COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 28.07.1998 
COM( 1998) 475 def. 
MEDEDELING VAN DE COMMISSIE 
AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT 
OVER DE TENUITVOERLEGGING VAN 
VERORDENING (EEG) NR. 259/93 
BETREFFENDE TOEZICHT EN CONTROLE 
OP DE OVERBRENGING VAN AFVALSTOFFEN 
BINNEN, NAAR EN UIT DE 
EUROPESE GEMEENSCHAP 

INHOUDSOPGAVE 
I. INLEIDING 2 
II. OVERZICHT VAN DE GEGEVENS DIE DOOR DE LIDSTATEN ZIJN 
VERSTREKT OP BASIS VAN DE DOOR HET SECRETARIAAT VAN 
HET VERDRAG VAN BAZEL OPGESTELDE VRAGENLIJST 3 
A. TOEPASSING VAN DE SPECIFIEKE BEPALINGEN VAN 
ARTIKEL 13 VAN HET VERDRAG VAN BAZEL 
1. AANWIJZING VAN DE BEVOEGDE INSTANTIES EN 
CORRESPONDENTEN 
2. DEFINITIE VAN GEVAARLIJKE AFVALSTOFFEN 
INDIEN VERSCHILLEND VAN DE OPSOMMING IN DE 
BIJLAGEN I EN II VAN HET VERDRAG VAN BAZEL 
3. BESLUITEN VAN DE LIDSTATEN OM DE INVOER 
VAN GEVAARLIJKE OF ANDERE AFVALSTOFFEN 
VOOR VERWIJDERING IN EEN ONDER HUN 
NATIONALE JURISDICTIE VALLEND GEBIED 
GEHEEL OF GEDEELTELIJK TE WEIGEREN 
4. NATIONALE BESLUITEN OM DE UITVOER VAN 
GEVAARLIJKE OF ANDERE AFVALSTOFFEN TE 
VERBIEDEN OF TE BEPERKEN 
5. ANDERE OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 13, LID 4, VAN 
HET VERDRAG VAN BAZEL GEVRAAGDE GEGEVENS 
6. TOEZENDING VAN GEGEVENS OVER DE 
UITGEVOERDE HOEVEELHEID GEVAARLIJKE EN 
ANDERE AFVALSTOFFEN, DE CATEGORIE 
WAARTOE DEZE BEHOREN EN DE KENMERKEN 
DAARVAN, DE BESTEMMING, HET EVENTUELE 
DOORVOERLAND EN DE GEBRUIKTE 
VERWIJDERINGS-METHODE, ZOALS AANGEGEVEN 
IN DE REACTIE OP DE KENNISGEVING 
7. TOEZENDING VAN GEGEVENS OVER DE 
INGEVOERDE HOEVEELHEID GEVAARLIJKE EN 
ANDERE AFVALSTOFFEN, DE CATEGORIE 
WAARTOE DEZE BEHOREN EN DE KENMERKEN 
DAARVAN, DE HERKOMST EN DE GEBRUIKTE 
VERWIJDERINGSMETHODE 
8. GEGEVENS OVER DE GEVALLEN WAARIN DE 
VERWIJDERING NIET VOLGENS PLAN HEEFT 
PLAATSGEVONDEN 
9. MAATREGELEN TER BEPERKING VAN HET VOLUME 
AAN GEVAARLIJKE OF ANDERE AFVALSTOFFEN 
DAT OVER DE GRENZEN WORDT VERVOERD 
10. GEGEVENS OVER DE TER UITVOERING VAN HET 
VERDRAG VAN BAZEL DOOR DE PARTIJEN 
GETROFFEN MAATREGELEN 
1 
11. MEDEDELING VAN STATISTISCHE GEGEVENS 
12. GEGEVENS OVER DE KRACHTENS ARTIKEL 11 VAN 
HET VERDRAG VAN BAZEL VASTGESTELDE 
BILATERALE, MULTILATERALE EN REGIONALE 
OVEREENKOMSTEN EN REGELINGEN 
13. GEGEVENS OVER DE ONGEVALLEN DIE ZICH 
HEBBEN VOORGEDAAN TIJDENS DE 
GRENSOVERSCHRIJDENDE OVERBRENGING EN DE 
VERWIJDERING VAN GEVAARLIJKE EN ANDERE 
AFVALSTOFFEN EN OVER DE NAAR AANLEIDING 
DAARVAN GETROFFEN MAATREGELEN 
14. GEGEVENS OVER DE VERSCHILLENDE 
VERWIJDERINGSMETHODEN DIE WORDEN 
GEBRUIKT IN HET ONDER DE NATIONALE 
JURISDICTIE VALLENDE GEBIED 
15. GEGEVENS OVER DE MAATREGELEN DIE ZIJN 
GETROFFEN VOOR DE ONTWIKKELING VAN 
TECHNIEKEN VOOR VERMINDERING EN/OF 
BEËINDIGING VAN DE PRODUCTIE VAN 
GEVAARLIJKE EN ANDERE AFVALSTOFFEN 
16. ALLE ANDERE GEGEVENS OVER POOR DE 
CONFERENTIE VAN PARTIJEN RELEVANT GEACHTE 
VRAAGSTUKKEN 
B. ANDERE IN DE VRAGENLIJST VAN HET SECRETARIAAT 
VAN HET VERDRAG VAN BAZEL GEVRAAGDE GEGEVENS 26 
1. INFORMATIE OVER DE PRODUCTIE VAN 
GEVAARLIJKE EN ANDERE AFVALSTOFFEN DIE 
ONDER DE TOEPASSING VAN HET VERDRAG VAN 
BAZEL VALLEN 
2. GEGEVENS OVER DE TECHNISCHE HULPMIDDELEN 
3. GEGEVENS OVER DE NODIGE DESKUNDIGEN EN 
HET NODIGE MATERIEEL VOOR SNELLE 
NOODHULPVERLENING AAN STATEN 
III. CONCLUSIES..... ...27 
<L. 
I. INLEIDING 
Verordening (EEG) nr. 259/93 vormt het wetgevingskader voor het communautaire 
beleid inzake het toezicht en de controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, 
naar en uit de Europese Gemeenschap. Deze verordening, die van kracht js sinds 
mei 1994, is bedoeld om het toezicht en de controle op de overbrenging van afvalstoffen 
zodanig te organiseren dat rekening wordt gehouden met de noodzaak de kwaliteit van 
het milieu in stand te houden, te beschermen en te verbeteren. 
De verordening is gebaseerd op de hoofdlijnen van de communautaire strategie inzake 
afvalbeheer, met name preventie, nuttige toepassing en definitieve verwijdering, en bevat 
een reeks normen die de Gemeenschap als geheel in staat moeten stellen zelf haar 
afvalstoffen te verwijderen en de lidstaten zich individueel hiervoor in te zetten, rekening 
houdend met de geografische omstandigheden of de eventuele behoefte aan 
gespecialiseerde installaties voor bepaalde typen afvalstoffen. 
De verordening bevat een reeks elementen ten behoeve van de controle op de 
overbrenging van afvalstoffen binnen de Gemeenschap, met name: 
- Een opsomming van de buiten resp. binnen de werkingssfeer van de verordening 
vallende afvalstoffen. 
- Definities en gemeenschappelijke terminologie inzake de overbrenging van 
afvalstoffen. 
- Normen voor de overbrenging, de uitvoer, de invoer alsmede de doorvoer van voor 
verwijdering of nuttige toepassing bestemde afvalstoffen. 
- Een informatieplicht voor de lidstaten en de Commissie. 
In artikel 41 van de verordening is het volgende bepaald: 
*'l. Vóór het einde van elk kalenderjaar stellen de lidstaten in overeenstemming met 
artikel 13, lid 3, van het Verdrag van Bazel een verslag op dat zij toezenden aan 
het Secretariaat van het Verdrag van Bazel, met afschrift aan de Commissie. 
2. Aan de hand van deze verslagen brengt de Commissie om de drie jaar verslag uit 
over de tenuitvoerlegging van deze verordening door de Gemeenschap en haar 
lidstaten. Daartoe kan zij aanvullende gegevens verlangen overeenkomstig 
artikel 6 van Richtlijn 91/692/EEG." 
Krachtens deze verplichting hebben de lidstaten de Commissie verslagen over het 
toezicht en de controle op de overbrenging van afvalstoffen toegezonden. 
De Commissie heeft de volgende verslagen ontvangen: 
Voor 1994 van Frankrijk, Duitsland, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal, 
Denemarken, Luxemburg, Nederland, Zweden, Finland, Oostenrijk en België. 
Voor 1995 van Denemarken, Nederland, Luxemburg, Duitsland, het Verenigd 
Koninkrijk, Spanje, Portugal, Italië, Oostenrijk, België en Finland. 
Voor 1996 alleen van Luxemburg en Portugal. 
De Commissie moet nu het driejaarlijks verslag opstellen waarin de door de lidstaten 
verstrekte informatie verwerkt is. Dit verslag bestrijkt de jaren 1994, 1995 en 1996. Dit 
verslag moet een beeld geven van de voortgang die is gemaakt met de 
grensoverschrijdende controle op afvalstoffen op het hele grondgebied van de 
Gemeenschap. Aangezien de lidstaten slechts een deel van de vereiste gegevens hebben 
verstrekt, op basis van de artikelen 13 en 16 van het Verdrag van Bazel, zal dit eerste 
verslag echter enigszins tekortschieten wat detaillering betreft. 
II. OVERZICHT VAN DE GEGEVENS DIE DOOR DE LIDSTATEN ZIJN 
VERSTREKT OP BASIS VAN DE DOOR HET SECRETARIAAT VAN 
HET VERDRAG VAN BAZEL OPGESTELDE VRAGENLIJST 
A. TOEPASSING VAN DE SPECIFIEKE BEPALINGEN VAN ARTIKEL 13 
VAN HET VERDRAG VAN BAZEL 
1. AANWIJZING VAN DE BEVOEGDE INSTANTIES EN CORRESPONDENTEN 
Volgens artikel 13, lid 2, onder a), van het Verdrag van Bazel stellen de partijen elkaar 
via het Secretariaat in kennis van de wijzigingen met betrekking tot de aanwijzing, 
overeenkomstig artikel 5, van de bevoegde instanties en/of de correspondenten. 
In 1996 is een lijst van de bevoegde instanties in de lidstaten gepubliceerd (PB 327 van 
31.10.1996). 
2. DEFINITIE VAN GEVAARLIJKE AFVALSTOFFEN INDIEN VERSCHILLEND 
VAN DE OPSOMMING IN DE BIJLAGEN I EN II VAN HET VERDRAG VAN 
BAZEL 
Krachtens artikel 13, lid 2, onder b), moeten de partijen elkaar in kennis stellen van de 
wijzigingen in de nationale definitie van gevaarlijke afvalstoffen overeenkomstig 
artikel 3 van het Verdrag van Bazel. 
Spanje deelt mede dat er geen wijzigingen in de nationale definitie van gevaarlijke 
afvalstoffen te melden zijn ten opzichte van het bepaalde in het Verdrag van Bazel. 
België verklaart dat zijn definitie van gevaarlijke afvalstoffen in overeenstemming is met 
de communautaire wetgeving. Wat betreft de grensoverschrijdende overbrenging van 
afvalstoffen die bestemd zijn voor definitieve verwijdering maakt Verordening (EEG) 
nr. 259/93 geen onderscheid tussen gevaarlijke en ongevaarlijke afvalstoffen. Voor 
nuttige toepassing bestemde afvalstoffen worden echter omschreven in de bijlagen II, III 
en IV van de verordening volgens de OESO-nomenclatuur. 
Voor het Gewest Brussel is de definitie van gevaarlijke afvalstoffen vastgesteld in de wet 
van 7 maart 1991. Deze definitie spoort met de definitie in de communautaire Richtlijn 
Gevaarlijke afvalstoffen (91/689/EEG). 
Voor Wallonië is de definitie van gevaarlijke afvalstoffen vastgesteld in het Besluit van 
9 april 1992 inzake gevaarlijke en giftige afvalstoffen en in het Besluit van 10 juli 1997. 
De betrokken afvalstoffen worden daarin omschreven als afvalstoffen die een of meer 
van de volgende gevaarskenmerken bezitten: ontplofbaar, oxiderend, ontvlambaar, 
irriterend, schadelijk, kankerverwekkend, corrosief, infectieus, teratogeen, mutageen, 
ecotoxisch. Deze gevaarlijke afvalstoffen komen voor op een als leidraad fungerende lijst 
van afvalstoffen die kunnen worden toegelaten lot stortplaatsen van klasse 1 en 2. 
Wat Vlaanderen betreft delen de autoriteiten mede dat het besluit van de Vlaamse 
Regering inzake de definitie van gevaarlijke afvalstoffen van 24 mei 1995 in 
overeenstemming is met de Richtlijnen van de Raad van de Europese Gemeenschap 
inzake gevaarlijke afvalstoffen (91 /689/EEG en 94/904/EEG). 
Frankrijk signaleert dat het gebruik maakt van de nomenclatuur die is gepubliceerd in 
de mededeling van 16 mei 1985 inzake de nomenclatuur van afvalstoffen die op 
16 mei 1985 in het staatsblad (Journal Officiel de La République Française) is 
verschenen. 
Duitsland deelt mee dat de wet inzake verwijdering en recycling op 7 oktober 1996 in 
werking is getreden. Door middel van deze wet en een uitvoeringsbesluit inzake de 
indeling van afvalstoffen die speciaal toezicht behoeven, is de bij Beschikking 
94/904/EG van de Raad van 22 december 1994 vastgestelde lijst van gevaarlijke 
afvalstoffen in de Duitse wetgeving verwerkt. 
De codes van de afvalstoffen verwijzen niet naar categorie "Y" van de bijlagen I en II 
van het Verdrag van Bazel. 
Wat betreft de grensoverschrijdende overbrenging van voor definitieve verwijdering 
bestemde afvalstoffen wordt in Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad geen 
onderscheid gemaakt tussen gevaarlijke en ongevaarlijke afvalstoffen. 
De voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen worden in de bijlagen II, III en IV 
omschreven volgens de OESO-nomenclatuur (de groene, de oranje en de rode lijst). 
Momenteel is het bijna onmogelijk deze lijsten te vergelijken met de bijlagen I en II van 
het Verdrag van Bazel. Zodra de werkgroep vollediger lijsten van gevaarlijke afvalstoffen 
heeft opgesteld, zal deze vergelijking volgens de Duitse autoriteiten veel gemakkelijker 
worden. 
Het Verenigd Koninkrijk verstrekt dezelfde gegevens als Duitsland. De autoriteiten 
delen mee dat de voor verwijdering bestemde afvalstoffen onder Verordening (EEG) 
nr. 259/93 vallen. Daarin wordt geen onderscheid gemaakt tussen gevaarlijke en 
ongevaarlijke afvalstoffen. 
De voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen worden omschreven in de bijlagen II, 
III en IV volgens de OESO-nomenclatuur. Momenteel is het niet mogelijk deze lijsten te 
vergelijken met de bijlagen I en II van het Verdrag van Bazel. Wanneer de werkgroep 
vollediger lijsten van gevaarlijke afvalstoffen heeft opgesteld zal deze vergelijking 
gemakkelijker worden. 
Portugal signaleert de publicatie van zijn nieuwe wetgeving inzake het beheer van 
afvalstoffen in november 1995 (Wetsbesluit nr. 310/95). Daarin zijn volgens de 
Portugese autoriteiten de definities van afvalstoffen en gevaarlijke afvalstoffen uit de 
communautaire richtlijnen overgenomen. Ook de nationale lijsten van afvalstoffen en 
gevaarlijke afvalstoffen zijn gelijk aan die welke zijn vastgesteld bij Beschikking 
nr. 94/3/EEG van de Commissie respectievelijk Beschikking 94/4/EEG van de Raad. 
Zweden deelt mede dat zijn nationale definitie van gevaarlijke afvalstoffen overeenstemt 
met die van Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad. 
Finland laat weten dat de definities van afvalstoffen zijn gewijzigd bij de 
inwerkingtreding van de Afvalstoffenwet (1072/93) en het Afvalstoffenbesluit (1390/93). 
Een gedetailleerde definitie van gevaarlijke afvalstoffen is opgenomen in het besluit. 
Overeenkomstig de definitie van gevaarlijke afvalstoffen (stof die door haar chemische of 
andere eigenschappen gevaar voor de volksgezondheid of voor het milieu oplevert) wordt 
elke afvalstof die voorkomt in de bijlagen II en III en die een van de in bijlage IV 
genoemde eigenschappen bezit als gevaarlijk aangemerkt. 
De bijlagen II, III en IV komen overeen met de bijlagen I, II en III van Richtlijn 
91/689/EEGvandeRaad. 
De Finse autoriteiten verklaren dat zij geen wijzigingen hebben aangebracht in de 
nationale definitie van afvalstoffen die via grensoverschrijdend vervoer worden 
overgebracht, vergeleken met de wet inzake de internationale controle op afvalstoffen. 
De bevoegde autoriteiten signaleren dat naar aanleiding van de inwerkingtreding van 
Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad de wet inzake de internationale controle van 
afvalstoffen is ingetrokken. 
Oostenrijk meldt dat voor de uitvoer van gevaarlijke en ongevaarlijke afvalstoffen een 
uitvoervergunning vereist is krachtens artikel 35 van de federale wet inzake het beheer 
van afvalstoffen, en dat zo, overeenkomstig artikel 1, lid 1, onder b), van het Verdrag van 
Bazel de controle op alle afvalstoffen gewaarborgd wordt. Volgens artikel 35 van de 
federale wet inzake het afvalstoffenbeheer moet de bevoegde autoriteit van het land van 
bestemming schriftelijk toestemming geven en moeten de betrokken afvalstoffen pp 
ecologisch verantwoorde wijze worden beheerd (artikel 4 van het Verdrag van Bazel). Er 
wordt evenwel een uitzondering gemaakt voor verschillende afvalstoffen op de groene 
OESO-lijst, namelijk bij uitvoer naar een erkende recyclinginstallatie in een OESO-land. 
De kwaliteitsnormen blijven evenwel ook voor deze afvalstoffen gelden en moeten dus in 
acht worden genomen. 
Uitvoervergunningen voor afvalstoffen die voorkomen in de bijlagen I en II van het 
Verdrag van Bazel, of voor gevaarlijke afvalstoffen in de zin van de nationale definitie 
van afvalstoffen, worden verleend overeenkomstig artikel 35 en artikel 35bis van de 
federale wet inzake afvalstoffenbeheer. 
In de Oostenrijkse afvalstoffennomenclatuur (ÖNORM S 2100) wordt geen melding 
gemaakt van de categorie "Y" van de bijlagen I en II van het Verdrag van Bazel. De 
nationale definitie van gevaarlijke afvalstoffen die is opgenomen in de regeling 
gevaarlijke afvalstoffen (Federale Wet Staatsblad 1991/49) omvat een definitie van 
gevaarlijke afvalstoffen die gebaseerd is op de nationale afvalstoffennomenclatuur. 
Italië, Griekenland, Denemarken, Luxemburg, Nederland en Ierland hebben geen 
gegevens verstrekt. 
3. BESLUITEN VAN DE LIDSTATEN OM DE INVOER VAN GEVAARLIJKE OF 
ANDERE AFVALSTOFFEN VOOR VERWIJDERING IN EEN ONDER HUN 
NATIONALE JURISDICTIE VALLEND GEBIED GEHEEL OF GEDEELTELIJK 
TE WEIGEREN 
Volgens artikel 13, lid 2, onder c), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen elkaar 
via het Secretariaat op de hoogte stellen van de door hen genomen besluiten om de invoer 
van gevaarlijke of andere afvalstoffen voor verwijdering in een onder hun nationale 
jurisdictie vallend gebied geheel of gedeeltelijk te weigeren. 
Spanje deelt mede geen formele besluiten van algemene aard te hebben genomen die 
ertoe strekken de invoer van afvalstoffen geheel of gedeeltelijk te verbieden. Elk 
transport wordt apart beoordeeld. 
België laat weten dat het ten aanzien van de invoer van voor definitieve verwijdering 
bestemde afvalstoffen de artikelen 3, 4, 19 en 20 van Verordening (EEG) nr. 259/93 van 
de Raad toepast. Voor werkzaamheden op het gebied van terugwinning en recycling 
gelden de artikelen 6, 7, 8, 9,10,21 en 22 van genoemde verordening. 
De Belgische autoriteiten staan de invoer van afvalstoffen niet toe wanneer een 
vergunning voor de behandeling van die afvalstoffen ontbreekt, in geval van onvolledige 
kennisgeving of wanneer er sprake is van sluikhandel. 
Frankrijk heeft een indeling van afvalstoffen opgesteld die verschilt van die in 
Verordening (EEG) nr. 259/93. In de Franse indeling wordt in de eerste plaats 
onderscheid gemaakt tussen afvalstoffen die geen hinder veroorzaken (huisvuil, gewoon 
industrieel afval en non-ferrometalen) en afvalstoffen die wel een bron van hinder zijn. 
De Franse autoriteiten delen mee dat overeenkomstig Besluit 90/267 van 23 maart 1990, 
gewijzigd in 1992, de invoer van huisvuil dat bestemd is om te worden gestort verboden 
is, behalve in de gevallen waarin de afvalbeheersplannen daarin uitdrukkelijk voorzien. 
Voor de invoer van huisvuil dat niet bestemd is om te worden gestort is een voorafgaande 
vergunning vereist. 
Deze maatregel heeft ertoe geleid dat de invoer van huisvuil sinds 1991 sterk is 
teruggelopen. In 1994 is 5.600 ton ingevoerd. 
Gewoon industrieel afval staat voortaan op de groene lijst van de OESO en sinds 1995 is 
daarvoor niet langer een vergunning vereist maar volstaat een aangifte. 
De Franse autoriteiten wijzen erop dat in de voorgaande verslagen non-ferrometalen 
werden meegerekend als hinderveroorzakende afvalstoffen. Aangezien zij in onverwerkte 
toestand niet-toxisch zijn, zijn zij in 1994 uit deze categorie gelicht en maken zij 
bijgevolg geen deel meer uit van de in- en uitvoer van afvalstoffen die hinder 
veroorzaken. De ingevoerde hoeveelheden afvalstoffen die hinder veroorzaken zijn 
volgens de Franse autoriteiten vrijwel integraal afkomstig uit de Europese Unie (95,8%) 
en voor de rest uit de OESO-landen. 
Duitsland verklaart dat het de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 259/93 van de 
Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van 
afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap toepast, met name de 
artikelen 19, lid 1, en 21, lid 1. 
Volgens het Verenigd Koninkrijk zijn er twee nationale regelingen die de invoer van 
gevaarlijke afvalstoffen, zowel voor verwijdering als voor terugwinning, verbieden: 
- Regeling nr. 3 inzake asbest (verbodsbepalingen) van 1992 verbiedt de invoer van 
amfibool-asbest 
- Regeling nr. 4 (2) inzake de controle op voor de gezondheid gevaarlijke stoffen 
verbiedt de invoer van 2-naftilamine, benzidine, 4-aminodifenyl, zouten daarvan en 
elke andere stof die een van deze verbindingen bevat in een concentratie van in totaal 
meer dan 0,1%. 
Portugal verklaart de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 
1 februari 1993 toe te passen, met name de artikelen 4, 7, 19 en 21; belangrijk in dit 
verband is ook artikel 7 van Wetsbesluit nr. 310/95. 
Nederland heeft in 1994 1.331 kennisgevingen ontvangen, waarvan er 382 betrekking 
hadden op invoer, 715 op uitvoer en 234 op doorvoer. Voor 1995 zijn geen cijfers 
meegedeeld. 
