~*'U 
COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 29.01.1996 
COM(96) 20 def. 
VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD 
EN HET EUROPEES PARLEMENT 
Samenwerking tussen ambtelijke 
diensten bij de tenuitvoerlegging van de 
wetgeving inzake de interne markt 
- een voortgangsverslag -

Inhoud 
I. Inleiding 1 ex 
II. Mededeling van de contactpunten 2 
Tabel 1: Mededeling van contactpunten voor ieder gebied per Lid-Staat 3 
III. Programma voor besprekingen 4 
IV. Verbetering van bestaande regelingen 7 
Bijlage Administratieve samenwerking op specifieke gebieden van de wetgeving inzake 
de interne markt 9 
Tabel 2: Uitwisselingen in het kader van het KAROLUS-programma gerangschikt naar de prioritaire 
werkterreinen 59 

1 -au -
I - Inleiding 
1. Dit verslag geeft een overzicht van de vooruitgang die is gemaakt in de pogingen om de 
tenuitvoerlegging van de Gemeenschapswetgeving inzake de interne markt een grotere samen­
hang te geven door de samenwerking en wederzijdse bijstand tussen ambtelijke diensten in de 
verschillende Lid-Staten te bevorderen. Dit doel beantwoordt aan de behoeften van bedrijven, 
consumenten, regeringen van de Lid-Staten en EG-Instellingen.Het werd aangekondigd in het 
Strategisch Programma voor de Interne Markt van de Commissie1. 
De Commissie gaf een kader voor samenwerking bij de tenuitvoerlegging aan in haar mededeling 
van 16 februari 1994 over de ontwikkeling van de administratieve samenwerking bij de 
tenuitvoerlegging en het toezicht op de naleving van de Gemeenschapswetgeving in de interne 
markt2. In aansluiting hierop nam de Raad op 16 juni 1994 een resolutie3 over hetzelfde 
onderwerp aan. Ook het Economisch en Sociaal Comité legde de nadruk op hetzeifde punt4, 
terwijl het Franse Voorzitterschap van de Raad er meer recentelijk een belangrijk aandachtspunt 
van maakte door de kwestie van de tenuitvoerlegging speciaal te verbinden met de hoogte van 
sancties bij het niet naleven van de communautaire regelgeving. Na de mededeling van de 
Commissie betreffende de rol van sancties voor de tenuitvoerlegging van de communautaire 
wetgeving op het gebied van de interne markt5 nam de Raad op 29 juni 1995 een resolutie aan 
waarin een gemeenschappelijke aanpak ter zake wordt uiteengezet6. Deze resolutie benadrukte 
dat "... deze administratieve samenwerking moet worden versterkt in de sectoren waar zij nog 
weinig ontwikkeld is, en in ieder geval moet voldoen aan de eisen inzake een eenvormige en 
doeltreffende tenuitvoerlegging van de Gemeenschapsbepalingen". 
2. In de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 werd dienaangaande onder andere gevraagd 
om drie specifieke acties: 
i) de Lid-Staten werden verzocht vóór 31 december 1994 een lijst van contactpunter: ten 
behoeve van de tenuitvoerlegging op elk van de achttien prioritaire gebieden van de 
wetgeving inzake de interne markt, alsook essentiële informatie over hun administra­
tieve structuur voor deze gebieden aan de Commissie te verstrekken; 
ii) de Commissie werd verzocht voort te gaan met het programma voor besprekingen met 
de Lid-Staten die zij reeds in sectorale comités en werkgroepen voerde om na te gaan 
welke soort samenwerking nodig was op elk van de prioritair geachte gebieden van de 
wetgeving; 
iii) de Commissie werd verzocht, uitgaande van deze besprekingen, verbeteringen in 
bestaande regelingen voor te stellen, waaronder aanvullende maatregelen ter onder­
steuning van de administratieve samenwerking, zoals studiebijeenkomsten, opleidings-
en uitwisselingsprogramma's voor met de tenuitvoerlegging belaste ambtenaren en de 
Mededeling van de Commissie aan de Raad van 22 december 1993 "Een optimale benutting van de door de interne markt 
geboden kansen": Strategisch Programma, (COM(93) 632 def.) 
COM(94) 29 def. van 16.2.1994. 
Resolutie van de Raad van 16 juni 1994 over de ontwikkeling van de administratieve samenwerking bij de tenuitvoerlegging en de 
handhaving van de Gemeenschapswetgeving in de interne markt, PB C 179 van 1.7.1994, blz.1. 
Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het jaarlijks verslag over de werking van de interne markt, PB C 393 van 
31.12.1994, blz. 14, in aanbeveling 2: "streng toezicht op uitwerking en controle van bestaande regelingen is geboden". 
Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende de rol van sancties voor de 
tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving op het gebied van de interne markt, COM(95) 162 def. van 3.5.1995. 
Resolutie van de Raad van 29 juni 1995 over de eenvormige en doeltreffende toepassing van het Gemeenschapsrecht en over 
sancties op overtredingen daarvan op het gebied van de interne markt, PB C 188 van 22.7.1995, blz. 1. 
-2-
publikatie van verklarende gidsen. Tevens werd zij gevraagd indien nodig aanpassingen 
van de wetgeving voor te stellen. 
In de volgende hoofdstukken wordt een overzicht gegeven van de vooruitgang op elk van deze 
punten. 
II - Mededeling van de contactpunten 
3. Alle Lid-Staten hebben nu hun contactpunten medegedeeld voor de meeste van de in de 
resolutie van juni 1994 aangegeven prioritaire gebieden. Sommige besluiten omvatten reeds 
voorschriften voor de mededeling van contactpunten inzake de tenuitvoerlegging aan de 
Commissie, zoals Richtlijn 93/99/EEG betreffende de controle op levensmiddelen en Richtlijn 
89/48/EEG betreffende de erkenning van diploma's. Het was niet de bedoeling van de Commissie 
deze reeds bestaande systemen te vervangen of er andere naast te plaatsen, maar veeleer te 
bevestigen dat deze correct functioneren. Deze contactpunten zijn bedoeld om ambtenaren die 
belast zijn met de tenuitvoerlegging van wetgeving inzake de interne markt met elkaar in 
verbinding te brengen. Wanneer het toezicht gedecentraliseerd is, moet de communicatie 
misschien plaatsvinden via een centrale coördinator op nationaal niveau. Vermeld zij echter dat 
contactpunten werden medegedeeld voor sommige regionale autoriteiten, zoals afzonderlijke 
Duitse Lander. 
4. De gegevens betreffende contactpunten omvatten doorgaans de naam van de rechtstreeks 
betrokken ambtelijke dienst in de Lid-Staat (of bij de Commissie) en een direct faxnummer. 
Meestal zijn ook de naam van een persoon en zijn of haar directe telefoonnummer opgegeven. 
Sommige mededelingen bevatten ook de talen die het contactpunt kan spreken of lezen en de 
adressen voor de elektronische post (E-mail). In bepaalde gevallen is een ambtenaar bij de 
Permanente Vertegenwoordiging van de Lid-Staat te Brussel als contactpunt opgegeven. Alle 
contactpunten zijn opgenomen in een database, waarvan uitdraaien of diskettes met informatie 
aan belanghebbenden worden verstrekt. 
Tabel 1 geeft, voor ieder gebied van de wetgeving, de Lid-Staten weer die contactpunten hadden 
medegedeeld toen de laatste hand aan deze mededeling werd gelegd (27.11.1995). Wanneer er 
in een wetgevingsgebied deelgebieden zijn, geeft de tabel aan of er contactpunten voor alle 
deelgebieden, dan wel slechts voor enkele zijn medegedeeld. In het laatstgenoemde geval is een 
letter "P" in een grijs vakje aangebracht. Een zwart vakje betekent dat geen mededeling is 
ontvangen. De database bevat ook gegevens betreffende contactpunten voor drie gebieden die 
afzonderlijk ter kennis van de Commissie zijn gebracht, namelijk goederen voor tweeërlei gebruik, 
precursoren voor drugs en erkenning van diploma's (vermeld onder recht van vestiging); de 
mededelingen met betrekking tot de drie gebieden zijn voor alle Lid-Staten volledig. 
Uit de tabel blijkt dat slechts een Lid-Staat nagelaten heeft contactpunten mede te delen op meer 
dan één of twee gebieden. Griekenland heeft nog geen contactpunten opgegeven op vier van de 
achttien gebieden die in de resolutie van de Raad zijn vermeld en heeft op andere gebieden 
slechts een gedeeltelijke mededeling gedaan. 
Twee Lid-Staten hebben nog geen nationale contactpunten opgegeven voor omroep. De 
Commissie verzocht in het bijzonder om een gedetailleerde specificatie van de contactpunten op 
vervoergebied; slechts zeven Lid-Staten hebben deze volledige mededeling gedaan (Spanje gaf 
één enkel contactpunt voor de gehele vervoersector op). In deze tabel worden slechts twee van 
de gebieden uit de bijlage van de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 met hun deelgebieden 
vermeld, namelijk "voedingsmiddelen, veterinaire en fytosanitaire aangelegenheden, diergenees­
middelen" en "belastingen". Het deelgebied met de minste mededelingen betreft "directe belas­
tingen". 
Tabel 1 - Mededeling van contactpunten voor ieder gebied per Lid-Staat tot 27.11.1995 
LID-STAAT 
1. Technische harmonisatie: richtlijnen 
tot opheffing van handels-belem­
meringen 
2. Overheidsopdrachten 
3. Vuurwapens 
4. Goederen voor tweeërlei gebruik 
5. Richtlijn inzake algemene produkt-
veiligheid 
6. Telecommunicatie 
7. Voedingsmiddelen, veterinaire en 
fytosanitaire aangelegenheden, 
diergeneesmiddelen 
a) voedingsmiddelen 
b) veterinaire controles 
c) fytosanitaire controles 
d) diergeneesmiddelen 
8. Kennisgeving van technische 
voorschriften - Richtlijn 83/189 
9. Douane en accijnzen 
10. Belastingen 
a) directe belastingen 
b) indirecte belastingen 
11. Precursoren voor drugs 
12. Cultuurgoederen 
13. Recht van vestiging 
14. Vennootschapsrecht 
15. Verzekeringen, banken, effecten 
16. Intellectuele eigendom 
17. Omroep 
18. Vervoer B DK 
tilt D EL 
lil 
• 
• 
• 
in E F 
m IR 
L 
I I 
lil 
'mm 
É L 
üi • NL A P 
!ül • 
lil Fl 
N 
111 s UK 
; 
1 
I 
i 
i 
j 
A 
lil WÉ:%. 
mm 
(P = gedeeltelijke mededeling; zwart vak = nog niet medegedeeld; overige vakken: mededeling gedaan) 
5. Veel medegedeelde contactpunten blijken ambtenaren te zijn die voornamelijk belast zijn 
met wetgeving of beleid, veeleer dan met toezicht op het op de markt brengen van een produkt of 
dienst, dan wel met de handhaving van wetgeving in de praktijk. De Commissie is van oordeel dat 
verbindingen tussen beleidscoördinatoren en hun met markttoezicht belaste collega's tot stand 
gebracht zullen moeten worden, wil men ervoor zorgen dat informatie inzake de tenuitvoerlegging 
snel van de ene Lid-Staat naar de andere doorstroomt. Voorts zijn sommige van de in de resolutie 
van de Raad van 16 juni 1994 vermelde gebieden zeer ruim. Zo bijvoorbeeld zal één enkel 
contactpunt inzake de richtlijnen op het gebied van technische harmonisatie verscheidene 
-4-
afzonderlijke rechtsgebieden moeten bestrijken, variërend van geneesmiddelen tot speelgoed. De 
mate waarin de opgegeven contactpunten werkelijk worden gebruikt, zal een aanwijzing geven 
omtrent de geschiktheid ervan. 
Daarbij dient te worden vermeld dat de Commissie zich ertoe heeft verbonden de in Richtlijn 
95/46/EG7 neergelegde beginselen op het gebied van gegevensbescherming toe te passen. 
Derhalve zullen uitsluitend de diensten van de Commissie en de afdelingen van de nationale 
administraties die rechtstreeks betrokken zijn bij de desbetreffende vorm van samenwerking 
toegang hebben tot de verstrekte persoonsgegevens. De contactpersonen zullen hierover volledig 
worden ingelicht en tevens in kennis worden gesteld van het doel waarvoor de door hen verstrekte 
bijzonderheden worden gebruikt. Zij zullen vooraf worden ingelicht en om toestemming worden 
gevraagd als hun gegevens aan andere specifieke instanties worden doorgegeven. 
Ofschoon de Lid-Staten bij de resolutie van de Raad werden verzocht informatie over de 
administratieve structuur en procedures te verstrekken, is dit slechts in geringe mate gebeurt. 
6. Wat de toekomst aangaat, zouden de Lid-Staten ook andere maatregelen kunnen nemen 
om ervoor te zorgen dat het thans bestaande systeem van contactpunten efficiënter wordt 
gebruikt. Zo bij voorbeeld kunnen contactpunten worden ingesteld waarbij particulieren en 
ondernemingen (vooral kleine en middelgrote bedrijven) in verbinding kunnen komen met de 
autoriteiten van iedere Lid-Staat om hun aandacht te vestigen op hinderpalen voor het vrije 
verkeer of de vrijhandel. Voorbeelden hiervan zijn de "Single Market Compliance Unit" in het 
Verenigd Koninkrijk en het Comité handelsbelemmeringen in Denemarken. In een recente 
resolutie van de Raad8 worden de Lid-Staten gevraagd contactbureaus voor ondernemingen, met 
name voor het midden- en kleinbedrijf, op te richten, terwijl in een andere9 de Raad de Commissie 
verzoekt hem verslag uit te brengen over hun bevindingen. Tot nu toe hebben zeer weinig 
Lid-Staten aan deze politieke verbintenis voldaan. 
De Lid-Staten zullen niet geacht worden hun best te doen om hinderpalen voor het handelsverkeer 
en het vrije verkeer van personen uit de weg te ruimen zolang er geen contactpunten zijn om de 
problemen inzake de interne markt met zo weinig mogelijk bureaucratie aan te pakken. 
Programma voor besprekingen 
7. In 1994 en begin 1995 werden besprekingen gehouden over de administratieve samen­
werking op de achttien rechtsgebieden die in de bijlage bij de resolutie van de Raad van 16 juni 
1994 zijn vermeld (zie de bijlage bij deze mededeling), behalve de omroep. 
Met de besprekingen werden vier doelstellingen beoogd: 
• de behoefte aan wederzijdse bijstand bepalen op ieder gebied of werkterrein (behoefte 
aan informatie en manier om hierin te voorzien); 
Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke 
personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, PB L 281 van 
23.11.1995, blz. 31. 
Resolutie van de Raad van 10 oktober 1994 betreffende de vrije ontwikkeling van de dynamiek en het innoverend vermogen van 
het midden- en kleinbedrijf, met inbegrip van de ambachtelijke sector, in een concurrerende economie, PB C 294 van 22.10.1994 
- laatste streepje van afdeling III, blz. 7. 
Resolutie van de Raad van 21 november 1994 ter versterking van het concurrentievermogen van de industrie van de 
Gemeenschap, PB C 343 van 6.12.1994 - punt III.4, blz. 4. 
• nagaan in hoeverre reeds in die behoeften is voorzien; 
• zo nodig de deelnemers aan de discussies aanmoedigen om te komen tot administra­
tieve samenwerking of deze uit te breiden; 
• wanneer dit nog niet is gebeurd, lijsten van contactpunten in de Lid-Staten opstellen. 
Een gedetailleerde analyse van de administratieve samenwerking op die gebieden gaat als bijlage 
hierbij. 
8. Deze kwesties zijn ter sprake gebracht op door de Commissie belegde vergaderingen van 
comités en werkgroepen waarin op het betrokken gebied bevoegde ambtelijke diensten van de 
Lid-Staten zijn vertegenwoordigd. Daarnaast werd het Raadgevend Comité coördinatie interne 
markt (IMAC)10 op de hoogte gehouden van de vooruitgang, met name wat de contactpunten 
betreft. 
De gespecialiseerde comités of andere instanties die werden geraadpleegd, vallen onder drie 
categorieën: 
• die welke uitsluitend tot taak hebben te zorgen voor administratieve samenwerking (bij 
voorbeeld het Permanent Comité voor administratieve samenwerking op het gebied van 
indirecte belastingen - SCAC), 
• die welke zich met regelgeving of advisering bezighouden, maar een deel van hun tijd 
besteden aan administratieve samenwerking (bij voorbeeld het Permanent Veterinair 
Comité), en 
• die welke gaan over beleidskwesties, veeleer dan over tenuitvoerlegging, maar die 
voorlopig mogen fungeren als informatiekanaal tussen met de tenuitvoerlegging belaste 
nationale autoriteiten en tussen de laatstgenoemde en de Commissie (bij voorbeeld het 
Raadgevend Comité inzake overheidsopdrachten). 
De Commissie streeft ernaar dat de in de bijlage beschreven samenwerking, die op enkele 
gebieden slechts indirect betrekking heeft op de tenuitvoerlegging van de regelgeving in de 
praktijk, zich meer op kwesties inzake de tenuitvoerlegging concentreert. 
Tijdens de discussies werd bijzondere aandacht besteed aan een communicatiemiddel dat reeds 
op verscheidene gebieden wordt toegepast, namelijk elektronische datanetwerken; de met de 
bestaande netwerken opgedane ervaring dient voor toekomstige projecten te worden benut. 
Het Raadgevend Comité coördinatie interne markt werd op de hoogte gehouden van en 
geraadpleegd over dit voortgangsverslag. 
9. Sommige gebieden die niet in de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 zijn vermeld, 
namelijk sociaal beleid, openbaar bestuur en mededingingsbeleid, worden in de bijlage bij dit 
verslag behandeld, aangezien zij de werking van de interne markt ondersteunen. Tevens wordt in 
de laatste afdelingen aandacht besteed aan telematicanetwerken tussen ambtelijke diensten en 
het Karolus-uitwisselingsprogramma11. 
10. Terwijl de behoeften variëren volgens het communautaire werkterrein in kwestie, komen 
enkele gemeenschappelijke punten uit de tot nu toe gehouden discussies naar voren. 
10 
11 Besluit 93/72/EEG van de Commissie van 23 december 1992 betreffende de instelling van een Raadgevend Comité coördinatie 
interne markt, PB L 26 van 3.2.1993, blz. 18. 
Beschikking 92/481/EEG van de Raad van 22 september 1992 betreffende een actieprogramma voor de uitwisseling tussen 
ambtelijke diensten van de Lid-Staten, van nationale ambtenaren die belast zijn met de tenuitvoerlegging van communautaire 
wet- en regelgeving inzake de interne markt, PB L 286 van 1.10.1992, blz. 65. 
-6-
Ten eerste varieert de mate van administratieve samenwerking aanzienlijk tussen de prioritaire 
gebieden van de communautaire wetgeving. Deze kunnen in het algemeen in vier categorieën 
worden ingedeeld: 
1. gebieden waarop de ambtelijke diensten reeds behoorlijk samenwerken: 
deze betreffen met name douane, BTW, veterinaire en fytosanitaire controles, banken, 
verzekeringen en effecten (en naast de prioritaire terreinen, de sociale zekerheid voor 
migrererende werknemers); 
2. gebieden waarop recentelijk nieuwe regelingen voor administratieve samenwerking zijn 
ingevoerd en toezicht op deze systemen nodig is: 
deze betreffen met name farmaceutische produkten, levensmiddelen en goederen voor 
tweeërlei gebruik; 
3. gebieden waarop in uiteenlopende mate wordt samengewerkt: 
deze betreffen met name vuurwapens, cultuurgoederen, produktveiligheid, wettelijke 
métrologie, vervoer en telecommunicatie. 
4. gebieden waaromtrent de Commissie van oordeel is dat de samenwerking tussen 
ambtelijke diensten bij de tenuitvoerlegging van communautaire wetgeving nog moet 
worden verstevigd: 
deze betreffen met name sommige richtlijnen "nieuwe aanpak" (in het bijzonder die 
welke onlangs in werking zijn getreden), overheidsopdrachten, de richtlijn "televisie 
zonder grenzen" en de richtlijn gegevensbescherming. 
11. Voorts verschillen de behoeften aan meer samenwerking sterk van gebied tot gebied. Zij 
variëren van de uitwisseling van specifiek cijfermateriaal (zoals voor belastingen, douane en 
samenwerking op het gebied van de statistiek) tot het verwerven van inzicht in de procedures voor 
het op de markt brengen van produkten of diensten in andere Lid-Staten. 
Op technische gebieden, zoals geneesmiddelen of eindapparatuur, dient informatie te worden 
uitgewisseld betreffende keuringstechnieken en de kenmerken van de desbetreffende produkten 
of diensten. 
