EUROPESE COMMISSIE Brussel, 24.10.2019 COM(2019) 483 final 2019/0235(NLE) Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot vaststelling, voor 2020, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie van toepassing zijn



TOELICHTING 1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL •Motivering en doel van het voorstel Alle verordeningen tot vaststelling van de vangstmogelijkheden moeten het oogsten van de visbestanden beperken tot een niveau dat in overeenstemming is met de algemene doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB). Bij Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad inzake het gemeenschappelĳk visserĳbeleid (“de basisverordening”) zijn de doelstellingen voor de jaarlijkse voorstellen inzake vangst- en inspanningsbeperkingen vastgesteld die de ecologische, economische en sociale duurzaamheid van de visserijen van de Unie moeten garanderen. De vangstmogelijkheden worden jaarlijks vastgesteld (die voor diepzeebestanden om de twee jaar). Dit staat de invoering van een langetermijnbeheer evenwel niet in de weg. De meerjarenplannen voor de Noordzee en de westelijke wateren zijn vastgesteld door het Europees Parlement en de Raad en bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Dit voorstel heeft betrekking op de vangstmogelijkheden die de Unie autonoom vaststelt. Daarnaast omvat het vangstmogelijkheden die voortvloeien uit multilateraal of bilateraal visserijoverleg. Het resultaat daarvan wordt ten uitvoer gelegd door middel van interne verdeling over de lidstaten op basis van het beginsel van relatieve stabiliteit. Dit voorstel betreft dus autonome bestanden van de Unie en daarnaast ook: ·gedeelde bestanden, d.w.z. bestanden die gezamenlijk worden beheerd hetzij met Noorwegen in de Noordzee en het Skagerrak, hetzij in het kader van NEAFC-overleg tussen kuststaten (NEAFC: Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan); ·vangstmogelijkheden die voortvloeien uit overeenkomsten in het kader van regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s). In dit voorstel is een aantal vangstmogelijkheden als “p.m.” (pro memorie) aangegeven. Dit heeft te maken met het feit dat: –het advies over sommige bestanden niet beschikbaar is ten tijde van de vaststelling van het voorstel; of –bepaalde vangstbeperkingen en andere aanbevelingen van de betrokken ROVB’s nog niet zijn vastgesteld omdat hun jaarvergadering nog niet heeft plaatsgevonden; of –de cijfers voor sommige bestanden in de wateren van Groenland en voor met Noorwegen en andere derde landen gedeelde of geruilde bestanden nog niet beschikbaar zijn omdat zij afhangen van de resultaten van het overleg met deze landen in november en december 2019; of –voor enkele TAC’s het advies weliswaar is ontvangen, maar de evaluatie nog gaande is. Aanpak voor de vaststelling van vangstmogelijkheden Zoals gebruikelijk heeft de Commissie in haar jaarlijkse mededeling betreffende een raadpleging over de vangstmogelijkheden (COM(2019) 274, hierna “de mededeling” genoemd) de situatie geschetst waarop de voorstellen inzake vangstmogelijkheden moeten worden afgestemd. In de mededeling wordt een overzicht gegeven van de toestand van de bestanden op grond van de bevindingen van het beschikbare wetenschappelijke advies en wordt de procedure voor de vaststelling van de vangstmogelijkheden toegelicht. Op verzoek van de Commissie heeft de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) op 28 juni 2019 zijn jaarlijks advies over de meeste door het onderhavige voorstel bestreken visbestanden uitgebracht. Gegevens zijn essentieel voor de wetenschappelijke adviezen die de ICES verstrekt; alleen bestanden waarvoor voldoende en betrouwbare gegevens beschikbaar zijn, kunnen volledig worden beoordeeld met het oog op schattingen van hun omvang en prognoses over hoe zij zullen reageren op de diverse exploitatiescenario’s (“vangstscenariotabellen”). Als voldoende gegevens beschikbaar zijn, kunnen de wetenschappelijke instanties ramen in hoeverre de vangstmogelijkheden moeten worden aangepast om het MDO-niveau voor het betrokken bestand te bereiken (MDO: maximale duurzame opbrengst). Het advies wordt dan “MDO-advies” genoemd. In andere gevallen passen de wetenschappelijke instanties de voorzorgsbenadering toe wanneer zij aanbevelingen betreffende het na te streven niveau van de vangstmogelijkheden formuleren. De methodiek die de ICES daarbij toepast, wordt toegelicht in ICES-publicaties betreffende het opstellen van adviezen met betrekking tot bestanden waarvoor slechts beperkte gegevens voorhanden zijn. Alle voorgestelde vangstmogelijkheden zijn in overeenstemming met het wetenschappelijke advies dat de Commissie over de toestand van de bestanden heeft ontvangen en dat is gebruikt zoals aangegeven in de mededeling.

De bij Verordening (EU) nr. 1380/2013 ingevoerde aanlandingsverplichting De aanlandingsverplichting uit hoofde van de basisverordening voor het GVB is in de periode van 2015 tot 2019 geleidelijk ingevoerd. Sinds 1 januari 2019 vallen alle bestanden waarvoor vangstbeperkingen gelden, onder de aanlandingsverplichting. Bepaalde uitzonderingen op de aanlandingsverplichting waarin in de basisverordening is voorzien, kunnen van toepassing zijn. De Commissie heeft uitgaande van de door de lidstaten ingediende gezamenlijke aanbevelingen gedelegeerde verordeningen aangenomen tot vaststelling van specifieke teruggooiplannen, waarin wordt toegestaan om beperkte hoeveelheden vis terug te gooien op basis van de-minimisvrijstellingen of op hoge overlevingskansen gebaseerde vrijstellingen. Als gevolg van de invoering van de aanlandingsverplichting moeten de vangstmogelijkheden overeenkomstig artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 bovendien niet meer worden vastgesteld als afspiegeling van de aangelande hoeveelheid maar als afspiegeling van de gevangen hoeveelheid, aangezien teruggooi niet langer is toegestaan. Dit gebeurt op basis van wetenschappelijk advies voor de visbestanden in de visserijen die in artikel 15, lid 1, van de basisverordening voor het GVB zijn vermeld. De vangstmogelijkheden moeten ook worden vastgesteld in overeenstemming met andere ter zake relevante bepalingen, met name artikel 16, lid 1 (beginsel van relatieve stabiliteit) en artikel 16, lid 4 (doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid en de voorschriften in meerjarenplannen). Derhalve stelt de Commissie, om rekening te houden met de volledige toepassing van de aanlandingsverplichting vanaf 1 januari 2019, TAC’s voor op basis van vangstadvies en niet langer op basis van aanlandingsadvies. Bij de bepaling van de voorgestelde TAC’s wordt rekening gehouden met een beperkte teruggooi op basis van de vastgestelde vrijstellingen, waarbij de teruggegooide hoeveelheden dus niet worden aangeland en niet op de quota worden afgeboekt. Die hoeveelheden worden dan ook in mindering gebracht op de op vangsten gebaseerde TAC’s. Bijvangst-TAC’s De ICES heeft in wetenschappelijk advies een nul-TAC voor 2019 aanbevolen voor zes bestanden (kabeljauw en wijting ten westen van Schotland, wijting in de Ierse Zee, kabeljauw in de Keltische Zee en schol in het zuidelijke deel van de Keltische Zee, zuidwestelijk van Ierland, kabeljauw in het Kattegat). Het kabeljauwbestand in de Keltische Zee is opgenomen in de lijst van doelbestanden in artikel 1, lid 1, van het meerjarenplan voor de westelijke wateren. De vangstmogelijkheden voor dit bestand moeten derhalve binnen de FMDO-bandbreedte worden vastgesteld, in overeenstemming met de bepalingen van artikel 4 van het plan. Bovendien moeten krachtens artikel 8 van het plan vrijwaringsmaatregelen worden genomen om de paaibiomassa te herstellen boven het vrijwaringsniveau. Wat de vijf bestanden betreft waarvoor in de vangstmogelijkheden voor 2019 bijvangst-TAC’s zijn vastgesteld, hebben de lidstaten van de groep noordwestelijke wateren de in deze verklaring opgenomen toezeggingen gedaan: “Over plannen ter beperking van bijvangsten en controlemaatregelen (groep noordwestelijke wateren, d.w.z. België, Frankrijk, Ierland, Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, en de Commissie) De in de noordwestelijke wateren samenwerkende lidstaten zullen, in nauwe samenwerking met de adviesraad voor de noordwestelijke wateren, een plan ter beperking van bijvangsten opstellen om te waarborgen dat de bijvangsten voor bestanden waarvoor de ICES voor 2019 een nulvangst had geadviseerd, worden verminderd door selectiviteit of vermijdingsmaatregelen. Daartoe zullen de betrokken lidstaten bij de Commissie uiterlijk op 30 april 2019 een plan ter beperking van bijvangsten indienen. De plannen ter beperking van bijvangsten zullen maatregelen bevatten zoals selectiever vistuig, sluitingen van visserijgebieden, realtimesluitingen, vermijdingsmaatregelen en afstandsregels. Deze kunnen voortbouwen op de recentste relevante teruggooiplannen. De plannen ter beperking van bijvangsten moeten aangepast zijn aan de betrokken soorten, en de keuze van maatregelen uit de bovenstaande lijst moet geschieden op basis van de specifieke kenmerken van de visserij in kwestie. De plannen zullen op hun doeltreffendheid worden getoetst door het WTECV. Het voorzitterschap van de groep noordwestelijke wateren zal ieder jaar vóór 1 oktober bij de Commissie verslag uitbrengen over de vorderingen die met het plan ter beperking van bijvangsten zijn gemaakt. In overeenstemming met de controleverordening nemen de lidstaten alle passende controlemaatregelen om ervoor te zorgen dat de bijvangsten van de bestanden waarvoor de ICES voor 2019 een nulvangst had geadviseerd, als strikt onvermijdelijk kunnen worden beschouwd en dat de teruggooi de in het teruggooiplan bepaalde maxima niet te boven gaat. Vóór 1 juli 2019 lichten de lidstaten de Commissie in over de genomen controlemaatregelen.” Het plan ter beperking van bijvangsten is bij de Commissie ingediend en samen met het WTECV beoordeeld. Het WTECV heeft de volgende conclusies uitgebracht met betrekking tot het plan ter beperking van bijvangsten (PBvB): “Het WTECV concludeert dat met het PBvB niet wordt voldaan aan de toezeggingen van de lidstaten, aangezien het plan geen elementen bevat die zorgen voor een extra vermindering van de bijvangsten van de betrokken bestanden ten opzichte van de maatregelen die reeds in het teruggooiplan, de GA (gezamenlijke aanbeveling) en de nieuwe verordening inzake technische maatregelen zijn opgenomen, en aangezien het PBvB geen elementen voor monitoring of controle bevat. Wat de doeltreffendheid betreft, concludeert het WTECV niettemin dat de respectieve maatregelen in de nieuwe verordening inzake technische maatregelen, het teruggooiplan en de GA die in het PBvB worden genoemd, de bijvangsten van de betrokken soorten wellicht zullen doen afnemen, zoals blijkt uit de kwalitatieve beoordeling door de deskundigenwerkgroepen EWG 18-06 en EWG 19-08. Deze doeltreffendheid hangt af van een adequate controle en handhaving. Voor de kwantitatieve evaluatie en de beoordeling van de gevolgen voor de bestanden zijn follow-upstudies nodig, zoals in het PBvB is voorgesteld. Wat de volledigheid van het plan betreft, concludeert het WTECV dat het PBvB niet alomvattend is, aangezien geen aanvullende beschikbare vistuigopties zijn onderzocht en het plan geen sluitingen van visserijgebieden, realtimesluitingen, vermijdingsmaatregelen en afstandsregels bevat, noch voorstellen voor monitoring, controle en handhaving. Het WTECV concludeert dat de aanvullende voorstellen voor verdere beoordeling en evaluatie alleen nuttig zullen zijn indien zij leiden tot concrete maatregelen die de bijvangst verminderen.” De benutting van de bijvangst-TAC’s, in het bijzonder in gevallen waar het merendeel van de bijvangsten kleiner is dan de minimuminstandhoudingsreferentiegrootte (bv. wijting in de Ierse Zee), blijft erg laag en de aanlandingen zijn vergelijkbaar met de situatie vóór de toepassing van de aanlandingsverplichting. Dit leidt tot de conclusie dat, wegens het ontbreken van passende controlemaatregelen die de lidstaten op grond van de controleverordening reeds hadden moeten invoeren, de teruggooipraktijk zal worden voortgezet, waardoor de doeltreffendheid van de bijvangst-TAC’s wordt ondermijnd. Om de aanpak met TAC’s ter beperking van bijvangsten voort te zetten, moeten daarom de nodige maatregelen worden genomen ter bescherming van de in een slechte biologische toestand verkerende bestanden. Die maatregelen dienen te bestaan uit het vaststellen van vangstmogelijkheden voor visserijen waarbij vis uit deze bestanden wordt gevangen op niveaus die bijdragen tot het herstel van de biomassa van uitgeputte bestanden, en dienen ook andere maatregelen te omvatten die intrinsiek verbonden zijn met de vangstmogelijkheden. Zulke maatregelen dienen te resulteren in verbeteringen op het vlak van selectiviteit (bv. vistuigaanpassingen en afstandsregels), tijdelijke en permanente sluitingen en controle- en bewakingsmaatregelen waarmee teruggooi kan worden ontmoedigd. Jaarflexibiliteit Tot slot moeten de verbanden tussen de basisverordening voor het GVB en Verordening (EG) nr. 847/96 van de Raad in aanmerking worden genomen. In de laatstgenoemde verordening zijn aanvullende voorwaarden voor het meerjarenbeheer van de TAC’s vastgesteld, onder meer, op grond van de artikelen 3 en 4, in de vorm van flexibiliteit voor bestanden waarvoor respectievelijk voorzorgs-TAC’s en analytische TAC’s zijn vastgesteld. Krachtens artikel 2 van die verordening bepaalt de Raad bij de vaststelling van de TAC’s voor welke bestanden de artikelen 3 en 4 niet van toepassing zijn gelet op met name de biologische situatie van de bestanden. Meer recent is bij artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 nog een ander flexibiliteitsinstrument ingevoerd. Om te voorkomen dat excessieve flexibiliteit het beginsel van een rationele en verantwoordelijke exploitatie van de levende biologische rijkdommen van de zee ondergraaft en een belemmering vormt voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid, moet worden verduidelijkt dat de artikelen 3 en 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 niet van toepassing mogen zijn naast de jaarflexibiliteit als bedoeld in artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013. De jaarflexibiliteit uit hoofde van artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 mag niet worden toegepast indien daardoor de verwezenlijking van de doelstellingen van het GVB zou worden ondermijnd, met name voor bestanden met een paaibiomassa onder Blim.

