A4-0171/98

Resolutie over de geleidelijke bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid van de Europese Unie

Het Europees Parlement,

- gelet op artikel 148 van zijn Reglement,

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 maart 1994 over de ontwikkeling van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid van de Europese Unie en de desbetreffende doeleinden, instrumenten en procedures ((PB C 114 van 25.4.1994, blz. 20.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 februari 1994 over de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie, de WEU en het Atlantisch Bondgenootschap ((PB C 77 van 14.3.1994, blz. 17.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 mei 1995 over de vorderingen bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (november 1993 - december 1994) ((PB C 151 van 19.6.1995, blz. 223.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 juli 1996 over de vorderingen bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (januari - december 1995) ((PB C 261 van 9.9.1996, blz. 154.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juni 1997 over de vooruitgang bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (januari - december 1996) ((PB C 200 van 30.6.1997, blz. 148.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 juni 1995 over de oprichting van een analysecentrum van de Europese Unie voor de actieve preventie van crises ((PB C 166 van 3.7.1995, blz. 59.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 mei 1997 over de ontwikkeling van de vooruitzichten van een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid van de Europese Unie ((PB C 167 van 2.6.1997, blz. 99.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 1997 over de mededeling van de Commissie over de uitdagingen voor de Europese defensie-industrie - een bijdrage voor actie op Europees niveau (COM(96)0010 - C4-0093/96) ((PB C 167 van 2.6.1997, blz. 137.)),

- onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 november 1997 over het Verdrag van Amsterdam (CONF 4007/97 - C4-0538/97) ((PB C 371 van 8.12.1997, blz. 99.)),

- gezien het voorstel dat zes lidstaten op de afgelopen Intergouvernementele Conferentie hebben ingediend om de WEU geleidelijk in de Europese Unie te integreren ((Zie mededeling aan de leden PE 222.244.)),

- gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie zoals gewijzigd in Amsterdam en de Verklaring van de Raad van de WEU van 22 juli 1997, opgenomen als verklaring nr. 3 bij de Slotakte van de Intergouvernementele Conferentie, die is besloten met de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam op 2 oktober 1997,

- gezien de verklaring van de Raad van de WEU die is aangenomen in Erfurt op 18 november 1997,

- gelet op de besluiten van de NAVO-top van 3 juni 1996 in Berlijn en van 9 juli 1997 in Madrid,

- gezien de verschillende documenten van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) terzake, en met name het besluit nr. 5 betreffende richtsnoeren over een politiek bindend OVSE-document - Handvest voor Europese Veiligheid - dat door de OVSE- ministerraad van 19 december 1997 in Kopenhagen werd goedgekeurd,

- gezien aanbeveling nr. 618 van de Assemblée van de WEU over de plaats van de WEU in de organisatie van de veiligheid in Europa na de besluiten van de Europese Unie en de NAVO in Amsterdam respectievelijk in Madrid ((Zie mededeling aan de leden PE 223.515.)),

- gezien aanbeveling nr. 620 van de Assemblée van de WEU over de WEU na Amsterdam: de Europese veiligheids- en defensie-identiteit en de toepassing van artikel V van het gewijzigde Verdrag van Brussel - Antwoord op het jaarverslag van de Raad ((Zie mededeling aan de leden PE 224.934.)),

- gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en het advies van de Begrotingscommissie (A4-0171/98),

A. overwegende dat het Verdrag van Amsterdam het perspectief van een gemeenschappelijk defensiebeleid geloofwaardiger maakt, omdat het de organische band die door het Verdrag van Maastricht is gecreëerd tussen de Europese Unie en de WEU versterkt en voorziet in de eventuele integratie van de WEU in de Europese Unie, indien de Europese Raad daartoe besluit,

B. overwegende dat de geleidelijke invoering van gemeenschappelijk defensiebeleid alleen dan zin heeft wanneer het dient ter ondersteuning van een gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Europese Unie, een buitenlands beleid dat thans nog onvoldoende vorm heeft gekregen,

C. overwegende dat de geleidelijke opzet van een gemeenschappelijk defensiebeleid geen obstakel mag zijn voor een gemeenschappelijk buitenlands beleid dat de Unie in staat stelt een meer doeltreffend beleid van mondiale preventie en beheersing van conflicten toe te passen,

D. overwegende dat volgens het protocol inzake artikel J.7 van het Verdrag van Amsterdam de Europese Unie tezamen met de WEU overleg zal voeren over toekomstige vereisten voor de versterking van de wederzijdse samenwerking, en wel binnen een jaar na de inwerkingtreding van genoemd Verdrag, opdat de WEU een organisatorisch kader krijgt als integraal onderdeel van de ontwikkeling van de Europese Unie,

E. overwegende dat in de nieuwe financiële vooruitzichten rekening moet worden gehouden met de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam (artikel J.18), die voorzien dat de beleidsuitgaven uit hoofde van de tweede pijler ten laste van de communautaire begroting komen, behalve wanneer het beleidsuitgaven betreft die voortvloeien uit operaties die gevolgen hebben op militair of defensiegebied,

F. overwegende dat de 50ste verjaardag van het Verdrag van Brussel de mogelijkheid opent voor elke lidstaat die dat wenst zich met een opzegtermijn van een jaar uit de WEU terug te trekken, een gelegenheid biedt voor bezinning over de toekomst van deze organisatie en derhalve over de ontwikkeling van nauwere betrekkingen tussen de Europese Unie en de WEU, met het oog op de toekomstige integratie ervan in de Unie, en over de wenselijkheid om het verdrag te wijzigen teneinde de taken van deze organisatie beter in overeenstemming te brengen met de huidige politieke en strategische situatie en met haar vermogen om deze taken op behoorlijke wijze te vervullen,

G. overwegende dat de WEU, omdat zij volledig deel uitmaakt van de ontwikkeling van de Europese Unie, tevens een belangrijk element moet vormen van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit binnen het Atlantisch Bondgenootschap,

H. overwegende dat het GBVB gebaseerd is op verschillende componenten; de traditionele buitenlandse politiek langs diplomatieke weg, ontwikkelingshulp, handel, vredesbewaring en conflictoplossing, ontwapeningsbeleid en militair defensiebeleid; derhalve opmerkend dat een gemeenschappelijk defensiebeleid één van de middelen is om de veiligheid van de lidstaten van de EU en hun burgers te verzekeren en een doeltreffender buitenlands beleid te voeren,

I. in het besef dat niet alle lidstaten van de Europese Unie bereid zijn zich momenteel te engageren voor een gemeenschappelijk defensiebeleid, dat een clausule inhoudt inzake wederzijdse bijstand zoals die voorkomt in het WEU-Verdrag en het NAVO-verdrag, en dat de Europese Unie, door te aanvaarden dat in het Verdrag van Amsterdam de Petersberg-opdrachten worden opgenomen, waaraan door iedereen deelgenomen kan worden, de voorwaarde heeft geschapen voor vredeshandhavingsacties en interventie in crisissituaties,

J. overwegende dat de Europese Unie derhalve moet overgaan tot de oprichting van een civiele Europese legermacht, die belast is met de uitvoering van missies voor de handhaving en het herstel van de vrede,

K. overwegende dat in artikel J.7 van het gewijzigde EU-Verdrag en het protocol daarbij bepaald wordt dat het beleid van de Unie op defensiegebied geen afbreuk doet aan het specifieke karakter van het veiligheids- en defensiebeleid van bepaalde lidstaten, "en dat de Europese Unie met de West-Europese Unie regelingen voor intensievere onderlinge samenwerking ontwikkelt",

L. erop wijzend dat als het WEU-verdrag uiteindelijk in de Europese Unie wordt opgenomen, niet getornd mag worden aan de veiligheidswaarborgen die dit verdrag biedt tussen de landen van de Europese Unie die lid zijn van de WEU,

M. overwegende dat de Europese Unie in een zeer belangrijke mate bijdraagt tot veiligheid en vreedzame ontwikkelingen in Europa, aangezien de landen die kandidaat voor toetreding zijn rekening moeten houden met de omstandigheid dat naleving van de mensenrechten binnen het eigen land en harmonieuze betrekkingen met de nabuurlanden voorwaarden zijn voor hun toetreding tot de Europese Unie,

N. overwegende dat de ontwikkeling van het veiligheids- en defensiebeleid van de Europese Unie gebaseerd moet zijn op het beginsel dat de EU onder speciale omstandigheden zelfstandig moet kunnen optreden om zijn belangen en waarden te beschermen, rekening houdend met de overwegingen en verplichtingen ingevolge het lidmaatschap van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie van sommige lidstaten, zoals vastgelegd in artikel J.7, lid 1, van het Verdrag van Amsterdam,

1. bevestigt dat het doel van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid is:

- het waarborgen van gemeenschappelijke waarden, fundamentele belangen, onafhankelijkheid en integriteit van de Unie overeenkomstig de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties,

- het op alle manieren versterken van de veiligheid van de Unie,

- het behoud van de vrede en versterking van de internationale veiligheid, overeenkomstig de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en de beginselen van de Slotakte van Helsinki en de doelstellingen van het Handvest van Parijs, waaronder de beginselen betreffende de externe grenzen;

2. bevestigt dat crisispreventie een integraal onderdeel uitmaakt van de ontwikkeling en totstandbrenging van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid;

3. verklaart tevens dat het doel van een gemeenschappelijk defensiebeleid is de bescherming van de belangen van de Unie in al hun aspecten te verzekeren, met inbegrip van de zekerheid van de toevoer van essentiële benodigdheden, wanneer de diplomatieke instrumenten niet meer toereikend zijn;

4. meent tenslotte dat een gemeenschappelijk defensiebeleid de Europese Unie de mogelijkheid zal geven haar bijdrage te leveren aan de vrede en de stabiliteit in de wereld, in de eerste plaats in de gebieden die in de buurt van haar grenzen te land en ter zee liggen, in het kader van een door de VN of de OVSE verstrekt mandaat;

5. wijst erop dat een organisatie zoals de Europese Unie krachtens de artikelen 51 en 52 van het Handvest van de Verenigde Naties het recht heeft zich te verdedigen in geval van bedreiging en dat zij op grond hiervan gerechtigd is geleidelijk een gemeenschappelijk defensiebeleid te bepalen;

6. bevestigt dat ook de totstandbrenging en handhaving van vreedzame samenwerkingsbetrekkingen, niet alleen met de buurstaten maar ook wereldwijd, een grondslag voor het defensiebeleid vormen;

7. acht het noodzakelijk een duidelijke scheidslijn te trekken tussen veiligheid en defensie, waarbij het begrip veiligheid ook de Petersberg-opdrachten omvat, terwijl het begrip defensie onder meer de bescherming van het grondgebied en de vitale belangen van de lidstaten inhoudt; is voorstander van een nauwe samenwerking in het kader van de CJTF (Combined Joint Task Forces) op basis van de infrastructuur en middelen van het Atlantische Bondgenootschap;

8. bevestigt dat zolang de WEU niet geïntegreerd is in de Europese Unie de bescherming van de territoriale integriteit van de lidstaten verzekerd blijft door de bondgenootschappen waaraan sommige van deze landen deelnemen, maar wijst er tevens op dat het Verdrag van Amsterdam de begrippen "integriteit van de Unie" en "wederzijdse politieke solidariteit" heeft ingevoerd, alsmede een verwijzing naar de "buitengrenzen" van de Unie, concepten die bij de verdieping van de Europese Gemeenschap en de uitbreiding van de Europese Unie verder ontwikkeld dienen te worden in de richting van een convergentie tussen beide organisaties;

9. stelt vast dat thans de veiligheid van de meeste lidstaten van de Unie verzekerd wordt door hun lidmaatschap van de NAVO; merkt echter op dat de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus niet noodzakelijkerwijs samenvalt met een soortgelijke uitbreiding van de NAVO, zoals naar voren is gekomen in de besluiten van de top van Madrid, en dat de druk om een gemeenschappelijk defensiebeleid van de Europese Unie te ontwikkelen wellicht evenredig zal toenemen met de uitbreidingen van de Europese Unie;

10. bevestigt dat de uitbreiding van de Europese Unie ook een fundamentele bijdrage zal leveren tot de algemene veiligheid op ons continent en benadrukt het belang van het Stabiliteitspact in Europa en de Europese Conferentie daarbij;

11. neemt nota van de besluiten van de Noord-Atlantische Raad van 3 juni 1996 in Berlijn inzake de erkenning van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit binnen het Atlantisch Bondgenootschap en van het akkoord over het concept van CJTF, die de Europese landen in staat stellen op te treden in het kader van het GBVB of in een bilateraal of multilateraal kader, waarbij tegelijk gebruik gemaakt kan worden van de infrastructuur en de middelen van het Atlantisch Bondgenootschap, wanneer de Verenigde Staten niet aan een operatie willen deelnemen;

12. dringt er bij de lidstaten die ook lid van de NAVO zijn op aan ervoor te zorgen dat de beginselen die aan de CJTF ten grondslag liggen worden opgehelderd, zodat er praktische regelingen kunnen worden getroffen ter voorbereiding van acties in deze context;

13. benadrukt de noodzaak voor de lidstaten, zo nodig in overleg met de NAVO, een grotere Europese capaciteit op te bouwen op het gebied van de strategische luchtmobiliteit, ruimtelijke teledetectie en satellietcommunicatie voor het geval dat vitale belangen van Europa nopen tot een zelfstandige operatie;

14. wijst op het belang van de Euro-Atlantische Partnerschapsraad en van diens uitgebreide programma in het kader van het Partnerschap voor de Vrede, via welke alle huidige en toekomstige lidstaten van de Europese Unie op gelijke voet met de NAVO-leden kunnen deelnemen aan operaties die door de NAVO worden opgezet, zoals in Bosnië-Herzegovina;

15. benadrukt dat de samenwerking op bewapeningsgebied moet worden opgevoerd en dat de herstructurering van de Europese defensie-industrie, de totstandbrenging van een open binnenmarkt in de bewapeningssector, de productie van gemeenschappelijke militaire uitrustingsgoederen waarbij sprake is van een optimale kosten-batenverhouding en het uitstippelen van een geharmoniseerd beleid op het gebied van de wapenexport essentiële onderdelen zijn van een gemeenschappelijk defensiebeleid; onderschrijft de besluiten van de Raad van de WEU van Erfurt op dit gebied met het oog op de oprichting van een Europees Bureau voor Bewapening - zoals voorzien in het Verdrag van Maastricht - en wenst dat de bestaande organen (OAEO en OCCAR) op termijn binnen een dergelijk Bureau worden samengevoegd;

16. merkt op dat de vaststelling van een gemeenschappelijk defensiebeleid, ondersteund door een gemeenschappelijk bewapeningsbeleid, niet in strijd is met de doelstelling van wereldwijde ontwapening;

17. verheugt zich over de vooruitgang die de Vijftien hebben geboekt bij de opstelling van een gedragscode voor wapenexporten, met name voor wat betreft de procedure voor inkennisstelling van weigeringen en de uitvaardiging van gemeenschappelijke beginselen voor de wapenexporten, en spreekt de wens uit dat dit akkoord spoedig zal worden gesloten; onderstreept dat deze coördinatie van het exportbeleid de transparantie tussen de lidstaten zal versterken met het oog op de invoering van strikte gemeenschappelijke normen voor hun wapenexporten en zal bijdragen tot de instandhouding en ontwikkeling van een sterke Europese defensie-industrie, dankzij de toenemende samenwerking tussen de Europese industrieën;

18. merkt op dat de troepen die momenteel onder de verantwoordelijkheid van de WEU (FAWEU) vallen de basis vormen van een gemeenschappelijk defensiebeleid;

19. betreurt het dat noch de Europese Unie, in toepassing van artikel J.4, lid 2 van het Verdrag van Maastricht, noch de WEU zelf erin geslaagd zijn in eigen kring een akkoord te sluiten met betrekking tot een interventie van de EUROFOR en de EUROMARFOR in Albanië, maar is tegelijkertijd voldaan dat aan de operatie Alba is deelgenomen door vier categorieën van WEU-leden onder auspiciën van Italië, waarmee aangetoond is dat de Europese landen over de capaciteit beschikken om zelfstandig een beperkte militaire actie uit te voeren;

20. stelt met het oog op de geleidelijke ontwikkeling van een gemeenschappelijk defensiebeleid van de Europese Unie een aantal concrete maatregelen voor die te zijner tijd de integratie van de WEU in de Europese Unie zullen vergemakkelijken en elke lidstaat in de gelegenheid stellen deel te nemen;

21. verplicht de Europese Unie tot ondubbelzinnige toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam op grond waarvan zij de politieke verantwoordelijkheid in de zin van een richting gevende taak draagt voor de besluiten en maatregelen die in het kader van het GBVB zijn vastgesteld, terwijl de WEU speciaal is belast met de militaire uitvoering ervan;

22. wenst dat de waarnemende landen onder dezelfde voorwaarden als voor de Petersberg-opdrachten kunnen deelnemen aan andere militaire operaties (met inbegrip van defensie-operaties) dan Petersberg-opdrachten;

23. pleit voor de ontwikkeling van nauwere betrekkingen tussen de Europese Unie en de WEU via:

- uitwisseling van informatie en documenten tussen beide organisaties,

- de oprichting van een interparlementaire delegatie binnen het Europees Parlement, die belast is met de betrekkingen met de Assemblée van de WEU, hetgeen:

i) de voorwaarden zou scheppen voor de ontwikkeling van permanente werkbetrekkingen tussen beide Vergaderingen,om gezamenlijk de voorwaarden te bestuderen die noodzakelijk zijn voor de realisatie van het in artikel J.7, eerste alinea van het Verdrag van Amsterdam bedoelde gemeenschappelijke defensiebeleid,

ii) de wederzijdse informatieverstrekking voor beide Vergaderingen zou helpen verbeteren,

iii) en elk van beide Vergaderingen in staat zou stellen de bevoegdheden tot democratische controle, die hen door de respectieve verdragen zijn toegekend, beter uit te oefenen zolang de WEU een zelfstandig bestaan leidt;

24. beveelt aan dat de eenheid "veiligheidsaspecten¨ van DG1A van de Commissie, die zich met veiligheids- en defensiekwesties bezig houdt, sterk wordt uitgebreid om het toegenomen belang van deze kwesties in het licht van het Verdrag van Amsterdam te weerspiegelen en dat zij onder het gezag wordt geplaatst van een commissaris die belast is met het GBVB; wenst dat deze evenals de ambtenaren van de Commissie naast de vertegenwoordigers van de Raad van de Europese Unie en de WEU deel uitmaken van de eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing teneinde deze eenheid een communautaire meerwaarde te geven;

25. wenst dat de eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing een Witboek over vredeshandhavingsoperaties van de EU opstelt, dat door de Europese Raad moet worden goedgekeurd;

26. is van mening dat dit Witboek, waarin met name gemeenschappelijke veiligheidsbelangen worden geïdentificeerd, de geleidelijke harmonisatie van de defensiedoctrines van de lidstaten mogelijk maakt en daardoor de ontwikkeling van gemeenschappelijke bewapeningsprogramma's vergemakkelijkt, zodat wordt bijgedragen aan de versterking van de interne samenhang van de Europese Unie en van haar rol op het internationale toneel;

27. verzoekt tevens dat op het niveau van de Raad van de Europese Unie vergaderingen van de Raad van ministers van Defensie worden gepland voor het bestuderen van specifieke vraagstukken die onder de tweede, en eventueel ook de eerste pijler vallen, zoals bijvoorbeeld de herstructurering van de Europese wapenindustrie en het vraagstuk van de wapenexport;

28. wenst bovendien dat er, wanneer acties van de Europese Unie wellicht de ondersteuning nodig hebben van gewapende troepen, zoals Petersberg-opdrachten, ten minste twee maal per jaar gezamenlijke vergaderingen op het niveau van de Europese Unie gehouden kunnen worden van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken en van Defensie, waardoor er meer samenhang kan worden verzekerd tussen de besluiten die genomen worden op het niveau van de Europese Unie wat betreft de beleidsrichtsnoeren van de actie en de uitvoering hiervan door de WEU;

29. stelt voor in het kader van zijn Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid regelmatig bijeenkomsten te houden met de respectieve secretarissen-generaal van de NAVO en de WEU, alsmede met het voorzitterschap van de WEU en, in voorkomende gevallen, de OVSE, zodat het Europees Parlement beter geïnformeerd wordt over de activiteiten van de organisaties die belast zijn met de Europese veiligheid;

30. pleit er bovendien voor dat het voorzitterschap van de Raad vanaf 1 januari 1999, waarna de volgorde van het voorzitterschap van de Europese Unie en van de WEU geharmoniseerd wordt, de plenaire vergadering verslag uitbrengt over de activiteiten van zowel de Europese Unie als van de WEU, zodat de convergentie tussen beide organisaties wordt benadrukt;

31. merkt op dat de oprichting van een eenheid voor beleidsplanning en vroegtijdige waarschuwing, waaraan de WEU zal deelnemen, een volledige samenwerking van de WEU met de EU zal vergemakkelijken; dringt erop aan dat de WEU alle middelen waarover zij beschikt (planninggroep, situatiecentrum en satellietcentrum) aan deze eenheid ter beschikking stelt;

32. merkt op dat de crises die zich tot dusver in Europa hebben voorgedaan (Bosnië, Albanië) hebben genoopt tot het inzetten van politietroepen; stelt derhalve voor dat de lidstaten van de Europese Unie over gekwalificeerd personeel moeten beschikken, dat klaar staat voor snelle inzet; stelt voor dat dergelijke operaties met hulp van de WEU worden gecoördineerd en georganiseerd;

33. stelt bovendien voor dat voor een kleine politie-planningseenheid de volgende beginselen gelden:

a) zij zal wegens haar banden met de justitiële en politionele instanties van de lidstaten bij besluit van de Europese Unie worden ingezet,

b) de Unie belast de WEU zo nodig met het vaststellen van de operationele procedures voor het inzetten van de planningseenheid,

c) indien nodig wordt zij versterkt met extra manschappen die door de lidstaten worden geleverd,

d) zij onderhoudt regelmatig contact met de politietroepen (c.q. de gendarmerie) van de lidstaten teneinde zorg te dragen voor een op elkaar afgestemde werkwijze; zij zorgt bij de operationele uitvoering voor de training en begeleiding van de plaatselijke politietroepen;

34. stelt dat dit toekomstig gemeenschappelijk defensiebeleid tegen niemand in het bijzonder is gericht en derhalve aangewend kan worden als samenwerkingsinstrument ten behoeve van het GBVB;

35. wenst dat in het kader van de politieke dialoog op hoog niveau, zoals bepaald in het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord tussen de Europese Unie en Rusland, veiligheidsvraagstukken tussen beide partijen worden besproken en pleit ervoor hetzelfde te doen met de andere GOS-landen die een partnerschaps- en samenwerkingsakkoord met de Europese Unie hebben gesloten;

36. stelt in het kader hiervan voor dat de Europese Unie, eventueel via een mandaat aan de WEU, akkoorden sluit met belangstellende derde landen, teneinde de uitvoering van opdrachten van het Petersberg-type te vergemakkelijken en deze landen hier zelfs bij te betrekken;

37. herinnert eraan dat, in geval van financiële consequenties voor de begroting van de Europese Unie, de Commissie de begrotingsautoriteit van tevoren dient te informeren, voordat zij samenwerkingsakkoorden sluit;

38. betreurt dat het idee om in verband met de 50ste verjaardag van deze organisatie een WEU-top te houden geen steun heeft gekregen van de leden van deze organisatie;

39. is van mening dat de WEU een nieuw gezicht moet krijgen met het oog op de versteviging van de institutionele banden tussen deze organisatie en de Europese Unie en haar integratie in de EU en dat men zich in dit verband dient te beraden op de noodzakelijke aanpassingen van het WEU-Verdrag om dit doel te bereiken, zoals:

- de implicaties van de Verklaring van de WEU van 22 juli 1997 voor de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Amsterdam, de ontwikkeling van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit en de versterking van de operationele rol van de WEU in het kader van het GBVB, zonder artikel V van het WEU-Verdrag ter discussie te stellen,

- de verduidelijking van de status van geassocieerde partners en herdefinitie van die van geassocieerde leden, in het perspectief van de uitbreiding van de Europese Unie tot de landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus,

- de consequenties van structurele verandering binnen de WEU - Militair comité, multinationale strijdkrachten die onder verantwoordelijkheid van de WEU vallen (FAWEU) - voor het WEU-Verdrag en eventueel voor haar betrekkingen met de Europese Unie;

40. besluit tenslotte in het perspectief van een geleidelijke bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid de naam van zijn gespecialiseerde subcommissie te veranderen in "Subcommissie veiligheid en defensie- en ontwapeningsbeleid";

41. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad alsmede aan de organen van de WEU, de NAVO, de OVSE, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties alsook de parlementen van de lidstaten, de kandidaat-lidstaten en alle andere Europese staten.