19. 9. 74 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 109/1 
II 
(Voorbereidende  besluiten) 
ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ 
ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
inzake  het  „Voorstel  voor  een  eerste  richtlijn  van  de Raad  inzake  de coördinatie  van 
de wettelijke  en bestuursrechtelijke  bepalingen  betreffende  de toegang  tot en de uit-
oefening  van  het  directe  verzekeringsbedrijf  (levensverzekering)"  en het  „Voorstel  voor 
een richtlijn  van  de Raad  inzake  de opheffing  van  de beperkingen  van  de vrijheid  van 
vestiging  op het gebied  van  het directe  verzekeringsbedrijf  (levensverzekering)" 
De teksten  waarop  de 'adviesaanvraag  betrekking  heeft  zijn  bekendgemaakt  in het 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 35 van  28 maart  1974,  blz.  9 
en nr. C Tl van  15 maart  1974,  iblz.  7. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Tijdens  zijn  op 2 en op 31 januari  1974  gehouden  zittingen  heeft  ide Raad  besloten, 
het Economisch  en Sociaal  Comité  overeenkomstig  tde bepalingen  van  de artikelen  54 
en 198  van  het  Verdrag  tot  oprichting  van  de Europese  Economische  Gemeenschap 
over  bovengenoemde  richtlijn-ivoorstellen  te raaidplegen. 
De adviesaanvragen  van  ide Raad  zijn  op 3 jianuari  en op 1 föbruari  1974  aan  het 
Economisch  en Sociaal  Comité  gericht. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemde  onderwerpen  tijidens  zijn  op 29 en 30 mei  1974  te Brussdl  gehouden  120e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het  verzoek  om  advies  van  de Raad  van  de 
Europese  Gemeenschappen  d.d.  3 januari  1974  en 
1 februari  1974  inzake  het „Voorstel  voor  een  eerste 
richtlijn  van  de Raad  inzake  de coördinatie  van  de 
wettelijke  en bestuursrechtelijke  bepalingen  betref-
fende  de toegang  tot  en  de  uitoefening  van  het 
„Voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  inzake  de 
opheffing  van  de beperkingen  van  de vrijheid  van 
vestiging  op  het  gebied  van  het  directe  verzeke-
ringsbedrijf  (levensverzekering)", 
Gezien  de  artikelen  54  en  198  van  het  E.E.G.-
Verdrag, Gezien  het  besluit  van  zijn  Bureau  en zijn  Voorzit-
ter d.d.  29 januari  en 8 februari  1974,  de Afdeling 
voor  industrie,  handel,  ambacht  en dienstverlening 
met het  opstellen  van  een  advies  en rapport  inzake 
dit onderwerp  te belasten, 
Gezien  het  door  de Afdeling  voor  industrie,  handel, 
ambacht  en dienstverlening  tijdens  haar  vergadering 
van 8 mei  1974  opgestelde  advies, 
Gezien  het  door  de heer  De  Bruyn,  rapporteur,  en 
de heer  Peyromaure-Debord-Broca,  co-rapporteur, 
voorgelegde  rapport, 
Nr. C 109/2 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 19. 9. 74 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  120e  zitting 
van 29  en 30  mei  1974  (vergadering  van  29  mei 
1974), 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT  : 
dat krachtens  artikel  45  van  het  Reglement  van 
Orde  in een  stemming  bij  hand  opsteken  met  66 
stemmen  vóór,  9 stemmen  tegen  'bij 7 onthoudingen 
werd  goedgekeurd. 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  keurt  de richt-
lijnvoorstellen  goed  en  brengt  te dien  aanzien  de 
volgende  opmerkingen  naar  voren  : 
1. ALGEMENE  OPMERKINGEN 
1.1. Met  voldoening  stelt  het  Comité  vast  dat  de 
Commissie,  nadat  de Raad  op 24 juli  1973  de twee 
richtlijnen  betreffende  de toegang  tot  en de uitoefe-
ning  van  het  directe  verzekeringsbedrijf  met  uitzon-
dering  van  de levensverzekeringsbranche  had  goed-
gekeurd,  thans  twee  nieuwe  richtlijnen  heeft  opge-
steld  die  betrekking  hebben  op de toegang  tot en de 
uitoefening  van  het  levensverzekeringsbedrijf.  De 
voorstellen  van  de Commissie  beantwoorden  aan  de 
doelstellingen  van  het  Verdrag  van  Rome,  met  name 
van het  hoofdstuk  „Het  recht  van  vestiging",  en zijn 
in overeenstemming  met  het  algemeen  programma 
inzake  de  vrijheid  van  vestiging,  waarin  wordt 
voorzien  in een  tijdruimte  van  twee  jaar  tussen  de 
invoering  van  de vrijheid  van  vestiging  op het  ge-
bied  van  het  directe  verzekeringsbedrijf  met  uitzon-
dering  van  de levensverzekeringsbranche  en de ver-
wezenlijking  van  de  vrijheid  van  vestiging  op  het 
gebied  van  het  levensverzekeringsbedrijf.  Het  Co-
mité  acht  deze  tijdruimte  noodzakelijk,  daar  het 
moeilijker  bleek,  opilossingen  te vinden  voor  het  le-
vensverzekeringsbedrijf  dan  voor  de andere  verzeke-
ringsbranches  ; de levensverzekering  maakt  namelijk 
gebruik  van  het  spaargeld  van  particulieren,  beheert 
gedurende  lange  tijd  fondsen  voor  rekening  van  de 
verzekerden,  en is in de verschillende  Lid-Staten  aan 
een strikt  toezicht  onderworpen. 
1.2. Tevens  stelt  het  Comité  vast  dat  in het  alge-
meen  programma  de  vrijheid  van  vestiging  op dit 
gebied,  wegens  de verscheidenheid  en ongelijkheid 
van de  nationale  regelingen  afhankelijk  wordt  ge-
steld  van  een  voorafgaande  coördinatie.  Deze  onge-
lijkheid  komt  met  name  bij de toegangs-  en uitoefe-
ningsvoorwaarden  tot uiting. 
1.3. Daarom  was  het  trouwens  nodig,  twee  ver-
schillende  richtlijnen  op te stellen  : 
— een  richtlijn  die  ten  doel  heeft,  de beperkingen 
van de vrijheid  van  vestiging  op te heffen  ; 
— en een  andere  richtlijn  waarin  de noodzakelijke 
coördinatiemaatregelen  zijn  neergelegd. 1.4. In  het  algemeen  is het  Comité  het  eens  met 
de doelstellingen  die  de Commissie  met  beide  richt-
lijnvoorstellen  nastreeft.  Het  stelt  vast  dat  er zich  in 
feite  twee  delicate  proiblemen  voordoen  : 
— het  eerste  heeft  betrekking  op de vraag,  of de le-
vensverzekeringsmaatschappijen  al dan  niet  tot 
Specialisatie  moeten  worden  verplicht, 
— het  tweede  probleem  heeft  betrekking  op de ver-
langde  financiële  garanties,  met  andere  woorden 
de „solvabiliteitsmarge". 
1.5. Wat  de eerste  kwestie  betreft,  stelt  het  Co-
mité  vast  dat  er geen  eensgezindheid  bestaat  over  de 
vraag,  of de levensverzekeringsbedrijven  overal  tot 
specialisatie  verplicht  moeten  worden,  dan  wel  of de 
mogelijkheid  moet  worden  opengelaten,  onderne-
mingen  op te richten  die  verschillende  branches  be-
oefenen  en die  dus  zowel  op  het  gebied  van  de 
levensverzekeringen  als  de andere  verzekeringen  ac-
tief zijn.  Op  grond  hiervan  acht  het  Comité  het  niet 
zinvol,  zich  uit te spreken  over  de essentiële  inhoud 
van het  door  de Commissie  voorgestelde  compro-
mis. 
1.6. Wat  het  tweede  probleem  —  de  solvabili-
teitsmarge  — betreft,  is het  de vraag,  of het  in het 
onderhavige  geval  werkelijk  noodzakelijk  is,  naar 
analogie  van  de richtlijnen  betreffende  directe  ver-
zekeringen  anders  dan  levensverzekeringen,  een  sol-
vabiliteitsmarge  op te leggen.  Het  Comité  acht  het 
evenwel  niet  gewenst,  het  desbetreffende  voorstel 
van de Commissie  in het  geding  te brengen  ; het 
beperkt  zich  ertoe  „bijzondere  opmerkingen"  te 
formuleren,  ten  einde  de voorgestelde  oplossingen  te 
verbeteren. 
2. BIJZONDERE  OPMERKINGEN 
2.1. Voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  inzake 
de opheffing  van  de beperkingen  van  de vrij-
heid  van  vestiging  op het  gebied  van  het  directe 
verzekeringsbedrij  f (levensverzekering) 
2.1.1.  Het  Comité  hecht  zijn  goedkeuring  aan  dit 
richtlijnvoorstel,  dat  overigens  overeenkomt  met  de 
op 24 juli  1973  goedgekeurde  analoge  richtlijn  be-
treffende  het  directe  verzekeringsbedrijf  met  uitzon-
dering  van  de levensverzekeringsbranche.  Ten  aan-
zien van  dit  voorstel  brengt  het  geen  opmerkingen 
naar  voren. 
2.2. Voorstel  voor  een  eerste  richtlijn  van  de Raad 
inzake  de coördinatie  van  de wettelijke  en be-
stuursrechtelijke  bepalingen  betreffende  de toe-
gang  tot en de uitoefening  van  het  directe  ver-
zekeringsbedrijf  (levensverzekering) 
2.2.1.  Ten  aanzien  van  de artikelen  van  dit richt-
lijnvoorstel,  waarin  de essentiële  bepalingen  met  het 
oog op de invoering  van  de vrijheid  van  vestiging 
19. 9. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 109/3 
op het  betreffende  gebied  zijn  opgenomen,  brengt 
het Comité  de volgende  opmerkingen  naar  voren  : 
2.2.2.  Artikel  1 
2.2.2.1.  Verschillende  in de richtlijn  opgesomde 
werkzaamheden  worden  uitgeoefend  door  onderne-
mingen  die  niet  als  „verzekeringsondernemingen" 
kunnen  worden  aangemerkt.  Het  woord  „verzeke-
ringsondernemingen"  dient  dus  door  „ondernemin-
gen"  te worden  vervangen. 
2.2.2.2.  Met  het  oog  hierop  stelt  het  Comité 
voor,  de eerste  alinea  als volgt  te wijzigen  : 
„Deze  richtlijn  heeft  betrekking  op de toegang  ! 
tot en de uitoefening  van  het  directe  verzeke-
ringsbedrijf  anders  dan  in loondienst  door  on-
dernemingen  welke  in een  Lid-Staat  zijn  geves-
tigd of zich  daar  wensen  te vestigen,  met  betrek-
king,  tot de hierna  omschreven  werkzaamheden". 
2.2.2.3.  Het  Comité  is voorts  van  mening  dat pa-
ragraaf  b) van  lid 1 met  betrekking  tot de „lijfren-
teverzekering"  moet  worden  opgenomen  onder  pa-
ragraaf  a)  waarin  de  levensverzekeringsbranche 
wordt  gedefinieerd,  ten einde  er geen  twijfel  over  te 
laten  bestaan  dat  de lijfrenteverzekeringen  evenals 
trouwens  de gehele  levensverzekeringsbranche  voor 
de berekening  van  de solvabiliteitsmarge  onder  toe-
passing  van  paragraaf  a) van  artikel  19 van  de richt-
lijn vallen. 
2.2.2.4.  In  dit geval  worden  de paragrafen  c) en 
d) respectievelijk  paragrafen  b) en c). 
2.2.3.  Artikel  1 en 2: verrichtingen  in verband 
met het  beheer  van  collectieve  pensioenfondsen  (lid 
2, sub c) van artikel  1 en lid 3 van artikel  2). 
2.2.3.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat  met  het  richt-
lijnvoorstel  wordt  beoogd,  deze  verrichtingen  on-
middellijk  aan  de bepalingen  van  de richtlijn  te on-
derwerpen  wanneer  zij  door  verzekeringsonderne-
mingen  worden  uitgevoerd,  terwijl  de toepassing 
van de richtlijn  voor  de andere  ondernemingen  tot 
een latere  coördinatie  wordt  opgeschort. 
2.2.3.2.  Het  Comité  is van  mening  dat een  derge-
lijke  oplossing  concurrentiedistorsies  tot gevolg  kan  . 
hebben  tussen  verzekeringsondernemingen  en andere 
ondernemingen  die  dit soort  werkzaamheden  uitoe-
fenen. 
2.2.3.3.  Het  Comité  zou  gaarne  zien  dat de in lid 
3 van  artikel  2 bedoelde  coördinatie  met  betrekking 
tot ondernemingen  andere  dan  verzekeringsonder-
nemingen  binnen  een  termijn  van  4 jaar  tot stand 
wordt  gebracht.  Bijgevolg  dient  ilid 3. van artikel  2 
als volgt  te luiden  : 
„behoudens  coördinatie  op een  later  tijdstip,  die 
binnen  een  termijn  van  vier  jaar  tot stand  moet 
worden  gebracht"'  (rest  ongewijzigd). 2.2.4.  Artikel  4 
2.2.4.1.  Dit  artikel  dient  als volgt  te worden  aan-
gevuld  : „...  "...  Wirtschaftsorganisationen"  en de 
Luxemburgse  Staatsspaarbank,  behoudens  ...". 
2.2.5.  Artikel  8 
2.2.5.1.  Het  Comité  wijst  erop  dat de formulering 
van paragraaf  b) van  lid 1 niet  geheel  juist  is. De 
verzekeringsondernemingen  beperken  zich  namelijk 
niet tot de door  de richtlijn  bedoelde  werkzaamhe-
den en de verrichtingen  die  daaruit  rechtstreeks 
voortvloeien,  maar  zij gaan  van  oudsher  ook  her-
verzekeringsverbintenissen  aan.  Het  Comité  verzeokt 
de Commissie,  het nodige  te doen  om de Lid-Staten 
nauwkeurig  van  deze  situatie  op de hoogte  te stel-
len. 
2.2.6.  Artikel  11 
2.2.6.1.  Het  Comité  merkt  op dat  de vrij  inge-
wikkelde  formaliteiten  met  betrekking  tot vorm  en 
inhoud  van  het  in dit artikel  bedoelde  programma 
van werkzaamheden  ongerechtvaardigd  lijken  wan-
neer het  een  levensverzekeringsbedrijf  betreft  dat is 
ontstaan  uit de overeenkomstig  de bepalingen  van 
artikel  12 uitgevoerde  splitsing  van  een  verschillen-
de branche  beoefenende  onderneming  in twee  onder-
scheiden  ondernemingen,  waarbij  de ene  zich  be-
perkt  tot alle  directe  verzekeringen  met  uitsluiting1 
van levensverzekeringen,  en de andere  in levensver-
zekeringen  is gespecialiseerd. 
2.2.6.2.  Het  verzoekt  de Commissie,  de Lid-Staten 
te zijner  tijd  de nodige  instructies  te geven  om  de 
formaliteiten  in dergelijke  gevallen  te vereenvoudi-
gen. 
2.2.7.  Artikel  13 
2.2.7.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat het in lid 2 van 
dit artikel  gebruikte  woord  „geïndividualiseerd"  de 
indruk  zou  kunnen  wekken  dat  het „gescheiden  be-
heer"  zo ver  kan  gaan  dat  individualisering  wordt 
verlangd  van  alle  goederen  en alle  effecten  afzonder-
lijk die deel  uitmaken  van  de activa  welke  bestemd 
zijn voor  dekking  van  de verbintenissen  aangegaan 
t.o.v.  degenen  die  een  levensverzekering  hebben  ge-
sloten.  Dit lijkt  niet  in overeenstemming  te zijn  met 
de bedoeling  van de Commissie. 
2.2.7.2.  Om  iedere  dubbelzinnigheid  te vermijden 
stelt het Comité  dan  ook  voor,  het woord  „geïndi-
vidualiseerd"  door  „onderscheiden"  te vervangen. 
2.2.7.3.  Voorts  stelt  het Comité  vast  dat  de tekst 
van lid 3, sub  c), onvolledig  is, daar  voor  het  hier 
bedoelde  geval  van  executie  of liquidatie  alleen  een 
regeling  is opgenomen  voor  schuldeisers  die rechten 
hebben  op grond  van  levensverzekeringsverrichtin-
gen, en niet  voor  schuldeisers  die rechten  hebben  op 
grond  van  schadeverzekeringsverrichtingen.  Deze 
leemte  zou  tot  verkeerde  interpretaties  aanleiding 
kunnen  geven.  . 
Nr. C 109/4 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 19. 9. 74 
2.2.7.4.  Daarom  stelt  het  Comité  voor,  de tekst 
sub c) door  de volgende  tekst  te vervangen  : 
„In geval  van  executie  op verzoek  van  een  of 
meer  afzonderlijke  schuldeisers  worden  de activa 
van de afdeling  „levensverzekering"  en van  de 
afdeling  „schadeverzekering"  uitslluitend  bestemd 
voor  het verhaal  van  de schuldeisers  die rechten 
hebben  op grond  van  de verrichtingen  met  be-
trekking  tot de hen  betreffende  afdeling,  en in 
geval  van  liquidatie  zijn  de activa  van  iedere  af-
deling  bij voorrang  bestemd  voor  het  verhaal 
van alle  schuldeisers  van  de hen  betreffende  af-
deling". 
2.2.7.5.  Voorts  stelt  het Comité  in dezelfde  geest 
voor,  de laatste  zin van  de tekst  sub  b) als volgt  te 
wijzigen  : 
„Elke  overdracht  van  activa  van  de afdeling  „le-
vensverzekering"  naar  de afdeling  „schadeverze-
kering"  en omgekeerd  dient  a posteriori  te wor-
den goedgekeurd  door  de  toezichthoudende 
autoriteit". 
2.2.8.  Artikel  18 
2.2.8.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat  voor  de bere-
kening  van  het vermogen  van  „onderlinge  waarborg-
of verzekeringsmaatschappijen"  slechts  het werkelij-
ke aanvangsfonds  in aanmerking  wordt  genomen. 
Volgens  hem  dient  een  verhoging  van  het aanvangs-
fond,  indien  deze  werkelijk  heeft  plaatsgevonden, 
eveneens  in aanmerking  te worden  genomen. 
2.2.8.2.  Bijgevolg  stelt  het Comité  voor,  de twee-
de alinea  van lid 1 als volgt  te wijzigen  : 
„het gestorte  maatschappelijk  kapitaal  of,  wat 
betreft  de onderlinge  waarborgmaatschappijen, 
c.q. onderlinge  verzekeringsmaatschappijen,  het 
aanvangsfonds  of het werkelijke  fonds." 
2.2.8.3.  Voorts  merkt  het Comité  op dat lid 2 van 
dit artikel  bepaalt  dat  slechts  de op  de balans 
voorkomende  winstreserves  als bestanddeel  van  de 
solvabiliteitsmarge  in aanmerking  worden  genomen. 
In sommige  Lid-Staten  kunnen  de verzekeringson-
dernemingen  echter  voor  bepaalde  in artikel  1, lid 2, 
sub c) van  de richtlijn  genoemde  verrichtingen  over 
winstreserves  beschikken  die krachtens  wettelijke  of 
bestuursrechtelijke  voorschriften  niet  op de balans 
mogen  voorkomen,  maar  op een  bijzondere  reke-
ning moeten  worden  geschreven  die niet  op de ba-
lans wordt  opgenomen.  Deze  winstreserves  bieden 
echter  t.a.v.  de solvabiliteit  van  de onderneming 
dezelfde  garanties  als de winstreserves  die op de ba-
lans voorkomen. 
2.2.8.4.  Het  Comité  stelt  dan  ook  voor,  de in dit 
lid voorkomende  woorden  „op  de balans  opgeno-
men"  te schrappen. 
2.2.9.  Artikel  19 — Inleidende  zin 
2.2.9.1.  Ten  einde  verwarring  te vermijden  tussen 
de werkelijke  solvabiliteitsmarge  en de krachtens  ar-tikel 19 vereiste  minimumsolvabiliteitsmarge  dient 
de inleidende  zin van  dit artikel  volgens  het Comité 
als volgt  te worden  gewijzigd  : 
„Behoudens  het bepaalde  in artikel  20, wordt  de 
minimumomvang  van  de solvabiliteitsmarge  be-
paald  als  hieronder  aangegeven,  aan  de hand 
van de uitgeoefende  branches". 
2.2.9.2.  In  lid 2 van  artikel  24 is trouwens  ook 
sprake  van „minimum." 
2.2.10.  Artikel  19,  sub a) — eerste  berekening 
2.2.10.1.  Het  Comité  wijst  erop  dat  de methode 
voor  de eerste  berekening  moet  worden  gezien  in 
samenhang  met  de in lid 1 van  artikel  17 van  de 
richtlijn  voorgestelde  methode,  waarbij  de omvang 
van de  technische  reserves,  wiskundige  reseryes 
daaronder  begrepen,  wordt  bepaald  aan  de hand 
van de door  de staat  vastgestelde  regels  of, bij ont-
breken  daarvan,  volgens  de in deze  staat  geldende 
gebruiken. 
2.2.10.2.  Daar  een  Lid-Staat,  in toepassing  van 
artikel  17,  lid 1 de verzekeringsmaatschappijen  kan 
toestaan  „herverzekeringsvrije"  wiskundige  reserves 
te vormen  (d.w.z.  na aftrek  van  het  gedeelte  van 
hun verbintenissen  dat  zij in herverzekering  hebben 
overgedragen),  en  aangezien  in de  onderhavige 
richtlijn  bepalingen  ter coördinatie  van  de solvabili-
teitsmarge  worden  voorgesteld,  hetgeen  impliceert 
dat deze  in de verschillende  landen  dient  te worden 
berekend  op basis  van  gelijkwaardige  wiskundige 
reserves,  moet  volgens  het Comité  bij de eerste  be-
rekening  in alle  landen  van  deze  herverzekerings-
vrije wiskundige  reserves  worden  uitgegaan.  Dit  is 
des te meer  gerechtvaardigd  daar,  in toepassing  van 
artikel  17, lid 3, de in herverzekering  overgedragen 
vermogensbestanddelen  als dekking  van  de wiskun-
dige reserves  kunnen  worden  beschouwd,  daar 
bovendien  met  deze  vermogensoverdrachten  reke-
ning wordt  gehouden  bij  de tweede  berekening 
waarvan  sprake  is in artikel  19, sub  a), en daar  last 
but not  least  artikel  16 van  de eerste  richtlijn  inzake 
coördinatie  van  verzekeringen  andere  dan  levensver-
zekeringen  eveneens  bepaalt  dat  bij de berekening 
van de marge  de herverzekerde  bedragen  in aan-
merking  dienen  te worden  genomen. 
2.2.10.3.  Met  het  oog  hierop  stelt  het  Comité 
voor,  deze  alinea  als volgt  te doen  luiden  : 
„een  component  van  4 °/o van  de vrije  van  over-
dracht  of wederoverdracht  in herverzekering  ge-
vormde  wiskundige  reserves  voor  verzekeringen 
en herverzekeringen". 
2.2.11.  Artikel  19,  sub a) — tweede  berekening 
2.2.11.1.  Ten  einde  een  onjuiste  interpretatie  te 
voorkomen  zou  het  Comité  gaarne  zien  dat  de 
19. 9. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 109/5 
alinea  met  betrekking  tot de tweede  berekening  als 
volgt  wordt  gewijzigd  : 
„een  component  van  3 °/oo van  het  risicodragend 
kapitaal  dat  ten laste  komt  van  de onderneming 
en betrekking  heeft  op directe  verrichtingen  en 
herverzekeringen,  wordt  vermenigvuldigd  met 
het getal  ..(rest  ongewijzigd). 
2.2.12.  Artikel  19,  sub b) 
2.2.12.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat de in deze  pa-
ragraaf  vastgestelde  berekeningswijze  voor  de sol-
vabiliteitsmarge  analoog  is aan  die  welke  in de 
coördinatierichtlijn  met  betrekking  tot  de vrijheid 
van vestiging  op het gebied  van  het directe  verzeke-
ringsbedrijf  met  uitzondering  van  de leven,sverzeke-
ringsbranche  is opgenomen.  Het  stemt  met  deze  be-
rekeningswijze  in, maar  wijst  erop  dat  deze  van 
toepassing  dient  te zijn  op alle  verzekeringen  die ge-
lijkenis  vertonen  met  de verzekeringen  andere  dan 
levensverzekeringen  welke  slechts  een  geringe  wis-
kundige  reserve  hebben.  Dat  is namelijk  het  geval 
voor  de in deze  paragraaf  bedoelde  tijdelijke  verze-
keringen  met  een looptijd  van meer  dan  5 jaar. 
2.2.12.2.  Het  zou  trouwens  administratief  gezien 
ernstige  problemen  met  zich  brengen  onderscheid  te 
moeten  maken  tussen  tijdelijke  verzekeringen  met 
een looptijd  van  vijf  jaar  of korter  en verzekeringen 
met een looptijd  van meer  dan  vijf jaar. 
2.2.12.3.  Bovendien  moet  erop  worden  toegezien 
dat de extra  garanties  die worden  vereist  niet  hoger 
zijn dan  technisch  noodzakelijk  is, ten  einde  te 
voorkomen  dat  dit  soort  verzekeringen  te duur 
worden. 
2.2.12.4.  Gezien  echter  de houding  van  de natio-
nale toezichthoudende  instanties  blijkt  een  com-
promis  waarbij  men  zich  beperkt  tot tijdelijke  ver-
zekeringen  met  een  betrekkelijk  geringe  wiskundige 
reserve,  te verkiezen.  Daarom  ook  stelt  het Comité 
voor,  de sub  b) gegeven  regeling  van  toepassing  te 
doen  zijn  op alle  tijdelijke  verzekeringen  met  een 
looptijd  van maximaal  tien  jaar. 
2.2.12.5.  De  eerste  alinea  van  de tekst  b) wordt 
dus als volgt  gewijzigd  : 
„voor  de tijdelijke  verzekeringen,  in geval  van 
overlijden,  van  een  duur  gelijk  aan  of minder 
dan 10 jaar  als bedoeld  in branche  I ..."  (rest 
ongewijzigd). 
2.2.12.6.  Voorts  stelt  het  Comité  vast  dat  in de 
voorlaatste  alinea  van  de tekst  sub  b) voor  de hier 
bedoelde  branches  precies  dezelfde  bepalingen  inza-
ke degressie  per  gedeelte  zijn  opgenomen  als  in 
bovengenoemde  coördinatierichtlijn  van  1973.  Het 
wijst  er evenwel  op dat  deze  laatste  richtlijn  betrek-
king heeft  op alle  verrichtingen  van  verzekeringson-
dernemingen  buiten  de  sector  levensverzekering, 
terwijl  de in de onderhavige  paragraaf  bedoelde  ver-richtingen  met  betrekking  tot aanvullende  of tijde-
lijke  verzekeringten  slechts  een  gering  gedeelte  van 
de portefeuille  van  een  levensverzekeringsmaatschap-
pij uitmaken.  Met  het  oog  hierop  acht  het  Comité 
het gewenst,  de degressie  per  gedeelte  sneller  te la-
ten verlopen  voor  verrichtingen  met  betrekking  tot 
levensverzekeringen  dan  in de richtlijn  betreffende 
verzekeringen  andere  dan  levensverzekeringen  is 
toegepast. 
2.2.12.7.  Deze  alinea  moet  derhalve  als  volgt 
worden  gewijzigd  : 
„Nadat  het  aldus  verkregen  bedrag  in twee  ge-
deelten  is gesplitst,  namelijk  een  eerste  gedeelte 
ten belope  van  maximaal  5 miljoen  rekeneenhe-
den en een  tweede  gedeelte  dat het  overige  om-
vat worden  deze  gedeelten  vermenigvuldigd  met 
respectievelijk  18 °/o en 16 °/o en vervolgens  op-
gesteld". 
2.2.12.8.  Voorts  merkt  het  Comité  op dat  met 
name  voor  kleine  ondernemingen  ernstige  bezwaren 
verbonden  zijn  aan  de in de laatste  ailinea  van  para-
graaf  b) opgenomen  oplossing  voor  de kwestie  van 
de overdrachten  uit hoofde  van  herverzekering.  Er 
valt namelijk  te vrezen  dat  zich  van  jaar  tot jaar 
aanzienlijke  schommelingen  in het  bedrag  van  de 
tijdens  eenzelfde  boekjaar  uitbetaalde  schaden 
voordoen,  hetgeen  tot  gevolg  zou  hebben  dat  de 
vermindering  op grond  van  herverzekering  van  jaar 
tot jaar  sterk  verschilt. 
2.2.12.9.  Het  Comité  is derhalve  van  mening  dat 
de factor  herverzekering  op een  stabielere  parameter 
moet  zijn  gebaseerd,  d.w.z.  op een  referentieperiode 
die zich  over  meer  dan  een boekjaar  uitstrekt. 
2.2.12.10.  Deze  alinea  dient  bijgevolg  als volgt  te 
worden  gewijzigd  : 
„Het  aldus  berekende  bedrag  wordt  vermenig-
vuldigd  met  het getal  dat de voor  de laatste  drie 
boekjaren  bestaande  verhouding  aangeeft  tussen 
het bedrag  van  de schaden  ..."  (rest  ongewij-
zigd). 
2.2.12.11.  Ten  slotte  stelt  het Comité  vast  dat  in 
de in artikel  19,  sub  b) opgenomen  berekeningswij-
ze geen  rekening  is gehouden  met  de door  Lloyd's 
toegepaste  bijzondere  beheersmethoden,  waarbij  het 
niet mogelijk  is, de solvabiliteitsmarge  uitgaande 
van het  bedrag  van  de geboekte  premies  te bereke-1 
nen. Met  het oog  hierop  acht  het Comité  het nood-
zakelijk,  aan  dit punt  een  nieuwe  alinea  toe te voe-
gen die analoog  is aan  de desbetreffende  alinea  die 
in lid 5 van  artikel  16 van  genoemde  coördinatie-
richtlijn  van 1973  is opgenomen. 
2.2.12.12.  Bijgevolg  dient  deze  paragraaf  met  de 
volgende  alinea  te worden  aangevuld  : 
„In het  geval  van  Lloyd's  geschiedt  de bereke-
ning van  het  bedrag  van  de marge  op basis  van 
Nr. C 109/6 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 19. 9. 74 
de nettopremies  ; .deze  worden  vermenigvuldigd 
met een  forfaitiar  percentage  dat  jaarlijks  wordt 
vastgesteld  en bepaald  door  de toezichthoudende 
autoriteit  van  het  hoofdkantoor.  Dit  forfaitair 
percentage  moet  worden  berekend  uitgaande  van 
de meeste  recente  statistische  gegevens,  met 
name  betreffende  de betaalde  provisies.  Deze  ge-
gevens  alsmede  de verrichte  berekeningen  wor-
den medegedeeld  aan  de toezichthoudende  auto-
riteiten  van  de landen  waar  Lloyd's  is geves-
tigd". 
2.2.13.  Artikel  19,  paragrafen  c) en d) 
2.2.13.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat  in de in para-
graaf  c) opgenomen  berekeningswijze  voor  de sol-
vabiliteitsmarge,  evenals  in paragraaf  a) de wiskun-
dige reserves  in aanmerking  worden  genomen,  ter-
wijl in de in paragraaf  d) opgenomen  berekenings-
wijze  sprake  is van  het „beheerde  kapitaal",  hetgeen 
in de praktijk  eveneens  neerkomt  op de wiskundige 
reserves. 
2.2.13.2.  Het  Comité  is daarom  van  mening  dat 
inzake  de in aanmerking  te nemen  wiskundige  re-
serves  in beide  gevallen  (namelijk  in c) en d))  de 
hierboven  ten  aanzien  van  paragraaf  a) uiteengezet-
te methode  moet  worden  toegepast. 
2.2.14.  Artikel  20 
2.2.14.1.  Het  Comité  merkt  op dat  in lid 3 van 
artikel  24 opgenomen  maatregelen  met  het  oog  op 
herstel  verplicht  worden  gestéld,  wanneer  wordt 
vastgesteld  dat  de solvabiliteitsmarge  niet  meer  het 
in artikel  20 omschreven  garantiefonds  bereikt.  Het 
is evenwel  niet  juist,  dat  dergelijke  maatregelen 
moeten  worden  genomen  door  ondernemingen  wier 
(relatief)  garantiefonds  bijzonder  hoog  is omdat  hun 
werkelijke  solvabiliteitsmarge  veel  meer  bedraagt 
dan krachtens  het  bepaalde  in artikel  19 is vereist. 
Bijgevolg  dient  in lid 1 van  artikel  20 te worden  be-
paald  dat  het  garantiefonds  wordt  vastgesteld  op 
grond  van  de mm/mamsoilvabiliteitsmarge,  en niet 
van de werkelijke  solvabiliteitsmarge.  Daarom  stelt 
het Comité  voor,  de eerste  zin van  lid 1 van  artikel 
20 als volgt  te wijzigen  : 
„Het  garantiefonds  bestaat  uit  een  derde  deel 
van de in artikel  19  vastgestelde  minimumsohz-
biliteitsmarge". 
2.2.14.2.  Voorts  stelt  het  Comité  vast  dat  de 
richtlijn  voorschrijft  dat  het  garantiefonds  voor  de 
helft  door  een  limitatief  opgesomde  lijst  van  be-
standdelen  moet  worden  gevormd,  die in artikel  18, 
leden  1 en 2 worden  vermeid,  Het  acht  deze  beper-
king,  waarbij  de in lid 3 van  artikel  18 opgenomen 
bestanddelen  worden  uitgesloten,  onaanvaardbaar, 
daar  zij tot gevolg  zou  hebben  dat  de verzekerings-
ondernemingen  extra  bestanddelen  van  het  vrije 
vermogen  moeten  vormen  die  zij zouden  onttrekken aan fondsen  die normaliter  bestemd  zijn  om aan  de 
verzekerden  als  winstdeling  te worden  uitgekeerd. 
Dit is een  onbillijke  oplossing,  daar  hierdoor  de 
oudere  verzekerden  zouden  worden  benadeeld  ten 
opzichte  van  jongere  generaties  verzekerden. 
2.2.14.3.  Daarom  verzoekt  het  Comité  om 
schrapping  van  de tweede  zin van  lid 1, namelijk  : 
„Tot  50 °/o wordt  het  ten  minste  gevormd  door 
de bestanddelen  vermeld  in artikel  18,  leden  1 
en 2". 
2.2.14.4.  Voorts  moet  artikel  20 worden  aange-
vuld  met  een  derde  lid,  waarbij  de in genoemde 
coördinatierichtlijn  van  1973  opgenomen  oplossing 
wordt  overgenomen  ; hierin  wordt  voorzien  in een 
vermindering  van  het  garantiefonds  voor  de onder-
linge  waarborg-c.q.  verzekeringsmaatschappijen  en 
de maatschappijen  die  deze  vorm  hebben  aangeno-
men.  Dit derde  lid dient  als volgt  te luiden  : 
„Iedere  Lid-Staat  mag  het  minimumgarantie-
fonds  voor  onderlinge  waarborgmaatschappijen, 
c.q. verzekeringsmaatschappijen  en  de  maat-
schappijen  die  deze  rechtsvorm  hebben  aange-
nomen  tot 450  000  rekeneenheden  verminderen". 
2.2.15.  Artikel  22 
2.2.15.1.  Het  Comité  vestigt  er de aandacht  op 
dat de verplichte  afgifte  een  belemmering  dreigt  te 
vormen  voor  de in het  Verdrag  van  Rome  beoogde 
vrijheid  en dat  het  goed  zou  zijn  dat  de Lid-Staten 
geleidelijk  de omvang  van  deze  overdrachten  ver-
minderen.  Hoewel  het  Comité  het  volstrekt  noodza-
kelijk  acht  lid 3 van  artikel  22 te handhaven,  ziet 
het echter  wel  in dat  in de zeer  nabije  toekomst  de 
toepassing  van  lid 1 en lid 2 van  dit artikel  ernstige 
moeilijkheden  met  zich  mee  kan  brengen  voor  be-
paalde  Lid-Staten.  Het  acht  het  echter  noodzakelijk 
dat de sub  1 en 2 genoemde  problemen  definitief 
zijn opgelost  wanneer  het  vrij  verrichten  van  dien-
sten op levensverzekeringsgebied  een feit wordt. 
2.2.15.2.  Derhalve  stelt  het  Comité  voor  lid 1 en 
lid 2 te vervangen  door  een  stand-still  clausule,  die 
als volgt  geformuleerd  wordt  : 
„De Lid-Staten  mogen  in geen  geval  de op het 
ogenblik  aan  de ondernemingen  opgelegde  ver-
plichting  tot  het  overdragen  in herverzekering 
ten aanzien  van  de in artikel  1 bedoelde  werk-
zaamheden,  van  een  deel  van  de door  hen  afge-
sloten  verzekeringen  aan  een  of meer  van  de 
door  de nationale  wetgeving  aangewezen  licha-
men,  verder  opvoeren". 
2.2.16.  Artikel  28 
2.2.16.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat  in artikel  17, 
lid 3, wordt  bepaald  dat  een  Lid-Staat  mag  aanvaar-
den dat  voor  op zijn  grondgebied  gevestigde  onder-
nemingen  uit de Gemeenschap  vorderingen  op her-
19. 9. 74 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 109/7 
verzekeraars  als dekking  van  de technische  reserves, 
de wiskundige  reserves  daaronder  begrepen,  gelden. 
Het Comité  is van  mening  dat er geen  enkele  reden 
bestaat  om  deze  bepaling  alleen  ten gunste  van  on-
dernemingen  uit de Gemeenschap  toe te passen.  Zij 
dient  daarentegen  ook  van  toepassing  te zijn  op 
agentschappen  of bijkantoren  van  ondernemingen 
uit derde  landen,  zoals  ook  in de coördinatiericht-
lijn betreffende  directe  verzekeringen  met  uitzonde-
ring van de levensverzekeringsbranche  het geval  is. 
2.2.16.2.  Het  Comité  zou  dan  ook  gaarne  zien  dat 
de tweede  alinea  van  dit artikel  met  de volgende  zin 
wordt  aangevuld  : 
„Artikel  17, lid 3, is evenwel  van toepassing". 
2.2.17.  Artikel  30 
2.2.17.1.  Het  Comité  stelt  vast  dat in de richtlijn 
wordt  bepaald  dat,  indien  de betrokken  Lid-Staten 
gezamenlijk  hiermee  instemmen,  bepaalde  facilitei-
ten kunnen  worden  verleend  aan  de ondernemingen 
die hun  zetel  buiten  de Gemeenschap  hebben  en die 
in verschillende  landen  van  de Gemeenschap  werk-
zaam  zijn  ; de betreffende  faciliteiten  worden  in de 
paragrafen  a), b) en c) van  dit artikel  opgesomd. 
Volgens  het  Comité  vormen  deze  faciliteiten  echter 
één geheel,  zodat  niet  een  bepaalde  faciliteit  mag 
worden  verleend  zonder  dat  tegelijk  ook  de andere 
worden  toegekend.  Het  zou  trouwens  logisch  zijn 
dezelfde  regel  ook  toe  te passen  op verzekeringen 
andere  dan  levensverzekeringen. 
2.2.17.2.  Het  Comité  stelt  bijgevolg  voor  : 
— enerzijds  lid 1 als volgt  te wijzigen  : 
„De ondernemingen  die,  nadat  zij in een  Lid-
Staat  zijn  toegelaten,  in een  of meer  andere 
Lid-Staten  een  vergunning  verkrijgen  om  al-
daar andere  agentschappen  of bijkantoren  op 
te richten,  kunnen  verzoeken  dat hun  tegelijk 
alle volgende  faciliteiten  worden  verleend". — anderzijds  lid 2 als volgt  te wijzigen 
„Indien  dit  verzoek  van  ondernemingszijde 
door  ten  minste  twee  betrokken  Lid-Staten 
wordt  ingewilligd,  oefent  de ..."  (rest  onge-
wijzigd). 
2.2.18.  Artikel  33 
2.2.18.1.  Het  Comité  merkt  op dat  er in België 
„Patronale  pensioenkassen"  bestaan  die  collectieve 
pensioenfondsen  beheren  als  bedoeld  in artikel  1, 
lid 2, sub  c), van  de onderhavige  richtlijn,  en dus 
onder  het toepassingsgebied  van  de richtlijn  moeten 
vallen.  Het  betreft  „Verenigingen  zonder  winstbe-
jag",  een  rechtsvorm  die niet  is vermeld  in artikel  8 
van de richtlijn.  Het  Comité  is evenwel  van  mening 
dat men  deze  verenigingen  niet  mag  verplichten,  een 
andere  rechtsvorm  aan te nemen. 
2.2.18.2.  Het  stelt  dan  ook  voor,  dit in de tekst 
van de richtlijn  vast  te leggen  door  middel  van  een 
bijzondere  bepaling  die  aan  lid  4 van  artikel  33 
wordt  toegevoegd.  Deze  bijzondere  bepaling  zou  als 
volgt  kunnen  luiden  : 
„De ondernemingen,  in België  „Patronale  pen-
sioenkassen"  genaamd,  die  in overeenstemming 
met hun  doel  verrichtingen  uitvoeren  in verband 
met het  beheer  van  collectieve  pensioenfondsen 
als bedoeld  in artikel  1, lid 2, sub c), mogen  deze 
activiteiten  als  verenigingen  zonder  winstbejag 
voortzetten  zonder  een  van  de in artikel  8, lid 1, 
sub a), van  de onderhavige  richtlijn  voorgeschre-
ven rechtsvormen  te moeten  aannemen". 
Gedaan  te Brussel,  29 mei  1974. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
A. LAPPAS 
Nr. C 109/8 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 19. 9. 74 
BIJLAGE 
bij het advies  van  het Economisch  en Sociaal  Comité 
De volgende  wijzigingsvoorstellen,  die overeenkomstig  de bepalingen  van  het  Reglement  van 
Orde  werden  ingediend,  zijn  tijdens  de beraadslagingen  door  het  Economisch  en Sociaal 
Comité  verworpen. 
Vóór  paragraaf  2.2.7  — artikel  13 de volgende  opmerking  in te voegen  : 
„Artikel  12 
Het Comité  is van  mening  dat  de kwestie  van  de ondernemingen  die  in de bijlage  bij 
de eerste  coördinatierichtlijn  „schadeverzekering"  bedoelde  werkzaamheden  gelijktijdig 
uitoefenen  met  de in de bijlage  bij de onderhavige  richtlijn  vermelde  werkzaamheden,  in 
het kader  van  de „overgangsbepalingen  en diverse  bepalingen"  (met  name  in artikel  33) 
moet  worden  geregeld.  Daarom  verzoekt  het  Comité  om  schrapping  van  lid 2 en 3 van 
artikel  12." 
Uitslag  van  de stemming 
Vóór:  23. 
Tegen:  45. 
Onthoudingen  : 13. 
Paragraaf  2.2.7  — artikel  13 
De opmerkingen  met  betrekking  tot dit artikel  door  de volgende  tekst  te vervangen  : 
„Het  Comité  verzoekt  om schrapping  vtn dit artikel". 
Uitslag  van  de stemming  : 
Vóór:  6. 
Tegen:  53. 
Onthoudingen  : 18. 
Paragraaf  2.2.18.2.  De  in deze  paragraaf  opgenomen  opmerkingen  als volgt  aan  te vullen  : 
Paragraaf  2.2.18.3.  Het  Comité  zou  voorts  gaarne  zien  dat  lid 5 als volgt  wordt  gewijzigd  : 
„De ondernemingen  die  in tegenstelling  met  het  bepaalde  in artikel  12 de in de bijlage 
bij de eerste  coördinatierichtlijn  „schadeverzekering"  bedoelde  werkzaamheden  gelijktijdig 
uitoefenen  met  de in de bijlage  bij de onderhavige  richtlijn  vermelde  werkzaamheden 
dienen  binnen  een  termijn  van  12 jaar  na de datum  van  kennisgeving  van  deze  richtlijn 
aan het  bepaalde  in artikel  12 te voldoen.  In de landen  waar  thans  het  in artikel  12 
neergelegde  beginsel  wordt  toegepast,  mogen  deze  ondernemingen  hun  werkzaamheden 
in de zin van  artikel  10 slechts  uitbreiden  indien  zij zich  beperken  tot een  van  de twee 
soorten  werkzaamheden  die in de eerste  zin worden  genoemd". 
Motivering: 
In de toelichting  op de artikelen  12 en 13 stelt  de Commissie  vast  dat  de specialisatie  wordt 
beschouwd  als  de beste  bescherming  van  degenen  die  een  levensverzekeringsovereenkomst 
hebben  gesloten,  daar  zij de juridische  scheiding  van  het  vermogen  van  de levensverzekeraar 
en de schadeverzekeraar  waarborgt  en aldus  verhindert  dat degenen  die een  levensverzekerings-
overeenkomst  hebben  gesloten  nadeel  ondervinden  van  eventuele  verliezen  in de schade-
verzekeringsbranche.  De voorstellen  die  de Commissie  in artikel  12 en 13 heeft  opgenomen, 
zijn in tegenspraak  met  deze  — overigens  juiste  — vaststelling,  daar  zij tot gevolg  hebben 
dat een  onderneming  voor  onbepaalde  duur  het  levensverzekeringsbedrijf  gelijktijdig  met  het 
schadeverzekeringsbedrijf  kan  blijven  uitoefenen.  Bovendien  maken  deze  voorstellen  het 
19. 9. 74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 109/9 
mogelijk,  de gelijktijdige  uitoefening  van  het  levensverzekeringsbedrijf  en het  schadeverzeke-
ringsbedrijf  uit te breiden  tot landen  waar  de bescherming  van  degenen  die  een  levensverze-
keringsovereenkomst  hebben  gesloten  tot nog  toe  werd  verzekerd  door  de scheiding  van  de 
branches,  hetgeen  de Commissie  als gegrond  beschouwt.  De bijzondere  aard  van  de levens-
verzekering  als spaarmiddel  en als  ouderdomsverzekering  en zorg  voor  nabestaanden  voor 
grote  lagen  van  de bevolking  maken  het  volstrekt  noodzakelijk,  de personen  die  een  levens-
verzekeringsovereenkomst  hebben  afgesloten  overal  zo doeltreffend  mogelijk  te beschermen. 
Uitslag  van de stemming 
Vóór  : 8. 
Tegen:  50. 
Onthoudingen  : 21. 
ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
inzake  het „Voorstel  voor  een  vijfde  richtlijn  van  de Raad  strekkende  tot het coördi-
neren  van  de waarborgen  welke  in de Lid-Staten  worden  verlangd  van  de vennoot-
schappen  in de zin van  artikel  58, lid 2, van  het Verdrag  om de belangen  te beschermen, 
zowel  van  de deelnemers  van  deze  vennootschappen  als van  derden,  met  betrekking  tot 
de structuur  van de naamloze  vennootschap  alsmede  de bevoegdheden  en verplichtingen 
van haar  organen" 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 131  van  13 december  1972, 
blz. 49. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Tijdens  zijn  op 6 november  1972  gehouden  212e  zitting  heeft  de Raiad  besloten,  het 
Economisch  en Sociaal  Comité  (overeenkomstig  de bepalingen  van  het  artikel  54.2 
van het  Verdrag  tot oprichting  van  ide Europese  Economische  Gemeenschap)  over 
bovengenoemd  richtlijnvoorstel  te raadplegen. 
De adviesaanvrage  van  de Raa/d  is op 8 november  1972  aan  het Economisch  en Sociaal 
Comité  gericht. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemde  onderwerpen  tijidens  zijn op 29 en 30 mei  1974  te Brussel  gehouden  120e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt  : 
HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het van  8 november  1972  daterende  verzoek 
van de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen  om 
advies  inzake  het „Voorstel  voor  een  vijfde  richtlijn 
van de Raad  strekkende  tot het  coördineren  van  de 
waarborgen  welke  in de Lid-Staten  worden  verlangd 
van de vennootschappen  in de zin van  artikel  58, lid 
2, van  het  Verdrag  om  de belangen  te beschermen, 
zowel  van  de deelnemers  in deze  vennootschappen 
als van  derden,  met  betrekking  tot de structuur  van 
de naamloze  vennootschap  alsmede  de bevoegdhe-
den en verplichtingen  van haar  organen", Gezien  artikel  54,  paragraaf  3 g), van  het  Verdrag 
tot oprichting  van  de Europese  Economische  Ge-
meenschap, 
Gezien  de besluiten  van  zijn  Bureau  d.d.  28 no-
vember  1972  en 25 januari  1973,  de gespecialiseerde 
afdeling  voor  economische  vraagstukken  respectie-
velijk  de afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht 
en dienstverlening  met  het  opstellen  van  een  advies 
te belasten, 
Gezien  het van  3 april  1974  daterende  advies  van  de 
afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht  en dienst-
verlening,