Maatregelen inzake Europese aal De maatregelen voor Europese aal zullen worden vastgesteld nadat het wetenschappelijk advies van de ICES volledig is geanalyseerd. Maatregelen inzake zeebaars De maatregelen voor zeebaars zullen worden vastgesteld nadat het wetenschappelijk advies van de ICES volledig is geanalyseerd. TAC’s die ten opzichte van 2019 meer dan 20 % variëren Bij de vaststelling van het meerjarenplan voor de westelijke wateren verklaarde de Commissie dat, in gevallen waar zij voorstelt TAC’s vast te stellen die meer dan 20 % afwijken van het eerder vastgestelde TAC-niveau, deze gevallen zouden worden vermeld in de toelichting bij het voorstel van de Commissie, waarin, in voorkomend geval, de onderliggende redenen voor de TAC-verschillen worden opgenomen. Hieronder volgt een dergelijke lijst: TAC Naam zeegebied Voorgestelde TAC voor 2020 Voorgestelde wijziging van TAC ten opzichte van 2019 Toelichting Blauwe leng in internationale wateren van 12 Internationale wateren noordelijk van Azoren 137 – 40 % Het bestand wordt als uitgeput beschouwd en er zijn geen tekenen van herstel. In wetenschappelijk advies wordt een nulvangst aangeraden voor 2020-2023. Een nul-TAC zou echter leiden tot vroegtijdige sluiting van andere visserijtakken. Blauwe leng in wateren van de Unie en internationale wateren van 2 en 4 Wateren van de Unie en internationale wateren van de Noorse Zee en de Noordzee 32 – 40 % Het bestand wordt als uitgeput beschouwd en er zijn geen tekenen van herstel. In wetenschappelijk advies wordt een nulvangst aangeraden voor 2020-2023. Een nul-TAC zou echter leiden tot vroegtijdige sluiting van andere visserijtakken. Blauwe leng in wateren van de Unie en internationale wateren van 3a Wateren van de Unie en internationale wateren van het Skagerrak en het Kattegat 5 – 40 % Het bestand wordt als uitgeput beschouwd en er zijn geen tekenen van herstel. In wetenschappelijk advies wordt een nulvangst aangeraden voor 2020-2023. Een nul-TAC zou echter leiden tot vroegtijdige sluiting van andere visserijtakken. Kabeljauw in 7a Ierse Zee 257 – 68 % Aanzienlijke daling van de biomassa-index en een toename van het vangstniveau sinds 2017. De TAC wordt vastgesteld op het niveau van de vangsten in 2018: 257 ton. Kabeljauw 7b, 7c, 7e-k, 8, 9 en 10; wateren van de Unie van CECAF 34.1.1 Westelijk van Ierland, Porcupine Bank, westelijk deel van het Kanaal, Keltische Zee, Golf van Biskaje, Portugese wateren en visgronden Azoren; wateren van de Unie van CECAF 34.1.1 189 – 88 % Het bestand is opgenomen als doelbestand in het meerjarenplan voor de westelijke wateren. De Commissie stelt voor de TAC vast te stellen in het onderste segment van de FMDO-bandbreedte, in overeenstemming met het meerjarenplan. Tong in 7f en 7g Kanaal van Bristol en noordelijk deel van de Keltische Zee 1 559 55 % Het bestand is opgenomen als doelbestand in het meerjarenplan voor de westelijke wateren. De Commissie stelt voor de TAC vast te stellen op de MDO-puntwaarde, in overeenstemming met het meerjarenplan. Tong in 7h, 7j en 7k Zuidelijk deel van de Keltische Zee, zuidwestelijk van Ierland 213 – 44,0 % Duurzame biomassaniveau van het bestand ligt onder de equivalente waarde en evolueert in de richting van Blim. Het rekruteringsniveau is onduidelijk. De ICES adviseert voor 2020 een maximale vangst van 213 ton. Het TAC-voorstel is in overeenstemming met het advies van de ICES. Horsmakrelen in wateren van de Unie van 2a, 4a; 6, 7a-c,7e-k, 8a, 8b, 8d en 8e; wateren van de Unie en internationale wateren van 5b; internationale wateren van 12 en 14 Wateren van de Unie van de noordelijke Noordzee, noordwestelijke wateren en Golf van Biskaje 70 617 – 41 % Voorgesteld wordt de TAC vast te stellen op de MDO-puntwaarde. Horsmakrelen in 8c Zuidelijk deel van de Golf van Biskaje 11 179 – 41 % Voorgesteld wordt de TAC vast te stellen op de MDO-puntwaarde. Horsmakrelen in 9 Portugese wateren 46 659 – 50 % Voorgesteld wordt de TAC, overeenkomstig de langetermijnbeheersstrategie van de adviesraad voor pelagische bestanden uit de ICES-vangstscenariotabel, onder de MDO-puntwaarde vast te stellen. Tongschar en witje in wateren van de Unie van 2a en 4 Wateren van de Unie van de Noorse Zee en de Noordzee 5 580 – 30 % Deze TAC is een combinatie van twee soorten. We volgen het wetenschappelijk advies voor beide soorten, wat neerkomt op een totale vermindering met 29 %. De forse neerwaartse wijziging in het advies voor witje is toe te schrijven aan een gewijzigde inschatting van het bestand als gevolg van de wijziging van het bestand van categorie 3 (voorzorg) naar categorie 1 (met een MDO-beoordeling). Schol in 7f en 7g Kanaal van Bristol en noordelijk deel van de Keltische Zee 2 295 38 % De Commissie stelt voor de TAC vast te stellen in overeenstemming met het advies van de ICES, d.w.z. op 2 295 ton. Schol in Kattegat Kattegat 1 141 – 33 % De Commissie stelde voor de TAC vast te stellen in overeenstemming met het (voorzorgs)advies van de ICES. Witte koolvis in 6; wateren van de Unie en internationale wateren van 5b; internationale wateren van 12 en 14 Westelijk van Schotland, Rockall; wateren van de Unie en internationale wateren van de Faeröer; internationale wateren noordelijk van Azoren en oostelijk van Groenland 238 – 40 % De Commissie stelt voor de TAC, in de richting van het advies van de ICES, met 40 % te verminderen. Witte koolvis in 7 Keltische Zee en Ierse Zee 7 298 – 40 % De Commissie stelt voor de TAC, in de richting van het advies van de ICES, met 40 % te verminderen. Tong in 8c, 8d, 8e, 9 en 10; wateren van de Unie van CECAF 34.1.1 Golf van Biskaje (zuidelijk deel en deel ver van de kust), westelijk deel van Golf van Biskaje, Portugese wateren, visgronden Azoren; wateren van de Unie van CECAF 34.1.1 643 – 40 % De laatste jaren werd de TAC steeds op een veel hoger dan het geadviseerde niveau en boven het niveau van de aanlandingen vastgesteld. In 2018 bedroeg de benutting 261 t voor Spanje (59 %) en 454 t voor Portugal (62 %). Gemiddelde vangsten 2014-2016: 628 t. Beschikbare gegevens volstaan niet voor een beoordeling van de bestandstendensen. Bestand van categorie 5: bestand zonder gegevens over abundantie of exploitatie; daarom dient uit voorzorg een vangstbeperking te worden toegepast. Sprot in 7d en 7e Oostelijk deel van het Kanaal 1 506 – 40 % De biomassa is afgenomen en half zo groot als het historische niveau. De ICES adviseert een maximale vangst van 1506 ton. De TAC is vastgesteld in overeenstemming met het advies van de ICES. Tarbot en griet in wateren van de Unie van 2 en 4 Wateren van de Unie van de Noorse Zee en de Noordzee 6 208 – 24 % Dit TAC-voorstel betreft een combinatie van twee soorten, die onder het meerjarenplan voor de Noordzee vallen. Volgens het plan dient de TAC te worden vastgesteld volgens de voorzorgsbenadering; voor griet heeft de Commissie echter gebruiktgemaakt van het MDO-niveau. •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein De voorgestelde maatregelen zijn opgesteld overeenkomstig de doelstellingen en de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid en zijn in overeenstemming met het beleid van de Unie inzake duurzame ontwikkeling. •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie De voorgestelde maatregelen zijn in overeenstemming met andere beleidsgebieden van de Unie, met name op het vlak van milieu. 2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID •Rechtsgrondslag De rechtsgrondslag van dit voorstel is artikel 43, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. De verplichting van de Unie om de levende aquatische rijkdommen op duurzame wijze te exploiteren, vloeit voort uit de verplichtingen die zijn vastgelegd in artikel 2 van de basisverordening voor het GVB. •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid) Het voorstel valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder d), van het Verdrag. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve niet van toepassing. •Evenredigheid Het voorstel is om de volgende reden in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel: het GVB is een gemeenschappelijk beleid. Krachtens artikel 43, lid 3, van het Verdrag dient de Raad maatregelen vast te stellen tot vaststelling en verdeling van de vangstmogelijkheden.

Krachtens de voorgestelde verordening van de Raad worden de vangstmogelijkheden over de lidstaten verdeeld. Met inachtneming van de artikelen 16 en 17 van de basisverordening verdelen de lidstaten deze mogelijkheden vervolgens naar eigen goeddunken over de regio’s of de marktdeelnemers. De lidstaten kunnen dus met een ruime mate aan vrijheid en conform het sociaal-economische model van hun keuze beslissen hoe zij de aan hen toegewezen vangstmogelijkheden benutten. Het voorstel heeft geen nieuwe financiële gevolgen voor de lidstaten. De Raad stelt elk jaar een verordening als de onderhavige vast, en de openbare en particuliere middelen voor de tenuitvoerlegging van de onderhavige verordening zijn reeds beschikbaar. •Keuze van het instrument Voorgesteld instrument: verordening. 3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING •Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan De verordening tot vaststelling van de vangstmogelijkheden wordt meermaals per jaar herzien en gewijzigd in het licht van het meest recente wetenschappelijke advies en andere ontwikkelingen. •Raadpleging van belanghebbenden a)Wijze van raadpleging, belangrijkste geraadpleegde sectoren en algemeen profiel van de respondenten De Commissie heeft de belanghebbenden, met name via de adviesraden (AR’s), en de lidstaten geraadpleegd over de door haar voorgenomen aanpak van de verschillende voorstellen voor vangstmogelijkheden, zulks op basis van haar mededeling over de vangstmogelijkheden voor 2020. Daarnaast heeft de Commissie de richtsnoeren gevolgd van haar mededeling aan de Raad en het Europees Parlement “Verbetering van de raadpleging inzake het communautaire visserijbeheer” (COM(2006) 246 definitief), waarin de beginselen van het zogenoemde “frontloadingsproces” (vroegtijdige consultatie) zijn uiteengezet. b)Samenvatting van de reacties en de manier waarop daarmee rekening is gehouden De antwoorden op de bovengenoemde mededeling van de Commissie over de vangstmogelijkheden zijn een afspiegeling van de standpunten van de belanghebbenden over de evaluatie van de Commissie betreffende de visstand en de manier waarop een passende beheersmatige reactie kan worden gewaarborgd. De Commissie heeft deze antwoorden in aanmerking genomen bij het opstellen van het voorstel. •Bijeenbrengen en gebruik van expertise Wat de toegepaste methodiek betreft, heeft de Commissie – zoals al eerder vermeld – de ICES geraadpleegd. De adviezen van de ICES zijn gebaseerd op een advieskader dat door de deskundigengroepen en besluitvormingsorganen van de ICES is ontwikkeld, en worden uitgebracht overeenkomstig het met de Commissie overeengekomen memorandum van overeenstemming. Het uiteindelijke doel is de bestanden op een niveau te brengen en/of te houden waarmee de maximale duurzame opbrengst kan worden gehaald. Dit doel is uitdrukkelijk opgenomen in de basisverordening voor het GVB, met name in artikel 2, lid 2, waar is bepaald dat dit exploitatieniveau “indien mogelijk tegen 2015, en [...] voor alle bestanden uiterlijk 2020 [moet worden] verwezenlijkt”. Dit sluit aan op de toezeggingen van de Unie met betrekking tot de conclusies van de wereldtop over duurzame ontwikkeling (Johannesburg 2002) en het bijbehorende uitvoeringsplan. Zoals reeds is opgemerkt, is voor sommige bestanden reeds informatie over de maximale duurzame opbrengst beschikbaar. Tot deze bestanden behoren qua vangsthoeveelheden en handelswaarde zeer belangrijke bestanden zoals heek, kabeljauw, zeeduivel, tong, scharretongen, schelvis en langoustine. De vangstmogelijkheden voor doelbestanden in de Noordzee en de westelijke wateren moeten worden vastgesteld op basis van de betrokken meerjarenplannen, waarin de FMDO-bandbreedtes voor de visserijsterfte worden gedefinieerd en die dus onder bepaalde voorwaarden een mate van flexibiliteit bieden. De ICES is verzocht advies uit te brengen aan de hand waarvan de noodzaak en de toepasselijkheid van die flexibiliteit kunnen worden beoordeeld. Het hoogste segment van de FMDO-bandbreedtes wordt slechts voor TAC-voorstellen gebruikt indien het op basis van wetenschappelijk advies nodig zou blijken vangstmogelijkheden overeenkomstig die FMDO-bandbreedtes vast te stellen om de doelstellingen van het betrokken meerjarenplan te bereiken in het geval van gemengde visserij of om ernstige schade aan een bestand door wisselwerkingen binnen of tussen soorten te vermijden of grote jaarlijkse schommelingen te beperken. Belandt de biomassa van een bestand onder de in het plan vermelde referentiepunten, dan moeten de vangstmogelijkheden worden vastgesteld op een met de visserijsterfte overeenkomend niveau dat evenredig met de afname van de biomassa van dat bestand wordt verlaagd. Om het MDO-niveau te halen, kan het noodzakelijk zijn om in bepaalde gevallen de visserijsterftecijfers te verlagen en/of de vangsten te beperken. In deze context wordt voor dit voorstel gebruikgemaakt van de MDO-adviezen indien deze voorhanden zijn. Overeenkomstig de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid stemt een TAC die op basis van het MDO-advies wordt voorgesteld, overeen met het niveau dat volgens dat advies borg zou staan voor het halen van de MDO-doelstelling in 2020. Deze aanpak spoort met de in de mededeling over de vangstmogelijkheden voor 2020 uiteengezette beginselen. Voor bestanden waarvoor weinig gegevens beschikbaar zijn, doen de wetenschappelijke adviesorganen aanbevelingen om de vangsten te verminderen, te handhaven of eventueel te verhogen. In veel gevallen hebben de ICES-adviezen daartoe kwantitatieve richtsnoeren opgeleverd. Bij de vaststelling van de voorgestelde TAC’s is gebruikgemaakt van deze richtsnoeren. Voor sommige bestanden (voornamelijk wijdverspreide bestanden, haaien en roggen) wordt het advies in het najaar uitgebracht. Het onderhavige voorstel zal zo nodig moeten worden bijgewerkt zodra dit advies is ontvangen. Ten slotte is, zoals eerder opgemerkt, voor sommige bestanden het advies gebruikt om beheersplannen ten uitvoer te leggen.

•Effectbeoordeling De werkingssfeer van de verordening inzake vangstmogelijkheden wordt omschreven in artikel 43, lid 3, van het Verdrag. Het is de bedoeling om met het voorstel een kortetermijnaanpak te vermijden en de voorkeur te geven aan besluiten die gericht zijn op duurzaamheid op de lange termijn. Daarom wordt in het voorstel rekening gehouden met initiatieven van belanghebbende partijen en adviesraden indien deze door de ICES en/of het WTECV positief zijn beoordeeld. Bovendien is het voorstel van de Commissie ter hervorming van het GVB uitgewerkt op basis van een effectbeoordeling (SEC(2011) 891) in het kader waarvan de MDO-doelstelling is geanalyseerd. In de conclusies van die beoordeling wordt de MDO-doelstelling gezien als een noodzakelijke voorwaarde om tot ecologische, economische en sociale duurzaamheid te komen. Wat ROVB-vangstmogelijkheden en met derde landen gedeelde bestanden betreft, worden met dit voorstel hoofdzakelijk internationaal overeengekomen maatregelen uitgevoerd. Alle elementen die relevant zijn voor de beoordeling van de mogelijke gevolgen van de vangstmogelijkheden, worden in aanmerking genomen bij het voorbereiden en voeren van internationale onderhandelingen in het kader waarvan vangstmogelijkheden van de Unie worden overeengekomen met derde partijen. •Resultaatgerichtheid en vereenvoudiging Het voorstel voorziet in vereenvoudiging van de administratieve procedures voor de overheidsinstanties (van de Unie of de lidstaten), met name wat betreft de voorschriften op het gebied van inspanningsbeheer. •Grondrechten Niet van toepassing. 4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING De voorgestelde maatregelen hebben geen gevolgen voor de begroting. 5.OVERIGE ELEMENTEN •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage De bepalingen van de verordening zullen worden geïmplementeerd en de naleving gecontroleerd overeenkomstig het vigerende gemeenschappelijk visserijbeleid. 2019/0235 (NLE) Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot vaststelling, voor 2020, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie van toepassing zijn DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 3, Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt: (1)Overeenkomstig artikel 43, lid 3, van het Verdrag moet de Raad op voorstel van de Commissie maatregelen vaststellen voor de vaststelling en verdeling van de vangstmogelijkheden. (2)Krachtens Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad moeten instandhoudingsmaatregelen worden vastgesteld met inachtneming van de beschikbare wetenschappelijke, technische en economische adviezen, met inbegrip van, waar relevant, verslagen van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) en van andere adviesinstanties, alsmede adviezen die zijn ontvangen van de adviesraden. (3)De Raad moet maatregelen voor de vaststelling en de verdeling van de vangstmogelijkheden vaststellen, inclusief, in voorkomend geval, bepaalde voorwaarden die daar functioneel verband mee houden. Overeenkomstig artikel 16, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 moeten de vangstmogelijkheden worden vastgesteld met inachtneming van de in artikel 2, lid 2, van die verordening vastgestelde doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB). Overeenkomstig artikel 16, lid 1, van die verordening moeten de vangstmogelijkheden zo aan de lidstaten worden toegewezen dat de relatieve stabiliteit van de visserijactiviteiten van elke lidstaat voor elk visbestand of elke visserij wordt gewaarborgd. (4)De totale toegestane vangsten (total allowable catches – TAC’s) moeten daarom overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1380/2013 worden vastgesteld op basis van het beschikbare wetenschappelijke advies, met inachtneming van zowel de biologische en sociaal-economische aspecten als de verplichting tot gelijke behandeling van de visserijsectoren, en in het licht van de standpunten die naar voren komen tijdens de raadpleging van de belanghebbenden, met name op de bijeenkomsten van de betrokken adviesraden. (5)Overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 is de aanlandingsverplichting sinds 1 januari 2019 volledig van toepassing en moeten alle soorten waarvoor vangstbeperkingen gelden, worden aangeland. In artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 is bepaald dat, wanneer de aanlandingsverplichting voor een visbestand van toepassing is, de vangstmogelijkheden moeten worden vastgesteld met inachtneming van het feit dat vangstmogelijkheden niet meer worden vastgesteld als afspiegeling van de aanlanding maar als afspiegeling van de vangsten. Op basis van de gezamenlijke aanbevelingen van de lidstaten en overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 heeft de Commissie een aantal gedelegeerde verordeningen vastgesteld met nadere bepalingen ter uitvoering van de aanlandingsverplichting in de vorm van specifieke teruggooiplannen die tijdelijk, voor een periode van ten hoogste drie jaar, van toepassing zijn. (6)Bij het vastleggen van de vangstmogelijkheden voor bestanden van soorten die onder de aanlandingsverplichting vallen, moet rekening worden gehouden met het feit dat teruggooi van die soorten in principe niet langer toegestaan is. De vangstmogelijkheden moeten derhalve worden gebaseerd op de adviescijfers voor de totale vangsten (in plaats van de adviescijfers voor de gewenste vangsten), zoals verstrekt door de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES). De hoeveelheden die, bij wijze van uitzondering, tijdens het uitvoeren van de aanlandingsverplichting nog steeds mogen worden teruggegooid, moeten in mindering worden gebracht op die adviescijfers voor de totale vangsten. (7)Voor bepaalde bestanden worden in het wetenschappelijk advies van de ICES nulvangsten aanbevolen. Indien de TAC’s voor die bestanden op het niveau van het wetenschappelijk advies worden vastgesteld, zou de verplichting om in gemengde visserijen met bijvangsten uit die bestanden alle vangsten aan te landen, het verschijnsel van zogenaamde “choke species” (knelsoorten of verstikkingssoorten) in de hand werken. Om het juiste evenwicht te vinden tussen het voortzetten van visserijen in het licht van de mogelijk ernstige sociaal-economische gevolgen en de noodzaak om een goede biologische toestand van die bestanden te bereiken, en rekening houdend met de moeilijkheid om alle bestanden in een gemengde visserij op het niveau van de maximale duurzame opbrengst te bevissen, is het passend om voor die bestanden specifieke TAC’s voor bijvangsten vast te stellen. Die TAC’s moeten worden vastgesteld op een niveau dat de sterfte voor die bestanden doet afnemen en dat stimulansen biedt voor verbeteringen op het vlak van selectiviteit en vermijding. Om ervoor te zorgen dat de vangstmogelijkheden in gemengde visserijen overeenkomstig artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 zo goed mogelijk worden benut, is het passend een quotumruilsysteem op te zetten voor de lidstaten zonder quotum voor hun onvermijdelijke bijvangsten. (8)Ter vermindering van de vangsten van de bestanden waarvoor bijvangst-TAC’s zijn vastgesteld, dienen vangstmogelijkheden voor visserijen waarbij vis uit deze bestanden wordt gevangen, te worden vastgesteld op niveaus die ertoe bijdragen dat de biomassa van kwetsbare bestanden weer een duurzaam niveau bereikt. Ook dienen technische en controlemaatregelen die intrinsiek verbonden zijn met de vangstmogelijkheden, te worden vastgesteld om illegale teruggooi te voorkomen. (9)[Uit wetenschappelijk advies blijkt dat de toestand van het zeebaarsbestand (Dicentrarchus labrax) in de Keltische Zee, het Kanaal, de Ierse Zee en het zuidelijke deel van de Noordzee (ICES-sectoren 4b, 4c, 7a, en 7d tot en met 7h) nog steeds precair is. De paaibiomassa neemt sinds 2005 af en ligt nu onder Blim. De visserijsterfte is in de loop van de tijdreeks toegenomen en heeft in 2013 een piek bereikt, om daarna snel af te nemen tot onder de visserijsterfte die resulteert in de maximale duurzame opbrengst (FMDO). Sinds 2008 wordt in de ramingen uitgegaan van een zwakke rekrutering, met uitzondering van de jaarklassen van 2013 en 2014, waarvoor de ramingen wijzen op een gemiddelde rekrutering. Volgens het advies van de ICES zou de toepassing van de aanpak van de maximale duurzame opbrengst (MDO) ertoe leiden dat in 2019 maximaal 1 789 ton kan worden opgevist, een stijging ten opzichte van het advies van 2018. Daarom kunnen hogere vangsten worden toegestaan voor de visserij op deze soort met haken en lijnen. Ook is het passend om de reeks maatregelen voor onvermijdelijke bijvangsten van zeebaars met bepaalde soorten ander vistuig te handhaven, en daarbij in een beperkte stijging van de vangstmogelijkheden te voorzien. De maatregelen voor het beheer van de recreatieve visserij op zeebaars moeten worden aangepast, rekening houdend met de significante impact van die visserij op de betrokken bestanden. Binnen de grenzen van het wetenschappelijk advies dienen de praktijk van het vangen en weer terugzetten en de meeneemlimiet te worden gehandhaafd, maar dan voor een langere periode. Te herzien na ontvangst van het advies van de ICES] (10)[Voor het bestand van Europese aal (Anguilla L.) luidt het advies van de ICES dat alle door de mens veroorzaakte sterfte, waaronder die welke wordt veroorzaakt door de recreatieve en de commerciële visserij, tot nul moet worden gereduceerd of zo dicht mogelijk bij nul moet worden gehouden. Voorts heeft de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee (GFCM) Aanbeveling GFCM/42/2018/1 tot vaststelling van beheersmaatregelen voor Europese aal in de Middellandse Zee aangenomen. Het is wenselijk om een gelijk speelveld in de hele Unie tot stand te brengen en dus ook voor de wateren van de Unie van het ICES-gebied en voor brakke wateren zoals estuaria, kustlagunes en overgangswateren een sluitingsperiode van drie opeenvolgende maanden voor alle visserij op Europese aal in alle levensfasen te bepalen. Aangezien de sluitingsperiode van de visserij in overeenstemming moet zijn met de instandhoudingsdoelstellingen in Verordening (EG) nr. 1100/2007 van de Raad en de temporele migratiepatronen van Europese aal, is het voor de wateren van de Unie van het ICES-gebied passend deze in de periode tussen 1 augustus 2019 en 29 februari 2020 vast te stellen. Te herzien na ontvangst van het advies van de ICES] (11)Gedurende een aantal jaren was op sommige bestanden Elasmobranchii (roggen en haaien) een nul-TAC van toepassing, met daaraan verbonden een verplichting om incidentele vangsten onmiddellijk terug te zetten. Die specifieke behandeling was terug te voeren op de slechte staat van instandhouding van die bestanden en op de aanname dat teruggooi, gelet op de hoge overlevingspercentages, geen stijging van de visserijsterfte tot gevolg zou hebben en gunstig zou zijn voor de instandhouding van die soorten. Sinds 1 januari 2019 moeten vangsten van deze soorten echter verplicht worden aangeland, tenzij zij krachtens artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 onder een afwijking van de aanlandingsverplichting vallen. Op grond van artikel 15, lid 4, onder a), van die verordening zijn dergelijke afwijkingen toegestaan voor soorten waarop niet mag worden gevist en die als dusdanig worden omschreven in een op het gebied van het GVB vastgestelde rechtshandeling van de Unie. Daarom dient de visserij op deze soorten in de betrokken gebieden te worden verboden. (12)De TAC’s voor bestanden die onder specifieke meerjarenplannen vallen, moeten op grond van artikel 16, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 worden vastgesteld in overeenstemming met de in die plannen vervatte voorschriften. (13)Het meerjarenplan voor de Noordzee is vastgesteld bij Verordening (EU) 2018/973 van het Europees Parlement en de Raad en is in 2018 in werking getreden. Het meerjarenplan voor de westelijke wateren is vastgesteld bij Verordening (EU) 2019/472 van het Europees Parlement en de Raad en is in 2019 in werking getreden. De vangstmogelijkheden voor de in artikel 1 van die plannen vermelde bestanden moeten worden vastgesteld in overeenstemming met de streefcijfers (FMDO-bandbreedtes) en vrijwaringsmaatregelen conform de in die plannen bepaalde voorwaarden. De FMDO-bandbreedtes zijn vastgelegd in de desbetreffende ICES-adviezen. De vangstmogelijkheden voor bijvangstbestanden moeten worden vastgesteld in overeenstemming met de voorzorgsbenadering, zoals uiteengezet in de meerjarenplannen. Om schommelingen in de vangstmogelijkheden tussen opeenvolgende jaren te beperken, overeenkomstig artikel 4, lid 5, punt c), van Verordening (EU) 2019/472, is het passend voor de bestanden van noordelijke heek en zuidelijke heek het bovenste segment van de FMDO-bandbreedte te hanteren. (14)Overeenkomstig artikel 8 van het meerjarenplan voor de westelijke wateren worden, indien uit wetenschappelijk advies blijkt dat de paaibiomassa van een van de in artikel 1, lid 1, van dat plan bedoelde bestanden lager is dan Blim, aanvullende herstelmaatregelen genomen om te waarborgen dat het betrokken bestand snel terugkeert boven het niveau dat de MDO kan opleveren. In het bijzonder kunnen deze herstelmaatregelen inhouden dat de gerichte visserij op het betrokken bestand wordt geschorst en de vangstmogelijkheden voor die bestanden en/of andere bestanden in de visserijen met bijvangsten van kabeljauw of wijting op passende wijze worden verlaagd. (15)In zijn advies gaf de ICES aan dat de kabeljauw- en wijtingbestanden in de Keltische zee onder Blim liggen. Bijgevolg moeten voor die bestanden aanvullende herstelmaatregelen worden genomen. Deze maatregelen moeten bijdragen tot het herstel van de betrokken bestanden en moeten in de plaats komen van een verdere verlaging van de vangstmogelijkheden voor visserijen waarin deze bestanden worden gevangen. De maatregelen moeten daarom bestaan uit een schorsing van de visserijen tijdens de paaiperiode, en uit technische maatregelen (aanpassingen van vistuigkenmerken) en controlemaatregelen die intrinsiek verbonden zijn met de vangstmogelijkheden voor visserijen waarin deze bestanden worden gevangen. (16)De TAC’s voor blauwvintonijn in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee moeten worden vastgesteld overeenkomstig de voorschriften die zijn vervat in Verordening (EU) 2016/1627 van het Europees Parlement en de Raad. (17)De ICES heeft naar aanleiding van een benchmark-exercitie ten aanzien van het haringbestand ten westen van Schotland advies uitgebracht over de gecombineerde haringbestanden in de sectoren 6a, 7b en 7c (ten westen van Schotland, ten westen van Ierland). Dit advies heeft betrekking op twee afzonderlijke TAC’s (voor de sectoren 6aS, 7b en 7c enerzijds en voor de sectoren 5b, 6b en 6aN anderzijds). Volgens de ICES moet een herstelplan voor die bestanden worden opgesteld. Aangezien volgens wetenschappelijk advies het beheersplan voor het noordelijke bestand niet op de gecombineerde bestanden kan worden toegepast, en er voor die twee bestanden ook geen aparte vangstmogelijkheden kunnen worden vastgesteld, moet een TAC worden vastgesteld teneinde beperkte vangsten in het kader van een door commerciële actoren uitgevoerd wetenschappelijk bemonsteringsprogramma toe te staan. (18)De ICES bracht op 17 december 2018 wetenschappelijk advies uit over de flexibiliteit tussen de gebieden voor horsmakrelen (Trachurus spp.) van de ICES-sectoren 8c en 9a. De ICES adviseerde dat de flexibiliteit tussen de gebieden van twee bestanden niet groter mag zijn dan het verschil tussen de vangst die overeenkomt met een visserijsterfte van Fp.05 en de vastgestelde TAC’s. TAC’s mogen ook niet worden overgedragen naar een bestand met een paaibiomassa onder het grensreferentiepunt (Blim). Overeenkomstig de voorwaarden van dat wetenschappelijk advies moet de flexibiliteit (bijzondere voorwaarde) voor horsmakrelen tussen ICES-deelgebied 9 en ICES-sector 8c voor 2019 worden vastgesteld op 10 %. (19)Voor bestanden waarvoor onvoldoende gegevens of geen betrouwbare gegevens voorhanden zijn om ramingen van de omvang te kunnen maken, moeten de beheersmaatregelen en de TAC-niveaus worden vastgesteld volgens de voorzorgsbenadering van het visserijbeheer als omschreven in artikel 4, lid 1, punt 8, van Verordening (EU) nr. 1380/2013, en met inachtneming van bestandsspecifieke factoren, waaronder met name de beschikbare gegevens over de ontwikkelingen van de bestanden en overwegingen betreffende gemengde visserijen.

(20)Bij Verordening (EG) nr. 847/96 van de Raad zijn aanvullende voorwaarden voor het meerjarenbeheer van de TAC’s ingevoerd, waaronder de flexibiliteitsbepalingen van de artikelen 3 en 4 van die verordening voor voorzorgs- en analytische TAC’s. Krachtens artikel 2 van die verordening bepaalt de Raad bij de vaststelling van de TAC’s voor welke bestanden de artikelen 3 en 4 niet van toepassing zijn gelet op met name de biologische situatie van de bestanden. In 2014 is bij artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 een verdere jaarflexibiliteit ingevoerd voor alle bestanden waarvoor de aanlandingsverplichting geldt. Om te voorkomen dat excessieve flexibiliteit het beginsel van een rationele en verantwoordelijke exploitatie van de biologische rijkdommen van de zee zou ondergraven, een belemmering zou vormen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het GVB, en tot een verslechtering in de biologische toestand van de bestanden zou leiden, moet worden bepaald dat de artikelen 3 en 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 alleen van toepassing zijn op analytische TAC’s wanneer geen gebruik wordt gemaakt van de jaarflexibiliteit als bedoeld in artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013. (21)De jaarflexibiliteit uit hoofde van artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 mag niet worden toegepast indien daardoor de verwezenlijking van de doelstellingen van het GVB zou worden ondermijnd, met name voor bestanden met een paaibiomassa onder Blim. (22)Indien voor een bepaald bestand een TAC aan één enkele lidstaat wordt toegewezen, dient deze lidstaat overeenkomstig artikel 2, lid 1, van het Verdrag te worden gemachtigd het niveau van deze TAC vast te stellen. Er moeten regelingen worden getroffen om te garanderen dat de betrokken lidstaat bij het vaststellen van dit TAC-niveau volledig in overeenstemming met de beginselen en voorschriften van het GVB handelt. (23)De maxima voor de visserijinspanning voor 2020 moeten worden vastgesteld overeenkomstig de artikelen 5, 6, 7 en 9 en bijlage I van Verordening (EU) 2016/1627. (24)Teneinde de volledige benutting van de vangstmogelijkheden te waarborgen, dient de mogelijkheid te worden geboden om tussen bepaalde TAC-gebieden met hetzelfde biologische bestand een flexibele regeling toe te passen. (25)Voor sommige soorten, zoals bepaalde haaiensoorten, kan zelfs een beperkte vorm van visserijactiviteit een ernstig risico voor de instandhouding van de soort inhouden. Voor dergelijke soorten moeten de vangstmogelijkheden derhalve tot nul worden gereduceerd middels een totaalverbod op de visserij op deze soorten. (26)Tijdens de 12e Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten, die van 23 tot en met 28 oktober 2017 in Manila is gehouden, is een aantal diersoorten toegevoegd aan de lijst van beschermde soorten in de bijlagen I en II bij het verdrag. Daarom is het passend te bepalen dat vissersvaartuigen van de Unie die in om het even welke wateren vissen en vissersvaartuigen van buiten de Unie die in de wateren van de Unie vissen, de beschermde status van deze soorten in acht moeten nemen. (27)De bij deze verordening voor vissersvaartuigen van de Unie vastgestelde vangstmogelijkheden moeten worden gebruikt overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad, en met name de artikelen 33 en 34 van die verordening betreffende de registratie van de vangsten en de visserijinspanning, respectievelijk de melding van gegevens over de uitputting van de vangstmogelijkheden. Derhalve dient te worden gepreciseerd welke codes de lidstaten moeten gebruiken wanneer zij gegevens over aanlandingen van onder deze verordening vallende bestanden indienen bij de Commissie. (28)Volgens het advies van de ICES dient een specifiek systeem voor het beheer van zandspieringen en bijvangsten in de wateren van de Unie van de ICES-sectoren 2a en 3a en ICES-deelgebied 4 te worden behouden. Het wetenschappelijke advies van de ICES wordt pas in februari 2020 verwacht, en daarom is het raadzaam de TAC’s en quota voor dit bestand voorlopig op nul vast te stellen. (29)De Unie heeft, volgens de procedure in de overeenkomsten of protocollen inzake betrekkingen op visserijgebied met Noorwegen en de Faeröer, overleg met die partners gepleegd over de visrechten. In overeenstemming met de procedure in de overeenkomst en het protocol inzake visserijbetrekkingen met Groenland heeft het Gemengd Comité de vangstmogelijkheden vastgesteld waarover de Unie in 2020 in de Groenlandse wateren kan beschikken. Derhalve moeten deze vangstmogelijkheden in de onderhavige verordening worden opgenomen. (30)De Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (North-East Atlantic Fisheries Commission — NEAFC) heeft tijdens haar jaarvergadering in 2019 instandhoudingsmaatregelen voor twee roodbaarsbestanden in de Irminger Zee aangenomen. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (31)De Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas — ICCAT) heeft tijdens haar jaarvergadering in 2019 besloten dat de Unie in 2018 en 2019 de niet-toegekende reserves voor blauwvintonijn voor 2019 en 2020 mag verdelen, met name rekening houdend met de behoeften van de ambachtelijke visserijen van aan zee gelegen verdragsluitende partijen bij het ICCAT-verdrag, alsmede samenwerkende niet-verdragsluitende partijen, entiteiten en visserijentiteiten in ontwikkeling (CPC’s). Over die verdeling is overeenstemming bereikt op de intersessionele bijeenkomst van panel 2 van de ICCAT (Madrid, maart 2018), waarbij voor de toewijzing van de Unie werd uitgegaan van de informatie van de lidstaten, in het bijzonder Griekenland, Spanje en Portugal. Dat resulteerde voor de Unie in vangstmogelijkheden van 87 ton voor 2019 en 100 ton voor 2020, specifiek te gebruiken door ambachtelijke vloten van de Unie in bepaalde regio’s van de Unie. De toewijzing van deze nieuwe vangstmogelijkheden werd goedgekeurd tijdens de ICCAT-jaarvergadering van 2018, en het is dan ook nuttig om daarvoor een verdeelsleutel te bepalen. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (32)ICCAT-aanbeveling 16-05, waarbij voor 2019 de TAC voor zwaardvis in de Middellandse Zee wordt verlaagd, moet in Unierecht worden omgezet. De door die organisatie vastgestelde vangstbeperkingen dienen, zoals nu reeds voor het oostelijk bestand van blauwvintonijn en het blauwvintonijnbestand in de Middellandse Zee het geval is, van toepassing te zijn op de recreatievisserij op alle andere ICCAT-bestanden. Voorts moeten vissersvaartuigen van de Unie met een lengte van minstens 20 meter die vissen op grootoogtonijn in het ICCAT-verdragsgebied, worden onderworpen aan capaciteitsbeperkingen die door de ICCAT zijn vastgesteld in ICCAT-aanbeveling 15-01. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (33)Tijdens hun jaarvergadering in 2019 hebben de partijen bij de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (Commission for the Conservation of Antarctic Marine Living Resources — CCAMLR) vangstbeperkingen voor zowel doelsoorten als bijvangstsoorten voor de periode van 1 december 2019 tot en met 30 november 2020 aangenomen. Bij de vaststelling van vangstmogelijkheden voor 2020 moet rekening worden gehouden met de benutting van de quota in 2019. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (34)Tijdens haar jaarvergadering in 2018 heeft de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (Indian Ocean Tuna Commission — IOTC) nieuwe vangstbeperkingen voor geelvintonijn (Thunnus albacares) vastgesteld die geen invloed hebben op de vangstbeperkingen van de Unie in de IOTC. Ze heeft ook de mogelijkheden voor het gebruik van visaantrekkende voorzieningen (fish aggregating devices – FAD’s) en bevoorradingsvaartuigen beperkt. Die bepalingen zijn tijdens de jaarvergadering van de IOTC in 2020 niet herzien en moeten dus onverminderd in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (35)De jaarvergadering van de Regionale Organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (South Pacific Regional Fisheries Management Organisation — SPRFMO) zal van 14 tot en met 18 februari 2020 worden gehouden. In afwachting van die jaarvergadering dienen de bestaande maatregelen in het verdragsgebied van de SPRFMO voorlopig te worden gehandhaafd. (36)Tijdens haar jaarvergadering in 2017 heeft de Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn (Inter-American Tropical Tuna Commission — IATTC) een instandhoudingsmaatregel voor geelvintonijn, grootoogtonijn en gestreepte tonijn vastgesteld voor de periode 2018-2020. Die maatregel is tijdens de jaarvergadering van de IATTC in 2019 niet herzien en moet dus onverminderd in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (37)Tijdens haar jaarvergadering in 2019 heeft de Commissie voor de instandhouding van de zuidelijke blauwvintonijn (Commission for the Conservation of Southern Bluefin Tuna — CCSBT) de bij de jaarvergadering van 2016 aangenomen TAC voor zuidelijke blauwvintonijn voor de periode 2018-2020 bevestigd. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (38)Tijdens haar jaarvergadering in 2019 heeft de Visserijorganisatie voor het zuidoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (South East Atlantic Fisheries Organisation — SEAFO) TAC’s vastgesteld voor de belangrijkste onder haar bevoegdheid vallende soorten. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (39)De Commissie voor de visserij in het westelijke en centrale deel van de Stille Oceaan (Western and Central Pacific Fisheries Commission — WCPFC) heeft tijdens haar jaarvergadering in 2019 instandhoudings- en beheersmaatregelen vastgesteld. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.]

(40)Tijdens haar 41e jaarvergadering in 2019 heeft de Visserijorganisatie voor het noordwestelijke deel van de Atlantische Oceaan (North West Atlantic Fisheries Organisation — NAFO) een aantal vangstmogelijkheden voor 2020 vastgesteld voor bepaalde bestanden in de deelgebieden 1 tot en met 4 van het NAFO-verdragsgebied. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. (41)Tijdens de zesde vergadering van de partijen bij de Visserijovereenkomst voor de Zuid-Indische Oceaan (SIOFA) in 2019 zijn instandhoudings- en beheersmaatregelen vastgesteld voor de bestanden die onder het toepassingsgebied van de overeenkomst vallen. Die maatregelen moeten in Unierecht worden omgezet. (42)Bepaalde internationale maatregelen waarbij vangstmogelijkheden voor de Unie worden ingesteld of beperkt, worden aan het einde van het jaar door de betrokken regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s) vastgesteld en worden vóór de inwerkingtreding van deze verordening van kracht. De bepalingen tot omzetting van deze maatregelen in Unierecht dienen derhalve met terugwerkende kracht van toepassing te zijn. Aangezien het visseizoen in het verdragsgebied van de CCAMLR loopt van 1 december tot en met 30 november en bepaalde vangstmogelijkheden of -verboden in het CCAMLR-verdragsgebied derhalve worden vastgesteld voor een periode die ingaat op 1 december 2019, dienen de desbetreffende bepalingen van deze verordening vanaf die datum van toepassing te zijn. Deze toepassing met terugwerkende kracht laat het beginsel van gewettigd vertrouwen onverlet, aangezien CCAMLR-leden niet zonder machtiging in het CCAMLR-verdragsgebied mogen vissen. [De overweging en de maatregel zullen na de jaarvergadering worden bijgewerkt.] (43)Wat de vangstmogelijkheden voor sneeuwkrabben rond het Svalbard-gebied betreft, verleent het Verdrag van Parijs van 1920 alle partijen bij dat verdrag gelijkelijk en zonder onderscheid toegang tot de hulpbronnen, ook wat visserij betreft. De Unie heeft haar standpunt aangaande dat toegangsrecht met betrekking tot de visserij op sneeuwkrabben op het continentaal plat rond de Svalbard-archipel uiteengezet in twee notes verbales aan Noorwegen d.d. 25 oktober 2016 en 24 februari 2017. Teneinde te garanderen dat de exploitatie van sneeuwkrabben in het Svalbard-gebied in overeenstemming is met de niet-discriminerende beheersregels die zouden kunnen worden vastgesteld door Noorwegen, dat binnen de grenzen van het genoemde verdrag soevereiniteit en jurisdictie over het gebied heeft, is het passend te bepalen hoeveel vaartuigen tot deze visserijtak worden toegelaten. De verdeling van deze vangstmogelijkheden onder de lidstaten geldt alleen voor 2020. Gememoreerd wordt dat de primaire verantwoordelijkheid in de Unie voor de naleving van de toepasselijke wetgeving bij de vlaggenlidstaten berust. (44)Overeenkomstig de door de Unie tot de Bolivariaanse Republiek Venezuela gerichte verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de Unie aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana, moet worden bepaald welke vangstmogelijkheden voor snappers in de wateren van de Unie ter beschikking van Venezuela worden gesteld. (45)Aangezien sommige bepalingen continu moeten worden toegepast, en teneinde een gebrek aan rechtszekerheid te voorkomen in de periode tussen het einde van 2020 en de datum van inwerkingtreding van de verordening waarbij de vangstmogelijkheden voor 2021 worden vastgesteld, dienen de in deze verordening opgenomen bepalingen betreffende verbodsbepalingen en gesloten seizoenen van toepassing te blijven aan het begin van 2021, tot aan de inwerkingtreding van de verordening waarbij de vangstmogelijkheden voor 2021 worden vastgesteld. (46)Om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend met betrekking tot de machtiging van individuele lidstaten om toegewezen visserijinspanningen te beheren volgens een systeem van kilowatt per dag. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad. (47)Om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend met betrekking tot de toekenning van extra zeedagen voor de definitieve beëindiging van visserijactiviteiten en voor de versterkte aanwezigheid van wetenschappelijke waarnemers, alsmede met betrekking tot de spreadsheetformats voor het verzamelen en doorsturen van informatie betreffende de overdracht van zeedagen tussen vissersvaartuigen die de vlag van dezelfde lidstaat voeren. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011. (48)Teneinde ervoor te zorgen dat de visserijactiviteiten niet worden onderbroken en het inkomen van de vissers in de Unie wordt veiliggesteld, dient deze verordening met ingang van 1 januari 2020 van toepassing te zijn, met uitzondering van de bepalingen betreffende de beperkingen van de visserijinspanning, die van toepassing moeten zijn vanaf 1 februari 2020, en sommige bepalingen betreffende bijzondere gebieden, waarvoor een specifieke toepassingsdatum moet gelden. Gezien de urgentie dient deze verordening onmiddellijk na de bekendmaking ervan in werking te treden. (49)De vangstmogelijkheden moeten in volledige overeenstemming met het Unierecht worden gebruikt, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: TITEL I

ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1

Onderwerp 1.Bij deze verordening worden de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden vastgesteld die in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie beschikbaar zijn. 2.De in lid 1 bedoelde vangstmogelijkheden omvatten: a)de vangstbeperkingen voor 2020 en, waar zulks in de onderhavige verordening is bepaald, voor 2021; b)de beperkingen van de visserijinspanning voor de periode van 1 februari 2020 tot en met 31 januari 2021, tenzij andere perioden zijn vastgesteld voor: inspanningsbeperkingen in de artikelen 27 en 28, en inspanningsbeperkingen voor visaantrekkende voorzieningen (FAD’s) voor 2020; c)de vangstmogelijkheden voor de periode van 1 december 2019 tot en met 30 november 2020 voor bepaalde bestanden in het CCAMLR-verdragsgebied; d)de vangstmogelijkheden voor bepaalde bestanden in het IATTC-verdragsgebied als vastgesteld in artikel 30 voor de in dat artikel gespecificeerde perioden in 2019 en 2020.

Artikel 2

Toepassingsgebied 1.Deze verordening is van toepassing op de volgende vaartuigen: a)vissersvaartuigen van de Unie; b)vaartuigen van derde landen in de wateren van de Unie. 2.Deze verordening is tevens van toepassing op recreatievisserijen indien in de ter zake relevante bepalingen uitdrukkelijk naar deze visserijen wordt verwezen. Artikel 3

Definities Voor de toepassing van deze verordening gelden de definities van artikel 4 van Verordening (EU) nr. 1380/2013. Daarnaast wordt verstaan onder: a)“vaartuig van een derde land”: een vissersvaartuig dat de vlag voert van en is geregistreerd in een derde land; b)“recreatievisserijen”: niet-commerciële visserijactiviteiten waarmee de mariene biologische hulpbronnen worden geëxploiteerd voor recreatieve, toeristische of sportieve doeleinden; c)“internationale wateren”: wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van enige staat vallen; d)“totale toegestane vangst” (TAC): i)in visserijen die vallen onder de in artikel 15, leden 4 tot en met 7, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 bedoelde vrijstelling van de aanlandingsverplichting: de hoeveelheid vis die elk jaar van elk bestand mag worden aangeland; ii)in de overige visserijen: de hoeveelheid vis die elk jaar van elk bestand mag worden gevangen; e)“quotum”: een gedeelte van de TAC dat is toegewezen aan de Unie, aan een lidstaat of aan een derde land; f)“analytische evaluaties”: kwantitatieve evaluaties van trends in een bepaald bestand, op basis van gegevens over de biologie en de exploitatie van dat bestand, die blijkens wetenschappelijke toetsing van toereikende kwaliteit zijn om de basis te vormen voor wetenschappelijke adviezen over opties voor toekomstige vangsten; g)“maaswijdte”: de maaswijdte van visnetten in de zin van artikel 6, punt 27, van Verordening (EU) 2019/1241; h)“register van de vissersvloot van de Unie”: het register dat door de Commissie is ingesteld overeenkomstig artikel 24, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1380/2013; i)“visserijlogboek”: het logboek als bedoeld in artikel 14 van Verordening (EG) nr. 1224/2009. Artikel 4

Visserijzones Voor de toepassing van deze verordening geldt de volgende afbakening van visserijzones:

a)voor de ICES-zones (International Council for the Exploration of the Sea — Internationale Raad voor het onderzoek van de zee): de in bijlage III bij Verordening (EG) nr. 218/2009 gespecificeerde geografische gebieden; b)voor het Skagerrak: het geografische gebied dat in het westen wordt begrensd door een lijn van de vuurtoren van Hanstholm naar die van Lindesnes, en in het zuiden door een lijn van de vuurtoren van Skagen naar die van Tistlarna en vandaar naar het dichtstbijgelegen punt op de Zweedse kust; c)voor het Kattegat: het geografische gebied dat in het noorden wordt begrensd door een lijn van de vuurtoren van Skagen naar die van Tistlarna en vandaar naar het dichtstbijgelegen punt op de Zweedse kust, en in het zuiden door een lijn van Kaap Hasenøre naar Kaap Gniben, van Korshage naar Spodsbjerg en van Kaap Gilbjerg naar Kullen; d)voor functionele eenheid 16 van ICES-deelgebied 7: het geografische gebied dat wordt begrensd door loxodromen die achtereenvolgens de punten met de volgende geografische coördinaten met elkaar verbinden: –53° 30’ N.B. 15° 00’ W.L., –53° 30’ N.B. 11° 00’ W.L., –51° 30’ N.B. 11° 00’ W.L., –51° 30’ N.B. 13° 00’ W.L., –51° 00’ N.B. 13° 00’ W.L., –51° 00’ N.B. 15° 00’ W.L.; e)voor functionele eenheid 25 van ICES-sector 8c: het geografische zeegebied dat wordt begrensd door loxodromen die achtereenvolgens de punten met de volgende geografische coördinaten met elkaar verbinden: –43° 00' N.B. 9° 00' W.L., –43° 00' N.B. 10° 00' W.L., –43° 30' N.B. 10° 00' W.L., –43° 30' N.B. 9° 00' W.L., –44° 00' N.B. 9° 00' W.L., –44° 00' N.B. 8° 00' W.L., –43° 30' N.B. 8° 00' W.L.; f)voor functionele eenheid 26 van ICES-sector 9a: het geografische gebied dat wordt begrensd door loxodromen die achtereenvolgens de punten met de volgende geografische coördinaten met elkaar verbinden: –43° 00’ N.B. 8° 00’ W.L.,

–43° 00’ N.B. 10° 00’ W.L., –42° 00’ N.B. 10° 00’ W.L., –42° 00’ N.B. 8° 00’ W.L.; g)voor functionele eenheid 27 van ICES-sector 9a: het geografische gebied dat wordt begrensd door loxodromen die achtereenvolgens de punten met de volgende geografische coördinaten met elkaar verbinden: –42° 00’ N.B. 8° 00’ W.L., –42° 00’ N.B. 10° 00’ W.L., –38° 30’ N.B. 10° 00’ W.L., –38° 30’ N.B. 9° 00’ W.L., –40° 00’ N.B. 9° 00’ W.L., –40° 00’ N.B. 8° 00’ W.L.; h)voor functionele eenheid 30 van ICES-sector 9a: het geografische gebied onder de jurisdictie van Spanje in de Golf van Cádiz en in de aangrenzende wateren van 9a; i)voor functionele eenheid 31 van ICES-sector 8c: het geografische zeegebied dat wordt begrensd door loxodromen die achtereenvolgens de punten met de volgende geografische coördinaten met elkaar verbinden: –43° 30' N.B. 6° 00' W.L., –44° 00' N.B. 6° 00' W.L., –44° 00' N.B. 2° 00' W.L., –43° 30' N.B. 2° 00' W.L.; j)voor de Golf van Cádiz: het geografische gebied van ICES-sector 9a ten oosten van 7° 23′ 48″ W.L.; k)voor het CCAMLR-verdragsgebied (Commission for the Conservation of Antarctic Marine Living Resources — Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren): het geografische gebied als omschreven in artikel 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 601/2004 van de Raad; l)voor de CECAF-zones (Committee for Eastern Central Atlantic Fisheries — Visserijcommissie voor het centraaloostelijke deel van de Atlantische Oceaan): de geografische gebieden als gespecificeerd in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 216/2009 van het Europees Parlement en de Raad; m)voor het IATTC-verdragsgebied (InterAmerican Tropical Tuna Commission — Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn): het geografische gebied als omschreven in het verdrag ter versterking van de Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn opgericht bij het verdrag van 1949 tussen de Verenigde Staten van Amerika en de Republiek Costa Rica;

n)voor het ICCAT-verdragsgebied (International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas – Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen): het geografische gebied als omschreven in het Internationaal Verdrag voor de instandhouding van Atlantische tonijnen; o)voor het bevoegdheidsgebied van de IOTC (Indian Ocean Tuna Commission — Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan): het geografische gebied als omschreven in de Overeenkomst tot oprichting van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan; p)voor de NAFO-zones (Northwest Atlantic Fisheries Organisation — Visserijorganisatie voor het noordwestelijke deel van de Atlantische Oceaan): de geografische gebieden als gespecificeerd in bijlage III bij Verordening (EG) nr. 217/2009 van het Europees Parlement en de Raad; q)voor het SEAFO-verdragsgebied (South East Atlantic Fisheries Organisation — Visserijorganisatie voor het zuidoostelijke deel van de Atlantische Oceaan): het geografische gebied als omschreven in het Verdrag inzake de instandhouding en het beheer van de visbestanden in het zuidoostelĳke deel van de Atlantische Oceaan; r)voor het SIOFA-verdragsgebied: het geografische gebied als omschreven in de Visserijovereenkomst voor de Zuid-Indische Oceaan; s)voor het SPRFMO-verdragsgebied (South Pacific Regional Fisheries Management Organisation — Regionale organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan): het geografische gebied als omschreven in het Verdrag inzake de instandhouding en het beheer van de visbestanden van de volle zee in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan; t)voor het WCPFC-verdragsgebied (Western and Central Pacific Fisheries Commission — Commissie voor de visserij in de westelijke en centrale Stille Oceaan): het geografische gebied als omschreven in het Verdrag inzake de instandhouding en het beheer van over grote afstanden trekkende visbestanden in het westelijke en centrale deel van de Stille Oceaan; u)voor de volle zee van de Beringzee: het geografische gebied van de volle zee van de Beringzee vanaf 200 zeemijl van de basislijnen vanwaar de breedte van de territoriale zee van de aan de Beringzee gelegen kuststaten wordt gemeten; v)voor het tussen de IATTC en de WCPFC overlappende gebied: het geografische gebied dat wordt begrensd door: –lengtegraad 150° W.L., –lengtegraad 130° W.L., –breedtegraad 4° Z.B., –breedtegraad 50° Z.B. TITEL II

VANGSTMOGELIJKHEDEN

VOOR VISSERSVAARTUIGEN VAN DE UNIE Hoofdstuk I

Algemene bepalingen Artikel 5

TAC’s en toewijzingen 1.De TAC’s voor vissersvaartuigen van de Unie in de wateren van de Unie of bepaalde wateren buiten de Unie en de toewijzing van deze TAC’s aan de lidstaten, alsmede eventuele voorwaarden die er functioneel verband mee houden, worden vastgesteld in bijlage I. 2.Vissersvaartuigen van de Unie mogen, met inachtneming van de in bijlage I bij deze verordening vastgestelde TAC’s en de voorschriften van artikel 16 en bijlage III van de onderhavige verordening en van Verordening (EU) 2017/2403 van het Europees Parlement en de Raad en de uitvoeringsbepalingen daarvan, vissen in de wateren die onder de visserij-jurisdictie van de Faeröer, Groenland en Noorwegen vallen, en in de visserijzone rond Jan Mayen. Artikel 6

Door de lidstaten vast te stellen TAC’s 1.Voor bepaalde visbestanden worden de TAC’s door de betrokken lidstaat vastgesteld. Deze bestanden worden opgesomd in bijlage I.

2.De door een lidstaat vast te stellen TAC’s: a)zijn consistent met de beginselen en voorschriften van het GVB, en met name met het beginsel van duurzame exploitatie van de bestanden; en b)zijn zodanig gekozen dat: i)indien er analytische evaluaties beschikbaar zijn, de exploitatie van het bestand met een zo groot mogelijke waarschijnlijkheid vanaf 2020 overeenstemt met de maximale duurzame opbrengst; of ii)indien er geen of onvolledige analytische evaluaties beschikbaar zijn, de exploitatie van het bestand voldoet aan de voorzorgsbenadering van het visserijbeheer. 3.Elke betrokken lidstaat verstrekt de Commissie uiterlijk op 15 maart 2020 de volgende gegevens: a)de vastgestelde TAC’s; b)de door de lidstaat verzamelde en beoordeelde gegevens waarop de vastgestelde TAC’s zijn gebaseerd; c)nadere gegevens over hoe de vastgestelde TAC’s aan lid 2 voldoen. Artikel 7

Voorwaarden voor de aanlanding van vangsten en bijvangsten 1.Vangsten waarvoor de aanlandingsverplichting van artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 niet geldt, mogen slechts aan boord worden gehouden of aangeland mits: a)zij zijn gevangen door vaartuigen die de vlag voeren van een lidstaat die over een quotum beschikt, en dat quotum nog niet is opgebruikt; of b)zij deel uitmaken van een quotum van de Unie dat niet in de vorm van quota over de lidstaten is verdeeld, en dat quotum van de Unie nog niet is opgebruikt. 2.De in artikel 15, lid 8, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 bedoelde bestanden van niet-doelsoorten die zich binnen biologisch veilige grenzen bevinden, worden in bijlage I bij de onderhavige verordening vastgesteld met het oog op de in dat artikel vastgestelde afwijking van de verplichting om vangsten in mindering te brengen op de betrokken quota. [Artikel 8

Quotumruilmechanisme voor TAC’s voor onvermijdelijke bijvangsten

als gevolg van de invoering van de aanlandingsverplichting 1.Het in dit artikel beschreven quotumruilmechanisme wordt ingesteld om rekening te houden met de invoering van de aanlandingsverplichting en om quota beschikbaar te stellen voor de lidstaten zonder quotum voor bepaalde bijvangsten. Het mechanisme is van toepassing op de TAC’s vermeld in bijlage IA. 2.6 % van elk quotum van de TAC’s voor kabeljauw in de Keltische Zee, kabeljauw in het gebied ten westen van Schotland, wijting in de Ierse Zee en schol in de ICES-sectoren 7h, 7j en 7k, en 3 % van elk quotum van de TAC voor wijting in het gebied ten westen van Schotland, die aan elke lidstaat zijn toegewezen, worden opgenomen in een quotumruilsysteem, dat opengesteld wordt op 1 januari 2019. De lidstaten zonder quota hebben exclusieve toegang tot het quotumruilsysteem tot en met 31 maart 2019. 3.De hoeveelheden die uit het systeem worden gehaald, mogen niet worden geruild of overgedragen naar het volgende jaar. Na 31 maart 2019 worden ongebruikte hoeveelheden teruggegeven aan de lidstaten die in het begin aan het quotumruilsysteem hebben bijgedragen. 4.De quota die in ruil gegeven worden, komen bij voorkeur van een lijst met TAC’s die iedere aan het systeem bijdragende lidstaat heeft vastgesteld, en die is vervat in het aanhangsel bij bijlage IA. 5.Er wordt, aan de hand van een marktkoers of een andere voor beide partijen aanvaardbare wisselkoers, voor gezorgd dat de in ruil gegeven quota commercieel gelijkwaardig zijn. Bij ontstentenis van een alternatieve regeling wordt voor commerciële gelijkwaardigheid gezorgd op basis van de gemiddelde prijzen van de Unie van het voorgaande jaar, zoals bepaald door de Waarnemingspost voor de EU-markt voor visserij- en aquacultuurproducten.

6.Indien het bovenstaande mechanisme de lidstaten niet in gelijke mate een oplossing biedt voor hun onvermijdelijke bijvangsten, trachten de lidstaten het eens te worden over quota-uitwisselingen krachtens artikel 16, lid 8, van Verordening (EU) nr. 1380/2013, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de geruilde quota commercieel gelijkwaardig zijn. Artikel te herzien op basis van de beoordeling van de bijvangst-TAC’s] Artikel 9

Beperkingen van de visserijinspanning in ICES-sector 7e 1.Voor de in artikel 1, lid 2, onder b), bedoelde perioden zijn de technische aspecten van de rechten en verplichtingen in verband met bijlage IIA voor het beheer van het tongbestand in ICES-sector 7e vastgesteld in bijlage IIA. 2.De Commissie kan, door middel van uitvoeringshandelingen, aan een verzoekende lidstaat extra zeedagen toekennen bovenop de in bijlage IIA, punt 5, bedoelde zeedagen, gedurende welke een vaartuig toestemming van zijn vlaggenlidstaat kan krijgen om in ICES-sector 7e aanwezig te zijn met gereglementeerd vistuig aan boord, en wel op basis van een verzoek van die lidstaat overeenkomstig bijlage IIA, punt 7.4. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 50, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. 3.De Commissie kan, door middel van uitvoeringshandelingen, aan een verzoekende lidstaat maximaal drie extra dagen tussen 1 februari 2020 en 31 januari 2021 toekennen bovenop de in bijlage IIA, punt 5, bedoelde zeedagen, gedurende welke een vaartuig aanwezig mag zijn in ICES-sector 7e op basis van een programma voor versterkte aanwezigheid van wetenschappelijke waarnemers als bedoeld in bijlage IIA, punt 8.1. Zulke toekenning geschiedt op basis van de door de lidstaat overeenkomstig bijlage IIA, punt 8.3, ingediende beschrijving en na raadpleging van het WTECV. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 50, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. [Artikel 10

Maatregelen inzake zeebaarsvisserijen 1.Het is voor vissersvaartuigen van de Unie en in elke vorm van commerciële visserij vanaf de kust verboden om op zeebaars te vissen in de ICES-sectoren 4b en 4c en in ICES-deelgebied 7. Het is tevens verboden om zeebaars die in die gebieden is gevangen, aan boord te houden, over te laden, te verplaatsen of aan te landen. 2.In afwijking van lid 1 mogen vissersvaartuigen van de Unie in januari 2020 en van 1 april tot en met 31 december 2020 in de ICES-sectoren 4b, 4c, 7d, 7e, 7f en 7h en in de wateren binnen 12 zeemijl vanaf de basislijnen die onder de soevereiniteit van het Verenigd Koninkrijk vallen in de ICES-sectoren 7a en 7g, vissen op zeebaars, en zeebaars die in die gebieden is gevangen, aan boord houden, overladen, verplaatsen of aanlanden met het volgende vistuig en binnen de volgende limieten: a)met bodemtrawls, voor onvermijdelijke bijvangsten van maximaal p.m. kilogram per twee maanden en p.m. % van het gewicht van de totale vangst mariene organismen aan boord die door dat vaartuig op één bepaalde dag zijn gevangen; b)met zegens, voor onvermijdelijke bijvangsten van maximaal p.m. kilogram per maand en p.m. % van het gewicht van de totale vangst mariene organismen aan boord die door dat vaartuig op één bepaalde dag zijn gevangen; c)met haken en lijnen, maximaal p.m. ton per vaartuig per jaar; d)met vaste kieuwnetten, voor onvermijdelijke bijvangsten van maximaal p.m. ton per vaartuig per jaar. De in de eerste alinea geformuleerde afwijkingen zijn van toepassing op vissersvaartuigen van de Unie die vangsten van zeebaars hebben geregistreerd in de periode van 1 juli 2015 tot en met 30 september 2016: in punt c) voor geregistreerde vangsten met haken en lijnen, en in punt d) voor geregistreerde vangsten met vaste kieuwnetten. Wanneer een vissersvaartuig van de Unie wordt vervangen, kunnen de lidstaten toestaan dat de afwijking geldt voor een ander vissersvaartuig, op voorwaarde dat het aantal onder de afwijking vallende vissersvaartuigen van de Unie en de totale visserijcapaciteit ervan niet toenemen. 3.De vangstbeperkingen van lid 2 zijn niet overdraagbaar tussen vaartuigen en, indien een maandelijkse beperking van toepassing is, tussen maanden. Voor vissersvaartuigen van de Unie die in één kalendermaand meer dan één vistuig gebruiken, geldt de laagste van de vangstbeperkingen die in lid 2 voor de betrokken vistuigen zijn vastgesteld. De lidstaten melden uiterlijk 15 dagen na het einde van elke maand aan de Commissie hoeveel zeebaars per vistuigtype is gevangen. 4.Bij recreatievisserij, inclusief vanaf de kust, in de ICES-sectoren 4b, 4c, 6a en 7a tot en met 7k: a)is van 1 januari tot en met 31 maart en van 1 november tot en met 31 december 2020 alleen het vangen met hengel of handlijn en weer terugzetten van zeebaars toegestaan. Het is gedurende die periode verboden om zeebaars die in die gebieden is gevangen, aan boord te houden, te verplaatsen, over te laden of aan te landen; b)mag van 1 april tot en met 31 oktober 2020 maximaal p.m. zeebaars per visser per dag met hengel of handlijn worden gevangen en gehouden. De minimummaat voor bijgehouden zeebaars bedraagt 42 cm. 5.In recreatievisserijen in de ICES-sectoren 8a en 8b mogen maximaal p.m. zeebaarzen per visser per dag met hengel of handlijn worden gevangen en gehouden. De minimummaat voor bijgehouden zeebaars bedraagt 42 cm.

Maatregelen zullen worden herzien na ontvangst van het wetenschappelijk advies] [Artikel 11

Maatregelen inzake Europese-aalvisserijen in de wateren van de Unie van het ICES-gebied Gerichte, incidentele en recreatievisserij op Europese aal is verboden in de wateren van de Unie van het ICES-gebied en in brakke wateren zoals estuaria, kustlagunes en overgangswateren, gedurende een periode van drie opeenvolgende maanden, die elke betrokken lidstaat zelf moet bepalen tussen 1 augustus 2020 en 29 februari 2021. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op 1 juni 2020 van de door hen bepaalde periode in kennis. Maatregelen zullen worden herzien na ontvangst van het wetenschappelijk advies] Artikel 12

Bijzondere bepalingen inzake de toewijzing van vangstmogelijkheden 1.De vangstmogelijkheden worden overeenkomstig deze verordening over de lidstaten verdeeld onverminderd: a)het ruilen van vangstmogelijkheden op grond van artikel 16, lid 8, van Verordening (EU) nr. 1380/2013; b)kortingen en nieuwe toewijzingen op grond van artikel 37 van Verordening (EG) nr. 1224/2009; c)nieuwe toewijzingen op grond van de artikelen 12 en 47 van Verordening (EU) 2017/2403 van de Raad; d)het aanlanden van extra hoeveelheden op grond van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 847/96 en artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013; e)de overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 en artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 ingehouden hoeveelheden; f)kortingen op grond van de artikelen 105, 106 en 107 van Verordening (EG) nr. 1224/2009; g)overdrachten en uitwisselingen van quota op grond van artikel 17 van de onderhavige verordening. 2.Bestanden waarvoor voorzorgs-TAC’s of analytische TAC’s zijn vastgesteld, zijn opgenomen in bijlage I bij de onderhavige verordening met het oog op het meerjarenbeheer van de TAC’s en quota als bedoeld in Verordening (EG) nr. 847/96. 3.Tenzij anders vermeld in bijlage I bij de onderhavige verordening, is artikel 3 van Verordening (EG) nr. 847/96 van toepassing op bestanden waarvoor een voorzorgs-TAC is vastgesteld, en zijn artikel 3, leden 2 en 3, en artikel 4 van die verordening van toepassing op bestanden waarvoor een analytische TAC is vastgesteld. 4.De artikelen 3 en 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 zijn niet van toepassing wanneer een lidstaat gebruikmaakt van de jaarflexibiliteit als vastgesteld in artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013. Artikel 13

Herstelmaatregelen voor kabeljauw en wijting in de Keltische Zee 1. De volgende maatregelen zijn van toepassing op vaartuigen van de Unie die vissen met bodemtrawls en zegens in de ICES-sectoren van 7f tot en met 7k en in het gebied ten westen van 5° W.L. in ICES-sector 7e: a) van 1 februari 2020 tot en met 15 maart 2020 is het voor deze vaartuigen verboden dit gebied te bevissen; b) vaartuigen van de Unie waaraan vangstmogelijkheden voor kabeljauw in dit gebied zijn toegewezen, moeten hetzij onderworpen zijn aan ten minste 20 % waarnemerstoezicht op zee, hetzij beschikken over operationele CCTV-systemen overeenkomstig artikel 23, lid 5, van Verordening (EU) 2019/1241.

2. De maatregelen in lid 1 zijn niet van toepassing op vaartuigen van de Unie die tot een van de volgende categorieën behoren: a)vaartuigen waarvan de vangsten voor ten minste 55 % uit wijting bestaan; b)vaartuigen waarvan de vangsten voor ten minste 55 % uit een combinatie van zeeduivel, heek en scharretong bestaan; c)vaartuigen van de Unie die vissen met een maaswijdte in de kuil van 120 mm in combinatie met vistuig met ten minste 1 m afstand tussen vislijn en grondpees; d)vaartuigen van de Unie met slechts één gereglementeerd zeer selectief vistuig aan boord dat technische kenmerken heeft die er, volgens een door het WTECV geëvalueerde wetenschappelijke studie, voor zorgen dat minder dan 1 % van de vangsten uit kabeljauw bestaat. 3. Vaartuigen van de Unie die vissen met bodemtrawls en zegens in de ICES-sectoren 7f tot en met 7k en in het gebied ten westen van 5° W.L. in ICES-sector 7e waarvan de vangsten voor ten minste 55 % uit wijting bestaan of voor ten minste 55 % uit een combinatie van zeeduivel, heek en scharretong bestaan, gebruiken een minimale maaswijdte in de kuil van ten minste 100 mm. 4. Dit artikel is niet van toepassing op vaartuigen van de Unie waarvan de vangsten voor ten minste 30 % uit langoustine bestaan. Artikel 14

Verboden soorten 1.Het is vissersvaartuigen van de Unie verboden de onderstaande soorten te bevissen, aan boord te houden, over te laden en aan te landen: a)sterrog (Amblyraja radiata) in de wateren van de Unie van de ICES-sectoren 2a, 3a en 7d en ICES-deelgebied 4; b)schubzwelghaai (Centrophorus squamosus) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 14; c)Portugese ijshaai (Centroscymnus coelolepis) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1en 14; d)zwarte haai (Dalatias licha) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 14; e)spitssnuitsnavelhaai (Deania calcea) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 14; f)vleet-soortencomplex (Dipturus batis) (Dipturus cf. flossada en Dipturus cf. intermedia) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en de ICES-deelgebieden 3, 4, 6, 7, 8, 9 en 10; g)grote lantaarnhaai (Etmopterus princeps) in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 14; h)ruwe haai (Galeorhinus galeus), wanneer wordt gevist met de beug in de wateren van de Unie van ICES-sector 2a en ICES-deelgebied 4 en in de wateren van de Unie en internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1, 5, 6, 7, 8, 12 en 14; i)haringhaai (Lamna nasus) in alle wateren; j)stekelrog (Raja clavata) in de wateren van de Unie van ICES-sector 3a; k)golfrog (Raja undulata) in de wateren van de Unie van de ICES-deelgebieden 6 en 10;

l)walvishaai (Rhincodon typus) in alle wateren; m)gewone gitaarrog (Rhinobatos rhinobatos) in de Middellandse Zee; n)doornhaai (Squalus acanthias) in de wateren van de Unie van de ICES-deelgebieden 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10, met uitzondering van de in bijlage IA vastgestelde vermijdingsprogramma’s. 2.Incidenteel gevangen vissen van de in lid 1 bedoelde soorten worden ongedeerd gelaten. Zij worden onmiddellijk teruggezet. Artikel 15

Toezending van gegevens Wanneer de lidstaten op grond van de artikelen 33 en 34 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 gegevens met betrekking tot de aanlanding van hoeveelheden gevangen vis aan de Commissie doen toekomen, gebruiken zij daarvoor de in bijlage I bij de onderhavige verordening vermelde bestandscodes. Hoofdstuk II

Vismachtigingen in wateren van derde landen Artikel 16

Vismachtigingen 1.Het maximale aantal vismachtigingen voor vissersvaartuigen van de Unie in wateren van derde landen wordt vastgesteld in bijlage III. 2.Indien een lidstaat quota in de in bijlage III bij de onderhavige verordening genoemde visserijzones op basis van artikel 16, lid 8, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 aan een andere lidstaat overdraagt (ruil of “swap”), worden daarbij ook de overeenkomstige vismachtigingen overgedragen en wordt de Commissie hiervan in kennis gesteld. Het in bijlage III bij deze verordening vastgestelde totale aantal vismachtigingen per visserijzone wordt echter niet overschreden. Hoofdstuk III

Vangstmogelijkheden in wateren van regionale organisaties

voor visserijbeheer Afdeling 1

Algemene bepalingen Artikel 17

Overdrachten en uitwisselingen van quota 1.Wanneer volgens de voorschriften van een regionale organisatie voor visserijbeheer (“ROVB”) overdrachten en uitwisselingen van quota tussen de verdragsluitende partijen bij een ROVB zijn toegestaan, kan een lidstaat (“de betrokken lidstaat”) met een verdragsluitende partij bij de ROVB besprekingen aanknopen en, in voorkomend geval, mogelijke contouren schetsen voor een geplande overdracht of uitwisseling van quota. 2.De betrokken lidstaat brengt de mogelijke contouren van een geplande overdracht of uitwisseling van quota die hij met de betreffende verdragsluitende partij bij de ROVB heeft besproken, ter kennis van de Commissie, die daaraan haar goedkeuring kan hechten. Vervolgens maakt de Commissie aan de betreffende verdragsluitende partij bij de ROVB onverwijld kenbaar dat zij ermee instemt gebonden te zijn door de overdracht of uitwisseling van quota. De Commissie brengt daarna de overeengekomen overdracht of uitwisseling van quota ter kennis van het secretariaat van de ROVB overeenkomstig de voorschriften van die organisatie. 3.De Commissie brengt de lidstaten op de hoogte van de overeengekomen overdracht of uitwisseling van quota. 4.De vangstmogelijkheden die in het kader van de overdracht of uitwisseling van quota worden ontvangen van of overgedragen aan de betreffende verdragsluitende partij bij de ROVB, worden beschouwd als quota die aan de betrokken lidstaat worden toegewezen dan wel in mindering worden gebracht op de toewijzing van de betreffende lidstaat, vanaf het tijdstip dat de overdracht of uitwisseling van quota in werking treedt overeenkomstig de bepalingen van de overeenkomst die met de betrokken verdragsluitende partij bij de ROVB is gesloten, of, in voorkomend geval, overeenkomstig de voorschriften van de betrokken ROVB. Overeenkomstig het beginsel van de relatieve stabiliteit van visserijactiviteiten wijzigt een dergelijke toewijzing de bestaande verdeelsleutel voor de toewijzing van vangstmogelijkheden aan de lidstaten niet. 5.Dit artikel is van toepassing tot en met 31 januari 2021 voor overdrachten van quota van een verdragsluitende partij bij een ROVB naar de Unie en de daaropvolgende toewijzing ervan aan de lidstaten. Afdeling 2

ICCAT-verdragsgebied Artikel 18

Beperkingen van de vangst-, kweek- en mestcapaciteit

1.Het aantal met de hengel of de sleeplijn vissende vaartuigen van de Unie dat in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan actief op blauwvintonijn tussen 8 kg/75 cm en 30 kg/115 cm mag vissen, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 1. 2.Het aantal vissersvaartuigen van de Unie dat in het kader van de ambachtelijke kustvisserij in de Middellandse Zee actief op blauwvintonijn tussen 8 kg/75 cm en 30 kg/115 cm mag vissen, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 2. 3.Het aantal vissersvaartuigen van de Unie dat in de Adriatische Zee actief op blauwvintonijn tussen 8 kg/75 cm en 30 kg/115 cm mag vissen voor kweekdoeleinden, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 3. 4.Het aantal en de totale in brutotonnage uitgedrukte capaciteit van de vissersvaartuigen die in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee op blauwvintonijn mogen vissen, deze aan boord mogen houden en mogen overladen, vervoeren of aanlanden, worden beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 4. 5.Het aantal tonnara’s dat in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee wordt gebruikt bij de visserij op blauwvintonijn, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 5. 6.De capaciteit voor het kweken en mesten van blauwvintonijn, alsmede de maximale hoeveelheid in het wild gevangen blauwvintonijn die wordt toegewezen aan kweek- en mestbedrijven in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 6. 7.Het maximale aantal vissersvaartuigen van de Unie dat op Noord-Atlantische witte tonijn als doelsoort mag vissen overeenkomstig artikel 12 van Verordening (EG) nr. 520/2007 van de Raad, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 7, bij deze verordening. 8.Het maximale aantal vissersvaartuigen van de Unie met een lengte van ten minste 20 meter die vissen op grootoogtonijn in het ICCAT-verdragsgebied, wordt beperkt overeenkomstig bijlage IV, punt 8. Artikel 19

Recreatievisserij In voorkomend geval kennen de lidstaten een specifiek aandeel van de hun in bijlage ID toegekende quota toe aan de recreatievisserij. Artikel 20

Haaien 1.In alle visserijen geldt een verbod op het aan boord houden, overladen en aanlanden van delen van of volledige karkassen van grootoogvoshaaien (Alopias superciliosus). 2.Het is verboden gericht te vissen op voshaaisoorten van het geslacht Alopias. 3.In visserijen in het ICCAT-verdragsgebied geldt een verbod op het aan boord houden, overladen en aanlanden van delen van of volledige karkassen van hamerhaaien van de familie Sphyrnidae (met uitzondering van Sphyrna tiburo). 4.In alle visserijen geldt een verbod op het aan boord houden, overladen en aanlanden van delen van of volledige karkassen van oceanische witpunthaaien (Carcharhinus longimanus). 5.In alle visserijen geldt een verbod op het aan boord houden van zijdehaaien (Carcharhinus falciformis). {Afdeling 3 zal worden bijgewerkt na de desbetreffende jaarvergaderingen van ROVB’s} Afdeling 3

CCAMLR-verdragsgebied Artikel 21

Verbodsbepalingen en vangstbeperkingen 1.Gerichte visserij op de in bijlage V, deel A, vermelde soorten is verboden in de daarin aangegeven zones en perioden.

2.Voor verkennende visserij worden de TAC’s en bijvangstbeperkingen per deelgebied vastgelegd in bijlage V, deel B. Artikel 22

Verkennende visserij 1.De lidstaten mogen in 2019 deelnemen aan de verkennende visserij met de beug op Antarctische ijsheek (Dissostichus spp.) in de FAO-deelgebieden 88.1 en 88.2 en de FAO-sectoren 58.4.1, 58.4.2 en 58.4.3a buiten gebieden onder nationale jurisdictie. Lidstaten die voornemens zijn om aan die visserij deel te nemen, stellen het CCAMLR-secretariaat uiterlijk op 1 juni 2019 daarvan in kennis overeenkomstig de artikelen 7 en 7 bis van Verordening (EG) nr. 601/2004. 2.De TAC’s en bijvangstbeperkingen in de FAO-deelgebieden 88.1 en 88.2 en de FAO-sectoren 58.4.1, 58.4.2 en 58.4.3a per deelgebied en sector en de verdeling daarvan over de kleine onderzoeksvakken (Small Scale Research Units – SSRU’s) in elk gebied worden vastgesteld in bijlage V, deel B. De visserijactiviteiten in een SSRU worden stopgezet zodra de gemelde vangsten de geldende TAC hebben bereikt, waarna dit vak voor de rest van het seizoen voor de visserij wordt gesloten. 3.De visserijactiviteiten vinden plaats in een zo groot mogelijk geografisch gebied en op zo veel mogelijk verschillende diepten om de nodige informatie te verzamelen voor het bepalen van het visserijpotentieel en om overconcentratie van vangst- en visserijinspanning te voorkomen. In de FAO-deelgebieden 88.1 en 88.2 en de FAO-sectoren 58.4.1, 58.4.2 en 58.4.3a is het echter verboden om te vissen op diepten van minder dan 550 meter. Artikel 23

Visserij op Antarctisch krill in het visseizoen 2019/2020 1.Lidstaten die voornemens zijn om in het visseizoen 2019/2020 in het CCAMLR-verdragsgebied op Antarctisch krill (Euphausia superba) te vissen, stellen de Commissie uiterlijk op 1 mei 2019 daarvan in kennis aan de hand van het in bijlage V, deel C, van deze verordening vastgestelde formulier. Op basis van de door de lidstaten verstrekte informatie legt de Commissie deze kennisgevingen uiterlijk op 30 mei 2019 aan het CCAMLR-secretariaat voor. 2.De in lid 1 van dit artikel bedoelde kennisgeving omvat de in artikel 3 van Verordening (EG) nr. 601/2004 bedoelde informatie voor elk vaartuig dat van de lidstaat toestemming krijgt om aan de visserij op Antarctisch krill deel te nemen. 3.Een lidstaat die voornemens is om in het CCAMLR-verdragsgebied op Antarctisch krill te vissen, geeft uitsluitend kennis van dit voornemen voor gemachtigde vaartuigen die ten tijde van de kennisgeving zijn vlag voeren of die de vlag van een ander CCAMLR-lid voeren, maar naar verwachting ten tijde van de genoemde visserijactiviteit de vlag van de eerstbedoelde lidstaat zullen voeren. 4.De lidstaten mogen toestaan dat een ander vaartuig dan de overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 van dit artikel aan het secretariaat van de CCAMLR gemelde vaartuigen deelneemt aan de visserij op Antarctisch krill, wanneer een gemachtigd vaartuig om legitieme operationele redenen of vanwege overmacht niet aan die visserij kan deelnemen. De betrokken lidstaten brengen in dat geval het CCAMLR-secretariaat en de Commissie onverwijld op de hoogte en verstrekken daarbij: a)alle bijzonderheden over het vervangende vaartuig (of de vervangende vaartuigen), inclusief de in artikel 3 van Verordening (EG) nr. 601/2004 bedoelde informatie; b)een volledig overzicht van de redenen voor de vervanging, alsmede alle relevante ondersteunende bewijsstukken of referenties. 5.De lidstaten staan niet toe dat een vaartuig dat voorkomt op een door de CCAMLR vastgestelde lijst van vaartuigen die illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserijactiviteiten verrichten (IOO-vaartuigen), aan de visserij op Antarctisch krill deelneemt. Afdeling 4

IOTC-bevoegdheidsgebied Artikel 24

Beperking van de vangstcapaciteit van vaartuigen die in het IOTC-bevoegdheidsgebied vissen 1.Het maximale aantal vissersvaartuigen van de Unie dat in het IOTC-bevoegdheidsgebied op tropische tonijn mag vissen, en de overeenkomstige in brutotonnage uitgedrukte capaciteit, worden vastgesteld in bijlage VI, punt 1. 2.Het maximale aantal vissersvaartuigen van de Unie dat in het IOTC-bevoegdheidsgebied op zwaardvis (Xiphias gladius) en witte tonijn (Thunnus alalunga) mag vissen, en de overeenkomstige in brutotonnage uitgedrukte capaciteit, worden vastgesteld in bijlage VI, punt 2. 3.De lidstaten kunnen vaartuigen die zijn toegewezen aan een van de twee in de leden 1 en 2 bedoelde visserijen, toewijzen aan de andere visserij, mits zij ten genoegen van de Commissie kunnen aantonen dat deze wijziging niet tot een stijging van de visserijinspanning voor de betrokken visbestanden leidt. 4.De lidstaten zorgen er bij een voorgestelde overdracht van capaciteit naar hun vloot voor dat de over te dragen vaartuigen voorkomen in het vaartuigenregister van de IOTC of van andere ROVB’s voor tonijn. Voorts mogen vaartuigen die voorkomen op de door een ROVB vastgestelde lijst van vaartuigen die illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserijactiviteiten verrichten, niet worden overgedragen. 5.De lidstaten mogen hun vangstcapaciteit slechts tot boven de in de leden 1 en 2 bedoelde maxima verhogen als zij binnen de grenzen blijven die bepaald zijn in de bij de IOTC ingediende ontwikkelingsplannen.

Artikel 25

Niet-verankerde FAD’s en bevoorradingsvaartuigen 1.Ringzegenvaartuigen zetten op ongeacht welk moment niet meer dan 350 niet-verankerde FAD’s in. 2.Het aantal bevoorradingsvaartuigen bedraagt niet meer dan één bevoorradingsvaartuig ter ondersteuning van niet minder d