In 1994 heeft Nederland in 15 gevallen toestemming geweigerd voor de invoer van voor 
verwijdering bestemde gevaarlijke afvalstoffen. Het ging in deze gevallen om 
afvalstoffen die PCB's bevatten, met olie verontreinigd slib, fotografisch afval, 
oplosmiddelen met verfresten, zuren met organische verontreinigende stoffen en zuren 
die zwavel bevatten. 
In 1995 is in negen gevallen de invoer van gevaarlijke afvalstoffen geweigerd; in twee 
gevallen ging het om verwijdering en in zeven gevallen om recycling. De herkomst van 
de afvalstoffen is slechts voor enkele gevallen opgegeven. Het betreft afvalstoffen die 
PCB's bevatten, vloeibaar gas, verontreinigde grond en afvalstoffen die zwavel bevatten. 
De Nederlandse autoriteiten delen mede dat zij alleen afvalstoffen invoeren die zijn 
vermeld in bijlage 1 bij het Verdrag van Bazel en afkomstig zijn van OESO-landen. Deze 
afvalstoffen worden ingevoerd voor verwijdering of recycling. 
Zweden meldt dat het de invoer of uitvoer van afvalstoffen alleen toestaat indien de 
installatie van bestemming over alle vergunningen voor de behandeling van die 
afvalstoffen beschikt. 
Denemarken en Finland verklaren dat zij terzake geen formele besluiten hebben 
genomen. 
Oostenrijk verklaart eveneens dat het geen formele verbodsbepalingen heeft vastgesteld. 
De invoervergunningen worden per geval verleend, mits de installatie van bestemming 
voor recycling of verwijdering is goedgekeurd en over de nodige capaciteit beschikt. 
Italië, Griekenland, Luxemburg en Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
4. NATIONALE BESLUITEN OM DE UITVOER VAN GEVAARLIJKE OF 
ANDERE AFVALSTOFFEN TE VERBIEDEN OF TE BEPERKEN 
Krachtens artikel 13, lid 2, onder d), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
kennis geven van de door hen genomen besluiten om de uitvoer van gevaarlijke of andere 
afvalstoffen te beperken of te verbieden. 
Spanje verklaart dat het wat dit betreft Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast: artikel 14 
beperkt de uitvoer van voor verwijdering bestemde afvalstoffen naar de EVA-landen en 
artikel 18 verbiedt de uitvoer van afvalstoffen naar ACS-staten. Voor de rest van de 
uitvoer voor recycling blijven naar het land van bestemming gedifferentieerde regels 
gelden. 
In de praktijk voert Spanje alleen afvalstoffen uit naar andere landen van de Europese 
Unie. 
België deelt mee dat het sinds 7 mei 1994 Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast. 
Voor verwijdering zijn de artikelen 3,4,14,15 en 18 van de verordening van toepassing. 
Voor terugwinning en recycling gelden de artikelen 6, 7, 8, 9,10, 16, 17 en 18. 
De Belgische autoriteiten weigeren de uitvoer van afvalstoffen in de volgende gevallen: 
- bij weigering door de autoriteit van bestemming; 
- wanneer de kennisgeving onvolledig is; 
- wanneer het transport wordt uitgevoerd zonder rekening te houden met de nationale 
wetgeving (nabijheidsbeginsel en beginsel van zelfverzorging op nationaal en 
communautair niveau). 
Frankrijk geeft geen rechtstreeks antwoord op de vraag. Het heeft wel tabellen over de 
uitvoer toegezonden, die op aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-generaal XI, 
Afdeling Afvalbeheer, Wetstraat 200, B-1049 Brussels. 
Duitsland laat weten dat het de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 259/93 heeft 
overgenomen, met name de artikelen 14 tot en met 18. De uitvoer van voor verwijdering 
bestemde afvalstoffen is dus verboden, behalve naar EVA-Ianden die ook partij zijn bij 
het Verdrag van Bazel. 
Voorts is, sinds Verordening (EEG) nr. 259/93 is gewijzigd bij Verordening (EEG) 
nr. 120/97, de uitvoer vanuit de lidstaten van de Europese Unie van voor terugwinning of 
recycling bestemde afvalstoffen die voorkomen in bijlage V (oranje en rode lijst) dus per 
1 januari 1998 eveneens verboden wanneer het land van bestemming geen OESO-land is. 
Het Verenigd Koninkrijk deelt mede dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast, die 
voorziet in een verbod op de uitvoer van voor verwijdering bestemde afvalstoffen naar 
derde landen, behalve EV A-landen die ook partij zijn bij het Verdrag van Bazel. De 
uitvoer voor recycling is eveneens verboden door de verordening, behalve naar OESO-
landen, landen die partij zijn bij het Verdrag van Bazel en landen waarmee de Europese 
Gemeenschap bilaterale of multilaterale overeenkomsten heeft gesloten. 
Portugal verklaart dat het optreedt overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 259/93 van 
de Raad, met name wat betreft de artikelen 4, 7, 14, 16,17 en 18. 
Luxemburg laat weten dat krachtens de wet Afvalstoffenbeheer van 17 juni 1994 een 
speciale vergunning vereist is voor de uitvoer van afvalstoffen (zowel voor verwijdering 
als voor terugwinning en recycling) naar derde landen, en dat de uitvoer van afvalstoffen 
naar niet-OESO-landen volledig verboden is. 
Nederland heeft in 1994 de uitvoer van gevaarlijke afvalstoffen helemaal geweigerd in 
45 gevallen, en daarnaast nog eens gedeeltelijk in 73 gevallen. In het verslag wordt niet 
vermeld voor welke landen deze afvalstoffen bestemd waren. Deze weigeringen zijn in 
hoofdzaak ingegeven door het Nederlandse meerjarenplan, dat bepaalt dat afvalstoffen 
niet mogen worden uitgevoerd wanneer zij ook in Nederland kunnen worden gerecycled. 
Voor 1995 melden de Nederlandse autoriteiten dat in 16 gevallen de uitvoer van 
gevaarlijke afvalstoffen zonder meer is geweigerd en in nog eens 60 gevallen is beperkt. 
Over dit verschil in aanpak wordt geen nadere uitleg verstrekt. Van de betrokken gevallen 
hadden er 62 betrekking op verwijdering van gevaarlijke afvalstoffen en 14 op recycling. 
De belangrijkste reden voor de wijziging was nogmaals dat recycling - eventueel met 
verbranding van de restfractie - van de afvalstoffen in Nederland mogelijk was. 
Zweden staat de uitvoer van afvalstoffen toe indien de installatie van bestemming over 
de nodige vergunningen voor de behandeling van de afvalstoffen beschikt. 
Finland laat weten dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast sinds de 
inwerkingtreding daarvan op 1 januari 1995, en dat er voordien geen formele 
verbodsbepalingen ten aanzien van de uitvoer van afvalstoffen bestonden. 
Op 1 oktober 1995 is Besluit 1127/95 van 15 september 1995 van het Finse ministerie 
van Milieu in werking getreden. Dit besluit verbiedt de uitvoer van voor recycling 
bestemde gevaarlijke afvalstoffen naar niet-OESO-landen. 
Oostenrijk verklaart dat vergunningen voor de uitvoer van voor verwijdering bestemde 
gevaarlijke afvalstoffen alleen kunnen worden verleend aan landen die partij zijn bij het 
Verdrag van Bazel (artikel 35bis van de Federale Wet Afvalstoffenbeheer 1992/715). 
Een uitvoervergunning wordt alleen verleend in de volgende gevallen: 
- Indien de afvalstoffen niet binnenslands kunnen worden verwijderd of indien het 
vervoer naar de verwijderingsinstallatie langer zou duren dan het vervoer naar een 
buitenlandse installatie van een vergelijkbaar niveau. 
- Indien een milieuveilig beheer wordt gegarandeerd dat beantwoordt aan de 
Oostenrijkse normen. 
Het is echter pas vanaf 1 januari 1995, ingevolge de inwerkingtreding van Verordening 
(EEG) nr. 259/93, dat een algemeen uitvoerverbod voor afvalstoffen is vastgesteld, 
behalve voor de uitvoer van voor verwijdering bestemde afvalstoffen naar andere EG-
landen of EVA-landen die ook partij zijn bij het Verdrag van Bazel. 
Voor terugwinning en recycling kan voor gevaarlijke afvalstoffen alleen een vergunning 
worden verleend voor de uitvoer naar landen die partij zijn bij het Verdrag van Bazel of 
OESO-landen (OESO-Besluit C(92)39 def.). 
De vergunning wordt alleen verleend indien: 
- Er behoefte aan het materiaal bestaat voor gebruik als grondstof (de nationale definitie 
van recycling is stringenter dan die in bijlage IVb van het Verdrag van Bazel). 
- Een milieuvriendelijk beheer wordt gewaarborgd dat voldoet aan de Oostenrijkse 
normen. 
- Er geen internationale overeenkomsten bestaan die uitvoer verbieden. 
Italie, Griekenland, Denemarken en Ierland hebben geen informatie verstrekt. 
5. ANDERE OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 13, LID 4, VAN HET VERDRAG 
VAN BAZEL GEVRAAGDE GEGEVENS 
Volgens artikel 13, lid 2, onder e), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen elkaar 
via het Secretariaat in kennis stellen van alle andere overeenkomstig lid 4 van dit artikel 
gevraagde gegevens; in lid 4 is bepaald dat de partijen er overeenkomstig de nationale 
wetten en regelingen voor zorgen dat van elke kennisgeving betreffende een 
grensoverschrijdend transport van gevaarlijke of andere afvalstoffen en van elke reactie 
op een dergelijke kennisgeving een kopie aan het Secretariaat wordt toegezonden 
wanneer een partij die milieuschade dreigt te ondervinden als gevolg van het betrokken 
grensoverschrijdende transport daarom verzoekt. 
Spanje verklaart dat de situatie waarin artikel 13, lid 4, voorziet zich nog niet heeft 
voorgedaan bij de in Spanje gecontroleerde transporten. 
Luxemburg signaleert dat het alleen naar andere lidstaten van de Europese Unie 
afvalstoffen uitvoert en dat daarvoor een kennisgevingssysteem is opgezet. 
Nederland heeft over dit aspect geen mededelingen gedaan. 
België, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk verklaren dat zij op dit punt 
niets te melden hebben. 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Portugal, Denemarken, Zweden, Finland en Ierland 
hebben geen informatie verstrekt. 
6. TOEZENDING VAN GEGEVENS OVER DE UITGEVOERDE HOEVEELHEID 
GEVAARLIJKE EN ANDERE AFVALSTOFFEN, DE CATEGORIE WAARTOE 
DEZE BEHOREN EN DE KENMERKEN DAARVAN, DE BESTEMMING, HET 
EVENTUELE DOORVOERLAND EN DE GEBRUIKTE VERWIJDERINGS­
METHODE, ZOALS AANGEGEVEN IN DE REACTIE OP DE KENNISGEVING 
In artikel 13, lid 3, onder b), i), van het Verdrag van Bazel is bepa aid dat de partijen 
overeenkomstig de nationale wetten en regelingen de in artikel 15 bedoelde Conferentie 
van de Partijen vóór het einde van elk kalenderjaar via het Secretariaat een verslag over 
het voorgaande kalenderjaar doen toekomen dat de volgende gegevens bevat: 
"b) gegevens over de grensoverschrijdende. transporten van gevaarlijke en andere 
afvalstoffen waarbij zij betrokken waren, en met name: 
i) de uitgevoerde hoeveelheid gevaarlijke en andere afvalstoffen, de categorie waartoe 
deze behoren en kenmerken daarvan, de bestemming, het eventuele doorvoerland en de 
gebruikte verwijderingsmethode zoals aangegeven in de reactie op de kennisgeving;" 
Spanje, België, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal, 
Denemarken, Luxemburg, Nederland, Zweden, Finland en Oostenrijk hebben 
inlichtingen verstrekt in tabelvorm die op aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-
generaal XI, Afdeling Afvalbeheer, Wetstraat 200, B-1049 Brussels. 
10 
Denemarken. De Deense autoriteiten melden een wijziging in het Deense Register, als 
gevolg van de opneming in de Deense wetgeving van Verordening (EEG) nr. 259/93 van 
de Raad betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen. 
