NL Publicatieblad van de Europese Unie C 159/7

Bekendmaking van een wijzigingsaanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

2013/C 159/06

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de wijzigingsaanvraag.

WIJZIGINGSAANVRAAG

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (2)

WIJZIGINGSAANVRAAG OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 9

„CHAOURCE”

EG-nummer: FR-PDO-0217-0940-24.01.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Rubriek van het productdossier waarop de wijziging betrekking heeft

—  Naam van het product — ☒ Beschrijving van het product —  Geografisch gebied — ☒ Bewijs van de oorsprong — ☒ Werkwijze voor het verkrijgen van het product —  Verband — ☒ Etikettering — ☒ Nationale eisen —  Overige (nader aan te geven)

2. Aard van de wijziging(en)

— ☒ Wijziging van het enige document of de samenvatting —  Wijziging van het productdossier voor een geregistreerde BOB of BGA waarvoor geen enig document en evenmin een samenvatting bekend zijn gemaakt —  Wijziging van het productdossier waarbij geen wijziging van het bekendgemaakte enige document nodig is (artikel 9, lid 3, van Verordening (EG) nr. 510/2006) —  Tijdelijke wijziging van het productdossier als gevolg van een verplichte gezondheids- of fytosanitaire maatregel die is opgelegd door de overheid (artikel 9, lid 4, van Verordening (EG) nr. 510/2006)

3. Wijziging(en)

3.1. Wijziging van punt 2: Beschrijving van het product

— Grondstof: het is verplicht volle melk te verwerken waarvan de samenstelling niet is gewijzigd, om te voorkomen dat vet of eiwit wordt toegevoegd of onttrokken.

— Het vetgehalte van het product werd verlaagd om een hoger vetgehalte dan het traditionele te vermijden.

— Oppervlakteflora: er wordt verduidelijkt dat Penicillium Candidum overheerst en dat Geotrichum aanwezig is.

— Een beschrijving van de organoleptische kenmerken werd toegevoegd.

— Formaat van de kazen: beide formaten zijn gespecificeerd en omschreven aan de hand van controleerbare streefwaarden.

3.2. Wijziging van punt 4: Bewijs van de oorsprong

In het licht van de ontwikkeling van nationale wet- en regelgeving werd de rubriek „Elementen die bewijzen dat het product uit het geografische gebied afkomstig is” geconsolideerd. Deze rubriek bevat met name de verslagleggingsvoorschriften en de vereisten inzake het bijhouden van registers voor de traceerbaarheid van het product en de follow-up van de productieomstandigheden.

Er werden elementen om de melk en de kazen beter te traceren, toegevoegd om de oorsprong van het product met deze benaming te waarborgen. De controle van het productdossier van de oorsprongsbenaming is vastgelegd in een door een keuringsinstantie opgesteld controleprogramma.

Daarnaast werd deze rubriek aangevuld en werden enkele bepalingen toegevoegd betreffende verslagen en aangiftedocumenten waarmee de traceerbaarheid van de kazen kan worden gegarandeerd.

3.3. Wijziging van punt 5: Werkwijze voor het verkrijgen van het product

Melkproductie: dit gedeelte is gewijzigd om via de oorsprong van de dieren en hun voeding het verband met het gebied duidelijk te maken. Het gaat om een minimumaantal van 80 % dieren die in het gebied geboren moeten zijn en om het vaststellen van regels die het grazen in het gebied bepalen. Die regels betreffen ook het beheer van de weiden en het percentage gras in de voeding (door het vastleggen van een minimumpercentage weidegras voor vaarzen en zoogkoeien) evenals de voorschriften betreffende het voer en het bijvoer.

Kaasmakerij: omschrijving van de verschillende productiefasen met controleerbare streefwaarden (temperatuur en duur van het aanzuren, stremmen, uitlekken, drogen en rijpen, bepaling van de pH wanneer de kaas in de vorm wordt gedaan en bij het stremmen).

3.4. Wijziging van punt 8: Etikettering

Om de etikettering beter te omschrijven en de leesbaarheid voor de consument te vergroten, werd een aantal regels voorgesteld (gebruik van het BOB-logo van de EU en het logo van de groepering, …).

3.5. Wijziging van punt 9: Nationale eisen

Een tabel met de belangrijkste controlepunten is aan het eind van het productdossier toegevoegd.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (3)

„CHAOURCE”

EG-nummer: FR-PDO-0217-0940-24.01.2012

BGA ( ) BOB ( X )

1. Naam

„Chaource”

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.3. Kaas

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

„Chaource”, een zachte kaas met een schimmelkorst van overwegend melkzuur, wordt uitsluitend geproduceerd met volle koemelk waaraan geen vet of eiwit wordt toegevoegd of onttrokken.

De zoute kaas heeft een drogestofgehalte van ten minste 40 % en bevat ten minste 48 % vet in de droge stof.

De korst moet grotendeels bedekt zijn met witte schimmel van Penicillium Candidum. Een gemarmerd of gerimpeld oppervlak door de aanwezigheid van Geotrichum is toegestaan.

Hij ruikt licht naar paddenstoelen en kan een fruitige geur ontwikkelen, onder andere van hazelnoot, en een lichte smaak van verse paddenstoelen.

Het is een cilindervormige kaas met een platte boven- en onderzijde. Hij wordt in twee formaten gemaakt:

— een groot formaat met een gewicht tussen 450 en 700 gram na de minimale rijpingstijd, gekenmerkt door de binnendiameter van de matrijs, tussen 110 en 115 millimeter;

— een klein formaat met een gewicht tussen 250 en 380 gram na de minimale rijpingstijd, gekenmerkt door de binnendiameter van de matrijs, tussen 85 en 90 millimeter.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

De melk die wordt gebruikt voor het verkrijgen van „Chaource” is volle koemelk waaraan geen vet of eiwit is toegevoegd of onttrokken, behalve die welke voorkomen in de melkzuurcultuur, met een maximum van 3 %. De melk moet gescheiden van andere melk worden verzameld, bewaard en verwerkt, hetzij door volledig autonome ophaalroutes en verwerkingsruimten, hetzij in eenzelfde bedrijf met een gescheiden installatie voor de melk en de verwerkte producten, van het ophalen van de melk tot het rijpen van de kaas.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong)

Het gemiddelde jaarlijkse aandeel op het bedrijf geteeld voer bedraagt ten minste 75 % van de droge stof van het totale rantsoenvoor het melkvee. Bovendien bestaat gemiddeld ten minste 85 % van de droge stof van het totale rantsoen van het melkvee uit voer dat afkomstig is uit het geografische gebied van de benaming „Chaource”.

De producerende melkkoeien hebben ten minste 5 maanden per jaar toegang tot graasweiden. Tijdens die periode beschikken ze over minimaal 20 are grasland per melkkoe. Indien naast het grazen aanvullend groenvoer wordt toegediend, mag de oppervlakte die voor dit groenvoer wordt bestemd, niet meer dan 10 are per producerende koe bedragen.

Het aandeel gras in het voer van melkkoeien voor de productie is vastgesteld op ten minste 30 % van de droge stof van het ruwvoer. Het aandeel gras in het voer van vaarzen, dat los van dat van melkkoeien werd berekend, is eveneens vastgesteld op ten minste 30 % van de droge stof van het ruwvoer. Deze eisen zijn het hele jaar door op elk moment geldig.

Het gemiddelde jaarlijkse aandeel bijvoer voor de melkkoeien is minder dan 27 % van de droge stof van het totale rantsoen.

Het totale rantsoen voor melkkoeien wordt gedefinieerd als de totale hoeveelheid toegediend ruwvoer en bijvoer.

In het productdossier is een lijst van toegestaan voer en krachtvoer toegevoegd.

Na het spenen en vóór de eerste lactatie moeten vaarzen gedurende ten minste 4 maanden in het geografische gebied van de oorsprongsbenaming grazen.

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De melkproductie, de vervaardiging en de rijping van de kazen moeten plaatsvinden in het geografische gebied.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.

—

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering

Op de etikettering moeten de naam van de oorsprongsbenaming en het BOB-logo van de EU worden vermeld.

Er mogen op het etiket of op reclamemateriaal, facturen of andere handelsdocumenten geen andere termen aan de beschermde geografische aanduiding worden toegevoegd, met uitzondering van:

— handelsmerken;

— de vermeldingen „artisanal” of „fabrication artisanale” die zijn voorbehouden voor producenten die door de regelgeving betreffende ambachtelijke productie zijn erkend;

— de vermeldingen „affiné par” of „affineur”, of iedere andere vermelding betreffende de rijping van het product;

— het logo van het Syndicat de Défense du Fromage de Chaource.

Daarnaast moeten voor de oorsprongsbenaming „Chaource” de naam en het volledige adres van de laatste gemachtigde marktdeelnemer, namelijk de kaasrijper, op het etiket worden vermeld.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Het productiegebied bestrijkt een zeer klein gebied aan de grens van de departementen Aube en Yonne, namelijk de natuurlijke regio „Champagne humide” met als centrum de gemeente Chaource.

Departement Aube

Kantons in hun geheel: Aix-en-Othe, Bar-sur-Seine, Bouilly, Chaource, Ervy-le-Châtel, Mussy-sur-Seine, Les Riceys en Troyes (zeven kantons).

Departement Yonne

Kantons in hun geheel: Ancy-le-Franc, Crusy-le-Châtel, Flogny-la-Chapelle, Tonnerre.

Gemeenten in hun geheel: Bagneaux, Boeurs-en-Othe, Cérilly, Chigy, les Clérimois, Coulours, Flacy, Foissy-sur-Vanne, Fontaine-la-Gaillarde, Fournaudin, Maillot, Malay-le-Grand, Malay-le-petit, Noé, Saint-Clément, Saligny, Sens, les Sièges, Theil-sur-Vanne, Vareilles, Vaudeurs, Villeneuve-l'Archevêque, Villiers-Louis, Voisines.

Gemeenten die gedeeltelijk tot het geografische gebied behoren: Arces-Dilo (deel ten noorden van de nationale weg 5), Cerisiers (deel ten noorden van de nationale weg 5), Lailly (deel ten zuiden van de departementale weg 28), La Postolle (deel ten zuiden van de departementale weg 28), Soucy (deel ten zuiden van de nationale weg 439), Thorigny-sur-Oreuse (deel ten zuiden van de departementale weg 28), Vaumort (deel ten noorden van de nationale weg 5).

5. Verband met het geografische gebied

5.1. Specificiteit van het geografische gebied

A. Natuurlijke factoren

Het gebied waar de benaming mag worden gebruikt, is omschreven uitgaande van het productiebekken van Chaourçois en de soortgelijke omringende gebieden. Het bekken omvat de natuurlijke regio „Champagne humide”, waarvan de gemeente Chaource het centrum is. Het wordt in het noorden begrensd door het bos van Aumont en de Seine, in het zuiden door het bos van Maulnes en de rivier Armançon, in het westen door het kalksteenplateau van het Pays d'Othe en in het oosten door de loop van de rivier de Sarce.

Het bekken wordt gekenmerkt door een ondoorlatende ondergrond die voornamelijk uit kalk en klei bestaat. Het terrein wordt doorsneden door een groot aantal waterlopen en er zijn talrijke bronnen aanwezig.

Deze kleine regio is zeer geïsoleerd door een bos dat zich tussen twee grote communicatielijnen bevindt:

— Troyes-Saint-Florentin,

— Seinevallei.

De kleigronden van het gebied zijn veelal begroeid met natuurlijk grasland. De constante vochtigheid maakt ze zeer geschikt voor de groei van gras en ongeschikt voor de teelt van gewassen. In bepaalde zones, zoals de vochtige valleien, wordt het gebruik als grasland in het begin van het seizoen vaak uitgesteld, waardoor het gras zijn voedingswaarde verliest en de melk van mindere kwaliteit is (notulen van de algemene vergadering van het orgaan voor melkcontrole, 23 januari 1937).

Door de verscheidenheid van de bodem in het gebied en dus van het bodemgebruik, is het gemengde landbouw- en veeteeltbedrijf er wijdverbreid. Dankzij de veeteelt die voor de „Chaource” nodig is, konden de traditionele agrarische activiteiten in dit door het ruwe landklimaat gekenmerkte gebied zich handhaven en kunnen ze dat nog altijd.

B. Menselijke factoren

De plaats die de kaas zich in de regio heeft verworven, was in de Middeleeuwen nauw verbonden met de aanwezigheid van tal van abdijen en commanderijen. De monniken waren de enigen die beschikten over de weiden en bossen die nodig waren om het vee te voeren en om melk en kaas te produceren. Omdat de meesten van hen geen vlees aten, werd vlees vaak vervangen door kaas, waardoor de melkveeteelt zich ontwikkelde en de technieken voor de kaasmakerij werden overgedragen.

De vrouwen in de regio namen in de loop van de 17e en de 18e eeuw die knowhow over om kaas voor gebruik in eigen familie te produceren. Die kaasmakerij moest worden gecombineerd met de vele dagelijkse taken, die hen weinig tijd over lieten. ’s Morgens of ’s avonds werd er gemolken, waarna de melk op natuurlijke wijze kon stremmen alvorens ’s avonds of de volgende ochtend opnieuw onder handen te worden genomen. De kaas werd uit volle, dus niet-afgeroomde melk („ontdaan van de room”) bereid. Omdat de wrongel zonder speciaal toezicht langzaam kon uitlekken, paste deze werkwijze zeer goed in het dagelijks ritme van de boerinnen.

Door dit productiesysteem heeft de kaas zijn zuiveleigenschappen verkregen en zijn de belangrijkste stappen in het productieproces (stremmingstijd, langzaam vanzelf uitlekken) ontstaan.

De kazen werden op verschillende manieren gegeten, vers of gedroogd, waarbij de verse kazen meestal in de zomer werden verkozen vanwege hun versheid, maar ook om praktische redenen. De rijpingstijd varieerde namelijk, afhankelijk van de moeilijkheid om de kaas te bewaren, die meestal samenhing met de temperatuur: wanneer de omstandigheden ongunstig waren, werd de kaas vers gegeten om te voorkomen dat hij moest worden weggegooid, en als de omstandigheden het toelieten, kon hij tot twee maanden worden bewaard. Deze consumptiegewoonten bestaan tot op de dag van vandaag, waardoor er twee formaten kaas zijn ontstaan die licht van elkaar verschillen.

De kazen die niet op de boerderij werden genuttigd, werden op de markt verkocht. Al vanaf 1829 zijn er sporen van deze verkoop (oktober 1929, „Lijst van markten in het departement Aube”). De kazen werden meestal opgehaald door „cossoniers” (kaashandelaren), die ze doorverkochten op de lokale markten, maar ook in de belangrijkste Franse handelssteden: Parijs, Lyon, Dijon, Toulouse, Reims, Metz, Douai, Clermont-Ferrand, Annecy en Lons-le-Saunier.

Met de ontwikkeling van de landbouw in de 19e en de 20e eeuw werd de melkgift groter, met een grotere melkproductie tot gevolg. De verkoop op de markt nam toe. Toch bleven de kaasproductie en -verkoop intensieve bezigheden en de boerinnen leverden hun melk liever aan de zuivelfabrieken die zich in de streek vestigden. Toen er een tekort aan boerderijkazen ontstond, gingen de „cossoniers” zich zelf op de productie toeleggen. In de vroege jaren zestig namen kaasmakerijen de productie definitief van de boerinnen over.

Door het productieproces en de gebruikte grondstof konden fabrikanten altijd meer winst maken dan met de droge, kleinere kazen van halfafgeroomde melk („ontdaan van room”) die in de omgeving werden vervaardigd.

5.2. Specificiteit van het product

A. Specifieke kenmerken van het product

„Chaource” wordt uitsluitend van volle koemelk gemaakt.

De met droog zout gezouten kaas is romig, soepel en tegelijk tamelijk stevig. Hij onderscheidt zich door een centripetale rijping waardoor na verloop van tijd het contrast zichtbaar wordt tussen de romige buitenlaag en de fijne, licht korrelige textuur van de kern.

De korst is overwegend bedekt met een witte schimmel van Penicillium Candidum.

Hij ruikt licht naar paddenstoelen en kan een fruitige geur ontwikkelen, onder andere van hazelnoot, en een lichte smaak van verse paddenstoelen.

Het is de enige kaas van koemelk met een schimmelkorst die een hoge cilindervorm en een platte boven- en onderzijde heeft. Deze vorm hangt samen met het gebruik van matrijzen die veel hoger dan breed zijn en waar veel wrongel in kan, waardoor het vanzelf uitlekken, gewoon door de werking van de zwaartekracht en dus zonder tussenkomst van buitenaf, sneller gaat.

B. Eerder gebruik van de naam en bekendheid

De mondelinge traditie gaat terug tot de eerste helft van de 19e eeuw. In die tijd maakten de boerinnen rond Chaource met de melk van hun koe een kaas die toen al „de kaas van Chaource” werd genoemd.

In 1872 gaf Dr. Pourriau in zijn werk „La Laiterie” (het zuivelbedrijf) en later in 1883 M. Huguier-Truelle in „Le Petit Guide de la fermière de l’Aube” (de kleine gids van de boerin uit de Aube) al een nauwkeurige beschrijving van de kazen van „Chaource” en de voornaamste regels voor de productie ervan.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA)

De afbakening van het geografische gebied is gebaseerd op het gebied waar traditioneel „Chaource”-kaas wordt vervaardigd en melkvee wordt geteeld.

De afwisseling van kalksteen- en kleibodems heeft geleid tot het ontstaan van gemengde landbouw- en veeteeltbedrijven, met bepaalde op de kleigronden en in de uiterwaarden van de rivieren gelegen zones voor de grasproductie.

De manier van veeteelt wordt rechtstreeks beïnvloed door de aard van het klimaat en de bodemgesteldheid en de geografische ligging. Zo leidde de ligging op het kruispunt van gebieden met verschillende runderrassen tot een gebrek aan belangstelling voor andere koeienrassen dan de lokale dieren. Door de autarkische werking van de boerderijen werd, om maximaal te profiteren van de eigen middelen, bij voorkeur veevoer (voer en bijvoer) gebruikt dat op het eigen bedrijf of in de buurt (ten minste 70 % van het voer komt van het bedrijf en 85 % uit het gebied) werd geproduceerd. Daardoor speelt gras een belangrijke rol in de voeding van de dieren, hetzij door begrazing (meer dan 20 are per koe gedurende ten minste 5 maanden) of in geconserveerde vorm (meer dan 30 % van de bruikbare droge stof van het veevoer). De kwaliteit van dit gras, dat vaak afkomstig is van regelmatig ondergelopen uiterwaarden, is niet goed genoeg voor de productie van een melk die geschikt is voor het maken van kaas. Vandaar de noodzaak van een aanvulling met andere, energierijke voedergewassen en bijvoer.

Door de lage voedingswaarde van de melk, maar ook en vooral doordat de boerinnen het kaasmaken moesten combineren met het vele werk, werd er voor de productie van kaas als vanzelf gewerkt met volle melk (vandaar kazen met een minimum van 48 % vet in de droge stof). Het werk in de landbouw was immers zwaar en tijdrovend, waardoor deze vrouwen weinig tijd overhielden voor de kaasproductie. Zij hadden dus een methode nodig die was afgestemd op hun drukke leven en die weinig toezicht vereiste. Dat verklaart waarom de productiefasen zo lang en eenvoudig zijn (minstens 12 uur stremmingstijd, langzaam vanzelf uitlekken). Ook de rijping was aangepast aan het levensritme: ’s zomers werden de kazen meestal vers gegeten vanwege hun frisse zuivelsmaak en uiteraard omdat ze dan niet bewaard hoefden te worden, en ze werden gerijpt zodra de omstandigheden dit toelieten. Deze consumptiegewoonte is blijven bestaan en heeft geleid tot twee producten met een vergelijkbare rijpingstijd: kleine, gerijpte kazen en grotere schimmelkazen met een meer uitgesproken zuivelsmaak.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006 (4))

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCChaource.pdf

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.

(2) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12. Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(3) Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(4) Vgl. voetnoot 3.