TOELICHTING

1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

In haar voorstel inzake het meerjarig financieel kader voor de periode 2014-2020[1] zet de Commissie het begrotingskader en de voornaamste leidraden voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) uiteen. Op basis daarvan komt zij met een reeks verordeningen tot vaststelling van het wetgevingskader voor het GLB voor de periode 2014-2020, en met een beoordeling van de effecten van alternatieve scenario's voor de ontwikkeling van het beleid.

De huidige hervormingsvoorstellen zijn gebaseerd op de mededeling over het GLB tot 2020[2]. Daarin geeft Commissie aan welke globale beleidsopties een antwoord moeten bieden op de uitdagingen waarmee de landbouw en de plattelandsgebieden zullen worden geconfronteerd, en moeten leiden tot de verwezenlijking van de doelstellingen van het GLB, namelijk 1) een rendabele voedselproductie, 2) een duurzaam beheer van de natuurlijke hulpbronnen en klimaatactie, en 3) een evenwichtige territoriale ontwikkeling. Zowel tijdens de interinstitutionele besprekingen[3] als gedurende het overleg met de belanghebbende partijen in het kader van de effectbeoordeling bleek een breed draagvlak te bestaan voor de leidraden in de mededeling die richting moeten geven aan de hervorming.

Gedurende het proces bleken alle partijen het erover eens te zijn dat het efficiënte gebruik van de hulpbronnen moet worden bevorderd om, overeenkomstig de Europa 2020-strategie, te komen tot een slimme, duurzame en inclusieve groei van de landbouw en de plattelandsgebieden in de EU, en bleken zij tevens de mening te delen dat hiervoor moet worden uitgegaan van de bestaande structurering van het GLB rond twee pijlers die aan de hand van op elkaar aansluitende instrumenten dezelfde doelstellingen nastreven. De eerste pijler omvat enerzijds de rechtstreekse betalingen en de marktmaatregelen die de landbouwers in de EU moeten verzekeren van een jaarlijks basisbedrag ter ondersteuning van hun inkomen, en anderzijds de steun bij specifieke marktverstoringen. De tweede pijler heeft betrekking op maatregelen voor plattelandsontwikkeling in het kader waarvan de lidstaten met inachtneming van een gemeenschappelijk kader meerjarenprogramma's opstellen en cofinancieren[4].

De opeenvolgende hervormingen van het GLB hebben ertoe geleid dat de producenten van inkomenssteun worden voorzien en de landbouw tegelijkertijd marktgerichter is geworden, dat de milieuvereisten beter in het beleid zijn geïntegreerd en dat meer steun wordt verleend voor plattelandsontwikkeling als geïntegreerd beleidsinstrument voor de ontwikkeling van plattelandsgebieden in de hele EU. Naar aanleiding van hetzelfde hervormingsproces gaan echter steeds meer stemmen op voor een betere verdeling van de steun over en binnen de lidstaten en voor doelgerichtere maatregelen om milieuproblemen aan te pakken en om beter op te treden tegen de toegenomen marktvolatiliteit.

De hervormingen uit het verleden hadden vooral tot doel te reageren op endogene problemen gaande van enorme overschotten tot voedselveiligheidscrises, en hebben hun nut voor de EU, zowel op intern als op internationaal niveau, zeker bewezen. Dit neemt echter niet weg dat het merendeel van de uitdagingen die zich nu voordoen, wordt veroorzaakt door factoren die buiten de landbouw liggen en dus een breder opgezette beleidsaanpak vergen.

Het inkomen van landbouwers zal naar verwachting onder druk blijven staan in verband met het toenemende aantal risico's, de afnemende productiviteit en de krappere marges als gevolg van de duurder wordende productiemiddelen. Daarom is het noodzakelijk de inkomenssteun te handhaven en de instrumenten te verbeteren om de risico's beter te kunnen beheren en het hoofd te kunnen bieden aan crisissituaties. Het is voor de levensmiddelensector en de mondiale voedselzekerheid van vitaal belang dat de landbouwsector stevig op zijn poten staat.

Tegelijkertijd wordt van de landbouwsector en van de plattelandsgebieden verwacht dat zij zich harder inspannen om de in de Europa 2020-agenda ingebedde ambitieuze klimaat- en energiedoelstellingen en biodiversiteitstrategie waar te maken. De landbouwers – samen met de bosbouwers de voornaamste grondbeheerders – zullen steun nodig hebben bij het invoeren en in stand houden van landbouwsystemen en -praktijken die met name bijdragen tot de verwezenlijking van doelstellingen op het gebied van milieu en klimaat. Marktprijzen alleen volstaan namelijk niet om hen ertoe aan te zetten dergelijke collectieve goederen te leveren. Om de inclusieve groei en cohesie te bevorderen, is het tevens van essentieel belang de diverse mogelijkheden die inherent zijn aan de plattelandsgebieden, optimaal te benutten.

Met de huidige hervorming wordt het proces van integratie van milieueisen versneld. Voor het eerst is in de eerste GLB-pijler een krachtige vergroeningscomponent opgenomen die waarborgt dat alle EU-landbouwers die steun ontvangen, bij hun dagelijkse activiteiten niet alleen aan de randvoorwaarden voldoen, maar er ook voor zorgen dat deze activiteiten klimaat- en milieuwinst opleveren. Dertig procent van de rechtstreekse betalingen aan landbouwers wordt voortaan gekoppeld aan de vergroening. De klimaat- en milieuwinst die dit oplevert, komt tot stand doordat koolstof in de bodem blijft en graslandhabitats behouden blijven dankzij de instandhouding van grasland, doordat water en habitats worden beschermd dankzij de vestiging van ecologische aandachtsgebieden en doordat de veerkracht van bodem- en ecosystemen verbetert dankzij de gewasdiversificatie. Daardoor zullen de grond en de natuurlijke ecosystemen een sterkere bijdrage kunnen leveren aan de biodiversiteit in de EU en aan de beoogde aanpassing aan klimaatverandering. Om voor rechtstreekse betalingen in aanmerking te komen, moeten dus nog steeds bepaalde randvoorwaarden worden nageleefd. Wel zijn deze nog sterker gericht op de bescherming van watergebieden en koolstofrijke bodems. Tegelijk zijn ze gestroomlijnd om de administratieve lasten te beperken. De Commissie wil, met name om duidelijke verplichtingen voor landbouwers te creëren, de voorschriften van de kaderrichtlijnen inzake water uiteindelijk in de randvoorwaarden betrekken zodra alle lidstaten deze richtlijnen volledig hebben omgezet. Ook in de plattelandsontwikkeling krijgen de doelstellingen van een duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen en klimaatactie prioriteit door het herstel, de instandhouding en de versterking van ecosystemen, een zuiniger omgang met hulpbronnen en een koolstofarme en klimaatbestendige landbouw centraal te stellen. Plattelandsontwikkeling zal dus een duidelijke bijdrage kunnen leveren aan de tenuitvoerlegging van zowel de Natura 2000-richtlijn als de kaderrichtlijnen inzake water en aan het welslagen van de EU-biodiversiteitsstrategie tot 2020.

Het toekomstige GLB wordt dus geen beleid dat uitsluitend is afgestemd op een klein, weliswaar wezenlijk, segment van de economie van de Unie, maar wél een beleid van strategisch belang voor de voedselzekerheid en het ecologische en territoriale evenwicht. Precies hierin ligt de toegevoegde waarde van een echt gemeenschappelijk EU-beleid. Met een dergelijk beleid worden de beperkte begrotingsmiddelen immers zo efficiënt mogelijk gebruikt wanneer het erop aankomt in de hele EU een duurzame landbouw te handhaven, grensoverschrijdende problemen zoals de klimaatverandering aan te pakken, de solidariteit tussen de lidstaten te verstevigen en tegelijkertijd voldoende flexibiliteit bij de beleidstenuitvoerlegging in te bouwen om tegemoet te komen aan lokale behoeften.

Overeenkomstig het raamwerk in het voorstel voor een meerjarig financieel kader moet het GLB zijn tweepijlerstructuur behouden, met dien verstande dat de nominale begroting voor elke pijler op het niveau van 2013 blijft en duidelijk de nadruk wordt gelegd op de verwezenlijking van de essentiële EU-prioriteiten. De toewijzing van 30 % van de rechtstreekse betalingen voor verplichte maatregelen ten bate van klimaat en milieu, moet de duurzame productie stimuleren. De betalingsniveaus moeten geleidelijk naar elkaar toegroeien en de betalingen aan grote begunstigden moeten progressief worden afgetopt. Plattelandsontwikkeling moet samen met andere EU-fondsen die gedeeld worden beheerd, worden opgenomen in een gemeenschappelijk strategisch kader dat sterker op resultaten is gericht en slechts in werking treedt wanneer vooraf aan duidelijkere en verbeterde voorwaarden is voldaan. Tot slot moet de GLB-financiering voor marktmaatregelen worden versterkt met twee instrumenten die buiten het meerjarig financieel kader vallen: 1) een noodreserve voor crisissituaties, en 2) een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering met een ruimere werkingssfeer.

De voornaamste componenten van het wetgevingskader van het GLB voor de periode 2014-2020 zijn vastgesteld in de volgende verordeningen:

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (verordening rechtstreekse betalingen);

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten ("Integrale-GMO-verordening");

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (verordening plattelandsontwikkeling);

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (horizontale verordening);

- Voorstel voor een verordening van de Raad houdende maatregelen tot vaststelling van steun en restituties in het kader van de gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten;

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad, wat de toepassing van de rechtstreekse betalingen aan landbouwers voor 2013 betreft;

- Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1234/2007, wat de bedrijfstoeslagregeling en de steun voor wijnbouwers betreft.

De verordening plattelandsontwikkeling is gebaseerd op het op 6 oktober 2011 door de Commissie ingediende voorstel tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor alle fondsen die onder een gemeenschappelijk strategisch kader vallen[5]. Bovendien zal een verordening inzake de verstrekking van levensmiddelen aan de meest hulpbehoevenden in de Unie worden voorgesteld; de financiering voor deze regeling wordt van nu af aan onder een andere post van het meerjarig financieel kader ondergebracht.

Voorts wordt momenteel in het licht van de bezwaren van het Hof van Justitie van de Europese Unie gewerkt aan nieuwe voorschriften voor het bekendmaken van informatie over begunstigden. Met name wordt nagegaan hoe het recht van de begunstigden op bescherming van hun persoonsgegevens het best kan worden verzoend met het beginsel van de transparantie.

2. RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

Op basis van een evaluatie van het huidige beleidskader en een analyse van de toekomstige uitdagingen en behoeften, wordt in de effectbeoordeling de impact van drie alternatieve scenario's beoordeeld en vergeleken. Dit is het resultaat van een lang proces dat in april 2010 van start is gegaan onder leiding van een uit vertegenwoordigers van verschillende diensten samengestelde groep die uitvoerige kwantitatieve en kwalitatieve analyses heeft onderzocht en onder meer een basissituatie heeft samengesteld in de vorm van middellangetermijnprojecties voor de landbouwmarkten en de landbouwinkomens tot 2020, en een modellering heeft opgesteld van de impact van de verschillende beleidsscenario's op de economische variabelen van de sector.

De drie scenario's die in de effectbeoordeling zijn uitgewerkt, worden hieronder toegelicht. 1) Een aanpassingsscenario: het huidige beleidskader wordt voortgezet, met weliswaar een aantal correcties van de voornaamste tekortkomingen, zoals de verdeling van de rechtstreekse betalingen. 2) Een integratiescenario: het beleid wordt ingrijpend gewijzigd door de rechtstreekse betalingen doelgerichter en "groener" te maken, door het plattelandsontwikkelingsbeleid strategischer toe te passen en beter te coördineren met andere beleidsgebieden van de EU en door de rechtsgrondslag te verruimen met het oog op meer samenwerking tussen de producenten. 3) Een heroriënteringsscenario: het beleid wordt uitsluitend op het milieu gericht en de rechtstreekse betalingen worden geleidelijk uitgefaseerd aangezien ervan wordt uitgegaan dat de productiecapaciteit ook zonder steun op peil blijft en dat de sociaaleconomische behoeften van de plattelandsgebieden in het kader van andere beleidsgebieden kunnen worden ingevuld.

De drie scenario's zijn opgesteld tegen de achtergrond van de economische crisis en de druk op de overheidsfinanciën (waarop de EU heeft gereageerd met de Europa 2020-strategie en het voorstel voor het meerjarig financieel kader) en kennen elk een ander gewicht toe aan de drie beleidsdoelstellingen van het toekomstige GLB, dat tot doel heeft een concurrerende en duurzame landbouw in vitale plattelandsgebieden tot stand te brengen. Met het oog op een betere afstemming op de Europa 2020-strategie, met name wat het efficiënte gebruik van hulpbronnen betreft, wordt het van steeds essentiëler belang de productiviteit van de landbouw te verbeteren via onderzoek, kennisoverdracht en het stimuleren van samenwerking en innovatie (onder meer in het kader van het Europees Partnerschap voor innovatie voor de productiviteit en duurzaamheid van de landbouw). Hoewel het GLB het handelsverstorende beleidskader inmiddels achter zich heeft gelaten, wordt verwacht dat de landbouwsector in de EU verder onder druk zal komen staan van de liberalisering, met name in het kader van de ontwikkelingsagenda van Doha en de vrijhandelsovereenkomst met de Mercosur.

Bij het opstellen van de drie beleidsscenario's is rekening gehouden met de voorkeuren die naar voren zijn gekomen tijdens het overleg in het kader van de effectbeoordeling. De belanghebbende partijen konden van 23.11.2010 tot 25.1.2011 hun bijdragen indienen en op 12.1.2011 is een bijeenkomst van een adviescomité gehouden. De voornaamste punten worden hieronder samengevat[6].

- De belanghebbende partijen zijn het er grotendeels over eens dat een sterk, op twee pijlers gebaseerd GLB nodig is om de uitdagingen (voedselzekerheid, duurzaam beheer van de natuurlijke hulpbronnen en territoriale ontwikkeling) aan te gaan.

- De meeste respondenten vinden dat het GLB een rol moet spelen bij het stabiliseren van markten en prijzen.

- De belanghebbende partijen hebben uiteenlopende meningen over de gerichtheid van de steun (met name de herverdeling van de rechtstreekse betalingen en de plafonnering van de betalingen).

- Men is het erover eens dat beide pijlers in belangrijke mate kunnen bijdragen tot het intensiveren van klimaatgerelateerde maatregelen en van de milieuprestatie ten bate van de samenleving in de EU. Het brede publiek pleit ervoor dat de betalingen in het kader van de eerste pijler doelgerichter worden gebruikt; veel landbouwers vinden dat dat nu al gebeurt.

- De respondenten willen dat alle delen van de EU, ook de probleemgebieden, delen in de toekomstige groei en ontwikkeling.

- Een groot aantal respondenten legt de nadruk op de integratie van het GLB en andere beleidsgebieden, zoals milieu, gezondheid, handel en ontwikkeling.

- Het GLB kan in overeenstemming met de Europa 2020-strategie worden gebracht aan de hand van innovatie, ontwikkeling van concurrerende ondernemingen en de levering van collectieve goederen aan de EU-burger.

De vergelijking van de drie alternatieve beleidsscenario's in het kader van de effectbeoordeling heeft de volgende resultaten opgeleverd.

Het heroriënteringsscenario zou leiden tot een versnelde structurele aanpassing in de landbouwsector dankzij een verschuiving van de productie naar de meest kostenefficiënte gebieden en rendabele sectoren. Met dit scenario zouden aanzienlijk meer financiële middelen naar milieu gaan, maar zou de sector aan de andere kant worden blootgesteld aan grotere risico's omdat er maar beperkte ruimte bestaat voor interventie op de markt. Bovendien zou zowel de samenleving als het milieu zware klappen krijgen, aangezien de minst concurrerende gebieden hun inkomens en natuurlijke omgeving danig achteruit zouden zien gaan omdat het hefboomeffect van de combinatie rechtstreekse betalingen - randvoorwaarden verloren zou gaan.

Aan de andere kant van het spectrum zou het aanpassingsscenario de beste kansen op continuïteit van het beleid bieden, plus de mogelijkheid om weliswaar beperkte, maar tastbare verbeteringen in te voeren op het gebied van concurrentievermogen en milieuprestatie. Er bestaan echter ernstige twijfels over de vraag of dit scenario een adequaat antwoord kan bieden op de belangrijke klimaat- en milieuproblemen van de toekomst die mee zullen bepalen of de duurzaamheid van de landbouw op lange termijn kan worden gewaarborgd.

Met het integratiescenario – en de daarmee gepaard gaande doelgerichtere en "groenere" rechtstreekse betalingen – worden nieuwe paden ingeslagen. Volgens de analyse is "vergroening" tegen een redelijke kostprijs voor de landbouwers een haalbare kaart. Nadeel is evenwel dat dit onvermijdelijk een grotere administratieve belasting met zich zal brengen. Ook is het mogelijk de plattelandsontwikkeling een nieuw elan te geven op voorwaarde dat de lidstaten en de regio's de nieuwe mogelijkheden efficiënt benutten en het gemeenschappelijk strategisch kader (met daarin ook de andere EU-fondsen) de synergie met de eerste pijler niet tenietdoet en de kenmerkende sterke punten van de plattelandsontwikkeling niet verzwakt. Als men erin slaagt het juiste evenwicht te bereiken, zou langetermijnduurzaamheid van de landbouw en de plattelandsgebieden het meest gebaat zijn bij dit scenario.

Op basis van het voorgaande wordt in de effectbeoordeling geconcludeerd dat het integratiescenario er op de meest evenwichtige manier in slaagt het GLB geleidelijk af te stemmen op de strategische doelstellingen van de EU. Hetzelfde evenwicht is trouwens terug te vinden bij de tenuitvoerlegging van de verschillende componenten in de wetgevingsvoorstellen. Eveneens van essentieel belang is dat een evaluatiekader wordt ontwikkeld om de prestatie van het GLB te meten aan de hand van een gemeenschappelijke reeks aan beleidsdoelstellingen gekoppelde indicatoren.

Vereenvoudiging was een belangrijke bekommernis in het hele proces en moet op diverse manieren haar beslag krijgen, bijvoorbeeld bij het stroomlijnen van de randvoorwaarden en van de marktinstrumenten en bij het ontwerpen van de regeling voor kleine landbouwers. Bovendien moet het "vergroenen" van de rechtstreekse betalingen zo worden vormgegeven dat de administratieve belasting, onder meer op het gebied van controlekosten, tot een minimum wordt beperkt.

3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

Voorgesteld wordt de bestaande tweepijlerstructuur van het GLB te handhaven, met verplichte algemeen toepasselijke jaarlijkse maatregelen onder de eerste pijler, aangevuld met optionele, beter op de specifieke nationale en de regionale kenmerken toegesneden maatregelen in het kader van de meerjarige programmeringsaanpak onder de tweede pijler. Met de nieuwe vormgeving van de rechtstreekse betalingen wordt beoogd de synergieën met de tweede pijler beter te benutten en de tweede pijler onder te brengen in een gemeenschappelijk strategisch kader dat een betere coördinatie mogelijk maakt met andere EU-fondsen die gedeeld worden beheerd.

Op deze basis wordt de bestaande structuur van de vier basisrechtsinstrumenten behouden, weliswaar met dien verstande dat de werkingssfeer van de financieringsverordening wordt uitgebreid om de gemeenschappelijke bepalingen te bundelen in wat nu de horizontale verordening wordt genoemd.

De voorstellen zijn in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel. Het GLB is een echt gemeenschappelijk beleid. De bevoegdheid ervoor wordt gedeeld tussen de EU en de lidstaten. Het beleid wordt op EU-niveau aangestuurd met als doel een duurzame en diverse landbouw in de hele EU te handhaven en in het kader daarvan belangrijke grensoverschrijdende problemen zoals de klimaatverandering aan te pakken en de solidariteit tussen de lidstaten te verstevigen. Gezien het belang van de toekomstige uitdagingen (voedselzekerheid, milieu en territoriaal evenwicht) blijft het GLB een beleid dat van strategisch belang is, wil men ervoor zorgen dat de beleidsuitdagingen op de meest doeltreffende manier worden benaderd en de begrotingsmiddelen op de meest efficiënte manier worden gebruikt. Bovendien wordt voorgesteld de bestaande onderverdeling van de instrumenten in twee pijlers te behouden. Dit biedt de lidstaten meer ruimte voor het vinden van op hun specifieke lokale omstandigheden toegesneden oplossingen en voor het cofinancieren van de tweede pijler. Het nieuwe Europees Partnerschap voor innovatie en de toolkit voor risicobeheer worden eveneens onder de tweede pijler ondergebracht. Tegelijkertijd wordt het beleid beter afgestemd op de Europa 2020-strategie (inclusief een gemeenschappelijk kader waaronder ook de andere EU-fondsen zullen vallen) en wordt een aantal verbeteringen en vereenvoudigingen ingevoerd. Tot slot blijkt uit de in het kader van de effectbeoordeling verrichte analyse duidelijk dat niet-optreden kosten met zich zou brengen in de vorm van negatieve economische, ecologische en sociale gevolgen.

De verordening rechtstreekse betalingen bevat gemeenschappelijke voorschriften voor de basisbetalingsregeling en daarmee samenhangende betalingen. De verordening bouwt voort op de hervorming van 2003 en de gezondheidscontrole van 2008 waarbij de rechtstreekse betalingen zijn ontkoppeld van de productie en zijn gekoppeld aan randvoorwaarden, maar richt de steun sterker op bepaalde acties, gebieden of begunstigden en baant de weg voor een convergentie van de steun binnen en tussen de lidstaten. Voorts bevat zij bepalingen inzake gekoppelde steun.

In 2014 wordt één enkele regeling voor de gehele EU ingevoerd, de zogeheten basisbetalingsregeling. Deze komt in de plaats van de bedrijfstoeslagregeling en de regeling inzake een enkele areaalbetaling. De regeling berust op betalingsrechten die aan alle landbouwers op nationaal en regionaal niveau worden toegewezen naargelang van hun subsidiabele hectaren in het eerste jaar van toepassing. Het in de huidige periode nog facultatieve regionale model krijgt dus een algemeen karakter, waardoor ook alle landbouwgrond effectief in het systeem wordt betrokken. De voorschriften voor het beheer van de rechten en de nationale reserve blijven in grote lijnen hetzelfde.

Met het oog op een eerlijkere verdeling van de steun moet de waarde van de rechten op nationaal of regionaal niveau toegroeien naar een uniforme waarde. Dit geschiedt via de weg van geleidelijkheid om grote verstoringen te voorkomen.

Een belangrijke doelstelling is een verhoging van de milieuprestatie van het GLB door de invoering van een vergroenende component van rechtstreekse betalingen in de vorm van bepaalde door alle landbouwers toe te passen klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken die verder gaan dan de randvoorwaarden en die weer de grondslag vormen voor de maatregelen van pijler II.

Daarnaast zorgt de definitie van actieve landbouwer ervoor dat steun meer terechtkomt bij landbouwers die daadwerkelijk landbouw uitoefenen. Daardoor krijgt deze steun een legitiemer karakter. Voorts is het de bedoeling om steun aan grote bedrijven boven een bepaald bedrag af te toppen en aan een plafond te binden, waarbij wel rekening zal worden gehouden met de werkgelegenheid die deze bedrijven bieden.

