Nr. C 298/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
Advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende het verrichten van diensten 
op het gebied van beleggingen in effecten (x) 
(89/C 298/03) 
De Raad van de Europese Gemeenschappen heeft op 16 januari 1989 besloten, overeenkomstig 
de bepalingen van artikel 57, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economi­
sche Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité advies te vragen over het bo­
vengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 september 1989 goed­
gekeurd. Rapporteur was de heer Pardon. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 269e zitting (vergadering van 
27 september 1989) het volgende advies uitgebracht, dat met vrijwel algemene stemmen 
(3 onthoudingen) is goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Doel van de richtlijn 
Dit voorstel voor een richtlijn heeft ten doel, de toegang 
tot en de uitoefening van de werkzaamheden van „be­
leggingsondernemingen", met of zonder vestiging, te 
vergemakkelijken, en wel op basis van één enkele door 
de toezichthoudende autoriteiten van de lid-staat van 
herkomst af te geven vergunning en met inachtneming 
van het beginsel van wederzijdse erkenning van de 
kwaliteit en het geëigende karakter van het uitsluitend 
door deze autoriteiten uit te oefenen toezicht. 
1.2. Toepassingsgebied 
De werkzaamheden van „beleggingsondernemingen" 
bestaan eruit dat zij als tussenpersoon fungeren op de 
primaire effectenmarkt (zie bijlage, deel A, punt 5), op 
de secundaire effectenmarkt (bijlage, deel A, punten 1 
tot en met 3), dat zij effectenportefeuilles beheren, 
effecten in bewaring nemen en administreren, en beleg­
gingsadviezen geven (bijlage, deel A, punten 4, 6 en 7). 
1.3. Een gevoelige, sterk gereglementeerde sector 
Alle lid-staten hebben op dit terrein wettelijke, be­
stuursrechtelijke en administratieve bepalingen vastge­
steld ten einde de beleggers te beschermen en te informe­
ren, en voor een harmonisch functionerende financiële 
markt, waarbij de gehele economie baat vindt, zorg te 
dragen. 
Deze bepalingen hebben betrekking op drie verschillen­
de aspecten: toezicht op de financiële instrumenten, 
toezicht op de officiële markten en toezicht op de econo­
mische subjecten die beroepshalve op dit gebied werk­
zaam zijn. 
Het toezicht op de financiële instrumenten wordt gere­
geld in het vennootschapsrecht alsook door de voor­
schriften die bij de uitgifte van effecten en de toelating 
tot de notering op een officiële markt van toepassing 
zijn. 
(J) PB nr. C 43 van 22. 2. 1989, blz. 7. Het toezicht op de officiële markten valt noodzakelij­
kerwijs onder de bevoegdheid van de marktautoriteiten. 
De richtlijn behandelt dit vraagstuk slechts terloops, nl. 
in artikel 10, lid 4 (zie paragraaf 2.24 hierna). De 
richtlijn zou op dit punt explicieter moeten zijn en met 
name de bevoegdheid van de marktautoriteiten en die 
van de instanties die op de economische subjecten („be­
leggingsondernemingen") toezicht uitoefenen, duidelijk 
moeten afbakenen. 
1.4. Grenzen van de richtlijn: toezicht op de economi­
sche subjecten 
Het voorstel voor een richtlijn beoogt in de eerste plaats 
harmonisatie van de voorschriften met betrekking tot 
het toezicht op de economische subjecten die op dit 
gebied werkzaam zijn, ten einde daadwerkelijk tot vrij­
heid van vestiging en vrijheid van dienstverlening op de 
gemeenschappelijke markt te komen en zodoende een 
financiële ruimte tot stand te brengen waarin, op basis 
van een aantal gemeenschappelijke regels, vrije me­
dedinging mogelijk is. 
Het Comité staat volledig achter deze doelstelling. 
1.5. Ontoereikendheid van de richtlijn 
Het Comité is echter van mening dat de in deze ont-
werp-richtlijn voorgestelde harmonisatie niet ver ge­
noeg gaat „om tot een wederzijdse erkenning van ver­
gunningen en van de stelsels van toezicht te komen, 
zodat het beginsel kan worden toegepast dat de controle 
in het land van oorsprong wordt uitgevoerd en dat één 
enkele in de gehele Gemeenschap erkende vergunning 
kan worden afgegeven" (tweede Overweging). 
Dit geldt met name voor de volgende punten: 
— de vereiste financiële middelen, 
— de garantieregelingen, waarvan niet bekend is hoe 
zij functioneren en zelfs niet of zij in alle lid-staten 
bestaan, 
— de evaluatie van de financiële soliditeit van „beleg­
gingsondernemingen" in verhouding tot de risico's, 
met name het marktrisico, 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/7 
— de regels betreffende het bedrijfseconomisch toe­
zicht, 
— de bij de bedoelde werkzaamheden passende ge­
dragscode. 
1.5.1. Bedrijfseconomisch toezicht en ge­
dragscode 
Er zou nauwkeurig moeten worden gedefinieerd op 
welk gebied de regels voor het bedrijfseconomisch toe­
zicht van toepassing zijn, en op welk gebied de gedrags­
regels in acht dienen te worden genomen; de grens 
tussen beide gebieden dient zeer duidelijk te worden 
afgebakend. Dit is vooral van belang omdat de regels 
betreffende het bedrijfseconomisch toezicht wat de tot­
standkoming ervan en het toezicht erop betreft onder 
de bevoegdheid van de autoriteiten van de lid-staat 
van herkomst vallen, terwijl de gedragsregels wat de 
totstandkoming ervan en het toezicht op de naleving 
ervan tot het ressort van de lid-staat van vestiging 
behoren. 
Beide categorieën regels moeten zorgvuldig worden uit­
gewerkt — het Comité geeft in paragraaf 2.19.5 voorbe­
elden van regels betreffende bedrijfseconomisch toe­
zicht die bovendien als gemeenschappelijke regels zou­
den kunnen worden vastgesteld —, en de grenslijn 
tussen twee gebieden dient zeer duidelijk te worden 
getrokken, vooral om competentieconflicten tussen toe­
zichthoudende autoriteiten te vermijden. Verdergaande 
harmonisatie van deze regels is uiteraard geboden ten 
einde een oneigenlijke aanwending ervan, o.m. als in­
strument voor willekeurige discriminatie of als verkapte 
restrictie ter bescherming van een bepaalde markt, te 
voorkomen. 
1.6. Voldoende eigen middelen 
Het beschikken over voldoende eigen middelen ter dek­
king van de marktrisico's vormt een bijzonder probleem 
— waarmee de Commissie rekening zou moeten houden 
wanneer zij hierover een ontwerp-richtlijn opstelt — 
voor kredietinstellingen die de in de behandelde richtlijn 
bedoelde werkzaamheden uitvoeren. Deze instellingen 
moeten zich voortaan aan gemeenschappelijke voor­
schriften ten aanzien van de eigen middelen en het 
solvabiliteitspercentage houden. Er dient een algemene 
aanpak ten aanzien van alle posities van kredietinstellin­
gen te komen en een ratio te worden uitgewerkt die op 
al hun werkzaamheden, met inbegrip van de markt 
betrekking heeft (zie paragraaf 2.8 hierna). 
1.7. Faire commerciële transacties en bescherming van 
de consumenten — Gedragsregels 
In zijn advies van 29 september 1988 (}) m.b.t. de tweede 
richtlijn inzake kredietinstellingen heeft het Comité er 
met name op aangedrongen dat rekening wordt gehou­
den met de in elk van de lid-staten vigerende wettelijke 
bepalingen die tot doel hebben, faire commerciële trans­
acties te garanderen en de consument te beschermen 
(paragrafen 1.6.3. en 1.6.4). 
(!) PB nr. C 318 van 12. 12. 1988, blz. 42. De voor effectentransacties geldende gedragsregels heb­
ben ook tot doel, faire commerciële transacties te ga­
randeren en de consument te beschermen. 
In dit verband lijkt enige toelichting beslist noodzake­
lijk, alhoewel de wetgevers van vrijwel alle lid-staten 
bepalingen hebben ingevoerd die het publiek bescher­
ming moeten bieden bij de aan- en verkoop van effecten. 
Volgens het Comité mag de richtlijn tot doel noch tot 
gevolg hebben dat deze wettelijke bepalingen worden 
gewijzigd: deze bepalingen moeten, zolang zij nog niet 
geharmoniseerd zijn, in hun huidige vorm in elk van de 
lid-staten van toepassing blijven op „beleggings­
ondernemingen" die hun hoofdzetel in een andere lid­
staat hebben, ongeacht de vraag of deze ondernemingen 
in de betrokken lid-staat een vestiging hebben of dat 
zij daar in het kader van de vrijheid van dienstverlening 
alleen maar diensten verlenen. 
1.8. Te preciseren begrippen 
Een aantal begrippen dient te worden gepreciseerd. 
1.8.1. Uitoefening van niet op de lijst 
voorkomende activiteiten 
Het is volstrekt onduidelijk in welke situatie een „beleg­
gingsonderneming" zich ten opzichte van de autori­
teiten van de lid-staat van vestiging c.q. dienstverlening 
bevindt wanneer deze onderneming in deze lid-staat 
activiteiten wenst te verrichten die haar in de lid-staat 
van herkomst zijn toegestaan, maar die niet in de als 
bijlage bij het richtlijnvoorstel gevoegde lijst zijn opge­
nomen (artikel 11, lid 3, laatste zin). 
1.8.1.1. Het Comité geeft hieronder zijn zienswijze 
omtrent deze problematiek. 
1.8.1.2. Vrijheid van vestiging en vrijheid van dienst­
verlening zijn rechten die alle onderdanen van de Ge­
meenschap, zowel natuurlijke als rechtspersonen, genie­
ten. In beginsel zijn deze rechten bij de huidige stand van 
de gemeenschappelijke markt rechtstreeks toepasselijk, 
louter omdat het Verdrag zelf hierin voorziet, en zonder 
dat een besluit van de Raad daartoe nodig is. 
1.8.1.3. Uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie 
blijkt echter dat, „gelet op de bijzondere aard van 
sommige diensten, bepaalde specifieke eisen, aan de 
dienstverrichter gesteld ten einde voor dat type werk­
zaamheden geldende regels te kunnen toepassen, niet 
als onverenigbaar met het Verdrag kunnen worden 
beschouwd. Als grondbeginsel van het Verdrag kan het 
vrij verrichten van diensten slechts worden beperkt 
door regelingen die hun rechtvaardiging vinden in het 
Nr. C 298/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
algemeen belang en die gelden voor iedere persoon of 
onderneming die op het grondgebied van de betrokken 
Staat werkzaam is, voor zover dit belang niet wordt 
gewaarborgd door de regels waaraan de dienstverrich-
ter is onderworpen in de lid-staat waar hij is gevestigd. 
Bovendien moeten die eisen objectief noodzakelijk zijn 
om de naleving van de beroepsregels te waarborgen en 
de hiermee beoogde belangenbescherming te verzeke­
ren". (Zie Overweging 27 van het Arrest van het Hof 
d.d. 4 december 1986 (vrijheid van dienstverlening — 
verzekeringswezen), zaak 205/84, Commissie van de 
Europese Gemeenschappen tegen de Bondsrepubliek 
Duitsland.) 
1.8.1.4. Het kan met andere woorden op bepaalde 
gebieden vóórkomen dat er met het algemeen belang 
samenhangende dwingende redenen zijn om beper­
kingen op te leggen. Voorwaarde hiervoor is echter dat 
de voorschriften van het land van herkomst onvoldoen­
de zijn om de noodzakelijke bescherming te waarborgen 
en dat de eisen in het land van dienstverlening niet 
verder gaan dan wat in dat verband noodzakelijk is. 
1.8.1.5. Wanneer er in een gevoelige sector (bank-, 
verzekering-, beurswezen) dan ook sprake is van een 
voldoende harmonisatie in EG-verband van de voor­
schriften met betrekking tot het toezicht op de activitei­
ten van de ondernemingen — maar alleen in dat 
geval — mogen de lid-staten, waar het het toezicht op 
de betrokken ondernemingen betreft, zich niet langer 
beroepen op het algemeen belang zoals dat in hun 
eigen recht is omschreven, en moeten zij, op basis van 
wederkerigheid, de kwaliteit en het geëigende karakter 
van het voorgeschreven toezicht zoals dat in elk van de 
lid-staten wordt uitgevoerd, erkennen. Wanneer onder­
havige ontwerp-richtlijn eenmaal van kracht zal zijn, 
kan geen van de lid-staten zich dus nog beroepen op 
zijn eigen visie op het algemeen belang waar het de 
betrokken sector en de als bijlage bij deze richtlijn 
gevoegde lijst van activiteiten betreft. 
1.8.1.6. Indien een „beleggingsonderneming" in een 
bepaalde lid-staat activiteiten wil verrichten die zij in 
de lid-staat van herkomst mag uitvoeren, maar die niet 
op de bij onderhavige richtlijnvoorstel gevoegde lijst 
voorkomen, kan de lid-staat van vestiging c.q. dienst­
verlening zich nog steeds beroepen op dwingende re­
denen van algemeen belang om zich tegen het verrichten 
van deze activiteiten te verzetten, of kan deze lid-staat 
althans eisen dat de betrokken „beleggings­
onderneming" zich onderwerpt aan het toezicht dat 
deze lid-staat voor de bewuste activiteiten heeft voorge­
schreven. 
1.8.1.7. Deze bepaling lijkt alleen maar tot doel te 
hebben, het de lid-staat van vestiging c.q. dienst­
verlening mogelijk te maken om in dit specifieke geval 
te onderzoeken of de voorgenomen activiteiten wel 
verenigbaar zijn met zijn visie op het algemeen belang. 
Er zou in dit verband voor een meer adequate formule­
ring moeten worden gekozen (zie paragraaf 2.26). 1.8.2. Bevoegdheden van de lid-staat van 
vestiging c.q. dienstverlening 
De bevoegdheden van de lid-staat van vestiging ten 
aanzien van „beleggingsondernemingen" uit andere lid­
staten die diensten verlenen of bijkantoren openen (zie 
artikel 13), zijn niet duidelijk omschreven. 
1.8.2.1. T.b.v. een methodische aanpak moeten vier 
aspecten uit elkaar worden gehouden: 
a) het toezicht op het economische subject als zodanig, 
wat de toegang tot en de uitoefening van het beroep 
betreft; 
b) het toezicht op het functioneren van de markten; 
c) de in elk van de lid-staten geldende wettelijke bepa­
lingen die moeten garanderen dat er faire commer­
ciële transacties plaatsvinden en dat de consument 
wordt beschermd; deze bepalingen vallen onder het 
economisch toezicht; 
d) de privaatrechtelijke bepalingen die van toepassing 
zijn op de contractuele betrekkingen tussen de „be­
leggingsonderneming" en haar cliënt, voor zover 
deze bepalingen op het vlak van de openbare orde 
liggen of rechtstreeks toepasbaar zijn. 
1.8.2.2. De in paragraaf 1.5.1 vermelde gedragsregels 
hangen nauw samen met de onder b), c) en d) (zie 
boven) genoemde aspecten. 
1.8.2.3. Artikel 13 lijkt voor al deze gevallen overbo­
dig, met uitzondering van de situatie waarin controle 
wordt uitgeoefend op „beleggingsondernemingen" die 
geen vergunning in hun lid-staat van herkomst hebben 
gekregen, of die wel een vergunning hebben gekregen, 
maar in de lid-staat van vestiging c.q. dienstverlening 
activiteiten verrichten die niet op de als bijlage bij het 
richtlijnvoorstel gevoegde lijst voorkomen. Het toezicht 
op deze gebieden behoort immers tot het exclusieve 
ressort van de toezichthoudende autoriteiten van de lid­
staat van vestiging c.q. dienstverlening, en valt, bij 
uitbreiding, onder het recht, de wetgeving, de usances, 
enz. van die lid-staat. De lid-staat van vestiging c.q. 
dienstverlening zal zijn rechtsregels en wetsvoorschrif­
ten gewoon toepassen en de naleving ervan afdwingen 
door de in zijn eigen bestuurlijke en rechtsstelsel bepaal­
de sancties van tucht-, bestuurs-, civiel- en eventueel 
strafrechtelijke aard op te leggen, met dien verstande 
dat regels niet oneigenlijk mogen worden gehanteerd 
als instrument voor willekeurige discriminatie of als 
verkapte restrictie ter bescherming van de markten van 
die lid-staat. 
Artikel 13 zou volgens het Comité met inachtneming 
van het voorgaande (zie ook paragraaf 2.28) anders 
moeten worden geformuleerd. 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/9 
1.8.3. Financiële activiteiten van kre­
dietinstellingen 
In het algemeen zijn de in onderhavig richtlijnvoorstel 
bedoelde, in de bijlage opgesomde financiële transacties 
traditionele „bank-activiteiten", dat wil zeggen activi­
teiten die door „kredietinstellingen" in de zin van Richt­
lijn 77/780/EEG en van het voorstel voor een tweede 
bankrichtlijn worden uitgevoerd; desondanks is het in 
sommige lid-staten zo dat „kredietinstellingen" één of 
meer van de in de lijst opgesomde financiële activiteiten 
niet mogen verrichten, en hebben zij doorgaans niet 
het alleenrecht op het uitvoeren van deze financiële 
activiteiten. Om zich hiervan te vergewissen, behoeft 
men de bij het voorstel voor een tweede bankrichtlijn 
gevoegde lijst en de bij onderhavig richtlijnvoorstel 
gevoegde lijst maar te vergelijken. 
1.8.3.1. Het gevolg hiervan is dat een „kredietinstel­
ling" die in de lid-staat van herkomst het recht heeft om 
de in onderhavig richtlijnvoorstel bedoelde financiële 
activiteiten uit te voeren, zich niet als „beleggings­
onderneming" behoeft te laten erkennen: doordat zij 
„kredietinstelling" is, is zij tegelijkertijd „beleggingson­
derneming". 
1.8.3.2. Het Comité is van oordeel dat de Commissie 
deze benadering zou moeten overnemen en zich daarbij 
door een belangrijk beginsel zou moeten laten leiden: 
zij moet ervoor zorgen dat de concurrentie tussen „kre­
dietinstellingen" en „beleggingsondernemingen" — 
voor zover deze althans identieke activiteiten verrichten 
— niet wordt vervalst doordat uiteenlopende voor­
schriften betreffende het toezicht en de uitoefening van 
het bedrijf van kracht zijn. 
1.9. Geen vergunning: strafrechtelijke sancties 
Een algemeen beginsel van deze richtlijn zou tot slot 
moeten zijn dat niemand beroepshalve diensten op het 
gebied van effecten in de Gemeenschap mag verlenen 
zonder over een speciale vergunning te beschikken, of 
hij deze vergunning nu als specifieke onderneming dan 
wel als kredietinstelling heeft verkregen. 
