waarbij het Koninkrijk der Nederlanden wordt gemachtigd een maatregel in te voeren die afwijkt van artikel 193 van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde

TOELICHTING

Overeenkomstig artikel 395, lid 1, van Richtlijn 2006/112/EG van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (hierna "de btw-richtlijn" genoemd) kan de Raad op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke lidstaat machtigen bijzondere, van de bepalingen van deze richtlijn afwijkende maatregelen te treffen, teneinde de belastinginning te vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -ontwijking te voorkomen. Bij brief, ingekomen bij de Commissie op 11 juli 2017, heeft Nederland verzocht om een derogatie van artikel 193 van de btw-richtlijn, teneinde de verleggingsregeling te kunnen toepassen op telecommunicatiediensten. Overeenkomstig artikel 395, lid 2, van de btw-richtlijn heeft de Commissie de overige lidstaten bij brief van 5 september 2017 van het verzoek van Nederland in kennis gesteld. Bij brief van 6 september 2017 heeft de Commissie Nederland meegedeeld dat zij over alle gegevens beschikte die zij nodig achtte voor de beoordeling van het verzoek.

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

Krachtens artikel 193 van de btw-richtlijn is de belastingplichtige die goederen levert of diensten verricht, in de regel ook de persoon die tot voldoening van de btw is gehouden.

Op grond van artikel 199 bis van de btw-richtlijn kunnen de lidstaten bepalen dat de btw ter zake van de in dit artikel genoemde goederenleveringen en diensten moet worden voldaan door de belastingplichtige aan wie de prestatie wordt geleverd (verleggingsregeling). Deze regeling houdt in dat de belastingplichtige aan wie de prestaties worden geleverd, tot voldoening van de verschuldigde btw wordt gehouden. Deze belastingplichtige neemt, mits hij een volledig recht op aftrek heeft, de btw op de prestatie in zijn aangifte op en brengt deze tegelijkertijd in mindering, waardoor er in de praktijk geen btw aan de schatkist wordt betaald. Telecommunicatiediensten zijn opgenomen in punt g) van artikel 199 bis.

Nederland maakt geen gebruik van de keuzemogelijkheid van artikel 199 bis, onder g), van de btw-richtlijn en past geen verleggingsregeling toe op telecommunicatiediensten. Gelet op de fraude die Nederland recent heeft ontdekt in de sector van de telecommunicatiediensten, wil het land evenwel de verleggingsregeling invoeren voor de binnenlandse verrichting van telecommunicatiediensten.

Overeenkomstig artikel 199 bis van de btw-richtlijn kan de verleggingsregeling worden toegepast tot en met 31 december 2018 voor een minimumperiode van twee jaar. Aangezien niet is voldaan aan de minimumeis van twee jaar, kan Nederland de verleggingsregeling niet toepassen op basis van dit artikel.

Daarom vraagt Nederland op basis van artikel 395 van de btw-richtlijn om van artikel 193 van de btw-richtlijn te mogen afwijken en de verleggingsregeling op telecommunicatiediensten te mogen toepassen.

De gevraagde derogatie strekt ertoe de btw-fraude in de sector van de telecommunicatiediensten te voorkomen. Hoewel telecommunicatiediensten fraudegevoelig zijn en er door Nederland nauw toezicht op wordt uitgeoefend, zijn er recent fraudeketens in de handel in belminuten ontdekt waarbij gebruik wordt gemaakt van een aantal plof- en bufferbedrijven, waaronder in derde landen gevestigde bedrijven. Deze ketens resulteren in een fors verlies aan btw-inkomsten.

Volgens de door Nederland verstrekte informatie zijn de traditionele methoden om fraude op te sporen en te voorkomen, niet doeltreffend omdat de diensten in kwestie worden geleverd van buiten de EU en niet in listings of registers zijn opgenomen. De betalingen lopen via betaalplatforms op bankrekeningen buiten de EU, waardoor de transacties moeilijker zijn te detecteren en het onmogelijk is om van banken informatie te verkrijgen. Nederland wijst erop dat het verlies aan belastinginkomsten sterk zal oplopen zonder verleggingsregeling voor de diensten in kwestie.

Telecommunicatiediensten worden geacht fraudegevoelig te zijn en zijn opgenomen in artikel 199 bis, onder g), van de btw-richtlijn. Als aan de voorwaarde van de minimale toepassingsperiode was voldaan, had Nederland zijn verzoek voor de verleggingsregeling op dit artikel kunnen baseren.

Er wordt voorgesteld de derogatie te verlenen voor de geldigheidsduur van artikel 199 bis van de btw-richtlijn. Dit betekent dat de derogatie zou worden toegestaan tot en met 31 december 2018, dat wil zeggen de datum waarop artikel 199 bis van de btw-richtlijn verstrijkt.

•Samenhang met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

Op basis van artikel 199 bis, onder g), van de btw-richtlijn kan de verleggingsregeling worden toegepast op de verrichting van telecommunicatiediensten. Enkele lidstaten passen de verleggingsregeling toe op basis van deze bepaling. Indien was voldaan aan de voorwaarde van de minimumperiode van twee jaar, had Nederland de verleggingsregeling kunnen toepassen op telecommunicatiediensten zonder dat het om een derogatie op basis van artikel 395 van de btw-richtlijn had moeten verzoeken. De voorgestelde maatregel is derhalve in overeenstemming met de bestaande bepalingen van de btw-richtlijn.

2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

•Rechtsgrondslag