Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden - (door de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag ingediend)

TOELICHTING

1. Procedure

- Goedkeuring van het voorstel door de Commissie: 8 november 2000 [1]

[1] COM(2000) 716 definitief van 8.11.2000.

- Advies van het Economisch en Sociaal Comité: 28 maart 2001 [2]

[2] PB C 155 van 29.5.2001, blz. 32.

- Advies van het Comité van de Regio's: 14 juni 2001 [3]

[3] 13.6.2001; nog niet in het Publicatieblad verschenen.

- Advies van het Europees Parlement in eerste lezing: 12 juni 2001 [4]

[4] A5-0198/2001 def. van 12.6.2001.

- Politiek akkoord in de Raad: 28 juni 2001 (unanimiteit, maar zonder de steun van de Commissie).

2. Politiek akkoord van de Raad

Voornaamste wijzigingen waarmee de Commissie heeft ingestemd

Hoofdstukken I en II Algemene levensmiddelenwetgeving:

De essentie van de hoofdstukken I en II van het voorstel is niet veranderd; wel zijn de artikelen in een andere, soms logischer volgorde geplaatst, waarbij een scheiding tussen de beginselen en de eisen is aangebracht. De definities, met name die van levensmiddel, levensmiddelenwetgeving, traceerbaarheid en primaire productie, zijn duidelijker gemaakt. De definitie van stadia van de productie, verwerking en distributie is anders geformuleerd, zodat de werkingssfeer van hoofdstuk II, dat op deze stadia van toepassing is, duidelijker is. Verder is een definitie van "eindverbruiker" toegevoegd en is de definitie van "officiële controle" geschrapt; deze zal in een specifiekere tekst over controles worden opgenomen.

Artikel 4 bevat nu een verplichting om de bestaande beginselen en procedures van de levensmiddelenwetgeving vóór een welbepaalde datum aan te passen; dit viel eerst onder artikel 64 van het oorspronkelijke voorstel, dat nu is komen te vervallen. Deze nieuwe regelingen voor de toepassing van de verschillende artikelen zijn opgesteld in gezamenlijk overleg tussen de juridische diensten van de Raad en de Commissie.

Artikel 5 is in beginsel hetzelfde gebleven, al is er een kleine accentverschuiving wat betreft eerlijke handelspraktijken. Na artikel 6 is de tekst nogal omgegooid. De artikelen 6 tot en met 10 bevatten de essentie van het oorspronkelijke voorstel. Er zijn enkele kleine accentverschuivingen wat betreft de in- en uitvoer van levensmiddelen in de artikelen 11 en 12 en een belangrijk punt is dat levensmiddelen die schadelijk zijn voor de gezondheid en onveilig diervoeder niet uit de Gemeenschap uitgevoerd mogen worden.

De artikelen over veiligheidsvoorschriften voor voedsel en diervoeder (14 en 15) sluiten nu beter aan bij de richtlijn inzake algemene productveiligheid door het toevoegen van een bepaling dat producten uit de handel genomen of anderszins aan beperkingen onderworpen kunnen worden indien zij onveilig blijken te zijn hoewel zij aan de specifieke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving voldoen.

In de artikelen 19 en 20 is een verplichting voor levensmiddelen- en diervoederbedrijven toegevoegd waardoor medewerkers van deze bedrijven kunnen samenwerken met de bevoegde autoriteiten teneinde risico's te voorkomen, te beperken of te vermijden.

Hoofdstuk III Europese Voedselautoriteit:

Artikel 22 (opdracht van de Autoriteit) is gewijzigd zodat die opdracht weliswaar ruim geformuleerd blijft, maar in hoofdzaak gericht is op de veiligheid van levensmiddelen en diervoeder. Daarom is de opdracht van de Autoriteit ten aanzien van de gezondheid en het welzijn van dieren en de gezondheid van planten rakende onderwerpen die geen verband houden met de voedsel- en voederveiligheid beperkt tot wetenschappelijke adviezen. Wat de voeding betreft zijn er slechts enkele kleine wijzigingen aangebracht met betrekking tot de communicatie over voedingskwesties die verband houden met het programma van de Gemeenschap op gezondheidsgebied.

De nieuwe formulering van lid 5 van artikel 22 benadrukt dat samenwerking tussen de Autoriteit, de Commissie en de lidstaten nodig is met het oog op de samenhang tussen risicobeoordelings-, risicomanagement- en risicocommunicatietaken.

Het beheer van het systeem voor snelle waarschuwingen blijft bij de Commissie (schrapping van deze taak in de artikelen 22 en 23 en nieuwe formulering in de artikelen 35 en 50). Wel wordt de Autoriteit in het netwerk opgenomen.

De rol van het adviesforum (artikel 27) is vollediger omschreven, aangezien dit orgaan van de autoriteit de functionele verbinding met soortgelijke organen van de lidstaten zal vormen.

De voorwaarden voor het indienen van een verzoek om wetenschappelijk advies zijn aangevuld en daarbij is aangegeven in welke gevallen een verzoek gewijzigd of geweigerd kan worden (artikel 29).

Er zijn een aantal nieuwe bepalingen met betrekking tot transparantie toegevoegd, met name in de artikelen 32, 36 en 38.

Hoofdstuk IV (snelle waarschuwingen, crisismanagement en crisissituaties)

In dit hoofdstuk zijn wijzigingen aangebracht wat betreft de snelle waarschuwingen (zie boven), de verruiming van de noodprocedure tot diervoeder (artikel 53 en 54) en met het oog op de afstemming van deze noodprocedure met de richtlijn inzake officiële controles op het gebied van diervoeding [5].

[5] goedgekeurd op 19.6.2001; nog niet in het Publicatieblad verschenen.

Hoofdstuk V Procedures en slotbepalingen

Weinig ingrijpende veranderingen, behalve de schrapping van het artikel over de vestigingsplaats, waar de Commissie het niet mee eens was, en de onderbrenging van artikel 64 van het oorspronkelijke voorstel in artikel 4. De datum van aanvang van de werkzaamheden van de Autoriteit is door de Raad vastgesteld op 1 januari 2002.

Wijzigingen waarmee de Commissie niet heeft ingestemd

De Raad heeft op 28 juni 2001 unaniem een politiek akkoord bereikt. De Commissie kon zich hier echter niet bij aansluiten, voornamelijk in verband met haar standpunt betreffende de samenstelling van de raad van bestuur, dat afwijkt van de door de Raad gekozen oplossing.

Verder is het artikel over de vestigingsplaats geschrapt en zijn sommige door de Commissie in het Europees Parlement aanvaarde amendementen niet door de Raad overgenomen. De Commissie is het niet eens met de door de Raad voorgestelde datum (januari 2005) voor de toepassing van de artikelen 12, 12 en 14 tot en met 20 en zou de voorkeur geven aan januari 2004.

3. Opmerkingen over de voornaamste door het Europees Parlement in eerste lezing goedgekeurde amendementen

Het Europees Parlement heeft 189 amendementen goedgekeurd. De Commissie heeft daarvan 43 amendementen in hun geheel overgenomen en 55 gedeeltelijk of in principe; 88 amendementen kon zij niet accepteren (dit maakt samen 186 aangezien sommige amendementen werden gecombineerd).

De rechtsgrond voor dit voorstel, waardoor het Parlement volledig bij de medebeslissingprocedure wordt betrokken, heeft de volledige steun van de Raad gekregen. De amendementen 4 en 209, waardoor de rechtsgrond wordt gewijzigd en uitgebreid, kan de Commissie dan ook niet accepteren.

Hoofdstukken I en II

De amendementen 12 en 81, die betrekking hebben op voedselhygiëne, zijn niet overgenomen in deze brede, horizontale context die niet alleen de hygiëne omvat, maar ook contaminanten, additieven, materialen die met levensmiddelen in aanraking komen en nog veel meer. Ook de amendementen 59 en 72 waren te gedetailleerd voor een horizontale tekst. De Commissie heeft amendement 202 betreffende concessies voor het MKB niet overgenomen, aangezien de consument ongeacht de omvang of aard van het bedrijf dezelfde bescherming dient te genieten. Evenmin kon de Commissie de amendementen 26, 40 en 50 aanvaarden, die het toepassingsgebied van de verordening uitbreiden tot de voedselkwaliteit; deze verordening is daarvoor niet het juiste juridische instrument en op dit gebied vinden andere werkzaamheden plaats.

Een aantal amendementen (3, 6, 7, 8) op de overwegingen zijn in hun geheel overgenomen, aangezien zij aansluiten bij de algehele opzet van het voorstel om de hele voedselketen te bestrijken.

Onder het toepassingsgebied van de verordening vallen misleidende en bedrieglijke praktijken, maar niet financiële fraude tussen handelaars. Daarom is amendement 49 slechts gedeeltelijk overgenomen. De voedselveiligheidsvoorschriften zijn van de andere consumentenbelangen gescheiden gehouden. Daarom is amendement 57 slechts gedeeltelijk/in principe overgenomen, niet in artikel 8 over de consumentenbelangen, maar in artikel 14, dat betrekking heeft op de voedselveiligheidsvoorschriften.

Een aantal amendementen op de definities in de tekst (28, 29, 32, 33, 34, 36, 37, 39, 41, 43, 44, 46) konden niet worden overgenomen omdat de horizontale aard van de tekst hierdoor in het gedrang zou komen, of de wijziging overbodig of onnauwkeurig zou zijn gelet op het gebruik van de term, al in een andere definitie vervat is of tot verwarring zou kunnen leiden. Zo is de verwijzing naar voedingssupplementen in amendement 28 overbodig omdat die al onder de definitie van levensmiddelen van het voorstel vallen. De relatie tussen geneesmiddelen en levensmiddelen valt buiten het bestek van deze tekst aangezien die al in de richtlijn over farmaceutische specialiteiten wordt omschreven; daarom kan amendement 29 niet worden aanvaard. De term ingrediënt komt niet meer in het voorstel voor en daarom is amendement 33 niet overgenomen. De amendementen over de detailhandel (36 en 37) zijn niet op hun plaats in deze tekst maar horen thuis in een tekst van meer verticale aard, en hetzelfde geldt voor amendement 51 over de doelstellingen van de levensmiddelenwetgeving. De definitie van "officiële controle" is inmiddels geschrapt en zal worden opgenomen in een specifieker voorstel van de Commissie over controles; daarom is amendement 39 niet overgenomen.

De toevoeging van distributie in amendement 38 is aanvaardbaar, maar het gedeelte over het in het verkeer brengen niet. Amendement 45 betreffende de wijziging van de definitie van primaire productie is aanvaardbaar, maar is redactioneel gewijzigd.

Amendement 30, dat de definitie van "eindverbruiker" toevoegt, is in zijn geheel overgenomen. Amendement 35, dat de definitie van diervoederbedrijf verduidelijkt, is gedeeltelijk overgenomen. Enkele onderdelen van dit amendement zijn echter in overweging 13 verwerkt. Amendement 42, betreffende de definitie van de stadia van de productie, verwerking en distributie, is belangrijk om het toepassingsgebied van hoofdstuk II te verduidelijken.

Een aantal amendementen zouden afbreuk kunnen doen aan de onderhandelingspositie van de Gemeenschap in de Codex Alimentarius of kunnen niet in overeenstemming worden gebracht met internationale overeenkomsten waartoe de Gemeenschap zich al heeft verbonden. Dit geldt met name voor de amendementen die beogen internationaal aanvaarde definities te herschrijven waarvoor de Gemeenschap zich sterk heeft ingezet (bijvoorbeeld amendement 40 over risicomanagement) of waarin de veranderingen niet aansluiten bij de mededeling van de Commissie over het voorzorgsbeginsel, die de steun van de Raad en het Parlement heeft gekregen. Zo tracht amendement 53 te herschrijven wat in WTO-overeenkomsten is vastgelegd voor situaties waarin een volledige risicoanalyse geboden is. Amendement 54 zou de Gemeenschap verplichten rekening te houden met andere internationaal erkende legitieme factoren en is onaanvaardbaar omdat dergelijke factoren nog niet bestaan. Ook amendement 52 is onaanvaardbaar gezien de gevolgen ervan voor de internationale verplichtingen van de Gemeenschap; het is in strijd met de rechten en verplichtingen van de WTO. Het idee van amendement 84 is weliswaar aanvaardbaar, maar dit wordt al door artikel 5 bestreken.

