18. 4. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 102/11 
Advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot instelling van een Comité voor 
het verzekeringswezen (*) 
(91/C 102/05) 
De Raad heeft op 30 oktober 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 57, 
lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het 
Economisch en Sociaal Comité om advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 6 februari 1991 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Pelletier. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 284e zitting (vergadering van 28 februari 
1991) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen bij 9 onthoudingen is 
goedgekeurd. 
1. In het voorstel voor een derde richtlijn van de 
Raad betreffende het directe verzekeringsbedrijf met 
uitzondering van de levensverzekeringsbranche wordt 
(in artikel 42) uitdrukkelijk bepaald dat een Comité 
voor het verzekeringswezen bepaalde technische aan­
passingen moet vaststellen die op de twee voorafgaande 
richtlijnen moeten worden aangebracht en, meer in het 
algemeen, de teksten moet aanpassen aan de nieuwe 
ontwikkelingen in de verzekeringssector. 
2. In het voorstel voor een derde richtlijn levens­
verzekeringen, dat op het ogenblik in voorbereiding is, 
zullen waarschijnlijk soortgelijke bepalingen worden 
opgenomen, zoals kan worden opgemaakt uit de toe­
lichting bij het onderhavige voorstel. 
3. Een grotere mate van samenwerking tussen de 
Commissie en de nationale toezichthoudende autori­
teiten lijkt uiterst wenselijk om de verwezenlijking van 
de interne markt voor verzekeringen te vergemakkelij­
ken, maar het Comité vraagt zich af in welke vorm die 
samenwerking zou moeten worden gegoten. 
Er wordt namelijk al lang samengewerkt tussen de 
nationale instanties voor toezicht op het verzekerings­
wezen binnen de Conferentie van Toezichthoudende 
Autoriteiten voor de verzekeringssector. 
De voltallige vergaderingen van deze Conferentie, waar­
aan wordt deelgenomen door de Commissie, vinden 
voortaan tweemaal per jaar plaats en het eigenlijke 
werk wordt gedaan door talrijke, efficiënt opererende 
studiegroepen, die de mogelijkheid hebben de economi­
sche subjecten te raadplegen. 
Zonder het bestaan van de Conferentie van Toezicht­
houdende Autoriteiten, waarvan het praktisch nut en 
het technisch kunnen onmiskenbaar lijken, in het geding 
te willen brengen, moet men zich toch afvragen welke 
vorm het toekomstige Comité voor het verzekerings­
wezen moet krijgen en in welke relatie het moet staan 
tot de Conferentie, gezien de verwantschap tussen een 
deel van hun activiteiten. 4. Krachtens artikel 155 van het Verdrag van Rome, 
«oefent de Commissie de bevoegdheden uit welke de 
Raad haar verleent ter uitvoering van de regels die hij 
stelt». 
Overeenkomstig het nieuwe artikel 145 van het Ver­
drag, dat is aangevuld bij Europese Akte, « verleent de 
Raad, in de besluiten die hij neemt, de Commissie de 
bevoegdheden ter uitvoering van de regels die hij stelt». 
In toepassing van deze Verdragsbepalingen zijn, van 
1957 af, allerlei comités in het leven geroepen, met name 
op agrarisch vlak. 
Om duidelijkheid te scheppen, heeft de Raad bij Besluit 
87/373/EEG van 13 juli 1987 (2) de vormen welke die 
comités kunnen aannemen, beperkt. 
Binnen het met dit Besluit geschapen rechtskader, zijn 
er voortaan nog vijf soorten comités toegestaan voor de 
uitvoering van de door de Raad genomen beslissingen, 
welke volgens drie verschillende procedures te werk 
kunnen gaan: 
— raadgevende comités, werkend volgens procedure I, 
— beheerscomités volgens procedure II, waarvan een 
variant a) en een variant b) bestaat, 
— reglementeringscomités overeenkomstig procedure 
III, waarvan ook weer een variant a) en een variant 
b) bestaat. 
