10.9.  79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 227/23 
4. Weliswaar  ligt  dus  de voor  de oogst  van  1978 
voorgestelde  steun  gemiddeld  enigszins  lager  dan  die 
voor  1977  (326  RE/ha  voor  1978  tegen  335  RE/ha  voor 
1977),  doch  hiermee  kan  toch  een  gemiddelde  ontvangst 
per hectare  (met  inbegrip  van  het  steunbedrag)  van 
3 291  RE in 1978  tegenover  3 179  RE in 1977  worden bereikt.  Bovendien  kunnen  de uitgaven  van  het EOGFL 
daardoor  met  600  000  RE worden  ingekrompen. 
5. Op  grond  van  deze  vaststellingen  hecht  het Comité 
zijn goedkeuring  aan  het  Commissie  voorstel. 
Gedaan  te Brussel,  22 mei  1979. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en  Sociaal  Comité 
F. BADUEL  GLORIOSO 
Advies  inzake  een  voorstel  voor  een  verordening  (EEG)  van  de Raad  tot vaststelling  van  de 
voorwaarden  waaronder  een  persoon  een  douaneaangifte  kan  indienen 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het Publikatieblad 
van de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 29 van  1 februari  1979,  blz.  3. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 2 februari  1979  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeenkomstig 
de bepalingen  van  artikel  198  van  het Verdrag  tot oprichting  van  de Europese  Economische 
Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voornoemd 
onderwerp  tijdens  zijn  op 22 en 23 mei  1979  te Brussel  gehouden  168e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het Verdrag  tot oprichting  van  de Europese  Eco-
nomische  Gemeenschap,  met  name  artikel  198, 
Gezien  het  verzoek  van  de Raad  van  de Europese  Ge-
meenschappen  van  2 februari  1979  om advies, 
Gezien  het op 20 februari  1979  door  zijn  Bureau  geno-
men besluit,  de Afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht 
en dienstverlening  met  het  opstellen  van  een  advies  in-
zake  dit onderwerp  te belasten, 
Gezien  het  door  genoemde  Afdeling  op 25 april  1979 
opgestelde  advies, 
Gezien  het mondelinge  verslag  van  de heer  Marvier,  rap-
porteur, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  de 168e  zitting  van 
22 en 23 mei  1979  (vergadering  van  22 mei  1979), BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  algemene  stemmen  is goedgekeurd. 
I. Algemene  opmerkingen 
1.1. Inde  eerste  plaats  verwijst  het Comité  naar  zijn 
advies  van  17 juli 1974  inzake  het  ,,Voorstel  voor  een 
richtlijn  van  de Raad  inzake  de harmonisatie  van  de 
procedures  voor  het  in het  vrije  verkeer  brengen  van 
goederen". 
Het Comité  heeft  dit voorstel  destijds  onder  voorbehoud 
van een  aantal  bijzondere  opmerkingen  goedgekeurd.  Al 
bijna  vijf jaar  wacht  dit voorstel  bij de Raad  op behande-
ling. 
In het voorstel  voor  een verordening  (thans  niet  meer  een 
richtlijnvoorstel)  „tot  vaststelling  van  de voorwaarden 
waaronder  een  persoon  een  douaneaangifte  kan  indie-
Nr. C 227/24 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 10.9.  79 
nen"  wordt,  onder  toevoeging  van  een  aantal  modalitei-
ten, de reeds  in het richtlijnvoorstel  opgenomen  definitie 
van aangever  overgenomen.  Samenvoeging  van  de artike-
len 2 en 4 van  het  verordeningsvoorstel  levert  namelijk 
de volledige  inhoud  van  artikel  3 van  het richtlijnvoorstel 
op. 
Het Comité  verbaast  zich  erover  dat  een  richtlijn  waar-
van destijds  werd  beweerd  dat  zij aan  een  dringende  be-
hoefte  voldeed,  zo lang  bij de Raad  geblokkeerd  blijft. 
Voorts  stelt  het vast  dat  hiervan  in de toelichting  bij het 
onderhavige  verordeningsvoorstel  geen  gewag  wordt 
gemaakt  en dat  evenmin  wordt  uitgelegd  waarom  het 
thans  noodzakelijk  is in een verordening  een gedeelte  van 
de bepalingen  van  een  richtlijn  over  te nemen,  te meer 
daar  een  aantal  bepalingen  van  dit  richtlijnvoorstel 
ondertussen  werd  gewijzigd. 
1.2. Na  deze  opmerking  wijst  het Comité  erop  dat het 
het reeds  genoemde  richtlijnvoorstel  destijds  heeft  goed-
gekeurd  en het  dus  thans  ook  moet  instemmen  met  de 
poging  om  een  communautaire  definitie  van  „douane-
aangever"  te geven. 
