ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
In de meeste demersale visserijen in de westelijke EU-wateren worden in dezelfde visserijactiviteit verschillende soorten gevangen. Het probleem is dat de huidige regels voorzien in vangstmogelijkheden alsof de vis afzonderlijk wordt gevangen. In werkelijkheid worden verschillende soorten echter samen gevangen en de biologische toestand van de visbestanden met lagere quota is afhankelijk van andere bestanden met hogere quota die in dezelfde gemengde visserij worden gevangen. Dit leidt tot een situatie waarin vissers, zodra de lagere quota zijn uitgeput, blijven vissen op andere soorten met hogere quota. De vissers blijven dan echter soorten in hun netten aantreffen waarvan de quota reeds zijn uitgeput en zij mogen die vissen teruggooien in zee tot 2019, wanneer de verplichting om alle vangsten aan te landen volledig in werking treedt. Dat leidt tot overbevissing van de visbestanden met lagere quota en betekent dat we het aantal duurzaam beviste bestanden niet kunnen verhogen. Vanaf 2019 zal een dergelijk governancekader, met quota die niet op elkaar zijn afgestemd, leiden tot vroegtijdige sluitingen van visserijen waarvoor nog quota beschikbaar zijn. Die situatie zou in de sector ook kunnen leiden tot een gebrek aan draagvlak voor het beheer van deze visserijen.
·Optie 1: Basisscenario ·Optie 2: Minimale herziening: gerichte initiatieven en beperkte aanpassingen van de wetgeving; ·Optie 3: Overeenstemming met MARPOL: verdere afstemming op MARPOL, met bijzondere aandacht voor illegale lozingen van afval in zee. Opname van de inspecties van havenontvangstvoorzieningen in de havenstaatcontroles; ·Optie 4: EU-regeling voor havenontvangstvoorzieningen die verder gaat dan MARPOL: de regeling voor havenontvangstvoorzieningen versterken met maatregelen die verder gaan dan die van MARPOL: verplichte afgifte van alle afval van schepen; ·Varianten 3B en 4B: Zwerfvuil op zee: een specifieke aanpak van het probleem van zwerfvuil op zee dat afkomstig is van schepen. De behandeling van vissersvaartuigen en pleziervaartuigen in de richtlijn herdefiniëren. De voorkeursoptie is optie 3B (afstemming op MARPOL, met extra aandacht voor zwerfvuil op zee).
Zonder tussenkomst van de EU worden de gebreken van de wetgeving waarschijnlijk niet verholpen. De inspanningen die tot dusver door de lidstaten en de Commissie zijn geleverd om tot een gemeenschappelijke interpretatie en consequente handhaving van de regels te komen, bleken geen succes. Het optreden van de EU is derhalve gerechtvaardigd om te voorzien in een Europese oplossing en te voorkomen dat er te veel verschillende nationale maatregelen komen. De EU levert toegevoegde waarde door te voorzien in duidelijke en evenwichtige regels en de eenvormige tenuitvoerlegging, toepassing en handhaving ervan, wat onmogelijk is op het niveau van de lidstaten.

Beleidspakket 1 Verduidelijking van het rechtskader en betere samenwerking – maatregelen ter verduidelijking van dubbelzinnigheden zonder de regels wezenlijk te veranderen, en voor een betere samenwerking tussen handhavingsautoriteiten zonder significante stijging van de kosten. Beleidspakket 2 Strengere handhaving en veranderde verplichtingen – naast de maatregelen van beleidspakket 1 bevat dit pakket ook maatregelen om een aantal regels aan te passen en de handhaving te versterken, wat administratieve kosten met zich mee kan brengen. Beleidspakket 3 Gerichte herzieningen van de sociale wetgeving – de huidige bepalingen worden aanzienlijk gewijzigd en er worden afwijkingen van het toepassingsgebied van de wetgeving ingevoerd voor specifieke activiteiten. Beleidspakket 2 draagt de voorkeur weg in termen van strengere handhaving en de verduidelijking van het rechtskader van de EU. Beleidspakket 4 is horizontaal en voorziet in sectorspecifieke regels voor terbeschikkingstelling in het vervoer - het bevat maatregelen inzake lichtere administratieve en controlevereisten en vier varianten die zijn gebaseerd op vier drempels: maandelijks kan in totaal voor een gecumuleerde periode van 3 dagen (BP4a), 5 dagen (BP4b), 7 dagen (BP4c) en 9 dagen (BP4d) in gastlanden worden gewerkt zonder dat de bestuurders onder de volledige toepassing van richtlijn inzake terbeschikkingstelling vallen. Ongeacht de drempel wordt de administratieve last daardoor aanzienlijk verlicht. Hoe hoger de drempel, hoe lager de nalevingskost voor de ondernemer. Vanuit het standpunt van de werknemers hebben lagere tijdsdrempels positievere effecten in termen van betere sociale en arbeidsvoorwaarden voor bestuurders en wordt het beroep aantrekkelijker. Omdat elke optie verschillende effecten heeft die onderling moeilijk kunnen worden vergeleken, is de uiteindelijke keuze politiek van aard.
In dit verslag wordt beoordeeld hoe vier problemen in verband met het toepassingsgebied van Richtlijn 2011/65/EU (BGGS-richtlijn 2) het best worden aangepakt: 1) de harde stop van transacties op de secundaire markt voor elektrische en elektronische apparatuur (EEA) die onder de BGGS-richtlijn 2 valt en niet onder de BGGS-richtlijn 1 (Richtlijn 2002/95/EG); 2) de effecten van de BGGS-richtlijn 2 op reserveonderdelen voor bepaalde EEA die niet binnen het toepassingsgebied van de BGGS-richtlijn 1 viel; 3) het in de handel brengen van pijporgels dat tot een einde komt door de BGGS-richtlijn 2; 4) de door de BGGS-richtlijn 2 veroorzaakte marktverstoring voor via een snoer aangesloten niet voor de weg bestemde mobiele machines.
Uit de evaluatie van de richtlijn energieprestatie van gebouwen (REPG) blijkt dat duidelijke vooruitgang is geboekt om de efficiëntie in de bouwsector te verhogen: de daling van het jaarlijkse energieverbruik per vloeroppervlakte (kWh/m² per jaar) is aanzienlijk versneld na 2006 (toen de REPG van 2002 in werking is getreden), en bleef aanhouden door het effect van de herschikking van de REPG in 2013 en 2014. Er zijn bewijzen dat 48,9 Mtoe werd bespaard op eindenergie in 2014 in vergelijking met het in de REPG vastgestelde referentiejaar 2007. Dit lijkt in overeenstemming te zijn met de effectbeoordeling van 2008, en toont aan dat de richtlijn tegen 2020 waarschijnlijk de verwachte resultaten zal opleveren.

De transformatie van het bestaande gebouwenbestand vordert echter relatief traag, en er is nog steeds een aanzienlijk potentieel voor aanvullende kosteneffectieve energiebesparingen tegen 2030. Het voornaamste probleem is dat een groot deel van dit potentieel niet zal worden benut bij ongewijzigd beleid, aangezien een groot aantal rendabele investeringen in energie-efficiëntie van gebouwen niet gerealiseerd zal worden. Daarom moet de EU nu ingrijpen om specifieke belemmeringen voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie in gebouwen die binnen de werkingssfeer van de REPG vallen verder weg te nemen.

De bij dit initiatief betrokken belanghebbenden zijn consumenten, huishoudens, ondernemingen en overheidsinstanties, de bouwsector (met name kmo's), nationale en regionale overheden, investeerders en andere financiële actoren.
In afdeling 15 van het protocol van toetreding van China tot de WTO is een overgangsregeling opgenomen waarin een specifieke methode voor de berekening van dumping is vastgelegd. Aangezien de Chinese economie wordt gekenmerkt door ernstige verstoringen, worden de prijzen en kosten in China als onbetrouwbaar beschouwd en wordt de dumpingmarge in het kader van handelsbeschermingsonderzoeken van de EU berekend op basis van de prijzen en kosten in een derde land met een markteconomie (het zogeheten referentieland). Nu enkele bepalingen van afdeling 15 in december 2016 vervallen, kan het noodzakelijk zijn deze methode te wijzigen. De Chinese economie is echter nog altijd verstoord, zodat het berekenen van dumping aan de hand van de prijzen en kosten in China ertoe zou leiden dat de werkelijke dumpingmarge in veel gevallen significant te laag zou worden ingeschat en alle op die grondslag ingestelde maatregelen niet doeltreffend zouden zijn om de door de invoer met dumping veroorzaakte schade te verhelpen. Dit zou aanzienlijke negatieve gevolgen hebben voor het concurrentievermogen van de industrie in de EU (ongeveer de helft van de geldende handelsbeschermingsmaatregelen heeft betrekking op de invoer uit China). Volgens een onafhankelijk onderzoek zouden de rechten met maximaal 30 procentpunt kunnen dalen, wat zo'n 200 000 banen in de EU in gevaar zou brengen.
Inleiding

Internationaal wordt steeds meer gehoor gegeven aan de oproep tot actie op het gebied van oceaangovernance, met name in de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling. De volgende drie beleidsterreinen van de EU houden verband met internationale oceaangovernance: duurzame ontwikkeling, groei en banen, en de rol van de EU als mondiale speler. Voor Europa is het belang van de maritieme economie en het internationale concurrentievermogen in deze context even relevant als de steeds zorgwekkender toestand van de oceanen en de invloed van menselijke activiteiten op de oceanen. In beide opzichten is succesvol beheer een uitdaging die op mondiaal niveau moet worden aangegaan, en via nauwere samenwerking tussen de EU en haar lidstaten.

Karmenu Vella, commissaris voor Milieu, maritieme zaken en visserij, heeft prioriteit gegeven aan dit thema, in lijn met de opdracht die hij van voorzitter Juncker heeft gekregen ("zich bezighouden met het vormgeven van internationale oceaangovernance in de VN en in andere multilaterale fora en bilateraal met belangrijke internationale partners").

De hieronder beschreven raadpleging werd opgestart ter voorbereiding van een initiatief inzake internationale oceaangovernance, teneinde de eerste stappen te zetten om het hoofd te bieden aan de bovengenoemde uitdagingen. De raadpleging bestond uit een formele raadpleging en een "luisterronde", tijdens dewelke de commissaris persoonlijk met de belanghebbenden van gedachten heeft gewisseld over dit thema.

1.RAADPLEGING

Op 4 juni 2015 heeft de Commissie een openbare raadpleging over internationale oceaangovernance opgestart. De raadpleging was gericht op alle publieke en particuliere belanghebbenden en internationale gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties, en had tot doel input te verzamelen over de wijze waarop de EU kan bijdragen aan een betere internationale governance van oceanen en zeeën. Deze raadpleging werd afgesloten op 15 oktober 2015. De tekst van het raadplegingsverslag is bijgevoegd.

Het doel van de raadpleging van belanghebbenden was om de standpunten van alle belanghebbenden te verzamelen over de doeltreffendheid van het huidige kader voor oceaangovernance, over mogelijke hiaten en over manieren waarop de governance zowel op internationaal als op regionaal niveau kan worden verbeterd.

In totaal werden 154 bijdragen ontvangen. Tot de respondenten behoorden onder meer regeringen, overheidsinstanties, vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, verenigingen, ngo’s, academici en burgers.

Naast de formele raadpleging heeft commissaris Vella ook een "luisterronde" gehouden om de standpunten te verzamelen van belanghebbenden en internationale partners op het hoogste politieke niveau en om mogelijke verdere stappen te bespreken.

2.PROFIEL VAN DE RESPONDENTEN

Zoals hierna zal worden uitgelegd, werd de grootste groep respondenten gevormd door overheden (26 %), gevolgd door burgers (19 %), ngo's (17 %) en bedrijven (17 %).
De medewetgevers zijn overeengekomen dat retailroamingtoeslagen bij reizen in de EU met ingang van 15 juni 2017 worden afgeschaft (regeling betreffende "roaming tegen thuistarief" krachtens Verordening (EU) nr. 531/2012 als gewijzigd bij Verordening (EU) 2015/2120 van 25 november 2015, de "roamingverordening"), op voorwaarde dat de EU, op basis van een evaluatie door de Commissie van de wholesaleroamingmarkt in de EU, passende wetgevende maatregelen op deze markt treft teneinde roaming tegen thuistarief vanaf die datum mogelijk te maken. Uit de door de Commissie uitgevoerde evaluatie betreffende wholesaleroaming is gebleken dat de nationale wholesaleroamingmarkten niet goed werken en dat de toekomstige retailverplichting inzake roaming tegen thuistarief hierin naar verwachting geen verandering zal brengen. Het doel van deze effectbeoordeling is derhalve te bepalen wat de beste optie is voor de regulering van de wholesaleroamingmarkt in de EU teneinde roaming tegen thuistarief in 2017 mogelijk te maken en tegelijkertijd de houdbaarheid van binnenlandse kostenmodellen te handhaven.

De betrokken partijen zijn voornamelijk de exploitanten van mobiele netwerken in de EU. Met name de klanten van mobiele exploitanten in de EU die mobiele-communicatiediensten gebruiken terwijl zij in de EU op reis zijn, zullen baat hebben bij het voorstel.
Het verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) inzake arbeid in de visserij (C188) werd in 2007 aangenomen om de internationale normen voor de arbeidsomstandigheden in de sector aan te vullen en te actualiseren. Dat jaar heeft de Commissie een begin gemaakt met de eerste fase van de raadpleging van de Europese sociale partners overeenkomstig artikel 154 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). De Europese sociale partners werden uitgenodigd "de mogelijkheden te onderzoeken van een gezamenlijk initiatief ter bevordering van de toepassing in de EU van de bepalingen van het recente IAO-verdrag inzake arbeid in de visserij uit 2007". De Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF), de Vereniging van de nationale organisaties van visserijondernemingen in de EU (Europêche) en het Algemeen Comité van de landbouwcoöperaties van de EU (COGECA) hebben op 8 mei 2013 een overeenkomst gesloten en op 10 mei 2013 de Commissie verzocht die Overeenkomst om te zetten in EU-recht (door een richtlijn). In hun Overeenkomst hebben de sociale partners de bepalingen van het EU-acquis en die van IAO-verdrag C188 willen samenvoegen.

De voornaamste daarbij vastgestelde problemen zijn dat de risico’s op ongevallen en beroepsziekten hoog zijn, dat deze zeer ernstig zijn en de frequentie ervan beduidend hoger ligt dan in andere economische sectoren. Dit leidt tot ziekteverzuim en vervroegd vertrek uit de sector, stijgende kosten voor werkgevers en socialezekerheidsstelsels. De belangrijkste oorzaken zijn: 1. Arbeidsgerelateerde factoren: de ongevallen worden vaak veroorzaakt door vermoeidheid als gevolg van lange werktijden, ontoereikende bescherming van de gezondheid en de veiligheid of ongunstige werkomstandigheden. 2. Een langzame ratificatie: de bestaande internationale verdragen inzake veiligheid aan boord van vaartuigen zijn niet in werking getreden als gevolg van een langzame ratificatie. Frankrijk is de enige lidstaat die Verdrag C188 heeft geratificeerd. 3. Fragmentatie Het EU-recht inzake veiligheid en gezondheid op het werk die voorziet in regels die van toepassing zijn op alle werknemers, biedt een gefragmenteerd kader dat niet volledig is aangepast aan de specifieke arbeidsomstandigheden in een bepaalde sector. In aangelegenheden die niet worden bestreken door het EUacquis, hebben de lidstaten zeer uiteenlopende nationale normen ingevoerd.
[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 12.12.2006

SEC(2006) 1676 definitief

2006/0813 (CNS)

ADVIES VAN DE COMMISSIE

overeenkomstig artikel 245, tweede alinea, van het EG-Verdrag over de verzoeken tot wijziging van artikel 29 van het reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie en artikel 35 van het reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, die door het Hof en het Gerecht zijn ingediend overeenkomstig artikel 64 van het Statuut van het Hof van Justitie

2006/0813 (CNS)

ADVIES VAN DE COMMISSIE

overeenkomstig artikel 245, tweede alinea, van het EG-Verdrag over de verzoeken tot wijziging van artikel 29 van het reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie en artikel 35 van het reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg, die door het Hof en het Gerecht zijn ingediend overeenkomstig artikel 64 van het Statuut van het Hof van Justitie

De door het Hof van Justitie[1] en het Gerecht van eerste aanleg[2] gevraagde wijzigingen hebben ten doel het Bulgaars en het Roemeens toe te voegen aan de procestalen van het Hof en het Gerecht.

Deze louter technische wijzigingen geven geen aanleiding tot opmerkingen van de Commissie.

De Commissie gaat bijgevolg akkoord met de door het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg voorgestelde teksten.

[1] Doc. 15712/06 JUR 446 COUR 57.

[2] Doc. 15715/06 JUR 447 COUR 58.
Vergunningen krachtens Verordening (EU) 2019/125

Overeenkomstig artikel 11, lid 1, en artikel 16, lid 1, van de verordening is voor de uitvoer van in de bijlagen III en IV vermelde goederen een vergunning vereist.

Bijlage III bevat een lijst met bepaalde goederen die gebruikt zouden kunnen worden voor foltering of andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing. De goederen in bijlage III vallen onder de volgende rubrieken: goederen ontworpen om mensen in bedwang te houden; wapens en apparaten die zijn ontworpen ten behoeve van oproerbeheersing of zelfbescherming; en wapens en apparatuur voor de verspreiding van verdovende of irriterende chemische stoffen, ten behoeve van oproerbeheersing of zelfbescherming, en bepaalde aanverwante stoffen.

Bijlage IV bevat een lijst van chemische stoffen die bij dodelijke injecties kunnen worden gebruikt.

Behalve wanneer de algemene Unie-uitvoervergunning zoals omschreven in bijlage V wordt gebruikt voor de uitvoer van in bijlage IV vermelde goederen, dient de uitvoervergunning te worden verkregen van de in bijlage I van de verordening vermelde bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat.

Uitvoer naar in de algemene Unie-uitvoervergunning vermelde bestemmingen kan doorgaans plaatsvinden zonder dat een individuele of globale vergunning van een lidstaat vereist is. Tot nu toe wordt een land van buiten de EU opgenomen in bijlage V indien het een internationale overeenkomst heeft geratificeerd waarmee het zich ertoe verbindt de doodstraf voor alle misdrijven af te schaffen. Voor landen die geen lid zijn van de Raad van Europa, betekent dit dat het land in kwestie zonder voorbehoud het Tweede Facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) moet hebben geratificeerd.

Indien echter een gegrond vermoeden bestaat dat de exporteur niet in staat is zich te houden aan de voorwaarden van de vergunning of aan de uitvoercontrolewetgeving, kunnen de bevoegde autoriteiten de exporteur verbieden de algemene Unie-uitvoervergunning te gebruiken.

In artikel 20, lid 2, van de verordening is bepaald dat een door een lidstaat verleende uitvoervergunning een individuele vergunning (een vergunning voor uitvoer naar één eindgebruiker of ontvanger in een derde land) of een globale vergunning (een vergunning voor uitvoer naar een of meer met name genoemde eindgebruikers of distributeurs in een of meer met naam genoemde derde landen) kan zijn.

De uitvoer, invoer en doorvoer van de in bijlage II vermelde goederen zijn verboden op grond van respectievelijk de artikelen 3, 4 en 5 van de verordening. De bevoegde autoriteiten kunnen een afwijking van het verbod toestaan, maar alleen als aangetoond is dat de betrokken goederen uitsluitend worden gebruikt om te worden tentoongesteld in een museum (hetzij in een derde land of, overeenkomstig artikel 4, in een lidstaat) wegens hun historische betekenis.
Artikel 5, lid 1

De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 50 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot: ·het geografische en technische toepassingsgebied van de technische specificaties inzake interoperabiliteit; ·de toepasselijke essentiële eisen; ·de lijst van technische, operationele en regelgevingsomstandigheden die op het niveau van de subsystemen en de interfaces daartussen moeten worden geharmoniseerd, en het te verwachten niveau van harmonisatie; ·de voor het spoor specifieke procedures voor het beoordelen van de EG-keuring van de subsystemen; ·de personeelscategorieën die betrokken zijn bij de exploitatie en het onderhoud van de betrokken subsystemen en de algemene doelstellingen bij het bepalen van de minimumnormen voor beroepskwalificaties en voorschriften inzake gezondheid en veiligheid voor het betrokken personeel; ·elk ander aspect dat noodzakelijk in aanmerking moet worden genomen om te zorgen voor interoperabiliteit op grond van artikel 1, leden 1 en 2, binnen het spoorwegsysteem van de Unie, zoals het afstemmen van de TSI op Europese en internationale normen of specificaties.
over de uitoefening van de bevoegdheid tot het vaststellen van gedelegeerde handelingen die aan de Commissie is verleend overeenkomstig Verordening (EU) 2017/852 betreffende kwik

VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD over de uitoefening van de bevoegdheid tot het vaststellen van gedelegeerde handelingen die aan de Commissie is verleend overeenkomstig Verordening (EU) 2017/852 betreffende kwik

1. INLEIDING

In Verordening (EU) 2017/852 van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2017 betreffende kwik en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1102/2008 (“de kwikverordening”) zijn maatregelen vastgesteld voor het gebruik en de opslag van en de handel in kwik, kwikverbindingen en kwikmengsels, de productie en het gebruik van en de handel in kwikhoudende producten, de uitfasering van productieprocessen waarbij kwik of kwikverbindingen worden gebruikt en het beheer van kwikafval. Daarmee geeft de kwikverordening, samen met andere instrumenten van het EU-recht, uitvoering aan het Verdrag van Minamata inzake kwik.

Bij artikel 13, lid 2, en artikel 20 van de kwikverordening is aan de Commissie de bevoegdheid verleend om gedelegeerde handelingen vast te stellen om i) de periode waarin de lidstaten in afwachting van definitieve verwijdering kwik in vloeibare vorm tijdelijk op stortplaatsen mogen opslaan, te verlengen en ii) de bijlagen I tot en met IV bij de verordening te wijzigen om deze in overeenstemming te brengen met de desbetreffende besluiten van de Conferentie van de partijen bij het Verdrag van Minamata inzake kwik (“COP van Minamata”).

2. RECHTSGRONDSLAG

De opstelling van dit verslag is verplicht op grond van artikel 21, lid 2, van de kwikverordening.

De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt uit hoofde van die bepaling aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van 13 juni 2017 en wordt automatisch verlengd met dezelfde termijn tenzij het Europees Parlement of de Raad de bevoegdheid intrekt overeenkomstig artikel 21, lid 3, van de kwikverordening. Overeenkomstig artikel 21, lid 2, van de kwikverordening moet de Commissie uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag over de bevoegdheidsdelegatie opstellen. Bijgevolg moet de Commissie het eerste verslag, over de termijn van vijf jaar van 13 juni 2017 tot en met 12 juni 2022, uiterlijk op 13 september 2021 uitbrengen.

Aangezien de bevoegdheidsdelegatie niet is ingetrokken overeenkomstig artikel 21, lid 3, van de kwikverordening, bestrijkt dit verslag de eerste periode van vijf jaar overeenkomstig artikel 21, lid 2, van die verordening.

3. UITOEFENING VAN DE DELEGATIE

De uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie werd nodig geacht voor de aanvulling of aanpassing van diverse bepalingen van de kwikverordening.