3. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 75/1 
II 
(Voorbereidende besluiten) 
ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Advies betreffende het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake het onderzoek van 
dieren en vers vlees op de aanwezigheid van residuen (]) 
(86/C 75/01) 
De Raad heeft op 28 mei 1985 besloten het Economisch en Sociaal Comité overeenkomstig 
artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap om 
advies te vragen met betrekking tot het bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumptie, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 7 januari 1986 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Storie-Pugh. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 233e zitting (vergadering van 29 januari 
1986) het volgende advies uitgebracht, dar met algemene stemmen is goedgekeurd: 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Hoewel het voorstel van de Commissie toe te 
juichen is, moeten hierin grondige wijzigingen worden 
aangebracht; deze wijzigingen worden in onderstaand 
advies besproken. 
1.2. Het voorstel is gebaseerd op Richtlijn 83/90/ 
EEG tot wijziging van Richtlijn 64/433/EEG inzake vers 
vlees, en op een parallelle Richtlijn 81/602/EEG, welke 
het gebruik van stoffen met hormonale of thyreostati-
sche werking verbiedt, alsook op Richtlijn 85/.../EEG, 
die het gebruik van oestradiol 17 B, progesteron, testote-
ron, zeranol en trembalon verbiedt. Deze richtlijnen 
schrijven voor dat er voor residuen een bewakings­
systeem wordt opgezet. 
1.3. Dit voorstel heeft tot doel bemonsteringsricht­
snoeren en een administratief raamwerk vast te stellen 
waarmee dieren en vers vlees moeten worden gecon­
troleerd op de aanwezigheid van residuen van een groot 
aantal chemicaliën die hierin kunnen voorkomen. 
1.3.1. Deze chemicaliën vallen in drie hoofdcatego­
rieën uiteen: 
a) stoffen die in het geheel niet mogen worden ge­
bruikt; 
(]) PB nr. C 138 van .31. 5. 1985. hlz. 5. b) stoffen die boven een bepaald tolerantieniveau niet 
meer in voor menselijke consumptie bestemde le­
vensmiddelen mogen voorkomen; 
c) ongewenste verontreinigende stoffen. 
1.4. Het Comité erkent de noodzaak van gemeen­
schappelijke maatregelen ter bescherming van de consu­
ment tegen residuen die gevaar voor de menselijke 
gezondheid kunnet\ppleveren. Tevens onderschrijft het 
Comité de beoogde opheffing van belemmeringen van 
de intracommunautaire handel die het gevolg zijn van 
de uiteenlopende veterinaire en volksgezondheids-
vereisten in de Lid-Staten. 
1.5. In het algemeen stelt de Commissie in doe. 
COM(85) 192 def. voor, een voornamelijk door de Lid-
Staten te beheren bemonsterings- en analysesysteem op 
te zetten, waarbij laboratoria van de Gemeenschap dan 
in verbinding met de nationale referentielaboratoria 
zouden staan. Elke Lid-Staat zou zowel administratief 
als fiscaal voor zijn eigen systeem verantwoordelijk zijn. 
1.6. In het onderhavige voorstel gaat het uitsluitend 
om het controleren van dieren en vers vlees op (het 
gehalte aan) reeds aanwezige residuen. Volgens het 
Comité mag evenwel niet voorbij worden gegaan aan 
de noodzaak nog andere maatregelen te treffen, om 
schadelijke residuen te voorkomen. Met andere woor­
den, de consument wordt het best beschermd door te 
verzekeren dat veterinaire middelen en andere toege-
Nr. C 75/2 Publikatieblad van de 
stane 'chemicaliën correct worden gebruit en dat 
praktijken die in onaanvaardbare concentraties van re­
siduen resulteren worden vermeden. Dit aspect van 
beheersing „aan de bron" kan het best worden aange­
pakt door een betere vorming van de mensen die dieren 
chemicaliën toedienen, zodat deze zich meer bewust 
worden van de gevolgen die bepaalde landbouw- en 
veeteeltpraktijken voor de volksgezondheid kunnen 
hebben. De verantwoordelijkheid voor het onderricht 
in het juiste gebruik van veterinaire en landbouwchemi-
caliën berust voor een groot deel bij degenen die deze 
produkten fabriceren en distribueren. Praktizerende 
veeartsen spelen een uiterst belangrijke rol bij distributie 
en gebruik van diergeneeskundige produkten omdat het 
van hen afhangt of er, bij de verstrekking van medicij­
nen aan boeren en hun personeel, zowel aan veeartsenij-
kundige aspecten en de bescherming van het dier als 
aan de volksgezondheid wordt gedacht. 
1.7. Bij een preventieve benadering kunnen nog twee 
factoren van belang zijn: 
a) een grotere nadruk op inspecties vóór het slachten 
(b.v. wanneer vermoed wordt dat het dier recent 
behandeld is of om sporen van naaldeprikken te 
vinden); 
b) een grotere bewustwording van de uit milieuveront­
reiniging voortvloeiende problemen die een chro­
nisch gevaar kunnen opleveren voor het vee. 
1.8. Men zou eens moeten bezien wat een beperking 
van reclame voor alleen op medisch voorschrift af te 
geven medicijnen in de praktijk oplevert. Wil men. het 
publiek de zekerheid geven dat diergeneeskundige mid­
delen, alsmede adviezen over het correcte gebruik ervan, 
uitsluitend door behoorlijk opgeleide vakmensen wor­
den verstrekt, dan zou deze categorie medicijnen aan­
zienlijk moeten worden uitgebreid. 
2. Bemonstering 
2.1. Het Comité onderschrijft het denkbeeld van een 
algemeen uit te oefenen toezicht en meer intensieve 
controles wanneer er problemen worden gesignaleerd. 
Maar wel wil het benadrukken dat de gezondheid en 
veiligheid van de consument voorop komen en dat 
daarom de middelen waarmee de controles op het vóór­
komen van residuen kunnen worden uitgevoerd zo doel­
treffend mogelijk moeten worden aangewend. 
2.2. Hoewel de bemonstering van urine, faeces, bloed 
of melk van levend vee op de boerderij een doeltreffend 
middel is om dieren op verboden en/of milieuverontrei-
nigende stoffen te onderzoeken, is deze werkwijze thans 
niet altijd voldoende om te kunnen bepalen hoe ver de 
voor wel toegestane stoffen aangegeven grenzen zijn 
overschreden. In het laatste geval is een bemonstering 
van de eetbare weefsels van karkassen, incl. slachtafval, 
soms de enige mogelijkheid. Europese Gemeenschappen 3. 4. 86 
Kwantitatieve analyses van residuen van toegestane 
stoffen in het levende dier zullen waarschijnlijk van 
groter nut worden naarmate de desbetreffende analy­
semethodes worden verbeterd. 
3. Proeven, toleranties en laboratoria 
3.1. Opgemerkt zij dat de belangen van de consu­
ment, waar mogelijk, het beste zouden worden gediend 
indien er per stof twee officiële analysemethodes wor­
den gebruikt: 
a) Een snelle en goedkope algemene methode waarmee 
vlees voortdurend kan worden gecontroleerd op 
zeer lage concentraties van verboden stoffen en/of 
op concentraties van toegestane stoffen die dicht bij 
de voor deze stoffen vast te stellen tolerantieniveaus 
liggen of deze overschrijden. Deze methodes zouden 
in de erkende laboratoria van de Lid-Staten worden 
gebruikt. 
b) Een specifieke methode (die vrijwel zeker bewer­
kelijker en duurder zou zijn) waarmee met bo­
vengenoemde bewaking verkregen positieve re­
sultaten officieel moeten worden bevestigd. Deze 
taak zou worden toegewezen aan een met betrek­
king tot de stof in kwestie erkend referentielaborato­
rium. 
c) Voor iedere stof zouden een algemene en een speci­
fieke testmethode moeten worden vastgesteld. 
d) Er zou nog meer onderzoek moeten worden verricht 
naar de mogelijke toxiciteit van „cocktails" (meng­
sels van stoffen) en naar de hiervoor vast te stellen 
analysemethodes. 
e) Ten slotte zou moeten worden bepaald welke or­
ganen moeten worden onderzocht. 
3.2. Om de veeteeltsector het nodige vertrouwen te 
geven, zouden de Lid-Staten moeten kunnen voorzien 
in de mogelijkheid van heronderzoek en van beoorde­
ling door onafhankelijke deskundigen. De nieuwe tests 
zouden niet moeten worden uitgevoerd door het labora­
torium dat de oorspronkelijke analyses heeft uitge­
voerd. 
4. Internationale handel 
4.1. Hoewel aan derde landen geen gunstigere han-
delsvoorwaarden kunnen worden toegekend dan aan 
de Lid-Staten, kan worden opgemerkt dat vele landen 
al moeten voldoen aan de eisen die derde landen stellen 
voor stoffen die residuen kunnen achterlaten. Over 
deze problematiek zouden met derde landen op de 
gebruikelijke wijze contacten moeten worden onder­
houden, om te bereiken dat er gemakkelijker aan de 
voorgestelde eisen kan worden voldaan en dat mogelijke 
— onnodige — verstoringen van de internationale han­
del tot een minimum worden beperkt. Men zou het 
nodige moeten doen om de huidige initiatieven om 
internationale normen voor maximumresidugehaltes 
goedgekeurd te krijgen, te bevorderen, zodat deze 
sneller tot resultaten leiden. Het is immers de hoogste 
tijd dat er een algemeen aanvaardbare regeling voor 
controle op residuen komt. 
3. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 75/3 
Verwijdering van niet voor consumptie geschikte 
karkassen 
5.1. Veel duidelijker moet worden uitgelegd op welke 
manier de niet voor menselijke consumptie bestemde 
karkassen en slachtafvallen moeten worden verwijderd 
of verwerkt. 
5.2. Nog onduidelijker wordt een en ander door 
de elkaar tegensprekende bepalingen in artikel 6 van 
Richtlijn 85/358/EEG; daarom bestaat het gevaar dat 
fabrikanten van voer voor huisdieren per ongeluk par­
tijen krijgen aangeleverd die niet voor dierlijke con­
sumptie op de markt zouden mogen worden gebracht. 
5.3. Ook zou een bepaling worden opgenomen dat 
niet voor menselijke consumptie geschikt vlees en 
slachtafval op zodanige wijze dient te worden vernietigd 
dat dit niet weer als huisdierenvoer, als vers vlees of in 
verwerkte vorm (vleesmeel) op de markt kan komen. 
5.4. Overigens is niet duidelijk waar bovenbedoelde 
karkassen, in afwachting van een definitieve beslissing, 
moeten worden bewaard. In elk geval is de opslagruimte 
in abattoirs beperkt. 
6. Identificatie van dieren 
6.1. Het behoeft geen betoog dat geen enkel systeem 
of mechanisme om dieren op residuen te controleren, 
effectief kan zijn zonder dat de dieren behoorlijk wor­
den geïdentificeerd. Er zal zorgvuldig moeten worden 
nagedacht over de meest doeltreffende (en tegelijkertijd 
goedkoopste) manier waarop dit kan worden gedaan. 
Bij voorkeur zou dit in communautair verband moeten 
gebeuren. 
7. Buiten de regeling gehouden diersoorten 
7.1. Duidelijker zou moeten worden aangegeven hoe 
men de controle op niet onder de ontwerp-richtlijn 
vallende diersoorten (zoals pluimvee en wild) en vis 
(waarvoor meer onderzoek/informatie nodig is) denkt 
aan te pakken. 
8. Prioriteiten voor de tenuitvoerlegging 
8.1. Het is het Comité niet ontgaan dat de Commissie 
in haar voorstel bepaalde belangrijke punten — be­
grijpelijkerwijs — slechts oppervlakkig heeft aange­
roerd; het beseft eveneens dat het Comité over prakti­
sche details niet zal worden geraadpleegd, maar wenst 
toch de volgende gezichtspunten naar voren te brengen. 
8.2. De consument zal er alleen op kunnen ver­
trouwen dat dit voorstel zin heeft — d.w.z. dat het tot 
een vermindering van de gezondheidsrisico's zal leiden 
— indien a) duidelijk bepaald wordt welke niet oorspronkelijk 
in het produkt in kwestie voorkomende stoffen ver­
boden zijn en welke wel mogen worden gebruikt; 
wil men de belangen van de consument op langere 
termijn kunnen beschermen (en dit geldt ook voor 
andere terreinen) dan zullen de van deze stoffen aan 
te leggen lijsten op onweerlegbaar feitenmateriaal 
gebaseerd moeten zijn; 
b) analysemethodes worden gehanteerd die aan boven­
staande vereiste beantwoorden (voldoende gevoelig­
heid en nauwkeurigheid, algemene toepasbaarheid 
en een goede reproduceerbaarheid, weinig „vals 
alarm" of onjuiste negatieve resultaten), zodat de 
consument geen vals gevoel van veiligheid krijgt; 
bovendien zullen de officieel vast te stellen controle-
methodes voor goedgekeurde stoffen logisch moeten 
aansluiten bij de te bepalen corresponderende to­
lerantieniveaus (maximale grenswaarden voor re­
siduen); 
c) de tolerantieniveaus (onschadelijke restconcentra-
ties na afloop van de wachttijd) en de cor­
responderende wachttijden voor de verschillende 
farmaceutische produkten in de Gemeenschap wor­
den geharmoniseerd; dit is van essentieel belang 
voor een uniforme interpretatie van de 
testresultaten; deze tolerantieniveaus en wacht-
periodes zouden moeten worden vastgesteld door 
het Comité voor geneesmiddelen voor diergenees­
kundig gebruik, dat krachtens de richtlijnen inzake 
veterinaire geneesmiddelen is opgericht; met dit 
werk zou meer haast moeten worden gemaakt, aan­
gezien er helaas nog geen tolerantieniveaus zijn vast­
gesteld voor de in de bijlage bij dit voorstel genoem­
de stoffen (met uitzondering van de verboden 
stilbenen en thyreostatische stoffen, waarvoor nul-
- toleranties gelden); in het National Residue Testing 
Programme van de Verenigde Staten van 1985 wordt 
al een lijst van „residu-limieten" gehanteerd; 
d) er meer aandacht wor,dt geschonken aan reeds be­
staande mechanismen om chemicaliën waarvoor 
vergunningen zijn aangevraagd op residuvorming 
te controleren, alvorens deze aan dieren worden 
toegediend; door voor de stof geschikte toleran­
tieniveaus vast te stellen, en alleen formules goed te 
keuren die, naar men weet, niet tot overschrijding 
van het tolerantieniveau zullen leiden, kunnen de 
autoriteiten die de vergunning moeten afgeven, het 
praktische probleem van de residuen die de stof in 
kwestie kan achterlaten, al in het eerste stadium 
aanpakken. 
9. Bijzondere opmerkingen 
Artikel 2 
Sub a): „Officieel monster": een door de bevoegde 
instantie steekproefsgewijze genomen monster voor het 
controleren van levende dieren en vers vlees op de 
aanwezigheid van een bepaald residu, waarbij duidelij­
ke gegevens worden verstrekt met betrekking tot de 
diersoort, het weefseltype, de hoeveelheid, wijze van 
verkrijging, verpakking en verzending, de herkomst en 
de datum van bemonstering. 
Nr. C 75/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 3. 4. 86 
Sub b): De criteria aan de hand waarvan op regionaal, 
nationaal en communautair niveau officiële laboratoria 
zullen worden aangewezen om de verschillende stoffen 
te analyseren zullen in een later voorstel worden vast­
gesteld. Het ESC adviseert niet alleen regeringslaborato-
ria, maar alle bevoegde, onafhankelijke laboratoria de 
mogelijkheid te geven om als „erkende laboratoria" 
residuen te analyseren. 
Sub c): Het begrip „residu" zou nauwkeuriger moeten 
worden gedefinieerd. Zoals de definitie (afkomstig uit 
de richtlijn inzake vers vlees) thans luidt, zou hieruit 
kunnen worden opgemaakt dat alles wat achterblijft na 
gebruik van stoffen met farmacologische werking voor 
de menselijke gezondheid schadelijk kan zijn. Dit is 
echter niet altijd het geval. Zo geldt dit b.v. niet voor 
een aantal van de in de bijlage genoemde bijzondere 
stoffen, tenzij het om grote hoeveelheden van deze 
stoffen zou gaan. 
Artikel 3 
Lid 1, sub a): Hier zou moeten worden aangegeven dat 
het monster van zodanige aard dient te zijn dat er nog 
extra tests kunnen worden uitgevoerd waarmee de eerst 
verkregen bemonsteringsresultaten kunnen worden be­
vestigd. 
Lid 1, sub b): Genoemde „vergelijkende tests" zouden 
niet alleen een vergelijking van verschillende methodes 
in een en hetzelfde laboratorium, maar ook van de 
manieren waarop de test in kwestie in verschillende 
laboratoria wordt uitgevoerd, moeten inhouden. 
Artikel 4 
Lid 3, sub a): In de derde regel na „residu" de woorden 
„worden geteld" invoegen. 
Lid 3, sub c): Het zal uiterst moeilijk zijn de aanwezig­
heid aan te tonen van stoffen boven het maximaal 
toegestane niveau op boerderijen waar de voorge­
schreven wachttijd niet in acht is genomen. In dergelijke 
situaties zal de boer uiteraard zeggen dat hij niets ver­
keerds heeft gedaan en dat hij van plan was zich aan 
de voor het gebruik van het produkt in kwestie geldende 
voorwaarden te houden. Ook zou men kunnen betogen 
dat het niet-overschrijden van het toegestane maximum­
niveau veel belangrijker is dan het in acht nemen van 
de wachttijd. 
Lid 3, sub d): Deze bepaling is te restrictief en er bestaat 
geen reden om overdracht van een dier aan derden te 
verbieden, zolang men maar in het bezit is van de 
hiervoor vereiste vergunning en aan de hier geldende 
specifieke voorwaarden wordt voldaan. 
Lid 4, eerste alinea: De vereiste dat de slachting van 
dieren waarvoor een slachtverbod geldt, één week van 
tevoren moet worden aangekondigd, is onrealistisch in 
het geval van gewonde of zieke dieren welke gezien 
de verantwoordelijkheid van de mens voor het dier 
onmiddellijk moeten worden geslacht. 
Lid 4, tweede alinea: Waar moeten de karkassen wor­
den bewaard ? Wie moet dit betalen ? Van het abattoir 
kan toch niet worden verlangd dat het opslagruimte ter 
beschikking stelt of de kosten draagt. Artikel 6 
Lid 1: Dit lid zou moeten worden aangevuld met: „(of 
desgewenst op nog grotere schaal)". 
Bijlagen 
1. Het Comité beperkt zich hier tot een aantal al­
gemene opmerkingen, maar wil, om niet een verkeerde 
indruk te wekken, toch de nodige vraagtekens plaatsen 
bij de voorgestelde indeling en methodes, ten aanzien 
waarvan het zich terughoudend opstelt. 
2. Het Comité wijst nog eens op een zaak die volgens 
hem voor de bescherming van de consument van het 
grootste belang is. Uit de moeilijkheden en fouten die 
zich zo vaak voordoen bij de analyse van chemicaliën 
in biologisch materiaal blijkt hoe noodzakelijk het is te 
bereiken dat dergelijke stoffen op de juiste manier wor­
den gebruikt en, voor zover dit praktisch mogelijk is, 
te voorkomen dat stoffen die direct of indirect — via 
hun stofwisselingsprodukten — gevaarlijk voor de men­
selijke gezondheid kunnen zijn, überhaupt (en eigenlijk 
onnodig) in het dier terechtkomen. 
3. De bijlage moet worden herzien; indien deze — 
ook waar het de doelstellingen betreft — duidelijker 
wordt geformuleerd, zal men meer vertrouwen krijgen 
in de uitvoerbaarheid van het voorstel (b.v. „positieve 
uitslagen" wordt niet altijd in dezelfde betekenis ge­
bruikt; de betekenis van sommige paragrafen is volledig 
onduidelijk — zie blz. 8, „Aanvullende controle" a) en 
b)). Het Commissievoorstel zal sterk moeten worden 
gewijzigd en op een groot aantal punten moeten worden 
bijgeschaafd. Het heeft namelijk geen zin een zeer kost­
baar bemonsterings- en controlesysteem op te zetten 
zonder behoorlijk aandacht te besteden aan de residuen 
die hiermee moeten worden opgespoord. 
Er zij bij voorbeeld gewezen op het volgende: 
3.1. In het algemeen kan worden gesteld dat de be­
monsteringssystemen te weinig flexibiliteit bezitten en 
dat hierbij niet volledig rekening wordt gehouden met 
de omvang van de populatie, vergunningen voor het 
gebruik van bepaalde stoffen, stoffen die gebruikt zijn 
en resultaten van eerdere tests (zo zou in par. 5 van 
hoofdstuk II het volgende kunnen worden toegevoegd: 
„tenzij dergelijke tests reeds op dezelfde schaal in voor­
gaande jaren zijn uitgevoerd"). De in hoofdstuk I, 
par. 3 b) genoemde variabele criteria zijn in een eerste 
stadium moeilijk in te schatten. Wat wij nodig hebben, 
is een nationaal wettelijk kader, waarmee de Lid-Staten 
veel meer zelf kunnen bepalen welke tests moeten wor­
den uitgevoerd. 
3.2. Duidelijk zou moeten worden gemaakt dat be­
monsteringsfrequenties uitsluitend betrekking hebben 
op willekeurige steekproeven waarmee een algemeen 
overzicht moet worden verkregen, en dat het hierbij 
dus niet gaat om een onderzoek van verdachte gevallen. 
Hierdoor wordt deze soort van bemonstering in feite 
tot abattoirs beperkt. 
3. 4. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 75/5 
3.3. De Commissie gaat er klaarblijkelijk van uit dat 
verboden verbindingen een hoge bemonsteringsfrequen­
tie vereisen, en de vraag is of zij gelijk heeft. Niettemin 
kan men zich, gezien de recente voorstellen van de 
Commissie betreffende dé stoffen in groep II, die vol­
gens haar verboden zouden moeten worden, afvragen 
of het testniveau voor deze stoffen niet in overeen­
stemming zou moeten worden gebracht met dat voor 
de stoffen in Groep I, omdat deze (Groep II) nu toch 
ook een gevaar voor de volksgezondheid blijken te 
vormen. 
3.4. Men kan zich verder afvragen op welke we­
tenschappelijke gronden aan bestrijdingsmiddelen min­
der strenge eisen worden gesteld dan aan anabolica en 
antibiotica, wanneer men in aanmerking neemt dat 
organische fosforverbindingen uiterst toxisch en moei­
lijk te verwijderen zijn en dat het toezicht hierop vaak 
te wensen overlaat. 
3.5. Misschien zou het verstandiger — of althans 
interessant — zijn na te gaan naar welke stoffen moet 
worden gezocht en dan de categorieën dienovereen­
komstig in te delen. De logica achter de voorgestelde 
Gedaan te Brussel, 29 januari 1986. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité stelt vast dat met betrekking tot het 
recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten 
(') PB nr. C 217 van 28. 8. 1985, blz. 3. indeling is moeilijk in te zien; men lijkt voor een deel 
van de functie van de verschillende stoffen, deels van 
de ter zake geldende wettelijke voorschriften en deels 
van de te hanteren analysemethodes te zijn uitgegaan. 
Er zou een pragmatischer systeem kunnen worden ont­
wikkeld voor alle categorieën verbindingen, dat geba­
seerd is op vier soorten prioriteiten. Voor de prioriteiten 
zou men kunnen uitgaan van volgende factoren: 
a) belang voor de consument; 
b) praktische doelmatigheid van de mogelijke proeven; 
c) toegediende hoeveelheid en omstandigheden bij toe­
diening; 
d) mogelijkheden van misbruik. 
3.6. Voorkomen moet worden dat de lijst van stoffen 
te specifiek uitvalt of te veel omvattend wordt. Wat wij 
nodig hebben, is flexibiliteit, zodat toevoegingen en 
schrappingen mogelijk zijn. Sinds wanneer is arsenicum, 
bij voorbeeld, een zwaar metaal (Hoofdstuk 1.1, 
groep V); voorts moet er toch sterk aan worden ge­
twijfeld of sommige andere stoffen überhaupt wel in 
deze lijst thuishoren. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR 
tot dusverre maar weinig vooruitgang is geboekt; de 
voornaamste reden hiervan is dat het harmoniseren van 
beroepskwalificaties een complexe aangelegenheid is. 
Deze situatie is zeer nadelig voor personen die, ondanks 
het bezit van een diploma van hoger onderwijs en van 
beroepskwalificaties in het land van herkomst, hiervan 
in de andere landen van de Gemeenschap geen gebruik 
kunnen maken. Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een algemeen stelsel 
van erkenning van hoger-onderwijs-diploma's (!) 
(86/C 75/02) 
De Raad van de Europese Gemeenschappen heeft op 26 juli 1985 besloten overeenkomstig 
de bepalingen van artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische 
Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité om advies te vragen over het bovengenoemde 
voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en dienstverlening, die met de voorbereiding 
van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 januari 1986 
goedgekeurd. Rapporteur was de heer De Bièvre. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 233e zitting (vergadering van 29 januari 
1986) het volgende advies uitgebracht, dat met 55 stemmen vóór, 3 stemmen tegen, bij 6 
onthoudingen is goedgekeurd (hoofdelijke stemming): 
Het Comité stemt met het richtlijnvoorstel in, maar maakt hierbij wel de volgende algemene 
en bijzondere opmerkingen: