en aanverwante kosten, verpakking, krediet, bankkosten en commissies in alle gevallen waarin werd aangetoond dat zij de vergelijkbaarheid van de prijzen beïnvloedden. 3.5. Dumpingmarges (95) Aangezien geen opmerkingen werden ontvangen, wordt de methode die wordt gebruikt voor het berekenen van de dumpingmarges, zoals beschreven in de overwegingen 102 tot en met 105 van de voorlopige verordening, bevestigd. (96) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen werd de Commissie meegedeeld dat enkele handelsondernemingen die het betrokken product niet produceren, ten onrechte waren vermeld in bijlage I bij de voorlopige verordening en dat op hen dus het voor medewerkende producenten-exporteurs vastgestelde antidumpingrecht van toepassing was. De Commissie heeft deze ondernemingen op de hoogte gebracht van haar voornemen om hen te schrappen uit bijlage 1 en heeft hen in de gelegenheid gesteld opmerkingen te maken. Na bestudering van de ontvangen opmerkingen zijn meerdere handelsondernemingen geschrapt uit bijlage I. In voorkomend geval zijn zij vervangen door de verbonden medewerkende producent-exporteur. (97) Rekening houdend met de toegepaste correcties op de normale waarde en de uitvoerprijs als beschreven in de overwegingen 67 – 94 hierboven, en aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, zijn de definitieve dumpingmarges, uitgedrukt in procenten van de cif-prijs, grens Unie, vóór inklaring, als volgt: Onderneming || Recht Hunan Hualian China Industry Co., Ltd; Hunan Hualian Ebillion Industry Co., Ltd; Hunan Liling Hongguanyao China Industry Co., Ltd; Hunan Hualian Yuxiang China Industry Co., Ltd || 18,3 % Guangxi Sanhuan Enterprise Group Holding Co., Ltd || 13,1 % CHL Porcelain Industries Ltd || 23,4 % Shandong Zibo Niceton-Marck Huaguang Ceramics Limited; Zibo Huatong Ceramics Co., Ltd; Shandong Silver Phoenix Co., Ltd; Niceton Ceramics (Linyi) Co., Ltd; Linyi Jingshi Ceramics Co., Ltd; Linyi Silver Phoenix Ceramics Co., Ltd; Linyi Chunguang Ceramics Co., Ltd; Linyi Zefeng Ceramics Co., Ltd. || 17,6 % Guangxi Province Beiliu City Laotian Ceramics Co., Ltd || 22,9 % Niet in de steekproef opgenomen medewerkende producenten-exporteurs || 17,9 % Alle andere ondernemingen || 36,1 % 4. SCHADE 4.1. Beoordelingsperiode (98) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben diverse belanghebbenden herhaald dat de beoordelingsperiode zou hebben moeten aanvangen in 2009 in plaats van in 2008, aangezien de economische crisis in 2008 zou zijn begonnen en de trend tussen 2009 en 2011 duidelijk zou zijn. Met betrekking tot dit argument zij opgemerkt dat 2009 voor de aanvang van de beoordelingsperiode niet een geschikter jaar is, omdat de effecten van de economische crisis in dat jaar volledig voelbaar waren en in vergelijking tot 2008 een aanzienlijke daling van het verbruik tot gevolg hadden. Het argument wordt daarom definitief afgewezen. 4.2. Productie in de Unie en bedrijfstak van de Unie (99) In een gezamenlijke opmerking hebben meerdere importeurs vraagtekens geplaatst bij de methode voor de berekening van het in overweging 108 van de voorlopige verordening vermelde productiecijfer van de Unie. Diverse belanghebbenden herhaalden deze opmerkingen na de mededeling van de definitieve bevindingen. Zij waren in het bijzonder van mening dat door de klagers niet is voldaan aan de eis van representativiteit, aangezien de beschikbare statistieken van Prodcom een veel hogere productie van het soortgelijk product in de Unie suggereren dan de in voornoemde overweging vermelde 240 200 ton, waardoor de klagers minder dan 25 % van de EU-productie van het soortgelijk product vertegenwoordigen. Voornoemde belanghebbenden hadden een EU-productiecijfer berekend van 313 187 ton tijdens het OT, op basis van de volledige Prodcom-gegevens voor keuken- en tafelgerei van porselein, met een bijstelling naar beneden van 20 % voor keuken- en tafelgerei van keramische stoffen, andere dan porselein, analoog aan de methode die door de klager en bij het onderzoek is gebruikt om de omvang van de invoer vast te stellen. (100) In dit verband zij ten eerste opgemerkt dat de diensten van de Commissie in het kader van de wettelijk verplichte analyse van een antidumpingklacht en in overeenstemming met artikel 5, lid 4, van de basisverordening, vóór de opening van het onderzoek de representatitviteit grondig hebben onderzocht. De Commissie heeft de gegevens in de klacht geanalyseerd en contact opgenomen met alle bekende producenten in de Unie en hen gevraagd om ook gegevens over hun productie en hun standpunt ten aanzien van de klacht te verstrekken, alsmede om de Commissie behulpzaam te zijn bij het achterhalen van eventuele andere mogelijke producenten. Ook verenigingen van producenten hebben informatie over de productie verstrekt. (101) Ten aanzien van dit argument zij er tevens op gewezen dat de gehanteerde gegevensbron en de gebruikte methode voor het productiecijfer van de Unie voor elk jaar van de beoordelingsperiode tevens werd toegelicht in overweging 107 van de voorlopige verordening, d.w.z. dat het in overeenstemming met wat in het klachtstadium is gedaan, is gebaseerd op de cijfers van de Europese en nationale verenigingen en tevens is gecontroleerd aan de hand van gegevens van individuele producenten en andere statistische bronnen (met name Prodcom). (102) Zoals door de klagers tijdens het onderzoek is toegelicht, waren de door de Europese vereniging verstrekte gegevens wat producten van porselein betreft, gebaseerd op Prodcom-gegevens voor keuken- en tafelgerei van porselein, aangezien de Prodcom-code voor dit product overeenkwam met de producten van porselein waarop het onderhavige onderzoek betrekking heeft. Wat producten anders dan van porselein betreft, kon Prodcom niet worden gebruikt, omdat deze op veel meer vervaardigde producten betrekking had dan op de producten anders dan van porselein waarop dit onderzoek betrekking heeft. Daarom hadden de nationale verenigingen de relevante gegevens voor deze producten verzameld op basis van hun grondige kennis van hun respectieve markten en had de Europese vereniging deze informatie gecontroleerd alvorens de totalen aan de Commissie te verstrekken. Deze cijfers werden bijgewerkt tijdens het onderzoek. Bovendien was er in het niet-vertrouwelijke dossier een lijst van alle bekende producenten opgenomen en werd de aandacht van de Commissie enkel gevestigd op het bestaan van nog eens drie producenten in Roemenië. Het verschil tussen de statistieken van Prodcom en het cijfer ad 240 200 ton is het gevolg van het feit dat de productomschrijving van dit onderzoek niet helemaal overeenkomt met de statistische-gegevenscodes van Prodcom, dat wil zeggen dat de productomschrijving veel enger is. In het geval van de invoerstatistieken van Eurostat kon dit verschil inderdaad worden verantwoord door met 20% naar beneden bij te stellen, maar ten aanzien van de EU-productiecijfers in de Prodcom-gegevensbank was dit niet passend. Met name zouden de Prodcomcijfers van twee lidstaten bijzonder hoog lijken indien hier dezelfde methode zou worden toegepast. (103) De door voornoemde belanghebbenden in overweging 99 bedoelde methodologie vertoont derhalve tekortkomingen. Voorts zijn geen bewijzen verstrekt dat de door de lidstaten van de EU, met inbegrip van de twee hierboven bedoelde lidstaten, gerapporteerde, in het niet-vertrouwelijke dossier vermelde productie te laag zou zijn. Tevens kwamen de door de Europese vereniging verstrekte en in het kader van het onderzoek gebruikte gegevens voor sommige lidstaten aanzienlijk hoger uit dan wanneer bijgestelde Prodcomgegevens zouden zijn gebruikt. Gelet op het voorgaande is er geen reden om de in het kader van dit onderzoek vermelde productiecijfers en de uitkomst van het onderzoek naar de representatitviteit in twijfel te trekken. (104) Aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 107 en 108 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.3. Verbruik in de Unie (105) In een gezamenlijke opmerking hebben meerdere importeurs de in overweging 110 van de voorlopige verordening verstrekte cijfers over het verbruik in de Unie betwist. Dit argument was, zoals toegelicht in punt 4.2 hierboven, gebaseerd op het onjuiste gebruik van statistische gegevens van Prodcom voor de productie en verkopen in de Unie, en wordt derhalve afgewezen. (106) Bij hernieuwde controle van de invoerstatistieken van Eurostat werd evenwel ontdekt dat deze statistieken sinds de instelling van de voorlopige maatregelen waren bijgewerkt, wat tot enkele kleinere wijzigingen had geleid. Het verbruik in de Unie, berekend op basis van deze bijgewerkte invoerstatistieken van Eurostat en de ingediende opmerkingen over de verkopen van de bedrijfstak van de Unie op de