Volgens procedure III moet het comité zich met ge­
kwalificeerde meerderheid van stemmen uitspreken 
vóór een voorstel van de Commissie, wil dat voorstel 
ten uitvoer kunnen worden gelegd. 
Indien geen gekwalificeerde meerderheid wordt bereikt, 
moet het voorstel worden voorgelegd aan de Raad. 
De Raad moet dan op korte termijn (binnen drie maan­
den) beslissen en kan slechts van het voorstel van de 
Commissie afwijken met eenparigheid van stemmen 
(artikel 149 van het Verdrag). 
(!) PB nr. C 230 van 15. 9. 1990, blz. 5. (2) PB nr. L 197 van 18. 7. 1987, blz. 33. 
Nr. C 102/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 18. 4. 91 
Volgens variant a) van procedure III kan de Commissie 
de door haar voorgestelde uitvoeringsmaatregelen vast­
stellen indien de Raad binnen de gestelde termijn geen 
besluit heeft genomen. 
Volgens variant b) van procedure III kan de Commissie, 
als de Raad binnen de gestelde termijn nog geen besluit 
heeft genomen, alleen de door haar voorgestelde uitvoe­
ringsmaatregelen vaststellen indien de Raad zich niet 
met gewone meerderheid van stemmen (zeven van de 
twaalf lid-staten) tegen die maatregelen heeft uitge­
sproken. 
5. Vóór het Besluit van 13 juli 1987 van kracht werd, 
is een raadgevend comité voor het bankwezen ingesteld, 
waarvan de formule lijkt op procedure I. 
Sinds het Besluit van de Raad van 1987, probeert de 
Commissie van de Raad gedaan te krijgen dat die 
procedures worden gevolgd die haar de meeste bevoegd­
heden geven. 
Er bestaat namelijk geen enkel criterium van juridische 
aard aan de hand waarvan tussen de verschillende pro­
cedures en hun varianten zou kunnen worden gekozen. 
Zo leidt het onderhavige voorstel voor een richtlijn tot 
oprichting van een comité volgens procedure III, variant 
a), d.w.z. een reglementeringscomité, dat talrijke doelen 
zal moeten dienen, namelijk: 
— bevordering van een geharmoniseerde tenuitvoerleg­
ging van de „verzekeringsrichtlijnen" door regelma­
tig overleg over de praktische problemen die zich 
bij de toepassing voordoen, 
— geven van adviezen over wijzigingen of aanvullingen 
die op die teksten zouden moeten worden aange­
bracht, 
— bijstaan van de Commissie bij de voorbereiding van 
nieuwe voorstellen op verzekeringsgebied, 
— voorstellen voor aanpassingen van „technische" 
aard, zoals : 
a) wijziging van de benaming van verzekerings­
branches of van groepen van verzekeringsbran­
ches; 
b) wijziging van de bestanddelen die de solvabi-
liteitsmarge van ondernemingen vormen; 
Gedaan te Brussel, 28 februari 1991. c) wijziging van de lijst van activa die tegenover 
de technische voorzieningen kunnen worden ge­
steld; 
d) codificatie van de teksten op verzekeringsgebied, 
— tenuitvoerlegging van de procedures van we­
derkerigheid t.a.v. derde landen. 
Volgens het voorstel zal het comité uitsluitend uit verte­
genwoordigers van de nationale toezichthoudende au­
toriteiten bestaan en worden voorgezeten door de Com­
missie, die ook zal instaan voor het secretariaat. 
6. Het Comité vindt in ieder geval, mede in het licht 
van de met het Besluit van de Raad van 13 juli 1987 
geschapen regeling, dat het vaststellen van uitvoerings­
maatregelen door de Commissie in een vorm die eigen­
lijk neerkomt op echte regelgeving, alleen volgens pro­
cedure III, variant a) kan geschieden en niet volgens 
variant b). 
7. Meer in het algemeen en gezien de rol die voor 
het toekomstige Comité voor het verzekeringswezen is 
weggelegd op het vlak van de uitvoeringsmaatregelen, 
stelt het Comité de taak die in het communautaire 
besluitvormingsproces is weggelegd voor de krachtens 
het Verdrag van Rome ingestelde raadgevende instellin­
gen aan de orde. 
De verzekeringssector vormt hier slechts een voorbeeld 
van de zich steeds vaker voordoende gevallen. 
Er zij nogmaals op gewezen dat het Economisch en 
Sociaal Comité en de daarin vertegenwoordigde maat­
schappelijke categorieën tijdens de fase van de tenuit­
voerlegging van de richtlijn in het algemeen ook de 
mogelijkheid zouden moeten hebben de Commissie sug­
gesties te doen. 
Het zou inderdaad niet aanvaardbaar zijn dat de Com­
missie, in het kader van de haar door de Raad gedele­
geerde uitvoeringsbevoegdheden, over echte veror­
denende bevoegdheid zou beschikken om met name 
nieuwe voorstellen te doen, zonder dat het Europese 
Parlement en het Economisch en Sociaal Comité er 
officieel bij werden betrokken. 
8. Het Comité is van oordeel dat het de werking van 
de diverse soorten comités zou moeten bestuderen om 
zich een beeld te kunnen vormen van deze hele pro­
blematiek. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Francs STAEDELIN 
18. 4. 91 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 102/13 
BIJLAGE 
bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité 
Het volgende wijzigingsvoorstel, dat tijdens de discussie is verworpen, heeft minstens een kwart van de 
uitgebrachte stemmen gekregen: 
Bladzijde 4 
De eerste alinea als volgt te doen luiden: 
„Sinds het Besluit van de Raad van 1987 probeert de Commissie, met de steun van het Europese Parlement, 
van de Raad gedaan te krijgen dat die procedures worden gevolgd die haar de meeste bevoegdheden geven." 
Motivering 
Dit wijzigingsvoorstel spreekt voor zichzelf. 
Uitslag van de stemming 
Stemmen voor: 15; stemmen tegen: 18; onthoudingen: 23. 
Advies over het voorstel voor een besluit van de Raad tot instelling van de tweede fase van 
het TEDIS-programma (Trade Electronic Data Interchange Systems) 
(91/C 102/06) 
De Raad heeft op 18 december 1990 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap het Economisch 
en Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 6 februari 1991 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Nierhaus. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 284e zitting (vergadering van 27 februari 
1991) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
1. Inleiding 
1.1. Ultimo 1986 heeft de Commissie een voorstel 
voor een verordening van de Raad tot invoering van de 
voorbereidingsfase van een programma van de Gemeen­
schap betreffende datacommunicatie voor commerciële 
doeleinden (TEDIS) ingediend, waarover het Comité in 
februari 1987 advies uitbracht. Weliswaar stemde het 
Comité in zijn advies in beginsel met dit voorstel voor 
een verordening in, doch het wees erop dat er in verhou­
ding tot het grote aantal geplande activiteiten een be­
trekkelijk gering bedrag aan begrotingsmiddelen was 
uitgetrokken en stelde dat zijn verdere evaluatie van 
het programma zou afhangen van nadere informatie 
omtrent de te leggen accenten en het bedrag dat ten 
behoeve van de volgende fase van TEDIS wordt uitge­
trokken. 1.2. De Raad heeft dit programma op 5 oktober 
1987 vastgesteld. Ten opzichte van de oorspronkelijke 
plannen van de Commissie is de aanvangsdatum met 
één jaar verlaat (1 januari 1988) en is het budget voor 
dit programma met circa 10% verminderd, namelijk 
tot 5,3 miljoen ecu. 
1.3. In zijn advies van 15 december 1988 heeft het 
Comité tevens ingestemd met het voorstel tot wijziging 
van het besluit, ten einde landen van de Europese 
Vrijhandelsassociatie (EVA) de mogelijkheid te bieden 
aan het TEDIS-programma deel te nemen, en heeft het 
in zijn advies van 19 december 1989 het standpunt 
ingenomen dat het voorstel betreffende het sluiten van 
een daartoe strekkende overeenkomst zeer gunstig moet 
worden geacht voor de verdere ontwikkeling van het 
TEDIS-programma.