1.3. Het  verordeningsvoorstel  is gebaseerd  op artikel 
235 van  het  Verdrag,  dat  eenparigheid  van  stemmen  in 
de Raad  vereist.  Het  Comité  vraagt  zich  echter  af of het 
uiteenlopen  van  standpunten,  dat  de goedkeuring  van 
voornoemd  richtlijnvoorstel  door  de Raad  in de weg 
staat,  ook  nu niet  tot een  soortgelijk  resultaat  ten aanzien 
van het  onderhavige  voorstel  voor  een  verordening  zal 
leiden.  Er zal in ieder  geval  voor  moeten  worden  gezorgd 
dat beide  teksten  tegelijkertijd  kunnen  worden  toegepast. 
1.4. Het  Comité  wijst  er verder  op dat  het  onderha-
vige voorstel  juridisch  uitsluitend  op de douaneaangifte 
als zodanig  betrekking  heeft. 
Alle andere  voorwaarden  en formaliteiten  waaraan  bij 
invoer  doorgaans  moet  worden  voldaan,  zoals  belasting-
aangiften,  statistieken,  valutacontroles  enz.,  vallen  bui-
ten het  onderhavige  verordeningsvoorstel  en blijven  tot 
de bevoegdheid  van  de Lid-Staten  behoren. 
1.5. De  vrees  is dan  ook  gewettigd  dat  de bepalingen 
van deze  nieuwe  tekst  opnieuw  op losse  schroeven  ko-
men te staan;  de Lid-Staten  mogen  immers  voor  het ver-
vullen  van  nationale  formaliteiten  eisen  dat  voldaan 
wordt  aan  voorwaarden  die  zij zelf  vrijelijk  mogen  op-
stellen  en die uiteraard  niet  met  de in de nieuwe  verorde-
ning  vastgelegde  beginselen  zouden  stroken. 
Hoewel  het  in het  vrije  verkeer  brengen  van  goederen 
overeenkomstig  communautaire  voorwaarden  en het  in 
het handelsverkeer  brengen  van  goederen  overeenkom-
stig nationale  voorwaarden,  de jure  twee  nauwkeurig  af-
gebakende  handelingen  zijn,  kunnen  deze  de facto  slechts 
bij uitzondering  worden  onderscheiden.  In verreweg  de 
meeste  gevallen  worden  deze  formaliteiten  in één  keer 
vervuld,  waarbij  uiteraard  aan  de  meest  restrictieve 
voorwaarden  moet  worden  voldaan. Het Comité  ziet  wel  in dat Lid-Staten  die zich  tot derge-
lijke  restrictieve  praktijken  zouden  laten  verleiden,  we-
gens  het belemmeren  van  het  vrije  verkeer  van  goederen 
zouden  kunnen  worden  vervolgd.  Toch  mag  zijns  inziens 
niet worden  volstaan  met  een  op een  richtlijn  en een  ver-
ordening  gebaseerde  rechtsregeling  die niettemin  de tus-
senkomst  van  het Hof  van  Justitie  vereist  om in de prak-
tijk effect  te sorteren. 
Weliswaar  stemt  het  Comité  met  het  onderhavige  voor-
stel in, maar  toch  vraagt  het zich  af of de huidige  moei-
lijkheden  hiermee  werkelijk  kunnen  worden  opgelost. 
II. Bijzondere  opmerkingen 
2.1. Preambule 
Het Comité  zou  graag  zien  dat  het  in de Toelichting 
onder  (c) vermelde  beginsel,  namelijk  dat  „elke  in de 
Gemeenschap  gevestigde  persoon  (moet)  kunnen  worden 
gemachtigd  een  douaneaangifte  in te dienen,  ongeacht  de 
Lid-Staat  waar  de  douaneformaliteiten  worden  ver-
richt",  woordelijk  wordt  overgenomen  in de preambule 
van de verordening. 
2.2. Artikel  2 
Volgens  het  Comité  moeten  de woorden  ,,elke  persoon 
die in staat  is het betrokken  goed  (. . .) alsmede  alle  be-
scheiden  . . ." worden  opgevat  als ,,elke  persoon  die  de 
facto  en de jure  in staat  is . . .". 
2.3. Artikel  3 
Dit artikel  bevat  de belangrijkste  nieuwe  bepalingen  ten 
aanzien  van  de eerder  ingediende  richtlijn.  De inhoud  er-
van moet  dan  ook  bijzonder  duidelijk  zijn.  Het  Comité 
ziet in dat met  dit artikel  wordt  beoogd  douaneaangiften 
voor  alle  douaneregelingen  mogelijk  te maken,  terwijl 
het richtlijnvoorstel  alleen  gold  voor  het in het vrije  ver-
keer  brengen  van  goederen  en  Verordening  (EEG) 
nr. 222/77  inzake  het communautair  douanevervoer,  die 
bepaalt  dat  iedere  in de Gemeenschap  woonachtige  per-
soon  een  aangifte  voor  communautair  douanevervoer 
mag  indienen,  in een  aantal  Lid-Staten  restrictief  is toe-
gepast  op  dat  punt.  Volgens  het  Comité  moet  de 
„douaneaangever"  voor  alle  douaneregelingen  een  aan-
gifte  kunnen  indienen,  maar  dan  zou  de huidige  tekst 
verbeterd  moeten  worden. 