Andere vaak genoemde behoeften betreffen met name de vertaling van informatie, advies bij het 
interpreteren van wetgeving, het opstellen van procedureregels voor informatie-uitwisseling en 
bovenal de gecoördineerde opleiding van met de tenuitvoerlegging belaste autoriteiten. 
Een andere behoefte die op sommige gebieden, zoals douane, precursoren voor drugs en 
wapens, naar voren is gekomen, is die aan verduidelijking van het verband tussen de krachtens 
het EG-Verdrag genomen maatregelen en die waarvoor de intergouvernementele samenwerking 
op grond van Titel VI VEL) geldt. 
12. Ambtenaren in de Lid-Staten en bij de Commissie verlangden ernaar te beschikken over 
contactpunten in hun sector. Ambtenaren die verzoeken om inlichtingen van ondernemingen 
behandelden, moesten soms contact opnemen met andere sectoren om problemen sneller te 
kunnen oplossen. Het Ministerie van Handel van een Lid-Staat diende via zijn ambassade in 
contact te treden met de autoriteiten van een ander land bij voorbeeld om bier op de markt van die 
Lid-Staat te kunnen brengen zonder dat het opnieuw moest worden gekeurd; dit probleem had 
sneller kunnen worden opgelost via rechtstreeks contact met de instanties die belast zijn met de 
tenuitvoerlegging van de wetgeving inzake levensmiddelen. 
13. De leden van de geraadpleegde comités en werkgroepen rekenden in het algemeen op de 
Commissie om de samenwerking te coördineren, en in veel gevallen te financieren, zoals bij de 
totstandbrenging van elektronische datanetwerken. Uitzonderingen hierop waren de toezicht-
-7-
houdende instanties in het bankwezen, die samenwerken in het kader van ëen reeks bilaterale 
memoranda van overeenstemming, de met de directe fiscaliteit belaste instanties, die 
samenwerken op grond van Richtlijn 77/799/EEG en de bilaterale belastingverdragen, en tot op 
zekere hoogte de toezichthoudende instanties op telecommunicatiegebied. 
14. De sectoren waar de samenwerking tot ontwikkeling kwam of reeds goed was ontwikkeld, 
waren zich doorgaans bewust van de noodzaak van een gemeenschappelijke opleiding van met 
de tenuitvoerlegging belaste ambtenaren. Zij die betrokken geweest waren bij het Karolus-
uitwisselingsprogramma, hadden het meestal zeer nuttig gevonden, maar de voordelen ervan 
waren niet voldoende wijd verspreid. Vaak was men van oordeel dat degenen die het meest van 
de uitwisseling van ervaring zouden profiteren, niet de tijd hadden om aan uitwisselingen van 
lange duur deel te nemen. Daarenboven waren de mogelijkheden van de administraties om 
ambtenaren te ontvangen, beperkt. Deze factoren hebben er misschien toe geleid dat de 
streefcijfers voor de uitwisselingen niet werden bereikt. In het licht van de ervaring met andere 
programma's, zoals MATTHAEUS voor douaneambtenaren, werd in een aantal sectoren het 
verlangen te kennen gegeven naar kortere uitwisselingen of bezoeken, gemeenschappelijke 
studiebijeenkomsten en soortgelijke opleidingsactiviteiten, naast de traditionele uitwisselingen. 
IV Verbetering van bestaande regelingen 
15. In dit vroege stadium kunnen slechts voorlopige conclusies worden getrokken. Verdere 
maatregelen dienen echter te worden genomen om ervoor te zorgen dat de beoogde gelijke 
tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht in de gehele Unie wordt verwezenlijkt. De 
Commissie beveelt met name de volgende stappen aan: 
Contactpunten 
• De Lid-Staten dienen de mededeling van contactpunten voor de achttien gebieden die in de 
bijlage bij de resolutie van 16 juni 1994 zijn vermeld, zo spoedig mogelijk af te ronden. 
• Tevens dienen zij voldoende informatie over hun administratieve structuur en procedures te 
verstrekken. 
• De Lid-Staten moeten erop toezien dat de lijsten van contactpunten worden bijgehouden en 
de Commissie van alle veranderingen in kennis stellen. 
• De Commissie zal het gebruik van on-line versies van deze lijsten onderzoeken. 
• De Commissie zal haar toezicht op de huidige werkzaamheden van de opgegeven 
contactpunten in 1996 uitbreiden om na te gaan hoe vaak zij communiceren, hoe nuttig de 
resultaten van deze samenwerking zijn en hoe de samenwerking kan worden verbeterd. Zij 
zal hierover verslag uitbrengen aan het Raadgevend Comité coördinatie interne markt. 
• De Lid-Staten moeten zo spoedig mogelijk de resolutie van de Raad van 10 oktober 1994 
ten uitvoer leggen door contactpunten voor het publiek, in het bijzonder voor het midden- en 
kleinbedrijf, in te stellen, zodat het thans bestaande systeem van contactpunten tussen 
ambtelijke diensten de beoogde voordelen kan opleveren. 
Meer voorzieningen voor gemeenschappelijke opleiding 
• De Commissie zal nagaan of het mogelijk is het Karolus-uitwisselingsprogramma te wijzigen, 
met name om soortgelijke specifieke opleidingsbijeenkomsten als bij de programma's 
MATTHAEUS en MATTHAEUS-Tax in te voeren. Daarbij zou het accent worden gelegd op 
de gemeenschappelijke opleiding van ambtenaren van verschillende Lid-Staten en een 
grotere flexibiliteit in de uitwisselingen. 
• Tevens dienen de Commissie en de Lid-Staten te bevorderen dat, naast de uitwisselingen 
en opleidingsbijeenkomsten, meer wederzijdse gezamenlijke bezoeken of inspecties van 
korte duur plaatsvinden, zoals die welke momenteel op het gebied van goede 
laboratoriumpraktijken en levensmiddelen worden gehouden, omdat deze nodig zijn om een 
intracommunautair perspectief te bieden met het oog op een gelijke tenuitvoerlegging van de 
regelgeving. 
Basis voor samenwerking 
• Tenslotte zal de Commissie, waar het past en in overleg met de Lid-Staten, tegen eind 1996 
grondregels voor de samenwerking bij de tenuitvoerlegging van de wetgeving op ieder 
gebied trachten op te stellen, waarbij bij voorbeeld het precieze type van de uit te wisselen 
informatie en de fase van het tenuitvoerleggingsproces waarin dit gebeurt, worden 
aangegeven. Alleen dergelijke oplossingen op maat, die de specificiteit van ieder gebied 
eerbiedigen, kunnen het vertrouwen scheppen dat tussen ambtelijke diensten nodig is. Door 
alle betrokkenen na te leven spelregels werden geacht vooral nodig te zijn voor de richtlijnen 
"nieuwe aanpak". Indien het op specifieke gebieden onmogelijk blijkt de regelgeving op een 
of andere manier, bijvoorbeeld op grond van artikel 5 van het Verdrag, in bevredigende mate 
ten uitvoer te leggen, overweegt de Commissie wetgeving voor te stellen waarbij dergelijke 
regels inzake samenwerking worden opgelegd. 
De Commissie verzoekt de Raad en het Parlement nota te nemen van de bovenstaande 
aanbevelingen. 
-9 
Bijlage 
Administratieve samenwerking op specifieke gebieden 
van de wetgeving inzake de interne markt 
Inhoud 
Deel I In de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 vastgestelde prioritaire gebieden 
1. Technische harmonisatie: richtlijnen inzake de opheffing van handelsbelemmeringenlo 
2. Overheidsopdrachten 17 
3. Vuurwapens 19 
4. Goederen voor tweeërlei gebruik 20 
5. Algemene produktveiligheid 22 
6. Telecommunicatie 23 
7. Levensmiddelen, veterinaire en fytosanitaire controles, en diergeneesmiddelen 25 
8. Kennisgeving van technische voorschriften 30 
9. Douane 31 
10. Belastingen 33 
11. Drugprecursoren 36 
12. Cultuurgoederen 38 
13. Vrijheid van vestiging 40 
14. Vennootschapsrecht 41 
15. Verzekeringen, banken, effecten 43 
16. Intellectuele eigendom 47 
17. Omroep 48 
18. Vervoer 49 
Deel II Overige gebieden 
19. Sociaal beleid 50 
20. Overheid 53 
21. Mededinging 54 
22. Telematicanetwerken tussen overheidsdiensten (TNA/IDA) 56 
23. KAROLUS-uitwisselingsprogramma 58 
De beschrijving van de administratieve samenwerking op ieder gebied van de wetgeving is 
onderverdeeld in maximaal vijf punten: 
I - Inleiding; 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking; 
III - Behoeften inzake samenwerking; 
IV - Belemmeringen voor de samenwerking; 
V - Verdere stappen. 
10-
Deel I 
In de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 vastgestelde prioritaire 
gebieden 
1. Technische harmonisatie: richtlijnen inzake de opheffing van handelsbelemmeringen 
Dit gebied wordt onderverdeeld in de volgende werkterreinen: 
A - Nieuwe aanpak: Speelgoed, machines, persoonlijke beschermingsmiddelen, elektromagne­
tische compatibiliteit, laagspanningsmateriaal, gastoestellen, drukapparatuur, medische hulp­
middelen, métrologie en explosieven 
B - Geneesmiddelen 
C - Goede laboratoriumpraktijken (GLP) 
Conformiteitsbeoordeling en markttoezicht in verband met die Richtlijnen is een van de gebieden 
waarvoor het Karolus-programma voor de uitwisseling van met de tenuitvoerlegging van het 
Gemeenschapsrecht belaste ambtenaren bedoeld is. Voor meer details zie afdeling 23 over het 
Karolus-programma. 
1 A — Nieuwe aanpak: speelgoed, machines, persoonlijke beschermingsmid­
delen, elektromagnetische compatibiliteit, laagspanningsmateriaal, gastoe­
stellen, drukapparatuur, medische hulpmiddelen, métrologie en explosie­
ven 
I - Inleiding 
De toepassing van de desbetreffende richtlijnen wordt pas nu verplicht. De richtlijnen zijn 
overigens gewijzigd bij Richtlijn 93/68/EEG12, die de CE-markering verplicht stelt voor de 
verschillende desbetreffende produkten en op 1 januari 1995 in werking is getreden. De over­
gangsperiode loopt tot 1 januari 1997, waarna de CE-markering in elke sector verplicht zal zijn 
(zoals momenteel reeds het geval is voor speelgoed). Samenwerking bij de tenuitvoerlegging 
begint zich dan ook nu pas te ontwikkelen. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
• Speelgoedrichtlijn13: in werking getreden op 1.1.1990 
De contacten tussen Commissie en Lid-Staten, met name de nationale toezichthoudende 
autoriteiten, hebben voornamelijk plaats naar aanleiding van kennisgevingen van bescher­
mende maatregelen voordat die kennisgevingen in alle Lid-Staten worden verspreid. Die 
raadplegingen zijn doelgericht en gewoonlijk bilateraal. Om de informatie waarover de 
Commissie inzake de toepassing van de richtlijn in elk land beschikt aan te vullen en om een 
gedachtenwisseling over sommige problemen inzake de interpretatie en de toepassing van 
12 
13 PB L 220 van 31.8.1993, blz. 1 
Richtlijn 88/378/EEG van de Raad van 3 mei 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
inzake de veiligheid van speelgoed, PB L 187 van 16.07.1988, blz. 1 
14 
15 
16 
17 
18 
19 - 11 -
die richtlijn mogelijk te maken, heeft zij in 1995 bilaterale ontmoetingen met een aantal 
nationale toezichthoudende autoriteiten en een vergadering van de nationale toezicht­
houdende autoriteiten van de Lid-Staten georganiseerd. Uit de besprekingen is gebleken dat 
uitwisseling van informatie voor de toezichthoudende autoriteiten en de aangemelde 
instanties dringend noodzakelijk is. 
De richtlijn betreffende machines14: in werking getreden op 1.1.1993, verplicht van kracht 
sinds 1.1.1995 (veiligheidscomponenten en machines voor het heffen of verplaatsen van 
personen15: 1.1.1997) 
Er vinden besprekingen plaats over de aard van de uit te wisselen informatie en de middelen 
om informatie uit te wisselen (er zijn werkzaamheden aan de gang over het ontwikkelen van 
vormen die aangepast zijn aan de fundamentele vereisten van de richtlijn). 
Het in het kader van de richtlijn opgerichte Comité werkt aan gemeenschappelijke interpre­
taties en heeft een akkoord bereikt over bijzondere punten zoals welke gedeelten van 
technische dossiers moeten worden overgelegd en op welk ogenblik, alsmede welke soorten 
van machines niet onder de richtlijn vallen. 
De richtlijn inzake persoonlijke beschermingsmiddelen16 (in werking getreden op 1.7.1992, 
verplicht'van kracht sinds 1.7.1995). 
De werkzaamheden zijn tot dusver vooral toegespitst op interpretatie- en certificerings­
kwesties. 
De richtlijn inzake elektromagnetische compatibiliteit17 (in werking getreden op 1.1.1992, 
verplicht van kracht op 1.1.1996) en de laagspanningsrichtlijn18 (in werking getreden op 
21.8.1974, DK 21.12.1979). 
De laagspanningsrichtlijn is een volwaardige "nieuwe aanpak'-richtlijn krachtens de besluiten 
van de Raad betreffende de modules voor de verschillende fasen van de confor-
miteitsbeoordelingsprocedures19 en krachtens Richtlijn 93/68/EEG inzake de CE-
markering12. Elektromagnetische compatibiliteit is het enige geval waarin de Lid-Staten de 
voor de tenuitvoerlegging van een nieuwe aanpak-richtlijn bevoegde autoriteiten bij de 
Commissie moeten aanmelden. 
Er hebben inzake de laagspanningsrichtlijn tweemaal en inzake de richtlijn elektro­
magnetische compatibiliteit driemaal besprekingen plaatsgehad over de behoeften en de uit 
te wisselen informatie. Op vergaderingen van nationale met de tenuitvoerlegging belaste 
ambtenaren zijn de regelingen van verschillende Lid-Staten inzake handhaving van de 
rechtsregels onder de loep genomen en is getracht de vorm te definiëren die de 
samenwerking moet aannemen. Vastgesteld werden: 
i) lijsten van contactpunten die verantwoordelijk zijn voor de toepassing van de richtlijnen 
en voor markttoezicht; 
Richtlijn 89/392/EEG van de Raad van 14 juni 1989 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
betreffende machines, PB L 183 van 29.06.1989, blz. 9 
Richtlijnen 91/368/EEG van de Raad van 20 juni 1991 en 93/44/EEG van 14 juni 1993 tot wijziging van Richtlijn 89/392/EEG 
inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende machines, PB L 198 van 22.07.1991, blz. 16 
en L 175 van 19.07.1993, blz. 12 
Richtlijn 89/686/EEG van de Raad van 21 december 1989 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten 
betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen, PB L 399 van 30.12.1989, blz. 18 
Richtlijn 89/336/EEG van de Raad van 3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
inzake elektromagnetische compatibiliteit, PB nr. L 139 van 23.05.1989, blz. 19 
Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der 
Lid-Staten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen, PB L 77 van 26.3.1973, blz. 29 
Besluit 90/683/EEG van de Raad van 13 december 1990 betreffende de modules voor de. verschillende fasen van de 
conformiteitsbeoordelingsprocedures die in de richtlijnen voor technische harmonisatie moeten worden gebruikt, PB L 380 van 
31.12.1990, blz. 13, zoals gewijzigd bij Besluit 93/465/EEG van 22 juli 1993, PB L 220 van 30.8.1993, blz. 23 
-12-
ii) de inhoud en het type van tussen deze autoriteiten uit te wisselen informatie; en 
iii) de manieren waarop deze contacten moeten worden ontwikkeld: fax, IDA-netwerken, 
etc. 
• De richtlijnen inzake gastoestellen20 en drukvaten21: in werking getreden op 1.1.1992 en 
1.1.1990, verplicht van kracht vanaf respectievelijk 1.1.1996 en 1.7.1992. Er wordt gewerkt 
rond interpretatieproblemen. Er zijn gidsen in de maak voor de industrie en de regelgevers -
er is een gids verschenen voor de gassector, waarin met name contactadressen zijn 
opgenomen waar men terecht kan voordat men een produkt op de markt brengt. 
• Richtlijnen medische hulpmiddelen: in werking getreden: actieve implanteerbare medische 
hulpmiddelen22 1.1.1993; medische hulpmiddelen23: 1.1.1995; verplicht van kracht vanaf 
respectievelijk 1.1.1995 en 14.6.1998 (in sommige gevallen 1.7.2004). Op 28 maart 1995 is 
gedurende de vergadering van de bevoegde autoriteiten/deskundigen uit de Lid-Staten een 
ontwerp-document en een ontwerp-vorm voor informatie-uitwisseling in het kader van het 
systeem voor snelle uitwisseling van gegevens door de Commissie aan de Lid-Staten ter 
beoordeling gepresenteerd. 
• Wettelijke métrologie: Richtlijn 90/384/EEG24 is in werking getreden op 1.1.1993 en verplicht 
van kracht vanaf 1.1.1995. Er is een uitvoerbaarheidsstudie over een databank aan de gang 
om de uitwisseling van informatie tussen aangemelde instanties en autoriteiten die toezicht 
houden op de markt mogelijk te maken. 
• Explosieven25 (in werking getreden op 1.1.1995, verplicht van kracht vanaf 1.1.2003): er 
moet samengewerkt worden bij de handhaving van het gedeelte van de richtlijn dat 
betrekking heeft op de overdracht van explosieven. In dat geval is de toestemming van 
verscheidene bevoegde autoriteiten vereist. Er wordt samengewerkt via het comité en 
tevens in concrete dossiers. 
Op deze werkterreinen die onder de "nieuwe aanpak" vallen is tot dusver nog niet veel ervaring 
opgedaan. Toch had er een aantal uitwisselingen van ambtenaren op deze werkterreinen plaats in 
het kader van het Karolus-programma en zijn er in 1996 verdere uitwisselingen gepland. 
Afgezien van één seminar inzake persoonlijke beschermingsmiddelen dat op het niveau van de 
Unie is georganiseerd en één inzake machines is de beschikbare kennis hoofdzakelijk verkregen 
op seminars die door de afzonderlijke Lid-Staten zijn georganiseerd, contacten door het bijwonen 
van Comitévergaderingen en bilaterale uitwisselingen tijdens bezoeken en/of missies. 
Ill - Behoeften 
In de behoefte aan een gemeenschappelijke interpretatie van de in die richtlijnen gebruikte termen 
wordt voorzien door middel van "gidsen". 
20 
21 
22 
23 
24 
25 Richtlijn 90/396/EEG van de Raad van 29 juni 1990 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
inzake gastoestellen, PB L 196 van 26.07.1990, blz. 15 
Richtlijn 87/404/EEG van de Raad van 25 juni 1987 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
inzake drukvaten van eenvoudige vorm, PB L 220 van 08.08.1987, zoals gewijzigd bij Richtlijn 90/488/EEG, PB L 270 van 
02.10.1990, blz. 48 
Richtlijn 90/385/EEG van de Raad van 20 juni 1990 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten 
inzake actieve implanteerbare medische hulpmiddelen, PB L 189 van 20.07.1990, blz. 17 
Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen, PB L 169 van 12.07.1993, blz. 1 
Richtlijn 90/384/EEG van de Raad van 20 juni 1990 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake 
niet-automatische weegwerktuigen, PB L 189 van 20.07.1990, blz. 1 
Richtlijn 93/15/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende de harmonisatie van de bepalingen inzake het in de handel 
brengen van en de controle op explosieven voor civiel gebruik, PB L 121 van 15.5.1993, blz. 20 
-13-
De gidsen voor de richtlijnen inzake machines en elektromagnetische comptabiliteit verschenen in 
1993, de gids voor de gastoestellenrichtlijn in februari 1995. Informatiepaketten met richtsnoeren 
in verband met drukvaten en medische hulpmiddelen worden op verzoek verstrekt. 
De Commissie zal in overleg met de nationale autoriteiten een gids voor de tenuitvoerlegging van 
de "speelgoedrichtlijn" samenstellen. In die gids zal toelichting worden gegeven over de 
interpretatie van het begrip speelgoed zoals dit gedefinieerd wordt in de richtlijn, over de voor 
bepaald speelgoed toe te passen types van conformiteitsbeoordeling en over de interpretatie van 
de conformiteitsbeoordelingen. 
Hierbij wordt ook rekening gehouden met de resultaten van de aan de gang zijnde 
coördinatiewerkzaamheden met en tussen de aangemelde instanties op elk werkterrein. Er dient 
evenwel te worden opgemerkt dat de interpretatie van de wetgeving strikt genomen tot de 
bevoegdheid van het Hof van Justitie behoort. 