Deze verordening is op 6 mei 1994 in Denemarken van kracht geworden, net zoals het 
nieuwe register. Door de invoering van het nieuwe register halverwege het jaar zijn 
problemen ontstaan met betrekking tot de gegevens over 1994. Deze gegevens zijn dus 
nog verwerkt volgens het oude nationale indelingssysteem, dat zowel de voor 
verwijdering als voor recycling bestemde afvalstoffen omvat. De medegedeelde cijfers 
hebben betrekking op alle in 1994 door het Milieuagentschap toegestane transporten, met 
dien verstande dat deze niet noodzakelijk nog datzelfde jaar hebben plaatsgevonden. 
Voor de cijfers over 1995 is de nieuwe indeling van de OESO-code toegepast en deze 
hebben dus betrekking op de werkelijk vervoerde hoeveelheden afvalstoffen. Het register 
is namelijk samengesteld aan de hand van de door Verordening (EEG) nr. 259/93 
voorgeschreven kennisgevingen. 
Griekenland en Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
7. TOEZENDING VAN GEGEVENS OVER DE INGEVOERDE HOEVEELHEID 
GEVAARLIJKE EN ANDERE AFVALSTOFFEN, DE CATEGORIE WAARTOE 
DEZE BEHOREN EN DE KENMERKEN DAARVAN, DE HERKOMST EN DE 
GEBRUIKTE VERWIJDERINGSMETHODE 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder b), ii), moeten de partijen de ingevoerde hoeveelheid 
gevaarlijke en andere afvalstoffen, de categorie waartoe deze behoren en de kenmerken 
daarvan, de herkomst en de gebruikte verwijderingsmethode mededelen. 
Spanje, België, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Portugal, 
Denemarken, Luxemburg, Nederland, Zweden, Finland en Oostenrijk hebben 
inlichtingen verstrekt om tabelvorm die op aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-
generaal XI. 
Italië heeft geen gegevens over de invoer van afvalstoffen verstrekt. Volgens het 
ministerie zijn de regionale autoriteiten bevoegd voor de bestemming van de afvalstoffen. 
De Italiaanse autoriteiten hebben evenwel de ondertekening aangekondigd van een 
wetsbesluit dat voorziet in mededeling van de gegevens door de regionale autoriteiten, 
alsook in de mogelijkheid om door middel van een pas opgezet registratiesysteem de 
identiteit van de importeurs van ongevaarlijke afvalstoffen te achterhalen. 
Griekenland en Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
8. GEGEVENS OVER DE GEVALLEN WAARIN DE VERWIJDERING NIET 
VOLGENS PLAN HEEFT PLAATSGEVONDEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder b), iii), moeten de partijen de gevallen melden waarin 
de verwijdering niet volgens plan heeft plaatsgevonden. 
Spanje, België, Duitsland, Portugal, Luxemburg, Nederland en Zweden hebben geen 
incidenten gesignaleerd. 
11 
Het Verenigd Koninkrijk heeft voor 1994 geen incidenten gesignaleerd. In 1995 
daarentegen hebben zich vier incidenten voorgedaan die allemaal betrekking hadden op 
voor verwijdering bestemd garageafval uit Duitsland. In alle vier de gevallen was de 
beschrijving van de afvalstoffen verkeerd of ontbrak deze helemaal; daarom werden de 
betrokken afvalstoffen geretourneerd aan de exporteur. Deze feiten hebben zich 
voorgedaan op respectievelijk 28 mei, 18 augustus, 25 augustus en 13 september 1995 en 
met de transporten was in het eerste geval 20 ton afvalstoffen, in het tweede 21,86 ton, in 
het derde 19,78 ton en in het laatste geval 23,71 ton gemoeid. 
Denemarken heeft alleen melding gemaakt van één transport dat niet volgens plan is 
verlopen in 1995. In december 1995 was namelijk ongeveer 1.400 ton aan als 
afvalstoffen van kunststof omschreven materiaal (GH010 van de groene lijst van het 
controlesysteem van de OESO), bestemd voor terugwinning (verbranding met 
terugwinning van de vrijgekomen energie, procédé RI in bijlage IV, punt B, van het 
Verdrag van Bazel), in doorvoer in Denemarken; deze partij was verzonden vanuit 
Duitsland en onderweg naar de Faeröer. Tijdens het transport hebben de Deense 
inspectiediensten de betrokken afvalstoffen echter ingedeeld als huishoudelijk afval 
(categorie AD 160 van de oranje lijst van het controlesysteem van de OESO, Y46 
volgens bijlage II van het Verdrag van Bazel, dat volgens Verordening (EEG) nr. 259/93 
bij de autoriteiten moet worden gemeld. De betrokken afvalstoffen zijn dus in 1996 
geretourneerd aan de exporteur zoals bepaald in de communautaire regelgeving. 
In 1994 waren er geen incidenten te melden. 
Finland heeft voor 1994 geen incidenten gemeld. In 1995 daarentegen hebben zich drie 
incidenten voorgedaan: 
- In januari 1995 heeft een Fins bedrijf een container met 18 ton voor verwijdering 
bestemd kwikafval naar het Verenigd Koninkrijk gestuurd. Het bedrijf waarvoor de 
zending bestemd was heeft ontdekt dat een deel van het afval (ongeveer 1,4 ton) 
bestond uit anorganische zouten die geen kwik bevatten. Dit gedeelte van de partij is 
teruggestuurd naar Finland. 
- In juni 1995 heeft Finland 500 ton koperarseniet met bestemming Zuid-Afrika 
verzonden, nadat dit land daarvoor toestemming had gegeven. De Zuid-Afrikaanse 
autoriteiten hebben zich echter bedacht en de partij is in België tegengehouden en 
teruggezonden naar Finland. 
- In juli 1995 heeft zich nog een ander geval voorgedaan: door een vergissing van de 
vervoerder werd een container met 1,3 ton batterijen en 11 ton cyaanhoudend afval 
achtergelaten in de Baai van Helsinki. Omdat het bedrijf waarvoor de container 
bestemd was zijn activiteiten in die periode had beëindigd, werd de lading door de 
exporteur geretourneerd aan het Finse bedrijf. Eerder had het betrokken Engelse 
bedrijf 16 ton batterijen en 78 ton cyaanhoudend afval volgens de regels van de kunst 
verwijderd. 
Oostenrijk. Voor 1994 zijn de autoriteiten geen incidenten bekend. In 1995 heeft zich 
wel een incident voorgedaan. Bij een transport van CIANIC-zouten waren deze verhard 
doordat ze niet goed ingepakt waren. Het verwijderingsbedrij f heeft daarom het product 
teruggestuurd; dit is opnieuw ingevoerd, opnieuw verpakt en opnieuw uitgevoerd voor 
definitieve ondergrondse opslag. 
Frankrijk, Italië, Griekenland en Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
12 
9. MAATREGELEN TER BEPERKING VAN HET VOLUME AAN GEVAARLIJKE 
OF ANDERE AFVALSTOFFEN DAT OVER DE GRENZEN WORDT 
VERVOERD 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder b), iv), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
overeenkomstig de nationale wetten en regelingen vóór het einde van elk kalenderjaar de 
in artikel 15 bedoelde Conferentie van de Partijen via het Secretariaat een verslag over 
het voorgaande kalenderjaar doen toekomen met de volgende gegevens: 
de maatregelen die zijn getroffen om het volume aan gevaarlijke en andere afvalstoffen 
dat over de grenzen wordt vervoerd te beperken. 
Spanje deelt mede dat in het algemeen plan voor gevaarlijke afvalstoffen 1995-2000 als 
één van de doelstellingen is opgenomen het tot een minimum beperken en indien 
mogelijk verminderen van de hoeveelheid afvalstoffen; voor het jaar 2000 wordt 
minimaal uitgegaan van een vermindering van de hoeveelheid gevaarlijke afvalstoffen 
ten opzichte van het niveau in 1994. Deze doelstelling zal worden bijgesteld zodra voor 
1995 gegevens over de kenmerken en het volume van de betrokken afvalstoffen 
beschikbaar zijn. 
Voor de ontwikkeling van dit programma voorziet het plan in de volgende economische 
maatregelen: 
• Een specifieke kredietlijn (MIBOR-3 punten). 
• Subsidies ten behoeve van de sectorplannen of de bedrijven op basis van gezamenlijke 
financiering (50%) met de Autonome Gemeenschap (CA. - de autonome regionale 
overheid). 
• Ondersteuning van het MKB (via EMGRISA en de overige instanties van de 
Autonome Gemeenschappen). 
• Steun voor modelprojecten (50%) in samenwerking met de Autonome Gemeenschap. 
Tevens is in het nationaal plan voor gevaarlijke afvalstoffen de doelstelling opgenomen 
dat voor het jaar 2000 minimaal 20% moet worden hergebruikt en gerecycled vergeleken 
met 1994. 
Daartoe subsidiëren de Autonome Gemeenschappen dit soort maatregelen en hebben zij 
zelfs al een aantal specifieke centra opgericht, onder andere het "Centrum voor 
initiatieven voor schone productiemethodes in Catalonië). 
De openbare dienst voor het beheer van afvalstoffen EMGRISA heeft ook als doel 
bijstand te verlenen aan MKB-bedrijven voor de ontwikkeling van projecten voor het 
minimaliseren van afval. 
De inlichtingen betreffende de toegestane vormen van terugwinning, recycling, 
hergebruik en verwijdering zijn op aanvraag verkrijgbaar bij Directoraat-generaal XI. 
De Spaanse autoriteiten maken de volgende opmerkingen: 
• 
• Zij hebben alle betrokken procédés in één bijlage ondergebracht, omdat enkele 
installaties gemachtigd zijn om zowel de in bijlage IVA als de in bijlage IVB 
vermelde procédés toe te passen. 
De medegedeelde gegevens hebben betrekking op de activiteiten van de goedgekeurde 
centra in 1995. 
13 
Wat het beheer van giftige en gevaarlijke afvalstoffen door deze centra betreft hebben 
de opgegeven afgeronde cijfers betrekking op de capaciteit van de installatie, en slaan 
decimale of exacte cijfers op de in 1994 verwerkte hoeveelheden afvalstoffen. 
Wanneer onder de naam van een beheerscentrum dezelfde naam .nog eens voorkomt 
zonder adres, betreft het een apart verwerkingsprocédé bij hetzelfde centrum. 
Verklaring van de eenheden en afkortingen: 
T/A: ton/jaar 
K/D: kilogram/dag 
mVA: kubieke meter/jaar 
L/A: liter/jaar 
RTP: giftige en gevaarlijke afvalstoffen 
België verklaart dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 op het hele nationale grondgebied 
ten uitvoer heeft gelegd. Het maakt hierbij de volgende kanttekeningen: 
Milieunormen: 
De Vlaamse autoriteiten delen mede dat een van de Vlaamse beleidsdoelstellingen 
bestaat in preventie van afvalstoffen en vermindering van de hoeveelheid daarvan, alsook 
preventie en vermindering van de verontreiniging van afvalstoffen door gevaarlijke 
stoffen (artikel 5 van het Besluit Afvalstoffenbeheer van 20 april 1994). 
De Waalse autoriteiten signaleren dat op basis van het Waalse afvalstoffenplan, dat erop 
gericht is de hoeveelheid afvalstoffen terug te dringen, invoer en uitvoer van voor 
verwijdering bestemde afvalstoffen verboden zijn. 
Economische maatregelen: 
Toepassing van heffingen op afvalstoffen. 
In Vlaanderen wordt een milieuheffing toegepast op voor definitieve verwijdering 
bestemde afvalstoffen, in de eerste plaats afvalstoffen die worden verbrand resp. gestort. 
Voor afvalstoffen die bestemd zijn voor recycling bestaan uitzonderingen. Deze regeling 
is een nuttig instrument om de productie van afvalstoffen bij de bron tegen te gaan en zo 
preventie te bevorderen. 
Door de industrie getroffen maatregelen: 
Volgens de Vlaamse autoriteiten neemt de industrie deel aan het PRESTI-programma 
(preventie door stimulering van schone technologie): dit programma is niet gericht op 
individuele industrietakken, maar op een hele groep industriële sectoren. 
Andere maatregelen: 
Volgens de Vlaamse en Waalse autoriteiten wordt er gewerkt aan technieken om 
gevaarlijke afvalstoffen tot een minimum te beperken, alsook om gevaarlijke afvalstoffen 
te neutraliseren. 
De overige door de Belgische autoriteiten verstrekte gegevens over beperking van het 
volume aan afvalstoffen dat over de grenzen wordt vervoerd, zijn op aanvraag 
verkrijgbaar bij Directoraat-generaal XI. 
Frankrijk wordt geacht deze vraag niet te hebben beantwoord. Het voor 1994 door de 
Franse autoriteiten ingediende document voldoet namelijk niet aan de in artikel 41 van 
Verordening (EEG) nr. 259/93 opgenomen verplichting (namelijk dat de lidstaten voor 
14 
het einde van elk kalenderjaar in overeenstemming met artikel 13, lid 3, van het Verdrag 
van Bazel een verslag moeten opstellen en doorzenden aan het Secretariaat van het 
Verdrag van Bazel, met afschrift aan de Commissie): het komt immers specifiek 
tegemoet aan een nationaal voorschrift dat is opgenomen in artikel 23-4 van Wet nr. 
75-633 van 15 juli 1975, gewijzigde versie, inzake afvalstoffen en terugwinning van 
materialen. 
De Commissie kan de verstrekte informatie dus niet verwerken tot de in artikel 13, lid 3, 
van het Verdrag van Bazel, met name onder b), iv), voorgeschreven gegevens. 
In het document staat dat het in 1992 gewijzigde Besluit nr. 90/267 van 23 maart 1990 de 
invoer van huisvuil dat bestemd is om te worden gestort verbiedt, met uitzondering van 
de soorten huishoudelijk afval waarin uitdrukkelijk is voorzien in de beheersplannen voor 
afvalstoffen. Voor de invoer van huishoudelijk afval met een andere bestemming dan 
storten is een voorafgaande vergunning vereist. Door deze regeling is de invoer van 
huisvuil gedaald van 430.000 ton in 1991 tot 5.600 ton in 1994. 
Met het oog op verwijdering is in 1994 32.473 ton ingevoerd, dit is 7,5% van de totale 
invoer. Er is dus sprake van een bruuske daling ten opzichte van 1993, toen voor 
verwijdering bestemd afval nog 46,8% van de invoer uitmaakte. De overige gegevens 
zijn op aanvraag verkrijgbaar bij Directoraat-generaal XI. 
Duitsland heeft de volgende opmerkingen gemaakt met betrekking tot de onderstaande 
aspecten: 
- Milieunormen 
- Criteria voor vermindering of verwijdering van afvalstoffen 
- Door de industrie getroffen maatregelen. 
Volgens artikel la van de Wet Afvalstoffenbeheer moet het ontstaan van afvalstoffen 
worden voorkomen overeenkomstig de desbetreffende regelingen als bedoeld in 
artikel 14, lid 1, punten 3 en 4, en lid 2, derde zin, punten 2 t/m 5. Dit is niet van invloed 
op de verplichting van de exploitanten van vergunningplichtige installaties om het 
ontslaan van afvalstoffen te vermijden door toepassing van aangepaste procédés en 
hergebruik of recycling van restfracties, overeenkomstig artikel 5, lid 1, punt 3, van de 
Wet Emissiebeheersing. 
Deze afvalstoffen worden hergebruikt of gerecycled overeenkomstig artikel 3, lid 2, 
derde zin, of voorzover daarvan sprake is in de krachtens artikel 14 van de Wet 
Afvalstoffenbeheer vastgestelde regeling. 
Alle terugwinnings- of recyclingsinstallaties moeten een vergunning hebben ontvangen 
overeenkomstig de Wet Afvalstoffenbeheer respectievelijk de Wet Emissiebeheersing. 
De overige gegevens zijn op aanvraag verkrijgbaar bij Directoraat-generaal XI. 
Portugal laat weten dat het ministerie van Milieubeheer en het ministerie van Industrie 
een reeks studies opzetten die ervoor moeten zorgen dat Portugal in de nabije toekomst 
over een systeem voor de correcte verwijdering van industriële afvalstoffen kan 
beschikken. Door middel van dit systeem moeten de hoeveelheden voor verwijdering 
bestemde afvalstoffen die naar andere lidstaten van de EG worden uitgevoerd tot een 
minimum worden teruggebracht. 
Denemarken merkt op dat vermindering van de hoeveelheden gevaarlijke en andere 
afvalstoffen die over de grenzen worden vervoerd onderdeel is van het algemene beleid 
15 
van dat land om de productie van afvalstoffen te beperken. De Deense initiatieven zijn 
beschreven in het actieplan voor schone technologie en schone recycling. 
Luxemburg signaleert dat de Wet Afvalstoffenbeheer van 17 juni 1994 (artikel 1) de 
verplichting oplegt de volgende prioriteiten in acht te nemen: preventie, vermindering, 
nuttige toepassing en verwijdering. 
Tevens zijn de producenten van afvalstoffen verplicht beheersplannen op te stellen. 
In de sfeer van economische maatregelen heeft het ministerie van Milieubeheer in 1995 
samen met de Kamer van Koophandel de "Superdreckskëscht fir Betriber" opgezet die 
aan MKB-bedrijven assistentie verleent bij het op preventie, vermindering en recycling 
gerichte beheer van afvalstoffen. 
De industriële bedrijven van hun kant moeten beheersplannen opstellen die gericht zijn 
op preventie en recycling van afvalstoffen. 
De overige gegevens zijn op aanvraag verkrijgbaar bij Directoraat-generaal XL. 
Nederland deelt mee, met tabellen ter illustratie, dat de uitvoer van voor verwijdering 
bestemde afvalstoffen naar andere landen sinds 1989 sterk is teruggelopen; de voor 
terugwinning uitgevoerde hoeveelheden daarentegen zijn in die periode constant 
gestegen. 
De invoer van gevaarlijke afvalstoffen is gestegen van 153.900 ton in 1994 tot 
247.500 ton in 1995. Deze stijging komt hoofdzakelijk voor rekening van de invoer van 
verontreinigde grond uit andere lidstaten van de Gemeenschap; de technologie voor het 
saneren van verontreinigde grond is in Nederland namelijk zeer geavanceerd. 
Van specifieke maatregelen voor het verminderen van het volume aan afvalstoffen dat 
wordt vervoerd is geen melding gemaakt (het door de Nederlandse autoriteiten 
ingediende document voldoet niet aan de in artikel 41 van Verordening (EEG) nr. 259/93 
aan de lidstaten opgelegde verplichting om vóór het einde van elk kalenderjaar in 
overeenstemming met artikel 13, lid 3, van het Verdrag van Bazel een verslag op te 
stellen). 
Finland heeft de volgende opmerkingen gemaakt: 
a) Milieunormen/criteria voor vermindering of verwijdering van afvalstoffen 
- De Afvalstoffenwet (1072/93), die sinds 1 januari 1994 van toepassing is, voorziet 
in een algemene verplichting om de productie van afvalstoffen te beperken, de 
hoeveelheden daarvan te verminderen en tevens de afvalstoffen minder schadelijk 
te maken. Om aan deze algemene verplichting te voldoen, kan de Staatsraad 
algemene regelingen vaststellen voor de etikettering van de producten, de opslag 
daarvan, beperking van de productie, alsook invoer, uitvoer, verkoop, inlevering of 
gebruik van de producten. 
- Op 1 maart 1995 is een besluit van de Raad inzake batterijen en accu's die 
gevaarlijke stoffen bevatten (105/95) van kracht geworden. Daarbij zijn 
beperkingen opgelegd ten aanzien van de schadelijke eigenschappen van batterijen 
en accu's en is een etiketteringssysteem ingevoerd voor batterijen en accu's die 
zware metalen bevatten; dit besluit schrijft tevens voor dat deze afzonderlijk 
moeten worden teruggewonnen. 
b) Economische maatregelen 
16 
De Finse regering verleent subsidies aan milieubeschermingsprojecten, waarbij 
prioriteit wordt gegeven aan projecten die erop gericht zijn de productie van 
afvalstoffen te voorkomen en de daardoor veroorzaakte hinder te verminderen. 
Oostenrijk heeft de volgende opmerkingen gemaakt: 
a) Milieunormen/criteria voor vermindering van de hoeveelheid afvalstoffen of voor 
verwijdering daarvan: 
1. Nationale strategie voor definitieve verwijdering 
De hoeveelheid afvalstoffen en potentieel verontreinigende stoffen die deze bevatten 
moet, naar de geest van de federale wet Afvalstoffenbeheer, zo laag mogelijk worden 
gehouden (voorzorgsprincipe). 
Afvalstoffen worden gerecycled voorzover dit gunstig is voor het milieu, technisch 
haalbaar is, de daaraan verbonden extra kosten niet buitensporig hoog zijn vergeleken 
met andere milieubeheersmethodes en er voor de gerecyclede stoffen een markt bestaat 
op (of kan worden gecreëerd). Niet voor recycling geschikte afvalstoffen zullen al 
naargelang het geval biologisch, thermisch of fysisch-chemisch worden behandeld. Vaste 
afvalstoffen zullen zodanig worden opgeslagen dat de reactiviteit daarvan tot een 
minimum wordt beperkt (voorzorgsprincipe). 
2. Branchespecifieke concepten 
De specifieke sectorplannen worden doorgaans opgesteld in samenwerking met het 
Federale Ministerie van Milieubeheer* Gezinszaken en Jeugd en de betrokken 
groeperingen. De fundamentele doelstellingen van deze concepten voor het 
afvalstoffenbeheer zijn de opstelling van strategieën voor het tot een minimum beperken 
van afvalstoffen en de invoering van innovatieve recyclingmethoden die speciaal zijn 
ontwikkeld voor gevaarlijke afvalstoffen en waarbij de beste beschikbare technieken 
worden gebruikt. 
Deze concepten voor een specifiek afvalstoffenbeheer dienen ook als grondslag voor de 
toekenning van subsidies krachtens de Wet Milieufondsen. 
3. Verwijdering 
Om eventuele problemen te voorkomen is het Federale Ministerie van Milieubeheer 
voornemens regelgeving te ontwikkelen voor het bepalen van de te gebruiken technieken, 
alsook van de noodzakelijke uitrusting voor de exploitatie van installaties waarvoor een 
vergunningplicht geldt overeenkomstig de Wet Afvalstoffenbeheer. In deze regelgeving 
kunnen ook de emissiegrenzen nader worden vastgesteld, rekening houdend met de beste 
beschikbare technologieën. 
17 
4. Storten 
De Verordening inzake storten wordt van toepassing zodra de gewijzigde Waterwet in 
werking treedt (uiterlijk 1 januari 1997). 
Door de wijziging van deze wet moeten voor storten de nieuwe normen in acht worden 
genomen. 
5. Afvalverbrandingsinstallaties 
Momenteel moet elke verbrandingsinstallatie voldoen aan de bepalingen van de wet 
inzake schone lucht (emissiegrens voor dioxine: 0,1 nanogram TE/Nm3). De 
communautaire richtlijn Verbranding van gevaarlijke afvalstoffen treedt in werking op 
1 januari 1997. 
Het ministerie van Milieubeheer en het ministerie van Economische Zaken werken aan 
een Wet Afvalverbranding waardoor de communautaire richtlijn in nationale wet wordt 
omgezet. In deze wet zullen ook de meest geavanceerde technologieën voor de 
verbranding van gevaarlijke en andere afvalstoffen worden omschreven. 
6. Mechanisch-biologische behandeling 
De Oostenrijkse autoriteiten zijn voornemens de meest geavanceerde technologieën voor 
deze behandeling te omschrijven. 
7. Installaties voor bijzondere behandelingen 
Het Federale Ministerie van Milieubeheer heeft bij besluit milieuvriendelijke procédés 
vastgesteld voor de behandeling van auto's aan het eind van hun levenscyclus, 
fotografisch afval, afval van koelkasten en asbestafval. 
8. Beheersplan afvalstoffen 
Om de doelstellingen van de Wet Afvalstoffenbcheer te bereiken (kwalitatieve en 
kwantitatieve preventie van afvalstoffen, recycling van afvalstoffen volgens een in 
technisch en economisch opzicht geschikte methode en definitieve verwijdering) moet 
het ministerie van Milieubeheer een beheersplan voor afvalstoffen publiceren. Tot dusver 
zijn dergelijke beheersplannen opgesteld in 1992 en in 1995. Tevens is het eerste rapport 
over de in het beheersplan vervatte maatregelen aan de Algemene Vergadering 
voorgelegd. 
Volgens de Wet Afvalstoffenbeheer moet een beheersplan tenminste de volgende 
elementen bevatten: 
• Een inventaris van de situatie op het gebied van het afvalstoffenbeheer; 
• Concrete normen die zijn afgeleid van de Wet Afvalstoffenbeheer (doelstellingen en 
principes met betrekking tot het beheer van afvalstoffen) met het doel: 
- het volume en het verontreinigend vermogen van de afvalstoffen te verminderen; 
- afvalstoffen op een ecologisch en economisch verantwoorde wijze te recyclen; 
- afvalstoffen die niet kunnen worden gerecycled of waarvan het ontstaan niet kan 
worden voorkomen, te verwijderen; 
• Door de Federale Regering geïnitieerde maatregelen om deze doelstellingen te 
bereiken; 
• De regionale verspreiding van de nodige installaties voor de behandeling van 
gevaarlijke afvalstoffen. 
18 
9. Op zelfverzorging gericht beleid 
- Uitvoer van afvalstoffen 
In de Algemene Wet Afvalstoffenbeheer is bepaald dat de uitvoervergunningen worden 
verleend door het Federale Ministerie van Milieubeheer en alleen indien er in Oostenrijk 
geen installaties voorhanden zijn met voldoende capaciteit voor de behandeling van het 
betrokken afval of (in zeer zeldzame gevallen) indien door uitvoer een zeer langdurig 
transport kan worden vermeden, en indien de installatie van bestemming normen hanteert 
die gelijkwaardig zijn aan de Oostenrijkse normen. 
- Principe "de vervuiler betaalt" 
Dit principe is een fundamenteel element van de Wet Afvalstoffenbeheer en is reeds in 
verschillende regelingen toegepast. Met name moet de verantwoordelijkheid van de 
producenten worden uitgebreid tot recycling en verwijdering. De producenten spelen in 
dezen namelijk een essentiële rol, daar zij b§sjissjngen nemen die bepalend zijn voor het 
potentiële beheer van de van hun productie afkomstige afvalstoffen. 
De producenten kennen de samenstelling van hun producten en kunnen dus de 
milieueffecten beoordelen van het daarvan afkomstige afval. 
De materiële aansprakelijkheid van de producent houdt in dat hij de totale 
verantwoordelijkheid draagt voor zijn productie en de daardoor veroorzaakte 
afvalstoffen. I let afval moet op milieuvriendelijke wijze worden verzameld, gerecycled, 
teruggewonnen of verwijderd. De financiële aansprakelijkheid van de producent houdt in 
dat alle kosten voor behandeling van de afvalstoffen voor zijn rekening zijn. 
- Regeling inzake de verpakking van afval 
Sinds 1.10.1993 is elke producent, importeur of distributeur verplicht het verpakkings­
materiaal gratis van de afnemers terug te nemen en dit opnieuw te gebruiken of te 
recyclen, tenzij er een nationaal inzamelings- of recyclingsysteem bestaat. In 1995 is de 
recycling met zo'n 50% toegenomen. 
- Regeling inzake batterijen 
In deze regeling, sinds 1.9.1991 van kracht, is een grens vastgesteld voor de hoeveelhe­
den kwik en cadmium, en is tevens voorzien in een inzamelingsplicht voor de verkoper. 
- Regeling inzake speciale lampen 
Sinds 1 januari 1991 zorgt deze regeling voor de georganiseerde inzameling van 
fluorescerende lampen door de handelaars, die verplicht zijn deze terug te nemen. 
- Regeling inzake koelkasten 
Sinds 1 maart 1993 is elke fabrikant, importeur of distributeur verplicht bij verkoop van 
een nieuwe koelkast de oude in te nemen; de koper betaalt voor de correcte verwijdering 
van het toestel. 
- Ontwerp-regeling inzake elektronisch afval 
b) Economische maatregelen 
De Wet Milieufondsen: 
Aangezien in de meeste gevallen wijzigingen in de productiesystemen aanzienlijke 
kosten met zich meebrengen, kent het ministerie van Milieubeheer, Jeugd- en 
19 
Gezinszaken financiële steun toe aan bedrijven voor het realiseren van aanpassingen in de 
door hen gebruikte technieken en voor de invoering van de beste beschikbare technologie 
voor preventie en behandeling van afvalstoffen. 
I let is al voorgekomen dat 80% van de activiteiten ter verbetering van milieumaatregelen 
werd gesubsidieerd. 
c) Door de industrie getroffen maatregelen: 
• Elk bedrijf met meer dan 100 werknemers moet een beheersplan voor afvalstoffen 
ontwikkelen. 
Het doel is de hoeveelheid afvalstoffen te verminderen en recycling of hergebruik te 
bevorderen, en tevens te zorgen voor een milieuveilige verwijdering van de restfractie. 
Om vermindering van de hoeveelheid industriële afvalstoffen te vergemakkelijken heeft 
het Federale Ministerie van Milieubeheer, Jeugd- en Gezinszaken verschillende 
specifieke beleidslijnen uitgezet voor de verschillende productiesectoren (bijvoorbeeld 
landbouwafval, bosafval, afval van de gezondheidszorg, vernissen, gehalogeneerde 
oplosmiddelen, ververij-afval, afval van de levensmiddelenindustrie, afval van de 
textielproductie, enz.). 
• Vrijwillig akkoord over sloopauto's: 
In 1995 is een nieuw vrijwillig akkoord bereikt over auto's aan het eind van hun 
levenscyclus. De Oostenrijkse automobielindustrie heeft zich ertoe verplicht het 
percentage gerecycled materiaal van 75% op 95% te brengen en al in het ontwerpstadium 
te zorgen voor een betere technische haalbaarheid van recycling, bijvoorbeeld door het 
aantal materiaalsoorten te beperken of gebruik te maken van gerecycled materiaal. 
De automobielproducenten verbinden zich er met dit vrijwillige akkoord toe bij verkoop 
van een nieuwe of tweedehandsauto voor de sloop bestemde auto's in'te nemen. 
De verkopers hebben er zelfs in toegestemd aan het eind van hun levenscyclus gekomen 
auto's over te nemen op marktcondities (hetzij door te zorgen dat daarop winst wordt 
gemaakt, hetzij door de recyclingkosten apart voor hun rekening te nemen, los van de 
aanschaf van een nieuwe auto). 
• Andere maatregelen: 
Om ervoor te zorgen dat minder gevaarlijke afvalstoffen worden geproduceerd, is bij de 
Chemiewet (Federaal Publicatieblad 326/1987) de afgelopen jaren hel gebruik van 
sloffen zoals PCB/PCT, CFK's, CHC's of cadmium geheel of gedeeltelijk verboden. 
• Nieuwe voorschriften in 1995: 
- Nieuwe voorschriften inzake CFK's (Federaal Publicatieblad 1995/750), waarbij 
het gebruik daarvan voor normale doeleinden met ingang van het jaar 2000 en het 
gebruik in koelkasten met ingang van 2002 wordt verboden. 
- Gewijzigde voorschriften voor giftige stoffen, die op 1 juli 1995 in werking zijn 
getreden (Federaal Publicatieblad 1995/442). 
Het Verenigd Koninkrijk, Italië, Griekenland, Zweden en Ierland hebben geen 
gegevens verstrekt. 
20 
10. GEGEVENS OVER DE 1ER UITVOERING VAN HET VERDRAG VAN BAZEL 
DOOR DE PARTIJEN GETROFFEN MAATREGELEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder c), van het Verdrag van Bazel doen de partijen 
overeenkomstig de nationale wetten en regelingen vóór het eind van elk kalenderjaar de 
in arlikel 15 bedoelde Conferentie van de Partijen via hel Secretariaat een verslag over 
het vorige kalenderjaar toekomen dat onder andere gegevens over de ter uitvoering van 
dit Verdrag door de partijen getroffen maatregelen bevat. 
Spanje verklaart dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast en de bepalingen van het 
Verdrag van Bazel in nationale wetgeving heeft omgezet. 
België verklaart dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 en de wet van 6 augustus 1993 ter 
bekrachtiging van het Verdrag van Bazel, alsook de op 22 maart 1989 in Bazel 
opgestelde bijlagen I, II, III, IV, V, Vb en VI toepast. 
Duitsland heeft op 30 september 1994 het Verdrag van Bazel, dat het reeds had 
ondertekend en bekrachtigd, in nationale wetgeving omgezet. Tevens heeft het 
Beschikking 94/721/EG van de Commissie tot aanpassing, overeenkomstig artikel 42, 
lid 3, van de bijlage II, III en IV bij Verordening (EEG) nr. 259/93 en Beschikking 
94/904/EEG van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van de lijst van 
gevaarlijke afvalstoffen in het nationale recht verwerkt. 
Het Verenigd Koninkrijk verklaart dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 heeft 
omgezet door middel van de regelgeving uit 1994 inzake het grensoverschrijdende 
vervoer van afvalstoffen (Statutory Instrument 1994 n° 1137). 
Portugal verklaart dat het Verordening (EEG) nr. 259/93 toepast en de bepalingen van 
het Verdrag van Bazel in nationale wetgeving heeft omgezet. 
Denemarken verklaart dat het het Verdrag van Bazel, Verordening (EEG) nr. 259/93 
alsook Beschikking 94/721 /EG van de Commissie van 21 oktober 1994 tot aanpassing, 
overeenkomstig artikel 42, lid 3, van de bijlagen II, III en IV bij Verordening (EEG) 
nr. 259/93 in de nationale wetgeving heeft verwerkt. 
Finland deelt mede dat het het Verdrag van Bazel integraal toepast voor wat betreft de 
controle op de grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen. Sinds de 
inwerkingtreding van de Afvalstoffenwet (1072/93) en het Afvalstoffenbesluit (1390/93) 
kan efficiënter inhoud worden gegeven aan de toepassing van de algemene principes van 
het Verdrag van Bazel, namelijk vermindering van de productie van afvalstoffen en 
zelfverzorging. 
Sinds begin 1995 worden afvalstoffen overgebracht overeenkomstig de bepalingen van 
Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad. 
Oostenrijk verklaart dat het geen formele wijzigingen in zijn wetgeving heeft 
aangebracht. 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Luxemburg, Nederland, Zweden en Ierland hebben 
geen gegevens verstrekt. 
21 
11. MEDEDELING VAN STATISTISCHE GEGEVENS 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder d), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
inlichtingen verstrekken over de relevante statistische gegevens die zij verzameld hebben 
over de effecten op de volksgezondheid en het milieu van de productie, het vervoer en de 
verwijdering van gevaarlijke of andere afvalstoffen. 
Spanje deelt mede dat de situatie als volgt is: 
- Gevaarlijke afvalstoffen: dit aspect is niet geëvalueerd. Er wordt echter van uitgegaan 
dat de cijfers vergelijkbaar zijn met die voor 1994 (in 1994 hebben de autoriteiten 
echter evenmin specifieke cijfers verstrekt). 
- Huishoudelijk afval: in 1995 is 14.914.235 ton huishoudelijk afval geproduceerd. 
Duitsland. De Duitse autoriteiten verklaren dat overeenkomstig artikel 2, lid 2, van de 
Wet Afval stoffcnbeheer, de betrokken afvalstoffen zodanig worden beheerd dat zij niet 
schadelijk zijn voor de volksgezondheid. 
België, het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, Luxemburg en Finland delen mede 
dat zij geen gegevens beschikbaar hebben. 
Oostenrijk laat weten dat het Federale Milieubureau gegevens kan leveren via het 
Internet op het volgende adres: "http://www.ubavie.gv.at/info". 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Portugal, Nederland, Zweden en Ierland hebben geen 
gegevens verstrekt. 
12. GEGEVENS OVER DE KRACHTENS ARTIKEL 11 VAN HET VERDRAG VAN 
BAZEL VASTGESTELDE BILATERALE, MULTILATERALE EN REGIONALE 
OVEREENKOMSTEN EN REGELINGEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder e), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
gegevens verstrekken over de krachtens artikel 11 van het Verdrag van Bazel 
vastgestelde bilaterale, multilaterale en regionale overeenkomsten en regelingen. 
Spanje verklaart dat de desbetreffende informatie betrekking heeft op 1993 en reeds aan 
het Secretariaat van het Verdrag van Bazel is doorgegeven. 
België laat weten dat het geen overeenkomsten of regelingen heeft vastgesteld. 
Duitsland verklaart dat het op nationaal niveau bilaterale overeenkomsten heeft gesloten 
met Litouwen, Namibië, Wit-Rusland, Zimbabwe en Kazachstan voor de invoer van 
afvalstoffen in Duitsland. Met Kazachstan heeft het eveneens overeenkomsten 
vastgesteld voor de uitvoer van diverse afvalstoffen. 
Het Verenigd Koninkrijk verklaart dat het noch in 1994, noch in 1995 overeenkomsten 
of regelingen heeft vastgesteld. 
Portugal. Volgens de Portugese autoriteiten zijn op nationaal niveau de 
EG-overeenkomsten en OESO-Besluit C(92)39 def. van toepassing. 
22 
Denemarken deelt mede dat het geen bilaterale, multinationale of regionale 
overeenkomsten krachtens artikel 11 van het Verdrag van Bazel heeft vastgesteld. 
Zweden laat weten dat het behalve wat betreft OESO-Besluit (92)39 geen bilaterale, 
regionale of multilaterale overeenkomsten met andere landen heeft gesloten. 
Finland deelt mede dat het voor 1994 een overeenkomst met Duitsland heeft vastgesteld. 
In 1995 zijn er geen overeenkomsten of regelingen geweest. 
Oostenrijk verklaart dat het noch in 1994, noch in 1995 overeenkomsten of regelingen 
heeft vastgesteld. 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Luxemburg, Nederland en Ierland hebben geen 
gegevens verstrekt. 
13. GEGEVENS OVER DE ONGEVALLEN DIE ZICH HEBBEN VOORGEDAAN 
TIJDENS DE GRENSOVERSCHRIJDENDE OVERBRENGING EN DE 
VERWIJDERING VAN GEVAARLIJKE EN ANDERE AFVALSTOFFEN EN 
OVER DE NAAR AANLEIDING DAARVAN GETROFFEN MAATREGELEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder f), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
gegevens verstrekken over de ongevallen die zich hebben voorgedaan tijdens de 
grensoverschrijdende overbrenging en de verwijdering van gevaarlijke en andere 
afvalstoffen en over de naar aanleiding daarvan getroffen maatregelen. 
Spanje verklaart dat het niets bekend is van tijdens de overbrenging of de verwijdering 
van afvalstoffen gebeurde ongevallen. 
België, het Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Luxemburg hebben geen 
ongevallen op hun grondgebied geconstateerd. 
Duitsland signaleert twee ongevallen die zich in 1995 hebben voorgedaan met slecht 
verpakte afvalstoffen. In het eerste geval werden de na het opruimen overblijvende 
afvalstoffen geretourneerd aan de exporteur. In het tweede geval werden de afvalstoffen 
na opnieuw te zijn verpakt alsnog naar de verwijderingsinstallatie vervoerd. In 1994 heeft 
zich geen enkel ongeval voorgedaan. 
Oostenrijk laat weten dat er in 1994 geen ongevallen gebeurd zijn. In 1995 heeft zich 
echter één ongeval voorgedaan bij het vervoer van slecht verpakte gevaarlijke 
afvalstoffen. 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Portugal, Nederland, Zweden, Finland en Ierland 
hebben geen gegevens verstrekt. 
14. GEGEVENS OVER DE VERSCHILLENDE VERWIJDERINGSMETHODEN DIE 
WORDEN GEBRUIKT IN HET ONDER DE NATIONALE JURISDICTIE 
VALLENDE GEBIED 
23 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder g), van het Verdrag Van Bazel moeten de partijen 
gegevens verstrekken over de verschillende vcrwijderingsmethoden die worden gebruikt 
in het onder hun nationale jurisdictie vallende gebied. 
Spanje, België, Frankrijk en Duitsland hebben inlichtingen verstrekt in tabelvorm die 
op aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-generaal XI. 
Portugal deelt mede dat de gegevens kunnen worden verkregen via "LA UNIDADE DE 
TRATAMENTO DE RESIDUOS INDUSTRIAL DE SINES-BACIAS 9 E 10 
Institute da Agua- Delegaçao de Santo André; Bairro Azul, Colectiva BI2; Apartado 64; 
7501 SANTO ANDRE CODEX; Tel. (069) 71224/5/6; Fax (069) 73817. 
Denemarken laat weten dat het een centrale verwerkingsinstallatie heeft voor de 
verwijdering van gevaarlijke afvalstoffen, "KOMMUNEKEMI A/S" genaamd. Dit 
bedrijf beschikt over een bij hoge temperatuur werkend verbrandingssysteem met 
energieterugwinning, een systeem voor fysisch-chemische verwerking en een stortplaats 
voor gevaarlijke afvalstoffen. KOMMUNEKEMI beheert ongeveer 100.000 ton 
gevaarlijke afvalstoffen per jaar. Daarnaast zijn er nog 75 kleine gespecialiseerde 
bedrijven die zich bezig houden met de recycling van gevaarlijke afvalstoffen. 
Luxemburg maakt melding van een verwijderingscentrum met een tot eind 1994 
lopende vergunning, namelijk "Ronnebierg Jean Lamesch et Cie", B.P. 75, L-3201 
Bettembourg, dat reeds 23.595 ton plaatselijk afval heeft verwijderd. 
Oostenrijk signaleert dat het federaal plan Afvalstoffenbeheer (waarin lijsten van de 
Oostenrijkse verwijderingsinstallaties zijn opgenomen) kan worden verkregen bij het 
Federaal Milieubureau op het volgende adres: UBA Wien, A-1099 Spittelauer Lande 5, 
Oostenrijk. 
Het Verenigd Koninkrijk, Italië, Griekenland, Nederland, Finland, Zweden en 
Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
15. GEGEVENS OVER DE MAATREGELEN DIE ZIJN GETROFFEN VOOR DE 
ONTWIKKELING VAN TECHNIEKEN VOOR VERMINDERING EN/QF 
BEËINDIGING VAN DE PRODUCTIE VAN GEVAARLIJKE EN ANDERE 
AFVALSTOFFEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder h), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
gegevens verstrekken over de maatregelen die zijn getroffen voor de ontwikkeling van 
technieken voor vermindering en/of beëindiging van de productie van gevaarlijke en 
andere afvalstoffen. 
België: De Brusselse autoriteiten delen mede dat sinds januari 1993 binnen het BIM een 
cel "Schone technologie" actief is. Het doel is om binnen de Brusselse MKB-bedrijven 
de ontwikkeling van milieuvriendelijker productieprocédés en -technieken te bevorderen. 
Daartoe wordt onder andere informatiemateriaal gepubliceerd (bijvoorbeeld het blad 
Brussel Techno-Clean) of worden per sector (zoals stomerijen of carosseriebedrijven) 
bewustmakingscampagnes georganiseerd. 
De Waalse autoriteiten hebben geen gegevens verstrekt. 
24 
Overeenkomstig het besluit van de Vlaamse regering van 12 oktober 1994 is een 
programma voor preventie en voor bevordering van schone technologieën opgezet. Dit 
Prest i-programma is gecreëerd om de bedrijven in slaat te stellen preventieve 
maatregelen te nemen met het oog op de doelstellingen inzake milieubescherming die 
zijn opgenomen in het alvalstoffenplan 1991-1995 dat op 20 februari 1991 door de 
Vlaamse regering is goedgekeurd. 
Duitsland vermeldt als maatregelen schone productietechnieken, recycling, vermindering 
van de hoeveelheid afvalstoffen en verwijdering, maar verstrekt daarover geen nadere 
bijzonderheden. 
Het Verenigd Koninkrijk vermeldt als maatregelen minimalisering van de hoeveelheid 
afvalstoffen door middel van recycling, hergebruik en terugwinning binnen de industrie 
(WRM3) - EPSRC/OTI en het programma Beste praktijk op het gebied van 
milieutechnogie (ETBPP). 
Portugal maakt melding van de oprichting van een specifiek fonds, "PEDIP" genaamd, 
dat de ontwikkeling van- technologieën voor minimalisering van de productie van 
gevaarlijke en andere afvalstoffen moet ondersteunen. 
Denemarken deelt mede dat de recentste versie van de Deense plannen voor 
vermindering en/of verwijdering van gevaarlijke en andere afvalstoffen in 1993 door de 
Deense regering is vastgesteld. Het gaat hierbij om een: 
- actieplan voor schone technologie; 
- actieplan voor afvalstoffen en recycling. 
Voor de uitvoering van beide plannen heeft het Deense parlement 85 resp. 20 miljoen 
kronen per jaar uitgetrokken. Een herziening van de plannen is gepland voor 1997. 
Finland laat weten dat, naast de in de afgelopen jaren getroffen maatregelen, de 
inwerkingtreding van de Wet Afvalstoffen (1972/93) en het Afvalstoffenbesluit 
(1390/93) op 1 januari 1994 een veel efficiëntere toepassing mogelijk heeft gemaakt van 
de algemene principes van het Verdrag van Bazel, inclusief minimalisering van de 
hoeveelheid gevaarlijke afvalstoffen. 
Spanje, Italië, Griekenland, Luxemburg, Nederland, Zweden, Oostenrijk en Ierland 
hebben geen gegevens verstrekt. 
16. ALLE ANDERE GEGEVENS OVER DOOR DE CONFERENTIE VAN 
PARTIJEN RELEVANT GEACHTE VRAAGSTUKKEN 
Krachtens artikel 13, lid 3, onder i), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen alle 
andere gegevens over de door de Conferentie relevant geachte vraagstukken indienen. 
De lidstaten hebben dergelijke gegevens niet verstrekt. 
25 
B. ANDERE IN DE VRAGENLIJST VAN HET SECRETARIAAT VAN HET 
VERDRAG VAN BAZEL GEVRAAGDE GEGEVENS 
1. INFORMATIE OVER DE PRODUCTIE VAN GEVAARLIJKE EN ANDERE 
AFVALSTOFFEN DIE ONDER DE TOEPASSING VAN HET VERDRAG 
VAN BAZEL VALLEN 
Spanje heeft gegevens over de jaren 1990, 1991, 1992, 1993 en 1994 verstrekt die op 
aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-generaal XI. Voor 1995 delen de Spaanse 
autoriteiten mede dat 14.914.235 ton huishoudelijk afval is geproduceerd. Voor 
gevaarlijke afvalstoffen zijn nog geen gegevens beschikbaar, maar er wordt gewerkt aan 
een inventaris. 
België meldt dat Wallonië in 1994 167.315 ton heeft geproduceerd, Vlaanderen 
1.255.582 ton en het Brusselse Gewest in totaal 11.464 ton gevaarlijke afvalstoffen, 
1.025 ton afvalolie en 135 ton PCB's. In 1993 heeft het Brusselse Gewest 2.917 ton 
gevaarlijke afvalstoffen, 200 ton afvalolie en 61 ton PCB's geproduceerd. 
In 1995 heeft Brussel 23.002 ton en Vlaanderen 1.090.499 ton geproduceerd. Voor 
Wallonië zijn voor dat jaar geen gegevens verstrekt. 
Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Portugal, Luxemburg en Oostenrijk hebben 
inlichtingen verstrekt die op aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-generaal XI. 
Finland verklaart dat de recentste informatie over de hoeveelheid in Finland 
geproduceerde afvalstoffen dateert van 1992. 
Frankrijk, Italië, Griekenland, Denemarken, Nederland, Zweden en Ierland hebben 
geen gegevens verstrekt. 
2. GEGEVENS OVER DE TECHNISCHE HULPMIDDELEN 
Krachtens artikel 16, lid 1, onder g), van het Verdrag van Bazel moeten de partijen 
informatie verstrekken over: 
- de voorzieningen voor technische bijstand of opleiding, 
- de beschikbare technische en wetenschappelijke kennis, 
- de mogelijkheden voor adviezen en assistentie van deskundigen, 
- de beschikbare hulpmiddelen. 
België. Er zijn geen gegevens beschikbaar. 
Spanje, Duitsland, Luxemburg en Oostenrijk hebben inlichtingen verstrekt die op 
aanvraag verkrijgbaar zijn bij Directoraat-generaal XI. 
Finland verklaart dat deze informatie niet in bondige vorm beschikbaar is, maar dat 
verschillende instellingen, technische hogescholen, onderzoekinstituten en particuliere 
bedrijven deskundigheid op dit gebied ontwikkelen. 
Omdat hun aantal steeds toeneemt kunnen de Finse autoriteiten geen precieze lijst 
verstrekken. 
26 
Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal, Griekenland, Denemarken, 
Nederland, Zweden en Ierland hebben geen gegevens verstrekt. 
3. GEGEVENS OVER DE NODIGE DESKUNDIGEN EN HET NODIGE 
MATERIEEL VOOR SNELLE NOODHULPVERLENING AAN STATEN 
De lidstaten hebben hierover geen gegevens verstrekt. Duitsland licht toe dat dit geen 
taak van de regering is, maar dat het Federaal Bureau van de regering alle inlichtingen 
kan verstrekken. 
III. CONCLUSIES 
Ondanks het feit dat de lidstaten sinds 6 mei 1994 verplicht zijn de bepalingen van de 
verordening integraal toe te passen (met uitzondering van de drie recentste lidstaten van 
de Europese Gemeenschap, namelijk Oostenrijk, Finland en Zweden, voor wie deze 
verplichting pas per 1 januari 1995 is ingegaan met een overgangsperiode tot 1.1.1997 
voor Oostenrijk), zijn de door de lidstaten aan de Europese Commissie verstrekte 
gegevens over de tenuitvoerlegging van de richtlijn ontoereikend gebleken en ontbreken 
zij in een aantal gevallen zelfs geheel. 
De gegevens die door de lidstaten zijn verstrekt aan de hand van een door het Secretariaat 
van het Verdrag van Bazel opgestelde vragenlijst zijn namelijk beperkt en vrij algemeen 
van aard ondanks de specifieke vraagstelling, enkele uitzonderingen waaronder 
Oostenrijk niet te na gesproken. 
De volgende tekortkomingen zijn geconstateerd: 
- Wat betreft de nationale definitie van gevaarlijke afvalstoffen volstaan de lidstaten er 
in het algemeen mee te verklaren dat deze overeenstemt met de in de communautaire 
wetgeving opgenomen definitie. 
27 
- Wat betreft de beslissingen van de lidstaten om de invoer van afvalstoffen die bestemd 
zijn voor verwijdering in een onder hun nationale jurisdictie vallend gebied geheel of 
gedeeltelijk te verbieden, beperken de lidstaten zich er in de meeste gevallen toe de 
terzake geldende artikelen van het Verdrag van Bazel te vermelden. Hetzelfde 
antwoord wordt gegeven met betrekking tot de nationale besluiten om de uitvoer van 
afvalstoffen te verbieden of te beperken. Wel hebben de meeste lidstaten op adequate 
wijze de vereiste gegevens verstrekt over de hoeveelheid vanaf hun grondgebied 
uitgevoerde en op hun grondgebied ingevoerde gevaarlijke en andere afvalstoffen, met 
vermelding van de categorie waartoe die afvalstoffen behoren, de kenmerken daarvan, 
de herkomst en de toegepaste verwijderingsmethode. 
- Op het verzoek om gegevens over de maatregelen die zijn getroffen om de 
grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen in omvang terug te brengen, 
hebben niet alle lidstaten op bevredigende wijze gereageerd. Zes lidstaten hebben 
helemaal geen en de overige slechts gedeeltelijke informatie verstrekt. 
- Wat betreft het in de vragenlijst opgenomen verzoek om gegevens over de 
maatregelen die door de partijen met het oog op de toepassing van het Verdrag van 
Bazel zijn getroffen, hebben zes lidstaten in het geheel niet gereageerd en hebben de 
overige alleen verklaard dat zij het Verdrag van Bazel in hun nationaal recht hebben 
verwerkt. 
- Op het verzoek om informatie over de statistische gegevens is over het algemeen niet 
gereageerd. 
- Wat betreft de krachtens het Verdrag van Bazel vastgestelde overeenkomsten en 
regelingen heeft slechts de helft van de lidstaten geantwoord. Hetzelfde aantal 
lidstaten heeft antwoord gegeven op de vraag over de ongevallen die zich hebben 
voorgedaan tijdens de grensoverschrijdende overbrenging en tijdens de verwijdering 
van gevaarlijke en andere afvalstoffen en de naar aanleiding daarvan getroffen 
maatregelen. 
- Op het verzoek om gegevens over de verschillende verwijderingsmethoden die op het 
onder de nationale jurisdictie van de lidstaten vallende gebied worden toegepast, 
hebben zeven lidstaten helemaal geen en de rest slechts summiere informatie verstrekt. 
- De vraag betreffende de maatregelen die zijn getroffen met het oog op de 
ontwikkeling van technieken voor vermindering en/of beëindiging van de productie 
van afvalstoffen is slechts door zes lidstaten beantwoord. 
Tenslotte is er een minimale respons gekomen op het verzoek om gegevens over de 
technische hulpmiddelen en de deskundigen en het materieel die nodig zijn voor snelle 
noodhulpverlening aan staten. 
Een ander punt is dat de door het Secretariaat van het Verdrag van Bazel opgestelde 
vragenlijst niet alle verplichtingen bestrijkt die krachtens Verordening (EEG) nr. 259/93 
van de Raad van 1 februari 1993 op de lidstaten rusten. De kwestie is dat de Commissie 
krachtens artikel 41 van genoemde verordening een verslag over de tenuitvoerlegging 
van deze verordening door de Gemeenschap en haar lidstaten moet opstellen en dat de 
28 
verplichtingen van de lidstaten terzake veel ruimer zijn dan die waarin het Verdrag van 
Bazel voorziet. 
De Commissie constateert namelijk dat in de vragenlijst die ten grondslag lag aan de 
verslagen van de lidstaten een hele reeks uit de verordening voortvloeiende 
verplichtingen niet ter sprake is gekomen. 
Zo beschikt de Commissie, wat de toepassing van het nabij heidsprincipe betreft, niet over 
gegevens over het geïntegreerde netwerk van afvalverwijderingsinstallaties dat de 
lidstaten moeten opzetten om de Gemeenschap in staat te stellen zelf voor de 
verwijdering van haar afvalstoffen te zorgen en de lidstaten dit doel individueel na te 
streven (artikel 4, lid 3, onder b), van Verordening (EEG) nr. 259/93). 
Zij beschikt evenmin over informatie over de door de lidstaten getroffen maatregelen 
betreffende een algeheel of gedeeltelijk verbod op of stelselmatig bezwaar tegen de 
overbrenging van afvalstoffen, waarvan kennis moet worden gegeven aan de Commissie 
(artikel 4, lid 3, onder a), i)). 
Voorts is zij niet ingelicht over de uitzonderingen op de toepassing van de principes van 
nabijheid, voorrang voor nuttige toepassing en zelfverzorging op communautair en 
nationaal niveau, wanneer het gaat om gevaarlijke afvalstoffen die in de lidstaat van 
verzending in zulke kleine hoeveelheden worden geproduceerd dat het economisch niet 
verantwoord zou zijn in die staat nieuwe gespecialiseerde verwijderingsinstallaties te 
bouwen (artikel 4, lid 3, onder a), ii) en iii)). 
De lidstaten hebben evenmin gegevens verstrekt over de buiten het toepassingsgebied 
van de verordening vallende afvalstoffen (artikel 1, lid 2), noch over de controle op de 
overbrenging van in bijlage II bij de verordening genoemde ongevaarlijke afvalstoffen 
(artikel 1, lid 3, onder d)). 
De Commissie heeft twee beschikkingen tot aanpassing van de bijlagen vastgesteld: het 
eerste, van 21 oktober 1994, tot aanpassing, overeenkomstig artikel 42, lid 3, van de 
bijlagen II, III en IV van de verordening en het tweede, van 14 november 1996, tot 
aanpassing, overeenkomstig artikel 42, lid 3, van bijlage II bij genoemde verordening. 
Bij de rapportage door de lidstaten heeft de Commissie geen gegevens ontvangen over de 
beslissingen van sommige voor specifieke inrichtingen voor nuttige toepassingen 
bevoegde autoriteiten om geen bezwaar te maken tegen de overbrenging van bepaalde 
soorten afvalstoffen naar een bepaalde inrichting voor nuttige toepassingen, en evenmin 
over de eventuele intrekking van deze beslissingen, waarvan eveneens mededeling moet 
worden gedaan aan de Commissie (artikel 9, lid 1 en lid 2). Deze informatie is er stukje 
bij beetje binnengekomen en is telkens aan de lidstaten doorgegeven. 
Op basis van de vragenlijst kon de Commissie uiteraard geen gegevens ontvangen over 
de in artikel 9, lid 4, van de verordening bedoelde verplichting op grond waarvan de 
bevoegde autoriteiten van de lidstaten de Commissie moeten inlichten wanneer de tussen 
de kennisgever en de ontvanger afgesloten contracten voor de nuttige toepassing van de 
afvalstoffen moeten worden getoetst. 
De Commissie is niet op de hoogte gesteld van de door de lidstaten ingevoerde stelsels 
voor toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen (artikel 13, lid 2 en lid 3) 
29 
en heeft geen bevestiging gekregen van de tenuitvoerlegging van de beschikking van de 
Commissie van 20 juli 1994 tot vaststelling van de overeenkomstig de verordening toe te 
passen controleprocedure met betrekking tot bepaalde transporten van afvalstoffen naar 
een aantal niet-OESO-landen (artikel 17). 
I Iet aantal douanekantoren van binnenkomst in en van uitgang uit de Gemeenschap die 
door de lidstaten kunnen worden aangewezen voor de overbrenging van afvalstoffen is de 
Commissie onbekend. 
Uit deze eerste rapportage over de tenuitvoerlegging van de verordening blijkt dat de 
meeste lidstaten de Commissie onvoldoende informeren over de ter uitvoering van de 
verordening getroffen maatregelen. 
De Commissie is zich er wel van bewust dat dit gedeeltelijk toe te schrijven kan zijn aan 
de door het Secretariaat van het Verdrag van Bazel opgestelde vragenlijst, die jammer 
genoeg niet alle uit de verordening voortvloeiende verplichtingen bestrijkt. 
De Commissie is van oordeel dat de verordening een reeks elementen bevat waarvoor 
gegevens van de lidstaten onmisbaar zijn om een samenhangend beeld te verkrijgen van 
het communautaire beleid inzake het afvalstoffenbeheer en is derhalve voornemens om 
op grond van artikel 41, lid 2, aanvullende gegevens op te vragen door middel van een 
vragenlijst waarin alle bovenvermelde aspecten aan bod komen. 
30 
ISSN 0254-1513 
COM(98) 475 def. 
DOCUMENTEN 
NL 07 14 11 15 
Catalogusnummer : CB-CO-98-484-NL-C 
ISBN 92-78-38521-2 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg 
3/