De lid-staten moeten ertoe worden verplicht, strafrech­
telijke sancties vast te stellen om de naleving van dit 
beginsel af te dwingen. 
1.10. Fiscale aspecten 
Ten aanzien van de fiscale implicaties van het richtlijn­
voorstel verwijst het Comité naar zijn advies van 27 
april 1988 (*) betreffende de totstandbrenging van een 
Europese financiële ruimte en naar zijn advies van 29 
september 1988 inzake het voorstel voor een tweede 
richtlijn betreffende de werkzaamheden van kredietin­
stellingen (paragraaf 1.9) (2). Het Comité herhaalt hier 
zijn bezorgdheid omtrent het risico dat verleggingen 
(!) PB nr. C 175 van 4. 7. 1988, blz. 1. 
(2) PB nr. C 318 van 12. 12. 1988, blz. 42. van bepaalde financiële activiteiten plaatsvinden uit­
sluitend in verband met het uiteenlopen van de be­
lastingstelsels van de lid-staten. Het is absoluut noodza­
kelijk dat naar harmonisatie van het gehele belasting­
stelsel wordt toegewerkt, of althans dat op korte termijn 
adequate maatregelen worden voorbereid, voorgesteld, 
besproken en goedgekeurd waarmee de hier gesignaleer­
de problemen kunnen worden opgelost. 
1.11. Sociale aspecten 
Het Comité is tevens bezorgd over de sociale gevolgen 
van het richtlijnvoorstel, met name op het vlak van de 
werkgelegenheid. Het verwijst in dit verband naar zijn 
advies van 29 september 1988 inzake het voorstel voor 
een tweede bankrichtlijn (paragrafen 1.6.5 en 1.8). 
Het dringt er met name op aan dat bij herstructurering 
in overleg beroepsopleidingsprogramma's worden vast­
gesteld ten einde de werknemers een meer adequate 
kwalificatie te verschaffen. Voorts is het beslist zaak 
dat de sociale partners worden geïnformeerd en geraad­
pleegd en dat de sociale dialoog wordt geïntensiveerd 
om zo de beste manier te vinden om eventueel rijzende 
werkgelegenheidsproblemen zo goed mogelijk op te 
lossen. 
1.12. Samenwerking tussen de toezichthoudende au­
toriteiten van de lid-staten 
In bovengenoemd advies over het voorstel voor een 
tweede bankrichtlijn heeft het Comité erop gewezen 
dat de afgifte van één enkele vergunning en het door 
de lid-staat van herkomst uit te oefenen toezicht een 
nauwe samenwerking tussen de autoriteiten van de 
afzonderlijke lid-staten impliceren. 
Het Comité herhaalt hier zijn standpunt, vooral ook 
omdat de situatie na goedkeuring van onderhavig richt­
lijnvoorstel nog ingewikkelder zal zijn: het economisch 
subject als zodanig staat onder toezicht van de autoriteit 
van de lid-staat van herkomst, terwijl de gedragsregels 
die van de lid-staat van vestiging c.q. dienstverlening 
zullen zijn. Het is dan ook zaak dat de autoriteiten 
elkaar over en weer informatie verstrekken, onderling 
samenwerken, in het bijzonder bij het uitwerken van 
normen voor het uit te oefenen toezicht, het be­
drijfseconomisch toezicht en de gedragsregels, hun 
maatregelen coördineren, en met steun van de Commis­
sie streven naar een onderlinge aanpassing van de meest 
adequate methoden om de absoluut noodzakelijke vei­
ligheid te waarborgen (zie het reeds genoemde advies 
van het ESC van 29 september 1988, paragraaf 1.4.4). 
1.13. Conclusie 
Concluderend kan het Comité volledig instemmen met 
het door de Commissie nagestreefde doel. Wel dient dit 
voorstel op wezenlijke punten te worden aangevuld ten 
Nr. C 298/10 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
einde rekening te houden met de voorgaande en de nu 
volgende opmerkingen. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 1, derde streepje, eerste puntje 
Ten aanzien van natuurlijke personen die beroepshalve 
als „beleggingsonderneming" opereren, wordt de Com­
missie verzocht, te onderzoeken of het niet de voorkeur 
verdient om de plaats van de hoofdvestiging van de 
commerciële activiteit i.p.v. de verblijfplaats als crite­
rium ter bepaling van de „lid-staat van oorsprong" te 
hanteren. 
2.2. Artikel 1, derde streepje, tweede puntje 
2.2.1. Ten aanzien van rechtspersonen zou onder­
scheid moeten worden gemaakt tussen rechtspersonen 
die onder het Gemeenschapsrecht vallen en die welke 
daaronder niet vallen. In beginsel komen overeenkom­
stig artikel 58 van het EEG-Verdrag alleen eerstgenoem­
de rechtspersonen, evenals natuurlijke personen, in aan­
merking voor het recht van vestiging en van vrijheid 
van dienstverlening binnen de Gemeenschap. 
2.2.2. In artikel 58 worden twee criteria genoemd die 
bepalend zijn voor de vraag of een rechtspersoon al dan 
niet onder het EG-recht valt: 
a) de vennootschap moet in overeenstemming met de 
wetgeving van een lid-staat zijn opgericht; 
b) de vennootschap moet haar statutaire zetel, haar 
hoofdbestuur of haar hoofdvestiging binnen de Ge­
meenschap hebben. 
2.2.3. De Commissie wordt verzocht, haar voorstel 
in het licht van deze overwegingen te herzien. 
2.3. Artikel 1, vijfde streepje 
Er zou onderscheid moeten worden gemaakt tussen 
bijkantoren die wèl onder het EG-recht vallen en bijkan­
toren die hieronder niet vallen. 
2.4. Bijlage, deel A, punt 1 
De tekst zou onderscheid moeten maken en betrekking 
moeten hebben op drie in juridisch opzicht uiteenlopen­
de situaties, nl. de „makelaardij", het „commissionairs-
bedrijf" en eventueel ook de „lastgeving". 
De „makelaar" brengt tegen genot van een zeker loon 
twee of meer personen samen zodat deze personen een 
bepaalde overeenkomst kunnen sluiten. In dat geval 
komt de overeenkomst rechtstreeks tot stand tussen de 
betrokken personen buiten de makelaar om. De „commissionair" — de enige situatie waarop in de 
richtlijn gedoeld wordt, zij het dat de benaming in 
bepaalde talen niet correct is — verbindt zich ertoe om 
tegen genot van een zeker loon op eigen naam, maar 
voor rekening van een ander — de committent — 
één of meer rechtshandelingen te verrichten m.b.t. de 
goederenhandel. 
„Lastgeving" is een overeenkomst waarbij de ene per­
soon — de lastgever — opdracht geeft aan de andere 
partij — de lasthebber — één of meer rechtshandelingen 
voor hem te verrichten. De lastgeving zou alleen onder 
de richtlijn moeten vallen wanneer het gaat om perso­
nen die beroepshalve als lasthebber opereren. 
2.5. Bijlage, deel A, punt 4 
De term „vergoeding" moet worden opgevat ongeacht 
de modaliteiten voor de berekening ervan; dit kan b.v. 
gebeuren naar rata van de portefeuille-omvang, naar 
rata van de opbrengsten van de portefeuille, enz. 
2.6. Bijlage, deel A, punt 5 
2.6.1. De tekst zou onderscheid moeten maken tus­
sen en betrekking moeten hebben op drie juridisch 
verschillende situaties waarin het „plaatsen van ef­
fecten" in zijn werk gaat. 
2.6.2. In de eerste situatie beperkt de tussenpersoon 
zich ertoe, de inschrijvingen namens de emittent in 
ontvangst te nemen; hij is lasthebber van de emittent. 
2.6.3. In de tweede situatie gaat het om een „vaste 
overneming". Dit is een overeenkomst waarbij een fi­
nanciële instelling zich er tegenover de oprichters van 
een vennootschap op aandelen, tegenover een vennoot­
schap die zijn kapitaal wil opvoeren of tegenover een 
instantie die een lening bij het publiek wil onder­
brengen, toe verbindt, tegen betaling van een provisie 
alle of een deel van de aandelen tegen een bepaalde 
prijs en binnen een vastgestelde termijn over te nemen 
en vervolgens aan het publiek ter inschrijving aan te 
bieden. 
2.6.4. In de derde situatie is sprake van een „plaat­
singsgarantie". Dit is een overeenkomst waarbij een 
persoon zich ertoe verbindt, nieuw geëmitteerde aande­
len c.q. obligaties over te nemen indien deze waardepa­
pieren na afloop van een vastgestelde termijn niet zou­
den zijn geplaatst. 
2.6.5. Meer in het algemeen zou hier op alle tech­
nieken moeten worden gedoeld die een financiële tus­
senpersoon kan toepassen om door vennootschappen 
of door de overheid uitgegeven waardepapieren bij het 
publiek te plaatsen. Economisch gezien gaat het hier 
dus om een „schakelfunctie" op de officiële markt die 
open staat voor het publiek. 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/11 
2.7. Bijlage, deel B, punt 1 
2.7.1. Het Comité wijst erop dat instellingen voor 
collectieve belegging in effecten overeenkomstig arti­
kel 1, lid 3, van de „richtlijn van de Raad van 
20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke 
en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde 
instellingen voor collectieve belegging in effecten 
(ICBE)" (85/611/EEG) de vorm kunnen aannemen van 
een trust (unit trust). 
2.7.2. Het is voor de toepassing van de richtlijn 
wellicht nuttig te komen tot een definitie van het begrip 
„waardepapieren", zodat hieronder in alle lid-staten 
hetzelfde wordt verstaan. 