Soortgelijke problemen doen zich voor met de amendementen 55 en 56 betreffende het voorzorgsbeginsel. Amendement 55 is onaanvaardbaar aangezien er een zekere beoordelingsvrijheid moet blijven bestaan zodat in voorkomende gevallen geen maatregelen hoeven te worden genomen. Dit volstaat als risicomanagement en was al opgenomen in de door het Parlement en de Raad gesteunde mededeling van de Commissie; het amendement is dus in strijd met eerder ingenomen standpunten. Hoewel amendement 56 grotendeels met die standpunten in overeenstemming is, is de tekst te uitvoerig, wat in een juridisch verbindende verordening tot problemen zou kunnen leiden. Amendement 63, dat vereist dat de werkzaamheden inzake controle en toezicht geheimgehouden worden, is onaanvaardbaar. Eventuele eisen inzake geheimhouding zullen aan de orde komen in de horizontale tekst over controles die binnenkort zal worden voorgesteld. Amendement 8, betreffende de niet-discriminerende toepassing van het beginsel op levensmiddelen, ongeacht de oorsprong daarvan, is echter in principe aanvaardbaar.

Verscheidene andere amendementen betreffende de algemene levensmiddelenwetgeving zijn in principe aanvaardbaar en zijn aangepast aan de algemene beginselen en opzet van de tekst. Het eerste deel van amendement 61 is aanvaardbaar, aangezien de wettelijke verantwoordelijkheden van de diervoederbedrijven duidelijker worden omschreven. Van amendement 69 is alleen de verwijzing naar het vervoer aanvaardbaar; dit is verwerkt in artikel 3 in de uitgebreide definitie van de stadia van de productie, verwerking en distributie. Het uitgangspunt van de amendementen 80 en 178 dat gevaarlijke levensmiddelen en diervoeders niet uitgevoerd mogen worden, is in principe in dit gewijzigde voorstel verwerkt. Dit wordt ook teruggevonden in amendement 82, maar de passage van dit amendement over teruggave aan de leverancier is niet aanvaardbaar, aangezien het tot verwarring leidt over de juridische betekenis van de begrippen in- en uitvoer. Een aantal amendementen (64, 65, 66, 70, 71, 79) zijn volledig aanvaardbaar aangezien zij aansluiten bij de tekst en een nuttige aanvulling inhouden, bijvoorbeeld de uitbreiding tot diervoeders (79).

De amendementen 74 en 77 zijn niet aanvaardbaar, aangezien zij verband houden met bepalingen inzake aansprakelijkheid uit andere communautaire wetgeving. Dit voorstel laat de wetgeving inzake aansprakelijkheid uitdrukkelijk onverlet.

De amendementen 70 en 75 zijn in principe aanvaardbaar en zijn verwerkt in de gewijzigde artikelen 18 en 19.

De amendementen 48 en 189 zijn niet aanvaardbaar, aangezien zij niet stroken met de datum waarop de verschillende bepalingen van de tekst van toepassing worden. Amendement 185: het is niet mogelijk een verslag over de toepassing van de beginselen van de levensmiddelenwetgeving uit te brengen, aangezien het geruime tijd zal duren voordat die effect sorteren.

Amendement 47 is in principe aanvaardbaar en is overgenomen door de definitie van de stadia van productie en distributie waarop hoofdstuk II van de verordening van toepassing is te verruimen. Ook amendement 207 over transparantie is in principe aanvaardbaar, maar de tekst is volledig in overeenstemming gebracht met het Protocol inzake subsidiariteit en evenredigheid van het Verdrag van Amsterdam.

Verscheidene andere amendementen zijn in principe aanvaard, maar in overeenstemming gebracht met de algemene beginselen en de opzet van de tekst. Het betreft hier de amendementen 2, 5, 10, 16, 27, 35, 42, 60 en 62. Het eerste deel van amendement 67 is verwerkt in overweging 18 en het tweede als lid in artikel 14.

Hoofdstuk III

Een aantal amendementen (14, 16, 20, 22, 25) op de overwegingen zijn in het gewijzigde voorstel verwerkt. Amendement 19 en het deel van amendement 20 betreffende een overweging gebruiken het woord "geautoriseerd" en kunnen niet worden aanvaard omdat die formulering niet aansluit bij het overeenkomstige artikel. Amendement 13 heeft ook betrekking op een overweging en kan niet worden aanvaard, aangezien een verzoek om wetenschappelijk advies in de loop van het wetgevingsproces beperkt moet worden tot gerechtvaardige gevallen - bijvoorbeeld nieuwe wetenschappelijke informatie - om herhaalde verzoeken over hetzelfde onderwerp te vermijden.

Wat de opdracht van de Autoriteit betreft, zijn amendement 87 en de daarmee verband houdende amendementen 88 en 187 niet aanvaardbaar, aangezien zij de opdracht beperken tot gebieden waarvan bekend is dat zij gevolgen hebben voor de voedselveiligheid. Een ruime taakstelling is nodig om niet in dezelfde fout te vervallen als met BSE, die niet tijdig als risico voor de mens is onderkend. Amendement 86, dat duidelijk maakt dat voedselveiligheid de primaire taak van de Autoriteit is, is wel aanvaardbaar. Amendement 1, dat voorstelt het woord veiligheid in de naam van de Autoriteit toe te voegen, is niet aanvaardbaar aangezien dat het werkterrein van de Autoriteit zou kunnen beperken.

Amendement 91 kan niet worden aanvaard. De Autoriteit kan volgens artikel 29 op verzoek van het Europees Parlement wetenschappelijke adviezen uitbrengen, maar door het bieden van permanente wetenschappelijke ondersteuning aan het Europees Parlement zou haar taakstelling vager worden en er een risico ontstaan op doublures met het werk van andere organen. Amendement 90 is vervat in artikel 23, onder a), aangezien het Parlement een communautaire instelling is, en voorts expliciet in artikel 29, lid 1.

De Commissie is nu de mening toegedaan dat zij de volledige verantwoordelijkheid voor de toepassing van het systeem voor snelle waarschuwingen moet behouden, waarbij de Autoriteit in het netwerk wordt opgenomen; daarom zijn de amendementen 15, 89, 94, 158, 159, 161, 162, 163 en 169 niet aanvaardbaar. De amendementen 160, 164 en 166 zijn aanvaard en in de tekst verwerkt, aangezien zij in overeenstemming zijn met het beheer van dit netwerk door de Commissie. Amendement 131 is verwerkt in artikel 35 door de titel van dit artikel te wijzigen.

De amendementen 17, 18 en 213 spreken zich uit voor een raad van bestuur waarvan de leden aan de hand van een open sollicitatie zijn gekozen en praktijkervaring hebben met landbouw, levensmiddelenindustrie, kleine bedrijven en consumentengroeperingen. Dit kan niet worden aanvaard. De Commissie houdt vast aan een kleine, functionele raad van bestuur, die door zijn evenwichtige samenstelling (vier vertegenwoordigers van de Raad, vier van het Europees Parlement, vier van de Commissie en vier van het bedrijfsleven en de consumenten) duidelijk onafhankelijk is, maar wel verantwoording verschuldigd aan de communautaire instellingen. Daarom blijft de Commissie bij haar oorspronkelijke voorstel.

Amendement 102, betreffende de samenstelling van de raad van bestuur, is onaanvaardbaar omdat de mogelijkheid van plaatsvervangers hierdoor zou komen te vervallen. Hetzelfde geldt voor amendement 143, dat stipuleert dat alle vergaderingen van de raad van bestuur openbaar zijn; dit moet de raad zelf kunnen uitmaken.

Amendement 103 (aansluiting van het werkprogramma bij de prioriteiten van de Gemeenschap in plaats van die van de Commissie) en amendement 105 (openbaarmaking van het huishoudelijk reglement) zijn aanvaardbaar, evenals amendement 106, waardoor de voorzitter van het wetenschappelijk comité voor de vergaderingen van de raad van bestuur kan worden uitgenodigd. Zij zijn in artikel 25 opgenomen.

De amendementen 107 en 220 over de open, transparante benoeming van de uitvoerend directeur door de raad van bestuur, waarbij de kandidaten door het Parlement worden gehoord, zijn in principe aanvaardbaar en verwerkt in artikel 26 van het gewijzigde voorstel. De door de raad van bestuur geselecteerde kandidaat wordt benoemd na door het Europees Parlement te zijn gehoord.

Amendement 108 over de opstelling van het werkprogramma door de uitvoerend directeur is in principe aanvaard en opgenomen in artikel 26, lid 2, onder h), en artikel 27, lid 3. Amendement 109 over het contact en de dialoog tussen de uitvoerend directeur en het Europees Parlement is ook in artikel 26, lid 2, onder h), opgenomen. Dit omvat tevens het slot van amendement 111 over de dialoog met het Europees Parlement.

Verder zijn een aantal amendementen overgenomen die hoofdzakelijk van redactionele aard waren of waarbij artikelen of leden werden verplaatst: 104, 110, 111, 127 en 128.

Wat het adviesforum betreft is amendement 112, over de rol van het forum als instantie voor uitwisseling van informatie en bundeling van kennis, in artikel 27 opgenomen. Amendement 114 is overgenomen aangezien vertegenwoordigers van het Europees Parlement en andere relevante organen voor de vergaderingen van het forum kunnen worden uitgenodigd. Amendement 113 is aanvaardbaar, maar het adviesforum moet niet worden verplicht om zes maal per jaar bijeen te komen, dus dat is niet in artikel 27 overgenomen.

Amendement 115 over de mogelijkheid om openbare hoorzittingen van het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels te houden is opgenomen in artikel 28, lid 9.

Amendement 118 kan niet worden aanvaard, aangezien daardoor de mogelijkheid zou vervallen dat de Autoriteit een verzoek om een wetenschappelijk advies afwijst of wijzigt. Die flexibiliteit is essentieel voor het functioneren van de Autoriteit. Amendement 119, waarbij "tegenstrijdig" in "uiteenlopend" wordt vervangen, is in artikel 30 verwerkt.

De amendementen 121, 122 en 123 zijn niet aanvaardbaar. Zij schrappen de procedure die moet worden gevolgd als de wetenschappelijke adviezen van de Autoriteit en die van een nationale wetenschappelijke instantie uiteenlopen, waarbij de Autoriteit op wetenschappelijk vlak het laatste woord krijgt. Dit is niet juist. De procedure van artikel 29 is hoe dan ook bedoeld om op transparante wijze tot resultaat te komen en de beslissing wordt door de risicomanager genomen. Indien lidstaten zich daarna niet aan een maatregel van de risicomanager of de wetgever houden, wordt een inbreukprocedure gestart. Aldus wordt de door het Parlement gewenste duidelijkheid en zekerheid geboden.

Het moet duidelijk zijn dat risicomanagers verantwoordelijk zijn voor het nemen van beslissingen en risicobeoordelaars voor het beoordelen van de risico's. Daarom zijn de amendementen 21 en 212 niet aanvaardbaar. Amendement 92 is in principe aanvaard, in artikel 23, onder c), verwerkt en aangepast zodat er geen verwarring mogelijk is tussen de verantwoordelijkheid van de Autoriteit voor risicobeoordeling en de verantwoordelijkheid van de risicomanagers.

Amendement 93 is aanvaardbaar en overgenomen in overweging 51, met een aantal weglatingen om duidelijk te maken dat de Autoriteit niet bij risicomanagementmaatregelen betrokken is. Amendement 98 is aanvaardbaar aangezien het duidelijk maakt dat de Autoriteit "onafhankelijk" haar eigen conclusies en richtsnoeren kenbaar kan maken. Amendement 97 kan niet worden aanvaard, aangezien de Autoriteit daardoor bij het risicomanagement zou worden betrokken.

Amendement 132 is in principe aanvaard. Het is vervat in artikel 33, waarin sprake is van samenwerking met alle organisaties en die worden expliciet aangegeven in de bijbehorende overweging 50.

Van amendement 134 is alleen het deel over de openbaarmaking van de lijst van wetenschappelijke organisaties die de Autoriteit mogen helpen aanvaardbaar en in artikel 36 opgenomen; de suggestie om te schrappen dat deze organisaties door de lidstaten worden aangewezen, is echter niet overgenomen. De rest van amendement 134, dat betrekking heeft op de EVA/EER-landen, is in principe aanvaard, maar verwerkt in artikel 49 over de deelname van derde landen.

Amendement 125 tot schrapping van de mogelijkheid dat de Autoriteit gegevens over de voedselconsumptie kan verzamelen, kan niet worden overgenomen omdat dit een essentieel vereiste is dat wetenschappers in staat stelt om de blootstelling van de consument via de voeding te evalueren. Amendement 126 is in principe aanvaardbaar; de nieuwe formulering van artikel 22, lid 2, luidt dat de Autoriteit gegevens verzamelt en analyseert opdat de risico's met directe of indirecte gevolgen voor de voedsel- of voederveiligheid kunnen worden gekarakteriseerd en gemonitord.

Amendement 130, dat het woord "evaluatie" toevoegt, maakt artikel 34 zinvoller en is overgenomen. Amendement 152 maakt artikel 42 specifieker zonder de zin ervan te wijzigen en is overgenomen.

De amendementen 116, 124, 135 tot en met 142 en 144, die de transparantie van de Autoriteit verbeteren, zijn aanvaardbaar en hoofdzakelijk verwerkt in artikel 38, maar ook in andere artikelen, in het bijzonder 26 en 28. Amendement 145 kan echter niet worden aanvaard. Dit amendement schrapt de bepaling dat de Autoriteit conclusies van wetenschappelijke adviezen niet geheim mag houden als er gezondheidseffecten te verwachten zijn. Het schrappen van deze tekst zou de transparantie schaden en ertoe leiden dat gezondheidsgerelateerde informatie niet altijd bekend wordt gemaakt.

De amendementen 149 en 150, die in principe zijn aanvaard, zijn vervat in artikel 38 over transparantie; de adviezen van het wetenschappelijk comité en de wetenschappelijke panels, en dus ook de conclusies van die adviezen, worden onmiddellijk na goedkeuring openbaar gemaakt. Bovendien mogen de conclusies van de wetenschappelijke adviezen met betrekking tot de te verwachten gezondheidseffecten volgens artikel 39 in geen geval geheim worden gehouden.

De amendementen 23, 153 en 157 zijn niet aanvaardbaar, aangezien zij de mogelijkheid wegnemen dat de Autoriteit vergoedingen ontvangt. De Commissie wil dit punt binnen drie jaar na de start van de Autoriteit opnieuw bezien; wel is zij het ermee eens dat het niet juist zou zijn als de Autoriteit op dit moment vergoedingen zou vragen.

De overige amendementen zijn niet aanvaardbaar omdat zij onverenigbaar zijn met de bestaande communautaire procedures of belangrijke juridische aspecten, of omdat zij al worden bestreken door andere bepalingen in deze tekst of andere wetgeving van de Gemeenschap Daarom zijn alleen de punten 6 bis en 6 ter van amendement 154 in artikel 43 overgenomen. Van amendement 155 is de passage "op aanbeveling van de Raad" in artikel 44 overgenomen, maar niet dat kwijting aan de raad van bestuur wordt verleend. Amendement 156 over OLAF is in artikel 25, lid 9, opgenomen, maar het werd niet juist geacht om bestaande wettelijke bepalingen in het gewijzigde voorstel te herhalen.

Hoofstukken IV en V

Amendement 24 over de noodprocedure is niet aanvaardbaar, omdat een "ernstig risico" in alle geldende communautaire wetgeving een voorwaarde voor noodmaatregelen is. Daarentegen is amendement 177, dat de noodprocedure uitbreidt tot diervoeders, in artikel 53 overgenomen.

Amendement 174 kan niet worden aanvaard omdat de crisiseenheid geen permanente structuur wordt. Amendement 176 preciseert de informatieverstrekking van de crisiseenheid en is in artikel 57, lid 3, overgenomen.

De amendementen 172 en 173 stellen voor om het Parlement bij het praktische crisismanagement te betrekken. Dit is onverenigbaar met de institutionele rol van het Parlement om toezicht en controle uit te oefenen.

De amendementen 175, 179, 180, 181 en 182 zijn niet in overeenstemming met de bestaande comitéprocedure en daarom onaanvaardbaar.

Amendement 183 is gedeeltelijk overgenomen in artikel 61 om duidelijk te maken dat de Autoriteit op gezette tijden een onafhankelijke evaluatie moet laten uitvoeren waarbij met de standpunten van de betrokkenen rekening wordt gehouden. De evaluatie die de Autoriteit laat uitvoeren kan echter geen betrekking hebben op de hele verordening, maar alleen op de Autoriteit zelf. Amendement 186 over transparantie is in artikel 61, lid 3, overgenomen.

Amendement 205 kan niet worden overgenomen omdat al duidelijk is dat de Autoriteit zelf haar huishoudelijk reglement kan wijzigen. Amendement 191 is niet aanvaardbaar aangezien de vertraging die hiervan het gevolg kan zijn tot praktische problemen kan leiden en de ingangsdatum in gevaar zou kunnen brengen. Amendement 192 is niet aanvaardbaar omdat de Voedselautoriteit niet van invloed is op het plafond van rubriek 3 van de financiële vooruitzichten.

Amendement 188 is ten dele aanvaardbaar, in zoverre de vestigingsplaats van de Europese Voedselautoriteit uitsluitend op grond van operationele criteria moet worden gekozen. De overige criteria zijn niet aanvaardbaar. Hetzelfde geldt voor het deel van de amendement dat betrekking heeft op de procedures voor het kiezen van de vestigingsplaats. De aanvaarde passages van dit amendement zijn in artikel 64 opgenomen.

4. Conclusie

Dit gewijzigde voorstel is gebaseerd op het in de Raad bereikte politieke akkoord, behalve de volgende overwegingen en artikelen:

- overweging 19, die aansluit bij amendement 8 over het voorzorgsbeginsel en de niet-discriminerende toepassing daarvan;

- overweging 31, artikel 19, lid 3, en artikel 20, lid 3, die aansluiten bij de amendementen 10, 70 en 75, en inhouden dat exploitanten van levensmiddelen- en diervoederbedrijven niemand iets in de weg mogen leggen om met de bevoegde autoriteiten samenwerken als daardoor een gezondheidsrisico beperkt of vermeden kan worden;

- overweging 50, naar aanleiding van amendement 132, luidende dat consumentenorganisaties en andere belanghebbenden met de Autoriteit moeten kunnen samenwerken;

- overweging 56, die samenhangt met amendement 96, waarin wordt gesteld dat de communicatie van de Autoriteit over voedingskwesties rekening moet houden met de voedingsgewoonten in de EU;

- artikel 23, onder c), waarin amendement 92 is opgenomen. Dit amendement is in principe aanvaard maar geherformuleerd om duidelijk te maken dat de Autoriteit, die voor risicobeoordeling verantwoordelijk is, niet bij het risicomanagement betrokken is. Daarom kan de Autoriteit alleen op verzoek van de Commissie de risicomanager helpen bij het interpreteren en in aanmerking nemen van de wetenschappelijke adviezen;

- artikel 25 (raad van bestuur). De leden 1 en 2 zijn gebaseerd op het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. De Raad bleek echter de voorkeur te geven aan 16 leden die op grond van hun bekwaamheid, relevante deskundigheid en geografische spreiding waren gekozen plus een vertegenwoordiger van de Commissie, in plaats van vertegenwoordigers van alle drie de communautaire instellingen en vier vertegenwoordigers van organisaties van belanghebbenden, waar het oorspronkelijke voorstel van de Commissie van uitging;

- artikel 25, lid 10: deze bepaling is aangevuld met amendement 106, dat in principe door de Commissie is geaccepteerd. Hierdoor kan de voorzitter van het wetenschappelijk comité voor de vergaderingen van de raad van bestuur worden uitgenodigd;

- artikel 26, lid 1; dit is aangevuld met een deel van amendement 107, dat niet in het politiek akkoord van de Raad is aanvaard en inhoudt dat de uitvoerend directeur door het Europees Parlement wordt gehoord voordat hij definitief door de raad van bestuur wordt benoemd;

- artikel 27, lid 5: deze bepaling is aangevuld met amendement 113, dat in principe/gedeeltelijk door de Commissie is geaccepteerd en in het politiek akkoord van de Raad niet was overgenomen. De wijziging houdt in dat het adviesforum op gezette tijden bijeenkomt op uitnodiging van de voorzitter, of op verzoek van ten minste een derde van de leden;

- artikel 64 houdt vast aan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie dat de vestigingsplaats op voorstel van de Commissie door de bevoegde autoriteiten wordt vastgesteld en neemt een aantal selectiecriteria van amendement 188 over;

- artikel 66: de Raad stelt voor dat de artikelen 11, 12 en 14 tot en met 20 op 1 januari 2005 van toepassing worden, terwijl de Commissie wil dat deze bepalingen, die betrekking hebben op de elementaire voedselveiligheidsvoorschriften en de traceerbaarheid, al op 1 januari 2004 van kracht worden.

De amendementen van het Europees Parlement die de Commissie en de Raad hebben aanvaard, zijn vet, cursief en onderstreept aangegeven. De amendementen van het Europees Parlement die de Commissie heeft aanvaard maar die door de Raad zijn verworpen, zijn vet en onderstreept aangegeven.

Artikel 25, leden 1 en 2, houdt vast aan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie over de samenstelling van de raad van bestuur. De eerste zin van artikel 64 over de procedure om de vestigingsplaats vast te stellen is overgenomen uit het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Deze passages zijn in het gewijzigde voorstel cursief aangegeven.

De Commissie hoopt op een spoedige goedkeuring van deze verordening zodat de Europese Voedselautoriteit begin 2002 met haar werk kan beginnen, in overeenstemming met de resolutie van de top van Nice.

2000/0286 (COD)

Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden

(Voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 37, 95 en 133 en artikel 152, lid 4, punt b),

Gezien het voorstel van de Commissie [6],

[6] COM(2000) 716 definitief van 8.11.2000.

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité [7],

[7] PB C 155 van 29.5.2001, blz. 32.

Gezien het advies van het Comité van de Regio's [8],

[8] 13.6.2001; nog niet in het Publicatieblad verschenen.

Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Het vrije verkeer van veilig en gezond voedsel is een wezenlijk aspect van de interne markt, dat een aanzienlijke bijdrage levert tot de gezondheid en het welzijn van de burgers en hun sociale en economische belangen.

(2) Bij de uitvoering van het beleid van de Gemeenschap dient een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens te worden gewaarborgd.

(3) Vrij verkeer van levensmiddelen en diervoeders in de Gemeenschap kan alleen worden verwezenlijkt als de vereisten inzake voedsel- en voederveiligheid van lidstaat tot lidstaat niet te sterk verschillen.

(4) Er zijn grote verschillen in de begrippen, beginselen en procedures tussen de voedselwetgevingen van de lidstaten. Wanneer de lidstaten maatregelen met betrekking tot levensmiddelen vaststellen, kunnen deze verschillen het vrije verkeer van levensmiddelen belemmeren en tot ongelijke concurrentievoorwaarden leiden, en daardoor rechtstreeks van invloed zijn op de werking van de interne markt.

(5) Het is daarom noodzakelijk die begrippen, beginselen en procedures onderling zodanig aan te passen dat zij een gemeenschappelijke grondslag vormen voor maatregelen op voedsel- en voedergebied in de lidstaten en op het niveau van de Gemeenschap. Het is echter nodig voldoende tijd te laten voor de aanpassing van niet met elkaar verenigbare bepalingen in de bestaande wetgeving, zowel op nationaal niveau als op het niveau van de Gemeenschap, en te bepalen dat de betrokken wetgeving in afwachting van die aanpassing toegepast wordt aan de hand van de in deze verordening neergelegde beginselen.

(6) Water wordt evenals andere levensmiddelen rechtstreeks of indirect geconsumeerd en draagt daardoor bij tot de totale blootstelling van de consument aan geconsumeerde stoffen, chemische en microbiologische verontreinigingen daaronder begrepen. Daar voor menselijke consumptie bestemd water reeds op grond van Richtlijn 80/778/EEG [9] en Richtlijn 98/83/EG [10] van de Raad wordt gecontroleerd, volstaat het water in aanmerking te nemen vanaf de plaats waar aan de kwaliteitseisen moet worden voldaan in de zin van artikel 6 van Richtlijn 98/83/EG.

[9] PB L 229 van 30.8.1980, blz. 11.

[10] PB L 330 van 5.12.1998, blz. 32.

(7) In de context van de levensmiddelenwetgeving dienen voorschriften voor diervoeders te worden vastgesteld, onder meer voor de productie en het gebruik van diervoeders bestemd zijn voor voedselproducerende dieren. Dit doet geen afbreuk aan soortgelijke voorschriften die tot dusverre golden en in de toekomst zullen gelden in de wetgeving inzake voeder voor alle dieren, met inbegrip van huisdieren.

(8) De Gemeenschap heeft bij de ontwikkeling van levensmiddelenwetgeving gekozen voor een hoog niveau van gezondheidsbescherming en past dat zonder discriminatie toe, ongeacht of de levensmiddelen of diervoeders op de interne markt dan wel internationaal worden verhandeld.

(9) Er dient voor te worden gezorgd dat de consumenten, andere belanghebbenden en de handelspartners vertrouwen hebben in het besluitvormingsproces dat aan de levensmiddelenwetgeving ten grondslag ligt, de wetenschappelijke basis ervan en de structuren en de onafhankelijkheid van de instellingen die de gezondheid en de overige belangen beschermen.

(10) De ervaring heeft geleerd dat er maatregelen moeten worden vastgesteld om te garanderen dat onveilige levensmiddelen niet in de handel worden gebracht en te waarborgen dat er systemen zijn om problemen met de voedselveiligheid op te sporen en daarop te reageren met het oog op de goede werking van de interne markt en de bescherming van de gezondheid. Soortgelijke aangelegenheden met betrekking tot de voederveiligheid moeten ook worden aangepakt.

(11) Met het oog op een voldoende complete en geïntegreerde benadering van de voedselveiligheid dient het begrip levensmiddelenwetgeving ruim opgevat te worden en een breed scala aan bepalingen te omvatten die direct of indirect op de voedsel- en voederveiligheid van invloed zijn, inclusief bepalingen inzake materiaal dat en voorwerpen die in aanraking komen met levensmiddelen, diervoeders en andere landbouwgrondstoffen die bij de primaire productie worden gebruikt.

(12) Om de voedselveiligheid te waarborgen, moeten alle aspecten van de voedselproductieketen als één geheel worden beschouwd, van de primaire productie en de productie van diervoeder tot en met de verkoop of levering van levensmiddelen aan de consument, aangezien elk onderdeel daarvan op de voedselveiligheid van invloed kan zijn.

(13) De ervaring heeft geleerd dat daarom ook de productie, de vervaardiging, het vervoer en de distributie van diervoeder voor voedselproducerende dieren de nodige aandacht moeten krijgen, met inbegrip van de productie van dieren die in viskwekerijen als voer kunnen worden gebruikt, aangezien onopzettelijke of bewuste verontreiniging van diervoeder, vervalsing en frauduleuze praktijken of andere onjuiste handelwijzen met betrekking tot diervoeder direct of indirect van invloed kunnen zijn op de voedselveiligheid.

(14) Om dezelfde reden dient aandacht te worden besteed aan andere handelwijzen en grondstoffen bij de primaire productie en de mogelijke gevolgen daarvan voor de voedselveiligheid in haar geheel.

(15) Door de lidstaten en de Gemeenschap vastgestelde maatregelen met betrekking tot de voedsel- en voederveiligheid dienen te zijn gebaseerd op risicoanalyse, tenzij dit wegens de omstandigheden of de aard van de maatregel niet toepasselijk is. Door een risicoanalyse te verrichten alvorens dergelijke maatregelen vast te stellen, kan gemakkelijker vermeden worden dat onterechte belemmeringen voor het vrije verkeer van levensmiddelen worden opgeworpen.

(16) Ingeval levensmiddelenwetgeving gericht is op het beperken, wegnemen of vermijden van een gezondheidsrisico, vormen de drie samenhangende beginselen van risicoanalyse - risicobeoordeling, risicomanagement en risicocommunicatie - een systematische methodologie voor het vaststellen van doeltreffende, evenredige en doelgerichte maatregelen of andere acties ter bescherming van de gezondheid.

(17) Met het oog op het vertrouwen in de wetenschappelijke grondslag van de levensmiddelenwetgeving dienen de risicobeoordelingen op onafhankelijke, objectieve en doorzichtige wijze te gebeuren en te zijn gebaseerd op de beschikbare wetenschappelijke informatie en gegevens.

(18) Erkend wordt dat in sommige gevallen een wetenschappelijke risicobeoordeling alleen onvoldoende gegevens biedt om daarop een risicomanagementbeslissing te baseren en dat op goede gronden ook andere relevante factoren in aanmerking moeten worden genomen, waaronder maatschappelijke, economische, traditiegebonden, ethische en milieufactoren alsmede de uitvoerbaarheid van controles.

(19) Ten behoeve van de gezondheidsbescherming in de Gemeenschap is wel het voorzorgsbeginsel aangevoerd, hetgeen tot belemmeringen voor het vrije verkeer van levensmiddelen of diervoeders heeft geleid. Daarom moet voor de hele Gemeenschap een uniforme basis worden vastgesteld. Een op het voorzorgsbeginsel gebaseerde maatregel mag niet discriminerend zijn of een verkapte beperking vormen op grond van de oorsprong van het levensmiddel of diervoeder.

(20) In specifieke omstandigheden waarin er een risico voor het leven of de gezondheid is, maar er nog wetenschappelijke onzekerheid heerst, biedt het voorzorgsbeginsel een mogelijkheid om te bepalen met welke risicomanagementmaatregelen of andere maatregelen het in de Gemeenschap gekozen hoge niveau van gezondheidsbescherming kan worden gewaarborgd.

(21) Voedselveiligheid en de bescherming van de consumentenbelangen wordt een steeds belangrijker kwestie voor het grote publiek, niet-gouvernementele organisaties, beroepsorganisaties, internationale handelspartners en handelsorganisaties. Het vertrouwen van de consumenten en van de handelspartners moet worden gewaarborgd door op open, transparante wijze levensmiddelenwetgeving tot stand te brengen en doordat de overheid de nodige stappen neemt om het publiek te informeren als er redelijke gronden zijn om te vermoeden dat een levensmiddel een risico voor de gezondheid kan inhouden.

(22) De veiligheid en het vertrouwen van de consumenten in de Gemeenschap en in derde landen zijn van primordiaal belang. De Gemeenschap is een van de belangrijkste partners in de levensmiddelen- en diervoederhandel op mondiaal niveau en als zodanig heeft zij internationale handelsovereenkomsten gesloten, draagt zij bij tot de opstelling van internationale normen ter onderbouwing van de levensmiddelenwetgeving en ondersteunt zij de beginselen van vrije handel in veilige, gezonde levensmiddelen en diervoeders zonder discriminatie en door middel van eerlijke en ethische handelsgebruiken.

(23) Er moet voor worden gezorgd dat uit de Gemeenschap uitgevoerde of wederuitgevoerde levensmiddelen en diervoeders voldoen aan de communautaire wetgeving of de voorschriften van het land van invoer. In andere omstandigheden mogen levensmiddelen en diervoeders alleen uitgevoerd of wederuitgevoerd worden indien het land van invoer daarmee uitdrukkelijk heeft ingestemd. Er moet echter voor worden gezorgd dat levensmiddelen die schadelijk zijn voor de gezondheid en diervoeder dat onveilig is, niet uitgevoerd of wederuitgevoerd worden, ook al heeft het land van invoer daarmee ingestemd.

(24) Het is nodig de algemene beginselen vast te leggen op grond waarvan levensmiddelen en diervoeders mogen worden verhandeld, alsmede de doelstellingen en beginselen van de bijdrage van de Gemeenschap aan de totstandbrenging van internationale normen en handelsovereenkomsten.

(25) Sommige lidstaten hebben horizontale wetgeving inzake voedselveiligheid vastgesteld waarbij in het bijzonder aan de bedrijven een algemene verplichting wordt opgelegd om uitsluitend veilige levensmiddelen op de markt te brengen. Deze lidstaten hanteren echter uiteenlopende criteria om uit te maken of een levensmiddel veilig is. Als gevolg van deze verschillende benaderingen en het ontbreken van horizontale wetgeving in andere lidstaten kunnen er belemmeringen voor de handel in levensmiddelen ontstaan. Dergelijke belemmeringen kunnen ook voor de handel in diervoeders ontstaan.

(26) Daarom moeten er algemene vereisten worden vastgelegd opdat alleen veilige levensmiddelen en diervoeders in de handel worden gebracht, om te waarborgen dat de interne markt voor dergelijke producten goed functioneert.

(27) De ervaring heeft geleerd dat de werking van de interne markt voor levensmiddelen of diervoeders in het gedrang kan komen als het onmogelijk is levensmiddelen en diervoeders te traceren. Daarom moet er bij de diervoeder- en levensmiddelenbedrijven een alomvattend systeem worden ingesteld, zodat producten op gerichte en nauwkeurige wijze uit de handel kunnen worden genomen of de consumenten of controlefunctionarissen adequaat kunnen worden geïnformeerd, waardoor in geval van voedselveiligheidsproblemen een eventuele onnodige verdergaande verstoring wordt vermeden.

(28) Levensmiddelen- en diervoederbedrijven, met inbegrip van importeurs, moeten ten minste het bedrijf kunnen identificeren dat hun het levensmiddel, het diervoeder, het dier of de stof heeft geleverd dat of die in een levensmiddel of diervoeder kan worden opgenomen, zodat bij naspeuringen de traceerbaarheid in alle stadia gewaarborgd is.

(29) Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf bevindt zich in de beste positie om een veilig systeem op te zetten om levensmiddelen te leveren en te waarborgen dat de geleverde levensmiddelen veilig zijn. Daarom dient de primaire wettelijke verantwoordelijkheid voor de voedselveiligheid bij de exploitant te liggen. Hoewel dit beginsel in sommige lidstaten en sommige onderdelen van de levensmiddelenwetgeving bestaat, is het in andere onderdelen niet uitdrukkelijk vastgelegd of wordt deze verantwoordelijkheid overgenomen door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat door middel van door hen uitgevoerde controles. Dergelijke verschillen kunnen tot handelsbelemmeringen leiden en de concurrentie tussen exploitanten van levensmiddelenbedrijven in verschillende lidstaten verstoren.

(30) Voor diervoeder en exploitanten van diervoederbedrijven dienen soortgelijke vereisten te gelden.

(31) De ervaring heeft geleerd dat medewerkers van levensmiddelen- en diervoederbedrijven die er uit hoofde van hun beroepsactiviteiten achter komen dat een onveilig diervoeder of een levensmiddel dat schadelijk kan zijn voor de gezondheid in de handel is gebracht, in belangrijke mate kunnen bijdragen tot de vermindering of preventie van dat risico.

(32) De wetenschappelijke en technische grondslag voor de communautaire wetgeving inzake voedsel- en voederveiligheid dient bij te dragen tot de verwezenlijking van een hoog niveau van gezondheidsbescherming in de Gemeenschap. De Gemeenschap moet beschikken over hoogwaardige, onafhankelijke en doelmatige wetenschappelijke en technische ondersteuning.

(33) De wetenschappelijke en technische vraagstukken met betrekking tot de voedsel- en voederveiligheid worden steeds belangrijker en complexer. Met de oprichting van een Europese Voedselautoriteit, hierna de "Autoriteit" genoemd, zou het huidige systeem van wetenschappelijke en technische ondersteuning, dat niet meer opgewassen is tegen de toenemende vraag, worden versterkt.

(34) Overeenkomstig de algemene beginselen van de levensmiddelenwetgeving dient de Autoriteit de rol van onafhankelijk wetenschappelijk referentiepunt voor risicobeoordeling te vervullen en aldus bij te dragen tot de soepele werking van de interne markt. Haar kan worden gevraagd advies uit te brengen over omstreden wetenschappelijke kwesties en de communautaire instellingen en de lidstaten zo in staat stellen om met kennis van zaken risicomanagementbeslissingen te nemen ter waarborging van de voedsel- en voederveiligheid, en er daardoor toe bijdragen dat verbrokkeling van de interne markt door de vaststelling van ongerechtvaardigde of onnodige belemmeringen voor het vrije verkeer van levensmiddelen en diervoeders wordt vermeden.

(35) De Autoriteit dient een onafhankelijke wetenschappelijke bron van advies, informatie en risicocommunicatie te zijn, teneinde het vertrouwen van de consument te vergroten. Om echter de samenhang tussen risicobeoordelings-, risicomanagement- en risicocommunicatietaken te bevorderen, dient de relatie tussen risicobeoordelaars en risicomanagers te worden versterkt.

(36) De Autoriteit dient een volledig, onafhankelijk overzicht te verstrekken van de veiligheids- en andere aspecten van de hele voedsel- en voedervoorzieningsketen en moet daartoe verstrekkende verantwoordelijkheden krijgen. Hieronder dienen aangelegenheden te vallen die direct of indirect van invloed zijn op de veiligheid van de voedselketen, de gezondheid en het welzijn van dieren en de gezondheid van planten. Er dient echter voor te worden gezorgd dat de Autoriteit zich op de voedselveiligheid concentreert; daarom moet de opdracht van de Autoriteit ten aanzien van de gezondheid en het welzijn van dieren en de gezondheid van planten rakende onderwerpen die geen verband houden met de veiligheid van de voedselvoorzieningsketen worden beperkt tot het uitbrengen van wetenschappelijke adviezen. De opdracht van de Autoriteit dient ook wetenschappelijk advies en wetenschappelijke en technische ondersteuning inzake de menselijke voeding in samenhang met de communautaire wetgeving te omvatten, alsmede, op verzoek van de Commissie, bijstand betreffende de communicatie over voedingskwesties in het kader van de programma's van de Gemeenschap op gezondheidsgebied.

(37) Aangezien sommige producten die krachtens de levensmiddelenwetgeving toegestaan zijn, zoals bestrijdingsmiddelen en toevoegingsmiddelen voor de diervoeding, risico's voor het milieu of voor de veiligheid van de werknemers kunnen inhouden, dienen ook bepaalde aspecten betreffende het milieu en de bescherming van de werknemers overeenkomstig de relevante wetgeving te worden beoordeeld.

(38) Ter vermijding van dubbele wetenschappelijke beoordelingen en bijbehorende wetenschappelijke adviezen met betrekking tot genetisch gemodificeerde organismen dient de Autoriteit ook wetenschappelijke adviezen uit te brengen over andere producten dan levensmiddelen en diervoeders die verband houden met genetisch gemodificeerde organismen, zoals omschreven in Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad [11] en onverminderd de daarin vastgestelde procedures.

[11] PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1.

(39) De Autoriteit dient door het bieden van ondersteuning op wetenschappelijk vlak bij te dragen tot de rol van de Gemeenschap en de lidstaten in het ontwikkelen en vaststellen van internationale voedselveiligheidsnormen en handelsovereenkomsten.

(40) Het vertrouwen van de communautaire instellingen, het grote publiek en de belanghebbenden in de Autoriteit is van wezenlijk belang. Daarom is het essentieel dat onafhankelijkheid, een hoog wetenschappelijk niveau, doorzichtigheid en efficiëntie voor de Autoriteit gewaarborgd zijn. Ook samenwerking met de lidstaten is onontbeerlijk.

(41) De Autoriteit dient over de middelen te beschikken om alle taken te verrichten die nodig zijn om haar functie te vervullen.

(42) Er dient voor te worden gezorgd dat de verschillende betrokken communautaire instellingen doeltreffend toezicht uitoefenen op de Autoriteit; daartoe dienen in de raad van bestuur vier door het Europees Parlement benoemde vertegenwoordigers, vier door de Raad benoemde vertegenwoordigers en vier door de Commissie benoemde vertegenwoordigers te worden opgenomen.

(43) De raad van bestuur dient de bevoegdheid te krijgen om de begroting vast te stellen, op de uitvoering daarvan toe te zien, een huishoudelijk reglement op te stellen, een financieel reglement vast te stellen, en de leden van het wetenschappelijk comité en van de wetenschappelijke panels alsmede de uitvoerend directeur te benoemen.

(44) Met het publiek moet een relatie van vertrouwen en doorzichtigheid worden opgebouwd en daartoe dienen vier vertegenwoordigers van de consumenten en het bedrijfsleven zitting te hebben in de raad van bestuur.

(45) Wil de Autoriteit doeltreffend functioneren, dan dient zij nauw samen te werken met de bevoegde instanties in de lidstaten. Er dient een adviesforum te worden opgericht om de uitvoerend directeur bij te staan, te fungeren als instantie voor de uitwisseling van informatie en te zorgen voor nauwe samenwerking, met name wat het netwerksysteem betreft. Door samenwerking en adequate uitwisseling van informatie moet ook de kans op uiteenlopende wetenschappelijke adviezen zo klein mogelijk worden gehouden.

(46) De Autoriteit dient de taak van de aan de Commissie verbonden wetenschappelijke comités betreffende het uitbrengen van wetenschappelijke adviezen op het terrein waarvoor zij bevoegd is, over te nemen. Deze comités dienen te worden gereorganiseerd om een grotere wetenschappelijke samenhang met betrekking tot de voedselvoorzieningsketen te bereiken en hen in staat te stellen doeltreffender te functioneren. Daarom dienen er bij de Autoriteit een wetenschappelijk comité en permanente wetenschappelijke panels te worden ingesteld om deze adviezen uit te brengen.

(47) Ter waarborging van de onafhankelijkheid dienen het comité en de panels te bestaan uit onafhankelijke wetenschappers die aan de hand van een open sollicitatieprocedure zijn aangeworven.

(48) De rol van de Autoriteit als onafhankelijk wetenschappelijk referentiepunt betekent dat niet alleen de Commissie, maar ook het Europees Parlement en de lidstaten haar om advies kunnen vragen. Met het oog op de beheersbaarheid en de consistentie van de wetenschappelijke advisering moet de Autoriteit onder opgave van redenen en aan de hand van vaste criteria een verzoek kunnen afwijzen of wijzigen. Verder moeten er maatregelen worden getroffen om uiteenlopende wetenschappelijke adviezen te vermijden en in geval van uiteenlopende wetenschappelijke adviezen van verscheidene wetenschappelijke instanties moeten er procedures zijn om de verschillen weg te nemen of de risicomanagers een transparante basis van wetenschappelijke informatie te verstrekken.

(49) De Autoriteit dient voorts op open, transparante wijze wetenschappelijke studies te kunnen laten verrichten die voor de vervulling van haar taken nodig zijn, waarbij zij er door middel van haar contacten met de Commissie en de lidstaten voor moet zorgen dat dubbel werk wordt voorkomen. De Autoriteit dient rekening te houden met de bestaande communautaire expertise en structuren.

(50) Het ontbreken van een doeltreffend systeem voor de verzameling en analyse op communautair niveau van gegevens over de voedselvoorzieningsketen wordt onderkend als een ernstige tekortkoming. Daarom moet er een systeem voor de verzameling en analyse van relevante gegevens over de door de Autoriteit bestreken gebieden worden opgezet, in de vorm van een door de Autoriteit gecoördineerd netwerk met alle relevante organisaties, met inbegrip van wetenschappelijke organisaties van consumenten en andere belanghebbenden, voorzover van toepassing. De communautaire gegevensverzamelingsnetwerken op de onder de Autoriteit ressorterende gebieden moeten opnieuw worden bezien.

(51) Een verbeterde opsporing van nieuwe risico's kan op de lange termijn voor de lidstaten en de Gemeenschap een belangrijk preventiehulpmiddel bij de beleidsuitvoering worden. Daarom moet de Autoriteit tot taak krijgen hierop te anticiperen door informatie te verzamelen en waakzaamheid te betrachten en door een evaluatie van en informatie over nieuwe risico's te verstrekken met het oog op de preventie daarvan.

(52) De oprichting van de Autoriteit dient de lidstaten de mogelijkheid te bieden om nauwer bij de wetenschappelijke procedures te worden betrokken. Daartoe dient er nauw tussen de Autoriteit en de lidstaten te worden samengewerkt. Met name moet de Autoriteit bepaalde taken kunnen opdragen aan organisaties in de lidstaten.

(53) Er moet worden gezorgd voor een juist evenwicht tussen de inschakeling van nationale organisaties om taken voor de Autoriteit te verrichten en de noodzaak om ter wille van de algehele samenhang te waarborgen dat die taken worden uitgevoerd overeenkomstig de voor dergelijke taken voor de Autoriteit opgestelde criteria. De bestaande procedures voor de toewijzing van wetenschappelijke taken aan de lidstaten, in het bijzonder met betrekking tot de beoordeling van door het bedrijfsleven ingediende dossiers voor de toelating van bepaalde stoffen, producten of procédés, zullen binnen een jaar moeten worden herbezien in verband met de oprichting van de Autoriteit en de nieuwe faciliteiten die zij biedt, waarbij de evaluatieprocedures minstens even streng moeten zijn als tevoren.

(54) De Commissie blijft volledig verantwoordelijk voor de bekendmaking van risicomanagementmaatregelen. Daarom dient er tussen de Autoriteit en de Commissie een goede informatie-uitwisseling plaats te vinden. Samenwerking tussen de Autoriteit, de Commissie en de lidstaten is ook nodig met het oog op de samenhang van het gehele communicatieproces.

(55) De onafhankelijkheid van de Autoriteit en haar voorlichtingstaak ten aanzien van het publiek betekenen dat zij onafhankelijk moet kunnen communiceren op de gebieden die onder haar bevoegdheid vallen, met als doel objectieve, betrouwbare en gemakkelijk te begrijpen informatie te verstrekken.

(56) Adequate samenwerking met de lidstaten op het gebied van publieksvoorlichtingscampagnes is noodzakelijk om rekening te houden met eventuele regionale parameters en de afstemming met het gezondheidsbeleid. Bij de communicatie over de gevolgen van de voeding voor de gezondheid moet rekening worden gehouden met de verscheidenheid aan voedingsgewoonten in de Europese Unie.

(57) De Autoriteit moet niet alleen op basis van onafhankelijkheid en doorzichtigheid te werk gaan, maar ook openstaan voor contacten met de consumenten en andere belanghebbende groepen.

(58) De Autoriteit dient uit de communautaire begroting te worden gefinancierd. In het licht van de opgedane ervaring echter, met name wat betreft de behandeling van door het bedrijfsleven ingediende vergunningsdossiers, zal binnen drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening worden nagegaan of er vergoedingen kunnen worden gevraagd. De voor de Gemeenschapsbegroting geldende procedure blijft echter van toepassing op de eventuele subsidies ten laste van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen. Voorts dient de Rekenkamer de rekeningen te controleren.

(59) Deelname van Europese landen die geen lidstaat van de Europese Unie zijn en die overeenkomsten hebben gesloten op grond waarvan zij de communautaire wetgeving op het door deze verordening bestreken gebied moeten omzetten en uitvoeren, moet mogelijk zijn.

(60) Er bestaat al een systeem voor snelle waarschuwingen in het kader van de Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productveiligheid [12]. Onder dit systeem vallen levensmiddelen en industriële producten, maar geen diervoeders. Uit recente voedselcrises is gebleken dat er een verbeterd en verruimd systeem voor snelle waarschuwingen moet worden opgezet dat levensmiddelen en diervoeders omvat. Dit herziene systeem moet door de Commissie worden beheerd en de lidstaten, de Commissie en de Autoriteit moeten in het netwerk worden opgenomen. Het systeem dient niet van toepassing te zijn op de snelle uitwisseling van informatie in geval van stralingsgevaar krachtens Beschikking 87/600/Euratom van de Raad [13].

[12] PB L 228 van 11.8.1992, blz. 24.

[13] PB L 371 van 30.12.1987, blz. 76.

(61) Uit recente voedselveiligheidsincidenten is gebleken dat er passende maatregelen voor noodsituaties moeten komen, om te waarborgen dat voor alle levensmiddelen, ongeacht soort en oorsprong, en alle diervoeders gemeenschappelijke maatregelen worden genomen in geval van een ernstig risico voor de gezondheid van de mens. Met een dergelijke integrale aanpak voor noodmaatregelen in verband met de voedselveiligheid zou doeltreffend moeten kunnen worden opgetreden en vermeden moeten worden dat er kunstmatige verschillen ontstaan in de behandeling van een ernstig risico in verband met levensmiddelen of diervoeders.

(62) Uit recente voedselcrises is ook gebleken dat het voor de Commissie nuttig is om over aangepaste, snellere procedures voor crisismanagement te beschikken. Deze organisatorische procedures dienen het mogelijk te maken de inspanningen beter te coördineren en op grond van de beste beschikbare wetenschappelijke informatie te bepalen wat de doeltreffendste maatregelen zijn. Daarom moeten deze herziene procedures rekening houden met de verantwoordelijkheden van de Autoriteit en haar in staat stellen om in geval van een voedselcrisis wetenschappelijke en technische bijstand in de vorm van advies te verlenen.

(63) Met het oog op een doeltreffender, integrale aanpak inzake de voedselketen dient een Comité voor de voedselketen en de diergezondheid te worden ingesteld ter vervanging van het Permanent Veterinair Comité, het Permanent Comité voor levensmiddelen en het Permanent Comité voor veevoeders. Derhalve dienen de Besluiten 68/361/EEG [14], 69/414/EEG [15] en 70/372/EEG [16] van de Raad te worden ingetrokken. Om dezelfde reden dient het Comité voor de voedselketen en de diergezondheid ook de plaats in te nemen van het Permanent Plantenziektekundig Comité wat betreft de bevoegdheden van dit comité (voor de Richtlijnen 76/895/EEG [17], 86/362/EEG [18], 86/363/EEG [19], 90/642/EEG [20] en 91/414/EEG [21]) inzake gewasbeschermingsproducten en de vaststelling van maximumresidugehalten.

[14] PB L 255 van 18.10.1968, blz. 23.

[15] PB L 291 van 19.11.1969, blz. 9.

[16] PB L 170 van 3.8.1970, blz. 1.

[17] PB L 341 van 9.12.1976, blz. 26. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/32/EG (PB L 144 van 18.6.1996, blz. 12).

[18] PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37.

[19] PB L 221 van 7.8.1986, blz. 43.

[20] PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71.

[21] PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.

(64) De nodige maatregelen ter uitvoering van deze verordening moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [22].

[22] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

(65) Het is nodig het bedrijfsleven voldoende tijd te laten voor aanpassing aan bepaalde voorschriften van deze verordening en te bepalen dat de Europese Voedselautoriteit haar werkzaamheden op 1 januari 2002 aanvangt.

(66) Verwarring tussen de taken van de Autoriteit en die van het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, ingesteld bij Verordening (EEG) nr. 2309/93 van de Raad [23], moet worden vermeden. Daarom moet worden vastgelegd dat deze verordening geen afbreuk doet aan de aan het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling toegekende bevoegdheden, met inbegrip van de bevoegdheden die zijn toegekend bij Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong [24].

[23] PB L 214 van 24.8.1993, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 649/1998 (PB L 88 van 24.3.1998, blz. 7).

[24] PB L 224 van 18.8.1990, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2391/2000 van de Commissie (PB L 276 van 28.10.2000, blz. 5).

(67) Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel is het ter verwezenlijking van de voornaamste doelstellingen van deze verordening noodzakelijk en gepast te voorzien in de onderlinge aanpassing van de begrippen, beginselen en procedures die een gemeenschappelijke basis voor de levensmiddelenwetgeving in de Gemeenschap vormen en de Europese Voedselautoriteit op te richten. Deze verordening beperkt zich tot hetgeen noodzakelijk is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken, overeenkomstig artikel 5, derde alinea, van het Verdrag,

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Hoofdstuk I Toepassingsgebied en definities

Artikel 1 Doel en toepassingsgebied

1. Deze verordening verschaft de grondslag voor een hoog beschermingsniveau voor het leven en de gezondheid van de mens en de belangen van de consument met betrekking tot levensmiddelen, waarbij de goede werking van de interne markt gewaarborgd is. Zij legt gemeenschappelijke beginselen en verantwoordelijkheden vast, de middelen om een stevige wetenschappelijke basis tot stand te brengen, doelmatige organisatorische regelingen en procedures ter onderbouwing van de besluitvorming inzake voedsel- en voederveiligheidsaangelegenheden.

2. Voor de toepassing van lid 1 worden in deze verordening algemene beginselen inzake levensmiddelen en diervoeders in het algemeen en de voedsel- en voederveiligheid in het bijzonder, op Gemeenschaps- of nationaal niveau vastgesteld.

Bij deze verordening wordt de Europese Voedselautoriteit opgericht.

Deze verordening stelt de procedures vast voor aangelegenheden die direct of indirect op de voedsel- en voederveiligheid van invloed zijn.

3. Deze verordening is van toepassing op alle stadia van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen en diervoeders. Zij is niet van toepassing op de primaire productie voor particulier huishoudelijk gebruik, noch op de huishoudelijke bereiding, behandeling of opslag van levensmiddelen voor particulier huishoudelijk verbruik.

Artikel 2 Definitie van "levensmiddel"

In deze verordening wordt verstaan onder "levensmiddel" of "voedsel": alle stoffen en producten, verwerkt, gedeeltelijk verwerkt of onverwerkt, die bestemd zijn om door de mens te worden geconsumeerd of waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij door de mens worden geconsumeerd. Dit begrip omvat tevens drank, kauwgom alsmede iedere stof, daaronder begrepen water, die opzettelijk tijdens de vervaardiging, de bereiding of de behandeling aan het levensmiddel wordt toegevoegd. Het omvat water afkomstig van de plaats waar aan de kwaliteitseisen moet worden voldaan, in de zin van artikel 6 van Richtlijn 98/83/EG en onverminderd de voorschriften van Richtlijn 80/778/EEG en Richtlijn 98/83/EG.

Onder deze definitie vallen niet:

a) diervoeder;

b) levende dieren, tenzij bereid om in de handel te worden gebracht voor menselijke consumptie;

c) planten vóór de oogst;

d) farmaceutische specialiteiten in de zin van Richtlijn 65/65/EEG van de Raad [25]en Richtlijn 92/73/EEG van de Raad [26];

[25] PB B 22 van 9.2.1965, blz. 369.

[26] PB L 297 van 13.10.1992, blz. 8.

e) cosmetische producten in de zin van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad [27];

[27] PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169.

f) tabak en tabaksproducten in de zin van Richtlijn 89/622/EEG van de Raad [28];

[28] PB L 359 van 8.12.1989, blz. 1.

g) verdovende middelen en psychotrope stoffen in de zin van het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961 en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971;

h) residuen en contaminanten.

Artikel 3 Overige definities

In deze verordening wordt verstaan onder:

(1) "levensmiddelenwetgeving": de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot levensmiddelen in het algemeen en de voedselveiligheid in het bijzonder, zowel op het niveau van de Gemeenschap als op nationaal niveau; deze term bestrijkt alle stadia van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen, alsook van diervoeder voor voedselproducerende dieren;

(2) "levensmiddelenbedrijf": onderneming, zowel publiek- als privaatrechtelijk, die al dan niet met winstoogmerk actief is in enig stadium van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen;

(3) "exploitant van een levensmiddelenbedrijf": natuurlijke persoon of rechtspersoon die verantwoordelijk is voor de naleving van de in de levensmiddelenwetgeving vastgestelde voorschriften in het levensmiddelenbedrijf waarover hij de leiding heeft;

(4) "diervoeder": alle stoffen en producten, inclusief additieven, verwerkt, gedeeltelijk verwerkt of onverwerkt, die bestemd zijn om te worden gebruikt voor orale vervoedering aan dieren;

(5) "diervoederbedrijf": onderneming, zowel publiek- als privaatrechtelijk, die, al dan niet met winstoogmerk, actief is in productie, vervaardiging, verwerking, opslag, vervoer of distributie van diervoeder, met inbegrip van producenten die diervoeder produceren, verwerken of opslaan met het oog op vervoedering aan dieren op het eigen bedrijf;

(6) "exploitant van een diervoederbedrijf": natuurlijke persoon of rechtspersoon die verantwoordelijk is voor de naleving van de in de levensmiddelenwetgeving vastgestelde voorschriften in het diervoederbedrijf waarover hij de leiding heeft;

(7) "detailhandel": het hanteren en/of verwerken van levensmiddelen en het opslaan daarvan op de plaats van verkoop of levering aan de eindverbruiker, inclusief distributieterminals, cateringdiensten, bedrijfskantines, institutionele maaltijdvoorziening, restaurants en andere soortgelijke diensten voor voedselvoorziening, winkels, supermarkten en groothandelsbedrijven waar levensmiddelen worden verkocht;

(8) "in de handel brengen": het voorhanden hebben van levensmiddelen of diervoeders met het oog op de verkoop, met inbegrip van het ten verkoop aanbieden, of enige andere vorm van al dan niet gratis overdracht, alsmede de eigenlijke verkoop, distributie en andere vormen van overdracht zelf;

(9) "risico": functie van de kans op een nadelig gezondheidseffect en de ernst van dat effect, voortvloeiend uit een gevaar;

(10) "risicoanalyse": proces bestaande uit drie samenhangende onderdelen: risicobeoordeling, risicomanagement en risicocommunicatie;

(11) "risicobeoordeling": wetenschappelijk gefundeerd proces, bestaande uit vier stappen: gevareninventarisatie, gevarenkarakterisatie, blootstellingsschatting en risicokarakterisatie;

(12) "risicomanagement": van risicobeoordeling te onderscheiden proces waarin de beleidsalternatieven in overleg met de belanghebbenden tegen elkaar worden afgewogen, met inachtneming van de risicobeoordeling en andere legitieme factoren, en, zo nodig, de passende preventie- en beheersingsmaatregelen worden gekozen;

(13) "risicocommunicatie": interactieve uitwisseling van informatie en standpunten gedurende het hele risicoanalyseproces betreffende gevaren en risico's, met de risico's verband houdende factoren en risicopercepties, tussen risicobeoordelaars, risicomanagers, consumenten, levensmiddelen- en diervoederbedrijven, de academische wereld en andere belanghebbenden, met inbegrip van de toelichting van de resultaten van de risicobeoordeling en de grondslag voor risicomanagementbeslissingen;

(14) "gevaar": biologisch, chemisch of fysisch agens in een levensmiddel of diervoeder, of de toestand van een levensmiddel of diervoeder, met mogelijk nadelige gevolgen voor de gezondheid;

(15) "traceerbaarheid": mogelijkheid om een levensmiddel, diervoeder, voedselproducerend dier of stof die bestemd is om in een levensmiddel of diervoeder te worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin wordt verwerkt, door alle stadia van de productie, verwerking en distributie te traceren en te volgen;

(16) "stadia van de productie, verwerking en distributie": alle stadia, met inbegrip van invoer, vanaf de primaire productie van een levensmiddel tot en met opslag, vervoer, verkoop of levering daarvan aan de eindverbruiker en, voorzover van toepassing, invoer, productie, vervaardiging, opslag, vervoer, distributie, verkoop en levering van diervoeder;

(17) "primaire productie": de productie, het fokken en het telen van primaire producten tot en met het oogsten, het melken en de productie van landbouwhuisdieren, voorafgaande aan het slachten; dit begrip omvat tevens de jacht, de visvangst en de oogst van wilde producten;

(18) "eindverbruiker": de laatste verbruiker van een levensmiddel die het niet als deel van een levensmiddelenexploitatie of -activiteit zal gebruiken.

Hoofdstuk II Algemene levensmiddelenwetgeving

Artikel 4 Werkingssfeer

1. Dit hoofdstuk heeft betrekking op alle stadia van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen en op diervoeders die voor voedselproducerende dieren worden geproduceerd of daaraan worden vervoederd.

2. De in de artikelen 5 tot en met 10 neergelegde beginselen vormen een algemeen horizontaal kader dat bij het treffen van maatregelen in acht moet worden genomen.

3. De bestaande beginselen en procedures van de levensmiddelenwetgeving worden zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 1 januari 2007 aangepast, teneinde te voldoen aan de artikelen 5 tot en met 10.

4. Tot dan, en in afwijking van lid 2, wordt de bestaande wetgeving geïmplementeerd rekening houdend met de in de artikelen 5 tot en met 10 neergelegde beginselen.

Afdeling 1 Algemene beginselen van de levensmiddelenwetgeving

Artikel 5 Algemene doelstellingen

1. De levensmiddelenwetgeving streeft een of meer van de algemene doelstellingen van een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens, de bescherming van de belangen van de consument, inclusief eerlijke praktijken in de levensmiddelenhandel na, in voorkomend geval rekening houdend met de bescherming van de gezondheid en het welzijn van dieren, de gezondheid van planten en het milieu.

2. De levensmiddelenwetgeving streeft naar de verwezenlijking van vrij verkeer in de Gemeenschap van levensmiddelen en diervoeders die overeenkomstig de algemene beginselen en vereisten van dit hoofdstuk zijn vervaardigd of in de handel gebracht.

3. Indien er internationale normen bestaan of op korte termijn tot stand zullen komen, wordt hiermee bij de ontwikkeling en aanpassing van de levensmiddelenwetgeving rekening gehouden, tenzij die normen of de betrokken gedeelten ervan een ondoeltreffend of ongeschikt middel zouden zijn om de legitieme doelstellingen van de levensmiddelenwetgeving te verwezenlijken, er wetenschappelijke gronden zijn om deze buiten beschouwing te laten of bedoelde normen tot een ander beschermingsniveau zouden leiden dan het niveau dat in de Gemeenschap passend wordt geacht.

Artikel 6 Risicoanalyse

1. Om de algemene doelstelling van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en het leven van de mens te verwezenlijken, wordt de levensmiddelenwetgeving gebaseerd op risicoanalyse, tenzij dit wegens de omstandigheden of de aard van de maatregel niet toepasselijk is.

2. De risicobeoordeling is gebaseerd op de beschikbare wetenschappelijke gegevens en wordt op onafhankelijke, objectieve en doorzichtige wijze uitgevoerd.

3. Bij het risicomanagement wordt rekening gehouden met de resultaten van de risicobeoordeling, in het bijzonder de adviezen van de krachtens artikel 22 opgerichte Europese Voedselautoriteit, met andere ter zake dienende factoren en met het voorzorgsbeginsel indien aan de in artikel 7, lid 1, bedoelde voorwaarden is voldaan.

Artikel 7 Voorzorgsbeginsel

1. In situaties waarin na beoordeling van de beschikbare informatie de mogelijkheid van schadelijke gevolgen voor de gezondheid is geconstateerd, maar er nog wetenschappelijke onzekerheid heerst, kunnen, in afwachting van nadere wetenschappelijke gegevens ten behoeve van een vollediger risicobeoordeling, voorlopige maatregelen voor risicomanagement worden vastgesteld om het in de Gemeenschap gekozen hoge niveau van gezondheidsbescherming te waarborgen.

