ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Voor dit initiatief wordt gedacht aan een aanbeveling van de Raad, een richtlijn en meer aandacht voor sociale bescherming in het kader van bestaande instrumenten zoals het Europees semester en de sociale open coördinatiemethode. Het instrument dat de voorkeur wegdraagt, is een aanbeveling van de Raad, omdat die in dit stadium wordt beschouwd als het meest doeltreffende en evenredige instrument. De belangrijkste meerwaarde van een aanbeveling in dit stadium is dat die aanzet tot het ondersteunen en aanvullen van de nationale debatten en hervormingen en de inspanningen van de lidstaten op die manier in de richting van opwaartse convergentie leidt. Gezien het evoluerende karakter van het probleem, de lopende hervormingen in sommige lidstaten en statistische beperkingen, is een aanbeveling van de Raad evenrediger dan een richtlijn. Hoewel vanuit een strikt economisch oogpunt een richtlijn doeltreffender kan zijn om de doelstellingen van dit initiatief te bereiken, lijkt het op basis van raadplegingen twijfelachtig dat alle lidstaten een richtlijn zouden steunen, zodat dat instrument uiteindelijk het minst doeltreffend zou zijn.

Naast het basisscenario (pakket A) zijn nog twee andere beleidspakketten beoordeeld, die elk bestaan uit een combinatie van maatregelen die gericht zijn op drie specifieke doelstellingen van het initiatief.

Pakket B heeft als doel i) formele dekking te verplichten voor atypische werknemers en op vrijwillige basis aan te bieden voor zelfstandigen, ii) de tijdsdrempels voor socialebeschermingsstelsels aan te passen en te zorgen voor de mogelijkheid om in geval van verandering van baan of rechtspositie op de arbeidsmarkt de rechten te behouden, over te dragen of samen te voegen, iii) ervoor te zorgen dat de genoemde groepen toegang hebben tot algemene en gepersonaliseerde informatie over rechten en plichten inzake sociale bescherming.

Pakket C heeft als doel i) formele dekking te verplichten voor atypische werknemers en zelfstandigen, ii) de tijdsdrempels voor socialebeschermingsstelsels aan te passen en persoonlijke rekeningenin te voeren die toelaten om socialebeschermingsrechten aan personen in plaats van aan contracten te koppelen, iii) te waarborgen dat de genoemde groepen toegang hebben tot algemene en gepersonaliseerde informatie over rechten en plichten inzake sociale bescherming.

De voorkeursoptie (pakket B) biedt meer flexibiliteit om zelfstandigen zelf te laten kiezen voor formele dekking of niet, gezien de specifieke kenmerken en de heterogeniteit van deze groep. Bovendien is er geen duidelijke consensus bijde belanghebbenden, en in het bijzonder bij de vertegenwoordigers van de zelfstandigen, over de formele dekking van zelfstandigen. Pakket B is dan ook een goed compromis tussen de verschillende standpunten die gedurende de raadplegingsprocedure naar voren zijn gebracht en de beleidsdoelstellingen die de EU met dit initiatief beoogt.
Er werden drie beleidsopties beoordeeld: Optie 1 "geen beleidswijziging" – de eerste optie is de status quo, m.a.w. geen beleidswijziging (het bestaande regelgevingskader blijft van toepassing). Deze wordt gebruikt als referentie waarmee de andere opties zullen worden vergeleken. Optie 2 "wijziging van het bestaande beheerskader" – bij deze optie worden de huidige beheersinstrumenten, namelijk de nationale beheersplannen, herzien om de GVB-doelstellingen in aanmerking te nemen. De voornaamste aspecten waarmee rekening moet worden gehouden bij de herziening zijn: wijzigingen van de huidige reikwijdte van de plannen (op het gebied van visbestanden, visserijen en geografisch gebied); nieuwe instandhoudingsdoelstellingen zoals de maximale duurzame opbrengst; kwantificeerbare streefdoelen en tijdschema's; en nieuwe vrijwaringsmaatregelen. Optie 3: "vaststelling van een meerjarenplan op EU-niveau"– doel van deze optie is te zorgen voor een enkel en geïntegreerd regelgevingskader op EU-niveau voor de EU-vissersvloten die in het westelijke deel van de Middellandse Zee op demersale soorten vissen. De voorkeur gaat uit naar optie 3: een meerjarenplan op EU-niveau, omdat die optie de beste prestaties levert op het gebied van alle milieu- en sociaaleconomische doelstellingen. In vergelijking met optie 1 en 2 is ze ook meer in overeenstemming met het hervormde GVB, gestroomlijnder (één regelgevend kader), stabieler (perspectief voor de lange termijn wordt in acht genomen) en transparanter (de drie betrokken lidstaten zouden de huidige visserijsterfte gezamenlijk tot een duurzaam niveau brengen door middel van een verordening van de Raad).
Twee niet-wetgevende opties zijn overwogen. Beleidsoptie 1 gaat ervan uit dat aan het einde van de derde gezamenlijke EUnetHTA-actie in 2020 de EU-financiering voor de wetenschappelijke en technische samenwerking wordt stopgezet. De samenwerking gebeurt op vrijwillige basis, steunt op nationale middelen en blijft waarschijnlijk sporadisch. Beleidsoptie 2 voorziet in vrijwillige samenwerking via door de EU gefinancierde projecten die geen gezamenlijke acties zijn. Alles hangt af van de bereidheid van de EGT-instanties om deel te nemen en de implementatie van gemeenschappelijke outputs is niet gegarandeerd. Daarnaast werden drie wetgevende opties overwogen. Beleidsoptie 3 voorziet in een mechanisme voor permanente samenwerking dat de mogelijkheid schept om te komen tot de harmonisatie van gemeenschappelijke EGT-instrumenten, -procedures en -methoden en gezamenlijke vroegtijdige dialogen met gezondheidstechnologieontwikkelaars. Beleidsoptie 4 bouwt voort op optie 3 en voegt hieraan gezamenlijke klinische evaluaties (m.a.w. evaluatie van de relatieve doeltreffendheid) toe. Deze beleidsoptie kan de vorm aannemen van een opt-in-systeem (optie 4.1) of voor alle lidstaten tegelijk, zonder mogelijkheden om later toe te treden of helemaal niet deel te nemen (optie 4.2). Beleidsoptie 5, een uitbreiding van optie 4 tot een volledige vorm van gezamenlijke EGT (dus evaluatie van de relatieve doeltreffendheid plus een economische evaluatie en andere niet-klinische gebieden), werd niet haalbaar geacht en werd aan het begin van het proces terzijde geschoven. De voorkeursoptie is een herziene optie 4.2, waarin elementen van andere beleidsopties (namelijk opties 2 en 4.1) en ook een aantal aanpassingen (d.w.z. een geleidelijke implementatie van het toepassingsgebied wat het soort producten betreft, opneming van overgangsregelingen voor de lidstaten en een specifieke benadering voor medische technologieën). De geprefereerde bestuursoptie omvat een centraal secretariaat dat wordt ondergebracht bij de Europese Commissie.
Nadat de ETA's 6 jaar operationeel zijn geweest, zijn de volgende problemen met betrekking tot hun kader vastgesteld:

1) De ETA's worden beperkt om hun bestaande mandaten ten volle te vervullen. Dit probleem houdt verband met het feit dat de ETA's momenteel beperkt worden om hun mandaat ten volle te vervullen en de juiste output te leveren in termen van regelgevingstaken en acties voor toezichtconvergentie in het bijzonder, en hoe deze beperkingen de ETA's nog meer onder druk kunnen zetten naarmate het proces van financiële integratie vordert. De problemen worden veroorzaakt door tekortkomingen in de manier waarop hun bevoegdheden zijn vormgegeven, in de manier waarop de besluitvorming functioneert (governance) en in de manier waarop zij voor deze taken zijn toegerust.

2) Inadequate reikwijdte van de bestaande mandaten naar de toekomst toe. Dit probleem houdt verband met de inadequate reikwijdte van hun mandaten met betrekking tot de inspanningen om de markten verder te integreren. Dit probleem wordt voornamelijk in de hand gewerkt door het ontbreken van bepaalde bevoegdheden en taken met betrekking tot grote EU-brede grensoverschrijdende ondernemingen, producten of marktinfrastructuren, alsook met betrekking tot instrumenten en elementen in verband met derde landen. Inadequate governance en financiering dragen bij tot dit probleem doordat een effectieve uitoefening van ruimere bevoegdheden verder wordt belemmerd.
Zoals beschreven in de roadmap van dit initiatief, moet de ondervertegenwoordiging van vrouwen op de arbeidsmarkt worden aangepakt. Deze ondervertegenwoordiging is vooral het gevolg van het feit dat ouders met kinderen of zorgbehoevende familieleden de zorgtaken en beroepsverantwoordelijkheden niet in gelijke mate delen. In 2015 bedroeg het verschil in arbeidsparticipatie tussen mannen en vrouwen (20-64 jaar) in de EU 11,6 procentpunten. Dit initiatief wil de ondervertegenwoordiging van vrouwen op de arbeidsmarkt verhelpen door een van de belangrijkste oorzaken ervan aan te pakken: de ongelijke verdeling van de zorgtaken tussen vrouwen en mannen. De genderkloof op de arbeidsmarkt is het grootst bij ouders en andere mensen met zorgtaken. Het verschil in arbeidsparticipatie tussen mannen en vrouwen neemt aanzienlijk toe na het krijgen van kinderen. In 2015 was de participatiegraad van vrouwen met één kind jonger dan zes jaar gemiddeld 8,8 procentpunten lager dan van vrouwen zonder jonge kinderen. In sommige landen bedroeg het verschil meer dan 30 procentpunten. Vrouwen zorgen ook veel vaker dan mannen voor oudere of zorgbehoevende familieleden . Een van de belangrijkste oorzaken van dit probleem is het falend beleid om beroep en gezin te combineren. De arbeidsparticipatie van vrouwen wordt geremd door onvoldoende mogelijkheden om verlof te nemen en voor kinderen of zorgbehoevende familieleden te zorgen, verlofregelingen die een betere verdeling van de zorgtaken tussen vrouwen en mannen verhinderen, de beperkte mogelijkheden om flexibel te werken en het gebrek aan formele zorg. Economische obstakels (zoals de obstakels voor tweede verdieners, waaronder vooral vrouwen te leiden hebben) kunnen tot nog meer ongelijkheid bij de verdeling van de zorgtaken tussen mannen en vrouwen leiden en de genderkloof op de arbeidsmarkt nog vergroten.
Effectbeoordeling van het voorstel om een informatie-instrument voor de eengemaakte markt in te voeren

Marktdeelnemers die over deze vertrouwelijke informatie beschikken, worden momenteel onvoldoende aangespoord de gegevens te delen en er bestaat geen systeem om de juistheid van gedeelde gegevens te waarborgen. De Europese en nationale instrumenten voor het verzamelen van informatie zijn momenteel niet toereikend om deze informatie bij bedrijven, burgers of nationale autoriteiten in te winnen.

·niet tussen verschillende lidstaten vergelijkbaar is.

·slechts in een beperkt aantal lidstaten voor nationale instanties beschikbaar is;

·gedetailleerde, gevoelige, niet-openbare informatie op bedrijfsniveau is die niet van gegevensverstrekkers (derden) kan worden verkregen;

EU-burgers en bedrijven zijn gefrustreerd omdat de belemmeringen van de eengemaakte markt niet snel genoeg worden aangepakt. Wanneer zij de Commissie of de lidstaten op een probleem in de eengemaakte markt wijzen, moeten zij bewijzen dat dit het gevolg is van een inbreuk op de EU-regels. Het kan moeilijk zijn deze informatie te verkrijgen, vooral in grensoverschrijdende zaken. Dat komt omdat de informatie vaak:

·Indien een lidstaat niet aan zijn verplichtingen in het kader van de eengemaakte markt voldoet, mag de Commissie deze informatie gebruiken om haar inbreukbeleid tegen die lidstaat te staven.

·Het voor de Commissie en de lidstaten makkelijker maken om toegang tot gegevens op bedrijfsniveau te verkrijgen, indien nodig om onjuiste toepassing van het EU-recht of niet-naleving van de regels voor de eengemaakte markt op te sporen en te corrigeren.

Wat is de toegevoegde waarde van optreden op EU-niveau?

Een EU-maatregel maakt ingewikkelde en langdurige coördinatie-inspanningen tussen de lidstaten en de Commissie overbodig, met name in zaken waarin informatie nodig is van marktdeelnemers die in meer dan een lidstaat opereren. Een EU-maatregel helpt zowel de lidstaten als de Commissie om de benodigde informatie te verkrijgen en vermindert de administratieve lasten voor de betrokken bedrijven en overheidsinstanties.

De Commissie bevindt zich in de beste positie om het probleem van het verzamelen en coördineren van gerichte informatie op bedrijfsniveau in de eengemaakte markt aan te pakken, gezien het grensoverschrijdende karakter van de benodigde gegevens.
EUROPEAN COMMISSION

Strasbourg, 13.12.2016

SWD(2016) 461 final

COMMISSION STAFF WORKING DOCUMENT



EXECUTIVE SUMMARY OF THE IMPACT ASSESSMENT



Accompanying the document

Proposal for a

REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL



amending Regulation (EC) No 883/2004 on the coordination of social security systems and regulation (EC) No 987/2009 laying down the procedure for implementing Regulation (EC) No 883/2004

(text with relevance for the EEA and Switzerland)

{COM(2016) 815 final}

{SWD(2016) 460 final}
De ongelijke behandeling tussen verschillende formaten is verankerd in de btw-richtlijn en laat de lidstaten niet toe de btw-tarieven voor e-publicaties te verlagen.

Dit leidt tot een situatie waarin de lidstaten op bepaalde gedrukte publicaties verlaagde btw-tarieven of zelfs tarieven die lager liggen dan 5 % (sterk verlaagde en nultarieven), kunnen toepassen, maar op e-publicaties het normale btw-tarief moeten toepassen. Hierdoor genieten e-publicaties een beduidend minder gunstige btw-behandeling in vergelijking met gedrukte publicaties. Door een aantal derogaties van de btw-richtlijn kunnen bovendien slechts 10 van de 28 lidstaten op bepaalde gedrukte publicaties sterk verlaagde en nultarieven toepassen, terwijl de andere lidstaten niet diezelfde mogelijkheid hebben.

De lidstaten moeten de btw-richtlijn naleven en die richtlijn belet hen om op langs elektronische weg geleverde publicaties dezelfde btw-tarieven toe te passen als deze die momenteel van toepassing zijn op gedrukte publicaties. Dit werd bevestigd door het Hof van Justitie in zijn arresten C-479/13 en C-502/13 van 5 maart 2015. Het Hof heeft duidelijk verklaard dat de lidstaten volgens de huidige richtlijn geen verlaagd btw-tarief mogen toepassen op e-boeken en dat de situatie niet kan worden opgelost met een eenvoudige uitlegging van de btw-richtlijn of met zachte wetgeving. Een wetgevingsinitiatief op EU-niveau tot wijziging van de richtlijn is bijgevolg noodzakelijk om dit probleem te verhelpen.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

1. Het basisscenario, waarbij de Commissie zich afzijdig houdt. 2. Een aanbeveling voor de lidstaten. 3. Wetgeving – een wetgevingsvoorstel op grond waarvan producenten hun producten in de hele Unie zouden kunnen afzetten en verkopen wanneer zij eenmaal in één lidstaat zijn gecertificeerd. 3.1. De oude aanpak. 3.2. De nieuwe aanpak. 3.3. De gecentraliseerde aanpak.

De groepen belanghebbenden waren geen voorstander van de opties 1 en 2. Wat betreft de derde optie hadden de meeste belanghebbenden een lichte voorkeur voor optie 3.3. De groepen belanghebbenden waren het over deze vragen in grote lijnen eens.
Vóór de crisis was de securitisatiemarkt als belangrijk financieringskanaal voor de Europese economie in volle groei. Deze markt kon zich tijdens de crisis goed staande houden, de verliezen waren verwaarloosbaar. Maar praktijken en gebeurtenissen elders, hoofdzakelijk in de VS, hebben het imago van securitisatie besmeurd. Dit stigma komt naar voren in het beeld dat beleggers hebben van de securitisatierisico's in de EU en ook in de regelgeving voor securitisatie die voornamelijk is gekalibreerd op de verliezen op de Amerikaanse markt. Omdat de verliezen door securitisatie in de VS een veelvoud vormen van die in de EU, wordt securitisatie in de EU door de regelgeving stiefmoederlijk behandeld.

Als gevolg van dat stigma en van de regelgevende behandeling is de securitisatiemarkt in de EU tot stilstand gekomen en is de economie van de EU een kanaal voor financiering kwijtgeraakt. Zonder securitisatie kunnen banken maar in beperkte mate activa verkopen. Bijgevolg zien zij zich in de huidige context van schuldafbouw vaak gedwongen hun balanstotaal te verkleinen door minder krediet te verstrekken. In Europa gebeurt 80 % van de financiële bemiddeling via banken, dus zijn de gevolgen voor de groei aanzienlijk. Het herstel zonder krediet verloopt stroef en belemmert de groei en het scheppen van banen.
Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD betreffende de deelname van de Gemeenschap aan de eenentwintigste vergadering van de permanente commissie van het Verdrag van Bern inzake het behoud van wilde dieren en planten en hun natuurlijk milieu in Europa.

(door de Commissie ingediend)

I. TOELICHTING

Het Verdrag van Bern beoogt het behoud van wilde dieren en planten en hun natuurlijk milieu in Europa. Deze doelstelling valt onder artikel 174 van het EG-Verdrag, dat betrekking heeft op het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu.

De Gemeenschap heeft dit Verdrag goedgekeurd bij besluit 82/72/EEG van de Raad [1].

[1] PB L 38 van 10.02.1982.

De eenentwintigste vergadering van de permanente commissie van het Verdrag van Bern heeft plaats in Straatsburg van 26 tot 30 november 2001.

De Commissie zal tijdens deze bijeenkomst overeenkomstig de onderhandelingsrichtsnoeren samen met de lidstaten aan de besprekingen deelnemen.

II. AANBEVELING

De Commissie beveelt aan:

a) dat de Raad de Commissie machtigt deel te nemen aan de onderhandelingen betreffende de eenentwintigste vergadering van de permanente commissie van het Verdrag van Bern inzake het behoud van wilde dieren en planten en hun natuurlijk milieu in Europa die gepland is in Straatsburg van 26 tot 30 november 2001;

b) dat, aangezien de Commissie, conform het verdrag, deze onderhandelingen zal voeren namens de Europese Gemeenschap, de Raad een bijzonder comité aanwijst om haar te helpen bij deze taak;

c) dat, in zoverre de vast te stellen besluiten onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen, de Commissie en de lidstaten de eenheid verzekeren van de internationale vertegenwoordiging van de Gemeenschap, door nauwe samenwerking tijdens de onderhandelingen;

d) dat de Raad de als bijlage bijgevoegde onderhandelingsrichtsnoeren aanneemt.

Bilage

ONDERHANDELINGSRICHTSNOEREN

1. De Commissie ziet erop toe dat de besluiten van de permanente commissie in overeenstemming zijn met de relevante Gemeenschapswetgeving.

2. De Commissie doet verslag aan de Raad van de resultaten van de onderhandelingen en de eventuele problemen die tijdens de onderhandelingen zijn gerezen.
MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD inzake de verlenging van de ambtstermijn van de voorzitter en de vice-voorzitter van het Communautair Bureau voor Plantenrassen

Overeenkomstig artikel 43 van Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 [1], laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2506/95 van 25 oktober 1995 [2], heeft de Raad in 1996 de heer Bart KIEWIET als voorzitter en de heer José ELENA ROSSELLO als vice-voorzitter benoemd van het Communautair Bureau voor Plantenrassen uit een lijst van kandidaten die door de Commissie was voorgesteld nadat zij het advies van de Raad van Bestuur had ingewonnen, voor een ambtstermijn van vijf jaar. Deze ambtstermijn loopt af op respectievelijk 31 juli 2001 en 28 februari 2002.

[1] PB L 227 van 1.9.1994, blz. 1.

[2] PB L 258 van 28.10.1995, blz. 3.

Krachtens artikel 43, lid 2, tweede volzin, van Verordening (EG) nr. 2100/94 kan de ambtstermijn worden verlengd.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 43, lid 1, van bovengenoemde verordening, is de Raad van Bestuur geraadpleegd over de keuzemogelijkheden en heeft die Raad in zijn vergadering van 18 oktober 2000 het hierbij gevoegde advies uitgebracht. De Commissie heeft besloten het advies van de Raad van Bestuur te volgen en zij stelt bijgevolg aan de Raad voor de ambtstermijn voor beide hogere functionarissen te verlengen voor een nieuwe periode van vijf jaar.
Aanbeveling voor een BESLUIT VAN DE RAAD betreffende de deelname van de Gemeenschap aan de twintigste bijeenkomst van de permanente commissie van het Verdrag van Bern inzake het behoud van wilde dieren en planten en hun natuurlijk milieu in Europa

(door de Commissie ingediend)

I. DOEL

Het Verdrag van Bern is gericht op het behoud van wilde dieren en planten en hun natuurlijk milieu in Europa. Deze doelstelling valt onder artikel 174 van het EG-Verdrag, dat betrekking heeft op het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu.

De Gemeenschap heeft dit verdrag bij Besluit 82/72/EEG van de Raad [1] goedgekeurd.

[1] PB L 38 van 10.2.1982.

De twintigste vergadering van de permanente commissie van het Verdrag van Bern zal van 27 november tot en met 1 december in Straatsburg worden gehouden.

De Commissie zal tijdens deze bijeenkomst overeenkomstig de onderhandelingsrichtsnoeren samen met de lidstaten aan de besprekingen deelnemen.

II. AANBEVELING

Gezien het voorgaande beveelt de Commissie de Raad aan:

- te besluiten dat de Gemeenschap voor de vraagstukken die tot haar bevoegdheid behoren in het kader van het Verdrag van Bern zal deelnemen aan de besprekingen tijdens de twintigste bijeenkomst van de permanente commissie van het Verdrag van Bern.

De Commissie zal deze besprekingen in overleg met een comité van vertegenwoordigers van de lidstaten, in Brussel of ter plaatse, in het kader van onderstaande onderhandelingsrichtsnoeren voeren.

- te besluiten dat de Commissie en de lidstaten, voorzover in het Verdrag van Bern ook aspecten aan de orde komen die niet tot de bevoegdheid van de Gemeenschap behoren, tijdens het onderhandelingsproces nauw zullen samenwerken om te zorgen dat de Gemeenschap in internationaal verband met één stem spreekt.

Onderhandelingsrichtsnoeren

(a) De Commissie ziet erop toe dat de besluiten van de permanente commissie stroken met het communautaire recht op dit gebied en met de terzake geldende internationale regels die de Gemeenschap in acht dient te nemen.

(b) De Commissie brengt bij de Raad verslag uit over het resultaat van de onderhandelingen en eventueel over problemen die zich in de loop van deze onderhandelingen zouden kunnen voordoen.