Daarnaast worden de volgende betalingen verstrekt:

- een betaling (van 30% van het jaarlijkse nationale maximum) voor landbouwers die klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken toepassen. Daarbij gaat het om gewasdiversificatie, de instandhouding van blijvend grasland en ecologische aandachtsgebieden. Biologische landbouwers krijgen deze betaling automatisch, terwijl landbouwers in Natura 2000-gebieden aan de desbetreffende eisen zullen moeten voldoen voor zover deze verenigbaar zijn met de Natura 2000-wetgeving;

- een vrijwillige betaling (van maximaal 5 % van het jaarlijkse nationale maximum) voor landbouwers in gebieden met specifieke natuurlijke beperkingen (gebieden zoals deze zijn afgebakend zijn in het kader van de plattelandsontwikkeling). Met deze betaling wordt onderkend dat inkomenssteun nodig is voor de handhaving van landbouwactiviteiten in gebieden met specifieke natuurlijke beperkingen. Zij vormt een aanvulling op de bestaande plattelandsontwikkelingssteun;

- een betaling (van maximaal 2 % van het jaarlijkse nationale maximum) voor jonge, zich vestigende landbouwers, welke kan worden aangevuld met vestigingssteun in het kader van de plattelandsontwikkeling.

Ook bevat de verordening een vereenvoudigde regeling voor kleine landbouwers (waarvoor maximaal 10 % van het jaarlijkse nationale maximum kan worden uitgetrokken) die een forfaitaire betaling ontvangen die in de plaats komt van alle rechtstreekse betalingen en die een administratieve vereenvoudiging oplevert door een versoepeling van de voor deze landbouwers geldende verplichtingen op het gebied van de vergroening, de randvoorwaarden en de controles.

Daarnaast is voor specifieke soorten landbouw of specifieke landbouwsystemen die bepaalde moeilijkheden ondervinden, maar om economische en/of sociale redenen van groot belang zijn, voorzien in een regeling inzake vrijwillige gekoppelde steun. Deze steun wordt verleend voor zover deze nodig is om de huidige productie op peil te houden (maximaal 5 % van het jaarlijkse nationale maximum, met de mogelijkheid om in bepaalde gevallen nog verder te gaan).

Verder behouden Bulgarije en Roemenië de mogelijkheid om aanvullende nationale rechtstreekse betalingen te doen, en is er voorzien in een specifieke betaling voor katoen.

Wat de vereenvoudiging betreft, zal het nieuwe systeem van rechtstreekse betalingen voortaan berusten op één soort betalingsrechten en worden de overdrachtsvoorschriften gestroomlijnd, zodat het beheer ervan eenvoudiger wordt. Door de harmonisatie van de voorschriften voor gekoppelde betalingen, die in een rubriek zijn samengevoegd, wordt het rechtskader gebruikersvriendelijker. De regeling voor kleine landbouwers met haar vereenvoudigde eisen en procedures zal tot minder rompslomp voor kleine landbouwers leiden en zal hun concurrentievermogen ten goede komen.

4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

Krachtens het voorstel inzake het meerjarig financieel kader zou landbouw – per slot van rekening een gemeenschappelijk beleid van strategisch belang – zoals voorheen een aanzienlijk deel van de EU-begroting toegewezen krijgen. Dit komt erop neer dat voor de verwezenlijking van de kerndoelstellingen van het landbouwbeleid in de periode 2014-2020 317,2 miljard euro wordt uitgetrokken voor de eerste pijler en 101,2 miljard euro voor de tweede pijler (cijfers uitgedrukt in lopende prijzen).

Bovenop de hierboven genoemde financiële middelen voor de eerste en de tweede pijler wordt nog een extra bedrag van 17,1 miljard euro geoormerkt voor onderzoek en innovatie (5,1 miljard euro), voedselveiligheid (2,5 miljard euro), voedselverstrekking voor de meest hulpbehoevenden in het kader van andere posten van het meerjarig financieel kader (2,8 miljard euro), een nieuwe reserve voor crises in de landbouwsector (3,9 miljard euro) en het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (maximaal 2,8 miljard euro). Dit alles samen brengt de totale begroting voor het GLB in de periode 2014-2020 op 435,6 miljard euro.

Wat de verdeling van de steun over de lidstaten betreft, wordt voorgesteld dat indien lidstaten op het gebied van rechtstreekse betalingen minder dan 90 % van het EU-gemiddelde ontvangen, het verschil tusen het niveau van hun rechtstreekse betalingen en dat niveau van 90 % met een derde wordt verkleind. De nationale maxima in de verordening over de rechtstreekse betalingen worden op die grondslag berekend.

De steun voor plattelandsontwikkeling wordt met inachtneming van de huidige verdeling verdeeld aan de hand van objectieve criteria die gekoppeld zijn aan de beleidsdoelstellingen. Minder ontwikkelde regio's moeten, zoals nu ook het geval is, kunnen profiteren van hogere cofinancieringsniveaus die tevens zullen worden toegepast op maatregelen inzake, onder meer, kennisoverdracht, producentengroeperingen, samenwerking en Leader.

Er is een mogelijkheid tot flexibiliteit ingevoerd wat de overdracht tussen de pijlers betreft (tot 5 % van de rechtstreekse betalingen). Dit houdt in dat lidstaten die hun plattelandsontwikkelingsbeleid willen versterken, overdrachten van de eerste naar de tweede pijler kunnen doen en dat lidstaten met een percentage rechtstreekse betalingen onder 90 % van het EU-gemiddelde overdrachten kunnen doen van de tweede naar de eerste pijler.

In het financieel memorandum dat bij de voorstellen is gevoegd, wordt nader ingegaan op de financiële gevolgen van de voorstellen inzake de hervorming van het GLB.

2011/0280 (COD)

Voorstel voor een

VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 42 en artikel 43, lid 2,

Gezien de Akte van toetreding van 1979, en met name punt 6 van het daaraan gehechte Protocol nr. 4 betreffende katoen,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie[7],

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[8],

Gezien het advies van het Comité van de Regio's[9],

Na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming[10],

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

Overwegende hetgeen volgt:

1. In de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's "Het GLB tot 2020: inspelen op de uitdagingen van de toekomst inzake voedsel, natuurlijke hulpbronnen en territoriale evenwichten"[11] worden de uitdagingen en doelstellingen voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) in de periode na 2013 uiteengezet en wordt aangegeven welke richting het GLB in die periode zal uitgaan. Gezien de besprekingen over deze mededeling moet de hervorming van het GLB met ingang van 1 januari 2014 in werking treden. De hervorming moet betrekking hebben op alle belangrijke instrumenten van het GLB, inclusief Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1782/2003[12]. Gezien de reikwijdte van de hervorming moet Verordening (EG) nr. 73/2009 worden ingetrokken en worden vervangen door een nieuwe tekst. Voorts moeten de bepalingen in het kader van de hervorming zo veel mogelijk worden gestroomlijnd en vereenvoudigd.

2. In deze verordening moeten alle basiselementen voor de verlening van EU-steun aan landbouwers worden opgenomen en moeten de aan deze betalingen gerelateerde toegangscriteria en -voorwaarden worden vastgesteld welke onlosmakelijk verbonden zijn met deze basiselementen.

3. Verordening (EU) nr. […] van het Europees Parlement en de Raad van … inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid[13] [de horizontale GLB-verordening, afgekort HZV] en de uit hoofde van die verordening vastgestelde bepalingen moeten van toepassing zijn op de maatregelen van deze verordening. Omwille van de samenhang met andere rechtsinstrumenten die met het GLB verband houden, maakt een aantal voorschriften dat thans nog is opgenomen Verordening (EG) nr. 73/2009, voortaan deel uit van Verordening (EU) nr. […] [HZV], en met name de voorschriften die moeten waarborgen dat voldaan wordt aan de met de rechtstreekse betalingen samenhangende verplichtingen, die onder meer betrekking hebben op controles en op de toepassing van administratieve maatregelen en administratieve sancties bij niet-naleving van de regels, op bepaalde randvoorwaarden, zoals de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen en de goede landbouw- en milieuconditie, op de monitoring en evaluatie van bepaalde maatregelen en op de terugvordering van onverschuldigde betalingen.

4. Om bepaalde niet-essentiële onderdelen van deze verordening aan te vullen of te wijzigen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen aan te nemen. Het is van belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden het nodige overleg pleegt, ook op deskundigenniveau. Bij de voorbereiding en opstelling van gedelegeerde handelingen moet de Commissie ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten gelijktijdig, tijdig en op passende wijze bij het Europees Parlement en de Raad worden ingediend.

5. Om ervoor te zorgen dat deze verordening volgens eenvormige voorwaarden wordt uitgevoerd, en om discriminatie of oneerlijke concurrentie tussen de marktdeelnemers te voorkomen, moeten uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie worden verleend tot vaststelling van het jaarlijkse nationale maximum voor de basisbetalingsregeling, tot vaststelling van voorschriften voor aanvragen tot toewijzing van betalingsrechten, tot vaststelling van maatregelen inzake de toevoeging van niet-geactiveerde betalingsrechten aan de nationale reserve, tot vaststelling van eisen inzake de melding, aan de nationale instanties, van een overdracht van betalingsrechten en inzake de uiterste data waarop dergelijke meldingen moeten plaatsvinden, tot vaststelling van het jaarlijkse maximum voor de betaling voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken, tot vaststelling van het jaarlijkse maximum voor de betaling voor gebieden met natuurlijke beperkingen, tot vaststelling van het jaarlijkse maximum voor de betaling voor jonge landbouwers, tot vaststelling van de jaarlijkse maxima voor de vrijwillige gekoppelde steun, tot vaststelling van voorschriften voor de beoordelings- en goedkeuringsprocedure voor besluiten in het kader van de vrijwillige gekoppelde steun, tot vaststelling van voorschriften voor de procedure inzake de vergunningverlening en voor de meldingen aan de producenten in verband met de vergunningverlening voor grond en rassen in het kader van de gewasspecifieke betaling voor katoen, tot vaststelling van voorschriften voor de berekening van de verlaging van het bedrag van de gewasspecifieke betaling voor katoen, en tot vaststelling van algemene meldingseisen. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren[14].

6. De Commissie moet uitvoeringshandelingen aannemen die onmiddellijk van toepassing zijn wanneer dwingende redenen van urgentie zulks vereisen in naar behoren gemotiveerde gevallen die verband houden met uitzonderlijke beheersmaatregelen die tot doel hebben urgente en onvoorziene problemen in een of meer lidstaten op te lossen.

7. Gezien de samenhang van deze verordening met de overige instrumenten van het GLB, gezien de verschillen tussen de verschillende plattelandsgebieden en gezien de beperkte financiële middelen van de lidstaten in een uitgebreide Unie, kunnen de doelen van deze verordening dankzij de meerjarige garantie van EU-financiering en door een duidelijke prioritering op efficiëntere wijze op EU-niveau worden verwezenlijkt. De onderhavige verordening is derhalve in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel zoals neergelegd in artikel 5, lid 3, van het Verdrag betreffende Europese Unie. Aangezien het toepassingsgebied van deze verordening beperkt blijft tot hetgeen nodig is om de doelen ervan te verwezenlijken, wordt ook het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5, lid 4, van dat Verdrag, geëerbiedigd.

8. Om rekening te houden met nieuwe wetgeving inzake steunregelingen die na de inwerkingtreding van deze verordening kan worden vastgesteld, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen aan te nemen tot wijziging van de lijst van steunregelingen die onder deze verordening vallen.

9. Om rekening te houden met specifieke nieuwe elementen en om de rechten van begunstigden te beschermen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen tot vaststelling van verdere definities inzake de toegang tot steun in het kader van deze verordening, en tot vaststelling van een kader voor de door de lidstaten te omschrijven minimumactiviteiten die nodig zijn om gronden in een voor de beweiding of teelt geschikte natuurlijke staat te houden, van de criteria waaraan een landbouwer moet voldoen zodat kan worden aangenomen dat de verplichting om het landbouwareaal in een voor de productie geschikte staat te houden, is nagekomen, en van de criteria aan de hand waarvan kan worden bepaald of grassen en andere kruidachtige voedergewassen in blijvend grasland overheersen.

10. Om de rechten van begunstigden te beschermen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de berekeningsgrondslag voor verlagingen die de lidstaten uit hoofde van de toepassing van de financiële discipline moeten toepassen op landbouwers.

11. Om te voorkomen dat de bedragen voor de financiering van het GLB uitstijgen boven de jaarlijkse maxima als bedoeld in artikel 16, lid 1, van Verordening (EU) nr. [...] [HZV], moet het mogelijk blijven om de hoogte van de rechtstreekse steun in een kalenderjaar aan te passen. Daarbij mogen alleen de rechtstreekse betalingen van meer dan 5 000 euro die in het desbetreffende kalenderjaar aan een landbouwer worden toegekend, worden aangepast. Gelet op de hoogte van de rechtstreekse betalingen aan landbouwers in Bulgarije en Roemenië in het kader van de toepassing van het mechanisme voor geleidelijke integratie op alle in deze lidstaten toegekende rechtstreekse betalingen, mag dit instrument voor begrotingsdiscipline in deze lidstaten pas op 1 januari 2016 in werking treden.

12. Om rekening te houden met de ontwikkelingen die verband houden met de totale maximumbedragen aan rechtstreekse betalingen die toegekend kunnen worden, waaronder de gevolgen van de besluiten die de lidstaten ten aanzien van de overheveling tussen de eerste en de tweede pijler nemen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 handelingen aan te nemen tot herziening van de nationale en de nettomaxima die in deze verordening worden vermeld.

13. Uit de ervaring met de toepassing van de diverse regelingen inzake steun aan landbouwers is gebleken dat in sommige gevallen steun is verleend aan begunstigden wier zakelijk doel niet of nauwelijks gericht was op de uitoefening van landbouwactiviteiten, zoals luchthavens, spoorwegondernemingen, vastgoedondernemingen en ondernemingen die sportvelden beheren. Om gerichter steun te kunnen verlenen, moeten de lidstaten voortaan afzien van rechtstreekse betalingen aan dergelijke natuurlijke en rechtspersonen. Aangezien deeltijdlandbouwers rechtstreeks bijdragen aan de vitaliteit van plattelandsgebieden, moet worden voorkomen dat zij geen rechtstreekse betalingen ontvangen.

14. Om te voorkomen dat het betalingsbeheer van geringe bedragen te veel administratief werk meebrengt, moeten de lidstaten als algemene regel afzien van rechtstreekse betalingen indien het te betalen bedrag minder dan 100 euro is of indien het subsidiabele areaal van het bedrijf waarvoor steun wordt aangevraagd, minder dan één hectare is. Aangezien de structuur van de landbouweconomie van de lidstaten grote onderlinge verschillen vertoont en sterk kan afwijken van de gemiddelde landbouwbedrijfsstructuur in de EU, moet het de lidstaten evenwel worden toegestaan om een ondergrens toe te passen die recht doet aan hun specifieke situatie. In verband met de zeer specifieke landbouwbedrijfsstructuur in de ultraperifere gebieden en op de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee moeten de desbetreffende lidstaten het besluit kunnen nemen dat voor deze gebieden al dan niet een bepaalde ondergrens mag gelden. Voorts moeten de lidstaten over de mogelijkheid beschikken om op basis van de structuurkenmerken van hun landbouwsector te opteren voor de eerste dan wel de tweede ondergrens. Aangezien ook betalingen aan landbouwers met een "bedrijf zonder land" mogen worden toegekend, heeft de toepassing van een op het aantal hectaren gebaseerde ondergrens in hun geval geen nut. Voor dergelijke landbouwers moet derhalve het steungerelateerde minimumbedrag gelden. Om een gelijke behandeling te waarborgen van landbouwers in Bulgarije en Roemenië, waar de rechtstreekse betalingen zich nog in de fase van geleidelijke integratie bevinden, moet de ondergrens voor deze landen berusten op het uiteindelijke bedrag dat aan het einde van het proces van geleidelijke integratie wordt toegekend.

15. Kenmerkend voor de verdeling van de rechtstreekse inkomenssteun over de landbouwers is dat een beperkt aantal grote bedrijven een onevenredig groot deel van de betalingen toegewezen krijgt. Om het met inkomenssteun beoogde doel op efficiënte wijze te verwezenlijken, is het gezien het schaalvoordeel van grotere bedrijven niet nodig dat zij hetzelfde steunbedrag per eenheid ontvangen. Grotere bedrijven hebben bovendien een groter aanpassingsvermogen en kunnen bijgevolg gemakkelijker werken met lagere steunbedragen per eenheid. Om tot een betere verdeling van de betalingen over de landbouwers te komen, is het daarom redelijk om een systeem voor grotere bedrijven in te voeren waarin de omvang van de steun geleidelijk afneemt en boven een bepaald plafond nihil is. Wel moet in zo'n systeem rekening worden gehouden met de intensiteit van de arbeid in loondienst, om te voorkomen dat een en ander een te sterke weerslag zou hebben op grote landbouwbedrijven die veel personeel in dienst hebben. Deze maxima mogen niet gelden voor betalingen voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken, omdat de daarmee beoogde nuttige doelen anders mogelijk onder druk komen te staan. Om te voorkomen dat landbouwers allerlei kunstgrepen toepassen om zich aan de gevolgen van plafonnering te onttrekken, moeten de lidstaten criteria vaststellen die ervoor zorgen dat de plafonnering het beoogde effect sorteert. De opbrengsten uit de verlaging en plafonnering van betalingen aan grote bedrijven moeten in de lidstaten blijven waarin ze zijn gegenereerd, en moeten worden gebruikt voor de financiering van projecten die duidelijk bijdragen aan innovatie in het kader van Verordening (EU) nr. […] van het Europees Parlement en de Raad van … inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO)[15] [POV].

16. Om de uitvoering van de plafonnering te vergemakkelijken, vooral wat de procedures voor de toekenning van rechtstreekse betalingen aan landbouwers en de overeenkomstige overhevelingen naar plattelandsontwikkeling betreft, moet voor elke lidstaat een nettomaximum worden vastgesteld voor de betalingen die na toepassing van de plafonnering aan de landbouwers mogen worden gedaan. Om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de GLB-steun in het kader van Verordening (EG) nr. 247/2006 van de Raad van 30 januari 2006 houdende specifieke maatregelen op landbouwgebied ten behoeve van de ultraperifere gebieden van de Unie[16] en Verordening (EG) nr. 1405/2006 van de Raad van 18 september 2006 houdende vaststelling van specifieke maatregelen voor de landbouw ten behoeve van de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1782/2003[17], en met het feit dat deze rechtstreekse betalingen niet worden geplafonneerd, mogen deze rechtstreekse betalingen niet worden meegerekend bij de vaststelling van het nettomaximum voor de betrokken lidstaten.

17. De voorschriften van deze verordening die aanleiding kunnen geven tot mogelijk als staatssteun te beschouwen nationale maatregelen moeten worden uitgesloten van de toepassing van de regelgeving inzake staatssteun, aangezien de betrokken voorschriften reeds adequate steunverleningsvoorwaarden ter voorkoming van concurrentievervalsing bevatten of voorzien in de vaststelling van dergelijke voorwaarden door de Commissie.

18. Om de doelstellingen van het GLB te verwezenlijken, moeten de steunregelingen aan veranderende ontwikkelingen kunnen worden aangepast, zo nodig op korte termijn. Daarom moet worden bepaald dat de regelingen met name in het licht van economische ontwikkelingen of de begrotingssituatie kunnen worden herzien, zodat begunstigden er niet van uit kunnen gaan dat de steunvoorwaarden ongewijzigd blijven.

19. Landbouwers in de lidstaten die op of na 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, hebben rechtstreekse betalingen ontvangen op basis van een mechanisme van geleidelijke integratie waarin hun respectieve toetredingsovereenkomsten voorzien. Voor Bulgarije en Roemenië zal dit mechanisme in 2014 en 2015 nog van kracht zijn. Voorts mochten deze lidstaten aanvullende nationale rechtstreekse betalingen toekennen. De mogelijkheid om dergelijke betalingen toe te kennen, moet voor Bulgarije en Roemenië worden gehandhaafd totdat zij volledig zijn geïntegreerd.

20. Om te zorgen voor een betere verdeling van de steun over de landbouwgrond in de EU, met inbegrip van de lidstaten die de bij Verordening (EG) nr. 73/2009 ingestelde regeling inzake een enkele areaalbetaling hebben toegepast, moet een nieuwe basisbetalingsregeling in de plaats treden van de bedrijfstoeslagregeling die was ingesteld bij Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers[18] en is voortgezet in het kader van Verordening (EG) nr. 73/2009, waarin de daarvóór bestaande steunmechanismen in één regeling voor ontkoppelde rechtstreekse betalingen zijn ondergebracht. Daarbij moeten betalingsrechten die in het kader van die verordeningen zijn verworven, vervallen en moeten nieuwe betalingsrechten worden toegewezen, die echter nog wel moeten berusten op het aantal subsidiabele hectaren waarover landbouwers in het eerste jaar van toepassing van de regeling beschikken.

21. Aangezien in de loop der tijd diverse sectoren in de bedrijfstoeslagregeling zijn geïntegreerd en de landbouwers tijd hebben gekregen om zich daaraan aan te passen, is het steeds moeilijker geworden om het bestaan van aanzienlijke individuele verschillen in de hoogte van de steun per hectare, die gebaseerd zijn op in het verleden verleende steun, te rechtvaardigen. Daarom moet rechtstreekse inkomenssteun, mede gelet op de brede context van de EU-begroting, billijker worden verdeeld over de lidstaten door deze minder sterk te koppelen aan historische referenties. Om rechtstreekse steun gelijker te verdelen zonder voorbij te gaan aan de nog bestaande verschillen in loonkosten en inputkosten, moeten de niveaus van de rechtstreekse steun per hectare geleidelijk worden aangepast. Daartoe moeten alle lidstaten die minder ontvangen dan 90 % van het gemiddelde aan rechtstreekse betalingen, de kloof tussen hun huidige niveau en dat niveau – gespreid over de periode – met een derde verminderd zien. Deze convergentie moet naar evenredigheid worden gefinancierd door alle lidstaten die meer dan het EU-gemiddelde aan rechtstreekse betalingen ontvangen. Voorts moeten alle betalingsrechten die in 2019 in een lidstaat of in een regio zijn geactiveerd, een uniforme waarde per eenheid hebben, zulks nadat in lineaire stappen in de overgangsperiode een convergentie naar deze waarde toe heeft plaatsgevonden. Om ontwrichtende financiële gevolgen voor de landbouwers te voorkomen, moet het de lidstaten die de bedrijfstoeslagregeling, en met name het historische model, hebben toegepast, evenwel worden toegestaan om bij de berekening van de waarde van betalingsrechten in het eerste jaar van toepassing van de nieuwe regeling deels rekening te houden met historische factoren. De discussie over het volgende meerjarig financieel kader voor de periode vanaf 2021 moet zich ook toespitsen op de doelstelling om een volledige convergentie tot stand te brengen door rechtstreekse steun in die periode gelijkelijk te verdelen over de Europese Unie.

22. Uit de ervaring die is opgedaan met de toepassing van de bedrijfstoeslagregeling, is gebleken dat een aantal hoofdelementen behouden moet blijven, zoals de vaststelling van nationale maxima die ervoor moeten zorgen dat het totaal van de steun niet hoger is dan de huidige beperkte begrotingsmiddelen. De lidstaten moeten ook doorgaan met het beheer van een nationale reserve, die moet worden gebruikt om de deelname van jonge landbouwers aan de regeling te bevorderen of kan worden gebruikt om in specifieke behoeften in bepaalde regio's te voorzien. Voorschriften voor de overdracht en het gebruik van betalingsrechten moeten blijven bestaan, zij het in een vereenvoudigde vorm indien mogelijk.