De behoeften aan verbetering zijn niet echt nieuw - verwezen wordt naar de conclusies over de 
administratieve samenwerking in een verslag "De interne markt in 1994"26 
IV - Belemmeringen 
Er is geen systematische inventaris gemaakt van materiële verschillen, gebrek aan middelen of 
communicatie-infrastructuur. De experts in de werkgroepen van de Commissie zijn niet 
noodzakelijk contactpunten en werken niet eens in de relevante ministeries die belast zijn met de 
tenuitvoerlegging op nationaal niveau. De inspanningen concentreerden zich tot nog toe op het 
opvoeren van de bilaterale en multilaterale contacten op persoonlijk niveau, hetgeen de betrokken 
overheidsdiensten in staat moet stellen in een later stadium te beoordelen welke technische 
middelen moeten worden ingezet. 
Uit het feit dat er hier en daar aan wordt getwijfeld of de communautaire regelgeving door alle 
Lid-Staten daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd en of de gemeenschappelijke bereidheid bestaat 
om de samenwerking te verbeteren blijkt dat de "spelregels" nog moeten worden vastgelegd en 
door alle Lid-Staten moeten worden toegepast. 
1 B — Geneesmiddelen 
I - Inleiding 
Gedurende de jongste dertig jaar is de geneesmiddelenwetgeving van de EG geleidelijk aan alle 
industrieel geproduceerde geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik gaan 
bestrijken. Voor bijzondere types geneesmiddelen zoals vaccins, bloedprodukten en radiofar-
maceutica gelden specifieke regels, waarbij voorzien wordt in geharmoniseerde kwaliteits-, 
veiligheids- en efficiëntievereisten. 
In juni 1993 stelde de Raad drie richtlijnen27 en een verordening28 vast die samen de wettelijke 
basis vormen van het nieuwe Europese systeem voor het verlenen van vergunningen voor 
26 
27 
28 C0M(95)238def., 15 juni 1995, punt 123 
Richtlijn 93/39/EEG van de Raad van 14 juni 1993 tot wijziging van Richtlijnen 65/65/EEG, 75/318/EEG en 75/319/EEG inzake 
geneesmiddelen; Richtlijn 93/40/EEG van de Raad van 14 juni 1993 tot wijziging van Richtlijnen 81/851/EEG en 81/852/EEG 
betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig 
gebruik en Richtlijn 93/41 /EEG van de Raad van 14 juni 1993 tot intrekking van Richtlijn 87/22/EEG tot onderlinge aanpassing 
van de nationale maatregelen inzake het in de handel brengen van met behulp van hoogwaardige technieken, met name 
biotechnieken, vervaardigde geneesmiddelen, PB L 214 van 24.08.1993, blz. 22, 31 en 40 
Verordening (EEG) nr. 2309/93 van de Raad van 22 juli 1993 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen 
van vergunningen voor en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een 
Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, PB L 214 van 24.08.1993, blz. 1 
- 14-
geneesmiddelen. Dit systeem werd operationeel in 1995 toen het Europees Bureau voor de 
Geneesmiddelenbeoordeling zijn deuren opende in Londen. 
Er zijn nu twee vergunningsprocedures: 
• een gecentraliseerde procedure die leidt tot één vergunning voor heel de Europese Unie. 
Deze procedure is verplicht voor met behulp van biotechnologie vervaardigde genees­
middelen en op verzoek van de maatschappijen beschikbaar voor andere innoverende 
nieuwe produkten; 
• een gedecentraliseerde procedure die gebaseerd is op het principe van wederzijdse 
erkenning van nationale vergunningen. Het doel van de gedecentraliseerde procedure is de 
uitbreiding mogelijk te maken van een door één Lid-Staat verleende vergunning tot een of 
meer andere Lid-Staten door middel van de erkenning van de oorspronkelijke vergunning. 
Mocht de nationale vergunning door andere Lid-Staten niet worden erkend, dan zal, nadat 
alle mogelijkheden zijn uitgeput om de kwesties direct door de betrokken Lid-Staten te laten 
oplossen, het geschil aan bindende communautaire arbitrage worden onderworpen. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Sinds 1975 zijn een aantal comités en werkgroepen opgericht die belast zijn met verschillende 
kwesties betreffende geneesmiddelenharmonisatie, administratieve samenwerking, waar­
schuwingssystemen en adviesverlening aan de Commissie. 
• Het Geneesmiddelencomité werd opgericht bij Besluit 75/320/EEG van de Raad om 
vragen te onderzoeken betreffende de voorbereiding en de toepassing van genees­
middelenwetgeving. Het comité is samengesteld uit hoge ambtenaren die door de nationale 
overheidsdiensten zijn afgevaardigd als deskundigen op het gebied van de volksgezondheid. 
Problemen in verband met interpretatie en handhaving van de EG-geneesmiddelen-
wetgeving worden gezamenlijk binnen dat comité onderzocht. 
• Twee wetenschappelijke comités, het Comité voor Farmaceutische Specialiteiten en het 
Comité voor Geneesmiddelen voor Diergeneeskundig Gebruik, opgericht bij Richtlijn 
75/319/EEG en 81/851/EEG van de Raad, zijn bedoeld om het vaststellen van 
gemeenschappelijke standpunten over geneesmiddelenvergunningen te vergemakkelijken. 
Deze twee comités en hun verschillende werkgroepen vormden een van de hoekstenen bij 
de oprichting van het Europees Bureau voor de Geneesmiddelenbeoordeting. In elk comité 
hebben twee leden uit elke Lid-Staat zitting en beide comités kunnen voor assistentie uit een 
Europese lijst van 1.600 deskundigen kiezen. 
Het Europees Bureau voor de Geneesmiddelenbeoordeling is bedoeld als een tussenschakel voor 
de coördinatie en samenwerking van de beschikbare nationale - zowel personele als intellectuele 
of materiële - wetenschappelijke middelen. Het moet als katalysator fungeren voor het inzetten 
van die middelen, met name door het creëren van netwerken van Europese hulpbronnen van 
nationale oorsprong. De nationale bevoegde autoriteiten blijven de pijler van het nieuwe Europese 
registratiesysteem. Ze blijven hun taken uitvoeren, bij voorbeeld het inspecteren van 
geneesmiddelenfabrikanten en het verrichten van activiteiten op het gebied van de 
geneesmiddelenbewaking namens de EU. 
Er wordt momenteel een telematicanetwerk opgezet tussen de Europese Commissie, het 
Europees Bureau voor de Geneesmiddelenbeoordeling en de nationale autoriteiten. Het doel is 
een snelle en nauwkeurige transmissie van data zoals beoordelingsrapporten en waarschuwingen 
in het kader van de geneesmiddelenbewaking. 
Met betrekking tot de industriële vervaardiging van geneesmiddelen werd sinds 1975 een 
systeem van nationale vergunningen en toezicht ontwikkeld op basis van het principe van 
-15-
werkelijke wederzijdse erkenning; hierbij is voorzien in adequate procedures voor administratieve 
samenwerking inzake inspectieaangelegenheden, inclusief een waarschuwingssysteem over 
kwaliteitsgebreken. 
Met betrekking tot de geneesmiddeleninspecties wordt de harmonisatie van goede fabricage-
praktijk voortgezet in de door de Commissie opgerichte werkgroep voor de geneesmiddelen­
inspectie en -controle. 
Ambtenaren die met geneesmiddelentoezicht belast zijn hebben deelgenomen aan het 
KAROLUS-programma voor het uitwisselen van ambtenaren tussen nationale overheidsdiens­
ten (zie afdeling 23). 
III - Behoeften 
Het nieuwe Europese geneesmiddelensysteem is een uitdaging die alleen met succes kan worden 
aangenomen indien de Lid-Staten er volledig achter staan en er deskundigen van het hoogste 
wetenschappelijke gehalte voor inzetten. 
Kennis van andere nationale systemen moet ook doordringen tot voorbij het niveau van de 
ambtenaren die zitting hebben in de comités en werkgroepen. KAROLUS is het enige commu­
nautaire programma dat betrekking heeft op de opleiding van de ambtenaren die het dichtst bij de 
praktijk staan, en nationale middelen zijn schaars. 
Er bestaat bij diegenen die verantwoordelijk zijn voor de vergunningen (en gewoonlijk ook 
verantwoordelijk zijn voor het markttoezicht) behoefte aan gedetailleerde informatie over 
technische criteria en administratieve procedures voor nationale goedkeuring. Er dient wederzijds 
vertrouwen te zijn in de efficiëntie waarmee deze procedures in de praktijk worden toegepast. 
IV - Verdere stappen 
De werkgroep voor geneesmiddeleninspectie en -controle heeft gesuggereerd dat de twee 
maanden durende uitwisselingen in het kader van het KAROLUS-programma aangevuld moeten 
worden met workshops, seminars en dergelijke ter vergroting van de wederzijdse kennis over de 
wijze waarop vergunningsaanvragen worden behandeld en het markttoezicht wordt georganiseerd 
naar analogie van wat bestaat in het kader van het MATTHAEUS-programma. Deze werkgroep 
heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat het KAROLUS-programma kan worden gebruikt om 
wederzijds vertrouwen op te bouwen door gezamenlijke inspecties en opleidingssessies, en dat de 
duur van de "uitwisselingen" aangepast moet worden aan wat volgens de werkgroep de huidige 
behoeften zijn op dat gebied (d.w.z. 1 à 2 weken i.p.v. twee maanden). 
1 C — Goede laboratoriumpraktijken (GLP) 
I - Inleiding 
Voordat industriële chemicaliën, pesticiden, levensmiddelen, diervoeder, cosmetica en 
farmaceutische produkten op de markt worden gebracht moeten ze worden getest in een 
laboratorium; er is EG-wetgeving met betrekking tot GLP op die gebieden29. 
29 
Bij voorbeeld Richtlijn 87/18/EEG van de Raad van 22.12.1986 betreffende de toepassing van de beginselen van goede 
laboratoriumpraktijken en het toezicht op de toepassing ervan voor tests op chemische stoffen; PB L 15 van 17.1.1987, blz. 29; 
Richtlijn 88/320/EEG van de Raad van 9 juni 1988 inzake de inspectie en de verificatie van de goede laboratoriumpraktijken; PB 
L 145 van 11.6.1988, blz. 35; Besluit 89/569/EEG van de Raad van 28 juli 1989 betreffende de aanvaarding door de Europese 
-16-
Het doel is de wederzijdse erkenning van testresultaten en het voorkomen van doublures waar­
door het vrije verkeer van deze produkten tegen lagere marketingkosten wordt vergemakkelijkt. 
Naleving van de internationaal erkende GLP-norm moet garanderen dat testgegevens door de 
autoriteiten van alle Lid-Staten worden aanvaard. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Er vinden informele vergaderingen plaats met de nationale toezichthoudende autoriteiten, er zijn 
workshops georganiseerd om deelnemers bekend te maken met systemen van andere Lid-Staten; 
databanken betreffende inspecties, administratieve infrastructuren en nationale wetgeving worden 
jaarlijks door de Commissie bijgewerkt en in gedrukte vorm verspreid. Ook wordt er informatie 
uitgewisseld in het kader van de OESO. 
De jongste ontwikkeling is de invoering van een systeem van wederzijdse gezamenlijke bezoeken. 
Het gaat om een programma waaraan op vrijwillige basis wordt deelgenomen en dat bestaat uit 
een reeks informele bezoeken van maximaal een week door een team van drie waarnemers; het 
gaat hierbij om inspecteurs van nationale autoriteiten van andere Lid-Staten die bevoegd zijn voor 
het toezicht op de naleving van de GLP. De Commissie coördineert de bezoeken maar neemt er 
niet fysiek aan deel. 
Het doel is niet de Lid-Staten te kritiseren wanneer niet-naleving van de GLP-normen blijkt, maar 
hen te helpen de zaken aan te pakken zoals andere Lid-Staten. Het resultaat is openheid en 
doorzichtigheid, wat leidt tot wederzijds begrip en meer vertrouwen. 
III - Behoeften 
Er moet een zeker gebrek aan wederzijds vertrouwen in eikaars systemen voor toezicht op de 
naleving van de GLP worden overwonnen. De GLP-inspecties van de Lid-Staten zijn zich ten volle 
ervan bewust dat de uitwisseling van informatie de hoeksteen is van wederzijds vertrouwen. 
Er kan op twee belangrijke gebieden informatie worden uitgewisseld: 
(a) op het gebied van toepassing en interpretatie van de teksten, wat gebeurt in vergaderingen, 
workshops, door middel van databanken en binnen de OESO; het doel hiervan bestaat 
voornamelijk erin problemen te verhelpen die toe te schrijven zijn aan werkelijke of 
vermeende verschillen in toepassing en interpretatie van wetteksten; 
(b) op het gebied van het toezicht op de inachtneming van de regels. In het kader van het 
programma voor wederzijdse gezamenlijke bezoeken kunnen de delegaties de nationale 
regelingen zoals ze werkelijk functioneren met elkaar vergelijken. Dit is een verregaande 
vorm van uitwisseling van informatie en een systeem om een formalistische aanpak te 
vermijden. 
IV - Belemmeringen 
Er worden geen grote belemmeringen verwacht zolang het systeem op vrijwillige en enigszins 
informele basis functioneert. 
Economische Gemeenschap van een OESO-besluit/aanbeveling over het naleven van de beginselen van goede 
laboratoriumpraktijken, PB L 315 van 28.10.1989, blz. 1 
17 
2. Overheidsopdrachten 
I - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
De administratieve samenwerking met de Lid-Staten omvat op het ogenblik reeds twee elementen: 
• de organisatie van vergaderingen van een raadgevend comité bestaande uit 
vertegenwoordigers van de ambtelijke diensten die met overheidsopdrachten zijn belast, om 
voorstellen tot wijziging van de geldende richtlijnen te onderzoeken, kwesties met betrekking 
tot de interpretatie van die richtlijnen te behandelen en moeilijkheden bij de toepassing van 
die teksten of enige andere kwestie inzake de tenuitvoerlegging van het 
Gemeenschapsrecht betreffende overheidsopdrachten te bestuderen. Er bestaat ook een 
Raadgevend Comité inzake openstelling van de markt voor overheidsopdrachten, dat is 
samengesteld uit onafhankelijke deskundigen wier beroepservaring en bekwaamheid op het 
gebied van overheidsopdrachten op communautair niveau algemeen wordt erkend, en dat 
ermee belast is steun te verlenen bij overleg omtrent verscheidene interessante problemen 
met betrekking tot overheidsopdrachten; 
• de organisatie van pakketvergaderingen met iedere Lid-Staat om met de verschillende 
ambtelijke diensten of bevoegde nationale autoriteiten de geschilzaken te bekijken die naar 
aanleiding van klachten of ambtshalve ter kennis van de Commissie zijn gebracht. 
In het kader van het KAROLUS-programma wordt een belangrijk aantal uitwisselingen van 
ambtenaren uit de Lid-Staten georganiseerd om aspecten van het beleid en de praktijk inzake 
overheidsopdrachten te bestuderen. Medio november 1995 waren 66 uitwisselingen goedgekeurd, 
terwijl reeds 42 uitwisselingen waren voltooid. 
II - Behoeften 
De richtlijnen30 schrijven voor dat specifieke informatie betreffende aankondigingen van 
aanbesteding, aankondigingen van gegunde opdracht, periodieke vooraankondigingen en 
aankondigingen van het bestaan van een erkenningssysteem wordt afgedrukt en bekendgemaakt 
in het Publikatieblad. Sinds 1986 wordt on-line toegang tot de mogelijkheden tot deelneming aan 
overheidsopdrachten verleend via Tenders Electronic Daily (TED). Momenteel worden iedere dag 
ruim 500 aankondigingen gepubliceerd. 
Krachtens de richtlijnen moeten de Lid-Staten regelmatig statistische overzichten van de door de 
aanbestedende diensten gegunde opdrachten uitbrengen. De Commissie bevordert de ontwik­
keling van technologieën en diensten die nodig zijn voor informatiebeheer en elektronische 
inschrijving. 
Volgens de richtlijnen beroepsprocedures31 dient de Commissie te weten hoe klachten in een 
Lid-Staat worden behandeld, zoals dat ook het geval is voor de overige Lid-Staten, willen deze 
erop kunnen vertrouwen dat hun ondernemingen een gelijke behandeling krijgen. Momenteel zijn 
alle Lid-Staten afkerig om deze informatie te verschaffen. 
30 
31 Zoals de Richtlijnen 93/36/EEG, 93/37/EEG en 92/50/EEG betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van 
overheidsopdrachten voor respectievelijk leveringen, de uitvoering van werken en dienstverlening, PB L 199 van 9.8.1993, blz. 1 
en 54; PB L 209 van 24.7.1992, blz. 1 
Richtlijn 89/665/EEG houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van 
de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, PB L 395 
van 30.12.1989, blz. 33. 
- 18-
De twee Raadgevend Comités inzake overheidsopdrachten buigen zich over interpretatie­
vraagstukken. De goedkeuring door die comités van interpretatieve teksten kan ertoe bijdragen 
dat aan teksten een gemeenschappelijke interpretatie wordt gehecht. 
Ill - Verdere stappen 
De Commissie overweegt momenteel de mogelijkheid om voorstellen voor een (door de 
Commissie, de Lid-Staten en het bedrijfsleven uit te voeren) gemeenschappelijk opleidings­
programma uit te werken om de regeling inzake overheidsopdrachten ter kennis te brengen van al 
wie zich met activiteiten op het gebied van overheidsopdrachten bezighoudt. Zij hoopt dat de Raad 
zo spoedig mogelijk een besluit omtrent deze voorstellen neemt. 
De ontwikkeling van de informatietechnologieën kan zeer nuttig zijn op het gebied van 
overheidsopdrachten. Doorzichtigheid is bij overheidsopdrachten immers een sleutelelement om 
ervoor te zorgen dat de aanbestedingsprocedures de beste kosten/baten-verhouding opleveren. 
De Commissie heeft een begin gemaakt met de proeffase van het SIMAP-project 
(Informatiesysteem overheidsopdrachten). Dit project moet het mogelijk maken langs 
elektronische weg informatie betreffende door de aanbestedende diensten in de Gemeenschap 
gedane aankopen te verzamelen en op dezelfde manier te verspreiden bij alle potentiële 
aanbieders. Met het oog op een doelmatige ontwikkeling van een dergelijk project is de 
medewerking van alle betrokkenen, waaronder vanzelfsprekend de Lid-Staten, nodig. 
Voorts bestaat er, om toe te zien op de naleving van de regelgeving inzake overheidsopdrachten 
bij projecten die uit Gemeenschapsfondsen worden gefinancierd, sinds 1988 een taakverdeling 
tussen de Commissie en de Lid-Staten die op het subsidiariteitsbeginsel is gebaseerd. In dat 
kader moeten de Lid-Staten nagaan of die projecten in overeenstemming met de regelgeving 
inzake overheidsopdrachten worden utigevoerd. De meeste Lid-Staten beschikken jammer 
genoeg niet over de voor die controle benodigde middelen. Om deze aanpak te intensiveren zou 
de Commissie de Lid-Staten kunnen voorstellen onafhankelijke nationale instanties in het leven te 
roepen die ermee belast zouden worden de regelgeving inzake overheidsopdrachten te doen 
naleven bij uit Gemeenschapsfondsen te financieren projecten. De wijze van functioneren van die 
instanties zou aan het oordeel van de Lid-Staten worden overgelaten, mits die instanties 
gegarandeerd onafhankelijk zijn van de aanbestedende diensten en over de middelen beschikken 
om efficiënt op te treden. Indien dergelijke instanties worden ingesteld, is het vanzelfsprekend 
nodig dat een vorm van samenwerking tussen de instanties onderling en tussen de instanties en 
de Commissie tot stand wordt gebracht. 
Een verdere mogelijke actie zou hierin bestaan dat de centrale overheid in de Lid-Staten en de 
(grotendeels lokale of regionale) aanbestedende diensten dergelijke onafhankelijke instanties 
gebruiken voor de coördinatie van de toepassing van de regelgeving op alle overheidsopdrachten 
die onder het Gemeenschapsrecht vallen. 
De Commissie beveelt aan dat deze kwestie'door de Lid-Staten wordt onderzocht. 
19-
3. Vuurwapens 
I - Inleiding 
Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het 
voorhanden hebben van wapens32 vormt de noodzakelijke begeleidende maatregel bij de 
opheffing van de goederencontroles aan de binnengrenzen op het gebied van wapens. De 
richtlijn harmoniseert de wettelijke regelingen betreffende vuurwapens en stelt de formaliteiten 
vast waaraan moet worden voldaan inzake het verkeer van wapens in de Gemeenschap. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
De richtlijn bepaalt dat de Lid-Staten elkaar op de hoogte houden van de overbrenging van 
vuurwapens en het verwerven en voorhanden hebben van vuurwapens door niet-ingezetenen. 
