Nr. C 176/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
2.11. Bijlage 1 stoffen pleit het Comité voor verdere vereenvoudi­
ging van de desbetreffende formulieren en zou men 
2.11.1. Met betrekking tot de in de bijlage zijns inziens moeten proberen tot één enkel formu-
genoemde kennisgeving van en vrachtbrief voor Her te komen, dat voor beide doeleinden zou moe-
grensoverschrijdend vervoer van gevaarlijke afval- ten kunnen worden gebruikt. 
Gedaan te Brussel, 27 april 1983. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Francois CEYRAC 
BIJLAGE 
bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité 
Wijzigingsvoorstellen op in de loop van de discussie aangebrachte tekstwijzigingen 
De volgende passage uit het advies van de Afdeling kwam als gevolg van een tijdens de discussie 
aangenomen wijzigingsvoorstel te vervallen: 
Bladzijde 2, paragraaf 1.3, eerste zin 
„1.3. In dit verband meent de Afdeling dat de verwijdering van gevaarlijke afvallen 
normaliter, met inachtneming van de in artikel 2 bedoelde richtlijnen, zou moeten 
geschieden in het land waar zij ontstaan; wanneer het afval hiertoe naar andere landen 
wordt overgebracht, zou dit een uitzondering op de algemene regel moeten vormen; dit 
zou in beginsel alleen dan mogen gebeuren wanneer een behoorlijke verwijdering van 
het afval in het land van oorsprong niet mogelijk is.". 
Advies inzake een voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de tijdelijke arbeid 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in het Publika­
tieblad van de Europese Gemeenschappen nr. C 128 van 19 mei 1983, blz. 2. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 18 mei 1983 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité overeen­
komstig de bepalingen van artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voor­
noemd onderwerp tijdens zijn op 27 en 28 april 1983 te Brussel gehouden 207e zitting. 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/9 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN ECONOMISCH COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, en met name arti­
kel 100 daarvan, 
Gezien het verzoek van de Raad van de Europese 
Gemeenschappen van 18 mei 1982 om een advies 
betreffende het Voorstel voor een richtlijn van de 
Raad inzake de tijdelijke arbeid, 
Gezien het besluit van zijn Bureau van 25 mei 1982, 
de Afdeling voor sociale vraagstukken te belasten 
met de voorbereiding van een advies over dit onder­
werp, 
Gezien het advies dat deze Afdeling tijdens haar op 
14 april 1983 gehouden vergadering heeft uitge­
bracht, 
Gezien het door de rapporteur, de heer Muhr, inge­
diende rapport, 
Gezien de beraadslagingen tijdens zijn op 27 en 
28 april 1983 gehouden 207e zitting (vergadering 
van 27 april), 
BRENGT VOLGEND ADVIES UIT, 
dat met 65 stemmen vóór en 44 stemmen tegen, bij 
11 onthoudingen werd goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité stemt in met het doel van het 
richtlijnvoorstel, namelijk door invoering van com­
munautaire rechtsvoorschriften een passende con­
trole mogelijk te maken op uitzendarbeid, alsmede 
een betere bescherming te waarborgen van de 
betrokken werknemers. Het stelt vast dat veel onder­
nemingen het wenselijk achten voor een bepaalde 
duur uitzendkrachten te kunnen inschakelen om een 
flexibele werk- en personeelsplanning mogelijk te 
maken. Anderzijds valt echter niet te ontkennen dat 
uitzendarbeid een reeks problemen oplevert. Er 
doen zich talrijke gevallen van misbruik voor. 
1.2. Uitzendkrachten genieten dikwijls ook niet 
dezelfde arbeidsvoorwaarden en dezelfde sociale 
bescherming als de werknemers in vaste dienst. Bij­
zonder onbevredigend zijn ook de bestaande ver­schillen tussen de nationale wettelijke voorschriften 
met betrekking tot de controle op de activiteiten van 
uitzendbureaus. In enkele Lid-Staten is zelfs hele­
maal geen sprake van controle. Dit leidt ook tot 
ongelijke mededingingsvoorwaarden. Daarbij komt 
nog dat uitzendbureaus in toenemende mate grens­
overschrijdend werken. Dit maakt het extra moeilijk 
misbruik aan te pakken door middel van controles 
waarin alleen naar nationaal recht is voorzien. 
Derhalve lijkt het noodzakelijk een communautaire 
richtlijn uit te vaardigen. 
1.3. Het Comité is verder van mening dat onbe­
perkte en ongecontroleerde uitzendarbeid ook een 
bedenkelijke zaak lijkt met het oog op het in Over­
eenkomst nr. 96 van de Internationale Arbeidsorga­
nisatie vervatte beginsel dat arbeidsbemiddeling, in 
de landen die deze Overeenkomst hebben geratifi­
ceerd, zonder winstbejag dient te geschieden door 
neutrale bureaus. 
1.4. Het komt het Comité voor dat bepalingen 
betreffende de normale arbeidsovereenkomst voor 
bepaalde duur niet in het onderhavige voorstel voor 
een richtlijn zouden moeten worden opgenomen, 
maar, indien behoefte aan een regeling bestaat, 
voorwerp van een aparte richtlijn zouden moeten 
worden. 
2. Bijzondere opmerkingen 
Artikel 1 
2.1. Dit artikel bevat een aantal definities. Het 
Comité wijst erop dat de termen „arbeidsovereen­
komst of arbeidsverhouding" op verscheidene plaat­
sen worden gebruikt alsof het om twee verschillende 
rechtsfiguren gaat. In werkelijkheid is de „arbeids­
overeenkomst" slechts de juridische basis voor de 
feitelijke „arbeidsverhouding". Het is dus vol­
doende alleen het woord arbeidsverhouding te 
gebruiken. 
2.2. Met betrekking tot de definitie sub b) heeft het 
Comité overwogen of het wel terecht is onderaanne­
ming gelijk te schakelen met uitzendarbeid. Het 
Comité stelt echter vast dat de formulering zodanig 
is dat alleen „willekeurige" onderaanneming onder 
de definitie valt. Waar in de tekst sprake is van 
„gezagsoverdracht", wordt heel duidelijk aan die 
gevallen gedacht waarin in plaats van de onderaan­
nemer in feite de opdrachtgever de eigenlijke werk-
geversbevoegdheden uitoefent. Dergelijke gevallen 
kunnen inderdaad, ook volgens het Comité, met uit­
zendarbeid worden gelijkgesteld. 
2.3. Met betrekking tot de definitie sub i) merkt 
het Comité op dat het begrip „opdracht" niet alleen 
Nr. C 176/10 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
met uitzendkrachten in verband mag worden 
gebracht, indien men in de regelingen betreffende 
de gewone tijdelijke arbeidscontracten de richtlijn 
wil handhaven. 
Artikel 2 
2.4. Het Comité heeft erover gediscussieerd of een 
Lid-Staat, na het van kracht worden van de onder­
havige richtlijn, gedwongen is de activiteiten van 
uitzendbureaus in het kader van de dan geldende 
communautaire voorschriften toe te laten, zelfs als 
deze activiteiten tot dan toe naar nationaal recht 
verder ingeperkt of zelfs geheel verboden waren. 
Volgens het Comité dient eventueel te worden ver­
duidelijkt dat dit niet de bedoeling is en dat de 
Commissie alleen streeft naar een gemeenschappe­
lijk minimum aan controle op de in aanmerking 
komende bedrijven en aan bescherming van de 
betrokken werknemers. Nationale wettelijke voor­
schriften die verder gaan, zouden moeten kunnen 
blijven bestaan. 
2.5. Het Comité acht de in lid 3 van artikel 2 
genoemde subsidiaire aansprakelijkheid van het 
inleenbedrijf voor de betaling van de sociale-pre-
miebijdragen, de bezoldigingen en de voordelen 
waarop de uitzendkrachten recht hebben, bij in 
gebreke blijven van het uitzendbedrijf dat illegaal 
bemiddeld heeft, een noodzakelijk en juist voor­
schrift. In enkele Lid-Staten van de Gemeenschap, 
bij voorbeeld in Frankrijk, de Bondsrepubliek 
Duitsland, België en Nederland, zijn reeds regelin­
gen getroffen voor de medeaansprakelijkheid van 
het inleenbedrijf. Die regelingen blijken daar te vol­
doen en bieden de betrokken uitzendrachten een 
behoorlijke bescherming. Op het vlak van de uit­
zendarbeid doen zich talrijke gevallen voor van ille­
gale uitleenpraktijken en van misbruik van de kant 
van het uitleenbedrijf. Een werkgever die toch uit­
zendkrachten in dienst neemt, omdat hij dat voor 
zijn onderneming voordelig acht, moet zich er dan 
ook van bewust zijn dat hieraan bepaalde risico's 
verbonden zijn. Het is in ieder geval niet juist dat de 
risico's uitsluitend door de werknemers zelf, en dus 
door de sociaal zwaksten, worden gedragen. In feite 
zou het zelfs gerechtvaardigd zijn in de richtlijn een 
regeling op te nemen welke waarborgt dat de uit­
zendkracht in geval van illegale uitzendarbeid als 
werknemer in dienst van het inleenbedrijf 
beschouwd wordt. Een dergelijk voorschrift bestaat 
bij voorbeeld al in de Bondsrepubliek Duitsland. 
Naar Duits recht is er overigens ook in geval van 
legale uitzendarbeid sprake van medeaansprakelijk­
heid van het inleenbedrijf, wanneer het uitleenbe­
drijf zijn betalingsverplichtingen tegenover de uit­
zendkrachten niet meer kan nakomen. Artikel 3 
2.6. Het Comité wijst erop dat ingevolge lid 1, 
sub a), uitzendarbeid toegestaan moet zijn „bij tijde­
lijke vermindering van de personeelsbezetting". Dit 
is zeer vaag en onduidelijk geformuleerd. In de Toe­
lichting wordt bij wijze van voorbeeld van „tijdelijk 
afwezige arbeidskrachten" gesproken. Dit is echter 
geen goed voorbeeld, aangezien een werknemer ook 
tijdens verlofperioden tot de personeelsbezetting 
van een bedrijf blijft behoren. De in lid 1, sub a), 
gegeven regel dient derhalve in ieder geval nauw­
keuriger te worden geformuleerd, meent het Comité. 
De beperking van de duur van de opdracht, waar­
van sprake is in de eerste zin van lid 2 van artikel 3, 
mag niet uitsluitend betrekking hebben op de in lid 
1, sub b), genoemde gevallen. Ook het bepaalde in 
lid 1, sub a), zou eronder moeten vallen. Er zijn 
namelijk geen feitelijke redenen om onderscheid te 
maken tussen de sub a) en sub b) genoemde geval­
len. Het Comité is overigens van mening dat de 
tweede zin van lid 2 zonder meer zou moeten wor­
den geschrapt. Het is een niet gerechtvaardigde en 
ook onduidelijke bepaling. Dat er sprake dient te 
zijn van „buitengewone omstandigheden" om een 
tijdelijke arbeidsverhouding te mogen aangaan, 
blijkt reeds uit het eerste lid. Een dergelijke uitzend­
arbeidsverhouding zou ingevolge lid 2, eerste zin, 
kunnen worden verlengd tot maximaal zes maan­
den. Deze arbeidsverhouding dient dan niet nog­
maals, zoals in de tweede zin wordt bepaald, wede­
rom bij „bijzondere omstandigheden" — dus in 
principe in dezelfde omstandigheden — te kunnen 
worden verlengd voor zelfs onbepaalde duur. Bij 
uitzendarbeid gaat het altijd alleen maar om de uit­
leen voor beperkte tijd van arbeidskrachten die zelf 
ook alleen maar als tijdelijke kracht werkzaam wil­
len zijn. Om b. v. een specialist of een gekwalifi­
ceerde vakman/vrouw voor langere tijd aan te stel­
len, hoeft men niet zijn toevlucht te nemen tot een 
uitzendovereenkomst. In dat geval kan een gewone 
arbeidsovereenkomst voor bepaalde (in dit geval 
lange) duur worden gesloten. 
2.7. Ten slotte is het Comité van mening dat lid 4 
van artikel 3 zonder meer dient te worden geschrapt. 
Deze bepaling is namelijk onsystematisch van opzet 
en inhoudelijk onbegrijpelijk. De bepaling maakt 
alle in de voorafgaande leden voorziene beperkin­
gen met betrekking tot de toelaatbaarheid en de 
duur van uitzendovereenkomsten weer ongedaan. 
Zij geldt weliswaar alleen in het geval de uitzend­
kracht dezelfde arbeidsvoorwaarden geniet als de 
vaste werknemer van het inleenbedrijf, maar daarbij 
wordt over het hoofd gezien dat de uitzendkracht 
zijn arbeidsovereenkomst niet afsluit met het inleen­
bedrijf, maar met het uitzendbureau, dat dus zijn 
werkgever is. 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/11 
Artikel 7 
2.8. Het Comité stelt vast dat met dit artikel een in 
beginsel te ondersteunen doel wordt nagestreefd. 
Men heeft echter een aantal gevallen over het hoofd 
gezien, die op dezelfde wijze moeten worden behan­
deld. Volgens het Comité moet de uitzendkracht bij 
voorbeeld ook recht hebben op de volledige vergoe­
ding, zoals genoemd in lid 1, wanneer zij/hij zelf de 
uitzendovereenkomst voortijdig beëindigt om 
gerechtvaardigde, door de uitleen-werkgever te 
motiveren redenen. Omgekeerd moet onder de in 
lid 2 van artikel 7 genoemde uitzondering ook de 
situatie vallen waarin de ondernemer, ook zonder 
dat er sprake is van ernstige tekortkoming van de 
werknemer, om een door hem te motiveren reden, 
de arbeidsovereenkomst kan beëindigen zonder 
enige termijn in acht te nemen. 
Artikel 8 
2.9. Het Comité adviseert het opschrift boven dit 
artikel weg te laten, aangezien de andere artikelen in 
het richtlijnvoorstel evenmin opschriften dragen. 
2.10. Wat de inhoud van de bepaling betreft, is het 
Comité van mening dat de voorgestelde voorlichting 
van de werknemers er te gedetailleerd in wordt gere­
geld. Bepaalde inlichtingen zijn voor de werkne­
mersvertegenwoordigers misschien helemaal niet of 
alleen in bepaalde gevallen interessant. Het kan in 
zekere zin ook een te zware opgave worden alle 
details van de regeling in acht te nemen, in het bij­
zonder voor kleine bedrijven. Dit geldt te meer voor 
de bepaling dat de inlichtingen schriftelijk moeten 
worden verstrekt. 
2.11. Het Comité is voorstander van een algemene 
formulering. Het vindt echter dat de vertegenwoor­
digers van het personeel het recht moeten hebben 
ook een antwoord te verlangen op vragen met 
betrekking tot de inschakeling van uitzendkrachten, 
welke nu in het richtlijnvoorstel niet uitdrukkelijk 
worden genoemd. De verplichte voorlichting mag 
ook niet beperkt worden tot overeenkomstig arti­
kel 3, lid 1, subb) afgesloten uitzendovereenkom­
sten, maar dient eveneens de sub a) van dit lid 
genoemde gevallen te betreffen. Verder zou voor 
kleine en middelgrote ondernemingen wel een uit­
zondering kunnen worden gemaakt wat de ver­
plichte inachtneming van bijzondere vormvoor­
schriften betreft. 
2.12. Op grond van deze overwegingen stelt het 
Comité voor de tekst van artikel 8 van het richtlijn­
voorstel als volgt opnieuw te formuleren: „Het inleenbedrijf is verplicht bij inschakeling 
van uitzendkrachten de vertegenwoordigers van 
de eigen werknemers hiervan tijdig in kennis te 
stellen en hun met name de redenen waarom 
een beroep wordt gedaan op uitzendarbeid, het 
aantal betrokken uitzendkrachten, de duur en 
de aard van de opdracht en de plaats van 
tewerkstelling mede te delen. Wanneer de verte­
genwoordigers van de werknemers zulks wen­
sen, is het inleenbedrijf verplicht, ook andere 
nuttige inlichtingen te verschaffen over met de 
inschakeling van uitzendkrachten samenhan­
gende kwesties.". 
Artikel 9 
2.13. Het Comité vindt de in lid 2 van artikel 9 
gegeven opsomming te dedetailleerd. Deze kan aan­
leiding geven tot onnodige verwarring. Volgens het 
Comité dient een eenvoudigere, algemene clausule 
te worden gevonden. Het stelt daartoe de volgende 
formulering voor: 
„De voorwaarden waaronder de arbeid wordt 
verricht behelzen alle bepalingen ter bescher­
ming van de gezondheid en van de bedrijfsvei­
ligheid, met inbegrip van die aangaande de 
arbeidstijd.". 
2.14. Het Comité verzoekt de Commissie na te 
gaan of de term „voorwaarden waaronder de arbeid 
wordt verricht", met name in het Engels, correct is 
vertaald. 
2.15 Met betrekking tot lid 3 stelt het Comité vast 
dat deze bepaling de uitzendkrachten het recht toe­
kent op toegang tot collectieve sociale voorzienin­
gen, hoewel zelfs de vaste arbeidskrachten van het 
inleenbedrijf daar misschien niet eens onbeperkt 
aanspraak op kunnen maken. Dit lijkt niet gerecht­
vaardigd. Het Comité stelt derhalve voor, aan het 
slot van lid 3 de woorden „overeenkomstig de voor 
het personeel geldende regels" toe te voegen. 
Artikel 11 
2.16. Het Comité stemt in met het in deze bepaling 
tot uitdrukking gebrachte beginsel dat uitzendkrach­
ten niet als stakingsbrekers mogen worden ingezet. 
2.17. In het Comité is evenwel uitvoerig besproken 
of er in de formulering van het artikel wel vol­
doende rekening mee is gehouden dat in enkele 
Lid-Staten rechtens onderscheid gemaakt wordt tus­
sen legale en illegale stakingen en uitzonderingsge­
vallen, zoals het verrichten van nooddiensten, wor­
den erkend. Het Comité is echter tot de conclusie 
gekomen dat de voorgestelde tekst moet worden 
gehandhaafd. Een afzwakking van die tekst brengt 
het gevaar met zich mee dat erkende vakbondsrech-
ten door inschakeling van uitzendkrachten onder-
Nr. C 176/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
mijnd kunnen worden. Men dient zich ook te reali­
seren dat de vakbonden in de Gemeenschap in het 
instituut „uitzendarbeid" dan wel een direct tegen 
hen en hun rechten gericht instrument van de tegen­
partij moeten gaan zien. Ook dient geen onder­
scheid te worden gemaakt tussen legale en illegale 
stakingen, aangezien een dergelijk onderscheid in 
de nationale wetgeving van bepaalde Lid-Staten 
ook niet vorkomt, en de daarmee samenhangende 
problemen niet kunnen worden opgelost met behulp 
van een communautair rechtsmiddel. 
Artikelen 12 t/m 14 
2.18. Het Comité stemt in met de in deze artikelen 
nagestreefde grensoverschrijdende controle op uit­
zendarbeid en de grensoverschrijdende samenwer­
king tussen de inzake uitzendarbeid bevoegde 
bestuursinstellingen in de afzonderlijke Lid-Staten. 
Verder dient aan de Lid-Staaten te worden overgela­
ten, na te gaan welke voorzorgsmaatregelen in spe­
cifieke gevallen moeten worden getroffen om te 
waarborgen dat het doel wordt bereikt. 
Artikelen 15 t/m 21 
2.19. Het Comité vraagt zich af of deze bepalin­
gen, die een regeling inhouden van de normale 
arbeidsovereenkomst voor bepaalde duur, in het 
voorstel voor een richtlijn moeten worden gehand­
haafd. Mocht de Commissie menen van wel, dan 
verwijst het Comité naar zijn rapport, waarin in 
essentie het volgende is gesteld. 
2.20. Zoals uit het rapport blijkt, zijn er volgens 
het Comité geen overtuigende redenen en ook geen 
juridische grondslag aanwezig om naast inperking 
van en controle op uitzendarbeid tegelijkertijd ook 
beperkende communautaire voorschriften voor de 
normale arbeidsovereenkomst voor bepaalde duur 
na te streven. Het gaat hier om twee naar hoedanig­
heid en betekenis onderscheiden rechtsgebieden, die 
niet over één kam kunnen worden geschoren. De 
arbeidsovereenkomst voor bepaalde duur is op 
nationaal niveau ruimschoots, hoewel misschien 
Gedaan te Brussel, 27 april 1983. niet altijd helemaal bevredigend, geregeld. Door 
ook het aangaan van een normale arbeidsverhou­
ding voor bepaalde duur voor de werkgever buiten­
gewoon moeilijk te maken, bereikt men hoogstens 
dat het aantrekkelijker wordt op uitzendarbeid over 
te gaan. Dit verhoogt het risico van misbruik dat 
juist bij uitzendarbeid al zo groot is. Vooral voor 
jongeren die een eerste betrekking zoeken kan het 
bovendien nadelig zijn als het sluiten van arbeids­
overeenkomsten voor bepaalde duur moeilijker 
wordt gemaakt. Met het oog op de bestrijding van 
de jeugdwerkloosheid moet hiermee in het bijzonder 
rekening worden gehouden. 
2.21. Daarbij realiseert het Comité zich echter zeer 
wel dat er anderzijds ook goede redenen zijn om de 
arbeidsovereenkomst voor bepaalde duur ook onder 
het toepassingsgebied van de richtlijn te brengen. 
Zowel de overeenkomst voor bepaalde duur als de 
uitzendovereenkomst leiden tot arbeidsverhoudin­
gen die slechts tijdelijk zijn, en verhinderen dat per­
manente arbeidsverhoudingen tot stand komen. Het 
inschakelen van uitzendkrachten is voor veel onder­
nemingen zelfs een middel om hun vaste perso­
neelsbestand in te krimpen. Dikwijls wordt ook 
geprobeerd de wettelijke regelingen inzake ontslag 
te omzeilen door een bepaalde termijn te stellen aan 
de arbeidsverhouding. 
2.22. Indien de Commissie niet besluit de bepalin­
gen bejreffende de arbeidsovereenkomst voor 
bepaalde duur uit de richtlijn te schrappen, dient 
nog eens over de formulering te worden nagedacht. 
Deze is namelijk té gedetailleerd en inhoudelijk 
soms zelfs tegenstrijdig. Ook levert de definitie van 
de gebruikte rechtstermen aanzienlijke problemen 
op in verband met de verschillen in nationaal 
rechtsstelsel. De voorschriften kunnen ten slotte 
beslist beknopter worden geformuleerd. Het zou bij 
voorbeeld voldoende zijn in lid 1 van artikel 15 
alleen de sub b) genoemde gevallen te vermelden. 
De overige punten zouden achterwege gelaten kun­
nen worden. Lid 3 zou alleen voor de werkgever het 
verbod moeten inhouden zich te beroepen op de 
bepaalde duur. Lid 4 heft de beperkingen die in de 
leden 1 t/m 3 gesteld worden aan het afsluiten van 
arbeidscontracten voor bepaalde duur weer vér­
gaand op. Dit lid dient derhalve te worden geschrapt. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
FraiNjois CEYRAC 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/13 
BIJLAGEN 
bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité 
I. Stemming 
Over de tekst van het advies in zijn geheel is een hoofdelijke stemming gehouden. De volgende 
aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben voor het advies gestemd: 
de heren Amato, Beretta, Bernasconi, Bonety, Brassier, Burnel, Carroll, Cavazutti, Chalioris, 
Colle, Cremer, Curlis, Dassis, Dassoulas, Debunne, von der Decken, De Grave, Della Croce, 
Delourme, Drago, Drain, Dunet, d'Elia, mevrouw Engelen-Kefer, de heren Etty, Friedrichs, Gle-
sener, van' Greunsven, Hatzivassiliou, Hilkens, Houthuys, Jaschick, Jenkins, Kirschen, Kitsios, 
Laur, Lojewski, Marvier, Meraviglia, Milne, Morselli, Mourgues, Muhr, Nielsen B., Nielsen R, 
mevrouw Patterson, de heren Pfeiffer, Pronk, Raftopoulos, mevrouw Rangoni-Machiavelh, de 
heren van Rens, Rouzier, Schneider, Schoepges, Smith A. R., Smith L. J., Soulat, Spachos, Stro­
bel, Tixier, Vassilaras, Ventejol, Vercellino, Weber, Zoli. 
De volgende aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben tegen het advies gestemd: 
de heren Antonsen, Arena, Binnenbruck, Bos, mevrouw Bredima, de heren Breitenstein, Broicher, 
Cammann, De Bièvre, De Normann, De Wit, Dracos, Eelsen, Elkan, Fortuyn, Fuller, Hemmer, 
mevrouw Heuser, de heren Kenna, Kübler, Löw, Loughrey, Miller, Noordwal, Pearson, Poeton, 
Pelletier Querleux, Quigely, Rainero, Regaldo, Romoli, Roseingrave, Schnieders, Schwarz, 
Sharp, Stahlmann, Staratzke, Storie-Pugh, Storm-Hansen, Van der Mensbrugghe, Van Melcken-
beke, Wagner, Zinkin. 
De volgende aanwezige of vertegenwoordigde leden hebben zich van stemming onthouden: 
de heren Caffarelli, Cashman, De Bruyn, De Tavernier, Germozzi, Goris, Law, Margot, Muller, 
Plank, StrauB. 
II. Verworpen wijzigingsvoorstellen 
Onderstaande wijzigingsvoorstellen, die in overeenstemming met het Reglement van Orde wer­
den ingediend, zijn tijdens de beraadslagingen van het Comité verworpen: 
— Bladzijde 2, paragraaf 1.1 
In de laatste zin het woord „talrijke" te schrappen. 
Motivering 
In het richtlijnvoorstel wordt niet vermeld waar zich „talrijke gevallen van misbruik" voor­
doen. Ondanks herhaalde verzoeken om inlichtingen kon in de studiegroep geen duidelijke 
informatie hieromtrent worden verkregen. 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 41; tegen: 60; onthoudingen: 11. 
— Blz.2 
Paragraaf 1.3 te schrappen. 
Motivering 
Bij het uitbrengen van een advies over het onderhavige richtlijnvoorstel is het niet relevant te 
verwijzen naar de Internationale Arbeidsorganisatie en de kwestie van het staatsmonopolie. 
Daarentegen wordt erkend (par. 1.1) dat uitzendbedrijven in een behoefte voorzien. Discus­
sie over staatsmonopolies valt daarom buiten de adviesaanvraag. 
Nr.C 176/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 7. 83 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 49; tegen: 64; onthoudingen: 6. 
Blz. 4 t/m 5, paragraaf 2.5 
Vanaf „In feite zou het..." te schrappen. 
Motivering 
Ofschoon de wet in sommige landen misschien wel duidelijk is, zou een dergelijke overgang 
naar het inleenbedrijf in andere landen niet haalbaar zijn, omdat het hierdoor zeer wel moge­
lijk is dat de uitzendkracht hem op grond van diensttijd verleende sociale uitkeringen ver­
liest. 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 28; tegen: 69; onthoudingen: 20. 
Blz. 5 en 6 
Paragrafen 2.6 en 2.7 door onderstaande tekst te vervangen: 
„Artikel 3 
De Afdeling acht dit artikel onnauwkeurig, onduidelijk en op sommige punten met zich zelf 
in tegenspraak. Daarenboven is het in bepaalde opzichten te restrictief van aard. Wanneer 
men — zoals in het geval van lid 1 — een lijst opstelt, zal er waarschijnlijk wel iets zijn weg­
gelaten wat destijds niet kon worden voorzien. Bovendien is het voorgestelde in lid 2 niet 
alleen nodeloos restrictief, maar brengt het mogelijk ook een ondraaglijke administratieve 
rompslomp met zich mee en belemmert het de vrijheid van de uitzendkracht. Om deze rede­
nen, alsmede omdat het richtlijnvoorstel onder andere bedoeld is om uitzendkrachten 
dezelfde wettelijk vastgelegde „sociale voorzieningen" te garanderen als werknemers in 
vaste dienst, wordt voorgesteld artikel 3 als volgt te lezen: 
De Lid-Staten zien er op toe dat uitzendkrachten, die dus op grond van een overeenkomst 
tussen uitzend- en inleenbedrijf tewerkgesteld zijn, krachtens het arbeidsrecht, collectieve 
arbeidsovereenkomsten of uit hoofde van wat in het bedrijf gebruikelijk is op dezelfde voor­
waarden voor sociale voorzieningen in aanmerking komen als andere werknemers die soort­
gelijke functies in het inleenbedrijf vervullen.".". 
Motivering 
Het wijzigingsvoorstel spreekt voor zich. 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 40; tegen: 69; onthoudingen: 11. 
Blz. 6 
Na paragraaf 2.7 de volgende nieuwe paragraaf in te voegen: 
„ArtikelS 
Het Comité stelt voor de tweede alinea van lid 4 te schrappen.". 
Motivering 
Het is redelijk dat een inleenbedrijf een vergoeding aan het uitzendbedrijf moet betalen 
wanneer het een tijdelijke kracht in vaste dienst neemt. De voorgestelde clausule zou het 
betalen van een dergelijke vergoeding als compensatie voor de door een uitzendbednjt 
gemaakte kosten verbieden. 
4. 7. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 176/15 
Uitslag van de stemming 
Stemmen vóór: 35; tegen: 71; onthoudingen: 12. 
De volgende passages van het advies van de Afdeling werden op grond van desbetreffend 
tijdens de beraadslagingen goedgekeurde wijzigingsvoorstellen gewijzigd: 
— Blz. 1, paragraaf 1.1 
„De Afdeling stemt in met het doel van het richtlijnvoorstel, namelijk door invoering van 
communautaire rechtsvoorschriften een strengere controle mogelijk te maken op uitzendar­
beid, alsmede een betere bescherming te waarborgen van de betrokken werknemers. 
Uitslag van de stemming over het desbetreffende wijzigingsvoorstel 
Meerderheid van stemmen vóór. 
— Blz. 8, paragraaf 2.12 . . 
Het inleenbedrijf is verplicht de vertegenwoordigers van de eigen werknemers tijdig in kennis 
te stellen van het voornemen uitzendkrachten in te schakelen en hun met name de redenen 
waarom een beroep wordt gedaan op uitzendarbeid, het aantal betrokken uitzendkrachten, de 
duur en de aard van de opdracht en de plaats van tewerkstelling mede te delen. 
Uitslag van de stemming over het desbetreffende wijzigingsvoorstel 
Meerderheid van stemmen vóór. 
III. Minderheidsverklaring 
Na de hoofdelijke stemming hebben onderstaande leden van de groep Werkgevers I (groep I) die 
tegen hebben gestemd, de volgende stemverklaring afgelegd: 
De rapporteur heeft zijn uiterste best gedaan om de door de leden tijdens de discussies 
i'n de studiegroep naar voren gebrachte meningen getrouw weer te geven; naar onze 
mening is een richtlijn van de aard die door de Commissie is voorgesteld, echter onaan­
vaardbaar en overbodig. 
Opgemerkt is dat tijdelijk werk voor een flexibel element in de behoeften van industrie 
en handel zorgt en voldoet in een sociale behoefte doordat het werkmogelijkheden biedt 
die anders niet zouden bestaan en tevens mensen die om uiteenlopende redenen geen 
vaste betrekking kunnen of wensen te aanvaarden, kans op werk biedt. 
Toegegeven wordt dat de activiteiten van uitzendbureaus regeling en toezicht behoeven 
en vastgesteld is dat in Lid-Staten die dergelijke activiteiten toelaten bij wege van spe­
ciale nationale voorschriften voor de nodige controle en toezicht is gezorgd. 
Door de huidige formulering van het richtlijnvoorstel zou op de arbeidsmarkt een starre 
component worden ingevoerd die het prestatievermogen van handel en industrie belem­
mert en uiteindelijk een nadelige invloed zou uitoefenen op de kansen van de vaste 
werknemers. Tegelijkertijd zouden de kansen van uitzendkrachten verkleind worden 
zonder dat de garantie wordt geboden dat de kansen op permanente werkgelegenheid 
groter worden. 
Men dient het de mensen op alle mogelijke manieren gemakkelijker te maken werk te 
vinden. De richtlijn zou in haar huidige formulering tot verdere stijging van de werk­
loosheid leiden." 
de heren Antonsen, Arena, Binnenbruck, mevrouw Bredima, de heren Breitenstein, Broicher, Cam-
mann, De Bièvre, bracos, Eelsen, Fortuyn, Fuller, Hemmer, Kenna, Law ^^^^ 
Ier Noordwal, de Normann, Pearson, Pelletier, Poeton, Querleux, Regaldo Romoli Schnieders, 
Stahlmann, Staratzke, Storm Hansen, Van Der Mensbrugghe, Van Melckenbeke, de Wit, Wagner, 
Zinkin.