23. Om de rechten van begunstigden te beschermen en duidelijkheid te verschaffen over de concrete situaties die zich bij de toepassing van de basisbetalingsregeling kunnen voordoen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake het recht van landbouwers op steun in het kader van de basisbetalingsregeling en hun toegang tot deze regeling bij vererving en verwachte vererving, bij vererving in het kader van een huurcontract, bij wijziging van de juridische status of benaming en bij een fusie of splitsing van het bedrijf, inzake de berekening van het aantal en de waarde en de verhoging van de waarde van betalingsrechten bij de toewijzing van betalingsrechten, waaronder de mogelijkheid van een voorlopig aantal, een voorlopige waarde of een voorlopige verhoging van betalingsrechten die op basis van de aanvraag van de landbouwer worden toegewezen, inzake de voorwaarden voor de vaststelling van het voorlopige en het definitieve aantal en de voorlopige en de definitieve waarde van de betalingsrechten, en inzake de gevallen waarin een verkoopcontract of verhuurcontract van invloed kan zijn op de toewijzing van betalingsrechten, inzake de vaststelling en berekening van het aantal en de waarde van betalingsrechten die uit de nationale reserve worden ontvangen, inzake de wijziging van de waarde per eenheid van betalingsrechten bij delen van betalingsrechten en inzake de criteria voor de toewijzing van betalingsrechten in het kader van het gebruik van de nationale reserve en aan landbouwers die voor 2011 geen steun hebben aangevraagd.

24. Met het oog op een goed beheer van de betalingsrechten moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de aangifte en activering van betalingsrechten.

25. Voor hennep moeten specifieke maatregelen behouden blijven die moeten voorkomen dat als onderdeel van de voor de basisbetaling in aanmerking komende gewassen illegale hennep wordt verbouwd, hetgeen de gemeenschappelijke marktordening voor hennep nadelig zou beïnvloeden. Derhalve moet worden doorgegaan met de toekenning van betalingen voor arealen met henneprassen die bepaalde garanties bieden ten aanzien van het gehalte aan psychotrope stoffen. Met het oog op de bescherming van de volksgezondheid moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen waarbij de toekenning van betalingen afhankelijk wordt gesteld van het gebruik van gecertificeerd zaad van bepaalde henneprassen en waarbij de procedure voor de vaststelling van henneprassen en voor de verificatie van het tetrahydrocannabinolgehalte ervan wordt vastgelegd.

26. Een van de doelstellingen van het nieuwe GLB is een verhoging van de milieuprestatie van het GLB door de invoering van een verplichte "vergroenende" component van rechtstreekse betalingen in de vorm van steun voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken die voor de gehele EU gelden. Daartoe moeten de lidstaten een deel van hun nationale maximum voor rechtstreekse betalingen gebruiken voor de toekenning van een jaarlijkse betaling, welke bovenop de basisbetaling komt en bestemd is voor landbouwers die daarvoor bepaalde praktijken moeten uitoefenen die in de eerste plaats aansluiten bij klimaat- en milieubeleidsdoelen. Daarbij kan het gaan om eenvoudige, algemene, niet-contractuele, jaarlijkse acties die verband houden met de landbouw en die verder gaan dan de naleving van de randvoorwaarden, zoals gewasdiversificatie, de instandhouding van blijvend grasland en ecologische aandachtsgebieden. Deze verplichte praktijken moeten ook gelden voor landbouwers van wie het bedrijf geheel of gedeeltelijk is gelegen in een Natura 2000-gebied dat onder Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna[19] en Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand[20] valt, zolang deze praktijken verenigbaar zijn met de doelstellingen van deze richtlijnen. Landbouwers die voldoen aan de voorwaarden van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2092/91[21], moeten sowieso profiteren van de "vergroenende" component zonder dat zij daarvoor nog aan verdere verplichtingen hoeven te voldoen, aangezien de milieuvoordelen van biologische landbouw al algemeen worden onderkend. Niet-naleving van de "vergroenende" component moet leiden tot sancties op basis van artikel 65 van Verordening (EU) nr. [...] [HZV].

27. Om ervoor te zorgen dat de verplichtingen in het kader van de gewasdiversificatiemaatregel op een evenredige en niet-discriminerende wijze worden toegepast en tot een betere bescherming van het milieu leiden, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen tot vaststelling van de definitie van "gewas" en inzake de toepassing van de maatregel.

28. Om ervoor te zorgen dat de landbouwers de als blijvend grasland gebruikte grond als zodanig in stand houden, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de toepassing van de maatregel.

29. Om ervoor te zorgen dat de maatregel inzake ecologische aandachtsgebieden op een efficiënte en coherente wijze ten uitvoer wordt gelegd en tegelijk rekening wordt gehouden met de specifieke situatie in de diverse lidstaten, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen tot nadere definiëring van de soorten ecologische aandachtsgebieden die in het kader van deze maatregel worden genoemd, en tot aanvulling en definiëring van andere soorten ecologische aandachtsgebieden die mogen worden meegeteld voor de inachtneming van het in deze maatregel genoemde percentage.

30. Om de duurzame ontwikkeling van landbouw in gebieden met specifieke natuurlijke beperkingen te bevorderen, moeten de lidstaten een deel van hun nationale maximum voor rechtstreekse betalingen kunnen gebruiken voor de toekenning van een jaarlijkse areaalgebonden betaling die bovenop de basisbetaling komt en bestemd is voor alle landbouwers die in dergelijke gebieden actief zijn. Deze betaling mag niet in de plaats treden van steun die in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's wordt verleend, en mag niet worden toegekend aan landbouwers in gebieden die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO)[22] zijn aangewezen, maar niet overeenkomstig artikel 46, lid 1, van Verordening (EU) nr. [...] van het Europees Parlement en de Raad van …. inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO)[23] [POV] worden aangewezen.

31. Voor jonge landbouwers is het financieel niet bepaald eenvoudig om nieuwe economische activiteiten in de landbouwsector op te zetten en tot ontwikkeling te brengen. Daarmee moet rekening worden gehouden bij de toewijzing en verdeling van rechtstreekse betalingen. Dit is van essentieel belang voor het concurrentievermogen van de EU-landbouwsector. Daarom moet worden voorzien in inkomenssteun aan jonge landbouwers die met hun landbouwactiviteiten beginnen, en moeten zowel hun eerste vestiging als de daaropvolgende structurele aanpassing van hun bedrijf worden vergemakkelijkt. De lidstaten moeten een deel van hun nationale maximum voor rechtstreekse betalingen kunnen gebruiken voor de toekenning van een jaarlijkse areaalgebonden betaling die bovenop de basisbetaling komt en bestemd is voor jonge landbouwers. Deze betaling moet beperkt blijven tot een periode van ten hoogste vijf jaar, aangezien deze alleen voor de beginperiode van het bedrijf mag gelden en geen exploitatiesteun mag worden.

32. Om de rechten van begunstigden te beschermen en te voorkomen dat zij ongelijk worden behandeld, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de voorwaarden waaronder een rechtspersoon geacht mag worden in aanmerking te komen voor de betaling voor jonge landbouwers, en met name inzake de toepassing van de leeftijdsgrens op een of meer natuurlijke personen die in de rechtspersoon participeren.

33. De lidstaten moeten de mogelijkheid krijgen om een deel van hun nationale maximum in een aantal duidelijk omschreven gevallen te gebruiken voor de verlening van rechtstreekse gekoppelde steun voor bepaalde sectoren. De middelen die voor gekoppelde steun mogen worden gebruikt, moeten beperkt blijven tot een passend niveau, terwijl dergelijke steun alleen mag worden verleend in lidstaten of in bepaalde regio's van lidstaten die in een bijzondere situatie verkeren, waarin specifieke soorten landbouw of specifieke landbouwsectoren om economische, ecologische en/of sociale redenen van groot belang zijn. Het moet de lidstaten worden toegestaan ten hoogste 5 % van hun nationale maximum dan wel ten hoogste 10 % ingeval hun gekoppelde steun in ten minste één van de jaren in de periode 2010-2013 meer dan 5 % bedroeg, voor deze steun te gebruiken. In naar behoren gemotiveerde gevallen, waarin voor een regio wordt aangetoond dat er bepaalde behoeften bestaan op gevoelige punten, moet het de lidstaten na goedkeuring van de Commissie worden toegestaan om meer dan 10 % van hun nationale maximum te gebruiken. Gekoppelde steun mag alleen worden verleend voor zover dat als stimulans noodzakelijk is om de huidige productie in deze regio's op peil te houden. Deze steun moet ook beschikbaar zijn voor landbouwers die op 31 december 2013 beschikken over bijzondere toeslagrechten die zijn toegewezen in het kader van Verordening (EG) nr. 1782/2003 en Verordening (EG) nr. 73/2009 en die geen subsidiabele hectaren voor de activering van betalingsrechten hebben. Voorts moet de Commissie, wat betreft de goedkeuring van vrijwillige gekoppelde steun van meer dan 10 % van het jaarlijkse nationale maximum dat per lidstaat is vastgesteld, worden gemachtigd om uitvoeringshandelingen aan te nemen zonder Verordening (EU) nr. 182/2011 toe te passen.

34. Om een efficiënt en gericht gebruik van de EU-middelen te waarborgen en om dubbele financiering in het kader van andere, soortgelijke steuninstrumenten te voorkomen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 handelingen aan te nemen inzake de voorwaarden voor de verlening van vrijwillige gekoppelde steun en de samenhang van deze steun met andere EU-maatregelen en inzake de cumulatie van steun.

35. Wat de steun voor de katoensector betreft, werd het in het kader van Verordening (EG) nr. 73/2009 noodzakelijk geacht om, ter voorkoming van eventuele productieverstoringen in de katoenproducerende gebieden, de steun gedeeltelijk aan de katoenproductie gekoppeld te houden door middel van een gewasspecifieke betaling per subsidiabele hectare, zulks rekening houdende met alle factoren die op die benadering van invloed zijn. Deze benadering moet worden aangehouden overeenkomstig de doelstellingen die zijn opgenomen in Protocol nr. 4 inzake katoen bij de Akte van Toetreding van 1979.

36. Om een efficiënte toepassing van de gewasspecifieke betaling voor katoen mogelijk te maken, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen aan te nemen inzake de vergunningverleningsvoorschriften en -voorwaarden voor grond en rassen in het kader van de gewasspecifieke betaling voor katoen, inzake de voorwaarden voor de toekenning van deze specifieke betaling, inzake de subsidiabiliteitseisen en de landbouwwerkzaamheden, inzake de criteria voor de erkenning van brancheorganisaties, inzake de verplichtingen waaraan de producenten moeten voldoen, en inzake de situatie waarin een erkende brancheorganisatie niet aan deze criteria voldoet.

37. In hoofdstuk 2 van Verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad van 23 juni 2008 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 1782/2003 en houdende vaststelling van nationale herstructureringsprogramma’s voor de katoensector[24] is bepaald dat elke katoenproducerende lidstaat om de vier jaar en voor het eerst uiterlijk op 1 januari 2009 een ontwerp van een vierjarig herstructureringsprogramma of op 31 december 2009 één gewijzigd herstructureringsprogramma met een looptijd van acht jaar bij de Commissie moet indienen. De ervaring heeft geleerd dat de herstructurering van de katoensector meer gebaat zou zijn bij andere maatregelen, zoals maatregelen in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's die in het kader van Verordening (EU) nr. [...] [POV] worden gefinancierd, waardoor ook een nauwere coördinatie met maatregelen in andere sectoren mogelijk zou worden. De verworven rechten en het gewettigd vertrouwen van bedrijven die al bij herstructureringsprogramma's zijn betrokken, moeten evenwel worden geëerbiedigd. Daarom moet het worden toegestaan dat de huidige programma's met een looptijd van vier jaar of van acht jaar doorlopen tot het einde ervan. Daarna moeten ze echter aflopen. De middelen die voor de programma's met een looptijd van vier jaar beschikbaar zijn, kunnen vervolgens vanaf 2014 worden opgenomen in de beschikbare EU-middelen voor maatregelen in het kader van de plattelandsontwikkeling. De middelen die na het einde van de programma's met een looptijd van acht jaar beschikbaar zijn, zouden in 2018 gezien de programmeringsperiode niet meer voor plattelandsontwikkelingsprogramma's van nut zijn en kunnen daarom beter worden overgebracht naar de steunregelingen in het kader van deze verordening, zoals overigens al is bepaald in artikel 5, lid 2, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 637/2008. Verordening (EG) nr. 637/2008 zal dan ook vanaf 1 januari 2014 dan wel 1 januari 2018 achterhaald zijn voor de lidstaten met een programma met een looptijd van respectievelijk vier en acht jaar. Verordening (EG) nr. 637/2008 moet derhalve worden ingetrokken.