De bepalingen  van  artikel  3, lid 2, zijn  namelijk  zo ge-
formuleerd  dat  hieruit  kan  worden  gelezen  dat  douane-
aangiften  die  met  een  verbintenis,  een  vergunning  enz. 
samenhangen,  alleen  op eigen  naam  en voor  eigen  reke-
ning  mogen  worden  ingediend.  Hierdoor  zouden  alle 
douaneregelingen,  behalve  die welke  betrekking  hebben 
10. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 227/25 
op het  in de handel  brengen,  worden  geëlimineerd.  Al-
leen het  in lid 1, sub  b), bedoelde  geval  (op  eigen  naam, 
maar  voor  rekening  van  anderen)  levert  hier  gevaren  op. 
Het Comité  stelt  daarom  voor  aan  het  slot  van  lid 2 de 
volgende  zin toe  te voegen: 
„Op  de  in onderhavige  verordening  vastgestelde 
voorwaarden  mag  ook  een  andere  persoon  deze 
douaneaangifte  opstellen  op naam  en voor  rekening 
van de houder  van  de vergunning  of van  het  op-
vraagbare  document." 
2.4. Artikel  3,  lid 3, tweede  alinea 
Hoewel  het Comité  inziet  dat deze  bepaling  noodzakelijk 
is voor  de douaneautoriteiten,  is het toch  van  oordeel  dat 
de aangever  wel  voor  een  zeer  gecompliceerde  taak  kan 
komen  te staan  indien  hij het bewijs  moet  leveren  van  het 
rechtskarakter  van  zijn  tussenkomst.  De betrekkingen  de 
facto  en de jure  tussen  lastgever  en lasthebber  vallen 
onder  het nationale  handelsrecht  of, wanneer  de douane-
aangifte  betrekking  heeft  op een  vervoerscontract,  onder 
internationale  overeenkomsten  waarvan  de  Lid-Staten 
partij  zijn.  In alle  gevallen  is de beoordeling  van  de be-
wijsmiddelen  een  zaak  van  de Lid-Staten  en niet  van  de 
Commissie.  Ten  einde  de moeilijkheden  te voorkomen 
die met  de bewijslevering  inzake  vertegenwoordigingsbe-
voegdheid  kunnen  zijn  verbonden,  is het  voldoende  dat 
de gevolmachtigde  zonder  bevoegdheid  wordt  behandeld 
als douaneaangever.  Deze  regeling  heeft  praktisch  nut, 
aangezien  zij de douane-instanties  ontslaat  van  de plicht 
een min  of meer  ingewikkeld  onderzoek  in te stellen 
ter opsporing  van  degene  die de douanerechten  verschul-
digd  is. 
2.5. Artikel  5 
Artikel  5 biedt  de mogelijkheid  tot  uitsluiting  van  het 
recht,  goederen  voor  rekening  van  een  ander  aan  te 
geven. Bij de huidige  formulering  rijzen  twee  vragen: 
a) om  deze  bepaling  te kunnen  toepassen,  moet  een 
soort  register  worden  opgesteld,  dat  uiteraard  moei-
lijk kan  worden  bijgehouden; 
b) de  voor  de uitsluiting  bevoegde  autoriteiten  worden 
niet genoemd.  Wordt  de Commissie  bedoeld,  of de 
Lid-Staten?  Gaat  het  om  inbreuken  op de commu-
nautaire  of op de nationale  wetgeving? 
Indien  de definitieve  tekst  in deze  aangelegenheden  geen 
uitsluitsel  geeft,  dient  artikel  5 te worden  geschrapt. 
2.6. Artikel  6 
Het Comité  verwijst  hiervoor  naar  de talrijke  reeds  eer-
der door  hem  uitgebrachte  adviezen;  proliferatie  van 
verordeningen  en bevoegde  comités  moet  volgens  hem 
worden  vermeden.  Het  stemt  daarom  in met  het  ge-
noemde  „Comité  algemene  douanereglementering",  op 
voorwaarde  dat  de werkzaamheden  van  dit  comité  de 
werkzaamheden  van  bestaande  comités  niet  overlappen. 
Het merkt  bovendien  op dat  alle  teksten  betreffende  de 
douaneaangifte  en de inklaringsprocedures  zo spoedig 
mogelijk  in één  juridische  tekst  zouden  moeten  worden 
gebundeld,  zonder  dat  daardoor  de inwerkingtreding  van 
onderhavige  verordening  en van  andere  in behandeling 
zijnde  ontwerpen  wordt  vertraagd. 
2.7. Artikel  6,  tweede  alinea 
Het Comité  merkt  op dat  met  de genoemde  richtlijn  het 
richtlijnvoorstel  inzake  het  in het  vrije  verkeer  brengen 
wordt  bedoeld  dat  bij de Raad  in behandeling  is; in de 
tekst  waarover  het  Comité  zich  destijds  heeft  uitgespro-
ken zijn  talrijke  wijzigingen  aangebracht,  waarvan  het 
niet op de hoogte  is gesteld. 
Gedaan  te Brussel,  22 mei  1979. 
De Voorzitter 
van bet  Economisch  en  Sociaal  Comité 
F. BADUEL  GLORIOSO