2.8. Artikel 2 
In het algemeen worden de in de bijlage bij dit richtlijn­
voorstel opgesomde activiteiten m.b.t. beleggingen ook 
uitgevoerd door „kredietinstellingen" in de zin van de 
eerste richtlijn van de Raad van 12 december 1977 „tot 
coördinatie van de wettelijke, bestuursrechtelijke en 
administratieve bepalingen betreffende de toegang tot 
en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietin­
stellingen" (77/780/EEG). 
Derhalve moet worden voorkomen dat onderhavig 
richtlijnvoorstel overlappingen vertoont met de bepalin­
gen die van toepassing zijn op „kredietinstellingen" 
krachtens Richtlijn 77/780/EEG en — wanneer die van 
kracht zullen zijn — krachtens de „tweede richtlijn tot 
coördinatie van de wettelijke, bestuursrechtelijke en 
administratieve bepalingen betreffende de toegang tot 
en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietin­
stellingen en tot wijziging van Richtlijn 77/780/EEG 
(doe. COM(87) 715 def.), de „richtlijn van de Raad 
inzake de eigen middelen van kredietinstellingen" (doe. 
COM(88) 15 def.) en de „richtlijn van de Raad betref­
fende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen" 
(doe. COM(88) 194 def.) (zie paragraaf 1.5 hierboven). 
Artikel 2 zou als volgt moeten worden geformuleerd: 
„Deze richtlijn is van toepassing op alle beleggings­
ondernemingen, doch alleen de artikelen 3, 4, 5, 8, 
9,10 en 21 zijn van toepassing op kredietinstellingen 
die in de bijlage bij deze richtlijn opgesomde activi­
teiten verrichten." 
2.9. Artikel 3 
Deze bepaling, die ook te vinden is in artikel 3 van de 
richtlijn inzake „ICBE's" (85/611/EEG) heeft tot doel, 
te voorkomen dat in een bepaalde lid-staat de construc­
tie van „brievenbusmaatschappij" wordt toegepast 
(COM(88) 778, Toelichting, blz. 4). Met deze bepaling 
lijkt echter het begrip „wederzijdse erkenning" te wor­
den verloochend of althans gerelativeerd, aangezien 
hieruit afgeleid zou kunnen worden dat de in elk van 
de lid-staten uitgevoerde controles niet alle van dezelfde 
kwaliteit en even dwingend zijn, en dat het voordelig 
kan zijn om zich op het rechtsgebied van de ene in 
plaats van de andere lid-staat te vestigen. Het Comité acht een dergelijke benadering onaanvaard­
baar: Commissie en Raad hebben tot taak, voor een zo 
vergaande harmonisatie te zorgen dat het helemaal niet 
meer interessant is om de constructie van brieven­
busmaatschappijen toe te passen. 
Het Comité stelt vast dat een dergelijke bepaling terecht 
niet voorkomt in de eerste richtlijn betreffende het 
bankbedrijf (77/780/EEG), noch in de tweede, in voor­
bereiding zijnde bankrichtlijn (COM(87) 715 def.). 
Daarom zou artikel 3 van onderhavig richtlijnvoorstel 
in geen geval van toepassing mogen zijn op kredietin­
stellingen in de zin van Richtlijn 77/780/EEG. 
2.10. Artikel 4, lid 1 
2.10.1. Alle onder het toepassingsgebied van onder­
havige richtlijn vallende, in de bijlage opgesomde activi­
teiten leveren voor het publiek niet hetzelfde risico 
op, zodat ook niet dezelfde eisen behoeven te worden 
gesteld met betrekking tot de eigen middelen, de organi­
satie, enz. Op basis van de uit te voeren activiteiten 
zouden daarom verschillende klassen c.q. categorieën 
van vergunningen moeten kunnen worden afgegeven. 
2.10.2. De woorden „ondergeschikte werkzaamhe­
den" zijn weinig duidelijk, en zouden moeten worden 
geschrapt of gepreciseerd. 
2.11. Artikel 4, lid 2 
2.11.1. De hier opgesomde geharmoniseerde mi­
nimumvoorwaarden voor het verkrijgen van een ver­
gunning gaan niet ver genoeg. 
2.11.2. In deze of in een andere, gelijktijdig van 
kracht wordende richtlijn zou moeten worden bepaald 
hoeveel, afhankelijk van d" uit te voeren activiteiten, 
per vergunningscategorie, het minimum aan „eigen aan-
vangsvermogen" dient te bedragen. 
2.11.3. De termen „voldoende betrouwbaar" en 
„voldoende ervaring" zouden moeten worden gepreci­
seerd. 
2.11.4. Hetzelfde geldt voor de betrouwbaarheid van 
hen die een gekwalificeerde deelneming bezitten. 
2.11.5. Onderzocht zou moeten worden of het niet 
opportuun is, voor bepaalde categorieën activiteiten, 
b.v. het „plaatsen van effecten", te bepalen dat ten 
minste twee personen in feite het beleid van de onderne­
ming bepalen, zoals ook is voorgeschreven in artikel 3, 
lid 2, laatste alinea, van Richtlijn 77/780/EEG. 
2.11.6. Ook zou moeten worden onderzocht of het 
niet opportuun is, voor bepaalde met effectenbeleg­
gingen samenhangende activiteiten voor te schrijven dat 
— zonder samenwerkingsvormen als de maatschap uit 
te sluiten — de onderneming de vorm moet aannemen 
van een vennootschap met een voldoende groot begin-
Nr. C 298/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
kapitaal; de omvang hiervan zou in de richtlijn worden 
vastgelegd en afhankelijk zijn van de aard van de uit 
te voeren activiteiten, overeenkomstig het bepaalde in 
artikel 3 van het voorstel voor een tweede richtlijn 
inzake het bankbedrijf (COM(88) 715 def.). Het is 
dan ook absoluut zaak dat de Commissie zo spoedig 
mogelijk met een richtlijnvoorstel inzake het benodigde 
eigen vermogen komt en dat die richtlijn tegelijkertijd 
met onderhavige richtlijn betreffende het verrichten van 
diensten op het gebied van effectenbeleggingen van 
kracht wordt. 
2.12. Artikel 4, lid 3 
Dit lid zou stringenter en nauwkeuriger moeten worden 
geformuleerd, en er zou onder meer moeten worden 
voorgeschreven dat er een adequate bestuurlijke organi­
satie, een degelijke boekhouding, een doelmatige finan­
ciële controle, enz. moeten zijn. 
2.13. Artikel 4, lid 4 
In dit lid zou moeten worden bepaald dat de vergunning 
geacht wordt te zijn verleend indien binnen de gestelde 
termijn geen besluit ter kennis wordt gebracht. Zo 
kunnen de bevoegde autoriteiten ertoe worden aange­
spoord, de binnengekomen aanvragen binnen de toch 
al lange termijn van 6 maand af te handelen en kan 
worden voorkomen dat het eenvoudigweg niet reageren 
als middel wordt aangewend om een eventuele weige­
ring niet met redenen te behoeven te omkleden, zoals 
namelijk is voorgeschreven. 
2.14. Artikel 4, lid 5 
2.14.1. Tegen de achtergrond van de in paragraaf 
2.8 uiteengezette overwegingen moet deze bepaling als 
terecht worden betiteld. 
2.14.2. Hoewel in de vergunning die in sommige lid­
staten aan kredietinstellingen wordt verleend, niet ex­
pliciet toestemming wordt gegeven om ook beleggings­
activiteiten te ontplooien, worden deze activiteiten — 
op grond van traditie en usances — doorgaans wél door 
kredietuitstellingen verricht. In dat geval zou evenmin 
een extra vergunning verplicht mogen worden gesteld, 
aangezien de aan kredietinstellingen in deze situatie 
verleende vergunning impliciet ook toestemming omvat 
om activiteiten met betrekking tot beleggingen te ver­
richten. 
Dus alleen in die gevallen waarin de aan een kredietin­
stelling afgegeven vergunning het verrichten van beleg­
gingsactiviteiten uitdrukkelijk uitsluit, zou een extra 
vergunning nodig zijn. Deze extra vergunning zou alleen 
op deze activiteiten betrekking hebben. Bij de behande­
ling van de vergunningsaanvraag zou dan rekening moe­
ten worden gehouden met de eisen die aan kredietinstel­
lingen worden gesteld krachtens Richtlijn 77/780/EEG 
en de in voorbereiding zijnde richtlijnen (met name met 
betrekking tot het beginkapitaal, de eigen middelen, de solvabiliteit, de bestuurlijke en boekhoudkundige 
organisatie) ten einde overlappingen en het ten onrechte 
cumuleren van eisen te voorkomen. 
2.14.3. Er zou voor gezorgd moeten worden dat de 
tweede richtlijn inzake het bankbedrijf, de richtlijn inza­
ke eigen middelen, de richtlijn inzake het solvabiliteits-
percentage, alsook onderhavige richtlijn tegelijkertijd 
van kracht worden, of althans dat onderhavige richtlijn 
niet vóór de andere in werking treedt. 
2.15. Artikels 
In de Nederlandse versie dient het werkwoord „dienen" 
te worden vervangen door „niet toelaten". 
2.16. Artikel 6 
Het Comité verwijst naar het standpunt dat het met 
betrekking tot de „wederkerigheid" heeft ingenomen in 
zijn reeds genoemde advies van 29 september 1988 
(paragraaf 2.5) over het voorstel voor een tweede bank-
richtlijn, maar wijst erop dat het in het kader van 
onderhavig voorstel de taak van de Raad is om ten 
aanzien van „beleggingsondernemingen" voor een op­
lossing te kiezen die logisch aansluit bij de regeling die 
op kredietinstellingen van toepassing zal zijn. 
2.17. Artikel 7 
2.17.1. Dit artikel is vrijwel een kopie van artikel 9 
van het voorstel voor een tweede richtlijn inzake het 
bankbedrijf. Het Comité verwijst naar zijn reeds ge­
noemde advies van 29 september 1988 over dit richtlijn­
voorstel. 
2.17.2. Het is zaak dat de criteria ter bepaling van de 
in lid 1 vermelde „betrouwbaarheid" geharmoniseerd 
worden, of althans dat de door de lid-staten gekozen 
criteria gecoördineerd worden; in afwachting daarvan 
dienen de met de controle belaste autoriteiten elkaar in 
het kader van de vereiste onderlinge samenwerking 
in kennis te stellen van de vastgestelde criteria (zie 
bovengenoemd advies, paragraaf 2.4). 
2.17.3. Hetzelfde geldt voor het in lid 3 genoemde 
begrip „voorzichtig en gezond bedrijfsbeheer" (para­
graaf 2.7). 
2.17.4. Ten aanzien van lid 2 zouden er bepalingen 
moeten komen waardoor, in gevallen waarin deel­
nemingen voor rekening van derden beheerd worden, 
zo nodig de identiteit van de werkelijke aandeelhouders 
of vennoten kan worden vastgesteld. 
2.18. Artikel 8 
Het Comité betreurt het dat de bepalingen met betrek­
king tot het treffen van voorzieningen tegen het 
marktrisico niet in onderhavig richtlijnvoorstel zijn op­
genomen. 
Het zou onaanvaardbaar zijn indien deze richtlijn in 
werking zou treden voordat de in de nog vast te stellen 
coördinatierichtlijn op te nemen regels zouden zijn 
goedgekeurd. 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/13 
2.19. Artikel 9, lid 1 
2.19.1. In het algemeen moet de hier voorgestelde 
coördinatie van de door „beleggingsondernemingen" in 
acht te nemen voorschriften betreffende het be­
drijfseconomisch toezicht als onvoldoende worden aan­
gemerkt. 
Afgezien van het in artikel 4 bedoelde beginkapitaal 
zouden, althans bij bepaalde beleggingsactiviteiten, ei­
sen moeten worden gesteld aan de omvang van de eigen 
middelen, die in relatie moeten staan tot de omvang van 
de transacties en het daarmee samenhangende risico. 
Dergelijke eisen zijn er al voor kredietinstellingen. Voor 
zover beleggingsactiviteiten en het daarmee sa­
menhangende risico in de regeling die op kredietinstel­
lingen van toepassing is, zijn ingebouwd, mag het dan 
ook absoluut niet zo zijn dat de voorschriften worden 
gecumuleerd en dat kredietinstellingen — volkomen 
overbodig — ook nog eens moeten voldoen aan de eisen 
die gesteld zullen worden aan ondernemingen die zich 
met beleggingsactiviteiten bezighouden. 
2.19.2. De formulering van de tekst achter het tweede 
streepje in lid 1 van artikel 9 is niet bevredigend. 
2.19.2.1. Uiteraard moet een zorgvuldige scheiding 
in acht worden genomen tussen de effecten en gelden 
van de beleggers en die van de onderneming die zich 
met beleggingsactiviteiten bezighoudt, alsook tussen de 
transacties die deze onderneming voor rekening van 
haar cliënten uitvoert en die welke zij voor eigen re­
kening uitvoert. Hoofdzaak is dat de waardepapieren 
en gelden op. naam van de belegger in de boekhouding 
van de onderneming geregistreerd worden, zodat alle 
effecten afzonderlijk in de boeken verschijnen. Een be­
hoorlijke bestuurlijke en boekhoudkundige organisatie 
alsook een adequate interne controle impliceren nood­
zakelijkerwijs dat per klant, per effectensoort en per 
valuta gescheiden rekeningen worden bijgehouden. 
2.19.2.2. Wat de effecten van de beleggers betreft, 
zou bepaald moeten worden dat de „beleggingsonder­
neming" hiervan in geen geval, om welke reden dan 
ook, voor eigen rekening gebruik mag maken. 
Daarom zou ervoor moeten worden gezorgd dat alle 
lid-staten hun wetgeving zodanig aanpassen dat de be­
leggers geen vorderingsrecht maar een eigendomsrecht 
op de aan de betrokken ondernemingen toevertrouwde 
effecten kunnen doen gelden. Bij faillietverklaring wor­
den de beleggers als eigenaars dan weer in het bezit 
gesteld, in natura, van hun effecten. Wanneer de activa 
tekortschieten — hetgeen per definitie wijst op 
fraude —, worden de nog resterende waardepapieren 
over de eigenaars verdeeld. 
2.19.2.3. Ten aanzien van de gelden van de beleggers 
zij erop gewezen dat een „beleggingsonderneming" geen 
kredietinstelling is; overeenkomstig Richtlijn 77/780/ 
EEG is een kredietinstelling een onderneming „waarvan de werkzaamheden bestaan in het van het publiek in 
ontvangst nemen van deposito's of van andere te­
rugbetaalbare gelden en het verlenen van kredieten voor 
eigen rekening" (artikel 1, eerste streepje). 
Het Comité heeft in zijn advies over de tweede richtlijn 
inzake het bankbedrijf het volgende gesteld: „In het 
richtlijnvoorstel dient te worden gepreciseerd dat uit­
sluitend kredietinstellingen waarop toezicht wordt uit­
geoefend en die in een van de lid-staten een vergunning 
voor het bankbedrijf bezitten, gerechtigd zijn spaar­
gelden in de vorm van terugbetaalbare gelden in ont­
vangst te nemen. Daartoe dienen de lid-staten te worden 
verplicht om, zodra instellingen te kennen geven dat 
zij spaargelden willen aantrekken, na te gaan of dit 
voorschrift wordt overtreden en indien zulks het geval 
is, daarop strafrechtelijke sancties in te stellen" (para­
graaf 1.6.1). 
De conclusie moet dan ook luiden dat de in onderhavig 
richtlijnvoorstel bedoelde ondernemingen, tenzij deze 
een vergunning voor het bankbedrijf aanvragen en ver­
krijgen, niet het recht hebben om gelden van hun cliën­
ten in ontvangst te nemen en deze gelden voor eigen 
rekening te gebruiken. 
Feit is echter dat „beleggingsondernemingen" een re­
kening-courant-verhouding met hun klanten hebben. 
Ten einde tot een oplossing te komen die op de realiteit 
is geënt, zou in het richtlijnvoorstel gepreciseerd moeten 
worden dat „beleggingsondernemingen" alleen gelden 
van hun cliënten in bewaring mogen hebben gedurende 
de tijd die benodigd is om tot aankoop van effecten 
of tot terugbetaling over te gaan. Hiervoor mag geen 
rentevergoeding worden uitgekeerd. Deze gelden mogen 
niet voor eigen gebruik aangewend worden, of gebruikt 
worden om kredieten toe te kennen. Daarom moeten er 
altijd voldoende liquiditeiten aanwezig zijn als dekking 
voor deze ter beschikking gestelde gelden. 
Voorts zou in het richtlijnvoorstel moeten worden voor­
geschreven dat „beleggingsondernemingen" alleen 
voorschotten en kredieten mogen toestaan die recht­
streeks samenhangen met de transacties die zij voor 
rekening van hun cliënten uitvoeren. De vraag binnen 
welke termijn deze voorschotten en kredieten moeten 
worden terugbetaald nadat de transactie heeft plaats­
gevonden, moet nog worden onderzocht. In ieder geval 
moeten deze voorschotten en kredieten verstrekt wor­
den uit de eigen middelen van de betrokken onderne­
ming of via de markt aan te trekken c.q. aangetrokken 
middelen; door de cliënten in bewaring gegeven gelden 
mogen hiervoor niet gebruikt worden. 
2.19.3. In het derde gedachtenstreepje van lid 1 van 
artikel 9 wordt „in afwachting van een algemeen com­
pensatiestelsel" dezelfde oplossing gekozen als bij de 
kredietinstellingen, nl. een systeem waarbij de bijkanto­
ren onder de in de lid-staat van ontvangst geldende 
garantieregeling vallen. 
In dit verband zijn vier opmerkingen op hun plaats. 
2.19.3.1. Indien krachtens de garantiestelsels waarbij 
kredietinstellingen zijn aangesloten, niet alleen de de­
positogevers overeenkomstig de aanbeveling van de 
Commissie d.d. 22 december 1986 „betreffende de tot­
standkoming van een garantiedepositostelsel" (87/63/ 
EEG) schadeloos worden gesteld, maar ook de andere 
Nr. C 298/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
cliënten, met inbegrip van de beleggers, dan dient daar­
mee in onderhavig voorstel rekening te worden gehou­
den: toetreding tot twee elkaar overlappende ga­
rantiestelsels zou de lasten voor kredietinstellingen no­
deloos verzwaren. 
2.19.3.2. Toen de Commissie een aanvang maakte 
met de bestudering van de problematiek rond de deposi­
togarantie, was de financiële markt in Europa nog 
betrekkelijk gesegmenteerd. De uitoefening van contro­
le op financiële instellingen en bijkantoren daarvan 
behoorde tot het exclusieve ressort van de controle­
autoriteiten van de lid-staat van vestiging. Dat de ga­
rantiestelsels nationale trekken vertoonden, kon in die 
situatie als opportuun worden betiteld: om de concur­
rentie niet te vervalsen, moesten alle financiële instellin­
gen die in een bepaalde lid-staat opereerden, hetzelfde 
garantiestelsel toepassen. 
Momenteel is of wordt de situatie geheel anders. Per 
1 juli 1990 zal de vrijheid van het kapitaalverkeer een 
feit zijn. De tweede richtlijn inzake het bankbedrijf is 
gebaseerd op de beginselen van „wederzijdse erken­
ning", één enkele vergunning en uitoefening van contro­
le door de autoriteiten van de lid-staat van herkomst. 
Onderhavig richtlijnvoorstel is grotendeels op dezelfde 
beginselen gebaseerd. 
Men kan zich dan ook afvragen of het niet beter is, 
zowel voor kredietinstellingen als voor „beleggingson­
dernemingen" toe te werken naar de situatie waarin 
bijkantoren van deze instellingen en ondernemingen die 
in een andere lid-staat dan de lid-staat van de hoofdzetel 
zijn gevestigd, het garantiestelsel toepassen dat van 
kracht is in de lid-staat van herkomst. 
Dit is een belangrijke vraag temeer daar deze instellin­
gen en ondernemingen, wanneer zij in een situatie van 
vrijheid van dienstverlening in een andere lid-staat 
diensten verlenen, uiteraard onder de garantieregeling 
zullen vallen die van kracht is in hun lid-staat van 
herkomst. Daar komt nog bij dat de kwaliteit van het 
toezicht een zaak is die tot de bevoegdheid van de 
autoriteiten van de lid-staat van herkomst behoort. 
Op langere termijn zou de Commissie moeten onderzoe­
ken hoe de garantiestelsels uniform kunnen worden 
gemaakt. Een dergelijke oplossing zou het voordeel 
hebben dat een grotere risicospreiding mogelijk wordt, 
hetgeen in verzekeringstechnisch opzicht meer verant­
woord zou zijn. 
2.19.3.3. In het richtlijnvoorstel staat dat „de om­
vang van de bijdrage tot een dergelijk compen­
satiestelsel naar gelang van hun inkomsten uit hoofde 
van in die staat verrichte beleggingswerkzaamheden 
wordt berekend". ' 
De term „inkomsten" lijkt echter slecht gekozen. Gaat 
het om de winst of om het omzetcijfer? 
Wat in ieder geval moet worden voorkomen, is dat 
bijkantoren van „beleggingsondernemingen" waarvan 
de hoofdzetel in een andere lid-staat is gevestigd, ten 
aanzien van de berekening van de bijdrage in de ga­rantieregeling gediscrimineerd worden ten opzichte van 
ondernemingen die hun hoofdzetel in de betrokken lid­
staat hebben. Het lijkt er evenwel op dat de bijdrage 
berekend zal worden op basis van het risico dat met de 
uit te voeren activiteiten samenhangt, en niet op basis 
van de „inkomsten" uit die activiteiten. 
2.19.4. Ten aanzien van het vierde en het vijfde ge-
dachtenstreepje van lid 1 van artikel 9 zij het volgende 
opgemerkt: de aard van de te verstrekken gegevens, de 
criteria ter evaluatie van de financiële soliditeit en met 
name de wijze van berekening van de omvang van de 
voorziening ter dekking van het marktrisico, de bepa­
ling van de in acht te nemen bedrijfseconomische voor­
schriften, de periode dat administratieve bescheiden met 
betrekking tot de transacties moeten worden bewaard, 
zijn allemaal vraagstukken die coördinatie behoeven 
om te bereiken dat het beginsel van de „wederzijdse 
erkenning" consequent kan worden nageleefd. 
2.19.5. Ten onrechte wordt in het zesde gedach-
tenstreepje van lid 1 van artikel 9 geen enkele bepaling 
met een dwingend karakter gegeven. 
In het richtlijnvoorstel zou een aantal beginselen als 
gemeenschappelijke norm moeten worden geformu­
leerd: het belang van de cliënt moet volstrekt voorrang 
krijgen; de transacties moeten tegen dé best mogelijke 
condities worden uitgevoerd; de onderneming moet in­
zicht verwerven in de persoonlijke en financiële situatie 
van de adviesvragende cliënt; de cliënt moet volledig 
worden voorgelicht; de onderneming moet vertrouwd 
zijn met de aard van de verhandelde stukken, met hun 
kwaliteit, en met de risico's die eraan zijn verbonden; 
de onderneming moet inzicht hebben in de aard en de 
organisatie van de markt(en) waar de stukken normali­
ter worden verhandeld; ook moeten er bepalingen wor­
den ingevoerd om te voorkomen dat binnen de „beleg­
gingsonderneming" onzorgvuldig met vertrouwelijke 
gegevens wordt omgesprongen. 
Het Comité verwijst in dit verband naar de „Aanbeve­
ling van de Commissie van 25 juli 1977 betreffende een 
Europese gedragscode voor effectentransacties" (79/ 
279/EEG). 
2.20. Artikel 9, lid 2 
Indien de lid-staten de in lid 1 genoemde bepalingen 
mogen aanpassen of niet behoeven toe te passen wan­
neer zij van mening zijn dat de bepalingen gezien de aard 
van de betrokken beleggingsactiviteiten niet „passend 
zijn", dan komt dat er in feite op neer dat de bepalingen 
van lid 1 van artikel 9 volkomen facultatief zijn voor 
de lid-staten. Zulks is niet aanvaardbaar. 
Wel is het heel goed denkbaar dat de voorschriften 
afhankelijk van de uit te voeren activiteiten worden 
gemoduleerd (zie paragraaf 2.10.1). Laat men het echter 
aan de lid-staten over om tot aanpassingen over te gaan, 
dan zou dat indruisen tegen het nagestreefde doel — 
namelijk het verwezenlijken van voldoende harmonisa­
tie — en derhalve een belemmering betekenen voor de 
„wederzijdse erkenning"; bovendien zou daarmee het 
risico van discriminatie wel erg groot worden. Het is 
daarom zaak dat in de richtlijn verschillende klassen 
c.q. categorieën van vergunningen op basis van de uit 
te voeren activiteiten worden gedefinieerd en dat in de 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/15 
richtlijn steeds wordt aangegeven welke aanpassingen 
toegestaan zijn. Welke vergunning zal worden afgege­
ven, zou b.v. afhankelijk kunnen worden gesteld van 
bepaalde objectieve criteria: omvang van het risico van 
de door de onderneming geboden beleggingsformules, 
de vraag of de onderneming gelden van haar cliënten 
in ontvangst neemt, enz. 
2.21. Artikel 9, lid 3 
2.21.1. In artikel 9, lid 1, tweede gedachtenstreepje 
zou — in de ogen van het Comité (zie paragraaf 2.19.1) 
— het beginsel van goede bestuurlijke en boekhoudkun­
dige organisatie moeten worden neergelegd en zou een 
behoorlijke interne controle moeten worden voorge­
schreven. Daarvan zou in geen geval moeten mogen 
worden afgeweken. 
2.21.2. Het Comité kan ermee instemmen dat de 
krachtens het derde gedachtenstreepje van lid 1 van 
artikel 9 in te stellen garantieregeling niet geldt voor 
professionele beleggers, die uiteraard beter zijn 
geïnformeerd over de kwaliteit van de „beleggings­
ondernemingen" waarmee zij zaken doen, over de aard 
van de financiële instrumenten en de bijzonderheden 
van de markt. 
2.22. Artikel 10, lid 1 
2.22.1. Ten aanzien van de woorden „alle daaraan 
ondergeschikte werkzaamheden" zij verwezen naar de 
opmerking in paragraaf 2.11.2. 
2.22.2. De formulering in het Frans dont l'agrément 
n'interdit pas l'exercice de ces activités is ongelukkig 
gekozen: als men een vergunning heeft gekregen, dan 
betekent dit expliciet of impliciet dat men toegang 
heeft tot bepaalde activiteiten en dat men deze mag 
uitoefenen. 
2.23. Artikel 10, lid 3 
2.23.1. Na het woord „bemiddelaars-" het woord 
„commissionairs-" toevoegen (zie paragraaf 2.4). 
2.23.2. Wanneer gezegd wordt dat over dezelfde 
„rechten" kan worden beschikt, dan houdt dit ook in 
dat aan dezelfde plichten moet worden voldaan. 
2.23.3. Het is wellicht niet juist te spreken van „rech­
ten". De zin zou als volgt moeten luiden: 
„... over alle mogelijkheden voor transacties ter 
beurze en op de georganiseerde effectenmarkten 
van de lid-staten van ontvangst waar soortgelijke 
diensten worden verricht." 
2.24. Artikel 10, lid 4 
2.24.1. Hier wordt terecht onderscheid gemaakt tus­
sen het toezicht op de economische subjecten, nl. de 
„beleggingsondernemingen", en het toezicht op de geor­
ganiseerde effectenmarkten. Dit onderscheid is volgens 
het Comité van wezenlijk belang. Dit leidt er onvermijdelijk toe dat de uitoefening van 
toezicht op de economische subjecten een zaak is van 
de bevoegde autoriteit van de lid-staat van herkomst, 
waarvan de afgegeven vergunning en de kwaliteit van 
de controle door de overige lid-staten erkend worden; 
de uitoefening van toezicht op het functioneren van de 
markten behoort daarentegen tot het ressort van de ter 
plaatse bevoegde autoriteiten. 
Het Comité wijst er in dit verband op dat in punt 
11, A van de Toelichting op de Aanbeveling van de 
Commissie d.d. 25 juli 1977 (77/534/EEG) het volgende 
wordt gezegd: „Elke effectentransactie moet worden 
verricht onder inachtneming van de regels en gebruiken 
die iedere lid-staat voor waarborging van de goede 
werking van de markten volgt..." 
2.24.2. Doorredenerend is het dan ook normaal dat 
het de „beleggingsonderneming" vrij staat om één van 
de volgende drie manieren te kiezen om toegang tot de 
beurs te krijgen: 
i) Zij wordt zelf beurslid door een bijkantoor in het 
land van vestiging op te richten. 
ii) Zij richt een dochteronderneming op in het land 
van vestiging. 
iii) Zij neemt een onderneming over die al lid is. 
2.25. Artikel 10, lid 5 
2.25.1. In het richtlijnvoorstel wordt rekening gehou­
den met de in een aantal lid-staten bestaande situatie. 
Overeenkomstig de in die lid-staten geldende voor­
schriften hebben kredietinstellingen namelijk niet recht­
streeks toegang tot de georganiseerde markten. Wan­
neer deze situatie zich voordoet, zou indirecte toegang 
altijd moeten worden toegestaan, met andere woorden 
een kredietinstelling moet ermee kunnen volstaan, een 
gespecialiseerde dochteronderneming op te richten of 
deel te nemen in een onderneming die lid is van de 
beurs, waardoor zij op indirecte wijze toegang zou 
krijgen tot de beurshandel. 
2.25.1.1. Met deze regelgeving wordt in het richtlijn­
voorstel rekening gehouden. In lid-staten waar deze 
voorschriften gelden, hebben kredietinstellingen dus 
niet rechtstreeks toegang tot de beurs, zelfs niet wanneer 
zij in hun eigen lid-staat wél rechtstreeks toegang heb­
ben. Zij zullen in dat geval dan een dochteronderneming 
moeten oprichten of een beurslid in het land van vesti­
ging moeten overnemen. 
2.25.1.2. Het Comité vraagt zich af of de gekozen 
oplossing wel juist is. Kredietinstellingen die overeen­
komstig de op hen van toepassing zijnde controle­
wetgeving niet van rechtstreekse toegang tot de beurs 
zijn uitgesloten en die een bijkantoor willen oprichten, 
worden hiermee namelijk in hun vrijheid van vestiging 
belemmerd. Iedere persoon en iedere vennootschap 
heeft in de zin van het Verdrag echter recht op vrijheid 
van vestiging. Een richtlijn kan tot doel hebben, de 
Nr. C 298/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
uitoefening van dat recht te vergemakkelijken, maar 
niet om het te beperken, zoals in onderhavig richtlijn­
voorstel gebeurt. 
2.25.1.3. In dit verband moet onderscheid worden 
gemaakt tussen enerzijds het in de wetgevingen van een 
aantal lid-staten opgenomen met het bedrijfseconomi­
sche toezicht op kredietinstellingen samenhangende ver­
bod op rechtstreekse toegang, en anderzijds de door de 
bevoegde marktautoriteiten opgelegde verplichting, via 
gespecialiseerde vennootschappen transacties uit te voe­
ren om rechtstreeks toegang te krijgen tot bepaalde 
georganiseerde markten. 
2.25.1.4. Daar ten aanzien van het bedrijfseconomi­
sche toezicht op kredietinstellingen krachtens de tweede 
bankrichtlijn en de richtlijnen betreffende de eigen mid­
delen en het solvabiliteitsratio al een vergaande mate 
van harmonisatie verwezenlijkt zal worden, is het echter 
gewenst dat met onderhavige richtlijn in de lid-staten 
een einde wordt gemaakt aan het met het be­
drijfseconomisch toezicht samenhangende verbod op 
rechtstreekse toegang. 
2.25.1.5. Wanneer anderzijds de toegang tot bepaal­
de georganiseerde markten door bij wege van de be­
voegde marktautoriteiten vastgestelde regels beperkt 
wordt tot gespecialiseerde ondernemingen, die overi­
gens dochtermaatschappijen van „beleggingsonderne­
mingen" of kredietinstellingen kunnen zijn, dan mag 
deze bijzondere regelgeving in geen geval een willekeu­
rig karakter dragen. 
2.25.2. Opgemerkt zij bovendien dat deze benade­
ring van de Commissie niet geldt voor in het kader van 
de vrijheid van dienstverlening te verlenen diensten 
m.b.t. beurstransacties, aangezien in het land van „ont­
vangst" in dat geval noodzakelijkerwijs een vestiging, 
een bijkantoor dan wel een dochteronderneming aan­
wezig moet zijn. 
Overeenkomstig de jurisprudentie van het Hof van 
Justitie valt een onderneming die in een lid-staat een 
permanente vestiging heeft onder de Verdragsbepa­
lingen inzake het recht van vestiging en niet onder 
die met betrekking tot de vrijheid van dienstverlening 
(Arrest van het Hof d.d. 4 december 1986, vrijheid 
van dienstverlening — verzekeringswezen, zaak 205/84, 
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen de 
Bondsrepubliek Duitsland). 
2.25.3. De benadering van de Commissie werpt twee 
vragen op: 
— Kan een richtlijn de uitoefening van een in het 
Verdrag verankerd recht, nl. vrijheid van dienst­
verlening, verhinderen? 
— Hoe zal het zijn wanneer in de toekomst met behulp 
van telecommunicatietechnieken effectentransacties 
worden gesloten en de markt niet langer geografisch 
gelokaliseerd is? 
Het Comité verzoekt de Commissie, deze twee vraag­
stukken zorgvuldig te bestuderen en hiervoor adequate 
oplossingen aan te dragen. 2.26. Artikel 11, lid 3 
De huidige formulering van de laatste zin is moeilijk te 
begrijpen (zie paragraaf 1.8.1 boven). 
Deze bepaling lijkt alleen maar tot doel te hebben, het 
de lid-staat van vestiging mogelijk te maken om te 
onderzoeken of de voorgenomen activiteiten wel ver­
enigbaar zijn met zijn visie op het algemeen belang in 
het specifieke geval waarin een „beleggingsonder­
neming" in een lid-staat van vestiging activiteiten wil 
uitvoeren die zij in haar lid-staat van herkomst krach­
tens de aldaar vigerende voorschriften mag uitvoeren, 
maar die niet in de als bijlage bij het richtlijnvoorstel 
gevoegde lijst zijn opgenomen. 
Men kan zich afvragen of het niet beter zou zijn om de 
lid-staat van ontvangst te verplichten, zich over deze 
kwestie uit te spreken („moeten" in plaats van 
„kunnen"). 
De tekst zou er als volgt uit moeten zien: 
„Indien een beleggingsonderneming het voornemen 
heeft om in de lid-staat van ontvangst bepaalde 
aanvullende activiteiten te verrichten die niet voor­
komen op de als bijlage bij de richtlijn gevoegde lijst, 
maar die volgens de wet in het land van herkomst 
toegestaan zijn, stelt zij de bevoegde autoriteiten 
van de lid-staat van ontvangst hiervan in kennis. 
Deze bevoegde autoriteiten spreken zich uit over de 
vraag of er in de betrokken sector dwingende, met 
het algemeen belang samenhangende redenen zijn 
die beperkingen t.a.v. de uitoefening van deze activi­
teiten rechtvaardigen. Zo ja, dan geven zij aan welke 
door het algemeen belang ingegeven voorschriften 
van toepassing zijn op iedere persoon of onderne­
ming die identieke activiteiten op het grondgebied 
van de betrokken lid-staat verricht en waaraan de 
beleggingsonderneming zich onder toezicht van de 
bevoegde autoriteiten ook dient te houden." 
2.27. Artikel 12 
2.27M. In de Franse versie wordt ten onrechte ge­
sproken van tout établissement de crédit. Hier moet 
toute entreprise d'investissement komen te staan. 
2.27.2. Het is niet duidelijk waarom een onderne­
ming die in het kader van de vrijheid van dienstverlening 
activiteiten in een andere lid-staat uitvoert, niet ver­
plicht is om de lid-staat van ontvangst hiervan tevoren 
in kennis te stellen, zoals bij het openen van een bijkan­
toor wél is voorgeschreven. 
27. 11. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 298/17 
2.28. Artikel 13 
Dit artikel is zeer onduidelijk en in de toelichting op 
het richtlijnvoorstel wordt geen opheldering verschaft 
(zie paragraaf 1.8.2 boven). 
Het Comité verzoekt de Commissie, deze materie op­
nieuw te onderzoeken en daarbij het hierboven aangege­
ven onderscheid (paragraaf 1.8.2) tussen vier verschil­
lende aspecten in acht te nemen. 
a) Ten aanzien van het toezicht op het economische 
subject zijn twee situaties denkbaar: 
i) In de eerste situatie heeft de „beleggingsonder­
neming" in de lid-staat van herkomst een vergun­
ning gekregen, en verricht zij in de bijlage bij het 
richtlijnvoorstel opgesomde activiteiten in de lid­
staat van vestiging c.q. dienstverlening. 
— Wanneer de richtlijn eenmaal van kracht is, zal 
deze — zoals ook is beoogd — de lid-staten 
ertoe verplichten, de gelijkwaardigheid te erken­
nen van de door hen op „beleggingsondernemin­
gen" uitgeoefende en onder het economisch toe­
zicht vallende controle, en hen ervan weer­
houden om zich ten opzichte van deze „beleg­
gingsondernemingen" in geval van verlening van 
op de bijgevoegde lijst voorkomende diensten 
te beroepen op hun door het algemeen belang 
gerechtvaardigde eigen reglementering, welke 
uitsluitend op het vlak van het toezicht op het 
economisch subject als zodanig van toepassing 
is op personen of ondernemingen die hetzelfde 
bedrijf op hun grondgebied uitoefenen. Door de 
vaststelling van deze richtlijn door de Raad zijn 
de lid-staten verplicht, ten opzichte van erkende 
„beleggingsondernemingen" en op de lijst voor­
komende dienstverleningen, er eens en voor al­
tijd van uit te gaan dat hun opvatting van het 
algemeen belang zoals dit tot uiting komt in hun 
rechtsregels met betrekking tot het uitoefenen 
van toezicht op het economisch subject „beleg­
gingsonderneming", behouden blijft door mid­
del van de vigerende — gelijkwaardig geachte — 
regels op het aldus gepreciseerde en afgebakende 
gebied van de overige lid-staten. (Zie het advies 
van het Economisch en Sociaal Comité over het 
„Voorstel voor een tweede richtlijn tot coördi­
natie van de wettelijke, bestuursrechtelijke en 
administratieve bepalingen betreffende de toe­
gang tot en de uitoefening van werkzaamheden 
van kredietinstellingen en tot wijziging van 
Richtlijn 77/780/EEG" (COM(87) 715 def.), ad­
vies d.d. 29 september 1988.) 
In deze situatie is artikel 13 overbodig. 
ii) Indien de „beleggingsonderneming" geen vergun­
ning heeft in de lid-staat van herkomst of indien zij 
wel een vergunning heeft, maar in de lid-staat van 
vestiging c.q. dienstverlening activiteiten verricht die 
nief in de bijlage zijn opgesomd, kan de lid-staat 
van „ontvangst" inderdaad de naleving eisen van de 
specifieke bepalingen van zijn nationale wetgeving 
of zijn eigen nationale reglementering, voor zover deze voorschriften verenigbaar zijn met de EG-wet-
geving en het openbaar belang dienen, en deze 
ondernemingen op grond van de wettelijke of be­
stuursrechtelijke bepalingen van de lid-staat van her­
komst niet aan gelijkwaardige regels onderworpen 
zijn (zie de toelichting op bovengenoemd voorstel 
voor een tweede richtlijn, blz. 16; zie ook het advies 
van het ESC d.d. 29 september 1988, paragraaf 
2.13.5). 
In dat geval, maar alleen in dat geval, kan een 
procedure tegen de betrokken onderneming worden 
ingeleid. 
— De in het richtlijnvoorstel beschreven procedure 
lijkt echter bijzonder gecompliceerd, en hierin 
lijkt geen rekening te worden gehouden met het 
feit dat niet-naleving van de in de lid-staat van 
vestiging c.q. dienstverlening geldende wettelijke 
voorschriften doorgaans een overtreding bete­
kent op grond waarvan tot strafvervolging kan 
worden overgegaan. 
b) Het toezicht op het functioneren van de markten is 
luidens onderhavig richtlijnvoorstel een taak van de 
controle-autoriteiten van de lid-staat van vestiging 
c.q. dienstverlening (zie ook paragraaf 2.24.1). 
In dit geval is artikel 13 overbodig, daar alleen de 
marktautoriteit bevoegd is. 
c) In alle lid-staten zijn er ten aanzien van effecten­
transacties wettelijke bepalingen van kracht die erop 
zijn gericht, faire commerciële transacties te doen 
plaatsvinden en de consument te beschermen. Zo 
zijn er wettelijke bepalingen inzake aan het publiek 
te verstrekken gegevens op het gebied van effecten 
en meer in het algemeen m.b.t. reclame. Uiteraard 
dient de betrokken „beleggingsonder­
neming", of zij nu via een vestiging dan wel in 
het kader van de vrijheid van dienstverlening haar 
diensten aanbiedt, de in de lid-staat van ontvangst 
geldende bepalingen na te leven. In dat verband 
zou in onderhavig richtlijnvoorstel de tekst kunnen 
worden overgenomen van artikel 44 van de richtlijn 
van de Raad van 20 december 1985 tot coördinatie 
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen 
betreffende bepaalde instellingen voor collectieve 
belegging in effecten (ICBE's): 
„Artikel 44 
1. Een ICBE die haar rechten van deelneming 
in een andere lid-staat verhandelt, moet zich 
houden aan de in die Staat geldende wettelijke 
en bestuursrechtelijke bepalingen die geen be­
trekking hebben op de gebieden waarop deze 
richtlijn van toepassing is. 
2. Een ICBE mag reclame maken in de lid­
staat van verhandeling. Zij moet de in die Staat 
geldende bepalingen inzake reclame naleven." 
Tevens zijn in elk van de lid-staten voorschriften 
van kracht met betrekking tot de huis-aan-huis-
Nr. C 298/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 11. 89 
verkoop van effecten, colportage, en kans- en gok­
spelen. Al deze beschermende bepalingen ten behoe­
ve van het publiek in het algemeen en van de consu­
ment in het bijzonder blijven in elk van de lid-staten 
van kracht en moeten door „beleggingsondernemin­
gen", of zij via een vestiging dan wel in het kader 
van de vrijheid van dienstverlening hun diensten 
aanbieden, worden nageleefd. 
Het Comité verwijst in dit verband in het bijzonder 
naar paragraaf 1.6.3 („Faire commerciële transac­
ties") en naar paragraaf 1.6.4 („Bescherming van de 
consument") in zijn advies van 29 september 1988 
over het voorstel voor een tweede bankrichtlijn. 
In de hier beschreven situatie is artikel 13 van het 
richtlijnvoorstel niet van toepassing aangezien deze 
materie onder de rechtsmacht en dus de rechter van 
de lid-staat van vestiging c.q. dienstverlening valt. 
d) Ten aanzien van de privaatrechtelijke bepalingen 
die op het vlak van de openbare orde liggen of die 
rechtstreeks toepasbaar zijn, kan men het voorbeeld 
noemen van de z.g. „gebrekkigheid wegens spel en 
weddenschap", die in een aantal lid-staten, waaron­
der de Bondsrepubliek Duitsland, met betrekking 
tot beurstransacties van kracht is. Het Hof van 
Justitie van de Europese Gemeenschap heeft bepaald 
dat een beroep op deze bepaling overeenkomstig de 
Duitse wetgeving en voor een Duitse rechtbank te­
gen een Franse bank, terwijl de transacties overeen­
komstig de Franse wetgeving in Frankrijk hadden 
plaatsgevonden en de belegger op dat moment in 
Frankrijk woonachtig was, niet onverenigbaar is 
met het Verdrag van Rome (Koestler-arrest d.d. 24 
oktober 1978, zaak 15/78). 
Voor het overige verwijst het Comité naar zijn advies 
van 29 september 1988 met betrekking tot het voorstel 
voor een tweede richtlijn inzake het bankbedrijf (para­
graaf 1.6.4). 
Ook in deze situatie is artikel 13 van onderhavig richt­
lijnvoorstel overbodig. Alleen de rechter is hier bevoegd. 
Dit probleem kan uitsluitend worden opgelost bij wege 
van een richtlijn waarmee wordt beoogd, de privaat­
rechtelijke bepalingen van de lid-staten op basis van 
artikel 100 en 100 A van het Verdrag nader tot elkaar 
te brengen. 
2.29. Artikel 15 
De rol van de diverse autoriteiten dient zo duidelijk te 
worden afgebakend dat er lacunes noch overlappingen 
zijn. 
Gedaan te Brussel, 27 september 1989. 2.30. Artikel 16 
Wanneer in een bepaalde lid-staat de kosten van de 
controle gedragen worden door de gecontroleerde 
ondernemingen, moeten de bevoegde autoriteiten van 
het land van vestiging c.q. dienstverlening, wanneer zij 
hun controle op de bijkantoren of de niet-gevestigde 
dienstverleners op legitieme wijze, dat wil zeggen in de 
in de richtlijn bedoelde gevallen, uitvoeren, een te­
gemoetkoming ontvangen die overeenkomt met de 
kosten van de controle, met dien verstande dat deze 
tegemoetkoming op geen enkele wijze een discrimi­
nerend karakter mag dragen. 
2.31. Artikel 17, lid 5 
De aard van de te verstrekken gegevens moet beperkt 
blijven tot datgene wat gezien het nagestreefde doel 
strikt noodzakelijk is. 
2.32. Artikel 20 
Krachtens dit artikel krijgt de Commissie volgens be­
paalde modaliteiten het recht, „technische aanpas­
singen" in de richtlijn aan te brengen. Er wordt een 
limitatieve opsomming gegeven van deze „technische 
aanpassingen": 
— de omvang van de in de bijiage opgesomde lijst van 
activiteiten, 
— de gebieden waarop de bevoegde autoriteiten gege­
vens, zoals genoemd in artikel 15, moeten uitwis­
selen. 
De bevoegdheden die de Commissie hiermee krijgt, 
behoren inderdaad tot het ressort van een uitvoerende 
autoriteit. 
2.33. Artikel 21, lid 1 
Volgens de bepalingen van dit lid worden „beleggings­
ondernemingen" die vóór de inwerkingtreding van de 
richtlijn reeds een vergunning hadden, in de zin van 
deze richtlijn geacht al over een vergunning te beschik­
ken. Wel moet de voorwaarde gelden dat zij aan de 
voorschriften van deze richtlijn voldoen. 
2.34. Artikel 22 
Deze richtlijn kan niet in werking treden zo lang een 
aantal andere besluiten van de Gemeenschap, onder 
meer met betrekking tot het benodigde beginkapitaal, 
de benodigde eigen middelen in relatie tot de uit te 
voeren transacties, en vooral tot het marktrisico, niet 
van kracht zijn geworden. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE