NL    NL  
 EUROPESE COMMISSIE 
Brussel, 6.6.2012  
SWD(2012) 167 final 
  
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE 
SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING 
Begeleidend document bij het 
Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlemen t en de Raad 
betreffende de totstandbrenging  van een kader voor het hers tel en de afwikkeling van 
kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van de Richtlijnen 
77/91/EEG, 82/891/EG, 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG 
en 2011/35/EU en Verord ening (EU) nr. 1093/2010 
{COM(2012) 280 final} 
{SWD(2012) 166 final}  
 
NL 2   NL WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE 
SAMENVATTING VAN DE  EFFECTBEOORDELING 
Begeleidend document bij het 
Voorstel voor een richtlijn van he t Europees Parlement en de Raad 
betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling 
van kredietinstellingen en beleggingso ndernemingen en tot wijziging van de 
Richtlijnen 77/91/EEG , 82/891/EG, 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 
2005/56/EG, 2007/36/EG en 2011/35/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 
1. P ROBLEEMOMSCHRIJVING  
In de loop van de financiële crisis is het vermogen van au toriteiten om crises zowel op 
binnenlands niveau als in grensoverschrijde nde situaties te beheer sen, zwaar op de proef 
gesteld. Al snel werd duidelijk dat noch autoriteiten, noch banken afdoende waren voorbereid. De calamiteitenplannen om op scenario 's van financiële onrust in te spelen, 
schoten tekort. Niet alle lidst aten waren bevoegd om in een vroeg stadium in te grijpen 
om een noodlijdende bank te stabiliseren en te saneren. In tal van lidstaten beschikten de autoriteiten niet over adequate in strumenten en bevoegdheden om met 
bankfaillissementen om te ga an. Daar het faillissement va n grote, onder ling verweven 
banken mogelijk ernstige systeemschade zou hebben veroorzaakt, restte de autoriteiten 
geen andere keuze dan deze banken met belastinggeld te redden. 
Bovendien zijn de activiteiten van grens overschrijdende banken inmiddels dermate 
onderling geïntegreerd dat bedrijfsonderdelen en interne diensten over de geografische 
grenzen van de lidstaten heen sterk vervloch ten zijn geraakt, terwijl autoriteiten nog 
steeds enkel bevoegd zijn om op nationaal niveau op te treden. Dat heeft tot gevolg dat als een grensoverschrijdende bank omvalt, toezichthouders en andere 
(afwikkelings)autoriteiten alleen oog he bben voor de activiteiten die de bank op hun 
grondgebied ontplooit. Dit kan grensoverschri jdende samenwerking bemoeilijken en tot 
inefficiënte en mogelijk concurrerende  afwikkelingsbenaderingen leiden, met 
suboptimale resultaten op EU-niveau tot gevolg. 
Tijdens de financiële crisis is gebleken dat de  particuliere sector van tevoren ("ex ante") 
weinig of geen middelen opzij had gezet om  afwikkelingsmaatregelen te financieren. 
Overheidsinterventie heeft de  belastingbetalers handenvol geld gekost en zelfs de 
overheidsfinanciën van sommige lidstaten in  gevaar gebracht. Tussen oktober 2008 en 
oktober 2011 heeft de Commissie haar goe dkeuring gehecht aan een bedrag van 
4,5 biljoen EUR (of 37% van het bbp van de EU) aan staatssteun ten behoeve van financiële instellingen, waarvan in 2008-2010 1,6 biljoen EUR (of 13% van het bbp van 
de EU) is aangesproken. Garanties en liquiditeitsmaatregelen waren goed voor 1,2 biljoen EUR of ongeveer 9,8% van he t bbp van de EU. De rest ging naar 
herkapitalisaties en met probleem activa verband houdende maatregelen 
 
NL 3   NL (409 miljard EUR of 3,3% van het bbp van de EU)1. Begrotingsverplichtingen en 
-uitgaven van een dergelijke omvang zijn niet  houdbaar uit budgettair  oogpunt en leggen 
een zware hypotheek op huidige en toekoms tige generaties. Bovendien heeft de crisis, 
die in de financiële sector is uitgebroken, de EU-economie in een ernstige recessie doen 
belanden: het bbp van de EU is in 2009 met 4,2% of 700 miljard EUR gekrompen. 
2. S UBSIDIARITEITSANALYSE  
Hoewel de banksector in de EU sterk is geïntegreerd, blijven de regelingen om 
bankcrises aan te pakken nationaal georiënt eerd en zijn zij niet berekend op in 
moeilijkheden verkerende grensoverschrijdende instellingen. Coördinatie zal in dergelijke omstandigheden waarschijnlijk ingewi kkeld zijn en de doelstellingen die door 
elke autoriteit worden nagest reefd, kunnen verschillen. Indien  autoriteiten over beperkte 
afwikkelingsmogelijkheden voor banken beschi kken, vergroot dit het moreel risico 
(moral hazard) en wordt de verwachting gewekt dat wanneer grote, complexe en onderling vervlochten banken in de problem en komen, de overheid weer zal moeten 
bijspringen. Daarom kan alleen  een EU-optreden ervoor zorgen  dat kredietinstellingen in 
tijden van crisis het voorwerp uitmaken van een consistente interventie die een gelijk speelveld waarborgt en ve rdere integratie binnen de  interne markt bevordert. 
Voor het selecteren van afwi kkelingsautoriteiten en van ba nkafwikkelingsprocedures is 
geen EU-optreden vereist. Dit kan aan  de lidstaten worden overgelaten. 
3. D
OELSTELLINGEN VAN HET EU- INITIATIEF  
De algemene doelstellingen zijn het handhave n van de financiële  stabiliteit en het 
vertrouwen in banken en het vermijden va n besmetting. Met het voorstel wordt beoogd 
de verliezen voor de samenleving als geheel, en met name voor belastingbetalers, tot een 
minimum te beperken en de moral hazard te  verminderen. Het voorgestelde kader is ook 
bedoeld om de interne markt voor bankdiensten  te versterken en tegelijkertijd gelijke 
concurrentievoorwaarden te garanderen. 
4. B ELEIDSOPTIES DIE DE VOORKEUR GE NIETEN EN VERWACHT EFFECT ERVAN  
Voorbereiding en preventie 
De hoofddoelstelling van het kader voor bankherstel en -afwikkeling is 
bankfaillissementen zoveel mogelijk te vermijden  en ervoor te zorgen dat autoriteiten en 
banken op ongunstige ontwikkelingen zijn voorbereid. Om deze doelstelling te verwezenlijken, zijn de onderstaande opties onderzocht en geselecteerd. 
Op vrijwillige basis gesloten overeenkomsten om financiële steun binnen de groep te 
verlenen, zullen financiële groepen in staat stellen activa tussen entiteiten over te dragen 
wanneer een lid van de groe p in financiële moeilijkhe den verkeert. Dergelijke 
overeenkomsten kunnen helpen voorkomen dat de financiële problemen van delen van 
een groep te ernstig worden. Op die manier kunnen zij aan de  groep als geheel ten goede 
                                                
 
1 Bron: Europese Commissie, Scorebord staatssteun, Najaarseditie 2011 [COM(2011) 848]. 
 
NL 4   NL komen. De overdracht van activa door een gez onde entiteit kan echter de liquiditeit en 
het kapitaal ervan reduceren en aldus de  positie van schuldeisers en deposanten 
verzwakken. De overdrachten mogen daarom all een uitvoerbaar zijn als zij de liquiditeit 
of de solvabiliteit van de steunverlener ni et in het gedrang brengen. Er kan worden 
bepaald dat toezichthouders met de constr uctie moeten instemmen, hetgeen alle 
belanghebbenden zou geruststellen. In sommige situaties zouden toezichthouders banken 
die partij zijn bij een op vr ijwillige basis gesloten over eenkomst voor het verlenen van 
financiële steun binnen de groep zelfs kunnen vragen een andere entiteit van dezelfde 
groep te helpen. Deze mogelijkheid om de  allocatie van activ a in noodsituaties te 
optimaliseren, zou ook de interne markt versterken. 
Banken en autoriteiten zullen calamiteitenplannen voor crisissi tuaties moeten opstellen. 
Door banken opgestelde herstelplannen kunnen toezichthouders helpen  om in een vroeg 
stadium uit te maken welke maatregelen noodzakel ijk zijn om de soliditeit van de banken 
te herstellen. Het opstellen van herstelplannen zou ook de banken zelf helpen bij het 
evalueren van hun activiteiten en risico's en bij het bepalen welke maatregelen in een 
probleemsituatie moeten worden genomen. Door de autoriteiten opgestelde afwikkelingsplannen zouden ervoor zorgen dat maatregelen sneller kunnen worden 
getroffen en efficiënter en doeltreffender zi jn, hetgeen de (maatschappelijke) kosten van 
bankfaillissementen aanzienlijk zou kunnen be perken. Indien afwi kkelingsautoriteiten 
goed op de hoogte zijn van de manieren waarop zij een faillerende bank of groep 
doeltreffend en ordelijk kunnen afwikkelen of  liquideren, dan is de kans op succes 
aanzienlijk groter. 
Aan afwikkelingsautoriteiten zullen aanvullende bevoegdhede n worden verleend om hen 
in staat te stellen wijzigingen in de operati onele en bedrijfsstructuren te eisen en de 
risico's en activiteiten van banken te beperken. Doel van de maatregelen is te garanderen 
dat banken afwikkelbaar zijn in geval van fa illissement. Deze maatregelen zouden ertoe 
bijdragen dat banken die te comp lex, te groot of te belangrijk zijn om failliet te laten 
gaan, niet meer op impliciete staatssteun (een waarschijnlijke redding) hoeven te 
rekenen. Dat zou resulteren in een verminderi ng van het moreel risico en banken ertoe 
dwingen voorzichtiger te werk te gaan. I ndien banken afwikkelbaa r zijn, dan is een 
uitgebreid beroep op het geld  van de belastingbetaler om hen te redden niet langer de 
enige oplossing, maar kan er ook voor een "beg eleid faillissement" worden gekozen. Het 
wegvallen van de impliciete staatsgarantie zou waarschijnlijk echter in een stijging van 
de financieringskosten van banken resu lteren. Bovendien zouden de ruimere 
bevoegdheden van de afwikkelingsautoriteiten het algemeen belang weliswaar helpen 
behartigen, maar afbreuk kunnen doen aan de fundamentele rechten van aandeelhouders 
en bestuur om te handelen  op een manier die het best  aan hun doelstellingen en 
bedrijfsstrategieën beantwoordt. Maatregele n om afwikkelingsbelemmeringen uit de weg 
te ruimen, moeten derhalve in verhouding staan tot de systeemrelevantie van de 
betrokken kredietinstelling en tot het vermoede lijke effect van het faillissement ervan op 
de financiële stabiliteit. De maatregelen moet en niet-discriminerend zijn en het algemeen 
belang dienen. 
Vroegtijdige interventie 
Het bestaande kader voor vroegtijdige in terventie, waarvan het beheer door de 
toezichthouders wordt waarge nomen, zal verder worden uitgebouwd. Toezichthouders 
zullen voortaan in een nog vroeger stad ium kunnen ingrijpen (namelijk bij een 
 
NL 5   NL waarschijnlijke inbreuk op de Richtlijn Kapitaalvereisten2 in plaats van bij een 
daadwerkelijke inbreuk zoals thans het geval is ) en zullen over een uitgebreider arsenaal 
aan instrumenten en bevoegdheden kunnen  beschikken. Op die manier zullen 
toezichthouders een verdere verergering van eventuele problemen bij een bank kunnen 
tegengaan. 
Een uitgebreidere en geharmoniseerde reeks instrumenten voor vroegtijdige interventie 
kan toezichtproblemen voorkomen of opvangen, en aldus de algehele doeltreffendheid 
van het crisismanagement in de EU sterk ve rhogen. Door bijvoorb eeld te verlangen dat 
bepaalde activiteiten worden afgestoten, kan een aanzienlijke vermindering van de door 
instellingen opgebouwde buitens porige risico's worden gerealiseerd, waardoor een 
faillissement van de betrokken instellingen kan worden voorkomen. De aanstelling van 
een bijzonder bestuurder zou de autoriteiten  in staat stellen onmiddellijk een einde te 
maken aan het wanbeheer van banken en corr igerende maatregelen te treffen om te 
voorkomen dat een al ongunstige s ituatie verder verslechtert. 
Wanneer alle toezichthouders over een uitgeb reider en consistenter instrumentarium 
beschikken, zal dat hun onderlinge samenw erking ten goede komen en belangrijke 
maatregelen mogelijk maken die moment eel niet in alle lidstaten waar 
grensoverschrijdende bankgroepen ac tief zijn, kunnen worden getroffen. 
Sommige instrumenten kunnen echter de vrij heid inperken van het bestuur (bv. de 
bedrijfsactiviteiten beperken, bestuurders door  een bijzonder manager vervangen) en van 
de aandeelhouders (bv. divide nduitkeringen opschorten). De rgelijke maatregelen kunnen 
derhalve alleen worden ingevoerd in co mbinatie met vrijwaringsmaatregelen die 
garanderen dat zij niet zullen worden misbru ikt, het algemeen belang zullen dienen en 
evenredig zijn. 
Om banken in staat te stel len hun kapitaal te verhogen wanneer zich een noodsituatie 
voordoet, zal de wetgeving zodanig moeten worden gewijzigd dat aan de algemene 
aandeelhoudersvergadering de bevoegdheid word t verleend om te besluiten dat, voordat 
zich een crisis manifesteert, binnen een verk orte termijn een algemene vergadering kan 
worden bijeengeroepen mocht het in een noodsituatie noodzakel ijk blijken tot een 
kapitaalverhoging over te gaan. 
Afwikkeling 
De invoering in alle lidstaten van een minimumreeks speciale 
bankafwikkelingsinstrumenten (bv. verkoop van bedrijfsactiv iteiten, afsplitsing van 
activa, brugbank) zal de kansen van de auto riteiten om een succesvolle en doeltreffende 
afwikkeling te verwezenlijken (een begele id bankfaillissement binnen een gestelde 
termijn) en aldus de continuïteit van essentiële financiële diensten en  de stabiliteit van het 
financiële stelsel als geheel te verzekeren, aanzienlijk vergroten.  Anders dan normale 
insolventieprocedures, zou een specifiek e afwikkelingsprocedure voor banken de 
autoriteiten in staat stellen technieken toe te passen die beter op de behoeften van het 
bankbedrijf zijn toegesneden en die een passender afwegi ng van de prioriteiten van 
                                                 
2 Richtlijn 2006/48/EG betreffende de toegang to t en de uitoefening van de werkzaamheden van 
kredietinstellingen en Richtlijn 2006/49/EG inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen. 
 
NL 6   NL belanghebbenden mogelijk maken (afwikkelin g is gunstiger voor de deposanten, de 
continuïteit van de diensten en, uitei ndelijk, de financiële stabiliteit). 
Een aanvullend mechanisme zou het mogelijk maken bankschulden af te schrijven of 
voor een deel in eigen vermogen om te zetten (" bail-in"). Dit kan nutt ig zijn in gevallen 
waarin andere instrumenten eventueel niet volstaan om een grote, complexe en sterk 
vervlochten financiële instel ling op zodanige wijze af te  wikkelen dat de financiële 
stabiliteit en het geld van de be lastingbetalers worden beschermd. 
Het kader voor de afwikkeling van banken zal resulteren in het verminderen of wegvallen 
van de impliciete staatsgarantie van de sc huld van zelfs de grootste en belangrijkste 
banken. Het logische gevolg da arvan zal zijn dat de fina ncieringskosten van banken 
wellicht enigszins zullen toenemen. De voordien  door belastingbetalers gedragen kosten 
zullen met andere woorden voortaan door de stakeholders van banken (schuldeisers en eigenaars) worden gedragen. De hogere financieringskosten van banken kunnen een 
lichte vermindering van het bbp tot gevolg hebben. 
De aan de aanwending van afwikkelingsin strumenten en –bevoegdheden verbonden 
voorwaarden moeten ervoor zo rgen dat autoriteiten kunnen ingrijpen voordat een bank 
economisch insolvabel is, zodat er van een realistischere kans op een succesvolle en 
doeltreffende afwikkeling sprake is. Een begeleid faillissement, waarbij het bestuur en de aandeelhouders eerst de verliezen dragen, zal ook het moreel risico verminderen. 
Tegelijkertijd kunnen afwikkelingsmaatre gelen de fundamentele rechten van 
aandeelhouders en schuldeisers beperken. Daarom zouden derg elijke maatregelen slechts 
in uitzonderlijke situaties en in het algemeen belang mogen worden genomen. 
Grensoverschrijdende samenwerking 
De samenwerking tussen afwikkelingsautoriteit en zal worden geïnstitutionaliseerd en 
geformaliseerd. In dit verband zijn divers e opties besproken, zoal s het verlenen van 
afwikkelingsbevoegdheden aan EU-autoritei ten en het oprichten van een EU-
afwikkelingsautoriteit. De voorkeursoptie is het treffen van regelingen voor het 
verzekeren van de samenwerking via afwikke lingscolleges. Afwikke lingscolleges zouden 
ervoor zorgen dat nationale autoriteiten elkaar van noods ituaties op de hoogte brengen, 
deze situaties bespreken en een beslissing nemen over een gezamenlijk of gecoördineerd 
optreden in geval van een faillissement va n een grensoverschrijdende bank. Daarnaast 
zou de deelneming van de Europese Banka utoriteit (EBA) aan afwikkelingscolleges 
garanderen dat met de belangen van alle li dstaten en belanghebbenden rekening wordt 
gehouden en dat een fragmentatie van de interne markt wordt vermeden. 
Financiering 
Gezamenlijk gekalibreerde ex ante afwikkelin gsfondsen en depositogarantiestelsels die 
door de sector worden gefinancierd, zullen de kans op succes van afwikkelingsmaatregelen vergroten en de belastingbetalers aanvullende waarborgen 
bieden. Depositogarantiestelsels en afwi kkelingsfondsen verschillen weliswaar qua 
werkingssfeer, maar als zij in combinatie met elkaar worden opgezet, dan zal dit een 
aantal synergieën opleveren. Er zou sprake zijn van schaalvoorde len omdat afwikkeling 
het besmettingsrisico beperkt en om dat een optimale kalibratie van de 
afwikkelingsfinanciering de financierings behoeften van depositogarantiestelsels 
reduceert. 
 
NL 7   NL Volgens modelberekeningen zou de na  te streven optimale omvang van 
depositogarantiestelsels en afwikkelingsfonds en ten minste 1% zijn van de gedekte 
deposito's die door EU-banken worden aange houden. Ex ante fondsen kunnen eventueel 
deel uitmaken van depositogarantieste lsels, maar in dat geval moeten 
depositogarantiestelsels in staat zijn afwikkelingen te financieren. Indien een lidstaat niet toestaat dat het depositogarant iestelsel afwikkelingen financie rt, dan is een apart fonds 
vereist. 
In dit verband zijn nog andere opties overwoge n. Zo zijn ook de oprichting van een strikt 
van het depositogarantiestelsel gescheiden, na tionaal afwikkelingsfonds en de oprichting 
van een afwikkelingsfonds op EU-niveau onder zocht, maar deze beide opties werden 
verworpen. 
Algehele impact 
Met het voorgestelde EU-kader voor cris isbeheersing wordt beoogd de financiële 
stabiliteit te bevorderen, he t moreel risico te verminde ren, deposanten en kritieke 
bankdiensten te beschermen en de belastingbe talers geld te bespar en. Daarnaast is het 
kader bedoeld om de interne markt voor financië le diensten te beschermen en verder uit 
te bouwen. 
Verwacht wordt dat van het kader een positie f sociaal effect zal uitgaan, ten eerste 
doordat de kans op een systeemcrisis in het bankwezen en op een daaruit voortvloeiende 
bbp-daling kleiner wordt, en ten tweede doordat wordt voorkomen dat bij een toekomstige crisis banken wederom met belas tinggeld moeten worden gered. Mochten er 
zich in de toekomst nog crises voordoen, dan zouden de kosten ervan in eerste instantie 
door de aandeelhouders en sc huldeisers van banken moeten worden gedragen. 
De kosten van het kader komen voort uit een mogelijke toename van de 
financieringskosten van banken als gevol g van het wegvallen van de impliciete 
staatssteun, alsook uit de kosten voor het opzetten van afwikkelingsfondsen. De banken 
zouden deze hogere kosten op klanten of aandeelhouders kunnen afwentelen door de 
depositorente terug te schroeve n, de leningrente en de bankp rovisies te verhogen of het 
aandelendividend te verlagen. Om concur rentieredenen kan het voor banken echter 
moeilijk blijken om de kosten volledig af te wentelen. 
