20. 10. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 263/13 
Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot coördinatie van de wettelijke 
en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de sanering en de liquidatie van 
kredietinstellingen (l) 
(86/C 263/06) 
De Raad heeft op 24 januari 1986 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 57 van 
het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en 
Sociaal Comité advies te vragen inzake het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en dienstverlening, die met de voorbereiding van 
de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 juni 1986 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer De Bruyn. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 238e zitting (vergadering van 2 juli 1986) 
het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
Het Comité gaat met onderhavig richtlijnvoorstel akkoord, doch tekent hierbij in zijn 
algemene en bijzondere opmerkingen het volgende aan: 
1. Algemene opmerkingen 
Met dit richtlijnvoorstel worden drie duidelijk uiteen­
lopende zaken beoogd: 
— maatregelen ter sanering van kredietinstellingen en 
het effect daarvan over de nationale grenzen heen 
in de Gemeenschap van dergelijke in het „land 
van het hoofdkantoor" genomen maatregelen op 
bijkantoren in andere Lid-Staten; 
— liquidatie van kredietingstellingen en het effect daar­
van over de nationale grenzen heen in de Gemeen­
schap van een daartoe in het „land van het hoofd­
kantoor" genomen besluit op bijkantoren in andere 
Lid-Staten; 
— bescherming van deposito's. 
1.1. Saneringsmaatregelen 
1.1.1. Krachtens artikel 2.1 van dit richtlijnvoorstel 
zijn dit „maatregelen die beogen de financiële situatie 
van een kredietinstelling te beschermen of weer in het 
reine te brengen". 
Wat de toepassing van deze richtlijn betreft, gaat het 
echter uitsluitend om een in de bijlage bij deze richtlijn 
opgenomen lijst van maatregelen. Neemt men de inhoud 
van deze bijlage onder de loep, dan blijkt dat het in de 
meeste gevallen gaat om maatregelen van bestuursrech­
telijke aard op basis waarvan de bevoegde autoriteiten 
controle kunnen uitoefenen of een onderzoek kunnen 
instellen, op instandhouding gerichte maatregelen kun­
nen voorschrijven (aanstellen van een bijzondere com­
missaris of benoeming van een tijdelijk bewindvoerder, 
volledige of gedeeltelijke opschorting van de activi­
teiten, verbod om bepaalde operaties te verrichten, enz.) 
alsmede sancties op te leggen (schorsing, intrekking van 
de vergunning, enz.). 
Het blijkt dus — en de Commissie heeft zich hiervan 
rekenschap gegeven — dat deze maatregelen niet uit­
sluitend zijn gericht op behoud en herstel van de fi­
nanciële positie van een kredietinstelling, maar dat het 
— globaal gezien — om maatregelen van bestuursrech­
telijke aard gaat ten einde controle te kunnen uitoefenen 
en zo nodig sancties te kunnen treffen in het geval 
van gedragingen die met de vigerende reglementering 
strijdig zijn. 
(!) PB nr. C 356 van 31. 12. 1985, blz. 55. Verkeert een kredietinstelling in de problemen (li-
quiditeits- of solvabiliteitsproblemen), dan blijkt name­
lijk dat de toezichthoudende autoriteiten in veel geval­
len met de gebruikelijke omzichtigheid te werk gaan 
om andere kredietinstellingen ertoe te bewegen, de in 
de problemen geraakte instelling bij te springen. Vervol­
gens zullen er altijd met de grootst mogelijke omzichtig­
heid een aantal op instandhouding van de instelling 
gerichte maatregelen van bestuursrechtelijke aard wor­
den genomen, aangezien de situatie wanneer ruchtbaar­
heid zou worden gegeven aan de problemen waarin 
een kredietinstelling zich bevindt, alleen maar wordt 
verergerd, of zelfs uitzichtloos wordt. 
Daarom kan niet genoeg worden beklemtoond dat het 
absoluut noodzakelijk is dat bij de in dat stadium te 
nemen maatregelen de nodige vertrouwelijkheid in acht 
wordt genomen. 
1.1.2. De Commissie is zich er terdege van bewust 
dat de in de bijlage opgesomde maatregelen niet ho­
mogeen zijn. 
In artikel 2 is namelijk bepaald dat aan drie positieve 
voorwaarden moet zijn voldaan wil de richtlijn kunnen 
worden toegepast (zie artikel 2.1), doch dat de richtlijn 
in twee gevallen niet wordt toegepast, namelijk: ingeval 
maatregelen worden genomen 
— in het kader van het normale toezicht op 
kredietinstellingen en ter bestraffing van overtredin­
gen van wettelijke en bestuursrechtelijke bepa­
lingen; 
— in het kader van een faillissement, akkoord of eni­
gerlei andere reeds ingeleide liquidatieprocedure (ar­
tikel 2, lid 2). 
Ten aanzien van één van de positieve voorwaarden 
(artikel 2, lid 1, b)) zou moeten worden gepreciseerd 
dat de maatregelen dienen te worden genomen en te 
worden uitgevoerd om te voorkomen dat een liquidatie­
procedure wordt ingeleid in plaats van te zeggen dat 
deze maatregelen zulks „ten doel moeten hebben". 
1.1.3. In het algemeen wordt in deze richtlijn het 
beginsel van de territoriale bevoegdheid van de toezicht­
houdende autoriteiten ten aanzien van de sanerings­
maatregelen vervangen door het beginsel van de be­
voegdheid van de toezichthoudende autoriteiten van het 
„land van het hoofdkantoor", welke bevoegdheid alle 
Lid-Staten omvat waarin een bijkantoor van de krediet­
instelling is gevestigd (artikel 4). 
Nr. C 263/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 10. 86 
Hierop geldt echter één uitzondering, namelijk: moch­
ten de toezichthoudende autoriteiten van het „land 
van ontvangst" het noodzakelijk achten een of andere 
saneringsmaatregel te nemen, en de van dit voornemen 
in kennis gestelde toezichthoudende autoriteiten van 
het „land van het hoofdkantoor" van oordeel zijn dat 
zij geen maatregelen behoeven te nemen, dan blijft 
de territoriale bevoegdheid van de toezichthoudende 
autoriteiten van het „land van ontvangst" bestaan, en 
kunnen zij de bevoegdheden waarover zij krachtens hun 
nationale wetgeving beschikken uitoefenen (artikel 6). 
Achten de toezichthoudende autoriteiten van het „land 
van het hoofdkantoor" het echter noodzakelijk maatre­
gelen te nemen, dan is hun besluit van toepassing in het 
„land van ontvangst", en kunnen de toezichthoudende 
autoriteiten van laatstgenoemd land geen onder hun 
bevoegdheid vallende saneringsmaatregel ten uitvoer 
leggen of besluiten dat hun maatregel van kracht blijft 
(artikel 4, lid 2). 
Volgens het Comité kan deze bepaling aanleiding geven 
tot problemen ingeval de toezichthoudende autoriteiten 
van het „land van ontvangst" in verband met een aantal 
in dit land heersende specifieke omstandigheden van 
oordeel zijn dat de door de toezichthoudende autori­
teiten van het „land van het hoofdkantoor" genomen 
maatregelen ontoereikend zijn en onvoldoende op de 
specifieke problemen in het „land van ontvangst" zijn 
afgestemd. Daarom zou de bepaling in artikel 4, lid 3, 
dienen te worden geschrapt en zou in plaats daarvan 
moeten worden bepaald dat de door de autoriteiten van 
het „land van het hoofdkantoor" genomen besluiten 
geen belemmering mogen vormen voor de tenuitvoer­
legging of het van kracht blijven van door de autori­
teiten van het „land van ontvangst" krachtens hun 
bevoegdheden genomen maatregelen. 
1.1.4. Omgekeerd kunnen de door de autoriteiten 
van het „land van het hoofdkantoor" vastgestelde 
maatregelen in de ogen van de autoriteiten van het 
„land van ontvangst" te streng zijn; ook is het mogelijk 
dat deze maatregelen indruisen tegen de opvattingen 
van deze autoriteiten over het algemeen belang of de 
rechtsorde. 
Het richtlijnvoorstel is op dit punt zeer ingrijpend, 
aangezien de Lid-Staten hierin worden verplicht om, zo 
nodig, wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast 
te stellen ten einde juridische obstakels voor de tenuit­
voerlegging van de door de autoriteiten van het „land 
van het hoofdkantoor" vastgestelde maatregelen uit de 
weg te ruimen (artikel 10). 
1.1.5. Mochten als uitvloeisel van de ratificatie en de 
inwerkingtreding van de Europese Akte in artikel 9 
van dit richtlijnvoorstel wijzigingen moeten worden 
aangebracht, dan rekent het Comité erop dat het hier­
over naar behoren wordt geraadpleegd. 
1.2. Liquidatie 
1.2.1. Mocht de Commissie, zoals zij in haar Toelich­
ting verklaart, voornemens zijn om niet alleen voor te 
schrijven dat de wettelijke voorschriften van het „land 
van het hoofdkantoor" van toepassing zijn, maar ook 
dat uitsluitend de autoriteiten of de rechterlijke in­
stanties van het „land van het hoofdkantoor" bevoegd 
zijn, dan dient de bepaling in lid 1 van artikel 11 te 
worden opgevat als ingreep in de binnenlandse rechtsor­
de van de Lid-Staten. Bovendien kan deze bepaling uit 
grondwettelijk oogpunt bezwaren opleveren, aangezien 
dit inhoudt dat de rechterlijke macht een ad­
ministratieve overheid raadpleegt. 
1.2.2. Het Comité constateert dat het begrip „li­
quidatie" op de volgende zaken betrekking heeft: — faillissementen, akkoorden en soortgelijke proce­
dures zoals bedoeld in het ontwerp-verdrag met 
betrekking tot deze procedures; 
— andere liquidatieprocedures die speciale regelingen 
zouden inhouden, in het bijzonder regelingen van 
bestuursrechtelijke aard; 
— vrijwillige liquidatie (artikel 12). 
1.2.3. Dit richtlijnvoorstel is gebaseerd op het begin­
sel van de eenheid en het universele karakter van de 
„liquidatie": alleen de autoriteit van één land, namelijk 
die van het „land van het hoofdkantoor" is bevoegd; 
erkenning en tenuitvoerlegging van de door de autoriteit 
van dit land genomen besluiten ten opzichte van alle 
bijkantoren in alle Lid-Staten. 
Invoering van dit in het ontwerp-verdrag inzake fail­
lissementen, akkoorden en soortgelijke procedures neer­
gelegde beginsel zou geen enkel probleem opleveren als 
dit verdrag reeds zou zijn goedgekeurd en in werking 
was getreden. Zolang dit echter niet het geval is, zullen 
in het rechtsstelsel van tal van Lid-Staten soms aanzien­
lijke wijzigingen moeten worden aangebracht. 
1.3. Bescherming van deposito's 
1.3.1. Het Comité begrijpt dat de inleggers uiteraard 
gaarne willen weten, of en op welke wijze de ingelegde 
gelden die in heel veel gevallen spaargelden zijn, zijn 
gegarandeerd, voor het geval dat een kredietinstelling 
in gebreke blijft. 
Juist daarom zijn de kredietinstellingen aan een strenge 
controle onderworpen, vooral op het vlak van hun 
liquiditeit, solvabiliteit en rentabiliteit, welke laatst­
genoemde factor uiteindelijk de beste waarborg vormt. 
Het insolventierisico lijkt met behulp van de verze­
keringstechnieken waarbij volgens de wetten van de 
statistiek een voldoende aantal risico's van dezelfde 
aard worden gecompenseerd, moeilijk te verzekeren. 
Dit was destijds in de Verenigde Staten wel mogelijk, 
toen op de zeef" omvangrijke markt in dat land tal 
van niet zo grote kredietinstellingen opereerden. Thans 
heeft dit systeem aan doeltreffendheid ingeboet door de 
opkomst van kredietinstellingen van zeer uiteenlopende 
grootte. 
Men kan zich moeilijk indenken dat dit risico in het 
economische stelsel van de gemeenschappelijke markt 
door de overheid, dat wil zeggen door de belastingbeta­
ler, wordt gedragen. Toch is dit bij openbare 
kredietinstellingen soms het geval waardoor in dezelfde 
mate het probleem rijst van het bedrag waarvoor de 
belastingbetaler in het voorkomende geval moet op­
draaien en waardoor tegelijkertijd op het vlak van de 
concurrentie problemen rijzen. 
Hoe dan ook kan een ingrijpen van de Staat nooit 
worden uitgesloten, bij voorbeeld bij een financiële 
ramp die een sneeuwbaleffect kan hebben of waardoor 
de positie van de nationale munt en de internationale 
kredietwaardigheid van een land kan worden onder­
mijnd. Vandaar ook dat de bestaande diverse ga­
rantiestelsels vrijwel altijd een uitgesproken nationaal 
karakter hebben, en dit ook zo zal blijven, zolang er 
verschillende munteenheden zijn. 
20. 10. 86 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 263/15 
1.3.2. De wens om de zorg van de inleggers weg te 
nemen, heeft er in een aantal Lid-Staten toe geleid dat 
de kredietinstellingen al dan niet met medewerking 
van de overheid bepaalde garantiestelsels in het leven 
hebben geroepen. 
Hoofdkenmerk van deze stelsels is dat zij gebaseerd zijn 
op het solidariteitsbeginsel, en hierbij alle krediet­
instellingen aangesloten zijn die opereren in een zelfde 
financieel centrum waarin transacties in de aldaar gel­
dende munt worden afgesloten. 
Het feit dat dit solidariteitsbeginsel wordt gehanteerd, 
berust op het denkbeeld dat iedereen er belang bij heeft 
dat het op basis van een nationale munt functionerende 
financiële centrum waarin hij opereert, een imago van 
degelijkheid en zekerheid bezit, in weerwil van andere 
factoren die verband houden met de betrekkelijke groot­
te van de kredietinstellingen en de niet van risico ont­
blote concurrentie van sommige instellingen ten koste 
van de instellingen die, wanneer het mis gaat, voor de 
kosten moeten opdraaien. 
1.3.3. Deze nationale stelsels die alle gebaseerd zijn 
op de solidariteit van de kredietinstellingen, in de vorm 
van een bijdrage of een belofte om bij te springen, 
kunnen een geheel particuliere grondslag hebben. In 
sommige gevallen heeft de overheid hieraan mee­
gewerkt, ten einde dit stelsel een officieel karakter te 
geven of ervoor te zorgen dat het in werking trad. 
1.3.4. Al deze stelsels staan los van het faillissements-
en liquidatierecht. Het garantiestelsel werkt in dit geval 
als een verzekeraar die in de rechten van de door hem 
bij een faillissement schadeloos gestelde persoon treedt. 
Op het beginsel van de gelijke rangorde van de 
schuldeisers bij het faillissement kan men zich in dit 
geval niet beroepen. 
1.3.5. Bovendien zijn deze stelsels op alle punten zo 
uiteenlopend van aard als men zich maar kan indenken: 
maximumbedrag van de schadeloosstellingen, munt 
waarin wordt schadeloos gesteld, aard van de gewaar­
borgde deposito's, berekening van de grootte van de 
bijdrage van de kredietinstelling in het garantiestelsel, 
hoedanigheid van de personen die voor schadeloosstel­
ling in aanmerking komen. Het feit dat deze stelsels 
onderling zo verschillend zijn, is te wijten aan de uiteen­
lopende wijze waarop dit vraagstuk in de afzonderlijke 
Lid-Staten wordt opgevat en aan de uiteenlopende mate 
waarin de spaarders in de diverse Lid-Staten voor deze 
problematiek gevoelig zijn. 
1.3.6. Het lijkt zeer problematisch, deze materie door 
middel van een richtlijn te regelen. 
Gezien de bijzondere aard van dit vraagstuk en de 
nationale context waarin het speelt, gezien ook het 
effect daarvan op de concurrentie, lijkt het toch verant­
woord toe te staan dat elk bijkantoor van een bank 
waarvan het hoofdkantoor in een andere Lid-Staat is 
gevestigd, zich op dezelfde voorwaarden moet kunnen 
aansluiten bij het in het „land van ontvangst" bestaande 
garantiestelsel als die welke gelden voor de 
kredietinstellingen waarvan het hoofdkantoor in het 
„land van ontvangst" is gevestigd, behalve wanneer dit 
bijkantoor in het „land van ontvangst" via het in het 
„land van het hoofdkantoor" geldende stelsel is verze­
kerd met dien verstande dat laatstgenoemd stelsel in 
elk geval gelijkwaardig is met het in het „land van 
ontvangst" van kracht zijnde stelsel en het „land van 
ontvangst" toestaat dat een kredietinstelling zich niet 
bij zijn stelsel aansluit. 
Daarentegen lijkt het, zolang er niet in alle Lid-Staten 
een garantiestelsel bestaat, geheel onaanvaardbaar, 
voor te schrijven dat de dekking van de garantiestelsels zich tevens uitstrekt tot de bijkantoren die zijn gevestigd 
in een Lid-Staat waarin geen enkel garantiestelsel be­
staat. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 2, lid 1 
Het Comité stelt voor dit lid als volgt te formuleren: 
„1. In de zin van deze richtlijn worden als sanerings­
maatregelen beschouwd de door de in lid 3 genoemde 
autoriteiten genomen maatregelen die beogen de fi­
nanciële situatie ..." 
2.2. Artikel 2, lid 1, sub b) 
De bedoeling van de Commissie (zie Toelichting — 
blz. 5, laatste alinea) zou beter worden verwoord door 
de tekst van het voorstel door het volgende te ver­
vangen : 
,,b) zij moeten ten uitvoer zijn gelegd om de inleiding 
van een liquidatieprocedure te voorkomen;". 
2.3. Artikel 4 
De bevoegde autoriteiten van het „land van ontvangst" 
kunnen tot de slotsom komen dat de in het „land 
van het hoofdkantoor" genomen maatregelen uit het 
oogpunt van de situatie in hun land ondoelmatig zijn. 
Deze autoriteiten dienen bijgevolg het recht te hebben 
om wanneer zij op basis van artikel 6 reeds maatregelen 
hebben genomen, deze maatregelen niet in te trekken, 
dan wel elke uit hoofde van hun bevoegdheid en door 
hen zinvol geachte maatregel te nemen. Lid 3 van arti­
kel 4 dient bijgevolg te worden geschrapt (zie par. 1.1.3 
in het voorgaande). 
2.4. Artikel 7 
Deze bepaling is zinvol en toe te juichen wanneer de in 
lid 1 van dit artikel bedoelde situatie zich voordoet, 
namelijk wanneer het om maatregelen gaat waardoor 
de rechten van de schuldeisers nadelig worden beïnvloed 
en wanneer deze schuldeisers hiertegen beroep kunnen 
aantekenen. 
Afgezien van deze situatie dient echter zo omzichtig 
mogelijk te werk te worden gegaan. 
2.5. Artikel 9, lid 2 
Uiteraard kan een Lid-Staat de lijst van de in de bijlage 
opgenomen maatregelen alleen maar wijzigen of aan­
vullen, voor zover deze maatregelen deel uitmaken van 
zijn eigen rechtsstelsel. 
2.6. Artikel 11 
Overeenkomstig de Toelichting wordt met deze bepa­
ling beoogd, het tweeledige beginsel van de eenheid en 
universaliteit van de liquidatie in te voeren. 
In lid 2 van dit artikel wordt echter uitsluitend gepreci­
seerd dat het bedrijf van de kredietinstelling wordt 
„geliquideerd overeenkomstig de bepalingen van het 
recht van de Staat van het hoofdkantoor", zonder dat 
hierbij wordt vermeld dat uitsluitend de betrokken au­
toriteiten van het „land van het hoofdkantoor" territo­
riale bevoegdheid bezitten. Zolang een dergelijke preci-
Nr. C 263/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 10. 86 
sering ontbreekt en het verdrag inzake faillissementen, 
akkoorden en andere soortgelijke procedures nog niet 
is goedgekeurd, zouden sommige Lid-Staten in wier 
rechtsstelsel het beginsel van de eenheid en universaliteit 
van de liquidatie niet is neergelegd, kunnen stellen dat 
op hun grondgebied hun eigen rechterlijke instanties 
bevoegd zijn ten aanzien van een bijkantoor en uit­
sluitend de wettelijke voorschriften van het „land van 
het hoofdkantoor" kunnen toepassen. 
Een argument hiervoor is dat uit lid 3 van artikel 11 
impliciet kan worden opgemaakt dat een liquidatie­
procedure tegen een bijkantoor kan worden ingeleid, 
behalve in het geval dat een dergelijke procedure reeds 
in een andere Lid-Staat is ingeleid, waarbij zelfs niet 
wordt gepreciseerd dat het om het „land van het hoofd­
kantoor" gaat. 
Daarom stelt het Comité voor lid 3 van artikel 11 in de 
Franse versie als volgt te formuleren: 
„Les décisions relatives a la liquidation d'un établisse­
ment de crédit émanant des autorités administratives 
ou judiciaires, du pays du siège ou des organes de la 
liquidation de ce pays, produisent toutes ...". 
2.7. Artikel 16, lid 1 
In dit artikel zou het denkbeeld moeten worden ver­
woord dat elk in een Lid-Staat gevestigd bijkantoor van 
een kredietinstelling waarvan het hoofdkantoor in de 
Gemeenschap is gevestigd, zich op dezelfde voorwaar­
den bij het in het „land van ontvangst" bestaande 
stelsel moet kunnen aansluiten als die welke gelden voor 
kredietinstellingen waarvan het hoofdkantoor in dit 
land is gevestigd. Is het in het „land van ontvangst" 
Gedaan te Brussel, 2 juli 1986. gevestigde bijkantoor via het in het „land van het 
hoofdkantoor" bestaande stelsel gedekt, is dit stelsel 
in elk geval gelijkwaardig met het in het „land van 
ontvangst" van kracht zijnde stelsel en staat laatst­
genoemd land toe dat een kredietinstelling zich niet bij 
het in dit land vigerende stelsel aansluit, dan kan het 
bijkantoor worden vrijgesteld van aansluiting bij het in 
het land in kwestie geldende stelsel. Mocht het stelsel 
in het „land van het hoofdkantoor" slechter zijn dan 
het stelsel in het „land van ontvangst", dan zou kunnen 
worden toegestaan dat het bijkantoor uitsluitend ter 
aanvulling van de garantie zich bij dit stelsel aansluit 
op voorwaarde dat krachtens laatstgenoemd stelsel een 
dergelijke beperkte aansluiting mogelijk is. 
2.8. Artikel 16, lid 2 
Overeenkomstig paragraaf 1.3.6 van de algemene op­
merkingen dient deze bepaling te worden geschrapt. 
2.9. Artikel 17 
In plaats van nu al een datum vast te stellen, dient in 
verband met de door de Lid-Staten te treffen noodzake­
lijke maatregelen te worden bepaald dat de Lid-Staten 
hiertoe binnen een termijn van drie a vier jaar na 
vaststelling van de richtlijn moeten overgaan. 
2.10. Bijlage 
Het Comité is erop attent gemaakt dat de in deze bijlage 
opgenomen lijst van saneringsmaatregelen wellicht niet 
volledig is. Eventuele hierop betrekking hebbende op­
merkingen zullen rechtstreeks ter kennis van de be­
trokken diensten van de Commissie worden gebracht. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Gerd MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een besluit van de Raad tot wijziging van Besluit 85/8/EEG 
betreffende een specifieke communautaire actie ter bestrijding van de armoede (*) 
(86/C 263/07) 
De Raad heeft op 16 juni 1986 besloten, het Economisch en Sociaal Comité overeenkomstig 
de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische 
Gemeenschap te raadplegen inzake het bovengenoemde voorstel. 
Het Economisch en Sociaal Comité besloot daarop de heer Roycroft tot algemeen rapporteur 
te benoemen en met de voorbereiding van de werkzaamheden ter zake te belasten. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 238e zitting (vergadering van 2 juli 1986) 
het volgende advies uitgebracht, dat met meerderheid van stemmen, bij één onthouding is 
goedgekeurd: 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Eens te meer spreekt het Comité zijn ernstige 
bezorgdheid uit over het feit dat de armoede in de 
Europese Gemeenschap toeneemt, en zulks niet het 
minst in de nieuwe Lid-Staten. Er zijn tekenen te over die erop wijzen dat steeds meer mensen in economische 
omstandigheden geraken die ze aan de rand van onze 
samenleving plaatsen. 
(!) PB nr. C 151 van 17. 6. 1986, blz. 4.