EUROPESE COMMISSIE Brussel, 22.9.2021 COM(2021) 582 final 2021/0296(COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2009/138/EG, (EU) 2017/1132 en de Verordeningen (EU) nr. 1094/2010 en (EU) nr. 648/2012 (Voor de EER relevante tekst) {SWD(2021) 260}

{SWD(2021) 261}

{SEC(2021) 620}



TOELICHTING 1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL •Motivering en doelstellingen van het voorstel Verzekeringspolissen maken integrerend deel uit van het dagelijks leven van de Europese burgers. Voor veel sociale en economische activiteiten is het noodzakelijk om een verzekeringspolis af te sluiten als bescherming tegen potentiële risico’s. Een verzekeringscontract kan ook een spaarproduct zijn dat de welvaart van de verzekeringnemer op lange termijn bepaalt, terwijl verzekeraars deze spaargelden via de financiële markten doorsluizen naar de reële economie. Wanneer het falen van een verzekeraar ongecontroleerd verloopt, kan dit aanzienlijke gevolgen hebben voor verzekeringnemers, begunstigden, benadeelde partijen of getroffen bedrijven, met name wanneer kritieke verzekeringsdiensten niet binnen een redelijke termijn en tegen redelijke kosten kunnen worden vervangen. Het beheer van een dreigend falen of het falen van bepaalde verzekeraars, met name van grensoverschrijdende groepen, of van het gelijktijdig falen van meerdere verzekeraars, kan ook leiden tot financiële instabiliteit of deze verder vergroten. De Solvabiliteit II-richtlijn verkleinde het risico op falen en verbeterde de veerkracht van de verzekeringssector in de EU, die verder zal worden versterkt door de herziening die samen met dit voorstel wordt voorgesteld. Ondanks een solide en robuust prudentieel kader, kunnen situaties van financiële moeilijkheden echter niet volledig worden uitgesloten. Op dit moment bestaan er op Europees niveau echter geen geharmoniseerde herstel- en afwikkelingsprocedures voor verzekeraars. Hierdoor bestaan er grote materiële en procedurele verschillen in de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn op falende verzekeraars in de lidstaten. Daarnaast zullen insolventieprocedures voor ondernemingen niet altijd geschikt zijn voor verzekeringsondernemingen, omdat zij mogelijk niet de adequate voortzetting van kritieke functies kunnen waarborgen. Daarom is er een regeling nodig die de autoriteiten een geloofwaardig instrumentarium voor afwikkeling biedt, waarmee zij tijdig en snel kunnen optreden als verzekeraars falen of waarschijnlijk zullen falen, teneinde een beter resultaat te waarborgen voor verzekeringnemers, en de gevolgen voor de economie, het financieel stelsel en gebruik van het geld van de belastingbetalers tot een minimum te herleiden. Op internationaal niveau heeft de Financial Stability Board (FSB) in oktober 2014 de kernelementen (Key Attributes – KA) voor doeltreffende afwikkelingsregelingen voor de verzekeringssector ontwikkeld, die zijn gericht op verzekeraars die een groot of kritiek systeemrisico opleveren als zij falen. In juni 2016 heeft de FSB verdere houvast gegeven voor het ontwikkelen van doeltreffende afwikkelingsstrategieën en -plannen, en in augustus 2020 opnieuw in zijn “KA Assessment Methodology”. Tegelijkertijd heeft de International Association of Insurance Supervisors (IAIS) in november 2019 voor alle verzekerings- en herverzekeringsondernemingen Insurance Core Principles vastgesteld, evenals een Common Framework for the Supervision of Internationally Active Insurance Groups (IAIG) waarin de normen voor preventieve herstelplanning voor internationaal actieve verzekeringsgroepen en de bevoegdheden waarover autoriteiten geacht worden te beschikken om een ordelijke uittreding uit de markt te beheren, nader worden uitgewerkt. Waar nodig wordt afwikkelingsplanning voor individuele verzekeringsgroepen verwacht. Dit voorstel weerspiegelt deze ontwikkelingen en integreert deze internationale normen in Europese wetgeving. Het voorstel is gebaseerd op de voorbereidende werkzaamheden van de Eiopa, met name haar advies van juli 2017, en op het technisch advies van de Eiopa betreffende de herziening van de Solvabiliteit II-richtlijn. Ook volgt het voorstel de door de ESRB in 2017 en 2018 opgestelde verslagen waarin wordt gepleit voor een geharmoniseerd herstel- en afwikkelingskader in de verzekeringssector. •Samenhang met bestaande beleidsmaatregelen op dit gebied Dit voorstel is ontwikkeld in volledige overeenstemming met het Solvabiliteit II-kader, met name met de zgn. interventieladder voor ondernemingen in geval van verslechterende financiële omstandigheden en de reeds beschikbare herstelmaatregelen voor inbreuken op kapitaalvereisten. Ofschoon er bepaalde elementen van crisisparaatheid worden toegevoegd, zijn de nieuwe bevoegdheden voor preventieve maatregelen in overeenstemming met de interventieladder en de toezichtbevoegdheden waarin het Solvabiliteit II-kader reeds voorziet; zij leiden niet tot een nieuwe, vooraf bepaalde trigger voor een interventie anders dan het niveau van het solvabiliteitskapitaalvereiste. Het voorstel is ook in overeenstemming met het toepasselijke beleid op het gebied van herstel en afwikkeling voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en centrale tegenpartijen. •Samenhang met andere beleidsgebieden van de Unie Door de kritieke functies van noodlijdende verzekeraars te stabiliseren, draagt dit voorstel bij tot een betere bescherming van spaarders en beleggers, het behoud van de essentiële functies van verzekeraars voor de reële economie en de versterking van de financiële stabiliteit. Het voorstel ondersteunt de essentiële voorwaarden voor het faciliteren van efficiënte en duurzame kapitaalstromen naar de plaats waar deze nodig zijn. In het algemeen draagt dit voorstel bij tot het versterken van de rol van verzekeraars als langetermijnbeleggers en -actoren in het economisch herstel na de COVID-19-crisis, in overeenstemming met de beleidsdoelstellingen van de kapitaalmarktenunie en de Europese Green Deal. 2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID •Rechtsgrondslag De rechtsgrondslag voor dit voorstel is artikel 114 VWEU. Dit artikel biedt de mogelijkheid om maatregelen inzake de onderlinge aanpassing van de bepalingen van de lidstaten vast te stellen die de instelling en de werking van de interne markt betreffen. Met het voorstel wordt de harmonisatie van nationale wetgeving op het gebied van herstel en afwikkeling van verzekeraars beoogd, of de invoering van een dergelijk geharmoniseerd kader indien het nog niet bestaat, voor zover dat noodzakelijk is om te garanderen dat lidstaten beschikken over dezelfde instrumenten en procedures voor het afhandelen van falen. Door het vaststellen van geharmoniseerde minimumeisen in de interne markt zal het voorstel een gelijk speelveld tot stand brengen in alle lidstaten. Het geharmoniseerde kader zal ook de belangen van verzekeringnemers waarborgen en de reële economie beschermen. Het kader zal de financiële stabiliteit en het vertrouwen in de interne markt voor verzekeringen en herverzekeringen bevorderen door ervoor te zorgen dat in alle lidstaten een minimale capaciteit voor de afwikkeling van verzekeraars aanwezig is en door de samenwerking tussen de nationale autoriteiten bij het afhandelen van het falen van grensoverschrijdende groepen te faciliteren. Dit voorstel is derhalve gericht op de instelling en de werking van de interne markt, zodat artikel 114 VWEU de passende rechtsgrondslag is. •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid) Op dit moment zijn stelsels voor herstel en afwikkeling van verzekeraars op nationale leest geschoeid en slechts in een aantal lidstaten voorhanden. Tal van nationale rechtstelsels verlenen autoriteiten dus niet de noodzakelijke bevoegdheden om adequaat om te gaan met falende verzekeraars. Deze uiteenlopende nationale wetgevingen zijn ook ontoereikend bij grensoverschrijdend falen, met name voor grensoverschrijdende groepen waar ongecoördineerde maatregelen snel tot suboptimale resultaten kunnen leiden. De invoering van adequate afwikkelingsregelingen op Unieniveau vereist een verregaande harmonisatie van nationale praktijken en procedures, en daarom is het passend dat de Unie de noodzakelijke wetgevingsmaatregel voorstelt.

De doelstelling van dit voorstel – de harmonisatie van de regels en procedures voor het herstel en de afwikkeling van verzekeraars – kan niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt; vanwege de gevolgen van het falen van verzekeringsondernemingen in de Unie, kan deze doelstelling beter worden verwezenlijkt op Unieniveau. De Unie kan derhalve maatregelen nemen, in overeenstemming met het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel. •Evenredigheid Dit voorstel voert internationale normen uit en volgt het advies van de Eiopa. Om de geschiktheid en doeltreffendheid van het herstel- en afwikkelingskader te waarborgen en buitensporige regeldruk en kosten voor verzekeraars en autoriteiten beperkt te houden, bevat het voorstel evenredige vereisten die rekening houden met de aard, de omvang en de complexiteit van de organisatie, de activiteiten en de diensten van een verzekeraar. Dit geldt voor de groep ondernemingen die aan preventieve herstelplanning en aan afwikkelingsplanning zouden zijn onderworpen; de autoriteiten kunnen verzekeraars ook toestaan om bij het opstellen en bijhouden van hun plannen te worden onderworpen aan een vereenvoudigde reeks verplichtingen. Nationale insolventieprocedures zullen falende verzekeraars een mogelijkheid blijven bieden om de markt te verlaten, , en het optreden van een toezichthouder zal op oordeelsvorming gebaseerd blijven. De bepalingen van het voorstel zijn bijgevolg evenredig met hetgeen noodzakelijk is om de doelstellingen te bereiken. •Keuze van het instrument Het prudentieel toezicht is gebaseerd op de Solvabiliteit II-richtlijn, en afwikkeling hangt nauw samen met niet-geharmoniseerde gebieden van nationaal recht, zoals het insolventie- en het eigendomsrecht. Daarom is een richtlijn het meest geschikte rechtsinstrument, aangezien omzetting noodzakelijk is om te garanderen dat het kader wordt ingevoerd op een wijze die het beoogde effect bereikt, waarbij tevens de specifieke kenmerken van het toepasselijke nationale recht in acht worden genomen. 3.RESULTATEN VAN EVALUATIES ACHTERAF, RAADPLEGINGEN VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELINGEN •Evaluaties achteraf/geschiktheidscontroles van bestaande wetgeving Dit voorstel deelt zijn effectbeoordeling met het voorstel betreffende de herziening van het Solvabiliteit II-kader. In bijlage 10 van de effectbeoordeling wordt het huidige Solvabiliteit II-kader beoordeeld en wordt geconcludeerd dat het over het algemeen doeltreffend is geweest bij het verwezenlijken van de overkoepelende doelstellingen ervan: de ontwikkeling van de interne markt voor verzekeringsdiensten bevorderen en tegelijkertijd verzekeringnemers afdoende beschermen. Sinds de toepassing ervan met ingang van 2016 is het door Solvabiliteit II gecreëerde prudentiële kader echter op verschillende manieren uitgevoerd door de nationale toezichthoudende autoriteiten. Dit geldt bijvoorbeeld voor de interventieladder, die erop is gericht om de financiële situatie van verzekeraars te herstellen nadat er een verslechtering is vastgesteld, of meer in het algemeen, voor maatregelen in verband met herstel en afwikkeling. Bovendien heeft het Solvabiliteit II-kader in het licht van de toenemende grensoverschrijdende activiteiten en de nieuwe uitdagingen als gevolg van de heersende economische en financiële omstandigheden, nog niet voorzien in een regeling die een gecoördineerde afwikkeling van verzekeraars zou kunnen waarborgen. De meeste lidstaten beschikken niet over een doeltreffend herstel- en afwikkelingskader, en wanneer dat wel het geval is, zijn er aanzienlijke verschillen tussen deze kaders. Bij deze verschillen gaat het om de bevoegdheden en instrumenten waarover de autoriteiten beschikken, de voorwaarden waaronder deze bevoegdheden kunnen worden uitgeoefend en de doelstellingen die worden nagestreefd bij het aanpakken van het falen van verzekeraars. Zoals is gebleken uit de weinige gevallen van falen en bijna-falen die door de Eiopa zijn geregistreerd, kunnen het gebrek aan voldoende paraatheid van zowel verzekeraars als overheidsinstanties, het gebrek aan adequate instrumenten en bevoegdheden of het gebrek aan grensoverschrijdende coördinatie bovendien een belemmering zijn geweest voor een snel en succesvol herstel of een snelle en succesvolle afwikkeling van falende verzekeraars in de EU. Bijgevolg kan het beschermingsniveau voor verzekeringnemers en begunstigden suboptimaal zijn geweest. •Raadplegingen van belanghebbenden In juli 2017 heeft de Eiopa een advies over de harmonisatie van herstel- en afwikkelingskaders voor verzekeraars in de lidstaten gepubliceerd; in december 2020 heeft de Eiopa een tweede advies gepubliceerd naar aanleiding van de Call for Advice van de Europese Commissie van februari 2019. In beide gevallen heeft de Eiopa een publieke consultatie gehouden. Daarnaast heeft de Commissie in januari 2020 een conferentie georganiseerd, met inbegrip van een sessie die specifiek over herstel en afwikkeling handelde. Op 19 februari 2020 heeft de Commissie de lidstaten geraadpleegd middels de Expert Group on Banking, Payments and Insurance (EGBPI). Lidstaten werden uitgenodigd opmerkingen te maken over de consultatiestrategie van de Commissie en over de effectbeoordeling door de Eiopa van haar voorstellen. Ook heeft er een specifieke gedachtewisseling over een mogelijke aanpak van herstel en afwikkeling plaatsgevonden, met name via een gerichte enquête. In juli 2020 heeft een aanvangseffectbeoordeling een gedetailleerde analyse van de verschillende beleidsopties opgeleverd; feedback van stakeholders over deze beoordeling werd verzameld tot en met augustus 2020. Van juli tot en met oktober 2020 heeft een publieke consultatie over de herziening van het Solvabiliteit II-kader 73 reacties van uiteenlopende stakeholders opgeleverd, voornamelijk stakeholders uit de Europese Economische Ruimte. Op 1 februari 2021 is een “samenvattend verslag” over de feedback op deze consultatie gepubliceerd. Uit deze consultaties is gebleken dat overheden en het maatschappelijk middenveld weliswaar overwegend voorstander van een betere afstemming van herstel- en afwikkelingselementen waren, maar dat de verzekeringssector een dergelijke harmonisatie grotendeels onnodig achtte, waarbij werd gewezen op de waarschijnlijk hoge compliancekosten. Sommige deelnemers benadrukten dat de regels evenredig moeten worden toegepast. Alle stakeholders benadrukten echter de noodzaak van betere coördinatie en informatie-uitwisseling tussen toezichthouders in een grensoverschrijdende context. Op 10 november 2020 heeft de Commissie de lidstaten via de Expert Group on Banking, Payments and Insurance (EGBPI) geraadpleegd over aanvullende elementen met betrekking tot het herstel en de afwikkeling van verzekeraars. Over het algemeen waren de deskundigen van de lidstaten het eens met de beleidsoriëntaties die in het advies van de Eiopa van 2020 werden voorgesteld. •Vergaren en inzetten van deskundigheid Ter ondersteuning van haar werkzaamheden op het gebied van de herziening van het Solvabiliteit II-kader heeft de Commissie een uitgebreid advies gevraagd aan de Eiopa, onder meer over herstel en afwikkeling. Het eindverslag van de Eiopa is op 17 december 2020 gepubliceerd. Naast de consultatie van stakeholders, heeft de Commissie deelgenomen aan overleg en uitwisselingen van standpunten die de werkzaamheden van de Eiopa, de IAIS en de FSB met betrekking tot het herstel en de afwikkeling van verzekeraars hielpen te onderbouwen. In dit verband is het wetgevingsvoorstel volledig in overeenstemming met de meest recente beleidsoriëntaties van de FSB en de IAIS. •Effectbeoordeling

De effectbeoordeling voor dit voorstel is ontwikkeld als deel van de bredere herziening van Solvabiliteit II en kreeg op 23 april 2021 een positief advies van de Raad voor regelgevingstoetsing (RSB). De Eiopa heeft de kosten en baten van dit voorstel tweemaal grondig beoordeeld en daarover consultaties georganiseerd; de belangrijkste inzichten van de analyse van de Eiopa zijn terug te vinden in de effectbeoordeling en worden hieronder samengevat. De RSB heeft een aantal aanbevelingen voor verbeteringen gedaan, die ertoe hebben geleid dat de effectbeoordeling verder is verfijnd. Met name de beoordeling van de opties en de totale kosten en baten van de herziening van Solvabiliteit II, samen met het herstel- en afwikkelingsvoorstel, werden verder onderbouwd. In de effectbeoordeling is vastgesteld dat de uitvoering van een kader voor preventief herstel en voor afwikkeling het geconstateerde gebrek aan paraatheid, de mogelijk vertraagde interventies, het onvolledige instrumentarium en het ongecoördineerde beheer van grensoverschrijdende gevallen van (bijna-)falen doeltreffend zal aanpakken. In de effectbeoordeling is echter ook geconcludeerd dat, in overeenstemming met internationale richtsnoeren en normen, specifieke voorwaarden voor afwikkeling moeten worden ingevoerd om het hoofd te bieden aan situaties waarin een verzekeraar een systemisch effect zou hebben indien hij zou falen. De in het voorstel uitgewerkte beleidsopties zullen een geloofwaardig kader bieden voor het aanpakken van de problemen die ontstaan door de negatieve gevolgen voor verzekeringnemers ingeval een verzekeraar faalt. Een geharmoniseerde reeks bevoegdheden om falen te voorkomen en dit aan te pakken met consistente vormgevings-, uitvoerings- en handhavingskenmerken zou grensoverschrijdende samenwerking en coördinatie tijdens crises bevorderen en onnodige economische kosten als gevolg van ongecoördineerde besluitvorming tussen verschillende overheidsinstanties en rechterlijke instanties helpen te voorkomen. Ook zal een dergelijke reeks bevoegdheden bijdragen tot een gelijk speelveld en zal zij regelgevingsarbitrage voorkomen. Wat de kosten betreft, is uit de effectbeoordeling gebleken dat deze grotendeels het gevolg zouden zijn van de vereisten inzake planning en beoordeling van de afwikkelbaarheid. De effectbeoordeling van de Eiopa biedt een overzicht van de door de nationale toezichthoudende autoriteiten geraamde kosten voor het opstellen en bijhouden van afwikkelingsplannen en beoordelingen van de afwikkelbaarheid en voor het toezicht op preventieve herstelplannen. Het opstellen van preventieve herstelplannen, het beschikbaar stellen van informatie voor de afwikkelingsplanning, of ook mogelijke veranderingen om obstakels voor de afwikkelbaarheid weg te nemen, zouden kosten met zich meebrengen voor de verzekeraars. In de effectbeoordeling zijn deze kosten niet geëvalueerd; aangezien preventieve herstelplannen echter zouden worden geïntegreerd in het risicobeheer van verzekeraars, kunnen verslagen over de beoordeling van het eigen risico en de solvabiliteit (ORSA) en noodplanning als input kunnen dienen. De effectbeoordeling bevestigde ook de beoordeling van de Eiopa dat het niet evenredig zou zijn om te eisen dat een afwikkelingsfonds wordt gefinancierd door de verzekeringssector of dat via bail-in van de opgebouwde verplichtingen van individuele verzekeraars verliezen worden opgevangen en falende verzekeraars worden geherkapitaliseerd. De effectbeoordeling concludeerde dat deze maatregelen om verliesabsorptiecapaciteit te creëren, de balans van verzekeraars zou ‘opblazen’ in verhouding tot hun technische voorzieningen; een en ander zou hogere kosten voor de sector met zich meebrengen, evenals extra servicingrisico’s voor de ondernemingen die niet door wezenlijk toegenomen voordelen te rechtvaardigen zijn. •Geschiktheid voor regelgeving en vereenvoudiging Zoals in afdeling 2 is uiteengezet, wordt in Solvabiliteit II geen bijkomende interventieladder gecreëerd en voldoen de nieuwe planningsvereisten aan het evenredigheidsbeginsel. De invoering van deze evenredigheidselementen moet bijdragen tot het beperken van de regeldruk en de administratieve lasten in verband met de uitvoering van het voorstel en tot het bereiken van een passend evenwicht met de verwachte voordelen ervan. Het voorstel bevordert bewustmaking en paraatheid en draagt ertoe bij dat verzekeraars indien nodig beter geïnformeerde en tijdig corrigerende maatregelen kunnen nemen. Ook zal het voorstel bijdragen tot een gelijk speelveld voor de maatregelen die autoriteiten nemen voor het herstel of de afwikkeling van verzekeraars – en aldus tot eerlijkere concurrentievoorwaarden. •Grondrechten Dit voorstel eerbiedigt de grondrechten en strookt met de beginselen die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend, in het bijzonder het recht op eigendom, de vrijheid van ondernemerschap, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging, en moet in overeenstemming met deze rechten en beginselen worden toegepast. Elke uit afwikkelingsmaatregelen voortvloeiende inmenging in de rechten van aandeelhouders en schuldeisers moet verenigbaar zijn met het Handvest. Met name wanneer schuldeisers van dezelfde categorie in het kader van een afwikkelingsmaatregel verschillend worden behandeld, moeten dergelijke verschillen gerechtvaardigd zijn door het algemeen belang en in verhouding staan tot de risico’s die worden tegengegaan. Getroffen schuldeisers, met inbegrip van verzekeringnemers, mogen geen grotere verliezen lijden dan die welke zij hadden geleden indien de verzekeraar in een normale insolventieprocedure was geliquideerd op het moment dat het afwikkelingsbesluit werd genomen. 4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie. Volgens het voorstel moet de Eiopa: i) tien technische normen en zes richtsnoeren ontwikkelen; ii) een jaarverslag opstellen over het gebruik van vereenvoudigde verplichtingen; iii) een database bijhouden met betrekking tot bestuurlijke sancties die door de nationale autoriteiten worden gemeld; en iv) deelnemen in afwikkelingscolleges, besluiten nemen indien de toezichthouders en de afwikkelingsautoriteiten van mening verschillen en bindende bemiddeling uitoefenen. Het nieuw opgerichte afwikkelingscomité zal zich ook bezighouden met het voorbereiden van de taken van de Eiopa op de gebieden waarop het voorstel betrekking heeft. In dit verband worden de betrokken bevoegde autoriteiten uitgenodigd om als leden deel te nemen aan deze ontwikkelingen, zodat de bestaande middelen optimaal worden benut. De technische normen moeten 18 maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn worden ingediend. In het licht van de huidige middelen van de Eiopa moet deze termijn haar voldoende tijd bieden om deze normen te ontwikkelen. De enige terugkerende deliverable is het jaarverslag over het gebruik van vereenvoudigde verplichtingen. De werklast in verband met het opzetten en bijhouden van de database met sancties zal waarschijnlijk afhangen van de meldingen door de nationale autoriteiten. Dergelijke situaties zullen zich niet vaak, en verspreid in de tijd, voordoen, zodat de Eiopa haar bestaande middelen kan beheren zoals zij dat nodig acht. Gezien de vroegere en huidige werkzaamheden op het gebied van crisisbeheer bij de Eiopa wordt ervan uitgegaan dat de voorgestelde taken voor de Eiopa geen extra posten vereisen en kunnen worden uitgevoerd met de huidige middelen. 5.OVERIGE ELEMENTEN •Uitvoeringsplannen en monitoring, evaluatie en rapportageregelingen

Het voorstel verplicht de lidstaten de herstel- en afwikkelingsregels binnen 18 maanden na de inwerkingtreding van dit voorstel in hun nationale wetgeving om te zetten. Zoals vermeld in afdeling 5, zullen de nationale autoriteiten jaarlijks verslag moeten uitbrengen aan de Eiopa over de toepassing van vereenvoudigde verplichtingen, die de Eiopa op haar beurt openbaar dient te maken. •Artikelsgewijze toelichting Titel I – Toepassingsgebied, definities en autoriteiten Voorwerp en toepassingsgebied (artikel 1) Dit voorstel heeft betrekking op crisisbeheer (preventieve bevoegdheden, preventieve herstelplanning, en afwikkeling) met betrekking tot alle in de EU gevestigde verzekerings- en herverzekeringsondernemingen die onder het Solvabiliteit II-kader vallen. Aangezien het falen van een aan een groep verbonden entiteit bovendien gevolgen kan hebben voor de solvabiliteit en de activiteiten van de hele groep, moeten preventieve herstelplannen en afwikkelingsplannen alle van wezenlijk belang zijnde entiteiten van groepen waarvan een verzekeraar deel kan uitmaken, identificeren en omvatten, en moeten de autoriteiten over doeltreffende middelen met betrekking tot die entiteiten beschikken om corrigerende maatregelen op te leggen die rekening houden met de financiële soliditeit van de groep, belemmeringen voor de afwikkelbaarheid in een groepscontext aan te pakken en een consistente afwikkelingsregeling voor de groep als geheel op te stellen, met name in een grensoverschrijdende context. Oprichting van afwikkelingsautoriteiten (artikel 3) Dit voorstel verplicht de lidstaten in de verzekeringssector afwikkelingsautoriteiten op te richten die beschikken over een minimale geharmoniseerde reeks bevoegdheden om alle voorbereidende en afwikkelingsmaatregelen te kunnen nemen. Het voorstel schrijft niet voor welke specifieke autoriteit moet worden aangewezen; dat kan dus bijvoorbeeld de nationale centrale bank, een bevoegd ministerie, een overheidsorgaan of een andere met bevoegdheden van openbaar bestuur belaste autoriteit zijn. Indien de bevoegdheden worden verleend aan een bestaande autoriteit, moeten passende structurele regelingen worden getroffen om belangenconflicten tussen toezichts- en afwikkelingsfuncties en operationele onafhankelijkheid te voorkomen, met name met betrekking tot toezichthoudende autoriteiten. Titel II – Voorbereiding Vereenvoudigde verplichtingen (artikel 4) Om te voldoen aan het evenredigheidsbeginsel en om buitensporige regeldruk te vermijden, moeten de autoriteiten, waar passend, op ondernemingsspecifieke basis verschillende of beperkte vereisten inzake preventieve herstelplanning en afwikkelingsplanning en informatieverstrekking toepassen, met een lagere frequentie van actualiseringen, rekening houdende met een aantal met de onderneming verband houdende factoren. De autoriteiten brengen jaarlijks verslag uit aan de Eiopa over de toepassing van vereenvoudigde verplichtingen. Preventieve herstelplanning (artikelen 5 tot en met 8) Groepen moeten preventieve herstelplannen opstellen en voorleggen aan de groepstoezichthouder. Ook verzekeraars die geen deel uitmaken van een groep waarvoor dergelijke planningsvereisten gelden, moeten preventieve herstelplannen opstellen en regelmatig bijwerken, met daarin maatregelen die zij moeten nemen om hun financiële positie te herstellen wanneer deze aanzienlijk is verslechterd. Toezichthouders moeten op grond van een aantal factoren de verzekeraars identificeren die verplicht zijn preventieve herstelplannen op te stellen. In totaal zou ten minste 80 % van de markt van een lidstaat aan dergelijke vereisten moeten zijn onderworpen, en ondernemingen met een laag risico zouden op individuele basis moeten worden uitgesloten. Deze plannen zullen de verzekeraar meer inzicht geven in zijn kwetsbaarheden, en de realistische opties in stressscenario’s zouden integrerend deel moeten uitmaken van een governancesysteem van de onderneming, waarbij bestaande instrumenten als input voor het opstellen van preventieve herstelplannen mogen dienen. Preventieve herstelplannen moeten door de toezichthoudende autoriteiten worden geëvalueerd om na te gaan of de plannen allesomvattend zijn en de levensvatbaarheid van een onderneming daadwerkelijk en tijdig kunnen herstellen. Afwikkelingsplanning en beoordeling van de afwikkelbaarheid (artikelen 9 tot en met 16) Afwikkelingsautoriteiten zijn verplicht om afwikkelingsplannen op te stellen die de afwikkelingsmaatregelen bevatten die de autoriteit van plan is te nemen wanneer aan de afwikkelingsvoorwaarden wordt voldaan. In totaal moet 70 % van de ondernemingen per lidstaat zijn onderworpen aan afwikkelingsplanning, en een onderneming met een laag risico zou op individuele basis moeten worden uitgesloten. De betrokken verzekeraars moeten worden geïdentificeerd op basis van een aantal evenredigheidscriteria, waaronder de verwachte impact van hun falen. Preventieve herstelplannen of afwikkelingsplannen mogen niet uitgaan van buitengewone openbare financiële steun of belastingbetalers blootstellen aan het verliesrisico. In het kader van de afwikkelingsplanning moeten afwikkelingsautoriteiten ook de algehele afwikkelbaarheid van de verzekeraar beoordelen en eventuele belemmeringen in dat verband wegnemen. De manoeuvreerruimte van de autoriteiten moet worden beperkt tot hetgeen noodzakelijk is om de structuur en de activiteiten van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming te vereenvoudigen, met de uitsluitende bedoeling om de afwikkelbaarheid ervan te verbeteren. Gezamenlijke besluiten (artikel 17)

Groepstoezichthouders, toezichthoudende autoriteiten, groepsafwikkelingsautoriteiten en afwikkelingsautoriteiten, naargelang het geval, moeten ernaar streven om tot gezamenlijke besluiten te komen overeenkomstig de in dit artikel vastgestelde procedure. Titel III – Afwikkeling Afwikkelingsvoorwaarden (artikel 19) In het voorstel worden gemeenschappelijke parameters vastgesteld voor de voorwaarden die tot de toepassing van afwikkelingsinstrumenten aanleiding geven. Een verzekerings- of herverzekeringsonderneming moet in afwikkeling worden geplaatst als zij faalt of waarschijnlijk zal falen en er geen vooruitzicht is dat alternatieven van de particuliere sector of toezichtsmaatregelen falen kunnen afwenden. Tegelijkertijd moet ervoor worden gezorgd dat er pas ingrijpende maatregelen worden genomen wanneer een aantasting van de rechten van de stakeholders gerechtvaardigd is en een afwikkelingsmaatregel in het algemeen belang is. Afwikkelingsinstrumenten en -bevoegdheden (artikelen 26 tot en met 52) Indien aan de voorwaarden voor afwikkeling is voldaan, zullen afwikkelingsautoriteiten beschikken over de bevoegdheid om de volgende afwikkelingsinstrumenten toe te passen: a)afschrijving of omzetting van kapitaalinstrumenten, schuldinstrumenten en andere in aanmerking komende passiva, met name om de uitoefening van andere afwikkelingsinstrumenten, zoals het instrument voor “solvent run-off” (solvabele run-off) of de overdrachtsinstrumenten, te faciliteren. Er is een gedetailleerde rangorde vastgelegd die een aanvulling vormt op de in elk nationaal insolventierecht vastgelegde rangorde en die deze, indien nodig, vervangt. In beginsel dienen eerst alle vorderingen van aandeelhouders te zijn uitgeput voordat die van achtergestelde schuldeisers in aanmerking komen. Alleen wanneer al die vorderingen zijn uitgeput, kunnen de afwikkelingsautoriteiten verliezen verhalen op vorderingen van hogere rang. In bepaalde omstandigheden vindt de omzetting op zodanige wijze plaats dat er sprake is van een ernstige verwatering van de resterende vorderingen van aandeelhouders; (b)solvabele run-off: de toelating van een onderneming in afwikkeling om nieuwe verzekerings- of herverzekeringscontracten af te sluiten wordt ingetrokken teneinde haar activiteiten te beperken tot uitsluitend het beheer van haar bestaande portefeuille, zodat schuldvorderingen uit hoofde van een verzekering maximaal door bestaande activa worden gedekt; (c)verkoop van bedrijfsonderdelen: het geheel of een deel van de bedrijfsactiviteiten van een onderneming kan tegen commerciële voorwaarden worden verkocht, zonder te voldoen aan procedurele voorschriften die anders van toepassing zouden zijn; (d)overbruggingsonderneming: het geheel of een deel van de bedrijfsactiviteiten van een onderneming kan worden overgedragen aan een entiteit die onder de zeggenschap van de overheid staat. Aan de overbruggingsonderneming moet overeenkomstig de Solvabiliteit II-richtlijn vergunning worden verleend. De bedrijfsactiviteiten ervan zijn tijdelijk, omdat het immers de bedoeling is deze activiteiten aan een particuliere verkrijger te verkopen zodra de marktomstandigheden zich daartoe lenen; (e)afsplitsing van activa en passiva: dubieuze of probleemactiva en/of -passiva kunnen worden overgedragen aan een vehikel voor activa- en/of passivabeheer, zodat deze kunnen worden beheerd en mettertijd gestructureerd. Om de kans op concurrentieverstoringen en moral hazard zo veel mogelijk te beperken, mag dit instrument alleen in combinatie met een ander afwikkelingsinstrument worden toegepast. Indien beschikbaar, kunnen verzekeringsgarantiestelsels bijdragen aan de financiering van het afwikkelingsproces door verliezen op te vangen tot het bedrag van de nettoverliezen die deze stelsels in normale insolventieprocedures na de bescherming van verzekeringnemers zouden hebben geleden. In die gevallen waarborgt de toepassing van het afschrijvings- of omzettingsinstrument dat in aanmerking komende verzekeringnemers minimaal tot het dekkingsniveau worden beschermd, hetgeen de belangrijkste reden is waarom dergelijke verzekeringsgarantiestelsels in het nationale recht zijn vastgesteld. Bij de toepassing van deze instrumenten zijn de afwikkelingsautoriteiten bevoegd om de zeggenschap over een instelling die faalt of dreigt te falen en de taken van de aandeelhouders en bestuurders over te nemen, activa en passiva over te dragen en de naleving van contracten af te dwingen. In voorkomend geval dienen de afwikkelingsmaatregelen conform de staatssteunregels van de Unie te worden ingezet. Naast de minimaal geharmoniseerde reeks instrumenten, kunnen de nationale autoriteiten voorzien in specifieke nationale instrumenten en bevoegdheden indien deze verenigbaar zijn met de beginselen en doelstellingen van het afwikkelingskader van de Unie. De nationale autoriteiten kunnen met name overwegen om het afschrijvings- of omzettingsinstrument in te zetten om een falende verzekeraar te herkapitaliseren zolang er geen gevolgen zijn voor vorderingen uit hoofde van een verzekering en er passende reorganisatie- en herstructureringsmaatregelen zijn genomen. Aanvullende bepalingen betreffende afwikkeling, met inbegrip van waardering, waarborgen, procedurele verplichtingen en recht van beroep en uitsluiting van andere acties (artikelen 23 tot en met 25 en artikelen 53 tot en met 66) Om ervoor te zorgen dat afwikkelingsbesluiten worden genomen in overeenstemming met de essentiële beginselen inzake eigendomsrechten en de naleving van het toepasselijke effecten- en vennootschapsrecht, bevat de richtlijn de nodige bepalingen en maatregelen die afwikkelingsautoriteiten moeten volgen vóór en bij het nemen van afwikkelingsbesluiten. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om het toezien op een accurate waardering van de balans van de verzekeraar, waarborgen voor getroffen aandeelhouders en schuldeisers, met inbegrip van verzekeringnemers, om schadevergoeding te ontvangen indien zij slechter af zijn dan wanneer de verzekerings- of herverzekeringsonderneming volgens de nationale insolventieprocedure zou zijn geliquideerd, de procedurele stappen die de autoriteiten moeten volgen om de verzekeraar en andere betrokken autoriteiten in kennis te stellen van afwikkelingsbesluiten, en het recht om beroep in te stellen tegen crisispreventie- of crisisbeheersingsmaatregelen. Met het oog op een vlottere afwikkeling en het waarborgen van financiële stabiliteit omvat het kader ook een tijdelijke opschorting van de betaling van vorderingen en het behoud van terugbetalingsrechten van verzekeringnemers met betrekking tot levensverzekeringsovereenkomsten. Titel IV – Grensoverschrijdende groepsafwikkeling (artikelen 67 tot en met 71) Om rekening te houden met het grensoverschrijdende karakter van sommige verzekeringsgroepen en om een alomvattend en geïntegreerd kader voor herstel- en afwikkelingsmaatregelen in de Unie tot stand te brengen, zullen afwikkelingscolleges worden opgericht onder leiding van de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en met deelname van de Eiopa. De Eiopa zal de samenwerking tussen de autoriteiten bevorderen, bijdragen tot consistentie en indien nodig bemiddelen. De colleges zullen tot taak hebben om de voorbereidende en afwikkelingsmaatregelen van de nationale autoriteiten te coördineren teneinde optimale oplossingen op Unieniveau te waarborgen. Titel V – Betrekkingen met derde landen (artikelen 72 tot en met 77) Omdat veel verzekeraars in de Unie in derde landen actief zijn, en omgekeerd, moet een doeltreffend afwikkelingskader voorzien in samenwerking met de autoriteiten van derde landen. Het voorstel verschaft de autoriteiten in de Unie de nodige bevoegdheden om buitenlandse maatregelen voor de afwikkeling van een falende buitenlandse verzekeraar te ondersteunen door, onder bepaalde voorwaarden, uitvoering te geven aan overdrachten van zijn activa en passiva die zich in hun rechtsgebied bevinden of onder de wetgeving daarvan vallen. De afwikkelingsautoriteiten in de Unie dienen ook de bevoegdheid te hebben om afwikkelingsinstrumenten toe te passen op nationale bijkantoren van ondernemingen in derde landen wanneer afzonderlijke afwikkeling noodzakelijk is met het oog op het algemeen belang of de bescherming van plaatselijke verzekeringnemers.

Het voorstel bepaalt dat samenwerkingsovereenkomsten met buitenlandse afwikkelingsautoriteiten kunnen worden gesloten om buitenlandse afwikkelingsmaatregelen beter te kunnen ondersteunen. De Eiopa kan overeenkomstig artikel 33 van Verordening nr. 1094/2010 administratieve kaderregelingen aangaan met derde landen, en de nationale autoriteiten kunnen bilaterale regelingen treffen die in de lijn liggen van de kaderregelingen van Eiopa. Titel VI – Sancties (artikelen 78 tot en met 82) Om ervoor te zorgen dat verzekeraars, de personen die hun bedrijf feitelijk leiden en hun bestuurlijk, beleidsbepalend of toezichthoudend orgaan aan de uit dit voorstel voortvloeiende verplichtingen voldoen, moeten lidstaten voorzien in bestuurlijke sancties en andere bestuurlijke maatregelen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De Eiopa moet een centrale database van alle bestuurlijke sancties bijhouden. Titel VII – Wijzigingen van de Solvabiliteit II-richtlijn, de richtlijnen vennootschapsrecht en de Eiopa-verordening Wijzigingen in de Solvabiliteit II-richtlijn, onder meer wat betreft preventieve maatregelen (artikel 83) Zonder afbreuk te doen aan de bestaande interventieladder, verduidelijkt dit voorstel de bevoegdheden van toezichthoudende autoriteiten om preventieve maatregelen op te leggen aan verzekeraars in het geval van verslechterende financiële posities of niet-naleving van regelgevingsvereisten, om zo een voldoende vroeg stadium te voorkomen dat problemen escaleren. Om tot een doeltreffende afwikkeling te komen, zijn de bepalingen inzake sanering en liquidatie gewijzigd om de toepassing ervan uit te breiden bij het gebruik van de afwikkelingsinstrumenten, zowel wanneer die instrumenten worden toegepast op verzekeraars als wanneer deze worden toegepast op entiteiten die onder de afwikkelingsregeling vallen. Wijzigingen in de richtlijnen vennootschapsrecht en de Eiopa-verordening (artikelen 83 tot en met 88) De Unierichtlijnen inzake vennootschapsrecht bevatten voorschriften voor de bescherming van aandeelhouders en schuldeisers. Sommige van deze voorschriften kunnen een snel ingrijpen door afwikkelingsautoriteiten in de weg staan. Derhalve is voorgesteld deze te wijzigen. Om te garanderen dat de afwikkelingsautoriteiten vertegenwoordigd zijn in het Europees Systeem voor financieel toezicht en om ervoor te zorgen dat de Eiopa over de nodige deskundigheid beschikt, zal Verordening (EU) nr. 1094/2010 worden gewijzigd om het begrip “bevoegde autoriteiten” uit te breiden tot de afwikkelingsautoriteiten. 2021/0296 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2009/138/EG, (EU) 2017/1132 en de Verordeningen (EU) nr. 1094/2010 en (EU) nr. 648/2012 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1)In financiële problemen verkerende verzekeringsondernemingen kunnen een aanzienlijke impact hebben op de economie en het maatschappelijk welzijn in de lidstaten wanneer deze situatie leidt tot minder bescherming voor verzekeringnemers, begunstigden of benadeelde partijen. De rol van herverzekeringsondernemingen in de economie, hun verwevenheid met directe verzekeraars en de financiële markten in ruimere zin en de relatief geconcentreerde herverzekeringsmarkt vereisen een passend kader voor de ordelijke omgang met hun noodlijdende situatie of hun falen. Daarom moet er maatregelen komen voor het herstel en de afwikkeling van zowel directe verzekeraars als herverzekeringsondernemingen, die rekening houden met hun respectieve specifieke kenmerken. (2)De wereldwijde financiële crisis van 2008 heeft de kwetsbaarheden van de financiële sector en de onderlinge verwevenheid ervan blootgelegd. Oorzaken van financiële problemen en falen leken onder meer verband te houden met de ontwikkeling van de financiële markten en met de intrinsieke aard van verzekerings- of herverzekeringsactiviteiten. In dat verband worden verzekeringstechnische risico’s (d.w.z. te lage voorzieningen), onjuiste waardering (d.w.z. te lage premies), wanbeheer van activa en passiva en beleggingsverliezen vaak genoemd als voornaamste bronnen van zorg voor verzekerings- en herverzekeringsondernemingen. In die context is geld van de belastingbetaler gebruikt om de verslechterde financiële situatie van verschillende verzekeringsondernemingen te herstellen. Hoewel Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad tot doel had om het financiële stelsel in de Unie en de veerkracht van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen te versterken, heeft zij het risico op falen van dergelijke verzekerings- en herverzekeringsondernemingen niet volledig weggenomen. Hoge marktvolatiliteit en langdurig lage rentevoeten kunnen bijzonder schadelijk zijn voor de winstgevendheid en de solvabiliteitspositie van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen. De gevoeligheid van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen voor ontwikkelingen op de markt en in de economie vraagt daarom om bijzondere voorzichtigheid en een passend kader om mogelijke verslechtering van de financiële positie van dergelijke ondernemingen, ook preventief, te beheren. Enkele recente gevallen van falen en bijna-falen, met name van grensoverschrijdende aard, hebben zwakke punten van het huidige kader aan het licht gebracht, die moeten worden aangepakt om een ordelijke uittreding van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen uit de markt te organiseren. (3)Activiteiten, diensten of bedrijfsactiviteiten van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen die niet gemakkelijk binnen een redelijke termijn of tegen redelijke kosten voor verzekeringnemers, begunstigden of benadeelde partijen kunnen worden vervangen, moeten worden beschouwd als kritieke functies die moeten worden voortgezet. Dergelijke activiteiten, diensten of bedrijfsactiviteiten kunnen op Unie, nationaal of regionaal niveau van cruciaal belang zijn. De continuïteit van de bescherming van verzekeringen of herverzekeringen verdient vaak de voorkeur boven de liquidatie van een falende onderneming, aangezien die continuïteit voor verzekeringnemers, begunstigden of benadeelde partijen het gunstigste resultaat oplevert. Daarom is het van cruciaal belang dat er adequate instrumenten beschikbaar zijn om falen te voorkomen en, indien deze situaties zich toch voordoen, om de negatieve gevolgen tot een minimum te beperken door de continuïteit van die kritieke functies te waarborgen. (4)Het waarborgen van een doeltreffende afwikkeling van falende verzekerings- en herverzekeringsondernemingen binnen de Unie is een essentieel onderdeel van de voltooiing van de interne markt. Het falen van dergelijke ondernemingen heeft niet alleen gevolgen voor de verzekeringnemers en mogelijk voor de reële economie en de financiële stabiliteit van de markten waarop die verzekerings- en herverzekeringsondernemingen rechtstreeks actief zijn, maar ook voor het vertrouwen in de interne markt voor verzekeringen. De voltooiing van de interne markt voor financiële diensten heeft de onderlinge verwevenheid van de verschillende nationale financiële systemen versterkt. Verzekerings- en herverzekeringsondernemingen opereren op de financiële markten om hun beleggingsportefeuille en de risico’s in verband met hun activiteiten te beheren. Via hun derivatenactiviteiten zijn zij verweven met de interbancaire en andere financiële markten, die in wezen pan-Europees zijn. In die context kan het onvermogen van de lidstaten om het falen van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming te ondervangen en die onderneming op een voorspelbare en geharmoniseerde wijze zodanig af te wikkelen dat bredere systeemschade effectief wordt voorkomen, de stabiliteit van de financiële markten en bijgevolg de interne markt voor financiële diensten ondermijnen. (5)De wereldwijde financiële crisis van 2008 heeft de noodzaak aangetoond om een passend herstel- en afwikkelingskader voor verzekerings- en herverzekeringsondernemingen te ontwikkelen. Op internationaal niveau heeft de Financial Stability Board (FSB) in oktober 2014 de kernelementen (Key Attributes, KA) voor doeltreffende afwikkelingsregelingen vastgesteld voor verzekeringsondernemingen die een groot of kritiek systeemrisico opleveren als zij falen. De FSB heeft in juni 2016 verdere houvast gepubliceerd voor het ontwikkelen van doeltreffende afwikkelingsstrategieën en -plannen voor systeemrelevante verzekeraars. Tegelijkertijd heeft de International Association of Insurance Supervisors (IAIS) in november 2019 voor alle verzekerings- en herverzekeringsondernemingen Insurance Core Principles vastgesteld, een Common Framework for the Supervision of Internationally Active Insurance Groups (IAIG), waarin de normen voor preventieve herstelplanning en de maatregelen die autoriteiten geacht worden te nemen voor een verzekerings- of herverzekeringsonderneming die de markt verlaat of wordt afgewikkeld, nader worden uitgewerkt. Met deze ontwikkelingen moet rekening worden gehouden bij het vaststellen van een kader voor het herstel en de afwikkeling van falende verzekerings- en herverzekeringsondernemingen. (6)Veel verzekerings- en herverzekeringsondernemingen zijn buiten de landsgrenzen actief. Een gebrek aan coördinatie en samenwerking tussen overheidsinstanties bij de voorbereiding op en het beheer van de moeilijkheden of het falen van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming die buiten de landsgrenzen actief is, zou het wederzijds vertrouwen van de lidstaten ondermijnen, zou tot een suboptimaal resultaat voor verzekeringnemers, begunstigden en benadeelde partijen leiden en zou de geloofwaardigheid van de interne markt voor verzekeringen aantasten. (7)In de Europese Unie bestaan momenteel geen geharmoniseerde procedures voor een gecoördineerde afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen. In plaats daarvan bestaan er tussen de lidstaten grote materiële en procedurele verschillen in de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn op falende verzekerings- en herverzekeringsondernemingen. Daarnaast zullen insolventieprocedures voor ondernemingen niet altijd geschikt zijn voor verzekerings- of herverzekeringsondernemingen, omdat deze procedures mogelijk niet altijd de continuïteit van voor verzekeringnemers, begunstigden en benadeelde partijen, de reële economie of de financiële stabiliteit als geheel kritieke functies kunnen waarborgen. (8)De continuïteit van de kritieke functies van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen die falen of dreigen te falen moet worden gewaarborgd, waarbij de gevolgen van het falen van een dergelijke onderneming voor de economie en het financiële stelsel tot een minimum moeten worden beperkt. Daarom moet een kader worden vastgesteld dat de autoriteiten een geloofwaardig instrumentarium biedt waarmee zij vroegtijdig en snel kunnen ingrijpen als een verzekerings- of herverzekeringsonderneming faalt of waarschijnlijk zal falen. Een dergelijk kader moet ervoor zorgen dat aandeelhouders de eerste verliezen dragen en dat schuldeisers verliezen dragen na de aandeelhouders, op voorwaarde dat geen enkele schuldeiser grotere verliezen lijdt dan de verliezen die hij had geleden indien de verzekerings- of herverzekeringsonderneming volgens een normale insolventieprocedure was geliquideerd, in overeenstemming met het beginsel dat geen enkele crediteur slechter af mag zijn. (9)Het vast te stellen kader moet de autoriteiten in staat stellen om de continuïteit van de bescherming van de verzekeringen voor verzekeringnemers, begunstigden en benadeelde partijen te waarborgen, in voorkomend geval levensvatbare activiteiten en portefeuilles van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming over te dragen en verliezen op een billijke en voorspelbare wijze te verdelen. Deze doelstellingen moeten helpen te voorkomen dat verzekeringnemers, begunstigden en benadeelde partijen onnodig verlies lijden of sociale problemen ondervinden, moeten negatieve gevolgen voor de reële economie beperken en moeten de negatieve effecten op financiële markten en de kosten voor de belastingbetaler tot een minimum beperken. (10)De herziening van Richtlijn 2009/138/EG, en met name de invoering van risicogevoeligere kapitaalvereisten, versterkt toezicht, verscherpte liquiditeitsmonitoring en betere instrumenten voor macroprudentieel beleid, moet de waarschijnlijkheid van een falen van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen verder verkleinen en deze ondernemingen beter weerbaar maken tegen economische stress, ongeacht of deze wordt veroorzaakt door systeemverstoringen of door gebeurtenissen die specifiek zijn voor de individuele onderneming. Ondanks een solide en robuust prudentieel kader, kunnen situaties van financiële moeilijkheden echter niet volledig worden uitgesloten. De lidstaten moeten daarom voorbereid zijn en over adequate herstel- en afwikkelingsinstrumenten beschikken om het hoofd te kunnen bieden aan situaties van zowel een systeemcrisis als falen van individuele ondernemingen. Dergelijke instrumenten moeten mechanismen bevatten waarmee die autoriteiten doeltreffend kunnen omgaan met ondernemingen die falen of waarschijnlijk zullen falen. Bij het gebruik van dergelijke instrumenten en de uitoefening van dergelijke bevoegdheden moet rekening worden gehouden met de omstandigheden waarin het falen zich voordoet. (11)Sommige lidstaten hebben reeds vereisten inzake preventieve herstelplanning en mechanismen voor de afwikkeling van falende verzekerings- of herverzekeringsondernemingen ingevoerd. Het ontbreken van gemeenschappelijke voorwaarden, bevoegdheden en procedures voor het herstel en de afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen binnen de Unie zal naar alle waarschijnlijkheid echter een belemmering vormen voor het soepele functioneren van de interne markt en voor de samenwerking tussen nationale autoriteiten bij het omgaan met in financiële moeilijkheden verkerende of falende grensoverschrijdende groepen van ondernemingen. Dat geldt in het bijzonder in gevallen waarin verschillende benaderingen ertoe leiden dat nationale autoriteiten niet beschikken over dezelfde mate van controle of dezelfde mogelijkheden om verzekerings- of herverzekeringsondernemingen af te wikkelen. Deze verschillen in herstel- en afwikkelingsregelingen kunnen van invloed zijn op het gelijke speelveld en voor mogelijke verstoringen van de concurrentie tussen ondernemingen zorgen. Deze belemmeringen moeten worden weggenomen, en er moeten regels worden vastgesteld om ervoor te zorgen dat de interne markt niet wordt ondermijnd. Daarom moeten de regels betreffende de preventieve herstelplanning en de afwikkeling van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen aan gemeenschappelijke minimale harmonisatieregels worden onderworpen. Om te zorgen voor consistentie met de bestaande Uniewetgeving op het gebied van verzekeringsdiensten, moet de preventieve herstelregeling en de afwikkelingsregeling van toepassing zijn op verzekerings- en herverzekeringsondernemingen die vallen onder de prudentiële vereisten van Richtlijn 2009/138/EG. (12)Het falen van een aan een groep verbonden entiteit kan snel de solvabiliteit en de bedrijfsactiviteiten van de hele groep onder druk zetten. Daarom is het noodzakelijk om te beschikken over vereisten inzake preventieve herstelplanning en afwikkelingsplanning voor groepen. Daarnaast moeten de autoriteiten beschikken over doeltreffende middelen om deze entiteiten corrigerende maatregelen op te leggen waarin rekening wordt gehouden met de financiële soliditeit van alle groepsentiteiten, om belemmeringen voor de afwikkelbaarheid in een groepscontext weg te nemen en om een consistente afwikkelingsregeling voor de groep als geheel op te stellen, met name in een grensoverschrijdende context. De vereisten inzake preventieve herstelplanning en afwikkelbaarheid en de afwikkelingsregelingen moeten daarom ook van toepassing zijn op moederondernemingen, holdings en andere groepsentiteiten, met inbegrip van bijkantoren van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen die buiten de Unie zijn gevestigd. (13)De geschiktheid en doeltreffendheid van het herstel- en afwikkelingskader moeten worden gewaarborgd terwijl tegelijkertijd onnodige administratieve lasten en kosten voor ondernemingen en autoriteiten moeten worden vermeden. De uitvoering van een dergelijk herstel- en afwikkelingskader moet derhalve in verhouding staan tot de aard, de omvang en de complexiteit van de betrokken onderneming en van haar activiteiten en diensten. Wat het toepassingsgebied van de vereisten inzake herstel- en afwikkelingsplanning betreft, moeten de autoriteiten op basis van een geharmoniseerde reeks risicogebaseerde criteria bepalen welke ondernemingen aan de planningsvereisten worden onderworpen. Om het vertrouwen in de interne markt voor verzekeringen en herverzekeringen te vergroten en een gelijk speelveld te bevorderen, moet een minimale mate van paraatheid worden bereikt door het vaststellen van een minimaal marktdekkingsniveau. Bij dat minimale marktdekkingsniveau moet echter rekening worden gehouden met de verschillen tussen herstel en afwikkeling, en met het al dan niet bestaan van een algemeen belang voor het nemen van afwikkelingsmaatregelen. (14)Om dezelfde reden moeten de autoriteiten, waar passend, op ondernemingsspecifieke basis verschillende of beperkte vereisten inzake preventieve herstelplanning en afwikkelingsplanning en informatieverstrekking toepassen, met een lagere frequentie van actualiseringen. Bij het toepassen van deze vereenvoudigde verplichtingen moeten de autoriteiten rekening houden met de aard, de omvang, de complexiteit en de substitueerbaarheid van de activiteiten van een onderneming, haar aandeelhoudersstructuur en rechtsvorm, haar risicoprofiel en de mate van verwevenheid met andere gereglementeerde ondernemingen of met het financiële stelsel in het algemeen. Ook moeten de autoriteiten rekening houden met de vraag of het falen en de daaropvolgende liquidatie van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming volgens een normale insolventieprocedure waarschijnlijk aanzienlijke negatieve gevolgen zal hebben voor verzekeringnemers, financiële markten, andere ondernemingen of de economie in ruimere zin. De autoriteiten moeten jaarlijks aan de Eiopa verslag uitbrengen over de toepassing van dergelijke vereenvoudigde verplichtingen. (15)Voor een ordelijk afwikkelingsproces, en om belangenconflicten te vermijden, moeten de lidstaten overheidsorganen of met bevoegdheden van openbaar bestuur belaste autoriteiten aanwijzen voor de uitvoering van de functies en taken met betrekking tot het herstel- en afwikkelingskader. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat er voldoende middelen aan deze afwikkelingsautoriteiten worden toegekend. Indien een lidstaat een afwikkelingsautoriteit aanwijst die andere functies heeft, moeten passende structurele regelingen worden getroffen om die functies te scheiden van de functies die verband houden met afwikkeling en om de operationele onafhankelijkheid te waarborgen. Een dergelijke functiescheiding mag er niet toe leiden dat de afwikkelingsfunctie wordt belemmerd in haar toegang tot informatie die nodig is voor het uitoefenen van haar verplichtingen krachtens het herstel- en afwikkelingskader, of dat de samenwerking tussen de verschillende autoriteiten die betrokken zijn bij de toepassing van het herstel- en afwikkelingskader wordt gehinderd. (16)Gezien de gevolgen die het falen van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming kan hebben voor verzekeringnemers, het financiële stelsel en de economie van een lidstaat, en gezien de mogelijke noodzaak om overheidsmiddelen te gebruiken om het hoofd te bieden aan een dergelijk falen, moeten de ministeries van Financiën of andere betrokken ministeries in de lidstaten in een vroeg stadium nauw bij het proces van crisisbeheer en afwikkeling worden betrokken. (17)Het is noodzakelijk om op doeltreffende wijze te reageren op verslechterende financiële posities van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen of op inbreuken op wettelijke voorschriften door die ondernemingen, en om escalatie van problemen te voorkomen. Toezichthoudende autoriteiten moeten daarom de bevoegdheid hebben om preventieve maatregelen op te leggen. Dergelijke bevoegdheden om preventieve maatregelen op te leggen, moeten echter in overeenstemming zijn met de interventieladder en met de toezichtbevoegdheden waarin Richtlijn 2009/138/EG reeds voorziet voor soortgelijke omstandigheden, met inbegrip van de toezichtbevoegdheden waarin is voorzien in het in artikel 36 van Richtlijn 2009/138/EG vastgestelde toezichtsproces. Dergelijke bevoegdheden om preventieve maatregelen op te leggen, mogen niet leiden tot een nieuwe, vooraf bepaalde trigger voor een interventie die voorafgaat aan het in titel I, hoofdstuk VI, afdeling 4, van die richtlijn bedoelde solvabiliteitskapitaalvereiste. De toezichthoudende autoriteiten moeten elke situatie afzonderlijk beoordelen en op basis van de omstandigheden, de situatie van de onderneming en hun eigen oordeel als toezichthouder besluiten over de noodzaak van preventieve maatregelen.

(18)Het is van essentieel belang dat groepen of, in voorkomend geval, individuele ondernemingen preventieve herstelplannen opstellen en regelmatig bijwerken, met daarin maatregelen die deze groepen of ondernemingen moeten nemen om hun financiële positie te herstellen na een aanzienlijke verslechtering van die positie die een risico voor hun levensvatbaarheid kan vormen. Verzekerings- en herverzekeringsondernemingen moeten daarom een reeks kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren vaststellen die aanleiding geven tot de activering van corrigerende maatregelen waarin dergelijke preventieve herstelplannen voorzien. Dergelijke indicatoren moeten verzekerings- en herverzekeringsondernemingen helpen bij het nemen van corrigerende maatregelen in het belang van hun verzekeringnemers en mogen geen nieuwe prudentiële regelgevingsvereisten invoeren. Preventieve herstelplannen die alle juridische entiteiten van wezenlijk binnen de groep bestrijken, moeten gedetailleerd zijn en zijn gebaseerd op realistische aannames die in verschillende robuuste en ernstige scenario’s van toepassing zijn. Deze preventieve herstelplannen moeten integrerend deel uitmaken van het governancesysteem van de onderneming. Bestaande instrumenten kunnen als input dienen voor het opstellen van preventieve herstelplannen, met inbegrip van de eigen risico- en solvabiliteitsbeoordeling, noodplannen of plannen voor het beheer van het liquiditeitsrisico. De verplichting om een preventief herstelplan op te stellen, moet echter evenredig worden toegepast en mag geen afbreuk doen aan de opstelling en indiening van een realistisch saneringsplan zoals voorgeschreven in artikel 138, lid 2, van Richtlijn 2009/138/EG. In voorkomend geval kunnen de elementen van het preventieve herstelplan informatie bieden of als basis dienen voor het opstellen van het saneringsplan zoals vereist krachtens artikel 138, lid 2, van Richtlijn 2009/138/EG. (19)Gezorgd moet worden voor een adequate mate van paraatheid voor crisissituaties. Van uiteindelijke moederondernemingen of individuele verzekerings- of herverzekeringsondernemingen moet daarom worden geëist dat zij hun preventieve herstelplannen indienen bij toezichthouders voor een volledige beoordeling ervan, waarbij onder meer moet worden gekeken of deze plannen allesomvattend zijn en de levensvatbaarheid van de onderneming of de groep daadwerkelijk en tijdig kunnen herstellen, zelfs in perioden van ernstige financiële stress. Indien een onderneming geen deugdelijk herstelplan presenteert, moeten toezichthouders de bevoegdheid hebben om te verlangen dat die onderneming de nodige maatregelen neemt om de materiële tekortkomingen van het plan te verhelpen. (20)Afwikkelingsplanning is een essentieel bestanddeel van een doeltreffende afwikkeling. Afwikkelingsautoriteiten moeten derhalve beschikken over alle informatie die nodig is om de kritieke functies te identificeren en de voorzetting ervan te garanderen. Verzekerings- en herverzekeringsondernemingen hebben bevoorrechte kennis over hun eigen functioneren en daaruit voortvloeiende problemen, en de afwikkelingsautoriteiten moeten afwikkelingsplannen daarom opstellen op basis van onder meer de door de betrokken ondernemingen verstrekte informatie. Om onnodige administratieve lasten te vermijden, moeten de afwikkelingsautoriteiten in de eerste plaats de nodige informatie opvragen bij de toezichthoudende autoriteiten. (21)Ondernemingen met een laag risicoprofiel mogen vanwege hun lage risicoprofiel niet worden verplicht om afzonderlijke preventieve herstelplannen op te stellen, noch moeten zij aan afwikkelingsplanning worden onderworpen. (22)Om te anticiperen op de mogelijke interactie tussen corrigerende en afwikkelingsmaatregelen en om de crisisparaatheid en de afwikkelbaarheid van groepen te verbeteren, moet elke groepsbehandeling voor preventieve herstelplanning en voor afwikkelingsplanning gelden voor alle groepsentiteiten die onder groepstoezicht staan. In de preventieve herstelplannen en in de afwikkelingsplannen moet rekening worden gehouden met de financiële, technische en bedrijfsstructuur van de betrokken groep en de mate van interne onderlinge verwevenheid. (23)Preventieve groepsherstelplannen en groepsafwikkelingsplannen moeten voor de groep als geheel worden opgesteld en moeten maatregelen bevatten met betrekking tot zowel de uiteindelijke moederonderneming als de afzonderlijke dochterondernemingen die deel uitmaken van die groep. De mate waarin dochterondernemingen in de groepsherstel- en groepsafwikkelingsplannen in aanmerking worden genomen, moet echter in verhouding staan tot de relevantie ervan voor de groep en de verzekeringnemers, de reële economie en het financiële stelsel in de lidstaten waar deze dochterondernemingen actief zijn. De afwikkelingsautoriteiten van de lidstaten waar een groep dochterondernemingen heeft, moeten bij het opstellen van afwikkelingsplannen worden betrokken. De betrokken autoriteiten, handelend in toezicht- of afwikkelingscolleges, moeten alles in het werk stellen om te komen tot een gezamenlijk besluit over de beoordeling en de vaststelling van die plannen. Adequate crisisparaatheid mag echter niet worden beïnvloed door het ontbreken van een gezamenlijk besluit binnen de toezicht- en afwikkelingscolleges. In dergelijke gevallen moet elke toezichthoudende autoriteit die voor een dochteronderneming verantwoordelijk is, de mogelijkheid hebben om een preventief herstelplan te eisen voor de onder haar rechtsgebied vallende dochterondernemingen en om zelf het preventieve herstelplan te beoordelen. Om dezelfde redenen moet elke voor een dochteronderneming verantwoordelijke afwikkelingsautoriteit voor de onder haar rechtsgebied vallende dochterondernemingen een afwikkelingsplan opstellen en bijhouden. Het opstellen van individuele preventieve herstelplannen en afwikkelingsplannen voor ondernemingen die deel uitmaken van een groep, moet uitzonderlijk blijven en naar behoren worden gemotiveerd, en de plannen moeten dezelfde normen toepassen als die welke van toepassing zijn op vergelijkbare ondernemingen in de betrokken lidstaat. Wanneer individuele preventieve herstelplannen en afwikkelingsplannen voor ondernemingen die deel uitmaken van een groep worden opgesteld, moeten de betrokken autoriteiten streven naar een zo groot mogelijke samenhang met de preventieve herstelplannen en de afwikkelingsplannen voor de rest van de groep. (24)Om alle betrokken autoriteiten volledig en permanent op de hoogte te houden, moeten de toezichthoudende autoriteiten alle preventieve herstelplannen en eventuele wijzigingen daarvan doorgeven aan de betrokken afwikkelingsautoriteiten, en de afwikkelingsautoriteiten moeten de afwikkelingsplannen en eventuele wijzigingen daarvan doorgeven aan de betrokken toezichthoudende autoriteiten. (25)Op basis van een beoordeling van de afwikkelbaarheid van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen moeten afwikkelingsautoriteiten de bevoegdheid hebben om – hetzij direct, hetzij indirect via de toezichthoudende autoriteit – te eisen dat verzekerings- of herverzekeringsondernemingen hun structuur en organisatie wijzigen. Afwikkelingsautoriteiten moeten ook de mogelijkheid hebben om noodzakelijke, doch evenredige maatregelen te nemen om wezenlijke belemmeringen voor de toepassing van afwikkelingsinstrumenten te beperken of weg te nemen en om de afwikkelbaarheid van de betrokken entiteiten te waarborgen. Afwikkelingsautoriteiten moeten de afwikkelbaarheid van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen beoordelen op het niveau van die ondernemingen waar naar verwachting, overeenkomstig het groepsafwikkelingsplan, afwikkelingsmaatregelen zullen worden genomen. De bevoegdheid van de afwikkelingsautoriteiten om wijzigingen in de structuur en organisatie van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming te eisen, of om maatregelen te nemen om wezenlijke belemmeringen voor de toepassing van afwikkelingsinstrumenten te beperken of weg te nemen en om de afwikkelbaarheid van de betrokken entiteiten te waarborgen, mag niet verder gaan dan hetgeen noodzakelijk is om de structuur en bedrijfsactiviteiten van de betrokken verzekerings- of herverzekeringsonderneming te vereenvoudigen met als doel de afwikkelbaarheid van de onderneming te verbeteren. (26)De uitvoering van in een preventief herstelplan of in een afwikkelingsplan beschreven maatregelen kan gevolgen hebben voor het personeel van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen. Die plannen moeten daarom procedures bevatten om, in voorkomend geval, werknemersvertegenwoordigers tijdens de herstel- en afwikkelingsprocessen te informeren en raadplegen. In die procedures moet rekening worden gehouden met collectieve overeenkomsten, andere overeenkomsten tussen de sociale partners, het nationale recht en het Unierecht betreffende inspraak van vakbonden en werknemersvertegenwoordigers bij de herstructurering van ondernemingen. (27)Voor een doeltreffend herstel en afwikkeling van verzekerings- en herverzekeringsondernemingen of groepsentiteiten die in de hele Unie actief zijn, is in alle fasen van het proces – van de voorbereiding van preventieve herstelplannen en van afwikkelingsplannen tot de feitelijke afwikkeling van een onderneming – samenwerking vereist tussen toezichthoudende autoriteiten en afwikkelingsautoriteiten in toezicht- en afwikkelingscolleges. Wanneer autoriteiten het oneens zijn over te nemen besluiten over groepen en ondernemingen, moet de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen – “Eiopa”), opgericht bij Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad, in laatste instantie een bemiddelende rol spelen. (28)Tijdens de afwikkelingsfase en de preventieve fase moeten de aandeelhouders de volledige verantwoordelijkheid voor en controle over de verzekerings- of herverzekeringsonderneming behouden. Zij mogen deze verantwoordelijkheid niet langer behouden zodra de onderneming wordt afgewikkeld. Het afwikkelingskader moet garanderen dat tijdig tot afwikkeling wordt overgegaan, d.w.z. nog voordat een verzekerings- of herverzekeringsonderneming balans- of kasstroommatig insolvent is, voordat het volledige aandelenkapitaal is weggevaagd of voordat de verzekerings- of herverzekeringsonderneming niet meer aan haar betalingsverplichtingen kan voldoen wanneer die betalingen verschuldigd worden. De afwikkeling moet worden geïnitieerd wanneer een toezichthoudende autoriteit, na raadpleging van een afwikkelingsautoriteit, of na te zijn geraadpleegd door een afwikkelingsautoriteit, vaststelt dat een verzekerings- of herverzekeringsonderneming faalt of waarschijnlijk zal falen, en alternatieve maatregelen een dergelijk falen binnen een redelijk tijdsbestek niet zouden voorkomen. Een verzekerings- of herverzekeringsonderneming moet geacht worden te falen of waarschijnlijk te falen in een of meer van de volgende omstandigheden: i) de onderneming maakt inbreuk of zal waarschijnlijk inbreuk maken op het in titel I, hoofdstuk VI, afdeling 4, van Richtlijn 2009/138/EG vastgestelde minimumkapitaalvereiste en er is geen redelijk vooruitzicht op herstel van de naleving; ii) de onderneming voldoet niet meer aan de vergunningvoorwaarden of schiet ernstig tekort bij het voldoen aan haar wettelijke verplichtingen uit hoofde van de op haar van toepassing zijnde wet- en regelgeving of zal waarschijnlijk in de nabije toekomst op zodanige wijze ernstig tekortschieten bij het voldoen aan haar wettelijke verplichtingen uit hoofde van de op haar van toepassing zijnde wet- en regelgeving dat intrekking van de vergunning gerechtvaardigd zou zijn; iii) de verzekerings- of herverzekeringsonderneming is niet in staat of zal waarschijnlijk in de nabije toekomst niet in staat zijn haar schulden of andere verplichtingen, met inbegrip van betalingen aan verzekeringnemers of begunstigden, te voldoen wanneer deze opeisbaar worden; of iv) de verzekerings- of herverzekeringsonderneming heeft buitengewone openbare financiële steun nodig. (29)Het gebruik van de afwikkelingsinstrumenten en -bevoegdheden kan de rechten van aandeelhouders en schuldeisers van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen verstoren. Met name de bevoegdheid van de afwikkelingsautoriteiten om de aandelen of alle activa van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming, of een deel daarvan, zonder toestemming van de aandeelhouders aan een particuliere verkrijger over te dragen, doet afbreuk aan de eigendomsrechten van aandeelhouders. Daarnaast kan de bevoegdheid om te bepalen welke passiva van een falende onderneming moeten worden overgedragen om de continuïteit van de diensten te waarborgen en nadelige gevolgen voor verzekeringnemers, begunstigden en benadeelden, de reële economie of de financiële stabiliteit als geheel te voorkomen, de gelijke behandeling van schuldeisers schaden. Een afwikkelingsinstrument dient daarom alleen te worden toegepast op verzekerings- of herverzekeringsondernemingen die falen of waarschijnlijk zullen falen, en alleen wanneer zulks noodzakelijk is om de afwikkelingsdoelstellingen in het algemeen belang na te streven. Afwikkelingsinstrumenten dienen met name alleen te worden toegepast wanneer de verzekerings- of herverzekeringsonderneming niet op grond van de normale insolventieprocedure kan worden geliquideerd zonder de bescherming van verzekeringnemers, begunstigden en eisers onnodig aan te tasten of het financiële stelsel te destabiliseren. Bovendien dienen afwikkelingsmaatregelen noodzakelijk te zijn voor de snelle overdracht en continuïteit van kritieke functies en dient er geen redelijk vooruitzicht te bestaan op een alternatieve oplossing vanuit de particuliere sector, zoals een kapitaalverhoging door de bestaande aandeelhouders of door een derde, die toereikend is om de volledige levensvatbaarheid van de entiteit te herstellen zonder dat dit van invloed is op de schuldvorderingen uit hoofde van verzekering. Elke aantasting van de rechten van aandeelhouders en schuldeisers die voortvloeit uit afwikkelingsmaatregelen dient verenigbaar te zijn met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Met name wanneer schuldeisers die tot dezelfde categorie behoren in het kader van een afwikkelingsmaatregel verschillend worden behandeld, moeten dergelijke verschillen door het algemeen belang worden gerechtvaardigd en evenredig zijn met de aan te pakken risico’s, waarbij direct noch indirect onderscheid mag worden gemaakt op grond van nationaliteit. (30)Bij het toepassen van afwikkelingsinstrumenten en het uitoefenen van afwikkelingsbevoegdheden moeten afwikkelingsautoriteiten alle dienstige maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat de afwikkelingsmaatregel wordt genomen overeenkomstig het beginsel dat schuldvorderingen uit hoofde van verzekering worden getroffen nadat aandeelhouders en andere schuldeisers een passend aandeel van de verliezen hebben gedragen. Bovendien dienen de afwikkelingsautoriteiten ervoor te zorgen dat de kosten voor de afwikkeling van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming tot een minimum worden beperkt en dat schuldeisers van dezelfde categorie op gelijkwaardige wijze worden behandeld. (31)De afschrijving of omzetting van kapitaalinstrumenten, schuldinstrumenten en andere in aanmerking komende passiva moet een intern mechanisme voor verliesabsorptie omvatten. Dit mechanisme moet – in combinatie met overdrachtsinstrumenten die zijn gericht op handhaving van de continuïteit van de verzekeringsdekking ten bate van de verzekeringnemers, begunstigden en benadeelden – de verwezenlijking van de afwikkelingsdoelstellingen mogelijk maken en het effect van het falen van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming op verzekeringnemers in sterk beperken. In sommige extreme gevallen echter kan de afwikkeling van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming de interventie van specifieke nationale regelingen, in het bijzonder een verzekeringsgarantiestelsel of een afwikkelingsfonds, vereisen om aanvullende middelen voor verliesabsorptie en herstructurering of, als ultieme redmiddel, buitengewone openbare financiële steun te bieden. De nodige waarborgen ter bescherming van de schuldeisers moeten ook het bestaan van dergelijke specifieke nationale regelingen te weerspiegelen, welke regelingen op hun beurt dienen te voldoen aan de staatssteunregels van de Unie. Het afschrijvings- of omzettingsinstrument moet worden toegepast voordat van buitengewone openbare financiële steun gebruik wordt gemaakt. (32)Er mag niet onevenredig worden ingegrepen in eigendomsrechten. Getroffen aandeelhouders en schuldeisers van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen, met inbegrip van verzekeringnemers, mogen derhalve geen grotere verliezen lijden dan de verliezen die zij hadden geleden indien de verzekerings- of herverzekeringsonderneming was geliquideerd op het moment waarop het afwikkelingsbesluit werd genomen. In het geval van een gedeeltelijke overdracht van activa en passiva van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming in afwikkeling aan een particuliere verkrijger of aan een overbruggingsonderneming, dient het resterende deel van de onderneming in afwikkeling te worden geliquideerd volgens de normale insolventieprocedure. De nog in de liquidatieprocedure van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming verwikkelde aandeelhouders en schuldeisers moeten het recht hebben om ter betaling van, of als compensatie voor, hun vorderingen in het kader van de liquidatieprocedure niet minder te ontvangen dan wat zij naar schatting hadden teruggekregen indien de gehele verzekerings- of herverzekeringsonderneming volgens de normale insolventieprocedure was geliquideerd. (33)Ter bescherming van de rechten van aandeelhouders en schuldeisers moeten duidelijke verplichtingen betreffende de waardering van de activa en passiva van de onderneming in afwikkeling worden vastgelegd, alsmede verplichtingen betreffende de waardering van de behandeling die de aandeelhouders en schuldeisers zouden hebben genoten als de onderneming volgens een normale insolventieprocedure zou zijn geliquideerd. Voordat er een afwikkelingsmaatregel wordt genomen, moet derhalve worden vastgelegd dat er een eerlijke en realistische waardering van de activa en passiva van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming wordt gemaakt. Een dergelijke waardering dient vatbaar te zijn voor beroep. Vanwege de aard van een afwikkelingsmaatregel en de nauwe band ervan met de waardering, dient een dergelijk beroep echter alleen mogelijk te zijn wanneer dit gelijktijdig tegen het afwikkelingsbesluit gericht is. Bovendien moet worden vastgelegd dat er, na toepassing van de afwikkelingsinstrumenten, een vergelijking moet worden gemaakt tussen de behandeling die aandeelhouders en schuldeisers daadwerkelijk hebben genoten en de behandeling die zij volgens de normale insolventieprocedure zouden hebben genoten. Deze achteraf uitgevoerde vergelijking moet los van het afwikkelingsbesluit kunnen worden betwist. Aandeelhouders en schuldeisers die minder hebben ontvangen dan het bedrag dat zij volgens de normale insolventieprocedure zouden hebben ontvangen, dienen recht te hebben op de betaling van het verschil. (34)Het is belangrijk dat de verliezen bij het falen van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming worden onderkend. De waardering van de activa en passiva van falende verzekerings- of herverzekeringsondernemingen moet berusten op eerlijke, prudente en realistische aannames op het moment dat de afwikkelingsinstrumenten worden toegepast. De financiële toestand van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming mag echter geen gevolgen hebben voor de waardering van de passiva van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming. In uitzonderlijke, spoedeisende situaties moeten afwikkelingsautoriteiten een snelle waardering van de activa of passiva van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming kunnen uitvoeren. Deze waardering dient voorlopig te zijn en te gelden totdat er een onafhankelijke waardering is uitgevoerd. De Eiopa moet een raamwerk van beginselen ontwikkelen die bij het verrichten van dergelijke waarderingen moeten worden gehanteerd, en moet toestaat dat afwikkelingsautoriteiten en onafhankelijke taxateurs verschillende specifieke methoden toepassen, naargelang het geval. (35)Wanneer de afwikkelingsautoriteiten afwikkelingsmaatregelen nemen, moeten zij rekening houden met en gevolg geven aan de maatregelen waarin in de afwikkelingsplannen is voorzien, tenzij de afwikkelingsautoriteiten, rekening houdende met de omstandigheden van de zaak, van oordeel zijn dat de afwikkelingsdoelstellingen op doeltreffender wijze kunnen worden verwezenlijkt door middel van maatregelen waarin in de afwikkelingsplannen niet is voorzien. (36)Afwikkelingsinstrumenten moeten zijn vormgegeven en geschikt zijn om te worden toegepast in een uiteenlopende reeks grotendeels onvoorspelbare scenario’s, rekening houdende met het feit dat er verschillen kunnen bestaan tussen één verzekerings- of herverzekeringsonderneming in crisis en een ruimere, systemische crisis. Afwikkelingsinstrumenten moeten daarom elk van deze scenario’s beslaan, met inbegrip van de “solvabele run-off” van de onderneming in afwikkeling tot aan de stopzetting ervan, de verkoop van de activiteiten of aandelen van de onderneming in afwikkeling, de oprichting van een overbruggingsonderneming, de afsplitsing van activa en passiva van de problematische of onrendabele portefeuilles van de falende onderneming, en de afschrijving of omzetting van kapitaalinstrumenten en andere in aanmerking komende passiva van de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming. (37)Wanneer er afwikkelingsinstrumenten zijn gebruikt om verzekeringsportefeuilles over te dragen aan een solide entiteit, bijvoorbeeld een verkrijger uit de particuliere sector of een overbruggingsonderneming, moet het resterende gedeelte van de onderneming binnen een passend tijdsbestek worden geliquideerd. De duur van dit tijdsbestek moet worden gebaseerd op de noodzaak voor de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming om diensten of steun te verlenen om de verkrijger uit de particuliere sector of de overbruggingsonderneming in staat te stellen de door die overdracht verworven activiteiten of diensten uit te oefenen.

(38)Het instrument van verkoop van de onderneming moet de afwikkelingsautoriteiten in staat stellen om de verzekerings- of herverzekeringsonderneming of delen van de bedrijfsactiviteiten daarvan zonder toestemming van de aandeelhouders te verkopen aan een of meer verkrijgers. Wanneer het instrument van verkoop van de onderneming wordt toegepast, dienen de autoriteiten regelingen te treffen voor de verkoop van de betrokken verzekerings- of herverzekeringsonderneming of het betrokken deel van haar bedrijfsactiviteiten volgens een open, transparante en niet-discriminerende procedure, en tegelijkertijd zo veel mogelijk naar een maximale verkoopprijs te streven. Indien een dergelijke procedure om spoedeisende redenen niet mogelijk is, moeten de autoriteiten maatregelen nemen om nadelige effecten op de concurrentie en de interne markt te verhelpen. (39)Alle netto-opbrengsten van een overdracht van activa of passiva van de onderneming in afwikkeling moeten bij toepassing van het instrument van verkoop van de onderneming toevallen aan de onderneming in afwikkeling. Alle netto-opbrengsten van de overdracht van door de onderneming in afwikkeling uitgegeven aandelen of andere eigendomsinstrumenten moeten bij toepassing van het instrument van verkoop van de onderneming toevallen aan de eigenaren van die aandelen of andere eigendomsinstrumenten. Bij de berekening dienen de uit het falen van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming en uit het afwikkelingsproces voortvloeiende kosten van de opbrengsten te worden afgetrokken. (40)Informatie over de verkoop van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming en onderhandelingen met potentiële verwervers voorafgaand aan de toepassing van het instrument van verkoop van de onderneming hebben waarschijnlijk een gevoelig karakter en kunnen risico’s inhouden voor het vertrouwen in de verzekeringsmarkt. Het is daarom van belang dat de openbaarmaking van dergelijke informatie, zoals vereist door Verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad, kan worden uitgesteld gedurende de tijd die nodig is om de afwikkeling van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming te plannen en structureren. (41)Een overbruggingsonderneming is een verzekerings- of herverzekeringsonderneming die geheel of gedeeltelijk eigendom is van een of meer overheidsinstanties of onder de zeggenschap van de afwikkelingsautoriteit staat. Het hoofddoel van een overbruggingsonderneming is ervoor te zorgen dat kritieke functies aan de verzekeringnemers van de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming vervuld blijven worden. Een overbruggingsonderneming moet derhalve als een levensvatbare going concern-entiteit worden geëxploiteerd en weer op de markt worden gebracht zodra de omstandigheden dit toelaten, of worden geliquideerd indien de overbruggingsonderneming niet levensvatbaar is. (42)Het instrument van afsplitsing van activa en passiva moet de autoriteiten in staat stellen om activa, rechten of passiva van een onderneming in afwikkeling over te dragen aan een afzonderlijk vehikel met het oog op de verwijdering, het beheer en de afwikkeling van die activa, rechten of passiva. Om een onrechtmatig concurrentievoordeel voor de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming te voorkomen, mag het instrument van activa en passiva alleen in combinatie met andere instrumenten worden gebruikt. (43)Een doeltreffende afwikkelingsregeling moet ervoor zorgen dat verzekerings- of herverzekeringsondernemingen op een zodanige wijze kunnen worden afgewikkeld dat de negatieve gevolgen van het falen voor de verzekeringnemers, de belastingbetalers, de reële economie en de financiële stabiliteit tot een minimum beperkt blijven. De afschrijving of omzetting moet ervoor zorgen dat voordat de schuldvorderingen uit hoofde van verzekering worden getroffen, eerst aandeelhouders en schuldeisers van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming verliezen lijden en een passend deel van de kosten die voortvloeien uit het falen van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming dragen zodra gebruik wordt gemaakt van een afwikkelingsbevoegdheid. Het afschrijvings- of omzettingsinstrument moet aandeelhouders en schuldeisers van verzekerings- of herverzekeringsondernemingen en, tot op zekere hoogte verzekeringnemers dus een sterkere prikkel geven om de gezondheid van een verzekerings- of herverzekeringsonderneming onder normale omstandigheden te monitoren. (44)Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat de afwikkelingsautoriteiten in een reeks uiteenlopende omstandigheden over de nodige flexibiliteit beschikken om de onderneming in afwikkeling in een solvabele run-off te plaatsen, haar activa, rechten en passiva onder de beste voorwaarden voor de verzekeringnemers over te dragen of resterende verliezen toe te delen. Daarom dient te worden bepaald dat afwikkelingsautoriteiten het afschrijvings- of omzettingsinstrument moeten kunnen toepassen zowel wanneer het doel is om de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming via een solvabele run-off af te wikkelen als wanneer kritieke verzekeringsdiensten worden overgedragen terwijl het resterende deel van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming ophoudt te bestaan en wordt geliquideerd. In dat verband kan de herstructurering van verzekeringsverplichtingen gerechtvaardigd zijn om de voortzetting van een wezenlijk deel van de verzekeringsdekking te waarborgen en wanneer dit in het belang van de verzekeringnemers wordt geacht. (45)Wanneer er een realistisch vooruitzicht is dat de levensvatbaarheid van de onderneming kan worden hersteld en de verzekeringnemers in het afwikkelingsproces geen verliezen lijden, kan het afschrijvings- of omzettingsinstrument worden gebruikt om van de onderneming in afwikkeling weer een going concern maken. In dat geval moet de afwikkeling door middel van het afschrijvings- of omzettingsinstrument vergezeld gaan van de vervanging van het management, behalve wanneer het aanhouden van het management passend en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de afwikkelingsdoelstellingen. (46)Het is niet wenselijk om het afschrijvings- of omzettingsinstrument toe te passen op vorderingen voor zover deze gedekt zijn, een onderpand hebben of anderszins zijn gegarandeerd, aangezien een dergelijke afschrijving of omzetting ondoeltreffend zou kunnen zijn of potentiële negatieve gevolgen voor de financiële stabiliteit zou kunnen hebben. Om ervoor te zorgen dat het afschrijvings- of omzettingsinstrument doeltreffend is en zijn doelstellingen bereikt, is het echter wenselijk dat het kan worden toegepast op een zo breed mogelijk scala aan ongedekte passiva van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming. Niettemin is het passend om bepaalde soorten ongedekte passiva van het toepassingsgebied van het afschrijvings- of omzettingsinstrument uit te sluiten. Om de continuïteit van de kritieke functies te kunnen garanderen, mag het afschrijvings- of omzettingsinstrument daarom niet worden toegepast op bepaalde verplichtingen jegens werknemers van de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming of op commerciële vorderingen die betrekking hebben op goederen en diensten die kritiek zijn voor het dagelijkse functioneren van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming. Om aan pensioenfondsen en pensioenbeheerders verschuldigde pensioenrechten en om pensioenbedragen te honoreren, mag het afschrijvings- of omzettingsinstrument niet worden toegepast op de verplichtingen van de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming jegens een pensioenregeling. Om het risico op besmetting van het systeem te beperken, mag het afschrijvings- of omzettingsinstrument evenmin worden toegepast op passiva die voortvloeien uit deelneming aan betalingssystemen met een resterende looptijd van minder dan zeven dagen, noch op verplichtingen jegens verzekerings- of herverzekeringsondernemingen, kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, met uitzondering van entiteiten die deel uitmaken van dezelfde groep, met een oorspronkelijke looptijd van minder dan zeven dagen. (47)De bescherming van verzekeringnemers, begunstigden of benadeelden is een van de belangrijkste doelstellingen van bij de afwikkeling van een onderneming. Schuldvorderingen uit hoofde van verzekering mogen daarom alleen als ultieme redmiddel aan de toepassing van het afschrijvings- of omzettingsinstrument worden onderworpen, en afwikkelingsautoriteiten moeten zorgvuldig rekening houden met de gevolgen van een mogelijke afschrijving van schuldvorderingen uit hoofde van verzekering die worden aangehouden door natuurlijke personen en micro-, kleine en middelgrote ondernemingen. (48)Afwikkelingsautoriteiten moeten bepaalde passiva in een aantal situaties geheel of gedeeltelijk kunnen uitsluiten, zoals wanneer die passiva niet binnen een redelijk tijdsbestek kunnen worden afgeschreven of omgezet, de uitsluiting strikt noodzakelijk en evenredig is voor het bereiken van de afwikkelingsdoelstellingen, of de toepassing van het afschrijvings- of omzettingsinstrument zou leiden tot een waardevernietiging die voor de andere schuldeisers grotere verliezen met zich mee zou brengen dan wanneer die passiva werden uitgesloten. Wanneer deze uitsluitingen worden toegepast, kan het niveau van afschrijving of omzetting van andere in aanmerking komende passiva worden verhoogd om met die uitsluitingen rekening te houden, op voorwaarde dat het beginsel in acht wordt genomen dat geen enkele schuldeiser slechter af mag zijn dan bij een normale insolventieprocedure. Tegelijkertijd mag van de lidstaten niet worden verlangd dat zij de afwikkeling uit hun algemene begroting financieren. (49)In beginsel moeten de afwikkelingsautoriteiten het afschrijvings- of omzettingsinstrument op zodanige wijze toepassen dat de gelijke behandeling van schuldeisers en de wettelijke rangorde van vorderingen volgens het toepasselijke insolventierecht worden gerespecteerd. Verliezen moeten derhalve eerst door toetsingsvermogensinstrumenten worden opgevangen en op aandeelhouders worden verhaald, ofwel door intrekking of overdracht van aandelen, ofwel door ernstige verwatering. Indien dat niet voldoende is, moet achtergestelde schuld worden omgezet of afgeschreven. Niet-achtergestelde passiva mogen uitsluitend worden omgezet of afgeschreven wanneer de achtergestelde schuld volledig is omgezet of afgeschreven. (50)Vrijstellingen van passiva, onder meer voor betalings- en afwikkelingssystemen, werknemers of handelscrediteuren, of preferente vorderingen, moeten niet alleen in de Unie, maar ook in derde landen van toepassing zijn. Om ervoor te zorgen dat passiva in derde landen kunnen worden afgeschreven of omgezet, moet worden vastgelegd dat contractuele bepalingen die onder het recht van derde landen vallen, deze mogelijkheid erkennen. Dergelijke contractuele bepalingen dienen niet vereist te zijn voor passiva die zijn vrijgesteld van de toepassing van het afschrijvings- of omzettingsinstrument, of wanneer het recht van het derde land of een met dat derde land gesloten bindende overeenkomst de afwikkelingsautoriteit van de lidstaat in staat stelt haar afschrijvings- of omzettingsbevoegdheden uit te oefenen. (51)Aandeelhouders en schuldeisers moeten, voor zover nodig, bijdragen aan het mechanisme voor de toedeling van verliezen van een falende onderneming. De lidstaten moeten er daarom voor zorgen dat tier 1-, tier 2- en tier 3-kapitaalinstrumenten de verliezen volledig opvangen op het point of non-viability (PoNV) van de uitgevende verzekerings- of herverzekeringsonderneming. Afwikkelingsautoriteiten moeten dan ook verplicht worden om die instrumenten volledig af te schrijven, dan wel om deze, in voorkomend geval, in tier 1-instrumenten om te zetten op het point of non-viability en voordat er een afwikkelingsmaatregel wordt genomen. Daartoe moet het point of non-viability worden opgevat als het moment waarop de desbetreffende afwikkelingsautoriteit vaststelt dat de verzekerings- of herverzekeringsonderneming voldoet aan de afwikkelingsvoorwaarden, of het moment waarop de afwikkelingsautoriteit besluit dat de verzekerings- of herverzekeringsonderneming niet langer levensvatbaar zou zijn indien deze kapitaalinstrumenten niet zouden worden afgeschreven of omgezet. Deze vereisten moeten worden opgenomen in de voor het instrument geldende voorwaarden en in elk prospectus of aanbiedingsdocument dat in verband met de instrumenten wordt gepubliceerd of verstrekt. (52)De afwikkelingsautoriteiten moeten beschikken over alle nodige wettelijke bevoegdheden die, in diverse combinaties, bij het inzetten van de afwikkelingsinstrumenten kunnen worden uitgeoefend om een effectieve uitvoering van de afwikkeling te waarborgen. Tot die wettelijke bevoegdheden dienen te behoren de bevoegdheid om aandelen, activa, rechten of passiva van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming over te dragen aan een andere entiteit, zoals een andere onderneming of een overbruggingsonderneming, de bevoegdheid om aandelen van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming af te schrijven of in te trekken of passiva van een falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming af te schrijven of om te zetten, de bevoegdheid om het bestuur te vervangen, en de bevoegdheid om de betaling van schuldvorderingen tijdelijk op te schorten. Daarbij zijn aanvullende bevoegdheden vereist, zoals de bevoegdheid om van andere onderdelen van de groep te eisen dat zij de continuïteit van essentiële diensten garanderen. (53)Het is niet nodig om exact voor te schrijven hoe de afwikkelingsautoriteiten moeten ingrijpen in de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming. De afwikkelingsautoriteiten moeten de keuze hebben tussen het overnemen van de zeggenschap door middel van een rechtstreekse interventie in de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming of door middel van een bestuursmaatregel. Zij dienen op basis van de omstandigheden van de zaak te beslissen. (54)Om ervoor te zorgen dat afwikkelingsmaatregelen naar behoren worden gemeld en openbaar worden gemaakt, moeten procedurele vereisten worden vastgelegd. De informatie die de afwikkelingsautoriteiten en hun professionele adviseurs tijdens het afwikkelingsproces hebben verkregen, zal waarschijnlijk echter gevoelig zijn en moet daarom aan een effectieve vertrouwelijkheidsregeling worden onderworpen voordat het afwikkelingsbesluit openbaar wordt gemaakt. Alle informatie die met betrekking tot een besluit wordt verstrekt voordat het besluit wordt genomen – bijvoorbeeld over de vraag of aan de voorwaarden voor afwikkeling wordt voldaan, over het gebruik van een bepaald instrument of over een maatregel in de loop van de procedure – moet worden geacht gevolgen te hebben voor de publieke en particuliere belangen die bij de maatregel spelen. Daarom moet ervoor worden gezorgd dat er passende mechanismen zijn om dergelijke informatie, met inbegrip van informatie over de inhoud en de details van herstel- en afwikkelingsplannen en de resultaten van een beoordeling in dat verband, vertrouwelijk te houden. (55)De afwikkelingsautoriteiten moeten beschikken over aanvullende bevoegdheden om de effectiviteit van de overdracht van aandelen of schuldinstrumenten en activa, rechten en passiva aan een derde-verkrijger of aan een overbruggingsonderneming te waarborgen. Met name om de overdracht van schuldvorderingen uit hoofde van verzekering te vergemakkelijken zonder afbreuk te doen aan het algemene risicoprofiel van de desbetreffende portefeuille en van de bijbehorende technische voorzieningen en kapitaalvereisten, moeten de economische voordelen van herverzekeringsovereenkomsten behouden blijven. Afwikkelingsautoriteiten moeten daarom de mogelijkheid hebben om schuldvorderingen uit hoofde van verzekering samen met hun overeenkomstige herverzekeringsrechten over te dragen. Deze mogelijkheid moet ook de bevoegdheid omvatten om rechten van derden van de overgedragen instrumenten of activa te verwijderen, de naleving van contracten af te dwingen en de continuïteit van regelingen ten aanzien van de ontvanger van de overgedragen activa en aandelen te waarborgen. Het recht van een partij om een contract met een onderneming in afwikkeling of een groepsentiteit daarvan te beëindigen om andere redenen dan de afwikkeling van de falende verzekerings- of herverzekeringsonderneming, moet eveneens onverlet blijven. Daarnaast moeten de afwikkelingsautoriteiten de aanvullende bevoegdheid hebben om van de resterende verzekerings- of herverzekeringsonderneming, die volgens de normale insolventieprocedure wordt geliquideerd, te eisen dat deze de diensten levert die nodig zijn om de onderneming waaraan activa of aandelen uit hoofde van de toepassing van het instrument van verkoop van de onderneming of het instrument van de overbruggingsonderneming zijn overgedragen, in staat te stellen haar bedrijfsactiviteiten uit te voeren. (56)Volgens artikel 47 van het Handvest heeft eenieder wiens door het Unierecht gewaarborgde rechten en vrijheden zijn geschonden, recht op een doeltreffende voorziening in rechte. De besluiten van afwikkelingsautoriteiten moeten derhalve vatbaar zijn voor beroep. (57)De crisisbeheersingsmaatregelen van afwikkelingsautoriteiten kunnen complexe economische beoordelingen en een ruime beoordelingsmarge vergen. Afwikkelingsautoriteiten beschikken specifiek over de nodige deskundigheid om dergelijke beoordelingen te maken en om over het juiste gebruik van de beoordelingsmarge te beslissen. Daarom is het belangrijk om ervoor te zorgen dat de complexe economische beoordelingen die afwikkelingsautoriteiten in dit verband maken, door nationale rechterlijke instanties worden gebruikt wanneer zij de betrokken crisisbeheersingsmaatregelen evalueren. Dat deze beoordelingen complex zijn, mag de nationale rechterlijke instanties er echter niet van weerhouden te onderzoeken of de bewijselementen waarop de afwikkelingsautoriteit zich baseert, materieel juist, betrouwbaar en samenhangend zijn, en of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen.

(58)Om op spoedeisende situaties te kunnen reageren, moet worden bepaald dat de instelling van beroep niet mag leiden