2. Krachtens lid 1 vastgestelde maatregelen zijn evenredig en beperken de handel niet meer dan nodig is om het in de Gemeenschap gekozen hoge niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken, met inachtneming van de technische en economische haalbaarheid en andere ter zake dienende factoren. De maatregelen dienen binnen redelijke termijn opnieuw te worden bezien, afhankelijk van de aard van het geconstateerde risico voor het leven of de gezondheid en het soort wetenschappelijke informatie dat nodig is om de wetenschappelijke onzekerheid weg te nemen en een vollediger risicobeoordeling uit te voeren.

Artikel 8 Bescherming van consumentenbelangen

De levensmiddelenwetgeving streeft ernaar de belangen van de consument te beschermen en biedt de consumenten een basis om met kennis van zaken keuzen te maken ten aanzien van de door hen geconsumeerde levensmiddelen. Daarbij wordt gestreefd naar de voorkoming van:

a) frauduleuze of bedrieglijke praktijken;

b) de vervalsing van levensmiddelen, en

c) alle andere praktijken die de consument kunnen misleiden.

Afdeling 2 Beginselen van doorzichtigheid

Artikel 9 Raadpleging van het publiek

Het publiek wordt bij de opstelling van levensmiddelenwetgeving in een passend stadium rechtstreeks of via representatieve organen geraadpleegd, behalve wanneer zulks om redenen van urgentie onmogelijk is.

Artikel 10 Informatie van het publiek

Onverminderd de toepasselijke bepalingen van het Gemeenschapsrecht en het nationale recht betreffende de toegang tot documenten, nemen de autoriteiten, wanneer er redelijke gronden zijn om te vermoeden dat een levensmiddel of een diervoeder een risico voor de gezondheid van mens of dier inhoudt, afhankelijk van de aard, ernst en omvang van dat risico de nodige stappen om het publiek te informeren over de aard van het gezondheidsrisico, waarbij zij zo volledig mogelijk aangeven welk levensmiddel of diervoeder, dan wel welk soort levensmiddel of diervoeder, het betreft, welk risico dat kan inhouden en welke maatregelen zijn genomen of zullen worden genomen om het risico te voorkomen, te beperken of weg te nemen.

Afdeling 3 Algemene voorschriften voor de handel in levensmiddelen

Artikel 11 In de Gemeenschap ingevoerde levensmiddelen en diervoeders

Levensmiddelen en diervoeders die in de Gemeenschap worden ingevoerd om er in de handel te worden gebracht, dienen te voldoen aan de toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving dan wel de voorschriften die door de Gemeenschap als ten minste gelijkwaardig zijn aangemerkt, of, ingeval er een specifieke overeenkomst tussen de Gemeenschap en het land van uitvoer bestaat, aan de voorschriften daarvan.

Artikel 12 Uit de Gemeenschap uitgevoerde levensmiddelen en diervoeders

1. Uit de Gemeenschap uitgevoerde of wederuitgevoerde levensmiddelen en diervoeders om in een derde land in de handel te worden gebracht, dienen te voldoen aan de toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, behoudens andersluidend verzoek van de autoriteiten van het land van invoer of andersluidende bepalingen in de wetgeving, voorschriften, normen, gedragscodes en andere eventuele wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen van het land van invoer.

In andere omstandigheden, behalve wanneer levensmiddelen schadelijk zijn voor de gezondheid dan wel diervoerder onveilig is, mogen levensmiddelen of diervoeders alleen uit de Gemeenschap uitgevoerd of wederuitgevoerd worden indien de bevoegde autoriteiten van het land van bestemming daarmee uitdrukkelijk hebben ingestemd, na volledig geïnformeerd te zijn over de redenen waarom en de omstandigheden waaronder de betrokken levensmiddelen of diervoeders in de Gemeenschap niet in de handel konden worden gebracht.

2. Ingeval de bepalingen van een bilaterale overeenkomst tussen de Gemeenschap of een van haar lidstaten en een derde land van toepassing zijn, dienen uit de Gemeenschap of die lidstaat naar dat derde land uitgevoerde levensmiddelen en diervoeders met die bepalingen in overeenstemming te zijn.

Artikel 13 Internationale normen

Onverminderd hun rechten en verplichtingen zullen de Gemeenschap en de lidstaten:

a) bijdragen tot de totstandkoming van internationale technische normen voor levensmiddelen en diervoeders alsmede sanitaire en fytosanitaire normen;

b) de coördinatie van de normalisatiewerkzaamheden op levensmiddelen- en diervoedergebied van internationale gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties bevorderen;

c) bijdragen, waar ter zake dienend en van toepassing, tot de totstandbrenging van overeenkomsten inzake de erkenning van de gelijkwaardigheid van specifieke maatregelen met betrekking tot levensmiddelen en diervoeders;

d) bijzondere aandacht schenken aan de bijzondere behoeften van de ontwikkelingslanden op ontwikkelings-, financieel en handelsgebied teneinde ervoor te zorgen dat de internationale normen geen onnodige belemmeringen opwerpen voor de uitvoer uit ontwikkelingslanden.

Afdeling 4 Algemene voorschriften van de levensmiddelenwetgeving

Artikel 14 Voedselveiligheidsvoorschriften

1. Levensmiddelen worden niet in de handel gebracht indien zij onveilig zijn.

2. Levensmiddelen worden geacht onveilig te zijn indien zij worden beschouwd als:

a) schadelijk voor de gezondheid;

b) ongeschikt voor menselijke consumptie.

3. Bij de beoordeling of een levensmiddel onveilig is, worden de volgende punten in aanmerking genomen:

a) de normale omstandigheden van het gebruik van het levensmiddel door de consument, alsmede in alle stadia van productie, verwerking en distributie, en

b) de informatie die aan de consument wordt verstrekt, inclusief de informatie op het etiket, of andere informatie die algemeen voor consumenten beschikbaar is betreffende het vermijden van specifieke nadelige gezondheidseffecten van een bepaald levensmiddel of een categorie levensmiddelen.

4. Bij de beoordeling of een levensmiddel schadelijk voor de gezondheid is, worden de volgende punten in aanmerking genomen:

a) niet alleen het vermoedelijke onmiddellijke en/of kortetermijn- en/of langetermijneffect dat het levensmiddel heeft op de gezondheid van iemand die het consumeert, maar ook het effect op diens nakomelingen;

b) de vermoedelijke cumulatieve toxische effecten;

c) de bijzondere fysieke gevoeligheden van een specifieke categorie consumenten ingeval het levensmiddel voor die categorie consumenten bestemd is.

5. Bij de beoordeling of een levensmiddel ongeschikt is voor menselijke consumptie, wordt bezien of een levensmiddel onaanvaardbaar is voor menselijke consumptie, gelet op het gebruik waarvoor het is bestemd, als gevolg van verontreiniging door vreemd materiaal of anderszins, of door verrotting, kwaliteitsverlies of bederf.

6. Wanneer een onveilig levensmiddel deel uitmaakt van een partij of zending van dezelfde klasse of omschrijving, wordt aangenomen dat alle levensmiddelen in die partij of zending onveilig zijn, tenzij een uitvoerig onderzoek geen aanwijzingen oplevert dat de rest van de partij of zending onveilig is.

7. Levensmiddelen die aan specifieke communautaire bepalingen van de levensmiddelenwetgeving betreffende voedselveiligheid voldoen, worden veilig geacht voorzover het de aspecten betreft die onder die specifieke communautaire bepalingen vallen.

8. Het feit dat een levensmiddel voldoet aan de voor dat levensmiddel geldende specifieke bepalingen belet de bevoegde autoriteiten niet de nodige maatregelen te nemen om beperkingen op te leggen aan het in de handel brengen of te eisen dat het uit de handel wordt genomen indien er redenen zijn om te vermoeden dat het levensmiddel onveilig is, al voldoet het aan de bepalingen.

9. Wanneer specifieke communautaire bepalingen ontbreken, worden levensmiddelen veilig geacht wanneer zij voldoen aan de specifieke bepalingen van de nationale levensmiddelenwetgeving van de lidstaat op het grondgebied waarvan de levensmiddelen in de handel zijn gebracht, voorzover die bepalingen worden vastgesteld en toegepast onverminderd het Verdrag, in het bijzonder de artikelen 28 en 30.

Artikel 15 Veiligheidsvoorschriften voor diervoeders

1. Diervoeders worden niet in de handel gebracht of aan voedselproducerende dieren vervoederd indien zij onveilig zijn.

2. Diervoeders worden geacht onveilig te zijn voor het gebruik waarvoor zij zijn bestemd indien zij worden beschouwd als producten die:

- nadelige effecten hebben op de dierlijke of menselijke gezondheid;

- het levensmiddel dat wordt geproduceerd uit voedselproducerende dieren, onveilig voor menselijke consumptie maken.

3. Wanneer een diervoeder waarvan is vastgesteld dat het niet aan de veiligheidsvoorschriften voor diervoeders voldoet, deel uitmaakt van een partij of zending diervoeder van dezelfde klasse of omschrijving, wordt aangenomen dat dit geldt voor al het diervoeder in die partij of zending, tenzij er na een uitvoerig onderzoek geen aanwijzingen zijn dat de rest van de partij of zending niet aan de veiligheidsvoorschriften voor diervoeders voldoet.

4. Diervoeders die aan specifieke communautaire bepalingen van de levensmiddelenwetgeving voldoen, worden veilig geacht voorzover het de aspecten betreft die onder die specifieke communautaire bepalingen vallen.

5. Het feit dat een diervoeder voldoet aan de voor dat diervoeder geldende specifieke bepalingen, belet de bevoegde autoriteiten niet de nodige maatregelen te nemen om beperkingen op te leggen aan het in de handel brengen of te eisen dat het uit de handel wordt genomen indien er redenen zijn om te vermoeden dat het diervoeder onveilig is, al voldoet het aan de bepalingen.

6. Wanneer specifieke communautaire bepalingen ontbreken, worden diervoeders veilig geacht wanneer zij voldoen aan de specifieke bepalingen van de nationale wetgeving inzake diervoeders van de lidstaat op het grondgebied waarvan de diervoeders in het verkeer zijn gebracht, voorzover die bepalingen worden vastgesteld en toegepast onverminderd het Verdrag, in het bijzonder de artikelen 28 en 30.

Artikel 16 Aanbiedingsvorm

Onverminderd specifieke bepalingen van de levensmiddelenwetgeving mogen de etikettering van, de reclame voor en de aanbiedingsvorm van levensmiddelen en diervoeders, met inbegrip van de vorm, het uiterlijk en de verpakking ervan, het gebruikte verpakkingsmateriaal, de wijze waarop zij worden gepresenteerd, de omgeving waarin zij zijn uitgestald, alsmede de informatie die erover wordt verstrekt via ongeacht welke media, de consument niet misleiden.

Artikel 17 Verantwoordelijkheden

1. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven zorgen ervoor dat de levensmiddelen en diervoeders in alle stadia van de productie, verwerking en distributie in de bedrijven onder hun beheer voldoen aan de toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving die van toepassing zijn op hun bedrijvigheid en controleren of deze voorschriften metterdaad worden nageleefd.

2. De lidstaten handhaven de levensmiddelenwetgeving en gaan na of de exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven de toepasselijke voorschriften van de levensmiddelenwetgeving in alle stadia van de productie, verwerking en distributie naleven.

Daartoe onderhouden zij een systeem van officiële controles en andere op de situatie afgestemde activiteiten, met inbegrip van de communicatie met het publiek over de veiligheid en de risico's van levensmiddelen en diervoeder, bewaking van de veiligheid van levensmiddelen en diervoeder alsmede andere controleactiviteiten betreffende alle stadia van de productie, verwerking en distributie.

Voorts stellen de lidstaten de regels vast inzake maatregelen en sancties in geval van overtredingen van de wetgeving inzake levensmiddelen en diervoeder. De maatregelen en sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.

Artikel 18 Traceerbaarheid

1. Levensmiddelen, diervoeders, voedselproducerende dieren en alle andere stoffen die bestemd zijn om in een levensmiddel of diervoeder te worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin worden verwerkt, dienen in alle stadia van de productie, verwerking en distributie traceerbaar te zijn.

2. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven moeten kunnen nagaan wie hun levensmiddelen, diervoeders, voedselproducerende dieren of andere stoffen die bestemd zijn om in levensmiddelen of diervoeders te worden verwerkt of waarvan kan worden verwacht dat zij daarin worden verwerkt, heeft geleverd.

Hiertoe moeten deze exploitanten beschikken over systemen en procedures, met behulp waarvan deze informatie op verzoek aan de bevoegde autoriteiten kan worden verstrekt.

3. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven moeten beschikken over systemen en procedures waarmee kan worden vastgesteld aan welke bedrijven zij hun producten hebben geleverd. Deze informatie wordt op verzoek aan de bevoegde autoriteiten verstrekt.

4. Levensmiddelen of diervoeders die in de Gemeenschap op de markt worden of vermoedelijk zullen worden gebracht, worden met het oog op hun traceerbaarheid adequaat geëtiketteerd of gekenmerkt door middel van relevante documentatie of informatie overeenkomstig de desbetreffende voorschriften van meer specifieke bepalingen.

5. Bepalingen voor de toepassing van de leden 1 tot en met 4 met betrekking tot bepaalde sectoren kunnen volgens de procedures van artikel 58, lid 2, worden vastgesteld.

Artikel 19 Verantwoordelijkheden voor levensmiddelen: exploitanten van levensmiddelenbedrijven

1. Indien een exploitant van een levensmiddelenbedrijf van mening is of vermoedt dat een levensmiddel dat hij heeft ingevoerd, geproduceerd, verwerkt, vervaardigd of gedistribueerd niet aan de voedselveiligheidsvoorschriften voldoet, leidt hij onmiddellijk de procedures in om het betrokken levensmiddel uit de handel te nemen en de bevoegde autoriteiten daarvan op de hoogte te brengen. Indien het product de consument bereikt kan hebben stelt de exploitant de consumenten op doeltreffende en nauwkeurige wijze in kennis van de redenen voor het uit de handel nemen en roept zo nodig, wanneer andere maatregelen niet volstaan om een hoog niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken, de reeds aan consumenten geleverde producten terug.

2. Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf die verantwoordelijk is voor activiteiten met betrekking tot de detailhandel of distributie die niet van invloed zijn op de verpakking, etikettering, veiligheid en integriteit van het levensmiddel leidt, binnen het bestek van zijn activiteiten, procedures in om producten die niet aan de voedselveiligheidsvoorschriften voldoen, uit de handel te nemen en draagt bij tot de voedselveiligheid door relevante informatie door te geven die nodig is om een levensmiddel te traceren, waarbij hij meewerkt aan de door de producenten, de verwerkers, de fabrikanten en/of de bevoegde autoriteiten ondernomen actie.

3. Een exploitant van een levensmiddelenbedrijf stelt de bevoegde autoriteiten onverwijld in kennis als hij van mening is of vermoedt dat een door hem in de handel gebracht levensmiddel schadelijk voor de menselijke gezondheid kan zijn. Hij stelt de bevoegde autoriteiten in kennis van de maatregelen die hij heeft genomen om risico's voor de eindgebruiker te voorkomen en legt niemand iets in de weg om met de bevoegde autoriteiten samen te werken indien daardoor een aan een levensmiddel verbonden risico voorkomen, beperkt of vermeden kan worden.

4. De exploitanten van levensmiddelenbedrijven werken samen met de bevoegde autoriteiten aan maatregelen om risico's, verbonden aan een levensmiddel dat zij leveren of geleverd hebben, te vermijden of te beperken.

Artikel 20 Verantwoordelijkheden voor diervoeders: exploitanten van diervoederbedrijven

1. Indien een exploitant van een diervoederbedrijf van mening is of vermoedt dat een diervoeder dat hij heeft ingevoerd, geproduceerd, verwerkt, vervaardigd of gedistribueerd niet aan de voederveiligheidsvoorschriften voldoet, leidt hij onmiddellijk de procedures in om het betrokken diervoeder uit de handel te nemen en de bevoegde autoriteiten daarvan in kennis te stellen. De exploitant stelt de gebruikers van het diervoeder op doeltreffende en nauwkeurige wijze in kennis van de redenen voor het uit de handel nemen en roept zo nodig, wanneer andere maatregelen niet volstaan om een hoog niveau van gezondheidsbescherming te verwezenlijken, de reeds aan hen geleverde producten terug.

2. Een exploitant van een diervoederbedrijf die verantwoordelijk is voor activiteiten met betrekking tot de detailhandel of distributie die niet van invloed zijn op de verpakking, etikettering, veiligheid en integriteit van het diervoeder leidt, binnen het bestek van zijn activiteiten, procedures in om producten die niet aan de voederveiligheidsvoorschriften voldoen, uit de handel te nemen en draagt bij tot de voedselveiligheid door relevante informatie door te geven die nodig is om een diervoeder te traceren, waarbij hij meewerkt aan de door de producenten, de verwerkers, de fabrikanten en/of de bevoegde autoriteiten ondernomen actie.

3. Een exploitant van een diervoederbedrijf stelt de bevoegde autoriteiten onverwijld in kennis als hij van mening is of vermoedt dat door hem in de handel gebracht diervoeder wellicht niet aan de veiligheidsvoorschriften voor diervoeder voldoet. Hij stelt de bevoegde autoriteiten in kennis van de maatregelen die hij heeft genomen om risico's als gevolg van het gebruik van dat diervoeder te voorkomen en legt niemand iets in de weg om met de bevoegde autoriteiten samen te werken indien daardoor een aan een diervoeder verbonden risico voorkomen, beperkt of vermeden kan worden.

4. De exploitanten van diervoederbedrijven werken samen met de bevoegde autoriteiten aan maatregelen om risico's, verbonden aan een diervoeder dat zij leveren of geleverd hebben, te vermijden.

Artikel 21 Aansprakelijkheid

De bepalingen van dit hoofdstuk laten Richtlijn 85/374/EEG van de Raad inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken [29], gewijzigd bij Richtlijn 1999/34/EG van het Europees Parlement en de Raad [30], onverlet.

[29] PB L 210 van 7.8.1985, blz. 29.

[30] PB L 141 van 4.6.1999, blz. 20.

Hoofdstuk III Europese Voedselautoriteit

Afdeling 1 Opdracht en werkzaamheden

Artikel 22 Opdracht van de Autoriteit

1. Er wordt een Europese Voedselautoriteit opgericht, hierna "de Autoriteit" genoemd.

2. De Autoriteit verstrekt wetenschappelijk advies en wetenschappelijke en technische ondersteuning voor de wetgeving en het beleid van de Gemeenschap in alle aangelegenheden die direct of indirect op de voedsel- en voederveiligheid van invloed zijn. Zij verstrekt onafhankelijke informatie over alle aangelegenheden op die gebieden en verzorgt de communicatie inzake risico's.

De Autoriteit draagt bij tot een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens, en houdt in dat verband rekening met de gezondheid en het welzijn van dieren, de gezondheid van planten en het milieu, in het kader van de werking van de interne markt.

De Autoriteit verzamelt en analyseert gegevens opdat de risico's met directe of indirecte gevolgen voor de voedsel- of voederveiligheid kunnen worden gekarakteriseerd en gemonitord.

De opdracht van de Autoriteit houdt tevens in dat zij:

a) wetenschappelijk advies en wetenschappelijke en technische ondersteuning inzake de menselijke voeding in samenhang met de communautaire wetgeving verstrekt, alsmede, op verzoek van de Commissie, bijstand betreffende de communicatie in het kader van het programma van de Gemeenschap op gezondheidsgebied;

b) wetenschappelijke adviezen inzake andere aangelegenheden in verband met de gezondheid en het welzijn van dieren alsmede de gezondheid van planten verstrekt;

c) wetenschappelijke adviezen verstrekt inzake andere producten dan levensmiddelen en diervoeders die verband houden met genetisch gemodificeerde organismen, zoals omschreven in Richtlijn 2001/18/EG en onverminderd de daarin vastgestelde procedures.

3. De Autoriteit brengt wetenschappelijke adviezen uit die als wetenschappelijke grondslag dienen voor de formulering en vaststelling van communautaire maatregelen op de gebieden die tot haar opdracht behoren.

4. De Autoriteit verricht haar werkzaamheden onder dusdanige omstandigheden dat zij uit hoofde van haar onafhankelijkheid, de wetenschappelijke en technische kwaliteit van de door haar uitgebrachte adviezen en door haar verspreide informatie, de transparantie van haar procedures en werkwijzen en de zorgvuldigheid waarmee zij de haar opgedragen werkzaamheden verricht, als referentiepunt kan fungeren.

Zij handelt in nauwe samenwerking met de bevoegde instanties in de lidstaten die soortgelijke werkzaamheden verrichten als de Autoriteit.

5 De Autoriteit, de Commissie en de lidstaten werken samen om de nodige samenhang tussen risicobeoordelings-, risicomanagement- en risicocommunicatietaken te bevorderen.

6. De lidstaten werken met de Autoriteit samen met het oog op de vervulling van haar opdracht.

Artikel 23 Werkzaamheden van de Autoriteit

De Autoriteit:

a) verstrekt de communautaire instellingen en de lidstaten de best mogelijke wetenschappelijke adviezen in alle gevallen waarin de communautaire wetgeving hierin voorziet en over alle vraagstukken die tot haar opdracht behoren;

b) bevordert en coördineert de ontwikkeling van uniforme risicobeoordelingsmethoden op de gebieden die tot haar opdracht behoren;

c) biedt de Commissie wetenschappelijke en technische ondersteuning op de gebieden die tot haar opdracht behoren, alsmede, indien de Commissie daarom verzoekt, ten aanzien van de interpretatie en inaanmerkingneming van de adviezen inzake risicobeoordeling;

d) laat de wetenschappelijke studies verrichten die nodig zijn om haar opdracht te vervullen;

e) zoekt, verzamelt, vergelijkt en analyseert wetenschappelijke en technische gegevens op de gebieden die tot haar opdracht behoren en vat deze samen;

f) onderneemt actie om nieuwe risico's op de gebieden die tot haar opdracht behoren, op te sporen en te karakteriseren;

g) stelt een systeem in van netwerken van organisaties die werkzaam zijn op de gebieden die tot haar opdracht behoren en is verantwoordelijk voor de werking van die netwerken;

h) verleent op verzoek van de Commissie wetenschappelijke en technische bijstand bij de door de Commissie ingevoerde crisismanagementprocedures met betrekking tot de veiligheid van levensmiddelen en diervoeder;

i) verleent op verzoek van de Commissie wetenschappelijke en technische bijstand teneinde de samenwerking tussen de Gemeenschap, kandidaat-lidstaten van de Europese Unie, internationale organisaties en derde landen op de gebieden die tot haar opdracht behoren te verbeteren;

j) zorgt ervoor dat het publiek en de belanghebbenden snelle, betrouwbare, objectieve en begrijpelijke informatie krijgen op de gebieden die tot haar opdracht behoren;

k) formuleert onafhankelijk haar eigen conclusies en richtsnoeren omtrent aangelegenheden die tot haar opdracht behoren;

m) verricht alle andere haar door de Commissie opgedragen werkzaamheden die tot haar opdracht behoren.

Afdeling 2 Organisatie

Artikel 24 Organen van de Autoriteit

De Autoriteit bestaat uit:

a) een raad van bestuur;

b) een uitvoerend directeur en zijn personeel;

c) een adviesforum;

d) een wetenschappelijk comité en wetenschappelijke panels.

Artikel 25 Raad van bestuur

1 De raad van bestuur bestaat uit vier door het Europees Parlement benoemde vertegenwoordigers, vier door de Raad benoemde vertegenwoordigers, vier door de Commissie benoemde vertegenwoordigers en vier door de Commissie aangewezen vertegenwoordigers van de consumenten en het bedrijfsleven.

2. De vertegenwoordigers kunnen zich doen vervangen door gelijktijdig aangewezen plaatsvervangers. Zij worden voor vier jaar benoemd, welke termijn eenmaal met vier jaar kan worden verlengd.

3. De raad van bestuur stelt op basis van een voorstel van de uitvoerend directeur het huishoudelijk reglement van de Autoriteit vast. Het reglement wordt openbaar gemaakt.

4. De raad van bestuur kiest uit zijn midden een voorzitter voor een periode van twee jaar, die telkens met twee jaar kan worden verlengd.

5. De raad van bestuur stelt zijn reglement van orde vast. Tenzij anders bepaald worden de besluiten van de raad van bestuur met gewone meerderheid genomen.

6. De raad van bestuur komt op convocatie van de voorzitter of op verzoek van ten minste een derde van de leden bijeen.

7. De raad van bestuur ziet erop toe dat de Autoriteit haar opdracht vervult en de haar opgedragen werkzaamheden verricht overeenkomstig de in deze verordening vastgelegde voorwaarden.

8. De raad van bestuur stelt jaarlijks vóór 31 januari het werkprogramma van de Autoriteit voor het lopende jaar op. Ook