markt van de Unie, ontwikkelde zich, voor de volledigheid, als volgt: Tabel 1 Volume (ton) || 2008 || 2009 || 2010 || OT Verbruik in de Unie || 826 897 || 687 587 || 750 828 || 727 411 Index (2008=100) || 100 || 83 || 91 || 88 (107) Aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 109, 111 en 112 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.4. Invoer uit het betrokken land 4.4.1. Volume, prijs en marktaandeel van de invoer met dumping uit het betrokken land (108) In een gezamenlijke opmerking hebben meerdere importeurs de in overweging 113 van de voorlopige verordening verstrekte cijfers betwist. Dit argument was gebaseerd op het onjuiste gebruik van statistische gegevens van Prodcom en wordt daarom afgewezen. (109) Op basis van de bijgewerkte invoerstatistieken van Eurostat (zie overweging 106 hierboven), ontwikkelden het volume, het marktaandeel en de gemiddelde invoerprijs van het betrokken product zich als volgt: Tabel 2 Invoer uit de VRC || 2008 || 2009 || 2010 || OT Volume van de invoer (ton) || 535 593 || 449 325 || 516 624 || 486 170 Index (2008=100) || 100 || 84 || 96 || 91 Marktaandeel || 64,8 % || 65,3 % || 68,8 % || 66,8 % Gemiddelde invoerprijs (EUR/ton) || 1 274 || 1 307 || 1 473 || 1 498 Index (2008=100) || 100 || 103 || 116 || 118 (110) De bijgewerkte volumes, waarden en trends zijn vrijwel identiek aan de volumes, waarden en trends die in de voorlopige verordening zijn geanalyseerd. Het marktaandeel van de invoer uit de VRC nam toe van 64,8 % in 2008 tot 66,8 % in het OT. De invoerprijs nam in de beoordelingsperiode toe met bijna 18 %, van 1 274 EUR/ton tot 1 498 EUR/ton. (111) Een partij beweerde dat er geen enkele correlatie bestaat tussen de prijzen en volumes van de invoer uit de VRC. In dit verband moet overeenkomstig artikel 3, lid 3, van de basisverordening worden nagegaan of de invoer met dumping, in absolute cijfers dan wel in verhouding tot de productie of het verbruik in de Unie, aanzienlijk is toegenomen. Wat de weerslag van de invoer met dumping op de prijzen betreft, moet worden nagegaan of een aanzienlijke prijsonderbieding door het met dumping ingevoerde product ten opzichte van de prijzen van soortgelijke producten van de bedrijfstak van de Unie heeft plaatsgevonden, dan wel of deze invoer de prijzen op enige andere wijze sterk drukt of een aanzienlijke belemmering vormt voor prijsverhogingen die zonder deze invoer zouden hebben plaatsgevonden. Noch een van deze factoren is, noch meerdere daarvan zijn noodzakelijkerwijs doorslaggevend. (112) In de context van het bovenstaande moet het volgende worden opgemerkt. In de eerste plaats was er, in de tijd dat het verbruik in de Unie zich herstelde (2009-2010), sprake van een aanzienlijke prijsstijging van de invoer uit de VRC, hetgeen lijkt te duiden op een correlatie. Maar belangrijker is dat de ontwikkeling van de Chinese prijzen in de beoordelingsperiode moet worden beoordeeld in het kader van het zeer aanzienlijke prijsverschil dat in 2008 al bestond en dat wordt geïllustreerd door de gemiddelde prijzen van de invoer uit de VRC (tabel 2) en de gemiddelde verkoopprijzen in de Unie (tabel 9) die in de voorlopige verordening werden vermeld. Deze grote prijsverschillen worden bevestigd door de hoge prijsonderbieding tijdens het onderzoektijdvak. De prijsverhoging verhinderde dus niet dat invoer uit de VRC in de beoordelingsperiode een groter marktaandeel wist te krijgen. Deze invoer bleef zelfs een sterke neerwaartse druk op de prijzen van de bedrijfstak in de Unie uitoefenen, die in de beoordelingsperiode met 12 % daalden. Deze opmerking kan daarom niet worden aanvaard. (113) Wat betreft de ontwikkeling van de invoerprijs (verhoging) en het invoervolume (daling) van 2008 tot 2011 en daarna 2012 die door een in de steekproef opgenomen groep van Chinese producenten-exporteurs naar voren werd gebracht, doet de waargenomen trend van een dalende gemiddelde invoerprijs niets af aan de conclusie van schade veroorzakende dumping tijdens het OT. Wat betreft de ontwikkeling van de volumes van de invoer uit de VRC, en zoals al is benadrukt in overweging 114 van de voorlopige verordening en opnieuw in overweging 109 hierboven, laat de indicator voor het marktaandeel een stijging van het marktaandeel van de invoer uit de VRC met 2 procentpunten zien. Zoals in detail is uiteengezet in de overwegingen 116 en 117 van de voorlopige