31.12. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 347/9 
Mededeling van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de Richtlijnen van de Raad 
80/836/Euratom van 15 juli 1980 tot wijziging van de richtlijnen met betrekking tot de basis­
normen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan 
ioniserende straling verbonden gevaren, en 84/467/Euratom van 3 september 1984 tot wijziging 
van Richtlijn 80/836/Euratom 
(85/C 347/03) 
In het kader van de tenuitvoerlegging van de Richtlijnen 
van de Raad 80/836/Euratom van 15 juli 1980 tot wijzi­
ging van de richtlijnen met betrekking tot de basisnor­
men voor de bescherming van de gezondheid der bevol­
king en der werkers tegen de aan ioniserende straling 
verbonden gevaren (*), en 84/467/Euratom van 3 sep­
tember 1984 tot wijziging van Richtlijn 80/836/Euratom 
(2), verstrekt de Commissie, na bespreking met weten­
schappelijke deskundigen, onderstaande gegevens: 
I. Algemene opmerkingen 
1. Artikel 30 van het Verdrag tot oprichting van de 
Europese Gemeenschap voor Atoomenergie verplicht de 
Europese Gemeenschap basisnormen vast te stellen voor 
de bescherming van de gezondheid van de bevolking en 
van de werknemers tegen aan ioniserende straling ver­
bonden gevaren. Deze normen zijn vastgesteld in de 
vorm van de richtlijnen van de Raad. In deze richtlijnen 
is steeds gebruik gemaakt van de aanbevelingen van de 
International Commission on Radiological Protection 
(ICRP) en de International Commission on Radiation 
Units and Measurements (ICRU). 
2. De publikaties van de ICRP waarop de richtlijnen 
van de Raad zijn gebaseerd, zijn geschreven om de be­
voegde internationale organisaties en nationale autoritei­
ten in staat te stellen wetsteksten voor te bereiden. In dit 
opzicht brengt Publikatie nr. 26 van de ICRP geen wijzi­
ging in de basisprincipes van Publikatie nr. 9 van de 
ICRP noch in die van de richtlijn van 1976. De richtlijn 
van de Raad van 1980 die rekening houdt met de in Pu­
blikatie nr. 26 beschikbare informatie, vergt geen funda­
mentele wijzigingen in de wetgeving van de Lid-Staten. 
3. De basisprincipes van rechtvaardiging en optimali­
sering van blootstelling, die in Publikatie nr. 26 van de 
ICRP waren geformuleerd en in titel III, artikel 6, van 
de richtlijn van 1980 zijn overgenomen, zijn duidelijk al­
leen van algemene aard. Hiermede dient rekening te 
worden gehouden bij de verwerking in de nationale wet­
telijke, regulerende en administratieve maatregelen. Op 
zijn beurt kan het derde principe (de limietdoses) bin­
dend, zonder beperkingen worden omgezet in nationale 
wetgeving. 
4. De geamendeerde richtlijn van 1980 brengt overi­
gens wijzigingen aan, welke rekening houden met de 
blootstelling van alle delen van het lichaam en niet alleen 
van het kritieke orgaan voordien in aanmerking geno-
C) PB nr. L 246 van 17. 9. 1980, blz. 1. 
(2) PB nr. L 265 van 5. 10. 1984, blz. 4. men. Het systeem 'is daardoor niet minder restrictief dan 
vroeger, hoewel de limieten voor delen van het lichaam 
in beide systemen niet vergelijkbaar zijn. 
5. Het begrip „effectieve dosisequivalent" dat ka­
rakteristiek is voor de aanbevelingen in Publikatie nr. 26 
van de ICRP, is in de richtlijn van 1980 overgenomen. 
Dit begrip wordt gebruikt in het geval van gedeeltelijke 
blootstelling van het lichaam. Het is de bedoeling voor 
een bepaalde gedeeltelijke blootstelling van het lichaam 
een virtuele dosisequivalent voor het gehele lichaam die 
hetzelfde risico met zich mee zou brengen, te bepalen. 
Hoewel de ICRP ervan gebruik maakt om de jaarlijkse 
limietdoses te bepalen, kan het begrip bij routinecontrole 
niet altijd rechtstreeks worden toegepast. Bij ongevallen 
kan het evenwel nuttig zijn om de „effectieve dosisequi­
valent" te schatten op basis van gegevens die worden 
verkregen bij een reconstructie van het ongeval. 
6. Andere wijzigingen in de normen zijn het resultaat 
van de voortdurende evolutie op het gebied van radiobio-
logie en metabolisme. De meeste van deze wijzigingen 
zijn meer van invloed geweest op de bijlagen dan op de 
artikelen zelf. 
II. Toelichting op sommige artikelen van de richtlijn (') 
a) TITEL I 
Definities 
Artikel 1 
(i) De definities hebben betrekking op in de richtlijn 
gebruikte termen. Indien nodig wordt in de desbe­
treffende artikelen van de richtlijn nader vermeld 
hoe zij moeten worden geïnterpreteerd. 
(ii) Het woord „blootstelling" vervangt het woord 
„bestraling", omdat laatstgenoemde term gewoon-
lijkt wordt gebruikt voor het opzettelijk gebruik van 
straling voor bepaalde doeleinden. 
(iii) Het begrip „radioactieve besmetting" is beperkt tot 
de ongewenste aanwezigheid van welke radioactieve 
stof ook (zie hieronder) op een oppervlak, in een 
materiaal of in een levend organisme. „Radioactieve 
stof" is, in de richtlijn, bepaald als iedere stof die 
één of meer radionucliden bevat waarvan de activi­
teit of de concentratie om redenen van stralingsbe­
scherming niet mag worden verwaarloosd. 
(J) De artikelen waarnaar in het document wordt verwezen, 
zijn de artikelen van de richtlijn van de Raad van 15 juli 
1980 en de wijzigingen daarvan, gedateerd 3 september 
1984. 
Nr.C 347/10 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31.12.85 
b) TITEL II 
Werkingssfeer, verklaringen en vergunningen 
Artikel 2 
Dit artikel specificeert het toepassingsgebied van de 
richtlijn. Het ligt in de bedoeling de richtlijn toe te pas­
sen op alle werkzaamheden waarbij radioactieve materia­
len zijn betrokken en op iedere uitrusting die een door 
ioniserende straling veroorzaakt gevaar oplevert, zoals 
röntgentoestellen, versnellers, enz., maar niet op natuur­
lijke radioactiviteit tenzij bij industriële en technische 
werkzaamheden. De richtlijn is bij voorbeeld niet recht­
streeks van toepassing op radon in woningen. 
Artikel 3 
Dit artikel behelst een minimumeis dat van de uitoefe­
ning van werkzaamheden die niet voor vrijstelling in 
aanmerking komen (zie artikel 4) ten minste kennis moet 
worden gegeven in een verklaring (aangifte) bij de be­
voegde autoriteiten in elke Lid-Staat. Het staat de Lid-
Staat vrij bepaalde werkzaamheden te onderwerpen aan 
een voorafgaande vergunning, maar op grond van artikel 
5 moet iedere Lid-Staat voor bepaalde gespecificeerde 
activiteiten een stelsel van voorafgaande vergunningen 
toepassen. 
Artikel 4 
De in dit artikel opgesomde uitzonderingen houden ver­
band met de procedures van verklaringen en vooraf­
gaande vergunningen en stellen de Lid-Staat in staat op 
nationaal vlak dienovereenkomstige uitzonderingen toe 
te staan. Dit artikel legt beperkingen op wat betreft de 
vorm en de omvang van dergelijke uitzonderingen. Aan­
gezien uitzonderingen van toepassing zijn op de artike­
len 2 en 3 dienen de door een Lid-Staat toegestane uit­
zonderingen van zodanige aard te zijn dat de naleving 
van andere artikelen dan deze, met name van de artike­
len 8 en 12, verzekerd is. 
Artikel 5 
Dit artikel specificeert de soorten werkzaamheden welke 
de Lid-Staten moeten onderwerpen aan voorafgaande 
vergunning (of verbod). Bovendien ontneemt dit artikel 
hun de bevoegdheid om uitzonderingen te maken in ver­
band met de werkzaamheden, maar door de officiële de­
finitie van een radioactieve stof in artikel 1 kunnen zeer 
geringe hoeveelheden of concentraties van radionucliden 
worden verwaarloosd. 
c) TITEL III 
Beperking van de doses in geval van controleerbare 
blootstelling 
Artikel 6 
Dit artikel beschrijft de basisprincipes van de stralingsbe­
scherming en verplicht zo de Lid-Staten hun procedures 
op deze principes te baseren. Zij zijn evenwel in vrij al­gemene termen gesteld en er mag enige soepelheid wor­
den verwacht in de wijze waarop zij door de Lid-Staten 
worden toegepast. 
De rechtvaardiging (dat wil zeggen het eerste principe) 
van ieder toepassingsgebied is de taak van de bevoegde 
autoriteit in de Lid-Staten. Naleving van dit principe ten 
aanzien van een soort activiteit wordt voldoende aange­
toond door het bestaan of het vastleggen van voorschrif­
ten die specifiek betrekking hebben op het soort activi­
teit. Het tweede principe (de optimalisering) verplicht de 
blootstelling zo beperkt te houden als redelijkerwijs mo­
gelijk is onder de voorgeschreven limieten en de econo­
mische en sociale factoren waarmede rekening wordt ge­
houden. In het algemeen, bij routineactiviteiten, vergt 
optimalisering geen ingewikkelde berekeningen. 
Deze verplichting impliceert dat de wetenschappelijke 
overwegingen dienen te worden aangevuld met economi­
sche en sociale factoren. De technieken ter beoordeling 
van de noodzaak van verdere reducties van de blootstel­
ling in het licht van wat redelijkerwijze mogelijk is, lo­
pen sterk uiteen. Zij omvatten bij voorbeeld formele 
hulpmiddelen bij de besluitvorming, zoals kosten-baten-
analyse, enz., maar veel vaker zijn zij op gewoon gezond 
verstand gebaseerd. Indien een verbetering gemakkelijk 
kan worden aangebracht en slechts weinig kost, is het 
verstandig en dus redelijk om de verbetering aan te bren­
gen. Indien de verbetering veel kost en de blootstelling 
slechts in geringe mate beperkt, is zij waarschijnlijk on­
gegrond en kan daarom beter achterwege blijven. Aange­
zien met de procedures een combinatie van wetenschap­
pelijke, economische en sociale evaluaties gemoeid is, is 
het nuttig ze te koppelen aan de in de Lid-Staten ge­
bruikte besluitvormingsprocedures. 
Volgens het derde principe mogen de individuele doses 
bepaalde limieten niet overschrijden. De limietdoses zijn 
nodig om de sterk blootgestelde individuen te bescher­
men maar als aanvulling moet ook het bovenvermelde 
tweede principe worden toegepast. 
Artikel 8 
Dit artikel stelt de limieten vast voor de globale blootstel­
ling van het lichaam bij werknemers. In de praktijk kun­
nen de meeste situaties waarin het gehele lichaam was 
blootgesteld aan in hoge mate doordringende straling, 
zoals gammastralen, worden behandeld alsof een uni­
forme verdeling van een dosis in het gehele lichaam had 
plaatsgevonden. In dergelijke gevallen is het het beste om 
dit een globale blootstelling van het lichaam te noemen. 
Bij minder uniforme blootstelling van het lichaam of bij 
minder penetrante straling is artikel 9 relevant. 
Artikel 9 
In dit artikel wordt het effectieve dosisequivalent geïn­
troduceerd. Deze grootheid is niet rechtstreeks meetbaar 
en in de eerste plaats bedoeld om in beknopte vorm een 
31.12. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 347/11 
eenvoudige beschrijving van iedere verdeling van doses 
in het menselijk lichaam en dus van de limieten voor 
ieder soort verdeling mogelijk te maken. In de praktijk 
kan deze voor controledoeleinden behoorlijk worden ge­
raamd door bij voorbeeld gebruik te maken van groothe­
den zoals de geregistreerde doses van persoonlijke dosis­
meters of de hoeveelheid opgenomen radioactieve stof. 
De limieten van de opname staan vermeld in bijlage III 
van de richtlijn die ook de overeenkomstige limieten be­
vat voor concentraties van radioactieve substanties in de 
lucht die een heel jaar door de werknemers wordt ingea­
demd. De naleving van de limieten die zijn vastgesteld 
voor gedeeltelijke blootstelling van het lichaam wordt 
geëvalueerd aan de hand van de resultaten van indivi­
duele dosismeters of in sommige gevallen van metingen 
in het werkmilieu. 
Artikel 12 
Dit artikel behandelt de limietdoses voor personen uit de 
bevolking waarvoor een persoonlijke controle niet vereist 
is. De blootstelling wordt geraamd door indirecte schat­
tingen. De limietdoses gelden voor iedere periode van 
één jaar voor personen van iedere leeftijd. Aangezien de 
werkelijk opgenomen doses niet ieder jaar op iedere leef­
tijd gelijk zijn, is de gemiddelde jaarlijkse dosis voor een 
heel leven kleiner dan de dosis in het jaar waarin de 
hoogste dosis is opgenomen. 
Als de dosis van dat jaar aan de hand van de bepalingen 
van artikel 12 beperkt wordt, zorgt dit in de praktijk, 
rekening houdende met het in artikel 6 bepaalde, voor 
een adequate beperking van de gemiddelde jaarlijkse do­
sis gedurende het gehele leven. Daarom vermeldt de 
richtlijn geen specifieke limiet welke moet worden toege­
past op de gemiddelde dosis voor een heel leven. 
Vele van de in de artikelen 8 en 9 gegeven richtsnoeren 
zijn ook relevant voor artikel 12. 
d) TITEL IV 
Afgeleide limieten 
Artikelen 14 tot en met 17 
Deze artikelen stellen vast hoe afgeleide limieten die 
overeenkomen met de limietdoses in de praktijk gebruikt 
kunnen worden. Het is niet verplicht deze limieten te ge­
bruiken en andere door de Lid-Staat geautoriseerde li­
mieten om de procedures te vergemakkelijken, kunnen 
worden aanvaard, maar alleen als dergelijke vereenvou­
digingen niet minder restrictief zijn dan de limietdoses in 
de richtlijn. 
De limieten moeten als volgt worden opgevat: 
— wat de uitwendige blootstelling alleen betreft, wordt 
gewoonlijk verondersteld dat blootstelling een glo­
bale blootstelling van het lichaam is en dan is weging 
niet nodig. Er moet onderscheid gemaakt worden 
naar gelang van de verschillende limieten voor de ex­
tremiteiten, de huid en de ooglens. Om opgenomen doses om te zetten in dosisequivalent, waarin de ba­
sislimieten zijn uitgedrukt, dient rekening te worden 
gehouden met de in bijlage II aangegeven kwaliteits­
factoren. In de praktijk hebben kwaliteitsfactoren van 
meer dan één alleen betrekking op neutronen en pro­
tonen. 
Zodra een passende omzetting heeft plaatsgevonden, 
kunnen de limieten voor werknemers rechtstreeks 
worden toegepast op de resultaten die zijn afgelezen 
op individuele dosismeters indien deze schattingen 
geven van de dosisequivalent op een diepte van onge­
veer 10 mm en 0,07 mm in het lichaam; de dosis op 
10 mm die kan worden beschouwd als een globale 
dosis van het lichaam mag 50 mSv (5 rem) per jaar 
niet overschrijden; de dosis op 0,07 mm die kan wor­
den beschouwd als een dosis op de huid, mag 0,5 
mSv (50 rem) per jaar niet overschrijden. In de prak­
tijk zal het naleven van deze beide limieten ervoor 
zorgen dat de limieten voor de ooglens (150 mSv of 
15 rem per jaar) worden nageleefd; 
— wat de uitsluitend inwendige hetzij homogene ofniet-
homogene blootstelling betreft, vormen de limietdoses 
in de richtlijn een theoretische referentie, maar ge­
woonlijk wordt de blootstelling geëvalueerd door 
verwijzing naar secundaire limieten die worden ge­
vormd door de limieten van de jaarlijkse opname uit 
bijlage III. Er dient op te worden gewezen dat bij 
mengsels van radionucliden de voorschriften uit punt 
2 van deze bijlage moeten worden toegepast. 
De jaarlijkse opname van werknemers wordt al naar 
behoefte geraamd op basis van in vivo gammametin-
gen, de analyse van excreties, metingen van luchtacti-
viteit. Zij moeten lager liggen dan de overeenkom­
stige jaarlijkse limieten voor de opname zoals die 
voor iedere radionuclide in bijlage III is vermeld. 
Wanneer het gaat om mengsels, dient de som van de 
verhoudingen van de jaarlijkse opnamen tot de limie­
ten van de jaarlijkse opname kleiner te zijn dan één. 
Wanneer het gaat om natuurlijk uranium of natuur­
lijk thorium moet alleen rekening worden gehouden 
met de isotopen voor: 
— uranium: de isotopen U-238, U-234 en U-235, 
— thorium: de isotopen Th-232 en Th-228. 
Afgezien van het geval van natuurlijk uranium en de 
U-238 waarbij bovendien met chemische toxiciteit re­
kening dient te worden gehouden, mogen deze limie­
ten voor blootgestelde werknemers geacht worden te 
zijn nageleefd als de jaarlijkse gemiddelde activiteit 
per eenheid volume gemeten in het betrokken werk­
milieu kleiner is dan de overeenkomstige afgeleide 
concentratielimiet zoals vermeld in bijlage III. 
Voor leden van de bevolking kunnen de limieten van 
de jaarlijkse opname door inademing en ingestie, 
zoals vermeld in bijlage III, geacht worden te zijn 
nageleefd indien de jaarlijkse gemiddelde activiteiten 
per volume-eenheid gemeten in lucht, water en voe­
dingsmiddelen lager liggen dan de overeenkomstige 
afgeleide limieten zoals die zijn vastgelegd door de 
bevoegde autoriteiten in de Lid-Staat op basis van de 
gegevens in deze bijlage waarbij rekening is gehou­
den met de verschillende overdrachtmogelijkheden. 
Nr.C 347/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31.12.85 
Het effectieve dosisequivalent voor leden van de be­
volking is gebaseerd op dezelfde wegingsfactoren 
voor organen en weefsels als die voor werknemers; 
— bij gecombineerde in- en uitwendige blootstelling be­
tekent de combinatie van bovenvermelde limieten niet 
dat de doses bij elkaar moeten worden opgeteld. In 
routinegevallen moet gebruik worden gemaakt van 
een vergelijking zoals in bijlage II G a) wordt ver­
meld, daarbij rekening houdend met de extra voor­
waarde uit bijlage II G b) voor de beperking van de 
blootstelling van de ooglens, de huid en de extremi­
teiten waardoor de blootstelling zodanig wordt be­
perkt dat de in titel III vermelde limieten inderdaad 
niet worden overschreden. 
f) TITEL VI 
Grondbeginselen van de praktische bescherming van aan 
straling blootgestelde werknemers 
De richtlijn behandelt afzonderlijk de classificatie van de 
zones en die van de werknemers omdat deze niet hele­
maal parallel lopen aangezien de classificatie van de zo­
nes geen rekening houdt met de tijd die de werknemers 
in de loop van het jaar in de zone doorbrengen en aan­
gezien de omstandigheden zelden helemaal voor een hele 
zone dezelfde zijn. , 
Artikel 19 
De praktische procedures voor de classificatie van ar­
beidsplaatsen en blootgestelde werknemers zijn bedoeld 
om de werkafspraken te vereenvoudigen en ervoor te 
zorgen dat de werknemers zich bewust zijn van hun 
eigen status en van de vermoedelijke omstandigheden op 
de arbeidsplaats. De procedures zijn bijzonder nuttig bij 
het beschermen van werknemers die niet altijd op een 
zelfde arbeidsplaats werken, bij voorbeeld schoonmaak-
en onderhoudspersoneel en gespecialiseerde adviseurs. 
Artikelen 20 tot en met 22 
Op arbeidsplaatsen waar het niet te verwachten is dat 
werknemers een dosis ontvangen van meer dan een 
tiende van de voor blootgestelde werknemers vastgelegde 
jaarlijkse limietdosis, is het niet nodig speciale bescher­
mingsmaatregelen tegen bestraling te nemen. Overeen­komstig de aanbevelingen van de ICRP maakt de richt­
lijn onderscheid tussen: 
— gecontroleerde zones waarin mag worden verwacht 
dat de doses drie tiende van de jaarlijkse limietdoses 
overschrijden. Gecontroleerde zones dienen te wor­
den afgebakend en als minimumeis dient de toegang 
tot deze zones te worden gereglementeerd met be­
hulp van passende tekens. Eventueel moeten extra 
maatregelen worden getroffen al naar gelang van de 
aard van de arbeidsomstandigheden en de omvang 
van het risico; 
— „bewaakte zones" die in het algemeen aan de gecon­
troleerde zones grenzen en waar een tiende van de 
jaarlijkse limieten van de dosisequivalent waarschijn­
lijk wordt overschreden. Deze bewaakte zones be­
hoeven niet te worden afgebakend of met borden te 
worden aangeduid maar er dienen passende maatre­
gelen te worden genomen met name met betrekking 
tot de dosimetrie van de omgeving, de aanduiding 
van de bronnen en het gebruik van intrinsiek veilige 
uitrusting. 
Artikelen 26 tot en met 31 
Uit de ervaring is gebleken dat in de Lid-Staten van de 
Europese Gemeenschap het gemiddelde niveau van 
blootstelling op het werk aan ioniserende straling laag is 
en dat er vrij weinig ongelukken gebeuren dank zij over­
eenkomstig de Euratom-normen voor de veiligheid opge­
stelde voorschriften. 
De bevoegde autoriteiten in elke Lid-Staat zijn verant­
woordelijk voor het vastleggen van limieten waarboven 
het resultaat van radiologische metingen belangrijk ge­
noeg geacht wordt om dit te registreren en in medische 
dossiers of archieven te bewaren. 
Artikel 35 
Met het oog op de geheimhouding van medische infor­
matie mag in het medische dossier uitsluitend de formele 
classificatie van de arbeidsgeschiktheid van de werkne­
mer bekendgemaakt worden: 
— geschikt, 
— geschikt onder bepaalde voorwaarden, 
— ongeschikt. 
Mededeling van de Commissie krachtens artikel 9, lid 9, van Verordening (EEG) nr. 3420/83 
van de Raad van 14 november 1983 
(85/C 347/04) 
Krachtens artikel 9, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 3420/83 van de Raad van 14 november 
1983 betreffende de invoerregelingen voor de produkten van oorsprong uit landen met staats-
handel, die op communautair niveau niet zijn geliberaliseerd ('), heeft de Commissie besloten 
vanaf 20 december 1985 de volgende wijzigingen aan te brengen in de invoerregeling van toe­
passing in de Bondsrepubliek Duitsland, in Italië, in de Benelux, in Denemarken en in Ierland 
ten opzichte van sommige landen met staatshandel. 
De kwantitatieve beperkingen op het in het vrije verkeer brengen in de Lid-Staten van de in de 
bijlage aangegeven produkten, uit de voor elk produkt vermelde landen met staatshandel, wor­
den opgeheven. 
O PB nr. L 346 van 8. 12. 1983, blz. 6.