Nr. C 197/48 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 23. 8.76 
Motivering 
Wij vinden  dat  uitbreiding  van  het  aantal  organen  dat  gelden  verstrekt  om  zuinigheidsredenen 
en administratieve  redenen  vermeden  moet  worden.  Wij  moeten  ervoor  zorgen  dat  het  E.E.G.-
bestuursapparaat  niet  wordt  gekenmerkt  door  een  steeds  verdergaande  bureaucratisering. 
Daarom  zijn  wij  voor  een  redelijke  en verstandige  uitbreiding  van  de werkzaamheden  van  deze 
competente  en goed  bestuurde  Bank.  Zou  deze  uitbreiding  een  te grote  omvang  of te veel 
moeilijkheden  met  zich  brengen,  dan  kan  later  een  scheiding  worden  aangebracht.  Wordt  deze 
scheiding  direct  al uitgevoerd,  dan  zal nooit  meer  sprake  zijn  van  samenvoeging. 
Stemuitslag: 
Voor:  18, tegen:  59, onthoudingen:  2. 
Advies  inzake  de ontwikkeling  van  de sociale  toestand  in de Gemeenschap  in 1975 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is niet  bekendgemaakt  in het 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 19 maart  1976  heeft  de Commissie  besloten  het  Economisch  en Sociaal  Comité 
overeenkomstig  de bepalingen  van  artikel  198  van  het  Verdrag  tot oprichting  van  de 
Europese  Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd  onderwerp  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 25 en 26 mei  1976  te Brussel  gehouden  139e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  artikel  198  van  het Verdrag  tot oprichting  van 
de Europese  Economische  Gemeenschap, 
Gezien  de adviesaanvrage  van  de  Commissie  der 
Europese  Gemeenschappen  d.d.  19 maart  1976, 
Gezien  het  door  de voorzitter  van  het  Comité  op 
2 april  1976  genomen  besluit,  de  Afdeling  voor 
sociale  vraagstukken  met  het opstellen  van  een  advies 
ter zake  te belasten, 
Gezien  het  door  de Afdeling  voor  sociale  vraagstuk-
ken tijdens  haar  op 13 mei  1976  gehouden  104e  ver-
gadering  uitgebrachte  advies  en  het  mondelinge 
verslag  van  de rapporteur,  de heer  Noddings, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  op 25 en 26 mei 
1976  gehouden  139e  zitting,  vergadering  van  25 mei, Overwegende  dat  de Lid-Staten  van  de Europese  Ge-
meenschappen  in 1975  alle  hebben  gekampt  met  een 
economische  crisissituatie  die  gepaard  ging  met  een 
toenemende  werkloosheid  en een  aanzienlijk  inflatie-
percentage,  dat  weliswaar  minder  hoog  dan  in 1974 
maar  toch  nog  steeds  zorgwekkend  was; 
Overwegende  dat  deze  situatie  ernstige  sociale  pro-
blemen  heeft  veroorzaakt  voor  de werkgelegenheid, 
alsmede  voor  de vermindering  van  de sociale  onge-
lijkheid  en de financiering  van  de sociale  zekerheid-
stelsels; 
Overwegende  dat niet  alleen  deze  verschillende  vraag-
stukken  dienen  te worden  bestudeerd,  maar  tevens 
een analyse  van  de communautaire  maatregelen  op 
sociaal  gebied  moet  worden  gemaakt  en te dien  aan-
zien enkele  suggesties  moeten  worden  geformuleerd, 
23. 8. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/49 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  meerderheid  van  stemmen  (1 stem  tegen  bij 8 
onthoudingen)  werd  goedgekeurd: 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  herinnert  eraan 
dat het  zich  reeds  over  een  aantal  belangrijke  aspec-
ten van  de ontwikkeling  van  de sociale  toestand  in 
de Gemeenschap  in 1975  heeft  uitgesproken,  en wel 
in zijn  adviezen  inzake  de werkloosheid,  de steun-
maatregelen  van  het  Sociaal  Fonds,  de migrerende 
werknemers,  de economische  en maatschappelijke 
positie  van  de vrouw  in de Europese  Gemeenschap, 
de gelijke  behandeling  van  mannen  en vrouwen  in 
het arbeidsproces,  de aanpassing  van  het sociaal  actie-
programma  en de armoede.  Daarom  heeft  het Comité 
in het onderhavige  advies  de nadruk  op de ernst  van 
de sociale  toestand  willen  leggen  door  bepaalde,  reeds 
behandelde  belangrijke  aspecten  aan  een  nadere  ana-
lyse te onderwerpen  en aan  de reeds*  eerder  geformu-
leerde  overwegingen  nog  andere  toe te voegen. 
1. De  werkgelegenheid 
De werkgelegenheidssituatie  is nog  slechter  gewor-
den; volgens  door  de Commissie  verstrekte  cijfers 
waren  er eind  1975  in de Lid-Staten  nl. circa  5 V2 mil-
joen volledig  werklozen.  Het  Comité  wijst  erop  dat 
er in sommige  sectoren,  om  complexe  redenen,  pa-
rallel  aan  de hoge  werkloosheidscijfers  veel  onbezette 
arbeidsplaatsen  zijn.  Dit  feit  zou  meer  aandacht 
moeten  krijgen  ten einde  hiervoor  een  praktische  op-
lossing  te vinden. 
1.1. Alle  sociale  categorieën  ondervinden  de gevol-
gen van  deze  toenemende  werkloosheid,  waardoor 
de werknemers  in de industrie  evenals  die in de han-
del, en de dienstverlenende  sector  getroffen  worden; 
betreffende  deze  categorieën  zijn  enkele  cijfers  be-
schikbaar  die zowel  op het aantal  werklozen  betrek-
king  hebben  als op de duur  van  hun  werkloosheid, 
die overigens  steeds  langer  lijkt  te worden. 
Hoewel  het  moeilijker  is zich  een  nauwkeurig  beeld 
van de werkgelegenheidssituatie  van  de zelfstandigen 
te vormen,  is toch  bekend  dat zich  o.a.  voor  bepaalde 
ambachtelijke  bedrijven  moeilijkheden  voordoen. 
Hetzelfde  geldt  voor  de agrarische  sector  en de ach-
tergebleven  plattelandsgebieden,  waaruit  de bewoners 
in grote  getale  blijven  wegtrekken  wegens  de gebrek-
kige structuur  van  de bedrijven  en de ontoereikende 
sociale  diensten,  en omdat  er ook  in andere  eco-
nomische  sectoren  in de plattelandsgebieden  geen 
werk  is. 
1.2. Ofschoon  dus  alle  sociale  categorieën  met 
werkgelegenheidsproblemen  te kampen  hebben,  moet 
erop  gewezen  worden  dat  sommige  in het  bijzonder 
getroffen  zijn.  Van  deze  categorieën  zal  het  Comité 
speciaal  aandacht  besteden  aan  de personen  die  een 
eerste  betrekking  zoeken. 1.2.1.  Dit  zijn  hoofdzakelijk  jongeren  van  15 tot 
25 jaar,  maar  ook  vrouwen  die  voor  het  eerst  werk 
zoeken  nadat  zij haar  kinderen  hebben  groot  ge-
bracht,  of omdat  zij weduwen  zijn  geworden  dan  wel 
gescheiden  zijn.  Deze  categorieën  werkzoekenden 
vinden  meestal  zeer  moeilijk  werk.  Hiervoor  zijn  ver-
schillende  oorzaken  aan  te wijzen,  waarvan  sommige 
van zuiver  conjuncturele  aard  zijn,  terwijl  andere 
dieper  liggen  en meer  met  de structuren  verband 
houden. 
1.2.1.1.  Zo  geven  de ondernemingen  in deze  periode-
van economische  instabiliteit,  nu zich  eerste  teke-
nen van  herstel  der  bedrijvigheid  voordoen,  er lo-
gischerwijs  de voorkeur  aan,  de gedeeltelijk  werklo-
zen die reeds  van  hun  personeel  deel  uitmaken  weer 
full-time  in dienst  te nemen  dan  wel  overuren  te la-
ten maken,  in plaats  van  nieuw  personeel  aan  te 
werven.  Wanneer  zij nieuwe  arbeidskrachten  nodig 
hebben,  doen  sommige  werkgevers  een  beroep  op 
uitzendkrachten.  Anderen  trekken  werknemers  aan 
die reeds  ervaring  in de betreffende  functie  hebben, 
waardoor  zij de soms  hoge  kosten  van  een  opleiding 
kunnen  uitsparen.  In al deze  gevallen  worden  de per-
sonen  die  een  eerste  betrekking  zoeken  niet  in aan-
merking  genomen.  In dit verband  moet  erop  gewe-
zen worden  dat  er nog  andere  negatieve  factoren 
meespelen  waardoor  de  tewerkstelling  van  jonge-
ren in het  gedrang  komt,  zoals  b.v.  „zwart"  werk; 
dit verschijnsel  zou  overigens  in een  ander  verband 
aan een  diepgaand  onderzoek  moeten  worden  onder-
worpen. 
1.2.1.2.  De  moeilijkheden  welke  deze  werklozen 
ondervinden  moeten  echter  niet  alleen  aan  de ongun-
stige  conjunctuur  geweten  worden.  In zijn  advies  in-
zake  de ontwikkeling  van  de sociale  toestand  in de 
landen  van  de Gemeenschap  in 1974  heeft  het Comité 
er reeds  op gewezen  dat  het  door  de jongeren  ge-
noten  algemeen  vormend  en beroepsonderwijs  slecht 
is afgestemd  op de scholing  die geëist  wordt  voor  de 
openstaande  betrekkingen. 
Ondanks  de reeds  getroffen  maatregelen  (steun  ten 
bedrage  van  40 miljoen  rekeneenheden  op grond  van 
artikel  4 van  het Europees  Sociaal  Fonds  voor  de op-
leiding  of omscholing  van  jongeren  onder  25 jaar  en 
bij voorrang  van  degenen  die  een  eerste  betrekking 
zoeken)  en de waarschuwingen  die  men  zowel  in de 
Lid-Staten  als op communautair  niveau  heeft  laten 
horen  (studie  van  het  E.S.C.  betreffende  de onder-
wijs-  en  beroepsopleidingssystemen,  doe.  CES 
926/73),  blijft  dit een  uitermate  ernstig  probleem. 
Hierbij  komen  namelijk  nog  de moeilijkheden  die 
verband  houden  met  de regionale  verschillen,  in het 
bijzonder  in de achtergebleven  plattelandsgebieden 
waar  de jongeren  te geïsoleerd  zijn  en soms  ook  on-
voldoende  middelen  hebben  om  een  zelfde  beroeps-
keuzevoorlichting  en informatie  te kunnen  krijgen  en 
een beroepsopleiding  te kunnen  volgen  van  een  ge-
lijkwaardig  niveau  als de jongeren  in de steden  ter 
beschikking  staat;  zij zien  zich  daardoor  in de meeste 
Nr. C 197/50 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 23. 8. 76 
gevallen  gedwongen  naar  de  steden  en  de  meer 
welvarende  regio's  te trekken,  zonder  dat  zij even-
wel zeker  zijn  daar  snel  werk  te zullen  vinden.  De 
Commissie  heeft  in 1971  voorstellen  gedaan  om  bij 
voorrang  alternatieve  arbeidsplaatsen  te scheppen  in 
de achtergebleven  landbouwregio's;  hieraan  is echter 
in de praktijk  geen  enkel  gevolg  gegeven. 
1.2.1.3.  Er  zullen  op korte  termijn  oplossingen  ge-
vonden  en besluiten  genomen  moeten  worden  t.a.v. 
dit vraagstuk  van  personen  die  een  eerste  betrekking 
zoeken.  De Lid-Staten  van  de Gemeenschap  kunnen 
niet ongestraft  toelaten  dat  1,5  a 2 miljoen  jongeren 
beneden  25 jaar  werkloos  blijven;  daarbij  wordt  nog 
niet eens  gedacht  aan  degenen  die  in juni  de scholen 
en de universiteiten  zullen  verlaten  en dan  ook  werk 
hopen  te vinden.  De  gevolgen  hiervan  zullen  aan-
zienlijk  zijn  en zijn  dit trouwens  reeds.  Zij zijn  ener-
zijds  van  economische  aard,  omdat  met  een  en ander 
in sommige  landen  een  fors  bedrag  aan  werkloos-
heidsuitkeringen  gemoeid  is en waardevolle  produk-
tiecapaciteit  onbenut  blijft. 
Anderzijds  liggen  de gevolgen  echter  ook  op het men-
selijke  en politieke  vlak:  de jongeren,  die zich  van  de 
economische  activiteit  uitgesloten  voelen,  zullen  des 
te meer  moeite  hebben  hun  plaats  in de samenleving 
te vinden  en des  te gemakkelijker  aan  de oproep  tot 
contestatie  gehoor  geven. 
De mogelijke  oplossingen  zouden  de vorm  kunnen 
krijgen  van  grootscheepse  acties: 
— aanzienlijke  vergroting  van  het aantal  aangeboden 
arbeidsplaatsen,  waar  zulks  mogelijk  is, in econo-
misch  opzicht  nuttig  is en beantwoordt  aan  een 
vraag  naar  goederen  of diensten  waaraan  niet  is 
voldaan.  De hinderpalen  van  alle  mogelijke  aard 
die het  scheppen  van  nieuwe  arbeidsplaatsen  in 
de weg  staan,  dienen  daartoe  opgespoord  en uit 
de weg  geruimd  te worden,  terwijl  anderzijds  de 
sectoren  en initiatieven  die  snel  resultaten  kun-
nen afwerpen  en die  bij voorkeur,  in verhouding 
tot het  aantal  geschapen  arbeidsplaatsen,  weinig 
investeringen  vergen,  gestimuleerd  moeten  wor-
den; 
— opleiding  en omscholing,  o.a.  bij  omschakeling 
van bedrijven; 
— ontwikkeling  van  de beroepskeuzevoorlichting,  de 
beroepsopleiding,  de informatie  en de bevorde-
ring in een loopbaan; 
— actief  beleid  van  de Lid-Staten  om  te komen  tot 
een polyvalente  opleiding; 
— herwaardering  van  de handenarbeid  in drieërlei 
opzicht:  menselijke  achting,  arbeidsvoorwaarden 
en beloning; 
— maatregelen  gericht  op een  evenwichtiger  verde-
ling van  de beschikbare  arbeid. Het Comité  heeft  met  belangstelling  kennis  genomen 
van de in sommige  Lid-Staten  getroffen  maatregelen 
ter bevordering  van  de tewerkstelling  van  jongeren. 
1.2.2.  Behalve  deze  problemen  betreffende  perso-
nen die  een  eerste  betrekking  zoeken,  moet  gewezen 
worden  op die  van  andere  categorieën  werknemers: 
— de oudere  werknemers,  wier  wederinpassing  in het 
arbeidsproces  vaak  zeer  moeilijk  is. Vervroegde 
pensionering  heeft  voor  sommige  van  deze  werk-
nemers  niet  alleen  ernstige  psychologische  gevol-
gen, maar  bovendien  soms  niet  te verwaarlozen 
financiële  implicaties; 
— de migrerende  werknemers,  met  name  degenen  die 
zich gedwongen  zien  terug  te keren  naar  hun  ei-
gen land,  en meer  in het  bijzonder  naar  de ach-
tergebleven  plattelandsgebieden,  waar  zij het  te-
kort aan  werkgelegenheid  doen  toenemen; 
— de vrouwelijke  werknemers,  voor  wie  het  bijzon-
der moeilijk  is opnieuw  werk  te vinden. 
1.2.3.  In  verband  met  al deze  werkgelegenheids-
vraagstukken  spreekt  het  Comité  de wens  uit dat  de 
vergaderingen  van  het  Permanent  Comité  voor  ar-
beidsmarktvraagstukken  die  in 1975  geregeld  hebben 
plaatsgevonden,  worden  voortgezet.  Bovendien  zal de 
in juni  a.s.  te houden  drie-partijenconferentie  (minis-
ters van  Arbeid  en van  Economische  Zaken  van  de 
Lid-Staten,  vertegenwoordigers  van  de werkgevers, 
vertegenwoordigers  van  de  werknemers)  aan  deze 
punten  aandacht  besteden.  Ook  beschouwt  het  Co-
mité  de invoering  en de verdere  ontwikkeling  van 
sectorgewijze  paritaire  ontmoetingen  op Europees  ni-
veau  als een  positief  element.  Aangezien  hiermee  zou 
worden  tegemoet  gekomen  aan  de wensen  van  de 
sociale  partners  en de door  dezen  verlangde  gedif-
ferentieerde  modaliteiten  zouden  worden  toegepast, 
is het  wenselijk  dat  deze  ontmoetingen  uiteindelijk 
leiden  tot de oprichting  van  Europese  paritaire  comi-
tés. 
1.2.4.  Nu  op  communautair  en op wereldniveau 
tussen  sociale  partners  en regeringsvertegenwoordi-
gers belangrijke  discussies  over  de werkgelegenheid 
plaatsvinden,  vestigt  het  Comité  in ieder  geval  de 
aandacht  op de structurele  aspecten  van  de werk-
loosheid  die  in de Gemeenschap  heerst  en waartegen 
men tot nog  toe  niet  doeltreffend  heeft  kunnen  op-
treden. 
Het aantal  werklozen  is niet  noemenswaardig  gedaald 
en bedraagt  nog  steeds  méér  dan  5 miljoen;  rede-
lijkerwijs  kan  dan  ook  niet  worden  verwacht  dat  de 
situatie  die de economische  en maatschappelijke  ont-
wikkeling  van  de Gemeenschap  van  1960  tot  1970 
heeft  gekenmerkt,  spoedig  terug  zal keren. 
Het Comité  stelt  vast  dat  de centrale  overheden  en 
de sociale  partners  ongerust  zijn  en in alle  Lid-
Staten  op alle  niveaus  in overleg  treden  om  meer 
23. 8. 76 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/51 
inzicht  te krijgen  in het  verschijnsel  van  de werk-
loosheid;  het oordeelt  niettemin  dat de tijd  gekomen 
is om het stadium  van  de bezinning,  hoe  constructief 
die ook  kan  zijn,  te verlaten  om vastberaden  de weg 
in te slaan  van  handelend  optreden  en van  besluit-
vorming,  vooral  ook  omdat  het  noodzakelijk  is dat 
de Gemeenschap  de haar  geboden  gelegenheid  aan-
grijpt  om  beginselen  van  het  gemeenschappelijk 
economisch  en sociaal  beleid  aan  te prijzen  bij het 
overleg  dat op wereldniveau  over  werkgelegenheids-
vraagstukken  gevoerd  zal worden. 
Het Comité  bevestigt  in dit verband  nog  eens  dat 
een van  de essentiële  doelstellingen  moet  zijn,  de 
structurele  en regionale  ongelijkheden  via een  actief 
en in onderling  overleg  gevoerd  werkgelegenheids-
beleid  in de Gemeenschap  weg  te werken;  dit beleid 
dient  te worden  ontworpen  en uitgevoerd  in nauwe 
samenhang  met  de  andere  gemeenschappelijke 
beleidsvormen  die  voor  de verwezenlijking  van  de 
economische  en monetaire  unie  vereist  zijn. 
Niettemin  dient  een beter  gebruik  te worden  gemaakt 
van de in de Lid-Staten  en de Gemeenschap  aan-
wezige  middelen  om  een  onmiddellijke,  concrete  en 
specifieke  oplossing  te vinden  voor  sommige  pro-
blemen  die door  de crisis  zijn  veroorzaakt. 
2. De  vermindering  van  de sociale  ongelijkheid 
2.1. In  het advies  inzake  de ontwikkeling  van  de 
sociale  toestand  in de Gemeenschap  in 1974  is er 
reeds  op gewezen  dat  de inflatie  de toeneming  van 
de sociale  ongelijkheid  in de hand  werkt,  doordat  de 
economisch  zwakkeren  er zwaarder  door  getroffen 
worden. 
2.1.1.  Het  Comité  kan  slechts  zijn  instemming 
betuigen  met  het  in alle  Lid-Staten  gevoerde  beleid 
dat erop  gericht  is de lagere  lonen  „op  te trekken", 
zodat  deze  naar  verhouding  meer  stijgen  dan  de 
andere.  De categorieën  geschoolde  en hooggekwali-
ficeerde  werknemers  mogen  hiervan  evenwel  niet  de 
dupe  worden. 
2.1.2.  Niettemin  merkt  het  Comité  op  dat  de 
loonsverhogingen  naar  gelang  van  de sector  uiteen-
lopen  en dat de sectoren  waarin  de lonen  het minst 
gestegen  zijn  ook  het  meest  onder  de werkloosheid 
te lijden  hebben  gehad. 
2.1.3.  Anderzijds  is het  gemiddelde  inkomen  van 
een groot  aantal  landbouwers,  dat  toch  al beneden 
het gemiddelde  inkomen  van  de werknemers  in de 
secundaire  en tertiaire  sector  lag,  in sommige  gevallen 
relatief  nog  verder  teruggelopen.  Dit  is een  zorg-
wekkend  verschijnsel,  aangezien  dit  verminderde 
inkomen  er mede  verantwoordelijk  voor  is dat  de 
werknemers  van  het platteland  naar  de steden  weg-
trekken  en momenteel  ook  tot de toeneming  van  het 
aantal  werklozen  bijdraagt. 2.1.4.  Ten  slotte  hebben  de  werkgelegenheids-
moeilijkheden  tot gevolg  dat er verschillen  ontstaan 
in de maatschappelijke  omstandigheden  van  de werk-
nemers  die  een  full-time  betrekking  hebben  en de 
gedeeltelijk  werklozen,  of de volledig  werklozen  die 
van hun  uitkeringen  moeten  leven. 
2.2. Het  Comité  wil  de in 1975  door  de Lid-
Staten  of op communautair  niveau  genomen  belang-
rijke  maatregelen  geenszins  geringschatten.  Toch  moet 
worden  betreurd  dat  sommige  categorieën  extra 
kwetsbare  personen  nog  steeds  meer  dan  andere  onder 
de stijging  van  de  consumentenprijzen  te lijden 
hebben;  ook  heeft  men  niet  kunnen  vermijden  dat 
in sommige  landen  de dispariteiten  nog  groter  zijn 
geworden  als  gevolg  van  de verschillende  niveaus 
van sociale  zekerheid. 
2.2.1.  Zo  was  in sommige  Lid-Staten  de herwaar-
dering  van  de pensioenen  sterker  dan  de stijging  van 
de prijzen.  Deze  maatregel  is echter  niet  algemeen 
toegepast  en bovendien  genieten  vele  bejaarden  nog 
een ouderdomspensioen  dat  ver  beneden  het werke-
lijke  „bestaansminimum"  ligt.  De herwaardering  laat 
in sommige  Lid-Staten  te lang  op zich  wachten  en 
vindt  pas  plaats  wanneer  de koopkracht  van  de 
bejaarden  reeds  verminderd  is. 
2.2.2.  Een  aantal  Lid-Staten  heeft  belangrijke 
maatregelen  getroffen  met het doel  de pensioenen  van 
gehandicapten  te verbeteren.  Zowel  op  nationaal 
als op communautair  niveau  wordt  in positieve  zin 
aan hun  inschakeling  in het  beroepsleven  gewerkt. 
Toch  valt  te vrezen  dat  deze  maatregelen  bij  de 
behoeften  zullen  achterblijven,  aangezien  het  aantal 
gehandicapten  om  welbekende  redenen  gestadig 
toeneemt.  Ook  moet  erop  gewezen  worden  dat  te 
weinig  voor  de  gehandicapte  huisvrouw  wordt 
gedaan. 
2.2.3.  In  de meeste  Lid-Staten  is in de loop  van 
1975  het bedrag  van  de gezinstoelagen  aan  herwaar-
dering  onderworpen  en  wordt  thans  vanaf  de 
geboorte  van  het eerste  kind  een  toeslag  toegekend. 
Over  het  geheel  genomen  zijn  de gezinstoelagen 
echter  nog  niet  hoog  genoeg  om de met  de zorg  voor 
en de opvoeding  van  de kinderen  gemoeide  kosten 
te kunnen  compenseren.  Bovendien  heeft  de aan-
passing  ervan  in sommige  landen  niet  altijd  gelijke 
tred gehouden  met  de stijging  der  prijzen,  vooral 
indien  men  de data  van  inwerkingtreding  in aan-
merking  neemt.  Er is dus  bij lange  na nog  geen 
sprake  van  progressieve  uitkeringen  zoals  die worden 
aanbevolen  door  de gezinsorganisaties  van  de ver-
schillende  staten,  die verlangen  dat op alle  betrokken 
gebieden  een  allesomvattend  gezinsbeleid  wordt 
gevoerd  waarbij  de fiscale  aspecten  niet  vergeten 
worden. 
Nr. C 197/52 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 23. 8. 76 
Het Comité  vestigt  er de aandacht  op dat  de gezin-
nen in eenvoudige  taal  over  hun  rechten  op de ver-
schillende  uitkeringen  dienen  te worden  voorgelicht 
en dat  de administratieve  procedures  vereenvoudigd 
moeten  worden. 
2.3. Meer  in het  algemeen  moet  betreurd  worden 
dat de maatregelen  waartoe  door  de verschillende 
Lid-Staten  besloten  is op  sommige  terreinen  niet 
steeds  tot een  grotere  sociale  rechtvaardigheid  hebben 
geleid. 
2.3.1.  Terwijl  het  door  sommige  Lid-Staten 
gevoerde  woningbouwbeleid  in  maatschappelijk 
opzicht  als  een  succes  kan  worden  beschouwd,  is 
dit bij  voorbeeld  voor  de andere  Lid-Staten  helaas 
niet het  geval.  In enkele  Lid-Staten  is de bouw  van 
de z. g. sociale  woningen  ten  goede  gekomen  aan 
meer  draagkrachtige  categorieën  personen  dan  die 
waarvoor  deze  woningen  oorspronkelijk  bestemd 
waren,  zodat  een  grote  bevolkingsgroep  nog  steeds 
slecht  gehuisvest  is. In andere  Lid-Staten  zijn  te 
weinig  sociale  woningen  gebouwd. 
2.3.2.  De  maatregelen  die ten doel  hebben  de ver-
schillen  tussen  de inkomens  van  natuurlijke  personen 
te verminderen  betroffen  voorts  hoofdzakelijk  de 
looninkomens,  omdat  deze  het gemakkelijkst  kunnen 
worden  onderkend. 
Voor  het  streven  naar  een  grotere  sociale  rechtvaar-
digheid  is echter  een  goed  inzicht  in alle  soorten 
inkomens,  en zelfs  in de vermogens,  noodzakelijk. 
Deze  eis geldt  heden  ten  dage  des  te meer,  omdat 
wegens  de  conjuncturele  situatie  steeds  meer 
inkomens  oncontroleerbaar  zijn. 
Anderzijds  moet  ook  het  belastingstelsel  in het 
bijzonder  in deze  tijd  van  inflatie  een  zeer  belang-
rijke  rol spelen  bij het streven  de sociale  ongelijkheid 
te verminderen. 
2.3.3.  Een  en ander  houdt  tevens  in dat  een  actief 
beleid  ter  bestrijding  van  de inflatie  moet  worden 
gevoerd.  Zoals  reeds  is gezegd,  wordt  door  de inflatie 
als zodanig  de kloof  van  de  sociale  ongelijkheid 
tussen  de verschillende  bevolkingsgroepen  vergroot. 
Zo ontvangen  de kleine  spaarders  in de meeste  Lid-
Staten  in feite  een  negatieve  rente,  waardoor  hun 
flagrant  sociaal  onrecht  wordt  aangedaan. 
2.4. Het  Comité  blijft  deze  vraagstukken  nauwlet-
tend  in het oog  houden,  want  het vreest  dat als gevolg 
van onduldbare  toestanden  sociale  spanningen  zullen 
ontstaan.  Hoewel  een  economie  met  een  enigszins 
dynamisch  karakter  verklaarbare  verschillen  te zien 
kan geven,  moeten  deze  toch  in toom  worden 
gehouden  indien  men  geen  aanzienlijke  en begrijpe-
lijke  sociale  spanningen  wil oproepen. 3. De  financiering  van  de sociale  zekerheidstelsels 
Een van  de kenmerken  van  de sociale  ontwikkeling 
in 1975  was  het  feit  dat  alle  Lid-Staten  steeds  meer 
moeilijkheden  ondervonden  om  hun  sociale  zeker-
heidstelsels  te financieren. 
Dit doet  in sommige  Lid-Staten  problemen  rijzen 
voor  het  beheer  en het  concurrentievermogen  van 
de ondernemingen,  voor  het  investeringsbeleid  van 
de overheid  en voor  de continuïteit  van  de uitke-
ringen.  Bovendien  zouden  bedrijven  die  in  de 
Gemeenschap  veel  werkgelegenheid  scheppen,  in de 
verleiding  kunnen  komen  hun  produktie-eenheden  te 
vestigen  in landen  met  goedkope  arbeidskrachten. 
3.1. De werkloosheidsverzekering 
De sterke  stijging  van  de uitgaven  voor  werkloos-
heidsverzekeringen  die  met  de werkgelegenheidspro-
blemen  samenhangt,  betekent  voor  alle  Lid-Staten 
een zware  financiële  last,  waarvan  de gehele  economie 
de terugslag  ondervindt. 
3.2. De eigenlijke  sociale  zekerheid 
3.2.1.  In  de  meeste  Lid-Staten  zijn  de  sociale 
zekerheidsuitgaven  om  vele  uiteenlopende  redenen 
sterk  toegenomen:  herwaardering  van  de pensioenen, 
verlaging  van  de pensioengerechtigde  leeftijd  voor 
de ouderdomsverzekering,  vergrijzing  van  de bevol-
king,  stijging  van  de kosten  voor  gezondheidszorg 
enz. in het  kader  van  de ziekteverzekeringen,  onver-
schuldigde  uitgaven  die  in sommige  Lid-Staten  ten 
laste  van  de sociale  zekerheid  komen. 
3.2.2.  Helaas  heeft  déze  toeneming  van  de  uit-
gaven  geen  toeneming  van  de ontvangsten  tot gevolg 
gehad;  integendeel,  deze  ontvangsten  zijn  in 1975 
soms  nog  teruggelopen.  De  relatie  premiebetalers-
rechthebbenden  verslechtert  nl. steeds  meer,  vooral 
in de  staten  waar  de  van  de  lonen  afgehouden 
premies  betrekkelijk  hoog  zijn  vergeleken  met  de 
andere  inkomsten;  dit moet  voorshands  aan  de werk-
gelegenheidsproblemen  worden  geweten  en  op 
langere  termijn  aan  de demografische  situatie  van  de 
meeste  Lid-Staten,  die een  geleidelijke  vergrijzing  van 
de bevolking  te zien  geeft.  Deze  vergrijzing  zal waar-
schijnlijk  nauwelijks  vertraagd  worden  door  de in de 
komende  twee  of drie  jaar  te verwachten  toeloop 
van jonge  premiebetalers. 