verordening en in overweging 111 hierboven, was er bovendien sprake van aanzienlijke prijsonderbieding door de invoer uit de VRC. 4.4.2. Prijsonderbieding (114) Na de mededeling van de voorlopige bevindingen verzochten meerdere belanghebbenden om meer bijzonderheden over de berekeningen met betrekking tot prijsonderbieding dan die welke in overweging 116 van de voorlopige verordening reeds waren verstrekt. Voor zover het vertrouwelijke karakter van deze informatie en het feit dat de producenten in de Unie anonimiteit was gewaarborgd, dit toestonden, werd aanvullende informatie verstrekt. (115) Naar analogie van het besluit dat werd genomen na de instelling van voorlopige maatregelen om voor de berekening van dumping bepaalde “atypische” producten van de uitvoergegevens uit te sluiten (zie overweging 69 hierboven), werden deze producten ook uitgesloten van de uitvoergegevens die werden gebruikt voor de schadeberekeningen. Deze wijziging had slechts een gering effect op de onderbiedingsmarges, die daardoor in de orde van grootte bleven als genoemd in overweging 117 van de voorlopige verordening. (116) Aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 113 tot en met 117 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5. Situatie van de bedrijfstak van de Unie 4.5.1. Algemeen (117) Meerdere partijen stelden dat het feit dat meerdere schadefactoren tussen 2009 of 2010 en het eind van het OT verbeterden, aantoont dat de bedrijfstak van de Unie zich positief ontwikkelt. Er moet evenwel worden opgemerkt dat deze analyse onvolledig is en geen rekening houdt met de ontwikkeling van deze factoren in de gehele beoordelingsperiode. Er moet in dit verband ook rekening worden gehouden met de uiteenzetting in overweging 23 van de voorlopige verordening. (118) Op verzoek van een belanghebbende wordt bevestigd dat de macro-economische indicatoren zijn beoordeeld op het niveau van de gehele bedrijfstak van de Unie, terwijl de micro-economische indicatoren zijn geanalyseerd op het niveau van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, waaronder ook niet-klagende ondernemingen. (119) De CCCLA stelde dat de in de voorlopige verordening genoemde micro- en macro-economische indicatoren niet representatief waren, aangezien de totale productie in de Unie veel hoger uitkwam dan de in het kader van dit onderzoek gebruikte cijfers. Dit argument wordt echter gelet op de analyse en conclusie van punt 4.2 hierboven afgewezen. (120) Aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 118 tot en met 121 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.2. Macro-economische indicatoren 4.5.2.1. Productie, productiecapaciteit en bezettingsgraad (121) Zoals vermeld in paragraaf 4.1 hierboven, betwistten meerdere importeurs de in overweging 122 van de voorlopige verordening verstrekte productiecijfers. Deze cijfers zijn echter op andere manieren gecontroleerd en worden bevestigd. (122) Aangezien geen verdere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 122 tot en met 124 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.2.2. Omvang van de verkoop en marktaandeel (123) De bijwerking van tabel 2 heeft geen gevolgen voor de tabellen 4 en 5 van de voorlopige verordening. (124) Aangezien geen relevante opmerkingen over de omvang van de verkoop en het marktaandeel werden ontvangen, worden de overwegingen 125 en 126 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.2.3. Werkgelegenheid en productiviteit (125) In een gezamenlijke opmerking hebben meerdere importeurs de in de overwegingen 127 en 128 van de voorlopige verordening verstrekte werkgelegenheids- en productiviteitscijfers betwist, waarbij zij stelden dat deze cijfers niet overeenkwamen met het beeld dat bepaalde statistieken van Eurostat laten zien[8]. (126) De cijfers werden evenwel voor beide indicatoren op een andere manier gecontroleerd en worden juist geacht. De door de partijen naar voren gebrachte cijfers waren te algemeen en hadden geen betrekking op de productie van het soortgelijk product. Aangezien geen verdere opmerkingen over werkgelegenheid en productiviteit werden ontvangen, worden de overwegingen 127 en 128 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.2.4. Hoogte van de dumpingmarge (127) Aangezien geen opmerkingen over de hoogte van de dumpingmarge werden ontvangen, wordt overweging 129 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.3. Micro-economische indicatoren 4.5.3.1. Voorraden (128) In een gezamenlijke opmerking hebben meerdere importeurs de in overweging 130 van de voorlopige verordening verstrekte voorraadcijfers en de relevantie van deze cijfers in vergelijking tot beschikbare openbare gegevens over bepaalde producenten in de Unie betwist. Zij waren het evenmin eens met de bewering dat de bedrijfstak van de Unie hoofdzakelijk op bestelling werkt. (129) Wat betreft het werken op bestelling heeft het onderzoek bevestigd dat dit inderdaad het geval was voor de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en dat dit in de bedrijfstak een gangbare praktijk is. De in de voorlopige verordening vermelde voorraadcijfers betroffen bovendien het gecontroleerde voorraadcijfer van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, dat het betrouwbaarst wordt geacht. (130) Na de mededeling van de definitieve bevindingen werden bovenstaande opmerkingen herhaald zonder dat nieuwe argumenten naar voren werden gebracht. Aangezien geen verdere opmerkingen over voorraden werden ontvangen, wordt overweging 130 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.3.2. Verkoopprijzen (131) Aangezien geen opmerkingen over de in de voorlopige verordening gegeven cijfers over verkoopprijzen werden ontvangen, wordt overweging 131 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.3.3. Winstgevendheid, kasstroom, investeringen, rendement van investeringen, vermogen om kapitaal aan te trekken en lonen (132) Na de mededeling werd een fout in de berekening van de nettowinst van de bedrijfstak van de Unie en het rendement van investeringen ontdekt. Deze fout werd gecorrigeerd en de herziene cijfers zijn als volgt: Tabel 3 || 2008 || 2009 || 2010 || OT Nettowinst van verkoop in de Unie aan niet-verbonden afnemers (% van de omzet) || 3,8 % || 2,8 % || -0,5 % || 3,2 % Index (2008=100) || 100 || 74 || -13 || 84 Rendement van investeringen (nettowinst in % van de nettoboekwaarde van investeringen) || 16,4 % || 6,3 % || -6,8 % || 20,5 % Index (2008=100) || 100 || 38 || -41 || 125 (133) Bovengenoemde correctie heeft geen wezenlijke gevolgen voor de voorlopige bevindingen met betrekking tot deze twee indicatoren. De gewogen gemiddelde winstmarge van de in de steekproef opgenomen producenten was in de beoordelingsperiode echter iets lager dan voorlopig was vastgesteld, aangezien deze daalde van 3,8 % naar 3,2 % (in plaats van 4,2 % naar 3,5 %). Het rendement van de investeringen volgde de voor de winst waargenomen trend, maar het ontwikkelde zich, zoals ook opgemerkt door verscheidene belanghebbenden na de mededeling van de definitieve bevindingen, in de beoordelingsperiode over het geheel genomen positief in plaats van negatief. (134) Een belanghebbende plaatste vraagtekens bij de kwetsbare staat van de bedrijfstak van de Unie in het begin van de beoordelingsperiode, als genoemd in overweging 134 van de voorlopige verordening. Deze partij stelde dat alleen rekening mag worden gehouden met door dumping veroorzaakte schade en dat er voor geen enkel ander tijdvak dan 2011 dumping is vastgesteld. In die overweging werd echter enkel naar de staat van de bedrijfstak van de Unie verwezen om na te gaan of de in het begin van de beoordelingsperiode behaalde winst als representatief kon worden beschouwd voor de winst die de bedrijfstak normaliter zou behalen – wat niet het geval is. (135) Meerdere partijen plaatsten vraagtekens bij de in overweging 135 van de voorlopige verordening bedoelde benchmark voor de winstmarge en/of voorgestelde andere (lagere) benchmarks. (136) Een groep producenten-exporteurs in de VRC stelde dat de winstmarge in het OT een goede winstmarge was. Dit argument werd evenwel niet onderbouwd. Een andere partij stelde ook dat de in de voorlopige verordening weergegeven winstmarges als normale winstmarges kunnen worden beschouwd, en deze partij baseerde zich op de beschikbare openbare winstgegevens van een Duitse producent tussen 1999 en 2007. Een andere belanghebbende stelde dat de in de voorlopige verordening weergegeven winstmarge in het OT als “normaal” kan worden beschouwd op basis van de conclusies van een studie van de Commissie[9] die winstgegevens van een Duitse producent voor de periode van 2004 tot 2007 bevatte. Na de mededeling van de definitieve bevindingen werden soortgelijke argumenten ontvangen. (137) In dit verband zij herinnerd aan de conclusie in de voorlopige verordening dat de in het begin van de beoordelingsperiode behaalde winst niet als normale winst kan worden beschouwd omdat de bedrijfstak van de Unie toen al in een kwetsbare staat verkeerde, zoals in overweging 134 van de voorlopige verordening is toegelicht. Er werd bovendien vastgesteld dat de bedoelde beschikbare openbare winstgegevens van een Duitse producent voor 1999-2007 niet alleen betrekking hadden op de vervaardiging van tafel- en keukengerei van keramische stoffen, maar ook op andere belangrijke marktsegmenten. Wat betreft de in overweging 136 hierboven bedoelde studie van de Commissie werd in het licht van de reikwijdte, het doel en het tijdstip van deze studie geconcludeerd dat deze geen gepaste basis voor de vaststelling van de winstgevendheid was. De studie verwees bijvoorbeeld voor het betrokken product uitsluitend naar de winstsituatie van één onderneming. Tot slot werd geen van de drie genoemde opmerkingen in overweging 136, die worden tegengesproken door de in overweging 141 hieronder genoemde opmerking, voldoende onderbouwd. Daarom wordt bevestigd dat de in het OT waargenomen winstmarge van 3,2 % niet als aanvaardbaar kon worden beschouwd voor dit product. (138) Een belanghebbende stelde dat de winstmarges van de binnenhuisarchitectuur-, meubel- en/of levensmiddelensector van de Zweedse detailhandel als benchmark moesten worden gebruikt. Gezien onder andere de ongelijkheid in de investeringsniveaus voor de betreffende productie- en detailhandelsectoren moet dit argument echter worden afgewezen. (139) Na de definitieve mededeling van de bevindingen voerde een partij aan dat het niet passend was, de 6 % winst die redelijk werd geacht in het schoeiselonderzoek ook in het onderhavige geval als normale winstmarge te beschouwen, omdat die winst was vastgesteld in 2006, toen de economische omstandigheden veel gunstiger dan in 2013 waren. Dit argument kan niet worden aanvaard. In de eerste plaats verwijst de belanghebbende naar de economische situatie in het algemeen, en niet naar de specifieke situatie op de markt voor tafelgerei. Weliswaar is het verbruik in 2009 aanmerkelijk gedaald, maar het heeft zich sindsdien in aanzienlijke mate hersteld. Belangrijker nog is dat de ontwikkeling van het verbruik niet op zichzelf moet worden beschouwd. Gezien de grote omvang van de invoer met dumping (marktaandeel van 66,8 %), de dumpingmarge (dumpingmarges variërend van 13,1 % tot 36,1 %) en de mate van onderbieding (variërend van 26,5 % tot 47,6 %), zou de concurrentiesituatie op de markt van de Unie heel anders zijn geweest wanneer de invoer had plaatsgevonden zonder dumping. Dit argument moet derhalve worden afgewezen. (140) Enkele andere partijen stelden de benchmark voor die in een ander antidumpingonderzoek is gebruikt, te weten, in het onderzoek betreffende keramische tegels[10]. Na de mededeling van de definitieve bevindingen werden soortgelijke opmerkingen ontvangen. Er zij echter opgemerkt dat keramische tegels niet op dezelfde manier als leren schoeisel en tafelgerei als een consumptiegoed kunnen worden beschouwd. Bijvoorbeeld de frequentie waarmee huishoudens tafelgerei van keramische stoffen kopen en de wijze waarop dit in de handel wordt gebracht en uiteindelijk aan consumenten wordt verkocht, ligt dichter bij die voor leren schoeisel dan bij die voor keramische tegels. Het argument dat de nagestreefde winstmarge moet worden gebruikt die ook in het onderzoek naar keramische tegels is toegepast, wordt daarom afgewezen. (141) De klagers stelden dat de benchmark voor het winstniveau boven de 10 % moest liggen, omdat de productie van tafel- en keukengerei een kapitaalintensieve activiteit is waarvoor bovendien hoge nieuwe investeringen en een hoge graad van innovatie vereist zijn. Hoewel wordt bevestigd dat de betrokken bedrijfstak inderdaad kapitaalintensief is en een voortdurende behoefte aan investeringen kent, kon de ter onderbouwing van dit argument verstrekte informatie de voorlopig gebruikte benchmark niet wijzigen. Uit het onderzoek kon niet worden geconcludeerd dat de desbetreffende benchmark de meest passende voor alle producenten in de Unie was. (142) Een groep importeurs betwistte de winstgevendheidscijfers in de voorlopige verordening en berekende de winstgevendheid, op basis van cijfers met betrekking tot de productiekosten, cijfers over de verkoopprijzen en verkoopvolumes in de Unie en cijfers over de uitvoerprijzen in de voorlopige verordening, en kwam tot de conclusie dat de bedrijfstak van de Unie in het OT feitelijk een winst van 6% had gemaakt. Deze berekening was echter onjuist, aangezien in de berekening gegevens van verschillende bronnen (de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, de bedrijfstak van de Unie als geheel en Eurostat) werden gecombineerd. (143) Aangezien geen verdere relevante opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 132 tot en met 137 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.3.4. Productiekosten (144) In een gezamenlijke opmerking waren meerdere importeurs van oordeel dat de cijfers betreffende productiekosten in overweging 138 van de voorlopige verordening niet de in Eurostat aangegeven ontwikkeling van de arbeids- en energiekosten volgden. De belanghebbenden benadrukten dat de arbeidskosten in de EU-27 waren gestegen. De ontwikkeling van de energiekosten in de Unie zou een daling van de productiekosten evenmin ondersteunen. (145) In dit verband zij opgemerkt dat de door de betrokkenen verstrekte arbeids- en energiekosten te algemeen waren. Het feit dat de bedrijfstak van de Unie erin slaagde de productiekosten te verlagen in een periode waarin de algemene trend tegengesteld was, laat bovendien zien welke buitengewone inspanning de bedrijfstak van de Unie heeft verricht om kosten te besparen en concurrerend te blijven. (146) De cijfers over de productiekosten die in de voorlopige verordening werden gegeven, zijn de gecontroleerde productiekosten voor in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. Aangezien geen opmerkingen werden ontvangen, wordt overweging 138 van de voorlopige verordening bevestigd. 4.5.3.5. Conclusie betreffende schade (147) Meerdere partijen betwistten de conclusie betreffende schade die in de voorlopige verordening naar voren werd gebracht, omdat meerdere schade-indicatoren in het allerlaatste deel van de beoordelingsperiode waren verbeterd. Dit punt doet echter niets af aan het feit dat de meeste schade-indicatoren in de beoordelingsperiode verslechterden. Deze verslechtering van de schade-indicatoren kan worden waargenomen voor de meeste macro-economische indicatoren, zoals productievolume, productiecapaciteit, verkoop aan niet-verbonden afnemers en werkgelegenheid, alsmede voor de schade-indicatoren die betrekking hebben op de financiële prestaties van de bedrijfstak van de Unie, zoals winstgevendheid en investeringen. (148) Aangezien geen andere opmerkingen werden ontvangen, worden de overwegingen 139 tot en met 143 van de voorlopige verordening bevestigd. 5. OORZAKELIJK VERBAND 5.1. Inleiding (149) Aangezien geen opmerkingen over overweging 144 van de voorlopige verordening werden ontvangen, wordt deze overweging bevestigd. 5.2. Gevolgen van de invoer met dumping (150) Meerdere partijen betwistten de in overweging 148 van de voorlopige verordening getrokken conclusie. Enkele van de in overweging 145 en overweging 147 van de voorlopige verordening naar voren gebrachte percentages zijn weliswaar enigszins gewijzigd, zoals hierboven is uiteengezet, maar dit verandert niets aan de feiten en conclusies in de overwegingen 145 tot en met 148 van de voorlopige verordening. (151) Gezien de ontwikkeling van het marktaandeel van de invoer met dumping uit de VRC, is duidelijk dat er geen tegenstrijdigheid is tussen enerzijds overweging 147 van de voorlopige verordening, in het bijzonder wat betreft de bewering dat de daling van de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie op de markt van de Unie en de afname van de winstgevendheid van de bedrijfstak kunnen worden toegeschreven aan de neerwaartse prijsdruk op de markt van de Unie door de invoer met dumping uit de VRC, en anderzijds de bewegingen in het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie, zoals één partij stelde. (152) Het feit dat de prijzen van invoer uit de VRC in de beoordelingsperiode zijn gestegen, waarop meerdere partijen hebben gewezen, doet bovendien niets af aan de bevinding van prijsonderbieding en schade veroorzakende dumping in het OT. (153) Aangezien geen andere opmerkingen over het effect van de invoer met dumping werden ontvangen, worden de overwegingen 145 tot en met 148 van de voorlopige verordening bevestigd. 5.3. Gevolgen van andere factoren 5.3.1. Invoer uit andere derde landen dan het betrokken land (154) Zoals uiteengezet in overweging 106 hierboven, zijn de gegevens van Eurostat betreffende invoer na de instelling van voorlopige maatregelen bijgewerkt. Bij het vergelijken van deze nieuwe gegevens met de eerdere gegevens in de voorlopige verordening werd een fout in de berekening van cijfers betreffende de invoer uit Thailand en Turkije ontdekt. Deze fout is gecorrigeerd, en de definitieve cijfers betreffende de invoer van het soortgelijk product uit derde landen, gebaseerd op gegevens van Eurostat, zijn als volgt: Tabel 4 || 2008 || 2009 || 2010 || OT Omvang van de invoer uit alle andere derde landen (ton) || 100 972 || 81 464 || 81 595 || 89 146 Index (2008=100) || 100 || 81 || 81 || 88 Marktaandeel || 12,2 % || 11,8 % || 10,9 % || 12,3 % Gemiddelde invoerprijs (EUR/ton) || 2 378 || 2 354 || 2 590 || 2 519 Index (2008=100) || 100 || 99 || 109 || 106 Volume van de invoer uit Turkije (ton) || 26 978 || 25 303 || 25 485 || 29 336 Index (2008=100) || 100 || 94 || 94 || 109 Marktaandeel || 3,3 % || 3,7 % || 3,4 % || 4 % Gemiddelde invoerprijs (EUR/ton) || 2 776 || 2 649 || 2 802 || 2 855 Index (2008=100) || 100 || 95 || 101 || 103 Volume van de invoer uit Thailand (ton) || 25 916 || 20 660 || 20 600 || 25 213 Index (2008=100) || 100 || 80 || 79 || 97 Marktaandeel || 3,1 % || 3 % || 2,7 % || 3,5 % Gemiddelde invoerprijs (EUR/ton) || 1 246 || 1 183 || 1 403 || 1 356 Index (2008=100) || 100 || 95 || 113 || 109 (155) De invoer uit derde landen daalde in de beoordelingsperiode met 12 %, terwijl het marktaandeel van die invoer nagenoeg gelijk bleef. (156) Er zij op gewezen dat de gemiddelde prijzen bij invoer uit andere derde landen tijdens de beoordelingsperiode met 6 % zijn gestegen en aanzienlijk hoger bleven dan de gemiddelde verkoopprijs van de Chinese uitvoer (68 % in het OT). (157) Vóór de bekendmaking van de voorlopige verordening voerde de CCCLA aan dat de invoer uit Turkije tussen 2010 en 2011 met 8 % was gestegen en de prijzen bij invoer uit dat land slechts zo'n 20 % hoger waren dan de prijzen bij invoer uit de VRC. Meerdere partijen betwistten vervolgens de conclusie in de voorlopige verordening met betrekking tot de invoer uit Turkije. (158) In gedachten houdend dat de voorlopige verordening een kennelijke fout in de rapportage van de invoer uit Turkije bevatte, alsmede de hierboven weergegeven bijgewerkte gegevens, wijst niets erop dat de invoer uit Turkije, gezien de prijzen en het marktaandeel daarvan, het oorzakelijk verband kan verbreken tussen de uitvoer van het betrokken product uit de VRC en de schade die de bedrijfstak van de Unie heeft geleden. Er moet tevens worden opgemerkt dat de niet-opneming van de invoer uit Turkije in de klacht niet als discriminerend kan worden aangemerkt, aangezien er in de fase van de inleiding onvoldoende bewijs van dumping, schade en een oorzakelijk verband was voor zover het om invoer uit Turkije ging. (159) Het marktaandeel van de invoer uit Thailand was in het onderzoektijdvak nooit hoger dan 3,5 %. (160) Om bovengenoemde redenen wordt geconcludeerd dat de invoer uit andere derde landen geen invloed op de situatie van de bedrijfstak van de Unie heeft gehad in een mate die het oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping uit de VRC en de door de bedrijfstak van de Unie geleden schade verbrak. 5.3.2. Marktsegmenten (161) Aangezien geen nieuwe opmerkingen over marktsegmenten werden ontvangen, worden de overwegingen 156 tot en met 158 van de voorlopige verordening bevestigd. 5.3.3. Verbruik en vraag (162) Een partij suggereerde dat schade kon worden toegeschreven aan een langetermijndaling van de vraag naar in de Unie vervaardigde producten. Deze trend werd evenwel niet bevestigd in het onderzoek, zoals is uiteengezet in overweging 112 van de voorlopige verordening. (163) Aangezien geen verdere opmerkingen over verbruik en vraag werden ontvangen, worden de overwegingen 159 tot en met 166 van de voorlopige verordening bevestigd. 5.3.4. Uitvoer door de bedrijfstak van de Unie (164) Een partij wees erop dat de gemiddelde prijzen bij uitvoer uit de Unie in de beoordelingsperiode lager waren dan de gemiddelde verkoopprijzen op de markt van de Unie. Dit kan van invloed zijn geweest op het vermogen van de bedrijfstak van de Unie om nieuwe investeringen te doen of nieuw per