De richtlijn bepaalt dat de Lid-Staten uiterlijk op 1 januari 1993 netwerken voor informatie­
uitwisseling tot stand brengen met het oog op de nakoming van die informatieplicht. De 
Lid-Staten delen de andere Lid-Staten en de Commissie met name mee welke nationale 
autoriteiten met het toezenden en het ontvangen van de voormelde informatie zijn belast. 
De netwerken voor informatie-uitwisseling zijn geleidelijk geïnstalleerd. 
III - Behoeften 
Een aantal Staten betreurt het dat er geen structuur bestaat (bij voorbeeld een comité) 
waarbinnen vertegenwoordigers van nationale overheidsdiensten elkaar periodiek en multilateraal 
kunnen ontmoeten en de praktische problemen met betrekking tot de toepassing van de richtlijn 
kunnen bespreken. 
IV - Belemmeringen 
In november 1995 was de richtlijn niet in nationale wetgeving omgezet door Oostenrijk, Finland 
en Zweden. 
32 PB L 256 van 13.9.1991, blz. 51. 
-20 
4. Goederen voor tweeerlei gebruik 
I - Inleiding 
Het systeem van controle op de uitvoer van goederen voor tweeërlei gebruik berust op twee 
pijlers: Besluit 94/942/CFSP van de Raad betreffende het gemeenschappelijk optreden, zoals door 
de Raad vastgesteld op grond van artikel J.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, en 
Verordening (EG) nr. 3381/94 van de Raad van 19 december 1994 tot instelling van een 
communautaire regeling voor exportcontrole op goederen voor tweeërlei gebruik33. Het systeem is 
van toepassing sinds 1 juli 1995. 
De verordening stelt vast dat er behoefte is aan administratieve samenwerking. Er is een lijst van 
contactpersonen opgesteld en nationale vergunningsformulieren worden vastgesteld op basis van 
een model. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
De Coördinatiewerkgroep voor exportcontroles van goederen voor tweeërlei gebruik komt 
geregeld bijeen om de administratieve samenwerking op dat gebied te bespreken. De werkgroep 
heeft de Commissie bijgestaan bij het vaststellen van gedetailleerde procedures voor 
administratieve samenwerking tussen de Lid-Staten. 
Vijf uitwisselingen van met de tenuitvoerlegging van de exportcontrole belaste ambtenaren zijn 
goedgekeurd in het kader van het KAROLUS-programma. In 1994 is een seminar georganiseerd 
als onderdeel van het MATTHAEUS-programma voor douanesamenwerking op het gebied van 
goederen voor tweeërlei gebruik. 
III - Behoeften 
Verscheidene bepalingen van de verordening vereisen nauwe samenwerking tussen de 
autoriteiten van de Lid-Staten, zowel die welke verantwoordelijk zijn voor het verlenen van 
vergunningen als die welke verantwoordelijk zijn voor douanezaken (hetgeen in de communautaire 
terminologie ook controles na de uitvoer omvat), met name bepalingen volgens welke: 
a) vergunningen die worden afgegeven door een autoriteit in een Lid-Staat in aanmerking 
moeten komen voor erkenning door de met de tenuitvoerlegging ervan belaste autoriteiten in 
andere Lid-Staten; 
b) de vergunning verlenende autoriteiten van de Lid-Staat waarin de exporteur gevestigd is 
overleg moet plegen met de vergunning verlenende autoriteiten van de Lid-Staat waarin het 
goed zich bevindt of zich zal bevinden. Er is in geen specifieke vorm van overleg voorzien; 
c) de effectiviteit van controlemaatregelen na uitvoer kan worden opgevoerd door 
samenwerking tussen overheidsdiensten; 
d) Lid-Staten een vergunning kunnen eisen voor uitvoer vanop hun grondgebied voor niet in 
bijlage 1 van het besluit van de Raad over het gemeenschappelijk optreden opgenomen 
goederen voor tweeërlei gebruik. Doorzichtigheid van die maatregelen is in het belang van 
alle Lid-Staten, en uitwisseling van informatie over de vergunningen waarin de verordening 
voorziet kan nuttig blijken. 
De diensten van de Commissie geven uitleg over bepalingen van de verordening die aanleiding 
kunnen geven tot uiteenlopende interpretaties. 
33 PB L 367 van 31.12.1994, blz. 1 
-21 -
Alle Lid-Staten hadden reeds een goed functionerend systeem van exportcontrole vóór de 
inwerkingtreding van het communautaire systeem. Moeilijkheden ten gevolge van de uiteen­
lopende ervaringen die verschillende overheidsdiensten met bepaalde categorieën van goederen 
hebben opgedaan, moeten echter worden verholpen door het uitwisselen van informatie. 
Een infrastructuur voor elektronische gegevensuitwisseling kan de efficiënte en effectieve 
tenuitvoerlegging van het communautaire systeem voor exportcontrole vergemakkelijken, maar de 
Lid-Staten willen in een later stadium beoordelen of een dergelijke infrastructuur nodig is. 
22 
5. Algemene produktveiligheid 
I - Inleiding 
De samenwerking inzake de tenuitvoerlegging van de voorschriften in de sector produktveiligheid 
steunt op de verschillende mechanismen waarin Richtlijn 92/59/EEG inzake algemene 
produktveiligheid voorziet. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Richtlijn 92/59/EEG. Die richtlijn stelt een "Comité voor noodgevallen" in dat bestaat uit 
vertegenwoordigers van de Lid-Staten en de diensten van de Commissie. Binnen dat comité 
worden aangelegenheden betreffende administratieve samenwerking besproken. 
De Commissie stugrt regelmatig werkdocumenten aan de leden van het comité toe met het oog op 
een convergerende toepassing van de verschillende mechanismen waarin de richtlijn voorziet. 
III - Behoeften 
In juli 1994 is een vragenlijst toegezonden aan de leden van het in het kader van de richtlijn inzake 
algemene produktveiligheid opgerichte Comité voor noodgevallen, om de behoeften op het stuk 
van administratieve samenwerking in deze sector vast te stellen. Slechts van een minderheid van 
Lid-Staten heeft de Commissie tot nog toe gedetailleerde antwoorden ontvangen. 
IV - Belemmeringen 
Enkele Lid-Staten hebben hun bezorgdheid geuit over hun gebrek aan middelen en communicatie­
infrastructuur. Gebrek aan opleidingsvoorzieningen voor inspecteurs wordt in het bijzonder 
vermeld met het oog op een zo homogeen mogelijke aanpak in het kader van de eenheidsmarkt. 
V - Verdere stappen 
Recentelijk is een haalbaarheidsonderzoek voltooid over de automatisering van het systeem voor 
snelle gegevensuitwisseling van de richtlijn inzake algemene produktveiligheid in het kader van het 
IDA-programma. Afhankelijk van de beschikbare kredieten kan een proefproject met sommige 
Lid-Staten van start gaan in het tweede kwartaal van 1996 en indien de resultaten positief zijn tot 
alle Lid-Staten worden uitgebreid. 
Communautaire steun voor specifiek nationale opleidingsprogramma's ten behoeve van met de 
tenuitvoerlegging van produktveiligheid belaste functionarissen moet worden overwogen. 
-23 
6. Telecommunicatie 
I - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie bepaalt dat alle Lid-Staten over een nationale 
regelgevende overheid voor telecommunicatie moeten beschikken die onafhankelijk is van de 
exploitanten van telecommunicatiediensten. Wat de samenwerking bij de tenuitvoerlegging van 
EU-wetgeving betreft zijn twee comités de belangrijkste fora voor de uitwisseling van informatie, 
het Comité voor de goedkeuring van eindapparatuur (ACTE)34 en het Comité voor open network 
provision (ONP) op het gebied van netwerken en diensten35. (Dit zijn door de Commissie 
voorgezeten comités van Lid-Staten, die zowel adviserend als regelgevend kunnen optreden.) 
Samenwerking inzake telecommunicatie-aangelegenheden heeft ook plaats in het kader van de 
Internationale Telecommunicatie-Unie van de Verenigde Naties en op Europees niveau in het 
kader van de Europese Conferentie voor Post en Telecommunicatie (CEPT). 
ACTE is het belangrijkste forum voor administratieve samenwerking tussen de Lid-Staten met 
betrekking tot eindapparatuur. 
Er is een drukke activiteit in de vorm van seminars, conferenties en consultancy-studies op 
nationaal en Europees niveau - zowel onder leiding van de Commissie als van commerciële 
bedrijven - waarbij ambtenaren zijn betrokken. Samenwerking vindt ook plaats in het kader van de 
vereniging van aangestelde laboratoria van de aangemelde instanties die praktische vragen 
behandelt betreffende de kwaliteit van procedures voor conformiteitscertificering van eind­
apparatuur. 
II - Behoeften 
Liberalisering van de telecommunicatiesector betekent dat vele taken die voordien door 
overheidsdiensten werden vervuld nu op commerciële basis door de exploitanten van telecommu­
nicatiediensten worden verricht. 
Er is nog steeds coördinatie tussen de overheidsdiensten in de Lid-Staten nodig met betrekking tot 
het verlenen van vergunningen voor telecommunicatiediensten, frequentietoewijzing en 
nummering. 
Het systeem voor elektronische post tussen vertegenwoordigers van de Lid-Staten en tussen hen 
en de Commissie moet worden voltooid. Dit zou nuttig zijn voor de uitwisseling van 
routinedocumenten van comités en voor het volgen van de tenuitvoerlegging van de wetgeving. 
Er is een sterke behoefte aan richtsnoeren over de toepassing van ONP-principes. Dit is belangrijk 
met het oog op vooruitgang bij de besprekingen over de toekomst van ONP, en met name met het 
oog op toekomstige richtlijnen op dat gebied (bij voorbeeld die over spraaktelefonie en 
interconnectie). 
III - Belemmeringen 
Sommige nationale regelgevende autoriteiten op het gebied van telecommunicatie - met name in 
de kleinere Lid-Staten - hebben te weinig middelen. Gezien het specialistische karakter van 
34 
35 Richtlijn 91/263/EEG van de Raad van 29 april 1991 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten 
betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en de onderlinge erkenning van de conformiteit van de apparatuur, PB L 128 
van 23.05.1991, blz. 1 
Richtlijn 90/387/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de totstandbrenging van de interne markt voor 
telecommunicatiediensten door middel van de tenuitvoerlegging van open network provision (ONP), PB L 192 van 24.07.1990, 
blz. 1 
24-
telecommunicatie is het voor hen soms moeilijk personeel te vinden met de nodige kennis en 
ervaring. 
IV - Verdere stappen 
Het zou voor de doordeweekse uitwisseling van informatie bevorderlijk zijn indien alle overheids­
diensten gemakkelijk toegang hadden tot E-mail-systemen voor de distributie van documenten. 
-25-
7. Levensmiddelen, veterinaire en fytosanitaire controles en diergeneesmid­
delen 
Het betreft vier aparte gebieden, die dus ook apart worden behandeld. 
7 A — Levensmiddelen 
I - Inleiding 
In 1984 is in de levensmiddelensector begonnen met een administratieve samenwerking via een 
netwerk van verbindingspersonen; zodoende kunnen ernstige risico's worden vermeld op de 
levensmiddelen en kan de nodige informatie worden uitgewisseld om ervoor te zorgen dat de via 
het netwerk geïdentificeeerde gezondheidsrisico's zo weinig mogelijk schade berokkenen. Deze 
bepalingen zijn vastgelegd in de richtlijn inzake algemene produktveiligheid36. 
II - Bestaande instrumenten voor administrative samenwerking 
Bij de vaststelling van Richtlijn 89/397/EEG inzake de officiële controle op levensmiddelen zijn 
andere regelingen voor administratieve samenwerking ingesteld: 
• jaarlijkse indiening bij de Commissie, voor het eerst in 1993, van de statistische resultaten 
betreffende de nationale programma's inzake officiële controle op levensmiddelen; 
• jaarlijkse aanbeveling van de Commissie voor een gecoördineerd programma inzake officiële 
controle op levensmiddelen. 
Voorts is op grond van Richtlijn 93/99/EEG een formele regeling inzake administratieve 
samenwerking ingesteld, die in werking is getreden op 1 mei 1995. De nationale controlediensten 
verlenen elkaar administratieve bijstand bij het toezicht op de naleving en de conformiteit van de 
wettelijke regelingen inzake levensmiddelen. Elke Lid-Staat wijst één enkele contactinstantie aan 
die alle verzoeken om bijstand doorzendt naar de andere contactinstanties en erop toeziet dat 
gevolg wordt gegeven aan de door andere Lid-Staten ingediende verzoeken om bijstand. 
De gelijkwaardigheid en de doeltreffendheid van de door de Lid-Staten toegepaste controle­
methoden worden beoordeeld door gespecialiseerde controleurs die zijn benoemd en aange­
wezen door de Commissie. 
Bij Richtlijn 93/5/EEG tenslotte zijn de procedures vastgesteld voor de samenwerking, met ingang 
van 1 juni 1993, tussen de Commissie en de Lid-Staten op wetenschappelijk gebied. 
Met betrekking tot de concrete maatregelen die in het kader van deze samenwerking zijn 
getroffen, kunnen met name worden vermeld: 
• de grotere transparantie die uit de werkzaamheden van de werkgroep Commissie/üd-Staten 
inzake de officiële controle is voortgevloeid met betrekking tot de synthese van de door de 
Lid-Staten meegedeelde resultaten voor het voorbije jaar; 
• de uitkering in 1995 van het eerste gecoördineerde programma inzake controle op 
levensmiddelen, waarbij is geconstateerd dat bepaalde controlemaatregelen bij voorkeur 
gelden voor de gehele interne markt; 
• de aanvang die is gemaakt met inspectiebezoeken om de doeltreffendheid en de 
gelijkwaardigheid van de nationale controleregelingen te evalueren en te controleren, een en 
ander in onderlinge samenwerking en in samenwerking met de Commissie. De eerste 
36 Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene produktveiligheid, PB L 228 van 11.8.1992 
-26-
inspectiebezoeken (Verenigd Koninkrijk, Italië, Nederland) vonden plaats in 1995. Het is 
duidelijk dat deze inspectiebezoeken slechts op langere termijn echt effect zullen sorteren, 
namelijk wanneer alle Lid-Staten aan de beurt zijn gekomen. Toch staat nu al vast dat het 
directe contact met de dagelijkse realiteit van de uit te voeren levensmiddelencontroles zeer 
gunstige gevolgen heeft gehad; 
• de uitvoering van het programma inzake samenwerking op wetenschappelijk gebied tussen 
de Commissie, de Lid-Staten en onderzoekinstellingen, waarbij in 1995 diverse thema's aan 
bod zijn gekomen, bij voorbeeld smaakstoffen, microbiologische criteria, de evaluatie van de 
levensmiddelenconsumptie, contaminanten, enz. 
Tenslotte moet worden gewezen op de rol van het Permanent Comité voor levensmiddelen bij het 
overleg inzake de tenuitvoerlegging van de voorschriften en op het belang van de uitwisseling van 
ambtenaren in het kader van het KAROLUS-programma. 
III - Behoeften 
In de behoeften op het gebied van de uitwisseling van informatie tussen de Lid-Staten en de 
Commissie enerzijds en op het gebied van wetenschappelijke samenwerking anderzijds, wordt 
ruimschoots voorzien in het kader van de levensmiddelenwetgeving. 
Met betrekking tot de officiële controle hebben de werkzaamheden van de werkgroep 
Commissie/Lid-Staten tot de vaststelling geleid dat er behoefte is aan een vademecum of aan 
richtsnoeren betreffende de wijze waarop de resultaten van de door de Lid-Staten verrichte 
officiële controles aan de Commissie moeten worden medegedeeld. De goedkeuring van het 
vademecum, normaal tegen eind 1995, moet zorgen voor een grotere transparantie en een betere 
vergelijkbaarheid van de nationale statistische gegevens inzake de officiële controle op 
levensmiddelen. 
IV - Belemmeringen 
Er zijn twee problemen: 
• de meegedeelde resultaten van de jaarlijkse controleprogramma's van de Lid-Staten en van 
de Gemeenschap moeten zoveel mogelijk onderling vergelijkbaar zijn; 
• die resultaten moeten op communautair niveau snel worden verwerkt ten einde zo spoedig 
mogelijk over een synthese ervan te kunnen beschikken. 
In het kader van de op wetenschappelijk gebied bestaande samenwerking, waarbij de 
wetenschappelijke en technische middelen hoofdzakelijk in de Lid-Staten zijn geconcentreerd, is 
gebleken dat de samenwerkingsregeling moet zorgen voor een evenwicht tussen de delegatie van 
bevoegdheden aan de Lid-Staten en de coördinatie door de Gemeenschap die vooral gericht moet 
zijn op de nauwkeurige definitie van de samenwerkingstaken. 
V - Verdere stappen 
Gezorgd moet worden voor zeer performante systemen voor de uitwisseling van informatie, met 
name voor de mededeling en de verwerking van aanzienlijke hoeveelheden statistische gegevens. 
In de loop van 1996 zal, op basis van gericht onderzoek, worden bepaald welk systeem daartoe 
het meest geschikt is. 
Voorts is uit de concrete ervaring die is opgedaan met betrekking tot de administratieve 
samenwerking, gebleken dat het in sommige gevallen belangrijk kan zijn te beschikken over 
communautaire instrumenten voor de opleiding van het met de controle belaste personeel. In dit 
verband moet het programma KAROLUS worden voortgezet, waarbij in enkele gevallen het 
nagestreefde doel zodanig kan worden bijgesteld dat niet alleen ambtenaren worden uitgewisseld, 
-27-
maar dat ook studiebijeenkomsten worden georganiseerd voor de opleiding van die ambtenaren 
en dat ook ervaring kan worden uitgewisseld. 
Met betrekking tot de wetenschappelijke samenwerking is het belangrijk dat de Gemeenschap een 
en ander blijft stimuleren door met name de beheerskosten die verbonden zijn aan de 
samenwerking, voor haar rekening te nemen, op voorwaarde dat de verrichte wetenschappelijke 
werkzaamheden worden gefinancierd door de Lid-Staten. 
7 B — Veterinaire controles 
I - Inleiding 
In de veterinaire sector is de samenwerking zeer goed geregeld, wat een logisch gevolg is van de 
jarenlange ervaring inzake wetgevend werk op communautair niveau. In 1989 heeft de Raad 
Richtlijn 89/608/EEG37 vastgesteld, waarin bepalingen zijn vervat betreffende de wederzijdse 
bijstand tussen de autoriteiten en de onderlinge uitwisseling van informatie. In deze richtlijn wordt 
sterk de nadruk gelegd op de taak van de Permanente Comités (zie II). 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
De samenwerking verloopt in hoofdzaak via de regelmatige vergaderingen van het Permanent 
Veterinair Comité (ingesteld in 1968) en het Permanent Zoötechnisch Comité (regelgevende 
comités). In 1994 waren er in totaal 31 vergaderingen van het Permanent Veterinair Comité (met 
69 vergaderdagen) en één vergadering van het Permanent Zoötechnisch Comité. Voorts 
ontmoeten de Lid-Staten en de diensten van de Commissie elkaar ook regelmatig in het kader van 
groepen van deskundigen, wetenschappelijke groepen, technische groepen en werkgroepen, die 
door de Commissie worden ingesteld om bijzondere problemen te bespreken. 
Bij Richtlijn 82/894/EEG van de Raad38 is een regeling ingesteld voor de melding van dierziekten 
aan de Commissie en aan de andere Lid-Staten, waarbij de gegevens binnen 24 uur elektronisch 
worden verzonden. Voorts is een computernetwerk voor gegevensuitwisseling tussen veterinaire 
autoriteiten (ANIMO) ingesteld39 in het kader waarvan de Lid-Staat van verzending de Lid-Staat 
van bestemming vooraf in kennis stelt van de aankomst van dieren; op het netwerk zijn 
momenteel meer dan 2 000 lokale eenheden aangesloten in de twaalf Lid-Staten en in het tweede 
halfjaar van 1994 zijn ongeveer 125 000 boodschappen verstuurd. Het ANIMO-systeem wordt in 
de loop van 1995 ingevoerd in Oostenrijk, Finland en Zweden. 