Hogere financieringskosten kunnen tot een bbp-d aling leiden. Daarte genover staat echter 
dat de stabiliteit van de  financiële sector en het geringe re risico dat noodlijdende banken 
met belastinggeld moeten worden geherkapitaliseerd, een positief effect op het bbp zouden sorteren. Verwacht wordt dat de nieu we kapitaalvereisten die uit het Bazel III-
akkoord (dat de kans op bankfaillissementen  doet afnemen) voortvlo eien, elk jaar een 
nettovoordeel ter grootte van 0,14% va n het bbp van de EU zullen opleveren. 
Aangenomen wordt dat de gezamenlijk gekalibreerde depositogarantiestelsels en afwikkelingsfondsen in een jaarlijks nettovoordeel van 0,2 à 0,3% van het bbp van de EU zullen resulteren. Het instrume nt van schuldafschrijving (" bail-in") kan jaarlijks een 
economisch nettovoordeel ter grootte van 0,3  à 0,6% van het bbp va n de EU opleveren. 
Al bij al wordt verwacht dat deze maat regelen elk jaar goed zullen zijn voor een 
cumulatief nettovoordeel van 0,7 à 1,0% van het bbp van de EU. 
De voorkeursopties leiden ni et tot aanzienlijke admini stratieve lasten. Sommige 
elementen van het voorstel zouden weliswa ar administratieve lasten met zich mee 
 
NL 8   NL kunnen brengen, maar afgaande op de openba re raadpleging mag worden aangenomen 
dat deze verwaarloosbaar zullen zijn. 
Het voorstel is aan een nauwgezet onderzoe k onderworpen om na te gaan of de 
bepalingen ervan volledig verenigbaar zijn  met het Handvest van de grondrechten, en 
met name met het recht op eigendom (artik el 17) en het recht op een doeltreffende 
voorziening in rechte en op een onpartijdig  gerecht (artikel 47). Beperkingen op deze 
rechten en vrijheden zijn toegestaan indien  zij noodzakelijk zijn en daadwerkelijk aan 
door de EU erkende doelstellingen van al gemeen belang of aan de eisen van de 
bescherming van de rechten en vrijheden van anderen beantwoorden. 
Gevolgen voor de begroting van de EU 
De bovenbeschreven beleidsop ties zullen gevolgen hebben voor de begroting van de 
Unie. 
Krachtens het onderhavige voorstel dient de EBA: i) circa 23 technische normen en 
5 richtsnoeren te ontwikkelen; ii) deel te nemen aan afwikkelingscolleges, te bemiddelen 
en besluiten te nemen in geval van menings verschillen; en iii) voor de erkenning van 
afwikkelingsprocedures van derde land en te zorgen en niet-bindende 
kaderovereenkomsten voor samenwerking met de rde landen te sluiten. De technische 
normen moeten klaar zijn 12 maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn, die tussen 
juni en december 2013 is gepland. Aangezi en de EBA op een vo lledig nieuw terrein 
deskundigheid zal moeten opbouwen, zullen in  2014 en 2015 voor de  opstelling van de 
noodzakelijke technische normen en richtsnoeren  en voor de uitvoering van de in ii) en 
iii) beschreven andere taken naar schatting 5 tijdelijke functionarissen en 11 gedetacheerde nationale deskundigen zijn vereist. 
Dit voorstel heeft geen gevolgen voor het milieu. 
5. M
ONITORING EN EVALUATIE  
Aangezien bankfaillissementen  onvoorspelbaar zijn en het de bedoeling is dergelijke 
faillissementen te vermijden, is het onmoge lijk om bankafwikkelingen te monitoren op 
basis van de afhandeling van daadwerkelijke  bankfaillissementen. Het is echter wel 
mogelijk de voorbereidings- en preventiefase, en  met name de opstelling van herstel- en 
afwikkelingsplannen en de tenuitvoerleggi ng door de autoriteiten van op deze plannen 
gebaseerde maatregelen, te monitoren. D eze taak kan eventueel aan de Europese 
Bankautoriteit worden toevertrouwd. Conform het Verdrag betreffende de werking van 
de Europese Unie zal de omzetting van alle  nieuwe EU-wetgeving worden gemonitord.