3.2.3.  Dit  zijn  volgens  het  Comité  bijzonder 
onrustbarende  problemen.  Er  zullen  met  spoed 
oplossingen  moeten  worden  gevonden,  enerzijds  ten 
einde  sommige  niet-noodzakelijke  kosten  te beperken 
en aldus  de sociale  bescherming  efficiënter  te maken 
en anderzijds  ten  einde  de financieringsgrondslagen 
van de verschillende  stelsels  aan  een  nieuw  onderzoek 
te onderwerpen. 
23. 8. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/53 
3.3. Sociale  dienstverlening 
In 1975  is in alle  Lid-Staten  het  aantal  personen  dat 
in aanmerking  komt  voor  maatschappelijke  dienst-
verlening  toegenomen.  Het  feit  dat men  op hulp  van 
derden  aangewezen  is, brengt  voor  de betrokkenen 
menselijke  problemen  met  zich  mee,  maar  daarnaast 
mag evenmin  de toeneming  van  de financiële  lasten 
die hieruit  voor  de staten  en de plaatselijke  overheden 
voortvloeien  worden  onderschat. 
Wegens  de stijging  van  deze  lasten  moesten  sommige 
staten  ertoe  overgaan  maatschappelijk  werkers  te 
ontslaan  of de toch  noodzakelijke  aanwerving  ervan 
te beperken.  Andere  staten  hebben  het  vrijwilligers-
werk  aangemoedigd.  Hoewel  sommige  vakbonden 
van maatschappelijk  werkers  vrezen  dat  de staten 
langs  deze  weg  hun  verantwoordelijkheden  trachten 
af te wentelen,  heeft  het Comité  toch  grote  belang-
stelling  voor  de ontwikkeling  van  dit vrijwillig  maat-
schappelijk  werk  dat  tot  verdergaande  integratie, 
communicatie  en  verbetering  van  de  menselijke 
betrekkingen  kan  bijdragen,  mits  hierdoor  geen 
afbreuk  wordt  gedaan  aan  de verantwoordelijkheid 
van de betrokken  overheidsdiensten. 
4. Het  optreden  van  de Gemeenschap  en de voor-
stellen  van  het  Comité 
4.1. Gezien  de economische  en sociale  situatie  in 
1975  en de verwachtingen  op dit gebied  voor  1976, 
betreurt  het  Comité  dat  de Gemeenschap  vaak  te 
traag  en onvoldoende  doeltreffend  is opgetreden. 
Toch  zijn  er wel  bepaalde  maatregelen  getroffen,  in 
het bijzonder  in het  kader  van  het  sociaal  actiepro-
gramma,  met  het oog  op de aanpassing  of omscholing 
van sommige  categorieën  werknemers  (migrerende 
werknemers,  vrouwen,  gehandicapten),  en het  pro-
gramma  ter bestrijding  van de armoede. 
Voorts  is het  Permanent  Comité  voor  arbeidsmarkt-
vraagstukken  regelmatig  in vergadering  bijeenge-
komen,  en is een  drie-partijenconferentie  over  de 
economische  en sociale  toestand  van  de Gemeen-
schap  gehouden. 
Het Comité  neemt  met  voldoening  kennis  van  de op 
dit gebied  getroffen  maatregelen. 
4.2. Toch  spreekt  het  Comité  zijn  voorbehoud  uit 
ten aanzien  van  enkele  punten: 
4.2.1.  Met  betrekking  tot de in zijn  advies  inzake 
de ontwikkeling  van  de  sociale  toestand  van  de 
Gemeenschap  in  1974  geformuleerde  suggesties, 
betuigt  het Comité  zijn  voldoening  over  het initiatief 
van de Commissie  inzake  het  actieprogramma  voor 
de hygiëne  en de bescherming  van  de gezondheid 
op de arbeidsplaats,  en over  het  onderzoek  betref-fende  de sociale  indicatoren  en de harmonisatie  van 
de sociale  statistieken;  niettemin  betreurt  het  dat  een 
en ander  nog  geen  conclusies  heeft  opgeleverd.  Het 
spreekt  de wens  uit  dat  het  dienaangaande  tijdig 
geraadpleegd  wordt. 
4.2.2.  Het  betreurt  dat  van  de studie  inzake  de 
demografische  ontwikkeling  in de  Gemeenschap, 
waarom  het  in zijn  vorige  advies  over  de ontwikke-
ling van  de sociale  toestand  in de Gemeenschap  heeft 
verzocht,  nog  geen  resultaten  beschikbaar  zijn. 
4.2.3.  Het  stelt  vast  dat  sommige  maatregelen 
waartoe  reeds  lang  geleden  werd  besloten  op niets  zijn 
uitgelopen  dan  wel  te traag  ten  uitvoer  worden  ge-
legd.  Dit valt  — zoals  reeds  gezegd  — vooral  op met 
betrekking  tot de arbeidsvoorwaarden  en het  streven 
om tot een  harmonisatie  te komen  van  de statistieken 
die tot de invoering  van  bruikbare  sociale  indicatoren 
en het  opstellen  van  jaarlijks  sociale  rekeningen  en 
begrotingen  moeten  leiden.  Bovendien  betreurt  het 
Comité  dat  de oprichting  van  de Europese  Stichting 
ter verbetering  van  het  leef-  en arbeidsmilieu  te 
Dublin  vertraging  heeft  opgelopen. 
4.3. Om  al deze  redenen  zou  het  Comité,  behalve 
de reeds  in dit advies  geformuleerde  aanbevelingen 
met betrekking  tot  elk  van  de behandelde  punten, 
nog willen  adviseren  dat: 
4.3.1.  de  studie  inzake  de demografische  vraag-
stukken  waarom  het  vorig  jaar  heeft  verzocht  ten 
spoedigste  wordt  afgesloten; 
4.3.2.  met  de grootste  spoed  de maatregelen  ten 
uitvoer  worden  gelegd  die  zijn  aanbevolen  in het 
door  hem  op 1 april  1976  uitgebrachte  advies  be-
treffende  de coördinatie  van  de nationale  instrumen-
ten van  het  werkgelegenheidsbeleid; 
4.3.3.  zo  spoedig  mogelijk  een  studie  wordt  ge-
maakt  van  de mogelijkheden  om de kleine  spaarders 
tegen  de gevolgen  van  de inflatie  te beschermen,  in 
de geest  van  de in juli  1975  door  het  Europees  Par-
lement  aangenomen  resolutie; 
4.3.4.  intensiever  wordt  gewerkt  aan  de spoedige 
totstandbrenging  van  geharmoniseerde  statistieken, 
aan de hand  waarvan  bruikbare  sociale  indicatoren 
kunnen  worden  uitgewerkt  en jaarlijkse  sociale  reke-
ningen  en begrotingen  voor  alle  sectoren  en regio's 
kunnen  worden  opgesteld; 
4.3.5.  het  door  de Commissie  in het kader  van  het 
sociaal  actieprogramma  aangekondigde  werkpro-
gramma  voor  1976  nauwgezet,  volgens  het  vastge-
stelde  tijdschema,  wordt  uitgevoerd; 
4.3.6.  met  spoed  tussen  de sociale  gesprekspart-
ners diepgaand  overleg  wordt  gepleegd  over  de pro-
blematiek  van  de  samenhang  tussen  de  eerste  of 
voortgezette  beroepsopleiding  en de werkgelegenheid; 
Nr. C 197/54 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 23. 8. 76 
4.3.7.  door  de Commissie,  in samenwerking  met 
het vaste  secretariaat  van  het Permanent  Comité  voor 
arbeidsmarktvraagstukken,  onafgebroken  actie  wordt 
gevoerd,  in het  bijzonder  door  de verbetering  van 
de werkgelegenheidssituatie  van  de jongeren; schikking  staan  (Sociaal  Fonds,  Regionaal  Fonds, 
E.I.B.  en E.O.G.F.L.)  wordt  zorg  gedragen. 
Gedaan  te Brussel,  25 mei  1976. 
4.3.8.  voor  een  betere  coördinatie  tussen  de ver-
schillende  instrumenten  die  de Gemeenschap  ter be-De Voorzitter 
van bet Economisch  en  Sociaal  Comité 
H. CANONGE 
BIJLAGE 
bij het advies  van  het Economisch  en Sociaal  Comité 
Het volgende  wijzigingsvoorstel  is tijdens  de beraadslagingen  verworpen: 
Paragraaf  2.1.4. 
Aan het slot  van  deze  paragraaf  de volgende  tekst  toe te voegen: 
„De,  weliswaar  noodzakelijke,  verhoging  van  deze  uitkeringen  kan  voor  sommige  werklozen, 
in sommige  gevallen  en in sommige  landen,  nog  afgezien  van  andere  rechtmatige  motieven, 
reden  zijn  om te aarzelen  een  nieuwe  betrekking  te aanvaarden  die hun  een  inkomen  zou 
bieden  dat  min  of meer  overeenkomt  met  het  bedrag  van  de tot dan  toe  ontvangen  uit-
keringen,  terwijl  aan de laatste  dan  soms  nog  diverse  voordelen  zijn  verbonden.". 
In het kader  van  een  vermindering  van  de sociale  ongelijkheid,  zouden  de mensen  die werken 
een inkomen  moeten  genieten  dat  ten minste  even  hoog  is als dat  van  degenen  die werkloos 
zijn, zonder  daarom  evenwel  de verantwoordelijkheid  van  de laatsten  in het geding  te brengen. 
Uitslag  van de stemming: 
Voor:  22, tegen:  49, onthoudingen:  21. 
Advies  inzake  een  voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  inzake  lozing  van  afvalstoffen 
in zee 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het Publikatie-
blad van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 40 van  20 februari  1976,  blz.  3. 
Op 21 januari  1976  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeen-
komstig  de bepalingen  van  artikel  100  van  het Verdrag  tot oprichting  van  de Europese 
Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 25 en 26 mei  1976  te Brussel  gehouden  139e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: Motivering 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