38. Voor kleine landbouwers moet een eenvoudige, speciale regeling worden ingevoerd om de administratieve kosten van het beheer en de controle van rechtstreekse steun te beperken. Daartoe moet een forfaitaire betaling worden vastgesteld die in de plaats treedt van alle rechtstreekse betalingen. Met de invoering van regelgeving die gericht is op een vereenvoudiging van de formaliteiten door onder meer een beperking van de verplichtingen van kleine landbouwers, zoals de verplichtingen in het kader van de steunaanvraag, de klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken, de randvoorwaarden en de controles die zijn voorgeschreven bij Verordening (EU) nr. [...] [HZV], mag de verwezenlijking van de brede doelstellingen van de hervorming als zodanig niet in gevaar komen, hetgeen concreet inhoudt dat de in bijlage II bij Verordening (EU) nr. [...] [HZR] vermelde EU-wetgeving gewoon van toepassing is op kleine landbouwers. De regeling voor kleine landbouwers heeft tot doel de bestaande landbouwstructuur van kleine bedrijven in de EU te steunen zonder de ontwikkeling in de richting van meer concurrerende structuren te belemmeren. Daarom moet de toegang tot de regeling beperkt blijven tot al bestaande bedrijven.

39. Om de rechten van de landbouwers te beschermen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de deelname aan de regeling voor kleine landbouwers bij verandering van de situatie van de deelnemende landbouwer.

40. Omwille van de vereenvoudiging en om rekening te houden met de specifieke situatie van de ultraperifere gebieden, moeten rechtstreekse betalingen voor deze regio's worden beheerd in het kader van de steunprogramma's die bij Verordening (EG) nr. 247/2006 zijn vastgesteld. Bijgevolg mogen de bepalingen van deze verordening die betrekking hebben op de basisbetalingsregeling en daarmee samenhangende betalingen en op gekoppelde steun, niet gelden voor deze gebieden.

41. Voor de toepassing van deze verordening en voor de monitoring, de analyse en het beheer van rechtstreekse betalingen zijn diverse meldingen van de lidstaten noodzakelijk. Om te zorgen voor een goede toepassing van deze verordening, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de maatregelen die nodig zijn ten aanzien van de meldingen die de lidstaten moeten doen, en inzake de controle, monitoring, evaluatie en audit van rechtstreekse betalingen, inzake de uitvoering van internationale overeenkomsten, waaronder meldingseisen in het kader van deze overeenkomsten, inzake de soort en de aard van de te melden informatie, inzake de meldingsmethoden en inzake de rechten van toegang tot de informatie of informatiesystemen en de voorwaarden voor en de wijze van bekendmaking van de informatie.

42. De EU-wetgeving betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en met name Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens[25], en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens[26] is van toepassing.

43. Ter versterking van hun plattelandsontwikkelingsbeleid moet de lidstaten de mogelijkheid worden geboden om middelen van hun maximum voor rechtstreekse betalingen over te hevelen naar hun voor plattelandsontwikkeling toegewezen steun. Tegelijk moet lidstaten waarin de rechtstreekse steun nog lager is dan 90 % van het gemiddelde EU-niveau, juist de mogelijkheid worden geboden om middelen van hun voor plattelandsontwikkeling toegewezen steun over te hevelen naar hun maximum voor rechtstreekse betalingen. Deze keuze moet, binnen bepaalde grenzen, eenmalig en voor de gehele periode van toepassing van deze verordening worden gemaakt.

44. Om een vlotte overgang van de bij Verordening (EG) nr. 73/2009 ingestelde regelingen naar die van de onderhavige verordening te waarborgen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag handelingen aan te nemen inzake de maatregelen die nodig zijn om de verworven rechten en het gewettigd vertrouwen van landbouwers te beschermen,

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

INHOUDSOPGAVE

TOELICHTING 2

1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL 2

2. RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING 5

3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL 7

4. GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING 10

VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid 11

TITEL I TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES 26

TITEL II ALGEMENE BEPALINGEN INZAKE RECHTSTREEKSE BETALINGEN 29

HOOFDSTUK 1 Gemeenschappelijke voorschriften voor rechtstreekse betalingen 29

HOOFDSTUK 2 Bepalingen die alleen van toepassing zijn op Bulgarije en Roemenië 33

TITEL III BASISBETALINGSREGELING EN DAARMEE SAMENHANGENDE BETALINGEN 34

HOOFDSTUK 1 Basisbetalingsregeling 34

Afdeling 1 Opzet van de basisbetalingsregeling 34

Afdeling 2 Nationale reserve 38

Afdeling 3 Uitvoering van de basisbetalingsregeling 40

HOOFDSTUK 2 Betaling voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken 43

HOOFDSTUK 3 Betaling voor gebieden met natuurlijke beperkingen 45

HOOFDSTUK 4 Betaling voor jonge landbouwers 47

TITEL IV GEKOPPELDE STEUN 49

HOOFDSTUK 1 Vrijwillige gekoppelde steun 49

HOOFDSTUK 2 Gewasspecifieke betaling voor katoen 52

TITEL V Regeling voor kleine landbouwers 55

TITEL VI Nationale herstructureringsprogramma's voor de katoensector 57

TITEL VII SLOTBEPALINGEN 58

HOOFDSTUK 1 Meldingen en noodsituaties 58

HOOFDSTUK 2 Delegatie van bevoegdheden en uitvoeringsbepalingen 59

HOOFDSTUK 3 Overgangs- en slotbepalingen 60

BIJLAGE I Lijst van steunregelingen 62

BIJLAGE II Nationale maxima als bedoeld in artikel 6 63

BIJLAGE III Nettomaxima als bedoeld in artikel 7 64

BIJLAGE IV Coëfficiënten die op grond van artikel 10, lid 1, moeten worden toegepast 65

BIJLAGE V Financiële bepalingen die alleen van toepassing zijn op Bulgarije en Roemenië, als bedoeld in de artikelen 16 en 17 66

BIJLAGE VI Gemiddelde omvang van een landbouwbedrijf die op grond van artikel 36, lid 5, moet worden toegepast 67

BIJLAGE VII CONCORDANTIETABEL 68

FINANCIEEL MEMORANDUM 76

TITEL I TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES

ARTIKEL 1

Toepassingsgebied

Bij deze verordening worden vastgesteld:

a) gemeenschappelijke voorschriften voor betalingen die rechtstreeks aan landbouwers worden toegekend in het kader van de steunregelingen die in bijlage I worden vermeld (hierna "rechtstreekse betalingen" genoemd);

b) specifieke voorschriften voor:

i) een basisbetaling voor landbouwers (hierna "basisbetalingsregeling" genoemd);

ii) een betaling voor landbouwers die klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken in acht nemen;

iii) een vrijwillige betaling voor landbouwers in gebieden met natuurlijke beperkingen;

iv) een betaling voor jonge landbouwers die met hun landbouwactiviteiten beginnen;

v) een vrijwillige regeling voor gekoppelde steun;

vi) een gewasspecifieke betaling voor katoen;

vii) een vereenvoudigde regeling voor kleine landbouwers;

viii) een kader waarbinnen Bulgarije en Roemenië rechtstreekse betalingen kunnen aanvullen.

Artikel 2

Wijziging van bijlage I

De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen tot wijziging van de in bijlage I opgenomen lijst van steunregelingen.

Artikel 3

Toepassing op de ultraperifere gebieden en de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee

Artikel 11 is niet van toepassing op de in artikel 349 van het Verdrag opgenomen gebieden van de EU, hierna de "ultraperifere gebieden" genoemd, noch op de rechtstreekse betalingen die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1405/2006 worden toegekend aan de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee.

De titels III, IV en V zijn niet van toepassing op de ultraperifere gebieden.

Artikel 4

Definities

1. In deze verordening wordt verstaan onder:

a) "landbouwer": een natuurlijke of rechtspersoon dan wel een groep natuurlijke of rechtspersonen, ongeacht de rechtspositie van de groep en haar leden volgens het nationale recht, waarvan het bedrijf zich bevindt op het grondgebied van de Unie als omschreven in artikel 52 van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto de artikelen 349 en 355 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en die een landbouwactiviteit uitoefent;

b) "bedrijf": alle eenheden op het grondgebied van eenzelfde lidstaat die voor landbouwactiviteiten worden gebruikt en door een landbouwer worden beheerd;

c) landbouwactiviteiten:

- landbouwproducten produceren, fokken of telen, inclusief het oogsten, het melken, het fokken en het houden van dieren voor landbouwdoeleinden,

- het landbouwareaal in een staat houden die beweiding of teelt mogelijk maakt zonder dat daarvoor voorbereidende activiteiten nodig zijn die verder gaan dan activiteiten op basis van de gebruikelijke landbouwmethoden en -machines, of

- een door de lidstaten te omschrijven minimumactiviteit verrichten om landbouwarealen in een voor beweiding of teelt geschikte natuurlijke staat te houden;

d) "landbouwproducten": de in bijlage I bij het Verdrag genoemde producten, exclusief visserijproducten, alsmede katoen;

e) "landbouwareaal": om het even welke grond die wordt gebruikt als bouwland, als blijvend grasland of voor blijvende teelten;

f) "bouwland": grond die voor de teelt van gewassen wordt gebruikt, en grond die voor de teelt van gewassen beschikbaar is maar braak ligt, inclusief grond die overeenkomstig de artikelen 22, 23 en 24, van Verordening (EG) nr. 1257/1999, artikel 39 van Verordening (EG) nr. 1698/2005 en artikel 29 van Verordening (EU) nr. […] [POV] is braak gelegd, ongeacht of die grond zich al dan niet onder een kas of onder een vaste of verplaatsbare beschutting bevindt;

g) "blijvende teelten": niet in de vruchtwisseling opgenomen teelten van gewassen, andere dan blijvend grasland, die de grond gedurende ten minste vijf jaar in beslag nemen en die geregeld een oogst opleveren, met inbegrip van hakhout met korte omlooptijd en van producten van kwekerijen;

h) "blijvend grasland": grond met een natuurlijke of ingezaaide vegetatie van grassen of andere kruidachtige voedergewassen die ten minste vijf jaar niet in de vruchtwisseling van het bedrijf is opgenomen; andere voor beweiding geschikte soorten kunnen er deel van uitmaken, mits de grassen en andere kruidachtige voedergewassen overheersen;

i) "grassen of andere kruidachtige voedergewassen": alle kruidachtige planten die in de lidstaat traditioneel in natuurlijk grasland voorkomen of normaliter in zaadmengsels voor grasland worden opgenomen (ongeacht of het betrokken grasland voor het weiden van dieren wordt gebruikt).

j) "kwekerijen": arealen met jonge houtachtige planten in de openlucht, bestemd om later te worden verplant, en wel kwekerijen van:

- wijnstokken en moederplanten;

- vruchtbomen en kleinfruitgewassen;

- siergewassen;

- voor de verkoop bestemde bosplanten (exclusief de in het bos gelegen bosboomkwekerijen voor de eigen behoefte van het bedrijf);

- bomen en heesters ter beplanting van tuinen, parken, straten en wegbermen, bijvoorbeeld haagplanten, rozen en andere sierheesters, sierconiferen, alsmede onderstammen en jonge zaailingen ervan;

k) "hakhout met korte omlooptijd": arealen beplant met door de lidstaten te bepalen boomsoorten van GN-code 06029041, bestaande uit meerjarige houtgewassen waarvan de wortelstokken of stronken na de oogst in de grond blijven en die in het daaropvolgende seizoen nieuwe scheuten vormen en waarvan de maximale omlooptijd door de lidstaten wordt vastgesteld.

2. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen:

a) tot vaststelling van verdere definities inzake de toegang tot steun in het kader van deze verordening;

b) tot vaststelling van het kader voor de door de lidstaten te omschrijven minimumactiviteiten die nodig zijn om grond in een voor beweiding of teelt geschikte natuurlijke staat te houden;

c) tot vaststelling van de criteria waaraan een landbouwer moet voldoen zodat kan worden aangenomen dat de verplichting om het landbouwareaal in een voor beweiding of teelt geschikte staat te houden als bedoeld in lid 1, onder c), is nagekomen;

d) tot vaststelling van de criteria aan de hand waarvan kan worden bepaald of grassen en andere kruidachtige voedergewassen in blijvend grasland overheersen, als bedoeld in lid 1, onder h).

TITEL II ALGEMENE BEPALINGEN INZAKE RECHTSTREEKSE BETALINGEN

HOOFDSTUK 1 Gemeenschappelijke voorschriften voor rechtstreekse betalingen

Artikel 5

Financiering van rechtstreekse betalingen

De in bijlage I bij deze verordening genoemde steunregelingen worden gefinancierd overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van Verordening (EU) nr. […] [HZV].

Artikel 6

Nationale maxima

1. Het nationale maximum, bestaande uit de totale waarde van alle toegewezen betalingsrechten, van de nationale reserve en van de maxima die overeenkomstig de artikelen 33, 35, 37 en 39 zijn vastgesteld, wordt per lidstaat en per jaar vermeld in bijlage II.

2. Om rekening te houden met de ontwikkelingen die verband houden met de totale maximumbedragen aan rechtstreekse betalingen die toegekend kunnen worden, waaronder de gevolgen van de besluiten die de lidstaten overeenkomstig artikel 14 nemen, wordt de Commissie gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen tot herziening van de in bijlage II vermelde nationale maxima.

Artikel 7

Nettomaxima

1. Onverminderd artikel 8 ligt het totale bedrag aan rechtstreekse betalingen dat, na toepassing van artikel 11, uit hoofde van de titels III, IV en V voor een kalenderjaar in een lidstaat mag worden toegekend, niet hoger dan de in bijlage III bij deze verordening vermelde maxima.

Om te voorkomen dat het totale bedrag aan rechtstreekse betalingen hoger is dan de in bijlage III vermelde maxima, passen de lidstaten een lineaire verlaging toe op de bedragen aan rechtstreekse betalingen, behalve rechtstreekse betalingen die in het kader van Verordening (EG) nr. 247/2006 en Verordening (EG) nr. 1405/2006 worden toegekend.

2. De geraamde opbrengst uit de in artikel 11 bedoelde plafonnering, welke overeenkomt met het verschil tussen de in bijlage II vermelde nationale maxima plus het bedrag dat overeenkomstig artikel 44 beschikbaar is, en de in bijlage III vermelde nettomaxima, wordt voor elke lidstaat en voor elk jaar beschikbaar gesteld als EU-steun voor maatregelen in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's die overeenkomstig Verordening (EU) nr. […] [POV] met middelen uit het ELFPO worden gefinancierd.

3. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen tot herziening van de in bijlage III vermelde maxima.

Artikel 8

Financiële discipline

1. Het aanpassingspercentage dat overeenkomstig artikel 25 van Verordening (EU) nr. […] [HZV] is bepaald, is alleen van toepassing op rechtstreekse betalingen van meer dan 5 000 euro die in het desbetreffende kalenderjaar aan een landbouwer worden toegekend.

2. In het kader van de in artikel 16 bedoelde geleidelijke invoering van rechtstreekse betalingen is lid 1 pas vanaf 1 januari 2016 van toepassing op Bulgarije en Roemenië.

3. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen inzake de berekeningsgrondslag voor verlagingen die de lidstaten uit hoofde van de leden 1 en 2 moeten toepassen op landbouwers.

Artikel 9

Actieve landbouwer

1. Er worden geen rechtstreekse betalingen toegekend aan natuurlijke of rechtspersonen dan wel groepen natuurlijke of rechtspersonen, wanneer een van de volgende voorwaarden van toepassing is:

a) het jaarlijkse bedrag aan rechtstreekse betalingen is minder dan 5 % van de totale opbrengsten die zij in het meest recente fiscale jaar uit de niet-landbouwactiviteiten hebben verworven;

b) hun landbouwarealen bestaan hoofdzakelijk uit grond die in een voor beweiding of teelt geschikte natuurlijke staat wordt gehouden en zij verrichten op deze grond geen minimumactiviteit die de betrokken lidstaat overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder c), heeft vastgesteld.

2. Lid 1 is niet van toepassing op landbouwers die over het voorgaande jaar minder dan 5 000 euro aan rechtstreekse betalingen hebben ontvangen.

3. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 55 gedelegeerde handelingen aan te nemen tot vaststelling van:

a) criteria op basis waarvan het bedrag aan rechtstreekse betalingen wordt bepaald dat voor de toepassing van de leden 1 en 2 van belang is, en met name voor het eerste jaar waarvoor betalingsrechten worden toegewezen en de waarde van de betalingsrechten nog niet definitief is vastgesteld, alsmede dergelijke criteria voor jonge landbouwers;

b) uitzonderingen op de regel dat de opbrengsten in het meest recente fiscale jaar in aanmerking moeten worden genomen, ingeval deze cijfers niet beschikbaar zijn; en

c) criteria op basis waarvan wordt bepaald wanneer het landbouwareaal van een landbouwer geacht mag worden hoofdzakelijk te bestaan uit grond die in een voor beweiding of teelt geschikte natuurlijke staat wordt gehouden.

Artikel 10

Minimumvereisten voor het ontvangen van rechtstreekse betalingen

1. De lidstaten besluiten om in een van de volgende gevallen geen rechtstreekse betalingen aan een landbouwer toe te kennen:

a) wanneer het totaalbedrag van de voor een bepaald kalenderjaar aangevraagde of toe te kennen rechtstreekse betalingen vóór toepassing van de in artikel 65 van Verordening (EU) nr. […] [HZV] bedoelde verlagingen en uitsluitingen lager is dan 100 euro;

b) wanneer het subsidiabele areaal van het bedrijf waarvoor rechtstreekse betalingen worden aangevraagd of moeten worden toegekend vóór toepassing van de in artikel 65 van Verordening (EU) nr. [...] [HZV] bedoelde verlagingen en uitsluitingen minder dan één hectare is.

Om rekening te houden met de structuur van hun landbouweconomie, kunnen de lidstaten de in de punten a) en b) genoemde drempels aanpassen binnen de in bijlage IV gestelde limieten.

2. Wanneer een landbouwer die de in titel IV genoemde diergebonden gekoppelde steun ontvangt, over minder hectaren beschikt dan de door de desbetreffende lidstaat op grond van lid 1, onder b), gekozen drempel, past deze lidstaat lid 1, onder a), toe.

3. De betrokken lidstaten kunnen besluiten om lid 1 niet toe te passen op de ultraperifere gebieden en op de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee.

4. In Bulgarije en Roemenië wordt het in lid 1 bedoelde aangevraagde of toe te kennen bedrag voor de jaren 2014 en 2015 berekend op basis van het bedrag dat in bijlage V, onder A, voor het desbetreffende jaar wordt vermeld.

Artikel 11

Geleidelijke verlaging en plafonnering van de betaling

1. Het bedrag aan rechtstreekse betalingen dat in het kader van deze verordening voor een bepaald kalenderjaar aan een landbouwer moet worden toegekend, wordt als volgt verlaagd:

- met 20 % voor de schijf van meer dan 150 000 euro tot en met 200 000 euro;

- met 40 % voor de schijf van meer dan 200 000 euro tot en met 250 000 euro;

- met 70 % voor de schijf van meer dan 250 000 euro tot en met 300 000 euro;

- met 100 % voor de schijf van meer dan 300 000 euro.

2. Bij de berekening van het in lid 1 bedoelde bedrag worden de lonen die de landbouwer daadwerkelijk over het voorgaande jaar heeft betaald en heeft aangegeven, met inbegrip van belastingen en sociale bijdragen die verband houden met de arbeid, in mindering gebracht op het totale bedrag aan rechtstreekse betalingen dat oorspronkelijk aan de landbouwer verschuldigd was zonder rekening te houden met de betalingen die uit hoofde van titel III, hoofdstuk 2, van deze verordening worden toegekend.

3. De lidstaten zorgen ervoor dat geen betalingen worden gedaan aan landbouwers van wie vast komt te staan dat zij vanaf de datum van bekendmaking van het door de Commissie gedane voorstel voor deze verordening kunstmatig de voorwaarden hebben gecreëerd om zich aan de gevolgen van dit artikel te onttrekken.

Artikel 12

Meervoudige aanvragen

Het met het aantal subsidiabele hectaren overeenkomende areaal waarvoor een landbouwer uit hoofde van titel III, hoofdstuk 1, een aanvraag voor een basisbetaling heeft ingediend, kan het voorwerp zijn van een aanvraag voor een andere rechtstreekse betaling, alsmede voor andere steun die niet onder deze verordening valt, tenzij in deze verordening uitdrukkelijk anders is bepaald.

Artikel 13

Staatssteun

In afwijking van artikel 146, lid 1, van Verordening [iGMO] zijn de artikelen 107, 108 en 109 van het Verdrag niet van toepassing op betalingen die de lidstaten uit hoofde van en overeenkomstig deze verordening doen.

Artikel 14

Flexibiliteit tussen de pijlers

1. Vóór 1 augustus 2013 mogen de lidstaten besluiten om ten hoogste 10 % van hun in bijlage II bij deze verordening vermelde jaarlijkse nationale maxima voor de kalenderjaren 2014 tot en met 2019 beschikbaar te stellen als aanvullende steun voor maatregelen in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's die overeenkomstig Verordening (EU) nr. [...] [POV] uit het ELFPO worden gefinancierd. Het desbetreffende bedrag is daardoor niet meer beschikbaar voor de toekenning van rechtstreekse betalingen.

Het in de eerste alinea bedoelde besluit wordt uiterlijk op de in die alinea genoemde datum aan de Commissie gemeld.

Het percentage dat overeenkomstig de tweede alinea wordt gemeld, is een en hetzelfde percentage voor de in de eerste alinea genoemde jaren.

2. Vóór 1 augustus 2013 mogen Bulgarije, Estland, Finland, Letland, Litouwen, Polen, Portugal, Roemenië, Slowakije, Spanje, Zweden en het Verenigd Koninkrijk besluiten om ten hoogste 5 % van het bedrag dat is toegewezen voor steun voor maatregelen in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's die overeenkomstig Verordening (EU) nr. [...] [POV] in de periode 2015-2020 uit het ELFPO worden gefinancierd, beschikbaar te stellen als rechtstreekse betalingen in het kader van deze verordening. Het desbetreffende bedrag is daardoor niet meer beschikbaar voor steunmaatregelen in het kader van plattelandsontwikkelingsprogramma's.

Het in de eerste alinea bedoelde besluit wordt uiterlijk op de in die alinea genoemde datum aan de Commissie gemeld.

Het percentage dat overeenkomstig de tweede alinea wordt gemeld, is een en hetzelfde percentage voor de in lid 1, eerste alinea, genoemde jaren.

Artikel 15

Herziening

De in bijlage I vermelde steunregelingen zijn van toepassing onverminderd de mogelijkheid deze op elk tijdstip in het licht van de economische ontwikkelingen en de begrotingssituatie te herzien.

HOOFDSTUK 2 Bepalingen die alleen van toepassing zijn op Bulgarije en Roemenië

Artikel 16

Geleidelijke invoering van rechtstreekse betalingen

De in de artikelen 33, 35, 37, 39 en 51 bedoelde nationale maxima voor de betalingen worden in Bulgarije en Roemenië voor 2014 en 2015 vastgesteld op basis van de in bijlage V, onder A, vermelde bedragen.

Artikel 17

Aanvullende nationale rechtstreekse betalingen en rechtstreekse betalingen

1. Bulgarije en Roemenië mogen voor 2014 en 2015 betalingen die in het kader van de in titel III, hoofdstuk 1, bedoelde basisbetalingsregeling worden toegekend en, in het geval van Bulgarije, ook betalingen die in het kader van de in titel IV, hoofdstuk 2, bedoelde gewasspecifieke betaling voor katoen worden toegekend, aanvullen met nationale rechtstreekse betalingen.

2. Het totale bedrag aan aanvullende nationale rechtstreekse betalingen dat voor de jaren 2014 en 2015 bovenop de basisbetalingsregeling kan worden toegekend, is niet hoger dan de in bijlage V, onder B, voor elk van deze jaren vermelde bedragen.

3. In het geval van Bulgarije is het totale bedrag aan aanvullende nationale rechtstreekse betalingen dat bovenop de gewasspecifieke betaling voor katoen kan worden toegekend, niet hoger dan de in bijlage V, onder C, voor elk van de in deze bijlage genoemde jaren vermelde bedragen.

4. Aanvullende nationale rechtstreekse betalingen worden toegekend op basis van objectieve criteria en op zodanige wijze dat een gelijke behandeling van de landbouwers wordt gewaarborgd en markt- en concurrentieverstoringen worden vermeden.

TITEL III BASISBETALINGSREGELING EN DAARMEE SAMENHANGENDE BETALINGEN

HOOFDSTUK 1 BASISBETALINGSREGELING

Afdeling 1Opzet van de basisbetalingsregeling

Artikel 18

Betalingsrechten

1. Er is in het kader van de basisbetalingsregeling steun beschikbaar voor landbouwers die in het kader van deze verordening betalingsrechten verwerven middels een eerste toewijzing krachtens artikel 21, uit de nationale reserve krachtens artikel 23 of middels een overdracht krachtens artikel 27.

2. Toeslagrechten die in het kader van de bedrijfstoeslagregeling overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1782/2003 en Verordening (EG) nr. 73/2009 zijn verworven, vervallen op 31 december 2013.

Artikel 19

Maximum voor de basisbetalingsregeling

1. De Commissie stelt middels uitvoeringshandelingen het jaarlijkse nationale maximum voor de basisbetalingsregeling vast door de jaarlijkse bedragen die overeenkomstig de artikelen 33, 35, 37 en 39 moeten worden vastgesteld, in mindering te brengen op het in bijlage II vermelde jaarlijkse nationale maximum. Deze uitvoeringshandelingen worden aangenomen overeenkomstig de in artikel 56, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.

2. De totale waarde van alle toegewezen betalingsrechten en de nationale reserve is voor elke lidstaat en voor elk jaar gelijk aan het desbetreffende nationale maximum dat de Commissie uit hoofde van lid 1 heeft vastgesteld.

3. Indien het maximum dat de Commissie uit hoofde van lid 1 heeft vastgesteld ten opzichte van het voorgaande jaar is gewijzigd, verlaagt of verhoogt de betrokken lidstaat de waarde van alle betalingsrechten lineair om aan het bepaalde in lid 2 te voldoen.

Artikel 20

Regionale toewijzing van de nationale maxima

1. De lidstaten kunnen vóór 1 augustus 2013 besluiten om de basisbetalingsregeling op regionaal niveau toe te passen. Zij stellen de regio's in dat geval vast op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria, zoals de agronomische en economische kenmerken van de regio's en het regionale agrarische potentieel ervan, of de institutionele of administratieve structuur ervan.

2. De lidstaten verdelen het in artikel 19, lid 1, bedoelde nationale maximum op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria over de regio's.

3. De lidstaten kunnen besluiten dat de regionale maxima jaarlijks geleidelijk worden gewijzigd in vooraf vastgestelde jaarlijkse stappen en op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria, zoals het landbouwpotentieel of milieucriteria.

4. De lidstaten passen voor elk van hun regio's telkens een lineaire verlaging of verhoging van de waarde van de betalingsrechten toe voor zover dit nodig is om het toepasselijke regionale maximum in acht te nemen dat overeenkomstig lid 2 of lid 3 is vastgesteld.

5. De lidstaten melden het in lid 1 bedoelde besluit samen met de maatregelen die voor de toepassing van de leden 2 en 3 zijn genomen, uiterlijk op 1 augustus 2013 aan de Commissie.

Artikel 21

Eerste toewijzing van betalingsrechten

1. Onverminderd lid 2 worden betalingsrechten toegewezen aan landbouwers die uiterlijk op 15 mei 2014 een aanvraag tot toewijzing van betalingsrechten in het kader van de basisbetalingsregeling indienen, tenzij er sprake is van overmacht of uitzonderlijke omstandigheden.

2. Landbouwers die in 2011 in het kader van de bedrijfstoeslagregeling ten minste één toeslagrecht hebben geactiveerd of in het kader van de regeling inzake een enkele areaalbetaling steun hebben aangevraagd, in beide gevallen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 73/2009, ontvangen betalingsrechten voor het eerste jaar van toepassing van de basisbetalingsregeling, mits zij overeenkomstig artikel 9 recht hebben op de toekenning van rechtstreekse betalingen.

In afwijking van de eerste alinea ontvangen landbouwers betalingsrechten voor het eerste jaar waarin de basisbetalingsregeling van toepassing is, mits zij overeenkomstig artikel 9 recht hebben op de toekenning van rechtstreekse betalingen en zij in 2011:

a) in het kader de bedrijfstoeslagregeling geen rechten hebben geactiveerd, maar uitsluitend fruit of groenten hebben geteeld en/of een wijngaard hebben geëxploiteerd;

b) in het kader van de bedrijfstoeslagregeling geen steun hebben aangevraagd en alleen landbouwgrond hadden die op 30 juni 2003 niet in een goede landbouwconditie verkeerde als bedoeld in artikel 124, lid 1, van Verordening (EG) nr. 73/2009.

Het aantal per landbouwer toegewezen betalingsrechten is gelijk aan het aantal subsidiabele hectaren in de zin van artikel 25, lid 2, dat de betrokken landbouwer overeenkomstig artikel 26, lid 1, aangeeft voor 2014, tenzij er sprake is van overmacht of uitzonderlijke omstandigheden.

3. Bij verkoop of verhuur van hun bedrijf of een gedeelte ervan kunnen natuurlijke of rechtspersonen die voldoen aan lid 2, het recht op toeslagrechten als bedoeld in lid 1, middels een vóór 15 mei 2014 ondertekend contract overdragen aan slechts één landbouwer, mits deze landbouwer voldoet aan de voorwaarden van artikel 9.

4. De Commissie stelt middels uitvoeringshandelingen voorschriften vast voor aanvragen tot toewijzing van betalingsrechten die in het jaar van toewijzing van betalingsrechten worden ingediend, in gevallen waarin deze betalingsrechten nog niet definitief zijn vastgesteld en in gevallen waarin de toewijzing door bijzondere omstandigheden wordt beïnvloed. Deze uitvoeringshandelingen worden aangenomen overeenkomstig de in artikel 56, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.

Artikel 22

Waarde van betalingsrechten en convergentie

1. De waarde per eenheid van de betalingsrechten wordt voor elk betrokken jaar berekend door het nationale of regionale maximum dat op grond van artikel 19 of artikel 20 is vastgesteld, na de toepassing van de lineaire verlaging als bedoeld in artikel 23, lid 1, te delen door het aantal betalingsrechten dat voor 2014 op nationaal of regionaal niveau is toegewezen overeenkomstig artikel 21, lid 2.

2. De lidstaten die de bij Verordening (EG) nr. 73/2009 ingestelde bedrijfstoeslagregeling hebben toegepast, kunnen de berekening van de waarde per eenheid van de betalingsrechten zoals voorgeschreven in lid 1, beperken tot een bedrag van ten minste 40 % van het nationale of regionale maximum dat op grond van artikel 19 of artikel 20 is vastgesteld, zulks na toepassing van de lineaire verlaging als bedoeld in artikel 23, lid 1.

3. De lidstaten die gebruikmaken van de in lid 2 geboden mogelijkheid, gebruiken het deel van het maximum dat na de toepassing van het bepaalde in dat lid resteert, om de waarde van de betalingsrechten te verhogen wanneer de overeenkomstig lid 2 berekende totale waarde van de betalingsrechten waarover een landbouwer in het kader van de basisbetalingsregeling beschikt, lager is dan de totale waarde van de toeslagrechten, inclusief de bijzondere toeslagrechten, waarover de landbouwer op 31 december 2013 in het kader van de bedrijfstoeslagregeling overeenkomstig Verordening (EG) nr. 73/2009 beschikte. Daartoe wordt de nationale of regionale waarde per eenheid van elk betalingsrecht van de betrokken landbouwer verhoogd met een percentage van het verschil tussen de overeenkomstig lid 2 berekende totale waarde van de betalingsrechten in het kader van de basisbetalingsregeling en de totale waarde van de toeslagrechten, inclusief de bijzondere toeslagrechten, waarover de landbouwer op 31 december 2013 in het kader van de bedrijfstoeslagregeling overeenkomstig Verordening (EG) nr. 73/2009 beschikte.

Bij de berekening van de verhoging mag een lidstaat ook rekening houden met de steun die uit hoofde van artikel 52, artikel 53, lid 1, en artikel 68, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 73/2009 voor kalenderjaar 2013 is verleend, mits de lidstaat heeft besloten om de vrijwillige gekoppelde steun uit hoofde van titel IV van deze verordening niet toe te passen op de desbetreffende sectoren.

Voor de toepassing van de eerste alinea wordt een landbouwer geacht op 31 december 2013 over toeslagrechten te beschikken wanneer uiterlijk op die datum toeslagrechten aan hem waren toegewezen of definitief aan hem waren overgedragen.

4. Voor de toepassing van lid 3 kan een lidstaat op basis van objectieve criteria bepalen dat, in geval van verkoop, afstaan of verstrijken van de huur van landbouwarealen of een gedeelte daarvan na de uit hoofde van artikel 35 van Verordening (EG) nr. 73/2009 vastgestelde datum en vóór de uit hoofde van artikel 26 van deze verordening vastgestelde datum, de toename van de waarde van de betalingsrechten die aan de desbetreffende landbouwer zouden worden toegewezen, geheel of gedeeltelijk aan de nationale reserve moet worden toegevoegd wanneer de toename tot onverhoopte winst voor de landbouwer in kwestie zou leiden.

Deze objectieve criteria worden op zodanige wijze vastgesteld dat een gelijke behandeling van de landbouwers wordt gewaarborgd en markt- en concurrentieverstoringen worden vermeden, en omvatten ten minste:

a) de minimumtermijn voor de huur;

b) het aandeel in de ontvangen betaling dat aan de nationale reserve moet worden toegevoegd.

5. Alle betalingsrechten in een lidstaat of, bij toepassing van artikel 20, in een regio hebben vanaf aanvraagjaar 2019 een uniforme waarde per eenheid.

6. Bij de toepassing van de leden 2 en 3 brengen de lidstaten, met inachtneming van de algemene beginselen van het EU-recht, de waarden van de betalingsrechten op nationaal of regionaal niveau dichter bij elkaar. Daartoe stellen zij uiterlijk op 1 augustus 2013 de nodige maatregelen vast. Deze maatregelen bestaan onder meer in een jaarlijkse geleidelijke wijziging van de betalingsrechten op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria.

De in de eerste alinea bedoelde maatregelen worden uiterlijk op de in die alinea genoemde datum aan de Commissie gemeld.

AFDELING 2 NATIONALE RESERVE

ARTIKEL 23

Vorming en gebruik van de nationale reserve

1. Elke lidstaat vormt een nationale reserve. Daartoe gaan de lidstaten in het eerste jaar van toepassing van de basisbetalingsregeling over tot een lineaire procentuele verlaging van het maximum van de basisbetalingsregeling op nationaal niveau om de nationale reserve te vormen. Deze verlaging bedraagt niet meer dan 3 %, tenzij het nodig is om in de bij lid 4 vastgestelde toewijzingsbehoeften voor 2014 te voorzien.

2. De lidstaten mogen de nationale reserve op regionaal niveau beheren.

3. De lidstaten stellen betalingsrechten van de nationale reserve vast op basis van object