Voorts wordt ook gewerkt aan de ontwikkeling van een elektronisch informatiesysteeem waarop 
alle inspectieposten aan de grens worden aangesloten namelijk het SHIFT-systeem40 - en dat 
37 
38 
39 
40 Richtlijn 89/608/EEG van de Raad van 21 november 1989 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten 
van de Lid-Staten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de juiste toepassing van de 
veterinaire en zoötechnische wetgeving, PB L 351 van 2.12.1989, blz. 34. Laatstelijk gewijzigd bij de Akte betreffende de 
toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de 
Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, PB C 241 van 29.8.1994, blz. 21 
Richtlijn 82/894/EEG van de Raad van 21 december 1982 inzake de melding van dierziekten in de Gemeenschap, PB L 378 van 
31.12.1982, blz. 58. Laatstelijk gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de 
Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, PB C 241 
van 29.8.1994, blz. 21 
Ingesteld op grond van artikel 20 van Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire enzoötechnische 
controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de 
totstandbrenging van de interne markt, PB L 224 van 18.8.1990, blz. 29. Laatstelijk gewijzigd bij de Akte betreffende de 
toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de 
Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, PB C 241 van 29.8.1994, blz. 21 
Beschikking 92/438/EEG van de Raad van 13 juli 1992 betreffende de informatisering van de veterinaire procedures bij invoer 
(SHIFT-project), tot wijziging van de Richtlijnen 90/675/EEG, 91/496/EEG en 91/628/EEG alsmede Beschikking 90/424/EEG, en 
tot intrekking van Beschikking 88/192/EEG, PB L 243 van 25.8.1992, blz. 27. Laatstelijk gewijzigd bij de Akte betreffende de 
-28-
moet leiden tot een nauwe en efficiënte samenwerking tussen de inspectieposten aan de 
buitengrenzen van de Gemeenschap, en tot de efficiënte tenuitvoerlegging van de voorschriften 
voor invoer in de Gemeenschap. 
Ambtenaren van het Bureau voor veterinaire en fytosanitaire inspecties en controles (OICVP) 
voeren regelmatig inspectiebezoeken uit in de Lid-Staten om toe te zien op de uniforme 
toepassing van de communautaire wetgeving. Deze bezoeken, die worden verricht in 
samenwerking met de bevoegde nationale autoriteiten, zijn een gelegenheid voor uitwisseling van 
informatie en bespreking van praktische problemen. In 1994 zijn 142 bezoeken afgelegd, waarbij 
vooral aandacht is besteed aan veterinairrechtelijke problemen, fraude, pluimvee, residuen en de 
inspectieposten aan de grens. 
Op grond van artikel 34 van Beschikking 90/424/EEG van de Raad41 is een programma 
vastgesteld voor de uitwisseling van voor de veterinaire sector bevoegde ambtenaren tussen de 
Lid-Staten. In 1994 kwamen hiervoor vooral ambtenaren in aanmerking die verantwoordelijk waren 
voor de werkzaamheden in de inspectieposten aan de grens en in totaal waren er 31 
uitwisselingen waarbij alle twaalf Lid-Staten waren betrokken. 
Zowel door de Lid-Staten als door de Commissie werden conferenties en studiebijeenkomsten 
georganiseerd. 
7C — Fytosanitaire en andere wetgeving met betrekking tot landbouwgewassen 
en diervoeders 
I - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Voor de tenuitvoerlegging van de samenwerking in de fytosanitaire sector en de sectoren 
zaaizaad, kwekersrechten, diervoeding, residuen van bestrijdingsmiddelen, gewasbeschermings-
produkten en biologische landbouw, bestaat sedert enige tijd een goed uitgewerkte regeling, 
namelijk een reglementeringscomité voor de betrokken sector42. Enkele comités bestaan sedert 
het midden van de jaren zestig en andere, bijvoorbeeld het Plantenziektenkundig Comité en het 
Comité voor kwekersrechten sedert 1977, respectievelijk 1994. 
Afgezien van hun wetgevende taak zijn deze Comités, vooral via de talrijke in het kader van de 
Comités functionerende groepen van deskundigen en werkgroepen, een forum waar regelmatig en 
zeer intensief gegevens worden uitgewisseld. Snelle overdracht van informatie is in vele gevallen 
essentieel, bijvoorbeeld wanneer een Lid-Staat een plant of een plantaardig produkt uit een derde 
land of uit de Gemeenschap heeft onderschept, waarbij blijkt dat niet is voldaan aan de ter zake 
geldende communautaire voorschriften. In dergelijke gevallen is er meestal direct contact tussen 
de Lid-Staten en de Commissie. Ter aanvulling daarvan is er het EUROPHYT-systeem, een 
systeem voor elektronische post tussen de Lid-Staten voor de uitwisseling van informatie. 
In het kader van de samenwerking worden ook technische workshops georganiseerd en worden 
ambtenaren uitgewisseld tussen de Lid-Staten in het kader van het KAROLUS-programma (tot en 
met midden november 1995 waren 12 uitwisselingen goedgekeurd). Door de dienst voor 
fytosanitaire inspectie worden studiebijeenkomsten en opleidingscursussen georganiseerd ten 
behoeve van de Lid-Staten, en die dienst neemt zelf ook deel aan nationale opleidingscursussen. 
toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de 
Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, PB C 241 van 29.8.1994, blz. 21 
Beschikking 90/424/EEG van de Raad van 26 juni 1990 betreffende bepaalde uitgaven op veterinair gebied, PB L 224 van 
18.8.1990, blz. 19. Laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 93/70/EEG van 21 december 1992, PB L 25 van 2.2.1993, blz. 34 
D.i. het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land-, tuin- en bosbouw; het Permanent Plantenziektenkundig Comité; het 
Permanent Comité voor veevoeder; het Permanent Comité voor teeltmateriaal en gewassen van geslachten en soorten fruit; het 
Permanent Comité voor teeltmateriaal en siergewassen; het Permanent Comité voor kwekersrechten en het Permanent Comité 
voor biologische landbouw. 41 
42 
-29-
Bovendien is op communautair niveau bepaald dat de Lid-Staten meewerken aan de uitwisseling 
van alle beschikbare wetenschappelijke informatie en dat onderzoekprojecten worden opgezet op 
fytosanitair gebied. Met betrekking tot gewasbeschermingsmiddelen is in 1994 een 
studiebijeenkomst georganiseerd voor alle Lid-Staten, en in het kader van een nieuw proefproject 
komen de Lid-Staten maandelijks in vergadering bijeen om specifieke aspecten met betrekking tot 
de tenuitvoerlegging van de bestaande wetgeving te bespreken. 
De Comités zien er, via de organisatie van discussies en de uitwisseling van praktijkinformatie, 
ook op toe dat de communautaire wetgeving met betrekking tot deze zeer gespecialiseerde 
gebieden overal op dezelfde wijze wordt geïnterpreteerd en toegepast. Op sommige gebieden 
bestaat een specifieke wetgeving om een uniforme aanpak te garanderen. Met betrekking tot 
zaaizaad bijvoorbeeld verricht de Gemeenschap vergelijkend onderzoek om te garanderen dat bij 
de certificering van zaaizaaad geharmoniseerde methoden worden toegepast. Indien nodig 
verleent de Commissie ook assistentie bij de interpretatie van moeilijke punten in de wetgeving 
door het opstellen van bijvoorbeeld interpretatienota's. 
II - Verdere stappen 
Verbetering van de samenwerking is mogelijk met betrekking tot de uitwisseling van ambtenaren 
in het kader van het KAROLUS-programma (gebleken is dat sommige Lid-Staten wegens 
tijdsgebrek niet erg geneigd zijn om andere ambtenaren te accepteren) en met betrekking tot de 
ontwikkeling van het gebruik van elektronisch postverkeer tussen de Lid-Staten. 
7 D — Diergeneesmiddelen 
Zie deel l.b) hierboven onder Farmaceutische produkten. 
30 
8. Kennisgeving van technische voorschriften - Richtlijn 83/189 
I - Inleiding 
Deze richtlijn43 voorziet in de kennisgeving aan de Commissie van nationale ontwerp-normen en 
technische voorschriften die aanleiding kunnen geven tot technische belemmeringen binnen de 
interne markt. Daardoor krijgen de andere Lid-Staten en de Commissie de gelegenheid te 
reageren op de betrokken ontwerp-voorschriften, die pas na een standstill-periode in werking 
mogen treden. Het is een voorbeeld van een geformaliseerd systeem voor de uitwisseling van 
informatie waarbij alle communicatie via de Commissie verloopt. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Het Comité voor normen en technische voorschriften, dat toeziet op de toepassing van de richtlijn, 
brengt ook de kennisgevende autoriteiten bijeen die de aangemelde instanties aanstellen in het 
kader van de "nieuwe aanpak"-richtlijnen. Tot de recente vergadering in juli 1995 (zie afdeling 1.a 
(i)) was het ook het enige lichaam waar zaken in verband met de toepassing van de 
speelgoedrichtlijn werden besproken. 
Elektronische mail wordt gebruikt voor korte kennisgevingen en desbetreffende boodschappen. 
Een project om het gebruik van E-mail op te voeren en adequate databanken op te richten is in 
het stadium van de haalbaarheidsstudie in het kader van het IDA-programma (zie afdeling 224). 
III - Behoeften 
Door de studie te bepalen. 
Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en 
technische voorschriften, PB L 109 van 26.04.1983, blz. 8; gewijzigd bij Richtlijn 88/182/EEG, PB L 81 van 26.3.1988, en Richtlijn 
94/1 O/EG, PB L 100 van 4.4.1994. 
31 
9. Douane 
I - Inleiding 
De douane is één van de gebieden waarop de administratieve samenwerking in een zeer vroeg 
stadium is toegepast. In 1968 hebben de diensten van de Commissie namelijk al getracht de 
wetgeving te harmoniseren, hoofdzakelijk door middel van richtlijnen. Deze richtlijnen zijn 
geleidelijk aan vervangen door sectoriële regelingen die dwingender waren en doeltreffender met 
het oog op een harmonisatie van de wetgeving. Gebleken is evenwel dat door deze versnippering 
van de teksten de toepassing ervan niet werd vergemakkelijkt. Om die reden is de Commissie 
ertoe overgegaan een compilatie van alle bestaande teksten te vervaardigen in één 
douanewetboek die vlak na de totstandbrenging van de interne markt van toepassing is geworden. 
Voortaan beschikken de douaneadministraties en de economische subjecten over een 
toegankelijke, nauwkeurige en samenhangende wetgeving, een onontbeerlijke voorwaarde voor 
een eengemaakte markt. 
II - Bestaande instrumenten: het programma "Douane 2000" of een nieuwe uitdaging voor 
de douaneinstanties van de Europese Unie 
In een eengemaakte markt zonder binnengrenzen is het voor de goede werking ervan van 
essentieel belang dat de controles die er worden uitgevoerd samenhang vertonen, ongeacht in 
welke Lid-Staat dat gebeurt. 
Daarom heeft de Commissie voorgesteld een aantal acties op te zetten waarmee de douane van 
het jaar 2000 wordt aangekondigd, op basis van een partnerschap met de Lid-Staten. Al deze 
acties zijn bedoeld om de douane in staat te stellen aan de communautaire buitengrenzen toezicht 
en controle uit te oefenen door de bestaande wetgeving door homogene procedures te 
consolideren. Al deze acties berusten evenwel op een zeer actieve administratieve samenwerking. 
Onder de acties die op dit moment worden uitgevoerd dienen sommige in het bijzonder te worden 
vermeld. 
a) goedkeuring van nieuwe werkmethoden 
De diensten van de Commissie zijn ertoe overgegaan de technieken inzake risicoanalyse die het 
mogelijk maken de materiële of documentaire controles van de goederen gericht uit te voeren te 
veralgemenen, door, met medewerking van de Lid-Staten, richtlijnen uit te werken op grond 
waarvan zij kennis kunnen nemen van alle in de Unie bestaande methoden. 
Een soortgelijk werk zal worden gedaan voor de audit-technieken, waarvan het doel is uitvoerige 
controles mogelijk te maken van de boekhouding en het beheer van de ondernemingen (met 
inbegrip van die welke in verschillende landen gevestigd zijn). 
b) douanesancties 
De Commissie zet, in samenwerking met de Lid-Staten, de werkzaamheden op dit gebied voort, 
die bedoeld zijn om concurrentieverstoringen te voorkomen waaronder de economische subjecten 
te lijden zouden kunnen hebben. 
c) evaluatie van de resultaten 
Bezoeken aan Lid-Staten, de zogenaamde "monitoring-acties", worden uitgevoerd door teams 
bestaande uit nationale ambtenaren die uit andere Lid-Staten afkomstig zijn en ambtenaren van 
de Commissie. Dank zij deze acties kunnen de nationale ambtenaren rechtstreeks kennis nemen 
van de werkmethoden die door andere douanediensten worden toegepast. Het is namelijk de 
-32-
bedoeling om tot een uitwisseling te komen van de werkmethoden die als de meest efficiënte 
aangeduid zullen kunnen worden.. 
d) opleiding 
Bij besluit van de Raad van de Unie is er in 199144 al een specifiek opleidingsprogramma voor de 
ambtenaren van de Lid-Staten opgezet (Matthaeus-programma). Dit programma behelst de 
uitwisseling van douaneambtenaren van de Lid-Staten en de organisatie van seminars over 
specifieke thema's van de douanewetgeving. Dit programma beoogt verder de invoering van 
gemeenschappelijk opleidingsmateriaal. 
e) informatica 
De gedachte van een globale strategie om de toekomstige ontwikkeling van de informatisering van 
de douaneprocedures te begeleiden wordt door de Commissie en de Lid-Staten gesteund. Deze 
strategie berust op de gebruikmaking van de bestaande systemen en de ontwikkeling van de 
koppelingen tussen deze systemen. Daarnaast wil men daarbij gebruik maken van de 
informaticasystemen van de ondernemingen. 
III - Belemmeringen 
Deze acties die gericht zijn op een homogene toepassing van een uniforme wetgeving worden 
thans met een institutioneel obstakel geconfronteerd. Er is namelijk op gewezen dat de douane­
samenwerking hoofdzakelijk tot de communautaire bevoegdheid behoort, maar dat als het om 
niet-geharmoniseerde gebieden gaat (wapens, drugs, kernmateriaal voor militair gebruik, enz ), 
op deze samenwerking de bepalingen van toepassing zijn van titel VI van het Verdrag betreffende 
de Europese Unie (vergelijk artikel K.1.8). Deze situatie levert moeilijkheden op in de zin van 
samenhang tussen deze bepalingen en het Gemeenschapsrecht. 
IV - Verdere stappen 
De Commissie zal het reeds in 1994 ondernomen programma voortzetten ten einde dit een 
concretere onderbouw en structuur te geven. In het bijzonder zouden de hiervoor beschreven 
acties versterkt en uitgebreid kunnen worden. Het belangrijkste doel is dat de douane­
administraties elkaar leren kennen en spontaan en natuurlijk leren samenwerken, ten einde de 
gelijke behandeling van de ondernemers via op homogene wijze uitgevoerde controles te 
versterken. 
44 Beschikking van de Raad nr. 91/341/EEG van 20 juni 1991, PB L 187 van 13.7.1991, blz. 41 
33-
10. Belastingen 
10 A — Directe belastingen 
I - Inleiding 
Richtlijn 77/799/EEG betreffende de wederzijdse bijstand op het gebied van de directe en indirecte 
belastingen voorziet in een kaderregeling waarbij de Lid-Staten wederzijdse bijstand verlenen ter 
bestrijding van internationale belastingontduiking en -ontwijking. Zij handelt grotendeels over 
informatie-uitwisseling. 
11 - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Een lopend programma inzake vergaderingen tussen directe-belastingambtenaren van de 
Lid-Staten ter verbetering van de hoeveelheid en kwaliteit van de krachtens de richtlijn uit te 
wisselen informatie, werd in 1993 gestart. De betrokken werkgroep bereikte haar eerste resultaten 
in 1994 toen gemeenschappelijke richtsnoeren voor de uitwisseling van informatie bij specifieke 
aanvragen werden goedgekeurd. Tevens stelde de groep gedragsregels vast inzake de 
"turnaround"-tijd waarnaar de Lid-Staten moeten streven bij het beantwoorden van ontvangen 
aanvragen. Door eenvoudige statistieken samen te stellen over de mate waarin aan 
overeengekomen normen wordt voldaan, zal de groep toezien op de vooruitgang en de 
richtsnoeren zo nodig in de toekomst herzien. 
III - Behoeften 
Meer en beter gebruik maken van de bestaande instrumenten. 
IV - Belemmeringen 
Verschillen in ambtsgeheim van banken en belastingdiensten tussen de Lid-Staten. 
V - Verdere stappen 
De werkgroep zal nagaan hoe soortgelijke verbeteringen kunnen worden gerealiseerd op het 
gebied van informatie-uitwisseling waarbij "automatische" of "spontane" middelen worden aange­
wend. 
10 B — Indirecte belastingen 
I - Inleiding 
De afschaffing van de grensformaliteiten op 1 januari 1993 bevorderde de administratieve 
samenwerking tussen de met fiscale controle belaste nationale instanties. Zo werd bij 
Verordening nr. 218/92 het VIES-systeem (voor de uitwisseling van BTW-gegevens) tussen die 
instanties tot stand gebracht. Evenzo werden bij Richtlijn 92/12 een Accijnscomité en een systeem 
voor de uitwisseling van accijnsgegevens (SEED) ingesteld. Thans worden sommige 
BTW-gegevens langs elektronische weg opgeslagen en verzonden tussen de Lid-Staten, terwijl 
accijnsgegevens op diskette worden vastgelegd. 
-34-
Ook voorzag de verordening in de totstandbrenging van een netwerk van centrale contactbureaus 
en de oprichting van een Permanent Comité voor administratieve samenwerking (SCAC), waarvan 
tevens sprake is in Richtlijn 77/799 betreffende de wederzijdse bijstand op het gebied van de 
directe en indirecte belastingen. De Commissie runt het telematicanetwerk, houdt een lijst van 
bureaus bij en zorgt voor de verspreiding ervan, en beheert het Permanent Comité voor 
administratieve samenwerking en het Accijnscomité. Zij verschaft een kader voor de toekomstige 
ontwikkeling van de samenwerking met de Lid-Staten in het licht van de gezamenlijke ervaring en 
een gemeenschappelijk besef van eikaars behoeften. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Bij Beschikking 93/588 van de Raad werd het Matthaeus-Tax-programma vastgesteld, dat voorziet 
in de uitwisseling van met de indirecte fiscaliteit belaste ambtenaren tussen ambtelijke diensten en 
de organisatie van opleidingsbijeenkomsten voor ambtenaren die zich met tenuitvoerlegging en 
opleiding bezighouden, leder jaar nemen tot 100 ambtenaren aan het uitwisselingsprogramma 
deel, terwijl tien of meer studiebijeenkomsten worden gehouden. Tevens schrijft de beschikking 
voor dat gemeenschappelijke opleidingsprogramma's in iedere Lid-Staat worden uitgevoerd. 
Met het oog op de BTW-controle moeten de administraties bedrijven die intracommunautaire 
verwervingen doen, kunnen identificeren om erop toe te zien dat zij de belasting correct in 
rekening brengen. Daartoe wisselen de administraties gegevens uit de kwartaalstaten van de 
bedrijven via het VIES-systeem uit. Het VIES-systeem maakt het ook mogelijk 
BTW-identificatienummers over de binnengrenzen te controleren, terwijl het SEED-systeem 
dezelfde functie vervult voor accijnzen. Nadere informatie kan worden gevraagd krachtens 
Verordening nr. 218/92 en Richtlijn 77/799. In 1994 werden ruim 1.400 aanvragen om nadere 
informatie behandeld. Ten aanzien van accijnzen worden soortgelijke gegevens uitgewisseld in het 
kader van het systeem voor de verificatie van bewegingen dat overeenkomstig artikel 19, lid 6, van 
Richtlijn 92/12/EEG is ingesteld. 
Het bij artikel 29 van de Zesde BTW-Richtlijn ingestelde Raadgevend Comité voor de BTW en het 
bovengenoemde Accijnscomité zorgen voor een gemeenschappelijke interpretatie van het 
Gemeenschapsrecht betreffende indirecte belastingen. Het Raadgevend Comité voor 
douanezaken en indirecte belastingen en een aantal ad hoc lichamen leveren een waardevolle 
bijdrage. 
De Commissie verspreidt in alle Lid-Staten een leidraad inzake BTW-regelingen, die recentelijk is 
aangevuld met gegevens over de nieuwe Lid-Staten. Ook heeft zij experimenten op touw gezet en 
gefinancierd inzake de gecoördineerde controle door verscheidene Lid-Staten van multinationale 
ondernemingen en andere ondernemingen die zich met intracommunautaire handel bezighouden. 
III - Belemmeringen 
Mede dank zij de centrale contactbureaus zijn er weinig belemmeringen. De Commissie, het 
Permanent Comité voor administratieve samenwerking en het Accijnscomité houden de nog 
bestaande belemmeringen als gevolg van verschillen in wetgeving en methoden in het oog. 
IV - Verdere stappen 
De Commissie neemt zich voor om de reeds hoge mate van administratieve samenwerking in 
deze sector uit te breiden en wil, naast haar werkzaamheden inzake de uitwisseling van 
informatie, de wederzijdse bijstand bij het invorderen van nog verschuldigde belastingen verbe­
teren door een onderzoek in te stellen naar het gebruik van bestaande communautaire regelingen 
en naar de geschiktheid van de wetgeving. 
-35-
Tevens zal de geschiktheid van bestaande berichtensystemen opnieuw worden bekeken. Zo bij 
voorbeeld zal de huidige uitwisseling van accijnsgegevens uit nationale databases op diskettes 
worden vervangen door een on-line systeem. De Commissie zal pleiten voor een passend budget 
voor de financiering van dit systeem, het VIES-systeem en het Matthaeus-Tax-programma. 
-36 
11. Drugprecursoren 
I - Inleiding 
De gewijzigde Verordening 3677/90 werd aangenomen tot uitvoering van Artikel 12 van de 
Overeenkomst inzake Bestrijding van de Illegale Drughandel van 1988 van de Verenigde Naties, 
waarbij de Gemeenschap overeenkomstsluitende partij is geworden. In de in Verordening 900/92 
ingevoerde wijzigingen zijn de resultaten zichtbaar van de Chemische Actie Task Force van de 
G7, opgericht door de Top van Houston in 1990, aan de werkzaamheden waarvan door de 
Commissie en zeven Lid-Staten werd deelgenomen. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Informatie-uitwisseling geschiedt via het SCENT E-mail network dat met ongeveer 300 terminals in 
alle Lid-Staten verbonden is. Het netwerk is toegankelijk voor alle bevoegde autoriteiten in het 
kader van bovengenoemde Verordening. De nog niet aangesloten instanties worden bediend per 
fax of telex. 
(a) Uitwisselingen tussen ambtenaren van de Lid-Staten: 
De uitwisselingen tussen de met de handhaving van de douanewetgeving belaste ambtenaren zijn 
in 1995 gepland in het kader van de programma's Matthaeus (douane) en Karolus (andere 
gebieden). Bovendien zullen er binnenkort stages bij de Commissie van één maand aangeboden 
worden aan de ambtenaren van de Lid-Staten (er zijn al heel wat aanvragen ontvangen). 
(b) Opleidingsprogramma's: 
Er zijn sinds 1994 jaarlijkse seminars gehouden, die gedeeltelijk in het kader van het Matthaeus-
programma werden gefinancierd; voorgesteld wordt om meer gespecialiseerde bijeenkomsten te 
organiseren, die elk voor een specifieke groep ambtenaren bestemd zijn (onderzoekers, 
ambtenaren die vergunningen afgeven, enz.). 
(c) Diversen 
Tijdens de periodieke bijeenkomsten van het Comité inzake Drugprecursoren wordt toegezien op 
de soepele tenuitvoerlegging van de regels. Vastgestelde of vermoede onregelmatigheden dienen 
aan de Commissie te worden gerapporteerd, alsook alle andere gegevens die betrekking hebben 
op leemten of tekortkomingen in de bepalingen. Voorbeelden van afwijkende tenuitvoerlegging 
worden door het Comité bestudeerd ten einde een oplossing te vinden die door alle delegaties 
wordt gedeeld. De uitspraken van het Comité worden vastgelegd en aan de administraties 
toegezonden als "Vastgestelde Uitspraken". 
Naast de contacten via het Comité nemen ambtenaren uit de Lid-Staten regelmatig deel als 
opleiders in externe programma's ten behoeve van derde landen (bijvoorbeeld een precursor 
opleidingsprogramma in het kader van PHARE; seminars voor het GOS, het Midden-Oosten, 
ASEAN-landen, enz.) die voortdurende gelegenheden voor contact en feedback bieden. 
III - Behoeften 
De bevoegde autoriteiten dienen elkaar te consulteren met het oog op alle relevante aspecten van 
de zaak (afgifte van vergunningen, exportvergunningen en in het bijzonder samenwerking op het 
gebied van de fraudebestrijding). Verordening 3677/90 verwijst naar de toepassing, mutatis 
mutandis, van Verordening 1468/81, als een ingeburgerd instrument van de administratieve 
samenwerking op het gebied van douane en landbouw. De Commissie is afhankelijk van een 
-37-
voortdurende informatiestroom om haar taak te vervullen als coördinator in anti-fraude 
aangelegenheden, waarbij verslag wordt uitgebracht aan internationale organisaties zoals de 
Verenigde Naties. 
IV - Belemmeringen 
Sommige moeilijkheden kunnen voortvloeien uit een gebrek aan coördinatie met andere gebieden 
die soortgelijke vormen van exportcontrole hanteren (chemische wapens, enz.) en het scherpe 
contrast tussen drugprecursoren die afhankelijk zijn van communautaire procedures en het 
resterende gebied van drugssamenwerking die de samenwerking impliceert in het kader van Titel 
VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie. 
V - Verdere stappen 
Door de handhaving van het huidige niveau van middelen en acties zou het zeker mogelijk zijn om 
voor een voortdurende groei te zorgen in de efficiëntie van de samenwerking op dit terrein. Het 
zou wenselijk zijn indien de Commissie en de Lid-Staten de onproductieve leemten tussen de 
activiteiten op basis van het EG-Verdrag en die in het kader van Titel VI van het Verdrag 
betreffende de Europese Unie pragmatisch zouden kunnen overbruggen. 
-38-
12. Cultuurgoederen 
I - Inleiding 
Met het oog op de afschaffing van de controles van goederen aan de binnengrenzen heeft de 
Gemeenschap twee essentiële begeleidende maatregelen genomen op het gebied van de 
bescherming van cultuurgoederen: de Verordening betreffende de uitvoer van cultuurgoederen45 
en de Richtlijn betreffende de teruggave van cultuurgoederen46. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Een teruggaveregeling is onmogelijk zonder samenwerking tussen de Lid-Staten (bij voorbeeld op 
het gebied van het opsporen en lokaliseren van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten 
het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebracht en het achterhalen van de identiteit van degene 
die ze in zijn bezit heeft). Deze samenwerking, die onmisbaar is voor de goede werking van het 
teruggavemechanisme, wordt in de richtlijn geregeld. 
Gezien de verdeling van de bevoegdheden op het gebied van de bescherming van de 
cultuurgoederen onder de vele verschillende instanties in elke Lid-Staat is in de Richtlijn bepaald 
dat elke Lid-Staat een of meer (dit om rekening te houden met de bijzondere, bij voorbeeld 
federale structuur van sommige Lid-Staten) centrale autoriteiten moet aanwijzen om de in de 
Richtlijn omschreven taken te vervullen. 
Deze centrale autoriteiten dienen vooral als contactpunt. Zij werken onderling samen en 
stimuleren het overleg tussen de bevoegde instanties van de Lid-Staten. 
In de Richtlijn is bepaald dat de Lid-Staten de Commissie in kennis stellen van alle door hen 
aangewezen centrale autoriteiten en dat de Commissie de lijst van deze centrale autoriteiten 
bekendmaakt in het Publikatieblad. 
In dit verband moet worden opgemerkt dat in de Verordening eveneens is bepaald dat de 
autoriteiten die zijn belast met de controles bij de uitvoer van cultuurgoederen met de in de richtlijn 
bedoelde centrale autoriteiten moeten samenwerken. 
III - Behoeften 
Met de "algemene" samenwerking op het gebied van de bescherming van het nationale 
cultuurbezit die de Raad voor ogen staat en die onder de verantwoordelijkheid van de Lid-Staten 
valt, is tot op heden nog geen begin gemaakt. Hierbij dient te worden vermeld dat de werkgroep 
"Drugs en georganiseerde criminaliteit" van de Raad onlangs is begonnen de initiatieven op het 
gebied van de politiële samenwerking inzake de illegale handel in kunstwerken te onderzoeken. 
IV - Belemmeringen 
De richtlijn moest door negen Lid-Staten voor 15 december 1993 worden omgezet, door België, 
Duitsland en Nederland voor 15 maart 1994 en door Oostenrijk, Finland en Zweden voor 1 januari 
1995. 
In oktober 1995 is zij slechts door Denemarken, Spanje, Frankrijk, Ierland, Nederland, Finland, 
Zweden en het Verenigd Koninkrijk omgezet. Bovendien hebben van deze acht Lid-Staten slechts 
45 Verordening (EEG) nr. 3911/92 van de Raad van 9 december 1992 betreffende de uitvoer van cultuurgoederen, PB L 395 van 
31.12.1992 
46 Richtlijn 93/7/EEG van de Raad van 15 maart 1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze 
buiten het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebracht, PB L 74 van 27.03.1993 
-39-
Finland, Ierland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk de Commissie in kennis gesteld van hun 
centrale autoriteiten. 
V - Verdere stappen 
De Lid-Staten die dit nog niet hebben gedaan, dienen de Richtlijn om te zetten en de Commissie 
zo spoedig mogelijk in kennis te stellen van de centrale autoriteiten en daarbij eventueel 
vermelden of het gaat om dezelfde contactpunten die zijn aangemeld in het kader van ofwel de 
verordening ofwel de resolutie van de Raad van 16 juni 1994 betreffende de administratieve 
samenwerking. 
-40 
13. Vrijheid van vestiging 
Erkenning van diploma's 
I-Inleiding 
Op het gebied van de erkenning van vak- en beroepsopleidingen bestaan reeds verscheidene 
instanties voor administratieve samenwerking die een zeer belangrijke rol spelen bij de correcte 
toepassing van richtlijnen. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Het in 1975 ingestelde Comité van Hooggeplaatste Ambtenaren van Volksgezondheid bestaat uit 
hoge ambtenaren van de Lid-Staten die rechtstreekse bevoegdheden op het gebied van 
volksgezondheid hebben. Het heeft tot taak de problemen te bespreken en, indien mogelijk, op te 
lossen die rijzen bij de toepassing van de richtlijnen betreffende artsen, tandheelkundigen, 
verpleegkundigen en verloskundigen. 
Voor de richtlijnen architecten en dierenartsen heeft de Commissie ad hoc groepen ingesteld. 
Evenals het Geneesmiddelencomité, waarvan de bevoegdheid bij de Richtlijnen 85/432/EEG en 
85/433/EEG tot apothekers is uitgebreid, vervullen zij dezelfde functie als het Comité 
volksgezondheid op zijn specifieke terreinen. 
Tevens is bij de Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51 /EEG betreffende een algemeen stelsel van 
erkenning van diploma's een systeem voor administratieve samenwerking tussen de Lid-Staten en 
de Commissie ingesteld. Volgens die richtlijnen moet iedere Lid-Staat een coördinator voor de 
erkenning van diploma's aanstellen. De coördinatoren komen vijfmaal per jaar met de Commissie 
bijeen om de problemen te bespreken die zich bij de toepassing van de richtlijnen voordoen. De 
besprekingen binnen de groep coördinatoren kunnen de Lid-Staten brengen tot een uniforme 
interpretatie van de richtlijnen inzake bepaalde gevoelig liggende onderwerpen. Daarenboven 
hebben de contacten tussen coördinatoren en ambtenaren van de Commissie het mogelijk 
gemaakt talrijke concrete gevallen op te lossen. Tenslotte heeft de groep bijgedragen tot de 
samenstelling van een vademecum van het algemene stelsel alsook van de leidraad voor 
gebruikers, die meer bepaald bestemd is voor de burgers. 
III - Vedere stappen 
De verbetering van de samenwerking impliceert vooral dat het wederzijdse vertrouwen 
onophoudelijk wordt versterkt bij de dagelijkse activiteiten. Zij zal in de bovengenoemde comités 
en groepen (alsook in de zeven andere waarvan daarenboven deskundigen uit de universiteiten 
en beroepsverenigingen deel uitmaken) worden voortgezet. 
Overigens zal worden voortgegaan met experimenten inzake de ontwikkeling van elektronische 
post waar zulks gerechtvaardigd is. Tevens zullen de statistieken verder worden verbeterd. 
41 -
14. Vennootschapsrecht 
Voor problemen op het gebied van vennootschapsrecht zijn de partners van de Commissie in het 
algemeen de vertegenwoordigers van de Ministeries van Justitie. Wat de verslaglegging betreft, 
komen de partners uit de Ministeries van Justitie of de Ministeries van Economische Zaken of 
Financiën. 
14 A— Verslaglegging 
I - Inleiding 
Bij de vaststelling van de Vierde Richtlijn in 1978 werd een "Contactcomité Jaarrekening" 
opgericht. Dit comité is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en van de 
Commissie. Het wordt door een vertegenwoordiger van de Commissie voorgezeten. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Het comité heeft tot taak: 
• de geharmoniseerde toepassing van de richtlijnen jaarrekening te bevorderen door regel­
matig vergaderingen te houden waarop met name praktische problemen in verband met de 
toepassing ervan worden behandeld; 
• de Commissie, indien nodig, advies te geven over aanvullingen van of wijzigingen in deze 
richtlijnen. 
Het comité wordt (normaal tweemaal per jaar) door de voorzitter bijeengeroepen op eigen initiatref 
of op verzoek van één van de leden. De agendapunten worden grotendeels bepaald door de 
vertegenwoordigers van de Lid-Staten. 
De resultaten van besprekingen over verslagleggingsproblemen worden in de notulen vastgelegd. 
In 1990 publiceerde de Commissie een brochure waarin sommige conclusies zijn samengevat. 
Men is het erover eens dat het Contactcomité de geschikte instantie is om "een beslissende rol te 
spelen bij de praktische organisatie van de samenwerking tussen de bevoegde overheidsdiensten 
van de Lid-Staten en de Commissiediensten, bij voorrang in het kader van de bestaande instanties 
en comités", zoals in de resolutie werd gevraagd. 
Aangezien de verslagleggingsregels zeer sterk worden beïnvloed door de nationale normen 
stellende organisaties, werd een Raadgevend Comité voor de verslaglegging ingesteld, waarin de 
voornaamste partijen zijn vertegenwoordigd die bij de administratieve verslaglegging in de EU zijn 
betrokken. Deze instantie adviseert de Commissie over technische aspecten van de verslag­
legging en mogelijke manieren om een verdere harmonisatie te bevorderen. 
-42-
14 B — Europese Economische Samenwerkingsverbanden (EESV) 
I - Inleiding 
Een contactcomité werd opgericht-bij de op 25 juli 1985 vastgestelde verordening tot instelling van 
Europese Economische Samenwerkingsverbanden47. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Het comité heeft tot taak de toepassing van de verordening te bevorderen via regelmatig overleg 
omtrent de praktische problemen die zich in verband met de toepassing voordoen en de 
Commissie, indien nodig, advies te geven over aanvullingen van of wijzigingen in de verordening. 
III - Verdere stappen 
Gehoopt wordt dat het contactcomité zich kan bezighouden met het verzamelen van informatie 
over de EESVs die zijn geregistreerd in de afzonderlijke Lid-Staten, welke de Commissie zouden 
helpen bij het in stand houden van een database van bestaande EESVs. 
47 Verordening (EEG) nr. 2137/85 van de Raad van 25 juli 1985 tot instelling van Europese economische samenwerkingsverbanden, 
PB L 199 van 31.7.1985, blz. 1 
-43-
15. Verzekeringen, banken, effecten 
15 A — Verzekeringswezen 
I - Inleiding 
In het verzekeringswezen werd administratieve samenwerking steeds noodzakelijk geacht voor 
een behoorlijke tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving in de gehele Gemeenschap. 
De Gemeenschapsrichtlijnen betreffende verzekeringen voorzien reeds in nauwe samenwerking 
tussen de bevoegde toezichthoudende autoriteiten. Het gehele systeem van het "Europese 
paspoort" steunt op deze samenwerking. Ook is samenwerking tussen de Lid-Staten en de 
Commissie nodig om ervoor te zorgen dat die richtlijnen correct ten uitvoer gelegd worden. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Twee instanties houden zich bezig met de administratieve samenwerking in het 
verzekeringswezen:de Conferentie van toezichtoudende autoriteiten van de Lid-Staten van de EU 
en het Comité voor het verzekeringswezen. 
De Conferentie werd in 1957 door de Lid-Staten in het leven geroepen. De Commissie heeft er de 
status van waarnemer. De Conferentie bespreekt problemen met betrekking tot het toezicht in het 
verzekeringswezen (bij voorbeeld de solvabiliteit van verzekeringsondernemingen). Tevens heeft 
de Conferentie protocollen voor de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten vastgesteld ter 
bevordering van de praktische tenuitvoerlegging van de verzekeringsrichtlijnen. 
Het Comité voor het verzekeringswezen werd ingesteld bij Richtlijn 91/675/EEG. Naast zijn taak 
om de Commissie bij te staan bij de uitoefening van haar bevoegdheden inzake de 
tenuitvoerlegging kan het Comité voor het verzekeringswezen iedere specifieke kwestie met 
betrekking tot de verzekeringssector en de toepassing van de verzekeringsrichtlijnen behandelen. 
Het comité heeft reeds een aantal kwesties betreffende verzekeringsproblemen besproken 
(verzekeringsconcerns, grenslijnen tussen sociale zekerheid en verzekeringsbedrijf, interpretatie 
van de verzekeringsrichtlijnen, enz.). 
In 1994 werd een ad hoc Interpretatiegroep opgericht om de uit de Gemeenschapswetgeving 
betreffende verzekeringen voortvloeiende interpretatievraagstukken te bespreken. De groep 
bestaat uit vertegenwoordigers van de toezichthoudende autoriteiten van de Lid-Staten en wordt 
voorgezeten door de Commissie. De Interpretatiegroep brengt verslag uit aan het Comité voor het 
verzekeringswezen, dat kan bijeenkomen om de interpretatie die aan een specifieke bepaling van 
de Gemeenschapswetgeving moet worden gehecht, te bespreken. In 1995 hebben twee 
vergaderingen plaatsgevonden. 
Voorts kan het Comité voor het verzekeringswezen op grond van zijn bevoegdheden inzake 
"comitologie" besluiten nemen tot verduidelijking van de definitie van de verzekeringsrichtlijnen. 
Het KAROLUS-programma voorziet in de mogelijkheid tot uitwisseling van ambtenaren van 
bevoegde nationale instanties. De eerste resultaten van die uitwisselingen blijken positief te zijn. 
III - Behoeften 
Samenwerking tussen de Lid-Staten onderling en tussen de Lid-Staten en de Commissie is 
onontbeerlijk voor een probleemloze toepassing van het systeem van de "Europese vergunning" 
en de "toezichtregeling land van herkomst" in de Gemeenschap. 
-44-
De derde verzekeringsrichtlijn voorziet tevens in de verificatie ter plaatse door de Lid-Staat van 
herkomst van het bijkantoor van een verzekeringsonderneming. De bevoegde autoriteiten van de 
Lid-Staat van ontvangst moeten samenwerken met de Lid-Staat van herkomst om deze controle 
van het bijkantoor te vergemakkelijken. Zij kunnen ook aan deze controle deelnemen. 
Het standpunt van de Commissie inzake bepaalde gevoelig liggende punten kan aan de hand van 
interpretatieve mededelingen worden verduidelijkt. Dit is het geval bij de beheer- en 
beleggingsactiviteiten van pensioenfondsen. Een mededeling inzake het beheer en de belegging 
van de activa van pensioenfondsen werd in december 1994 door de Commissie gepubliceerd. 
IV - Verdere stappen 
Naast de deelneming door nationale ambtenaren aan het KAROLUS-programma, zou de 
deelneming door ambtenaren van de diensten van de Commissie aan opleidingsprogramma's op 
het gebied van verzekeringen en financiële diensten nuttig zijn. Stages bij toezichthouders en 
verzekeringsondernemingen worden ook noodzakelijk geacht om de Commissie in staat te stellen 
haar taken te vervullen. 
De Commissie is besprekingen met de Lid-Staten begonnen om een proefprogramma voor een 
elektronisch netwerk op touw te zetten dat de uitwisseling van berichten en informatie over het 
toezicht op verzekeringsondernemingen tussen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten 
mogelijk moet maken (EDENIS Electronic data exchange network in insurance). Dit netwerk zou 
de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten kunnen vergemakkelijken. Het was de 
bedoeling dat het systeem in de tweede helft van 1995 in bedrijf zou worden gesteld. Jammer 
genoeg is het project ten gevolge van budgettaire beperkingen voorlopig uitgesteld. 
Toch wordt een dergelijk elektronisch netwerk noodzakelijk geacht om de administratieve 
samenwerking te verbeteren, de informatie-uitwisseling tussen ambtelijke diensten te vergemak­
kelijken en te versnellen en te zorgen voor een efficiënter toezicht op het verzekeringswezen in de 
interne markt. 
15 B — Banken 
I - Inleiding 
De tweede Bankrichtlijn 89/646/EEG van 15 december 1989 is sinds 1 januari 1993 van kracht. Bij 
deze richtlijn is met name een "Europees paspoort" (of enige vergunning) voor kredietinstellingen 
ingevoerd, dat in de gehele Unie wordt erkend en wordt ondersteund door innovatieve apparatuur 
voor kennisgeving en samenwerking. Een en ander is gebaseerd op toezicht door de autoriteiten 
van het land van registratie ten aanzien van de algemene solvabiliteit en door de autoriteiten van 
het land van ontvangst ten aanzien van de liquiditeitspositie van bijkantoren op zijn grondgebied. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
In het bankwezen is er samenwerking met de Lid-Staten op institutioneel niveau sinds 1979, toen 
het Raadgevend Comité voor het bankwezen werd ingesteld bij de eerste coördinatierichtlijn 
(77/780/EEG). Een andere vorm van samenwerking vindt plaats in de Contactgroep van de met 
het toezicht op banken belaste autoriteiten van de Lid-Staten, die niet bij een communautaire 
richtlijn werd ingesteld, maar waarvan het bestaan door Gemeenschapsinstrumenten werd erkend 
en waaraan de Commissie deelneemt. De presidenten van de centrale banken van de Europese 
Gemeenschap houden samenwerkingsvergaderingen zonder de Commissie in het Subcomité 
Toezicht op Banken van het Europees Monetair Instituut. 
-45-
Deze diverse instanties behandelen de problemen op de geïntegreerde markt voor het bankwezen 
ten einde oplossingen uit te werken die het onderwerp van nationale maatregelen kunnen 
uitmaken of bij de Commissie oplossingen aan te bevelen waarvoor nieuwe voorstellen voor 
richtlijnen van de Raad of de Commissie nodig zijn overeenkomstig de nieuwe procedures van het 
comité. 
Tevens heeft de Commissie talrijke bilaterale "memoranda of understanding" ontvangen die de 
meeste Lid-Staten hebben gesloten met het oog op de tenuitvoerlegging van de bij de tweede 
richtlijn ingevoerde nieuwe procedures. 
De Commissie heeft de Werkgroep Tenuitvoerlegging van de Bankrichtlijnen (WPIBD) ingesteld, 
die tot taak heeft alle interpretatieproblemen waarmee de Lid-Staten bij het toepassen van de 
richtlijnen worden geconfronteerd, te bespreken en eventueel op te lossen. Indien de werkgroep 
het over een gemeenschappelijke interpretatie eens wordt, verplicht de Commissie zich ertoe deze 
te publiceren. Indien geen overeenstemming wordt bereikt, wordt het probleem voorgelegd aan 
het Raadgevend Comité voor het bankwezen (BAC), dat hierover advies uitbrengt. Als het comité 
tot overeenstemming komt, publiceert de Commissie de interpretatie; zo niet heeft de Commissie 
het recht de nodige conclusies te trekken. De Commissie heeft een ontwerp-mededeling 
bekendgemaakt over het vrij verrichten van diensten en het algemeen belang48, waarvan de 
interpretatie onderwerp van bespreking is geweest bij de WPIBD en het BAC. 
III - Behoeften 
De landen van herkomst en van ontvangst dienen administratieve en financiële informatie, alsook 
andere gegevens uit te wisselen, in het bijzonder als er twijfel bestaat dat de instelling nog steeds 
aan de criteria voor een vergunning voldoet. 
IV - Verdere stappen 
Bij een recentelijk vastgestelde richtlijn van de Raad49 worden de regelingen voor de uitwisseling 
van informatie tussen toezichthoudende autoriteiten die tot verschillende categorieën behoren, 
uitgebreid. Deze richtlijn schrijft voor dat externe accountants de toezichthoudende autoriteiten in 
kennis stellen van alle omstandigheden die de stabiliteit kunnen ondermijnen van de instellingen 
waarvan zij de rekeningen controleren. 
In het licht van de op de bovengenoemde ontwerp-mededeling ontvangen reacties zal de 
Commissie de publikatie overwegen van een interpretatieve mededeling die de economische 
subjecten en de Lid-Staten in staat moet stellen te bepalen welk standpunt de Commissie 
waarschijnlijk hieromtrent zal innemen als een bijzonder probleem onder haar aandacht wordt 
gebracht. 
48 
49 PB C 291 van 4.11.1995, blz. 7 
Richtlijn 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 1995 tot wijziging van de Richtlijnen 77/780/EEG en 
89/646/EEG op het gebied van kredietinstellingen, de Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG op het gebied van het 
schadeverzekeringsbedrijf, de Richtlijnen 79/267/EEG en 92/96/EEG op het gebied van het levensverzekeringsbedrijf, 
Richtlijn 93/22/EEG op het gebied van beleggingsondernemingen en Richtlijn 85/611/EEG op het gebied van instellingen voor 
collectieve belegging in effecten (ICBE's), ten einde het bedrijfseconomisch toezicht te versterken, PB L 168 van 18.7.1995, blz. 
7. 
-46-
15 C— Effecten 
I - Inleiding 
Vele reeds vastgestelde richtlijnen op het gebied van effectenmarkten, bij voorbeeld de richtlijn 
van 1979 tot coördinatie van de voorwaarden voor de toelating van effecten tot een effectenbeurs, 
voorzien in samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten in verschillende Lid-Staten, met name 
ten aanzien van de uitwisseling van informatie. Deze informatie-uitwisselingen vallen onder de 
geheimhoudingsplicht. 
Daarenboven komen toezichthouders van de Lid-Staten bijeen op door de Commissie 
georganiseerde halfjaarlijkse vergaderingen (Comité op hoog niveau van effectentoe­
zichthouders), alsook op een informele ad hoc basis zonder deelneming van de Commissie. 
Voorts heeft de Commissie een voorstel goedgekeurd voor een richtlijn tot instelling van een 
Comité voor het effectenbedrijf50, dat in de plaats van het Comité op Hoog niveau van 
effectentoezichthouders zou komen. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Op het gebied van effectenmarkten neemt de samenwerking praktische vorm aan in het kader van 
samenwerkingsovereenkomsten ("Memoranda of understanding") tussen toezichthouders in 
landen met een aanzienlijke onderlinge effectenhandel. Deze overeenkomsten werden 
aanvankelijk gesloten tussen Europese toezichthouders en Amerikaanse en Japanse regelende 
instanties, maar worden steeds meer gebruikt ten aanzien van contacten in Europa. 
III - Behoeften 
Aangezien de effectenhandel hoofdzakelijk een internationale activiteit is, temeer daar de 
informatietechnologie een vlottere communicatie mogelijk maakt, hangt een effectieve regulering 
van de marktdeelnemers voornamelijk af van de samenwerking tussen toezichthouders bij de 
tenuitvoerlegging van hun respectieve nationale voorschriften. Dit is met name duidelijk in het 
geval van handel met voorkennis, waarbij een insider de effectenmarkt in een ander land kan 
gebruiken voor illegale handel in de hoop dat deze niet wordt ontdekt door de toezichthouders uit 
het land van herkomst. De Commissie neemt niet actief deel aan deze informatie-uitwisseling 
tussen toezichthouders omdat zij geen rechtstreekse toezichthoudende rol te vervullen heeft. 
Na de vaststelling in 1993 van de richtlijnen betreffende het verrichten van beleggingsdiensten en 
inzake de kapitaaltoereikendheid heeft de Commissie een aantal informele vergaderingen inzake 
de aan beide richtlijnen te geven interpretatie belegd om bepaalde problemen te bespreken 
waarvoor de Lid-Staten zich tijdens het tenuitvoerleggingsproces geplaatst zien. 
IV - Verdere stappen 
De Commissie dient na te gaan in welke mate de bepalingen inzake samenwerking van de 
effectenmarktrichtlijn in de praktijk uitwerking hebben, met name bij gedeelde verantwoordelijkheid 
van de toezichthouders uit de Lid-Staat van herkomst en de Lid-Staat van ontvangst. Voorts moet 
de richtlijn tot instelling van het Comité voor het effectenbedrijf zo spoedig mogelijk worden 
vastgesteld. 
*50 
COM(95)360 def. van 17 juli 1995 
47-
16. Intellectuele eigendom 
I - Inleiding 
De praktische tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving inzake industriële eigendom 
behoort tot de taak van de Octrooibureaus van de Lid-Staten, die doorgaans onafhankelijke 
lichamen van de nationale ministeries zijn. De Octrooibureaus van de Lid-Staten zijn meestal 
belast met octrooien, merken, tekeningen en modellen, alsook in voorkomend geval met 
gebruiksmodellen. Een hoge mate van coördinatie van het beleid van de Lid-Staten kon tot stand 
gebracht worden via het Europees Octrooibureau te München en het Bureau voor harmonisatie 
binnen de interne markt te Alicante. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Op het gebied van octrooien wisselen vertegenwoordigers van de Commissie en van de 
Lid-Staten op de vergaderingen van de Raad van Bestuur en de delegatieleiders bij het Europees 
Octrooibureau (München) regelmatig van gedachten, met name over de ontwikkeling van de 
nationale wetgevingen. Die vergaderingen maken het ook mogelijk na te gaan hoe het staat met 
de ratificatie van het Verdrag van Luxemburg betreffende het Gemeenschapsoctrooi. Voorts zij 
erop gewezen dat het Europees Octrooibureau het secretariaat waarneemt van een specifieke 
instantie die belast is met de invoering van het Gemeenschapsoctrooi, het "Interimcomité voor het 
Gemeenschapsoctrooi". 
Op een in januari 1995 door de Commissie belegde vergadering van nationale deskundigen 
konden bepaalde problemen met betrekking tot de interpretatie van Verordening nr. 1768/92 
betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen 
worden aangeroerd en gemeenschappelijke oriëntaties ter zake worden bepaald. 
Op het gebied van merken maken, sedert de vaststelling van Verordening nr. 40/94 betreffende 
het Gemeenschapsmerk, de vergaderingen van de Raad van Bestuur van het Bureau voor 
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ontmoetingen met 
vertegenwoordigers van de Lid-Staten mogelijk. Tijdens die vergaderingen kunnen niet alleen alle 
kwesties met betrekking tot de installatie van het Bureau te Alicante worden besproken, maar ook 
sommige aspecten ten aanzien van nationale merken worden doorgelicht. 
Tenslotte wordt gezorgd voor een passende coördinatie met het oog op de vergaderingen van de 
bestuurslichamen van de Wereldorganisatie voor de intellectuele eigendom (WIPO) ieder jaar in 
september en van de Comités van deskundigen die ermee belast zijn specifieke aspecten van de 
intellectuele eigendom te behandelen. Dank zij die coördinatie spreekt het Voorzitterschap zich in 
veel gevallen uit namens de 15 Lid-Staten. 
Op het gebied van auteursrecht en naburige rechten vinden contacten plaats in het kader van de 
groep attachés "intellectuele eigendom" bij de Raad. Binnen deze werkgroep worden de 
standpunten gecoördineerd, onder andere met het oog op de deelneming aan de besprekingen bij 
de WIPO. De aan auteursrechtelijke kwesties gewijde vergaderingen van de Raad van Europa en 
de UNESCQ bieden eveneens gelegenheid voor talrijke ontmoetingen tussen vertegenwoordigers 
van de Commissie en van de Lid-Staten. 
III - Verdere stappen 
De Commissie overweegt de contacten met deskundigen van de Lid-Staten voort te zetten en 
eventueel te intensiveren. 
48 
17. Omroep 
I - Inleiding 
Alle Lid-Staten hebben de nationale omzettingsmaatregelen van Richtlijn 89/552 toegezonden. De 
Commissie heeft besloten inbreukprocedures in te leiden tegen de meeste Lid-Staten (de 
nationale wetgevingen van de nieuwe Lid-Staten worden momenteel geanalyseerd). Voor de 
meeste problemen (onjuiste interpretatie, dubbelzinnige formulering van de omzettingsmaatre­
gelen) lijkt echter een oplossing ophanden te zijn. De problemen die in deze procedures aan de 
orde worden gesteld, kunnen overigens niet worden opgelost met een versterkte coördinatie­
procedure, omdat zij per Lid-Staat zeer verschillend zijn. 
II - Bestaande samenwerking 
In het kader van het toezicht op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn bestaat een ad hoe-groep 
van vertegenwoordigers van de Lid-Staten die door de Commissie is opgericht. Deze groep heeft 
tot taak te discussiëren over de interpretatie- of toepassingsproblemen waar de Lid-Staten bij de 
tenuitvoerlegging van de richtlijn mee worden geconfronteerd. Zij heeft haar taak goed vervuld 
door de tenuitvoerlegging van de richtlijn te vergemakkelijken en zij zal haar werkzaamheden 
voortzetten, zowel op het gebied van het toezicht op de toepassing van de bestaande richtlijn als 
op dat van de tenuitvoerlegging van de nieuwe richtlijn zodra deze is goedgekeurd. 
III - Behoeften op het gebied van samenwerking 
Sommige Lid-Staten hebben geopperd dat het nuttig zou zijn een (uit de regelgevende instanties 
samengestelde) vaste werkgroep op te richten die enerzijds een gemeenschappelijke aanpak van 
de problemen in verband met de openbare zedelijkheid (pornografie, geweld, samenwerking bij 
filmviewings) moet ontwikkelen en anderzijds een regelmatige uitwisseling van informatie over de 
omroeporganisaties mogelijk moet maken om conflicten over de bevoegdheid van een Lid-Staat te 
voorkomen. 
IV - Verdere stappen 
De Raad bereikte tijdens zijn zitting van 20 november 1995, waarop de herziening van de richtlijn 
aan de orde was, een politiek akkoord waarbij met name een contactcomité werd ingesteld. 
49-
18. Vervoer 
I - Bestaande samenwerking 
Op het gebied van vervoer, met name het weg- en luchtvervoer, is in sommige verordeningen en 
richtlijnen (door welbepaalde artikelen) expliciet in samenwerking voorzien ofwel tussen de 
Lid-Staten ofwel tussen de Lid-Staten en de Commissie. 
De hiermee gecreëerde samenwerkingsnetwerken zijn nog absoluut niet op alle gebieden efficiënt, 
maar er mag worden gesteld dat een aantal ervan relatief goed functioneert bij voorbeeld die 
inzake het internationale vervoer van reizigers met touringcars en autobussen, de wegcabotage 
voor reizigers en vracht, de maatregelen in geval van crisis op de markt van het vrachtvervoer 
over de weg, de fiscale aspecten van het wegvervoer, de wederzijdse erkenning van nationale 
vaarbewijzen (waterwegen), de toegang van de EG-luchtvervoerders tot de intracommunautaire 
luchtverbindingen, met name door op ad hoe-basis georganiseerde vergaderingen. 
Andere netwerken, hoewel vastgesteld in de wetgeving, functioneren niet goed; tenslotte is op 
sommige gebieden in geen netwerken voorzien. 
In het kader van het KAROLUS-programma hebben er tot nog toe verscheidene uitwisselingen 
van nationale ambtenaren die belast zijn met het toezicht op de toepassing van de wetgeving 
inzake het wegvervoer en in de sector van het zeevervoer plaatsgehad. 
50 
Deel II 
Overige gebieden 
19. Sociaal beleid 
19 A — Sociale zekerheid voor migrerende werknemers 
I - Inleiding 
Overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 48 t/m 51 van het Verdrag, betreffende het vrije 
verkeer van werknemers, zijn in Verordening (EEG) nr. 1408/7151 bepalingen opgenomen voor de 
coördinatie van de nationale sociale zekerheidsregelingen. Uitvoerige bepalingen inzake de 
implementatie van Verordening (EEG) nr. 1408/71, inclusief de verantwoordelijke instellingen, zijn 
vastgelegd in Verordening (EEG) nr. 574/72 van 21 maart 1972. 
II - Bestaande mechanismen voor samenwerking op het gebied van wetshandhaving 
Krachtens het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 1408/71 is een 'Administratieve Commissie voor 
de sociale zekerheid van migrerende werknemers' opgericht. Deze Administratieve Commissie, 
die is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten, heeft een aantal taken, waaronder 
het behandelen van "alle vraagstukken van administratieve of interpretatieve aard, voortvloeiende 
uit de bepalingen van deze verordening". Wanneer zich als gevolg van het niet uitvoeren van de 
bepalingen van de Verordening administratieve problemen voordoen, worden deze onderwerpen 
in de Administratieve Commissie besproken en wordt er een oplossing gezocht. Het Secretariaat 
van de Administratieve Commissie wordt vaak benaderd door personen die stellen dat instellingen 
voor sociale zekerheid hun recht op uitkeringen krachtens het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 
1408/71 niet erkennen. In samenwerking met de vertegenwoordigers van de Lid-Staten in de 
Administratieve Commissie wordt een oplossing gezocht. 
Binnen de Gemeenschap bevinden zich duizenden instellingen voor sociale zekerheid die 
Verordening (EEG) nr. 1408/71 ten uitvoer leggen. De Administratieve Commissie heeft een 
aantal modelformulieren opgesteld om de gegevensstroom tussen de instellingen in de Lid-Staten 
te structureren. 
In 1991 heeft de Administratieve Commissie de werkgroep TESS (Telematics for Social Security) 
opgericht, die het TESS-programma: Ontwikkeling van telematicadiensten voor de coördinatie van 
Europese sociale zekerheidsregelingen, ten uitvoer legt. De werkgroep TESS analyseert de 
behoeften van de instellingen voor sociale zekerheid ten aanzien van de uitwisseling van 
informatie en stelt geschikte oplossingen voor verbetering en modernisering vast. 
Zodra de Administratieve Commissie een kwestie van de interpretatie van Verordening (EEG) nr. 
1408/71 of 574/72 heeft afgehandeld, legt zij haar bevindingen vast in Besluiten of Aanbevelingen, 
die in het Publikatieblad worden gepubliceerd. 
In het kader van TESS wordt een glossarium van termen op het gebied van de sociale zekerheid 
samengesteld, ter ondersteuning van de toekomstige uitwisseling van informatie via telematica­
diensten. 
51 Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op 
werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, PB L 149 van 5.7.71, 
blz. 2 
-51 -
Het Secretariaat van de Administratieve Commissie binnen de Commissie organiseert regelmatig 
seminars over verschillende onderwerpen die met de implementatie van Verordening (EEG) nr. 
1408/71 verband houden. In 1994 is een gids gepubliceerd waarin, in een taal die gemakkelijk 
toegankelijk is voor het grote publiek, beschreven wordt hoe de Verordening functioneert en een 
inleiding tot de sociale zekerheidsregelingen in de Lid-Staten wordt gegeven. 
19 B— Arbeidsinspectie 
I - Inleiding 
Sinds 1982 komt op initiatief van de Commissie, regelmatig een Comité van Hoge functionarissen 
van de Arbeidsinspectie (CHFA) bijeen, ten einde de samenwerking tussen de Lid-Staten en de 
Commissie te verbeteren en de doeltreffende, consequente handhaving van de Europese 
wetgeving in de Lid-Staten te bevorderen. Het Comité bestaat uit twee hoge functionarissen van 
de Arbeidsinspectie per Lid-Staat. 
Al sedert het begin is het CHFA zowel een forum voor nauwe samenwerking tussen nationale 
deskundigen van de Lid-Staten en van de Commissie voor het uitwisselen van informatie, als een 
netwerk van betrokken ambtenaren om te helpen bij de verwezenlijking van een doeltreffende 
handhaving van de communautaire sociale wetgeving. 
Bij besluit van de Commissie van 12 juli 1995 is het CHFA als officieel Comité opgericht. 
II - Bestaande mechanismen voor samenwerking op het gebied van wetshandhaving 
Het CHFA heeft een netwerk opgericht van nationale correspondenten - arbeidsinspectie - voor 
de snelle uitwisseling van gegevens. Dit netwerk wordt gebruikt om gegevens uit te wisselen over 
de handhaving van het communautair recht ter zake van de interne markt en onder meer over de 
handhaving van de richtlijn machines. 
Het CHFA heeft gemeenschappelijke principes vastgesteld voor arbeidsinspectie op het gebied 
van de gezondheid en de veiligheid op het werk en bevordert de verwezenlijking van methoden 
voor het evalueren van nationale inspectiesystemen in het licht van deze principes (de eerste 
proefevaluatie wordt momenteel in Nederland uitgevoerd). 
Een van de voornaamste activiteiten van het CHFA is de uitwisseling van inspecteurs tussen de 
Lid-Staten. 
In de loop van de jaren hebben bijna 100 inspecteurs een ander Europees land bezocht om een 
onderwerp te bestuderen dat van bijzonder belang was voor hun eigen land. Via deze activiteit 
wordt wederzijdse kennis over de ervaringen met wetshandhaving bevorderd. 
Sinds het begin van de jaren negentig zijn twee "Europese Zittingen" gehouden om gegevens uit 
te wisselen over inspectiemethoden in specifieke sectoren, te weten resp. de bouwnijverheid en 
de landbouw, waarbij inspecteurs uit vier verschillende Lid-Staten betrokken waren. Op de 
eerstvolgende plenaire vergadering van CHFA wordt een derde gelanceerd. De betrokken sector 
is de automobielindustrie en haar toeleveranciers. 
Een van de documenten die het resultaat zijn van het werk van het CHFA, is een module voor de 
opleiding van arbeidsinspecteurs ter zake van de EU en de gezondheid en de veiligheid op het 
werk. Deze opleidingsmodule is gebruikt als het basismateriaal voor opleidingsprogramma's voor 
arbeidsinspecteurs in alle Lid-Staten. 
52-
III - Behoeften 
De nodige personele en begrotingsmiddelen dienen beschikbaar te worden gesteld om de verdere 
werkzaamheden van het Comité, zoals vermeld in haar driejarenprogramma, te bevorderen. 
IV - Belemmeringen 
Het is heel belangrijk dat de noodzakelijke communicatiemiddelen, zoals vertolking en vertaling, 
beschikbaar worden gesteld ter ondersteuning van het werk van het CHFA bij zijn taak, de 
doeltreffende, consequente handhaving van de communautaire wetgeving betreffende gezondheid 
en veiligheid. 
-53 
20. Overheid 
I - Inleiding 
Hoewel de overheidsdienst op grond van de Verdragen niet tot de bevoegdheden van de 
Europese Unie behoort, vergt de voortgang van de Europese eenwording, met name op het 
gebied van de interne markt, een steeds nauwere samenwerking tussen de overheidsdiensten . 
De ontmoetingen van de directeuren-generaal - momenteel in totaal 24 - zijn dus het forum 
geworden voor de bespreking en de uitwisseling van informatie over problemen van algemeen 
belang, die met name verband houden met de gevolgen van de Europese eenwording. 
II - Bestaande samenwerking 
De directeuren-generaal van de overheidsdienst kregen op de ministersconferentie die in februari 
1995 in Nancy plaatsvond de opdracht allesomvattende en evenwichtige oplossingen te zoeken 
voor de factoren die de toegankelijkheid van de overheidsdienst voor de onderdanen van de Lid-
Staten nog belemmeren, en te zorgen voor een betere coördinatie van de opleiding van de 
nationale ambtenaren op het gebied van Europese zaken. Hiertoe hebben de directeuren-
generaal op hun laatste vergadering die begin mei 1995 in Parijs plaatsvond, besloten: 
• twee werkgroepen op te richten - waarvan de ene de problemen in verband met de toegang 
tot de overheidsdienst moet onderzoeken, terwijl de andere zich bezighoudt met de 
pensioenregelingen van de ambtenaren - die in de loop van het eerste halfjaar 1996 hun 
conclusies bekend moeten maken; 
• in juni en in oktober 1995 twee bijeenkomsten van nationale scholen en instituten voor 
bestuurskunde te organiseren. 
Voorts verlenen de directeuren-generaal van de overheidsdienst binnen de grenzen van hun 
bevoegdheden, die van land tot land aanzienlijk verschillen, hun steun aan de uitwisselings­
programma's voor nationale ambtenaren, met name het KAROLUS-programma. 
III - Behoeften op het gebied van samenwerking 
De problemen die bij de ontwikkeling van de administratieve samenwerking steeds terugkeren 
hebben meestal te maken met informatie - de rechtstreekse informatiestroom tussen de 
communautaire en de nationale, regionale en/of plaatselijke instanties enerzijds en tussen de 
overheidsinstanties van de diverse landen anderzijds - en met de opleiding van de nationale, 
regionale en gemeenteambtenaren op het gebied van Europese zaken. 
Deze aspecten hebben met name betrekking op de lagere overheden, te meer daar de regionale 
dimensie van het Europese bouwwerk in het Verdrag van Maastricht een nieuwe impuls krijgt. 
Omdat de verenigingen van prefecten weten wat er op het spel staat, hebben zij zelf het initiatief 
genomen bijeenkomsten van de prefecten en hun collega's in de verschillende landen van de Unie 
te organiseren om het probleem te definiëren en te beginnen met het zoeken naar oplossingen. 
54-
21. Mededinging 
I - Inleiding 
De samenwerking met de nationale mededingingsautoriteiten bestaat sinds het begin op het 
gebied van de antitrustpolitiek (zie Verordening nr. 17/62, eerste verordening betreffende de 
toepassing van de artikelen 85 en 86 van het EG-Verdrag) en inzake concentraties (zie 
Verordening nr. 4064/89). De procedures op die terreinen moeten "in nauw en voortdurend 
contact" met die autoriteiten plaatsvinden. 
Ter wille van de efficiëntie streeft het Directoraat-generaal Concurrentie ernaar de toepassing van 
de artikelen 85 en 86 door de nationale autoriteiten te verscherpen. De wegen en middelen om dit 
te bereiken maakten het onderwerp uit van een verslag en van conclusies die in september 1994 
door de directeuren-generaal Concurrentie zijn goedgekeurd. Op basis hiervan wordt overwogen 
de Commissie te vragen nog dit jaar een mededeling over de samenwerking met die autoriteiten 
aan te nemen. 
Deze mededeling zal de tegenhanger zijn van die welke reeds geldt ten aanzien van de 
samenwerking met de nationale rechterlijke instanties voor de toepassing van dezelfde artikelen 
en in februari 1993 is gepubliceerd52. 
II - Bestaande instrumenten voor administratieve samenwerking 
Er bestaan uitwisselingen van ambtenaren tussen de mededingingsautoriteiten van de Lid-Staten 
(Bundeskartellamt, Office of Fair Trading, enz.). Overigens ontvangt de Commissie ambtenaren 
van die autoriteiten als gedetacheerde nationale deskundigen. 
De controles bij ondernemingen die ervan verdacht worden de mededingingsregels te overtreden, 
worden gezamenlijk door ambtenaren van de Commissie en van de nationale mededingings­
autoriteiten uitgevoerd52. 
» 
Vermeld zij dat DG IV, naast de detachering bij zijn diensten van nationale deskundigen, wat het 
inzicht in zijn doelstellingen en methoden bevordert, ook nationale ambtenaren voor korte 
opleidingsperioden ontvangt. 
Er vinden veelvuldig studieconferenties en workshops plaats. De directeuren-generaal 
Concurrentie van de Lid-Staten komen op regelmatige tijden bijeen. Vergaderingen van nationale 
deskundigen worden belegd voor alle voorstellen voor regelgeving en semi-regelgeving 
(mededelingen) die van invloed zijn op de interne markt. 
Tegelijkertijd vinden werkzaamheden plaats inzake de decentrale toepassing van de artikelen 85 
en 86. Recentelijk werd voor het eerst een conferentie, Europees mededingingsforum, open­
gesteld voor vertegenwoordigers van de nationale autoriteiten en magistraten die gespecialiseerd 
zijn in de mededinging. 
52 Op het gebied van concentraties rijst deze kwestie niet. Boven de drempels waarin Verordening nr. 4064/89 voorziet, bezit de 
Gemeenschap grotendeels exclusieve bevoegdheid. Tot die drempels hebben de Lid-Staten exclusieve bevoegdheid. Evenzo 
bezit de Commissie exclusieve bevoegdheid voor de toepassing van de mededingingsbepalingen van het EGKS-Verdrag 
(artikelen 65 en 66). 
-55-
III - Behoeften 
De ontwikkeling van de decentrale toepassing van de artikelen 85 en 86 eist dat nieuwe 
regelingen worden uitgewerkt, waarop men zich reeds heeft beraden. Daartoe zouden de teksten 
niet moeten worden aangepast. Omgekeerd vereist de toenemende toepassing van het 
Gemeenschapsrecht door de nationale autoriteiten - hetgeen wordt bevorderd - dat aan de 
Commissie snel volledige informatie wordt verstrekt. De teksten voorzien hier momenteel niet in. 
Het verzamelen van informatie zou door middel van elektronische gegevensuitwisseling kunnen 
worden versneld. Er bestaat een project, FOURCOM (DG IV Communicatie), dat in het kader van 
het IDA-programma wordt gefinancierd en dit jaar waarschijnlijk als experiment zal worden 
uitgevoerd. 
De uniforme interpretatie van het communautaire mededingingsrecht, inzonderheid de artikelen 85 
en 86, houdt in dat uitsluitend gevallen van manifeste overtreding waarvan voornamelijk een 
Lid-Staat de gevolgen ondervindt, door de nationale autoriteiten worden behandeld. 
Hierdoor zijn overeenkomsten die in strijd zijn met artikel 85, lid 1, maar die in aanmerking zouden 
kunnen komen voor ontheffing krachtens lid 3 van dat artikel52 uitgesloten. 
56 
22. Telematicanetwerken tussen overheidsdiensten (TNA/IDA) 
I - Inleiding 
Tegen 1982, lang voordat het programma inzake de Interne Markt werd gelanceerd, had de Raad 
reeds besluiten goedgekeurd over het tot stand brengen van computerverbindingen tussen de 
communautaire instellingen en die van de Lid-Staten. Oorspronkelijk was een en ander 
toegespitst op de samenwerking op douane- en landbouwgebied; er werd een studie53 verricht 
die tot het CADDIA-programma (samenwerking bij de automatisering van data en documentatie 
voor invoer/uitvoer en landbouw)54 leidde. De Raad besloot ook een communautair 
interinstitutioneel geïntegreerd informatiesysteem (INSIS) op te zetten "waardoor nieuwe 
elektronische technologieën kunnen worden gebruikt bij de uitwisseling van informatie tussen de 
instellingen van de Gemeenschap en de Lid-Staten"55; dat systeem vormde met name de 
ruggegraat voor de eigen elektronische post (E-mail) van de Commissie. 
In de context van het programma voor 1992 werd het duidelijk dat deze verbindingen volledig 
moesten worden ontwikkeld met het oog op een effectief beheer van de interne markt. Zowel het 
derde als het vierde O&O-kaderprogramma voorzag in studies naar telematicanetwerken tussen 
overheidsdiensten. Het Europees zenuwstelselprogramma (ENS) is onderdeel van een specifiek 
onderzoek- en ontwikkelingsprogramma waarbij deze ten uitvoer worden gelegd56. Met het oog 
op de ontwikkeling van projecten na het niet-concurrerende stadium tot volledig operationele 
systemen en met als specifieke doelstelling het beheer van de Interne Markt te bevorderen stelde 
de Commissie in 1993 zowel richtsnoeren als een communautair meerjarenprogramma voor ter 
ondersteuning van de tenuitvoerlegging van transeuropese netwerken voor de uitwisseling van 
gegevens tussen overheidsdiensten (IDA)57. Op 6 november 1995 stelde de Raad alleen met 
betrekking tot het meerjarenprogramma een besluit vast58. Dat voorziet in de financiering van 
projecten, waarvan sommige reeds lopen. 
II - Bestaande samenwerking waarbij gebruik gemaakt wordt van telematicanetwerken 
Het CADDIA-programma ondersteunde de ontwikkeling van het informatiesysteem voor de 
douane (CIS) en het SHIFT-systeem (zie afdelingen 7(a) en 9 over veterinaire controles en 
douane). Het SIMAP-project in het kader van IDA moet het mogelijk maken dat in heel Europa 
elektronisch op overheidsopdrachten kan worden ingeschreven (afdeling 2). Het sociale-
53 
54 
55 
56 
57 
58 Besluit 77/619/EEG van de Raad van 27 september 1977 tot vaststelling van een studie inzake informatiesystemen voor de verwerking 
van gegevens betreffende in- en uitvoer en het beheer en de financiële controle van de landbouwmarktorganisaties, PB L 255 van 
06.10.1977, blz. 32 
Besluit 82/607/EEG van de Raad van 28 juli 1982 inzake de coördinatie van de maatregelen van de Lid-Staten en van de Commissie 
met betrekking tot de werkzaamheden ter voorbereiding van een programma op lange termijn inzake het gebruik van telematica voor de 
communautaire informatiesystemen betreffende in- en uitvoer en het beheer en de financiële controle van de 
landbouwmarktorganisaties, PB L 247, 23.08.1982, blz. 25; Besluit 85/214/EEG van de Raad van 26 maart 1985 inzake de coördinatie 
van de maatregelen van de Lid-Staten en de Commissie met betrekking tot de tenuitvoerlegging van een programma op lange termijn 
inzake het gebruik van telematica voor de communautaire informatiesystemen betreffende in- en uitvoer en het beheer en de financiële 
controle van landbouwmarktordeningen, PB L 96 van 03.04.1985, blz. 35 
Besluit 82/869/EEG van de Raad van 13 december 1982 inzake de coördinatie van de werkzaamheden van de Lid-Staten en de 
instellingen van de Gemeenschap ter beoordeling van de noodzaak van en ter voorbereiding van voorstellen voor een communautair 
interinstitutioneel informatiesysteem, PB L 368 van 28.12.1982, blz. 40 
Beschikking 91/353/EEG van de Raad van 7 juni 1991 tot vaststelling van een specifiek programma voor onderzoek en technologische 
ontwikkeling op het gebied van telematicasystemen van algemeen belang (1990-1994) PB L 192 van 16.07.1991, blz. 18; Beschikking 
94/801 /EEG van de Raad van 23 November 1994 tot vaststelling van een specifiek programma voor onderzoek en technologische 
ontwikkeling, inclusief demonstratie, op het gebied van telematicatoepassingen van algemeen belang (1994-1998), PB L 334 van 
22.12.1994, blz. 1 
COM(93)69 def., 12.03.1993, PB C 105 van 16.04.1993, blz. 10 en 12 
Besluit 95/468/EG van de Raad van 6 november 1995 betreffende de communautaire bijdrage aan telematische gegevensuitwisseling 
tussen overheidsdiensten in de Gemeenschap (IDA), PB L 269 van 11.11.1995, blz. 23 
-57-
zekerheidsnetwerk (SOSENET) is van ENS naar IDA overgeheveld nu het operationeel wordt. 
Leden van een aantal comités, inclusief het Raadgevend Comité voor de interne markt, hebben 
reeds IDA-financiering ontvangen voor het verbeteren van hun E-mail-communicaties met de 
Commissie (en tussen hun leden) in het kader van het "E-mail voor comités"-project. Dit zijn 
enkele voorbeelden van in het kader van de verschillende programma's gefinancierde acties. 
Ill, IV, V - Behoeften, belemmeringen, verdere stappen 
De behoeften van de gebruiker die voortvloeien uit de samenwerking tussen nationale overheids­
diensten en tussen hen en de Commissie moet de drijvende kracht en motivering zijn van de 
TNA-acties van de Gemeenschap (Commissie en Lid-Staten). Dergelijke acties moeten volledig 
geïntegreerd worden in het beleid van de overheidsdiensten en in de communautaire wetgeving 
voor de betrokken sectoren. Deze behoeften van de gebruiker moeten bepalen waar de 
operationele netwerken nodig zijn, wat het nut is van die netwerken en welke kwaliteitseisen aan 
de dienstverlening worden gesteld. 
Er hebben tal van discussies plaatsgehad met de Lid-Staten over omvang, financiering en beheer 
van de communautaire TNA-bijdrage. Het IDA-besluit moet ten uitvoer worden gelegd en alle 
eraan toegewezen begrotingsmiddelen moeten onverwijld vrijgemaakt worden om de bestaande 
projecten de nodige ondersteuning te geven. Verdere projecten moeten worden geïntroduceerd 
in overeenstemming met de behoeften van de overheidsdiensten zoals die hiervoor zijn vermeld. 
Dit programma voorziet in de volstrekt noodzakelijke ondersteuning van de samenwerking op vele 
van de in dit rapport vermelde gebieden, en moet worden uitgebreid zodat de moderne middelen 
van communicatie tussen overheidsdiensten andere sectoren ten goede kunnen komen. Zonder 
voldoende financiering bestaat de kans dat zelfs sommige van de reeds gestarte projecten 
moeten worden opgegeven. 
-58 
23. Het KAROLUS-uitwisselingsprogramma 
I - Inleiding 
Het KAROLUS-programma, dat in 1993 op touw is gezet59 en een looptijd heeft van vijfjaar, 
voorziet in de uitwisseling van ambtenaren tussen ambtelijke diensten van de Lid-Staten op het 
gebied van de interne markt; het biedt deelnemers de mogelijkheid te werken met hun 
ambtgenoten uit een andere Lid-Staat gedurende een periode van ongeveer twee maanden. Met 
dit programma wordt de harmonisatie van de interpretatie van de Gemeenschapswetgeving en de 
homogene toepassing van die wetgeving beoogd. 
II - Stand van uitvoering 
Van de per 14.11.1995 aanvaarde 280 kandidaturen hadden op die datum 193 uitwisselingen met 
inleidende conferentie en evaluatiebijeenkomst plaatsgevonden. Volgens de deelnemers hebben 
de uitwisselingen geleid tot een beter begrip bij ambtenaren uit verschillende Lid-Staten die op een 
zelfde terrein werkzaam zijn, de vruchtbare uitwisseling van ervaring en de totstandkoming van 
contactnetwerken die een concrete en doelmatige samenwerking mogelijk maken. 
De prioritair geachte werkterreinen waarop het grootste aantal uitwisselingen plaatsvond, waren 
overheidsopdrachten, levensmiddelen, conformiteitsbeoordeling en toezicht op de markten en 
farmaceutische produkten. De twaalf Lid-Staten (1993-1994) hebben aan het KAROLUS-
programma deelgenomen als land van herkomst en/of ontvangst van de deelnemers. Deze 
laatsten komen meestal uit de nationale ambtelijke diensten; de lokale administraties zijn evenwel 
goed vertegenwoordigd, met name wat Spanje (autonome regio's) en Duitsland (Lander) betreft. 
De voornaamste landen van ontvangst van ambtenaren zijn Frankrijk en Groot-Brittannië; de 
voornaamste landen van herkomst zijn Italië, Spanje, Groot-Brittannië, Duitsland en Griekenland. 
De nieuwe Lid-Staten beginnen actief aan het programma deel te nemen. 
III - Balans 
De deelneming aan de uitwisselingen blijft ver beneden de verwachtingen en bereikt slechts een 
derde van de potentiële capaciteit van het programma. Deze geringe deelneming is aan velerlei 
factoren toe te schrijven: taalmoeilijkheden, financiële bijdrage van de Lid-Staat van herkomst ten 
belope van 50% van de verblijfkosten, gebrek aan stimulansen bij de administraties, moeilijkheden 
bij een afwezigheid van ongeveer twee maanden. 
De Commissie houdt zich met de beoordeling van het KAROLUS-programma bezig tot eind maart 
1996. Daarbij worden de werking van het programma, de bijdrage die het levert tot het proces van 
administratieve samenwerking tussen ambtelijke diensten van de Lid-Staten en de resultaten 
ervan bekeken. Deze beoordeling zal als uitgangspunt dienen voor overleg omtrent de 
toekomstige ontwikkeling van het programma. 
IV - Verdere stappen 
Op grond van de bij de beoordeling gedane aanbevelingen kunnen wijzigingen in de beschikking 
van de Raad worden voorgesteld, zoals de opneming in het programma van studieconferenties en 
bezoeken van kortere duur. De twee maanden durende uitwisselingen zijn echter nuttig gebleken 
en er zou een op potentiële kandidaten gerichte bewustmakingscampagne in nauwe 
samenwerking met de Lid-Staten moeten worden gevoerd. 
59 
Beschikking 92/481/EEG van de Raad van 22.9.1992, PB L 286 van 1.10.1992, blz. 65 
-59-
Tabel 2: Uitwisselingen in het kader van het KAROLUS-programma gerangschikt naar de prioritaire 
werkterreinen 
(periode 1.1.93 -14.11.95: in totaal 280 goedgekeurd en 193 voltooid) 
70 
•goedgekeurd 
I voltooid 
FIN CON CPR CPT EXC EXP FOO FRM PHA PLA PPR RTR STR STA TRW INF 
Sleutel 
FIN Banken, verzekeringsmaatschappijen, effectenbeurzen 
CON Conformiteitsbeoordeling en toezicht op de markt 
CPR Consumentenbescherming 
CPT Concurrentie 
EXC Controle op de uitvoer van cultuurgoederen 
EXP Controle op de uitvoer van bepaalde goederen en technologieën voor tweërlei gebruik 
FOO Levensmiddelen 
FRM Vrij vérkeer van personen 
PHA Farmaceutische produkten 
PLA Veterinaire en fytosanitaire controles 
PPR Overheidsopdrachten 
RTR Wegvervoer 
STR Zeevervoer 
STA Statistiekprogramma's 
TRW Verkeer van afvalstoffen 
INF Richtlijn 83/189/EEG - uitwisseling van informatie 
ISSN 0254-1513 
COM(96) 20 def. 
DOCUMENTEN 
NL 10 
Catalogusnummer : CB-CO-96-021-NL-C 
ISBN 92-77-99660-9 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg