MEDEDELING VAN DE COMMISSIE

Aanpassing van de berekening van forfaitaire sommen en dwangsommen die door de Commissie worden voorgesteld in het kader van niet-nakomingsprocedures bij het Hof van Justitie van de Europese Unie, naar aanleiding van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk

(2021/C 129/01)

I. INLEIDING

Wanneer de Commissie een lidstaat voor het Hof van Justitie van de Europese Unie daagt wegens niet-nakoming van een krachtens de Verdragen op hem rustende verplichting, kan het Hof op grond van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) in twee situaties financiële sancties opleggen:

a) wanneer de lidstaat niet het nodige heeft gedaan om gevolg te geven aan een eerder arrest van het Hof waarbij een niet-nakoming van het EU-recht is vastgesteld (artikel 260, lid 2, VWEU);

b) wanneer de lidstaat zijn verplichting tot mededeling van maatregelen ter omzetting van een volgens een wetgevingsprocedure aangenomen richtlijn niet is nagekomen (artikel 260, lid 3, VWEU).

In beide gevallen kan de door het Hof van Justitie opgelegde sanctie bestaan uit een forfaitaire som ter bestraffing van de voortzetting van de niet-nakoming (1) en een dagelijkse dwangsom als stimulans voor de betrokken lidstaat om de niet-nakoming zo spoedig mogelijk na de uitspraak van het arrest te beëindigen (2). De Commissie stelt bedragen voor de financiële sancties voor aan het Hof, dat de definitieve beslissing geeft.

De Commissie hanteert een vaste algemene benadering om de voorgestelde sancties te berekenen. Sinds 1997 (3) heeft zij, zoals in opeenvolgende mededelingen (4) wordt uiteengezet, een benadering toegepast waarbij rekening wordt gehouden met zowel de financiële draagkracht als het institutionele gewicht van de betrokken lidstaat, de zogenaamde factor “n” (5). Bij de berekening van de voorgestelde sancties door de Commissie wordt de factor “n” gecombineerd met andere factoren – de ernst en de duur van de niet-nakoming.

Sinds 2019 (6) heeft de Commissie de factor “n” berekend op basis van twee elementen: het bruto binnenlands product (bbp) en het aan elke lidstaat toegewezen aantal zetels in het Europees Parlement (7). De Commissie stelt daarom de referentiewaarde voor de factor “n” vast aan de hand van het gemiddelde van de twee gebruikte elementen, zijnde het bbp en het aantal vertegenwoordigers in het Europees Parlement (8).

De voor de berekening gebruikte basiscijfers worden jaarlijks aangepast om rekening te houden met de economische ontwikkelingen in de lidstaten.

In de laatste aanpassing (9) werd nog steeds rekening gehouden met het bbp van het Verenigd Koninkrijk en het aantal zetels in het Europees Parlement dat was toegewezen aan het Verenigd Koninkrijk vóór zijn terugtrekking uit de Unie. Krachtens het terugtrekkingsakkoord kon de Commissie het Verenigd Koninkrijk tijdens de overgangsperiode immers nog steeds voor het Hof van Justitie dagen uit hoofde van artikel 260 VWEU.

Nu de overgangsperiode echter is afgelopen, moeten de voor de berekening van de financiële sancties gebruikte gegevens worden aangepast. Het bbp van het Verenigd Koninkrijk en het aantal zetels in het Europees Parlement dat voorheen aan het Verenigd Koninkrijk was toegewezen, zijn niet langer relevant en mogen niet worden gebruikt voor de berekening van de financiële sancties die de Commissie voorstelt voor de 27 lidstaten.

Deze aanpassing werd reeds aangekondigd in de mededelingen van de Commissie van februari 2019 (10) en september 2020 (11).

II. AANGEPASTE FACTOREN “N” VOOR 2021

De aangepaste factoren “n” voor de lidstaten na de verwijdering van de gegevens betreffende het Verenigd Koninkrijk uit de berekening, zijn als volgt:

Tabel 1:

Aangepaste factoren “n” voor 2021

2021 factoren “n” België 0,86 Bulgarije 0,28 Tsjechië 0,59 Denemarken 0,57 Duitsland 4,95 Estland 0,12 Ierland 0,59 Griekenland 0,54 Spanje 2,33 Frankrijk 3,77 Kroatië 0,22 Italië 3,17 Cyprus 0,10 Letland 0,13 Litouwen 0,20 Luxemburg 0,17 Hongarije 0,47 Malta 0,08 Nederland 1,32 Oostenrijk 0,75 Polen 1,43 Portugal 0,57 Roemenië 0,74 Slovenië 0,17 Slowakije 0,31 Finland 0,50 Zweden 0,86

III. AANPASSINGSFACTOR

1. Aangepaste forfaitaire minimumsommen

De forfaitaire minimumsommen voor elke lidstaat worden berekend door een forfaitaire referentiesom te vermenigvuldigen met de factor “n” en de gemiddelde inflatie in de 27 lidstaten (“EU-27”) in het referentiejaar. De verhoging van de factoren “n” als gevolg van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie (zie deel II) zou er dus toe leiden dat de Commissie hogere financiële sancties aan het Hof voorstelt (12).

Om te voorkomen dat de voorgestelde financiële sancties voor de lidstaten zouden stijgen als rechtstreeks gevolg van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie, zal een aanpassingsfactor van 0,836 worden toegepast op de formule die wordt gebruikt voor de berekening van de forfaitaire minimumsommen. Deze aanpassingsfactor leidt ertoe dat de forfaitaire minimumsom van de lidstaat met de grootste stijging van zijn factor “n” (Ierland) niet meer stijgt dan anders het geval zou zijn (d.w.z. een stijging die alleen overeenkomt met de inflatie en de ontwikkeling van het bbp, berekend op 4,5 %).

De formule voor de vaststelling van de nationale forfaitaire minimumsommen is derhalve als volgt:

Forfaitaire minimumsom = referentiewaarde van de forfaitaire minimumsom x inflatie 2019 EU-27 x factor “n”x 0,836

De huidige referentiewaarde van de forfaitaire minimumsom bedraagt 2 610 384 EUR; gecorrigeerd voor inflatie (+ 1,7 %), zal de forfaitaire referentiesom in 2021 2 656 000 EUR bedragen.

Tabel 2

forfaitaire minimumsommen 2021 met aanpassingsfactor 0,836 (referentiejaar: 2019)

Forfaitaire minimumsommen 2020 (in duizend EUR) Forfaitaire minimumsommen 2021 (in duizend EUR) Forfaitaire minimumsommen ontwikkeling 2020 => 2021 België 2 088 1 909 – 8,6 % Bulgarije 653 622 – 4,7 % Tsjechië 1 384 1 310 – 5,3 % Denemarken 1 331 1 266 – 4,9 % Duitsland 11 982 10 990 – 8,3 % Estland 261 266 + 1,9 % Ierland 1 253 1 310 + 4,5 % Griekenland 1 305 1 199 – 8,1 % Spanje 5 377 5 173 – 3,8 % Frankrijk 8 849 8 370 – 5,4 % Kroatië 496 488 – 1,6 % Italië 7 596 7 038 – 7,3 % Cyprus 235 222 – 5,5 % Letland 313 289 – 7,7 % Litouwen 470 444 – 5,5 % Luxemburg 392 377 – 3,8 % Hongarije 1 122 1 044 – 7,0 % Malta 183 178 – 2,7 % Nederland 3 002 2 931 – 2,4 % Oostenrijk 1 749 1 665 – 4,8 % Polen 3 367 3 175 – 5,7 % Portugal 1 384 1 266 – 8,5 % Roemenië 1 723 1 643 – 4,6 % Slovenië 392 377 – 3,8 % Slowakije 731 688 – 5,9 % Finland 1 175 1 110 – 5,5 % Zweden 2 062 1 909 – 7,4 % EU-gemiddelde – 4,9 %

2. Aangepaste forfaitaire basisbedragen

Het huidige forfaitaire basisbedrag voor dagelijkse dwangsommen (13) bedraagt 3 154 EUR (14). Voor 2021 zou het forfaitaire basisbedrag voor dagelijkse dwangsommen, zonder aanpassingsfactor en alleen rekening houdend met de inflatie, 3 209 EUR bedragen.

Na toepassing van de aanpassingsfactor 0,836 op dit bedrag, bedraagt het aangepaste forfaitaire basisbedrag voor dagelijkse dwangsommen voor 2021 2 683 EUR.

Het huidige forfaitaire basisbedrag voor forfaitaire sommen (15) bedraagt 1 052 EUR (16). Voor 2021 zou het forfaitaire basisbedrag voor forfaitaire sommen, zonder aanpassingsfactor en alleen rekening houdend met de inflatie, 1 070 EUR bedragen.

Na toepassing van de aanpassingsfactor 0,836 op dit bedrag, bedraagt het aangepaste forfaitaire basisbedrag voor forfaitaire sommen voor 2021 895 EUR.

IV. AANPASSING VAN DE VOOR HET VERENIGD KONINKRIJK VOORGESTELDE FINANCIËLE SANCTIES

De cijfers in deel II gelden alleen voor de lidstaten.

Overeenkomstig artikel 12, lid 4, van het protocol inzake Ierland/Noord-Ierland en artikel 12 van het protocol inzake de zones van Cyprus die onder de soevereiniteit van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland vallen, behouden de Commissie en het Hof van Justitie de bevoegdheden die hun door de Verdragen zijn verleend in verband met de toepassing van het recht van de Unie dat krachtens die protocollen op het Verenigd Koninkrijk van toepassing is geworden. Bovendien blijft het Hof van Justitie krachtens artikel 160 van het terugtrekkingsakkoord bevoegd op grond van de artikelen 258, 260 en 267 VWEU met betrekking tot de uitlegging en toepassing van enkele bepalingen van deel vijf van het terugtrekkingsakkoord.

Conform deze bepalingen kan de Commissie het Verenigd Koninkrijk dus na 31 december 2020 voor het Hof van Justitie dagen en verzoeken om financiële sancties.

Indien de Commissie dat zou doen, zou zij zich niet langer kunnen baseren op de formule die voorheen werd gebruikt voor de berekening van de factor “n” (17), aangezien het Verenigd Koninkrijk geen zetels meer heeft in het Europees Parlement. Daarom wordt in de formule voor factor “n”, die moet worden gebruikt voor de berekening van de aan het Verenigd Koninkrijk op te leggen financiële sancties, het aantal zetels in het Europees Parlement vervangen door een vaste numerieke factor van 2,8, die overeenkomt met het aandeel van de zetels dat in 2018 in het Europees Parlement aan het Verenigd Koninkrijk is toegewezen ten opzichte van het EU-gemiddelde (18).

Dit resulteert in de volgende cijfers voor 2021:

— factor “n” voor het Verenigd Koninkrijk: 3,70

— forfaitaire minimumsom voor het Verenigd Koninkrijk: 8 215 000 EUR.

V. TOEPASSING

De Commissie zal vanaf de datum van bekendmaking van deze mededeling in het Publicatieblad van de Europese Unie de in deze mededeling vermelde aangepaste cijfers toepassen in haar besluiten om zaken aanhangig te maken bij het Hof van Justitie.

(1) Mededeling van de voorzitter: herschikte mededeling van de Commissie over de uitvoering van artikel 228 van het EG-Verdrag (SEC(2005) 1658), punt 10.3.

(2) SEC(2005) 1658, punt 14.

(3) Berekeningswijze van de dwangsom van artikel 171 van het EG-Verdrag (PB C 63 van 28.2.1997, blz. 2).

(4) Zie met name de mededeling van de Commissie — Uitvoering van artikel 260, lid 3, van het VWEU (PB C 12 van 15.1.2011, blz. 1) en de mededeling van de Commissie — EU-wetgeving: betere resultaten door betere toepassing (PB C 18 van 19.1.2017, blz. 10).

(5) SEC(2005) 1658, punt 14.

(6) Mededeling van de Commissie — Wijziging van de methode voor de berekening van forfaitaire sommen en dwangsommen die door de Commissie worden voorgesteld in het kader van niet-nakomingsprocedures bij het Hof van Justitie van de Europese Unie, C(2019) 1396 final (PB C 70 van 25.2.2019, blz. 1).

(7) Zie artikel 3, lid 1, van Besluit (EU) 2018/937 van de Europese Raad van 28 juni 2018 inzake de samenstelling van het Europees Parlement (PB L 165 I van 2.7.2018, blz. 1).

(8) Het gemiddelde wordt als volgt berekend: de factor “n” is een geometrisch gemiddelde, berekend door de vierkantswortel van het product van de factoren te nemen op basis van het bbp van de lidstaten en het aantal zetels in het Europees Parlement. Voor de berekening wordt de volgende formule gebruikt: , waarbij: bbp n = bbp van de betrokken lidstaat, in miljoen EUR; bbp gem = gemiddeld bbp van alle lidstaten; zetel n = aantal zetels van de betrokken lidstaat in het Europees Parlement; zetel gem = gemiddeld aantal zetels van alle lidstaten in het Europees Parlement.

(9) Mededeling van de Commissie - Aanpassing van de gegevens die worden gebruikt voor de berekening van forfaitaire sommen en dwangsommen die de Commissie het Hof van Justitie van de Europese Unie voorstelt in het kader van inbreukprocedures, C(2020) 6043 final (PB C 301 van 11.9.2020, blz. 1).

(10) C(2019) 1396 final.

(11) C(2020) 6043 final.

(12) Zonder aanpassing zouden de forfaitaire minimumsommen voor alle lidstaten gemiddeld met 13,7 % stijgen. Het verschil varieert van + 9,4 % (België en Portugal) tot + 25,1 % (Ierland).

(13) Het bedrag van de dagelijkse dwangsom wordt berekend door een forfaitair basisbedrag eerst te vermenigvuldigen met de factoren voor ernst en duur, en vervolgens met de factor “n”.

(14) C(2020) 6043 final.

(15) Het bedrag van de forfaitaire som wordt berekend door een forfaitair basisbedrag (dat niet hetzelfde is als het basisbedrag voor de dagelijkse dwangsommen) te vermenigvuldigen met een factor voor ernst, de factor “n” en het aantal dagen dat de niet-nakoming voortduurt (tot de beëindiging van de niet-nakoming of tot het arrest).

(16) C(2020) 6043 final.

(17) Zie voetnoot 8.

(18) Specifieke formule voor factor “n” voor het Verenigd Koninkrijk: