6. 3. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 56/27 
Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de beroepsopleiding 
van bepaalde bestuurders van voertuigen voor het vervoer van gevaarlijke goederen over de 
weg 
(89/C56/12) 
De Raad heeft op 5 juli 1988 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 75 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en 
Sociaal Comité advies te vragen inzake het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 7 december 1988 goedgekeurd. Rapporteur 
was de heer Corell Ayora. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 261e zitting (vergadering van 14 december 
1988) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. De huidige regelgeving inzake het vervoer van 
gevaarlijke goederen en de verplichte opleiding 
van de chauffeurs 
1.1.1. Het Comité herinnert eraan dat cursussen in 
veiligheid voor chauffeurs van voertuigen waarmee ge­
vaarlijke stoffen worden vervoerd al sinds lang een 
voorwerp van aanhoudende zorg zijn van de betrokken 
beroepsorganisaties, vakbonden en vervoersonderne­
mingen. 
1.1.2. Na het ongeluk in Los Alfaques (bij Tarragona 
in Spanje) op 11 juli 1978 is in verschillende Europese 
landen een vakopleiding voor chauffeurs verplicht ge­
steld op nationaal niveau én voor internationaal vervoer 
van gevaarlijke stoffen in tanks, batterijen van recipiën­
ten en tankcontainers met een totale inhoud van meer 
dan 3 000 1 per vervoerseenheid. 
Deze opleiding is per 1 januari 1983 verplicht gesteld 
in 20 Europese landen en met name in alle lid-staten 
van de Gemeenschap met uitzondering van Griekenland 
en Ierland, dank zij de Europese Overeenkomst van 30 
september 1957 betreffende het internationaal vervoer 
van gevaarlijke goederen over de weg (ADR). 
Nu ook Griekenland de Overeenkomst op 27 juni 1988 
heeft ondertekend, past alleen Ierland de internationale 
regels voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over de 
weg nog niet toe ('). 
1.1.3. Het Comité wijst erop dat de landen die partij 
zijn bij de ADR in het voorjaar van 1987 besloten 
hebben de verplichte opleiding vóór 1996 ook voor te 
schrijven voor bestuurders van voertuigen voor inter­
nationaal stukgoederenvervoer van gevaarlijke stoffen. 
De werkzaamheden ter zake tonen aan dat deze uit­
breiding zeer netelige problemen met zich brengt, aan­
gezien het moeilijk is in die opleiding rekening te houden 
met de vele uiteenlopende situaties die zich in de 
praktijk voordoen, én vanwege de schaal waarop moet 
worden gewerkt daar de opleiding zal gaan gelden 
voor alle chauffeurs van bedrijfsvoertuigen en voor alle 
vervoerde gevaarlijke stoffen. 
(') Zie bijgevoegde lijst van Staten die partij zijn bij de ADR-
Overeenkomst. In tegenstelling tot het vervoer per tankwagen, worden 
er echter bijna geen volledige gemengde stukgoedla-
dingen over de weg vervoerd; stukgoed wordt in het 
algemeen via de normale distributiekanalen, waaronder 
de PTT, vervoerd over de weg, per spoor, door de 
lucht, over zee of over de binnenwateren. 
1.1.4. Het Comité wil er in dit verband op wijzen dat, 
in overeenstemming met de op internationaal niveau op 
het ogenblik geldende wetgeving bij stukgoederen-
vervoer — in tegenstelling tot het vervoer in tanks, 
batterijen van recipiënten en tankcontainers —, de in­
trinsieke veiligheid van de vervoerde gevaarlijke goede­
ren niet afhangt van de handelingen van de chauffeur, 
maar hoofdzakelijk afhankelijk is van de kwaliteit van 
de voor elk type produkt voorgeschreven verpakking en 
van het gebruik van geschikte voertuigen. Een passende 
opleiding dient hierop dus te wijzen. 
1.1.5. Het Comité maakt uit de beschikbare statisti­
sche gegevens omtrent stukgoederenvervoer op dat er 
bijna geen ongelukken te wijten zijn aan ondeugdelijke 
verpakking. Het aandeel van colli met gevaarlijke stof­
fen in het totale vervoer van gevaarlijke stoffen over de 
weg is betrekkelijk gering en levert weinig risico's op. 
Daarentegen bedraagt het aandeel van gevaarlijke stof­
fen die gewoonlijk per tankwagen worden vervoerd — 
gassen (gevarenklasse 2), brandbare vloeistoffen 
(klasse 3), giftige stoffen (klasse 6.1) en bijtende stoffen 
(klasse 8) — meer dan 3/4 van het totale goederenver­
voer via de weg van gevaarlijke stoffen. Hoewel deze 
vorm van vervoer van gevaarlijke stoffen dus het meeste 
voorkomt en het gevaarlijkste is, is dit vervoer dank zij 
de doeltreffendheid van de bestaande regelgeving, de 
vakbekwaamheid van de ondernemers en de chauffeurs 
en dank zij de kwaliteit van het gebruikte materiaal, 
veiliger dan het wegvervoer in het algemeen in Europa. 
De analyses van ongevallenstatistieken die in de Bonds­
republiek Duitsland gemaakt zijn in het kader van het 
TOPAS-project(2) tonen namelijk aan dat een traditio­
neel voertuig gemiddeld één ongeval waarbij zich per­
soonlijk letsel voordoet per miljoen km heeft, terwijl 
tankwagens slechts eens per 6,6 miljoen km bij een 
dergelijk ongeluk betrokken zijn. Uit statistieken in het 
Verenigd Koninkrijk blijkt bovendien dat het risico dat 
men door bliksem omkomt vier maal groter is dan het 
risico dat men t.g.v. vervoer van gevaarlijke stoffen 
over de weg overlijdt. 
(2) TOPAS staat voor „Tankfahrzeug mit optimiertem passivem 
und activem Sicherheitssystem" (tankwagen met optimaal 
passief en actief veiligheidssysteem). 
Nr. C 56/28 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 3. 89 
Gezien het grote aantal verkeersongevallen die volgens 
de statistieken te wijten zijn aan onvoldoende opleiding 
en gebrek aan ervaring bij sommige chauffeurs, betreurt 
het Comité dat met het onderhavige richtlijnvoorstel 
gestreefd wordt naar een specifieke beroepsopleiding, 
zonder eerst op communautair niveau de eisen die ge­
steld worden aan de basis-beroepsopleiding van alle 
in Richtlijn 80/1263/EEG bedoelde bestuurders aan te 
vullen of te wijzigen. 
1.1.6. Het Comité stelt vast dat het probleem bij 
gevaarlijke afvalstoffen niet in het vervoersrisico schuilt 
of in de bijzondere maatregelen die getroffen moeten 
worden tijdens het vervoer, maar in toenemende mate 
in de verwerking of opslag van die stoffen met inachtne­
ming van de criteria inzake milieubehoud. Het Comité 
is daarom van mening dat niet alleen de chauffeurs, 
maar vooral de vervoersondernemers onderricht moe­
ten worden omtrent de controleprocedures, de gevaars­
identificatienummers en de meldingsplicht bij vervoer 
van gevaarlijke afvalstoffen, overeenkomstig Richtlij­
nen 78/319/EEG en 84/631/EEG, om tot een beter mi­
lieubeheer van gevaarlijke afvalstoffen te komen. 
Het verheugt het Comité dat tijdens de bijeenkomst van 
de Paritaire Vergadering van de Staten in Afrika, het 
Caribische gebied en de Stille Oceaan (ACS)-EEG op 
22 september 1988 de resolutie „Muntingh" is aangeno­
men tegen onterecht vervoer van gevaarlijke afval­
stoffen („afvaltoerisme"). Het Comité vindt ook dat de 
overeenkomst die in het kader van het Milieuprogram­
ma van de Verenigde Naties (UNEP) met betrekking 
tot het vervoer van gevaarlijke afvalstoffen wordt voor­
bereid, zou moeten worden aangevuld met universele 
bindende regels voor een ecologisch verantwoorde op­
slag van deze afvalstoffen. 
1.1.7. Het Comité vindt bovendien dat de commu­
nautaire in- en uitvoer van de chemische stoffen die met 
name genoemd worden in bijlage 1 bij Verordening 
(EEG) nr. 1734/88, gezien de voor deze stoffen verplich­
te meldingsprocedure, alleen kan geschieden door trans­
portondernemingen waarvan de vervoerders goed opge­
leid zijn of blijk hebben gegeven van hun vakbekwaam­
heid. 
1.1.8. Het Comité wijst erop dat de voorschriften 
betreffende het vervoer van verontreinigende stoffen in 
de ADR zullen worden opgenomen door publikatie, 
vóór 1990, van de nieuwe gevarenklasse 9, waaraan op 
het ogenblik wordt gewerkt. De in bijlage 1 bis bij de 
onderhavige ontwerprichtlijn gegeven lijst van veront­
reinigende stoffen zou dus de toekomstige klasse 9 van 
de ADR kunnen overlappen. 
Het Comité beseft dat de beroepsopleiding van chauf­
feurs met betrekking tot het vervoer van verontreinigen­
de stoffen tot de algemene doelstellingen van de Com­
missie moet behoren. Die verplichte opleiding kan ech­
ter niet in een ontwerp-richtlijn geregeld worden zolang 
de criteria voor de rubricering van verontreinigende 
stoffen en de vervoers-, vernietigings- en op­
slagmethoden niet duidelijk zijn vastgelegd door middel 
van adequate internationale regelgeving. 1.1.9. Om al deze redenen is het Comité van mening 
dat de Commissie er, in de geest van het beginsel 
van het vrij verkeer van goederen en met name van 
gevaarlijke goederen in Europa, beslist voor moet trach­
ten te zorgen dat de lid-staten inzake nationaal goede­
renvervoer voorschriften uitvaardigen die gebaseerd 
zijn op dezelfde beginselen als de regels die van toe­
passing zijn op het internationaal vervoer in het kader 
van de ADR, en dat de nationale regelgeving geleidelijk 
aan geharmoniseerd wordt overeenkomstig deze inter­
nationale overeenkomst. 
1.2.0. Ten einde dit doel te bereiken moet de Com­
missie, volgens het Comité, in de toekomst ook een 
belangrijkere rol spelen bij de totstandkoming van de 
regelgeving in het kader van de ADR door coördinatie 
van de standpunten van de lid-staten, die bij de onder­
handelingen in de meerderheid zijn, en door hen ertoe 
aan te zetten in sterkere mate naar vereenvoudiging 
te streven door de huidige en toekomstige nationale, 
communautaire en internationale rechtsregels te unifor­
meren. 
1.2.1. Het Comité onderschrijft de met deze ont­
werp-richtlijn nagestreefde doelstellingen. Het zou ech­
ter gaarne zien dat lid 1 van artikel 7 werd aangevuld 
met een verwijzing naar de bestaande internationale 
ADR-regelgeving om overlapping van bestaande voor­
schriften of lijsten van gevaarlijke stoffen te voorkomen. 
1.2.2. Alleen op die manier is het mogelijk de be­
staande regelgeving op communautair niveau te verbe­
teren zonder deze ingewikkelder te maken, en de vrijma­
king van de vervoersmarkt vóór 1993 parallel te doen 
verlopen met de harmonisatie van de mededingings­
voorwaarden die gelden voor wegvervoerders in de 
verschillende lid-staten van de Gemeenschap. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. M.b.t. de inhoud van het voorstel voor een richt­
lijn 
2.1.1. Toelichting 
2.1.1.1. Het Comité zou er de aandacht op willen 
vestigen dat de verplichte opleiding op het ogenblik 
weliswaar slechts voor een beperkt aantal chauffeurs 
geldt, nl. degenen die gevaarlijke goederen vervoeren in 
tanks, batterijen van recipiënten en tankcontainers met 
een totale inhoud van meer dan 3 000 liter per 
transporteenheid, maar dat deze chauffeurs niettemin 
meer dan 3/4 van het vervoer van gevaarlijke stoffen 
over de weg voor hun rekening nemen. 
2.1.1.2. Door beroepsbekwaamheid ook dwingend 
voor te schrijven voor chauffeurs in het stukgoederen-
vervoer, wordt een beroepsopleiding geëist die betrek­
king heeft op alle soorten gevaarlijke goederen. Volgens 
het Comité mag een dergelijke veralgemening van de 
verplichte opleiding van chauffeurs niet leiden tot ni­
vellering in neerwaartse richting van de huidige ver­
plichte opleiding. Toch zal een dergelijke veralgemening 
van de verplichte opleiding een negatieve invloed heb­
ben op de vakbekwaamheid van de chauffeurs van 
tankwagens voor het vervoer van gevaarlijke stoffen, 
6. 3. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 56/29 
dat verreweg de grootste risico's oplevert zowel voor 
de mens als voor het milieu. 
2.2. M.b.t. de tekst van het voorstel voor een richtlijn 
2.2.1. Het Comité vindt de beperking die in artikel 1 
wordt gesteld aan het toepassingsgebied van de richtlijn 
en die niet gebaseerd is op een maximumhoeveelheid te 
vervoeren gevaarlijke stoffen, maar op het toegestaan 
maximumgewicht van het voertuig, niet verstandig. Een 
dergelijke beperking van de reikwijdte van de richtlijn 
is namelijk strijdig met de beginselen waarvan in de 
internationale ADR-regelgeving wordt uitgegaan met 
betrekking tot de vrijstelling van beperkte hoeveelhe­
den, waarvan sprake is in punt 10.011 van de ADR; 
indien het beginsel van vrije.grenswaarden niet wordt 
aanvaard, zou die beperking bovendien voor een aan­
zienlijke discriminatie zorgen tussen chauffeurs die ge­
vaarlijke stoffen vervoeren in bestelauto's, of zelfs in 
personenauto's, en bestuurders van voertuigen met een 
toegestaan maximumgewicht van meer dan 3,5 ton. 
Daarom dient de huidige tekst van de ADR-overeen-
komst op dit punt te worden herzien, ten einde rekening 
te houden met punt 10.011 alsmede met de bijzondere 
eisen die het vervoer van stoffen van gevarenklasse 1 
en 7 stelt, zoals de ADR-deskundigen hebben opge­
merkt bij de goedkeuring van de tekst betreffende de 
opleiding van chauffeurs die stukgoederen vervoeren. 
2.2.2. Het Comité stelt vast dat de in lid 8 van 
artikel 2 genoemde lijsten van gevaarlijke stoffen niet 
overeenkomen met die welke in de ADR-regelgeving 
voorkomen. 
De in bijlage 1 vermelde lijst komt praktisch overeen 
met de lijst van in de ADR genoemde gevaarlijke stof­
fen; alleen wordt de lijst in bijlage 1 nog aangevuld met 
drie andere soorten stoffen: 
— Een lijst van verontreinigende stoffen (bijlage 1 bis), 
die vreemd genoeg gebaseerd is op de lijst van 
verontreinigende stoffen die schade kunnen berok­
kenen aan het leven in de zeeën. Deze lijst is dus 
niet representatief voor de gevaren die vervoer van 
gevaarlijke stoffen over de weg oplevert. 
— Een willekeurige opsomming van gevaarlijke afval­
stoffen (bijlage 1 ter), die helemaal niet geselecteerd 
lijken aan de hand van criteria voor een milieu­
verantwoorde verwijdering. 
— Overige stoffen waarvan proefondervindelijk is aan­
getoond of kan worden aangetoond dat zij een 
zodanig gevaar opleveren dat deze richtlijn erop 
van toepassing dient te zijn (zie bijlage 1, laatste 
streepje). 
Volgens het Comité zal het op communautair niveau 
opstellen van lijsten van deze drie soorten stoffen onver­
mijdelijk leiden tot een sterke toename van het aantal 
voorschriften, die bovendien zowel uit praktisch als uit 
juridisch oogpunt ingewikkelder zullen worden, met als 
uitvloeisel een vermindering van de doeltreffendheid 
van de bestaande regelgeving. Hetzelfde kan, naar de 
mening van het Comité, worden opgemerkt over lid 9 
van artikel 2 en over artikel 6. 
2.2.3. Met betrekking tot artikel 3 is het Comité van 
mening dat het toestaan van afwijkingen, op basis van 
willekeurige criteria die niet internationaal zijn vast­
gelegd, afbreuk zou kunnen doen aan het basisprincipe 
dat regels uniform moeten worden toegepast ter waar­borging van de vervoersveiligheid en van gelijke me­
dedingingsvoorwaarden voor de ondernemingen in ver­
schillende lid-staten van de Gemeenschap. 
2.2.4. Wat artikel 4 betreft, is het Comité van mening 
dat in de laatste zin van lid 1 de woorden „in voorko­
mend geval" moeten worden geschrapt. Volgens het 
Comité dient de opleiding van de chauffeurs namelijk 
altijd praktische ervaring te omvatten. 
In lid 2 van artikel 4 wordt bepaald dat bestuurders 
die ten minste vijf jaar ervaring hebben niet aan het 
opleidingsvereiste hoeven te voldoen. In het belang van 
een verhoging van de veiligheid dient van alle chauffeurs 
een opleiding te worden geëist en dus ook van degenen 
die ervaring hebben. Het Comité adviseert daarom dit 
lid te schrappen. 
2.2.5. Het Comité vindt dat de in artikel 5 genoemde 
geldigheidsduur van het vakbekwaamheidscertificaat 
slechts drie jaar zou moeten zijn, zoals op het ogenblik 
in de wetgeving van enkele lid-staten het geval is. Zo 
zouden chauffeurs die gevaarlijke goederen vervoeren 
iedere drie jaar een specifieke cursus moeten volgen. 
2.2.6. Ten slotte vindt het Comité dat het bepaalde 
in artikel 7 dat de lid-staten de wettelijke en bestuurs­
rechtelijke maatregelen moeten treffen om aan de bepa­
lingen van deze richtlijn te voldoen, een overlapping 
vormt van het mandaat dat diezelfde lid-staten hebben 
gegeven aan de Economische en Sociale Raad van de 
Verenigde Naties en aan diens organen, welke al meer 
dan 30 jaar belast zijn met het opstellen van voorschrif­
ten met betrekking tot het vervoer van gevaarlijke goe­
deren. 
Om toename van de lopende werkzaamheden te voor­
komen en om ervoor te zorgen dat uniforme regelingen 
tot stand komen, zou die verantwoordelijkheid moeten 
blijven berusten bij die internationale organen. 
2.3. Stappen die op communautair niveau moeten wor­
den genomen 
2.3.1. Het Comité meent, geheel in de lijn van de 
doelstelling van de ontwerp-richtlijn, dat uitbreiding 
van de regelgeving betreffende het vervoer van gevaarlij­
ke stoffen, en met name het voorschrijven van passende 
beroepsbekwaamheid voor chauffeurs en vervoerders, 
heel goed mogelijk zijn zonder afbreuk te doen aan de 
bestaande ADR-regelgeving. 
Om dat doel te bereiken dienen volgens het Comité 
onmiddellijk en op autonome wijze, maar in overeen­
stemming met de ADR, de volgende specifieke stappen 
te worden ondernomen: 
— Wijziging van de eerste richtlijn van de Raad van 
4 december 1980 betreffende de invoering van een 
communautair rijvaardigheidsbewijs (Richtlijn 80/ 
1263/EEG, gepubliceerd in PB nr. L375 van 
31. 12. 1980), door in bijlage 2 bij deze richtlijn — 
die over de minimumeisen inzake veiligheid en over 
risicofactoren gaat — een nieuw vereiste toe te 
voegen betreffende een theoretische basisscholing 
m.b.t. in geval van ongeluk of ongeval te nemen 
veiligheidsmaatregelen bij vervoer over de weg van 
gevaarlijke goederen. Er zou kennis aanwezig moe­
ten zijn van de volgende onderwerpen: 
Nr. C 56/30 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 6. 3. 89 
a) de verschillende soorten risico's die verbonden 
zijn aan de verschillende klassen gevaarlijke stof-
~" fen volgens de rubricering van de ADR en aan 
andere stoffen die gevaren kunnen opleveren 
voor mens en milieu; 
b) de met de verschillende soorten gevaren overeen­
komende preventieve maatregelen en vei­
ligheidsmaatregelen; 
c) het gedrag na een ongeluk (eerste hulp, verkeers­
veiligheid, basiskennis omtrent het gebruik van 
beschermingsuitrusting, enz.); 
d) de betekenis van de gevaarsetiketten en codebor­
den op de voertuigen en de colli's met gevaarlijke 
stoffen. 
— Wijziging van Richtlijn nr. 74/561/EEG van de Raad 
inzake de toegang tot het beroep van ondernemer 
van nationaal en internationaal goederenverkeer 
over de weg, door, in de bijlage bij deze richtlijn, 
het minimum-beroepsopleidingsprogramma aan te 
vullen met speciale bepalingen aangaande het ver­
voer van gevaarlijke stoffen over de weg. 
Deze aanvullende bepalingen zouden met name betrek­
king moeten hebben op de opleiding die de vervoerders 
krijgen inzake controle- en meldingsprocedures voor 
het vervoer van gevaarlijke goederen die onder de wer­
king van Verordening (EEG) nr. 1734/88 vallen en voor 
het vervoer van de afvalstoffen die onder Richtlijn 
84/63 l/EEG vallen. Dit is nodig wil men dat in de 
internationale handel in dergelijke gevaarlijke goederen 
rekening wordt gehouden met de bescherming van mens 
en milieu, en dat gevaarlijke afvalstoffen op speciaal 
door de bevoegde autoriteiten daartoe aangewezen 
plaatsen, op milieuverantwoorde wijze worden gestort 
en beheerd. 
Ten slotte zou het aanstellen van een verantwoordelijke 
deskundige in ondernemingen die gevaarlijke goederen 
verhandelen, de risico's die verbonden zijn aan het 
omgaan met gevaarlijke stoffen sterk kunnen vermin­
deren. 
2.3.2. Het Comité is van mening dat het doel van de 
Commissie in de eerste plaats dient te zijn ervoor te 
zorgen dat de Europese Overeenkomst betreffende het 
Gedaan te Brussel, 14 december 1988. internationale vervoer van gevaarlijke goederen over de 
weg (ADR) in alle lid-staten zowel voor het nationale 
als voor het internationale wegtransport integraal 
wordt toegepast. Elf lid-staten van de Gemeenschap, op 
21 verdragsluitende partijen, zijn al tot de overeenkomst 
toegetreden. 
Om dit doel te bereiken zou de Commissie volgens het 
Comité: 
1. moeten voorstellen dat de lid-staten zowel in het 
nationale als het internationale vervoer de voor­
schriften van de ADR toepassen en toepassing door 
anderen eisen; 
2. harmonisatie moeten voorstellen van de wijze waar­
op de lid-staten de voorschriften van de ADR toe­
passen; 
3. zich niet door middel van een nieuwe richtlijn in de 
plaats moeten stellen van de bestaande internatio­
nale organen, van de UNO, IMO, ADR, het Inter­
nationaal Reglement betreffende het vervoer van 
gevaarlijke goederen per spoor (RID), die belast zijn 
met het opstellen van veiligheidsvoorschriften voor 
de verschillende soorten vervoer. 
Dit is van doorslaggevend belang om een veelvoud 
aan regels over hetzelfde onderwerp te voorkomen, 
wat tot verwarring en daarmee tot onzekerheid zou 
leiden. 
Indien de bestaande regels ontoereikend zijn, dient 
de Commissie samenwerking tussen de lid-staten te 
bevorderen, zodat de lid-staten gemeenschappelijke 
voorstellen ter zake voorleggen aan de bevoegde 
internationale instanties; 
4. wat de in punt 10.315 (ADR) genoemde verplichting 
van een vakopleiding voor bestuurders van voer­
tuigen die gevaarlijke stoffen vervoeren betreft, 
dient de EEG ervoor in te staan dat deze bepaling 
in de lid-staten wordt toegepast en dient zij de 
noodzakelijke maatregelen te treffen om de wijzen 
waarop deze wordt toegepast te harmoniseren door 
standaardopleidingsprogramma's voor te stellen, 
zoals in de laatste overweging bij het richtlijnvoor­
stel wordt vermeld. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
6. 3. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 56/31 
BIJLAGE 
Staten die partij zijn bij de Europese Overeenkomst betreffende het internationaal vervoer van gevaarlijke 
goederen over de weg (ADR) 
d.d. 30 september 1957 
Datum van inwerkingtreding: 29 januari 1968. 
Datum van inwerkingtreding van de bijlagen A en B: 29 juli 1968. 
België 
Bondsrepubliek Duitsland 
Denemarken 
Duitse Democratische Republiek 72/(1) 
Finland 
Frankrijk 
Griekenland (sinds 27 juni 1988) 
Hongarije 72/(') 
Italië 
Joegoslavië 72/ (') 
Luxemburg 
Nederland 
Noorwegen 
Oostenrijk 
Polen 
Portugal 
Spanje 
Tsjechoslowakije 72/ (l) 
Verenigd Koninkrijk 
Zweden 
Zwitserland 
(') 72: landen die voorbehoud gemaakt hebben m.b.t. de arbitrage-clausule (art. 11 van de Overeenkomst). 
Tsjechoslowakije is niet gebonden aan artikel 10.