Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij de lidstaten die verdragsluitende partij zijn bij het Verdrag van Parijs van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te bekrachtigen of daartoe toe te treden

(door de Commissie ingediend)

TOELICHTING

1. Doel van de voorstellen

De Commissie stelt de Raad voor de lidstaten die partij zijn bij het Verdrag van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie ("Verdrag van Parijs") te machtigen in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol tot wijziging van dat Verdrag, dat is goedgekeurd onder auspiciën van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, te ondertekenen en te bekrachtigen of daartoe toe te treden.

2. Het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs

2.1. Het Verdrag van Parijs

Het Verdrag van Parijs van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie is gesloten onder auspiciën van de vroegere Organisatie voor Europese Economische Samenwerking, tegenwoordig de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. Het Verdrag is aangenomen om slachtoffers een passende en billijke vergoeding te bieden voor de schade ten gevolge van nucleaire ongevallen.

Bij het Verdrag van Parijs is een speciale regeling ingevoerd voor de wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie die is aangepast aan de specifieke problemen op dit gebied en die op verschillende punten afwijkt van de wijze waarop wettelijke aansprakelijkheid in het gemene recht is geregeld. Deze regeling wordt gekenmerkt door de objectieve (zonder schuld) en uitsluitende aansprakelijkheid van de exploitant van nucleaire installaties die verplicht is schadevergoedingen te betalen tot een bepaald bedrag en zijn aansprakelijkheid moet dekken door een verzekering of andere financiële garantie. Het toepassingsgebied omvat nucleaire ongevallen in bepaalde nucleaire installaties of tijdens het transport van in het Verdrag genoemde nucleaire materialen op het grondgebied van de verdragsluitende staten, met inbegrip van de territoriale wateren.

Het Verdrag van Parijs is aangevuld bij het Verdrag van Brussel van 31 januari 1963 tot aanvulling van het Verdrag van Parijs ("het Aanvullend Verdrag van Brussel") waarbij een stelsel is ingevoerd voor aanvullende schadevergoeding uit openbare fondsen. Het vergoedingenstelsel heeft drie tranches. De eerste tranche, die betrekking heeft op de aansprakelijkheid van de exploitant van de nucleaire installatie, wordt gedekt door de verzekering of de financiële garanties van de exploitant. De tweede tranche, het bedrag dat de aansprakelijkheid van de exploitant te boven gaat, wordt gedekt door openbare fondsen die beschikbaar worden gesteld door de staat waar de nucleaire installatie zich bevindt ten belope van 175 miljoen bijzondere trekkingsrechten (BTR) [1]. De derde tranche, die wordt gedekt door de bijdragen van de verdragsluitende partijen, dekt de vergoeding van nucleaire schade boven de 175 miljoen BTR tot 300 miljoen BTR.

[1] Op basis van de in bijzondere trekkingsrechten uitgedrukte valutaeenheden per 2 januari 2002, die zijn gepubliceerd door het Internationaal Monetair Fonds, is een bijzonder trekkingsrecht = 1,39732 euro.

Het Verdrag van Parijs is gewijzigd bij het Aanvullend Protocol van 28 januari 1964 en bij het Protocol van 16 november 1982. Het is momenteel van kracht in 15 landen waaronder twaalf lidstaten van de Europese Gemeenschap. Oostenrijk, Ierland en Luxemburg zijn niet bij het Verdrag aangesloten.

2.2. Het Wijzigingsprotocol

Om tot een beter systeem voor de vergoeding van nucleaire schade te komen, zijn de verdragsluitende partijen bij het Verdrag van Parijs in 1998 begonnen met onderhandelingen over een herziening van dat Verdrag. De herziening moet ertoe leiden dat er meer middelen beschikbaar zijn om een groter aantal slachtoffers schadeloos te stellen op basis van een ruimere definitie van schade.

De definitieve tekst van een voorstel voor een Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs is in februari 2002 door de verdragsluitende partijen goedgekeurd en is in mei 2002 door het Stuurcomité voor kernenergie voor de OESO aanvaard.

De belangrijkste wijzigingen betreffen de verruiming van het geografische toepassingsgebied van het Verdrag waardoor ook nucleaire schade wordt gedekt op het grondgebied of binnen de maritieme zone van staten die niet bij het Verdrag zijn aangesloten, en de verruiming van het begrip voor vergoeding in aanmerking komende schade tot immateriële schade en de kosten van beschermingsmaatregelen en maatregelen om het milieu te saneren.

De belangrijkste verbetering is de verhoging van de bedragen waarvoor de exploitant van een kerninstallatie aansprakelijk is. Van het huidige maximumbedrag van 15 miljoen bijzondere trekkingsrechten (BTR) dat thans in het Verdrag wordt genoemd, wordt de aansprakelijkheid van de exploitant verhoogd tot een minimumreferentiebedrag van 700 miljoen euro. In de nationale wetgevingen kan bijgevolg een hoger bedrag worden vastgesteld of worden bepaald dat de aansprakelijkheid van de exploitant onbeperkt is. Deze verhoging betreft ook installaties met een gering risico, waar de aansprakelijkheid van de exploitant wordt verhoogd van 5 miljoen BTR naar minimaal 70 miljoen euro en ongevallen tijdens het vervoer van nucleaire materialen, waar de aansprakelijkheid van de exploitant wordt verhoogd van 5 miljoen BTR naar minimaal 80 miljoen euro.

Tegelijk met deze verhoging van de aansprakelijkheid van de exploitanten van nucleaire installaties wordt ook het bedrag verhoogd van de aanvullende fondsen die zijn ingesteld bij het Aanvullend Verdrag van Brussel dat eveneens wordt herzien. Volgens het wijzigingsvoorstel worden de tranches van de vergoedingen waarin het Aanvullend Verdrag van Brussel voorziet als volgt: het bedrag van de eerste tranche, die overeenkomt met de aansprakelijkheid van de exploitant, wordt verhoogd tot minimaal 700 miljoen euro; het bedrag van de tweede tranche, die ten laste komt van de staat waar de installatie is gevestigd, betreft het bedrag tussen de eerste tranche en 1,2 miljard euro; het bedrag van de derde tranche wordt 300 miljoen euro. Het totale bedrag van deze tranches wordt bijgevolg 1,5 miljard euro.

3. Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad

Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken [2] bevat regels inzake de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. De verordening is verbindend voor alle lidstaten behalve Denemarken. Voor de betrekkingen tussen Denemarken en de overige lidstaten blijft het Verdrag van Brussel van 1968 gelden.

[2] PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.

De regels inzake de bevoegdheid van Verordening (EG) nr. 44/2001 zijn van toepassing wanneer de verweerder woonplaats heeft in een van de lidstaten waarvoor de verordening verbindend is. Een verweerder die geen woonplaats in een lidstaat heeft, kan in principe worden opgroepen voor de gerechten van elke lidstaat, overeenkomstig de nationale regels inzake de bevoegdheid van die gerechten, onder voorbehoud van de artikelen 22 (exclusieve bevoegdheid) en 23 (keuze bevoegde gerecht).

De bevoegdheidsregeling is in de eerste plaats gebaseerd op de woonplaats van de verweerder. Bovendien mag in het geval van verbintenissen uit onrechtmatige daad een in een lidstaat woonachtig persoon worden vervolgd in de lidstaat waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen. Onder de plaats van het schadebrengende feit wordt volgens de jurisprudentie van het Hof verstaan de plaats van het ontstaansfeit of de plaats van de geleden schade. In verzekeringszaken mag een verzekeraar met woonplaats op het grondgebied van een lidstaat worden opgeroepen: (a) voor de gerechten van de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft, of (b) voor het gerecht van de woonplaats van de eiser, indien het een vordering van de verzekeringnemer, de verzekerde of een begunstigde betreft, of (c) indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een lidstaat waar de vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld. De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan, indien het geschil een aansprakelijkheidsverzekering betreft, en kan ook in vrijwaring worden opgeroepen voor het gerecht waar de rechtsvordering van de getroffene tegen de verzekerde aanhangig is, indien de voor dit gerecht geldende wetgeving zulks toelaat.

Verordening (EG) nr. 44/2001 bepaalt dat in een lidstaat gegeven beslissingen zonder vorm van proces in de overige lidstaten worden erkend en ten uitvoer gelegd. Wel wordt voorzien in een beperkt aantal gronden voor niet-erkenning om rekening te kunnen houden met overwegingen van openbaar beleid, met de rechten van de verwerende partij en het bestaan van bepaalde niet met elkaar verenigbare beslissingen.

4. De bevoegdheid van de Gemeenschap

Er is geen communautaire wetgeving inzake de wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie. Het nieuwe Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs bevat echter wel bepalingen die raken aan Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Waar krachtens de verordening kan worden gekozen uit verschillende bevoegde gerechten, voorziet artikel 13 van het Verdrag van Parijs, als gewijzigd bij het protocol, in principe in de exclusieve bevoegdheid van de verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan het nucleaire ongeval heeft plaatsgevonden.

Artikel 13 van het Verdrag van Parijs verleent de rechtbanken van de verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan een nucleair ongeval heeft plaatsgevonden reeds exclusieve bevoegdheid voor het vaststellen van de acties ter vergoeding van de door het ongeval veroorzaakte schade. Wanneer het ongeval heeft plaatsgevonden buiten het grondgebied van de verdragsluiende partijen of wanneer de plaats van het ongeval niet met zekerheid kan worden vastgesteld, zijn de bevoegde gerechten de gerechten van de verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan de nucleaire installatie zich bevindt waarvoor de exploitant verantwoordelijk is.

Bovendien worden de definitieve beslissingen van het bevoegde gerecht op grond van het beginsel van de eenheid van rechtsmacht onderworpen aan een lichter exequatur om zonder nieuw diepgaand onderzoek uitvoerbaar te worden in de andere verdragsluitende staten dan de staat van het bevoegde gerecht.

Bij het Wijzigingsprotocol wordt aanvullend de exclusieve bevoegdheid geregeld van de gerechten van verdragsluitende kuststaten voor nucleaire ongevallen die plaatsvinden in hun exclusieve economische zones (EEZ). Deze bevoegdheid wordt toegekend op voorwaarde dat de depositaris van het Verdrag vóór het tijdstip van het nucleaire ongeval in kennis is gesteld van het bestaan van een dergelijke zone. In het protocol is gepreciseerd dat noch de kennisgeving van een exclusieve economische zone aan de depositaris noch de uitoefening van de bevoegdheden uit hoofde van deze nieuwe bepaling leidt tot een recht of verplichting op het gebied van de afbakening van de maritieme grenzen tussen staten met tegenoverliggende of aangrenzende kustlijnen.

Wanneer evenwel een nucleair ongeval plaatsvindt in een maritieme ruimte die voorwerp is van een geschil over de afbakening, dient de bevoegdheid te worden toegewezen aan het gerecht dat het meest direct bij het ongeval betrokken en door de gevolgen ervan getroffen is.

De Gemeenschap heeft exclusieve bevoegdheid op het gebied van de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken die zijn opgenomen in het Wijzigingsprotocol, omdat deze volgens de jurisprudentie van het Hof van invloed zijn op de corresponderende voorschriften van Verordening (EEG) nr. 44/2001 van de Raad. Het is de lidstaten dan ook niet langer toegestaan om onderling van deze regels af te wijken of met derde staten verbintenissen aan te gaan die van invloed zijn op deze regels [3].

[3] HvJEG, zaak 22/70, AETR, Jurispr.1971, blz. 263.

Om de Gemeenschap in staat te stellen haar bevoegdheden uit te oefenen, heeft de Raad op 13 september 2002 de Commissie gemachtigd om op de gebieden die onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen, te onderhandelen over het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs van 29 juli 1960. Bij wijze van uitzondering heeft de Raad in dit geval niet voorzien in toetreding van de Gemeenschap tot het Verdrag. Dit gegeven mag in de toekomst niet als precedent worden beschouwd.

In de onderhandelingsrichtsnoeren is verklaard dat de Gemeenschap een voorbehoud maakt ten aanzien van de voorgestelde wijziging van artikel 13 van het Verdrag van Parijs die is opgesteld door de verdragsluitende partijen en in mei 2002 is aanvaard door het Stuurcomité voor kernenergie. Dit voorstel waarborgt het beginsel van eenheid van rechtsmacht van het Verdrag van Parijs, dat nodig is om ervoor te zorgen dat de beschikbare fondsen tot schadeloosstelling eerlijk over de slachtoffers worden verdeeld.

Overeenkomstig de onderhandelingsrichtsnoeren heeft de Commissie op 25 oktober 2002 het Agentschap voor kernenergie van de OESO, depositaris van het Verdrag van Parijs, officieel meegedeeld dat de Gemeenschap het voorstel tot wijziging van artikel 13 van het ontwerpprotocol, als goedgekeurd in februari 2002, aanvaardt en dat het voorbehoud dat twaalf van de verdragsluitende partijen, lidstaten van de Europese Unie, ten aanzien van dit artikel hadden gemaakt, kon worden opgeheven. Met deze aanvaarding, die is bevestigd in een briefwisseling tussen de Commissie en het Agentschap voor kernenergie, zijn de onderhandelingen afgerond.

Na afloop van de onderhandelingen is het Wijzigingsprotocol definitief door de verdragsluitende partijen goedgekeurd in de door de Europese Commissie aanvaarde versie. Het Stuurcomité van het Agentschap voor kernenergie heeft op zijn 106e vergadering, op 24 april 2003, in aanwezigheid van een vertegenwoordiger van de Commissie officieel nota genomen van deze goedkeuring. Het Stuurcomité van het Agentschap voor kernenergie heeft tevens nota genomen van het feit dat de verdragsluitende partijen bereid waren het protocol te ondertekenen zodra de voltooiing van de lopende machtigingsprocedure van de Europese Gemeenschap dat mogelijk zou maken.

De tekst van het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs is in overeenstemming met de onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad. De uitoefening van de bevoegdheden van de Gemeenschap op deze gebieden impliceert dat de Europese Gemeenschap partij wordt bij het Wijzigingsprotocol. Aangezien het Wijzigingsprotocol echter niet voorziet in de deelname van regionale organisaties voor integratie, kan de Gemeenschap het protocol niet ondertekenen of bekrachtigen of tot het protocol toetreden.

Het nieuwe Protocol bij het Verdrag van Parijs, dat een betere bescherming van slachtoffers van nucleaire ongevallen waarborgt, is van buitengewoon belang voor de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, hetgeen bij wijze van uitzondering rechtvaardigt dat de Gemeenschap haar bevoegdheden moet uitoefenen via haar lidstaten die partij zijn bij het Verdrag van Parijs.

Drie lidstaten van de Europese Gemeenschap, Oostenrijk, Ierland en Luxemburg, zijn echter geen partij bij het Verdrag van Parijs. Besloten is dat objectief te verdedigen valt dat deze drie staten bij wijze van uitzondering wordt toegestaan om geen partij bij het protocol te worden en derhalve de regels van Verordening nr. 44/2001 te blijven toepassen. Dit verschil in toepassing van de regels inzake rechterlijke bevoegdheid binnen de Gemeenschap is om drie redenen te rechtvaardigen:

- het protocol wijzigt een verdrag waarbij deze drie lidstaten geen partij zijn;

- Verordening (EG) nr. 44/2001 heeft geen gevolgen voor verdragen waarbij de lidstaten partij zijn, en

- het protocol introduceert geen essentiële wijzigingen in de regels inzake bevoegdheid van het Verdrag.

Daarom is in de onderhandelingsrichtsnoeren bepaald dat er procedures worden ingeleid om het mogelijk te maken dat alleen de lidstaten die momenteel partij zijn bij het Verdrag van Parijs, in het belang van de Gemeenschap het protocol ondertekenen en bekrachtigen of toetreden tot het protocol.

Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, is Denemarken niet gebonden door Verordening (EG) nr. 44/2001 en valt het evenmin onder de toepassing daarvan. Daarom neemt Denemarken niet deel aan de goedkeuring van de onderhavige besluiten die derhalve niet verbindend zijn voor of van toepassing zijn in Denemarken.

Conclusie

Om deze redenen beveelt de Commissie de Raad aan de volgende besluiten goed te keuren:

- een besluit waarbij de lidstaten die partij bij het Verdrag van Parijs zijn, worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te ondertekenen; en

- een besluit waarbij de lidstaten die partij bij het Verdrag van Parijs zijn, worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te bekrachtigen of daartoe toe te treden.

2003/0150 (AVC)

Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij de lidstaten die verdragsluitende partij zijn bij het Verdrag van Parijs van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te bekrachtigen of daartoe toe te treden

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 61, onder c), artikel 67, lid 5, en artikel 300, lid 2, eerste alinea en lid 3, tweede alinea,

Gezien het voorstel van de Commissie [4],

[4] PB C ... van ..., blz. ...

Gezien de instemming van het Europees Parlement [5],

[5] PB C ... van ..., blz. ...

Overwegende hetgeen volgt,

(1) Over het Protocol tot wijziging van het Verdrag van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie, als gewijzigd bij het Aanvullend Protocol van 28 januari 1964 en het Protocol van 16 november 1982 (hierna "het Verdrag van Parijs" genoemd) is onderhandeld om de schadeloosstelling van personen die het slachtoffer zijn van een nucleair ongeval, te verbeteren. Het voorziet in een verhoging van de aansprakelijkheidsdekking en in uitbreiding van de regeling van de wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie tot milieuschade.

(2) Overeenkomstig de onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad van 13 september 2002 heeft de Commissie inzake aangelegenheden die tot de bevoegdheid van de Gemeenschap behoren, namens de Gemeenschap onderhandeld over het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs. De onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad voorzagen evenwel niet in onderhandelingen over een clausule die toetreding van de Gemeenschap tot het protocol mogelijk zou maken.

(3) Het protocol is definitief goedgekeurd door de verdragsluitende partijen bij het Verdrag van Parijs. De tekst van het protocol is in overeenstemming met de onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad.

(4) De Gemeenschap heeft exclusieve bevoegdheid wat de wijziging van artikel 13 van het Verdrag van Parijs betreft, voorzover die wijziging afbreuk doet aan de regels die zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. De lidstaten blijven bevoegd voor de onder het protocol vallende aangelegenheden die niet aan het Gemeenschapsrecht raken. Gezien de doelstellingen van het Wijzigingsprotocol kan aanvaarding van de bepalingen van het protocol die tot de communautaire bevoegdheid behoren niet los worden gezien van de bepalingen die tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren.

(5) Het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs is van buitengewoon belang voor de belangen van de Gemeenschap en haar lidstaten, aangezien het protocol het mogelijk maakt de vergoeding van schade ten gevolge van nucleaire ongevallen te verbeteren.

(6) Het voorstel is op ....... 2003 namens de Europese Gemeenschap door de lidstaten die partij bij het Verdrag zijn, conform Besluit .../.../EG van de Raad van ....... 2003 [6] ondertekend onder voorbehoud van de eventuele sluiting op een latere datum.

[6] PB C ... van ..., blz. ...

(7) Aan het Verdrag van Parijs en het Protocol tot wijziging van dat Verdrag kan niet worden deelgenomen door regionale organisaties. De Gemeenschap is dan ook niet in staat het protocol te ondertekenen en te bekrachtigen of tot het protocol toe te treden. Derhalve is het bij wijze van zeer hoge uitzondering gerechtvaardigd dat de lidstaten het protocol in het belang van de Gemeenschap bekrachtigen of daartoe toetreden.

(8) Drie van de lidstaten van de Europese Gemeenschap, Oostenrijk, Ierland en Luxemburg, zijn evenwel geen partij bij het Verdrag van Parijs. Aangezien het Protocol het Verdrag van Parijs wijzigt en Verordening (EG) nr. 44/2001 de door dat Verdrag gebonden lidstaten machtigt om de bevoegdheidregels van dat Verdrag te blijven toepassen, en het protocol de bevoegdheidregels van dat Verdrag niet wezenlijk wijzigt, wordt het op objectieve gronden gerechtvaardigd geacht dat deze drie lidstaten bij wijze van uitzondering wordt toegestaan geen partij bij het protocol te worden.

(9) Het is dan ook passend dat de lidstaten die partij zijn bij het Verdrag van Parijs in het belang van de Gemeenschap en onder de in het onderhavige besluit neergelegde voorwaarden het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs bekrachtigen of daartoe toetreden.

(10) Bijgevolg zullen de bepalingen van het protocol wat de Europese Gemeenschap betreft alleen van toepassing zijn in de lidstaten die momenteel partij bij het Verdrag van Parijs zijn.

(11) Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door Verordening (EG) nr. 44/2001 en nemen dan ook deel aan de goedkeuring van het onderhavige besluit. Het Verenigd Koninkrijk neemt bovendien deel aan de toepassing van het onderhavige besluit.

(12) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, dat gehecht is aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, neemt Denemarken niet deel aan de goedkeuring van het onderhavige besluit. Het onderhavige besluit is bijgevolg niet bindend voor of van toepassing op Denemarken.

BESLUIT:

Artikel 1

1. Onverminderd de bevoegdheden van de Gemeenschap bekrachtigen de lidstaten die momenteel partij bij het Verdrag van Parijs zijn, in het belang van de Gemeenschap het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs of treden zij daartoe toe.

2. De tekst van het Protocol tot wijziging van het Verdrag van Parijs is aan dit besluit gehecht.

3. In dit besluit wordt onder "lidstaat" verstaan alle lidstaten die momenteel partij bij het Verdrag van Parijs zijn, met uitzondering van Denemarken.

Artikel 2

1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om hun akten van bekrachtiging van of toetreding tot het protocol binnen een redelijke termijn neder te leggen bij het Secretariaat-generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, indien mogelijk vóór 31 december 2008.

2. De lidstaten stellen de Raad en de Commissie vóór 31 december 2006 in kennis van de datum waarop hun bekrachtigings- of toetredingsprocedures naar verwachting voltooid zullen zijn.

3. De lidstaten streven ernaar informatie uit te wisselen over de stand van hun bekrachtigings- of toetredingsprocedures.

Artikel 3

Wanneer zij het Protocol tot wijziging van het Verdrag bekrachtigen of daartoe toetreden, stellen de lidstaten het Secretariaat-generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling er schriftelijk van in kennis dat de bekrachtiging of toetreding conform het onderhavige besluit heeft plaatsgevonden.

Gedaan te Brussel,

Voor de Raad

De Voorzitter

BIJLAGE

PROTOCOL

HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VERDRAG VAN 29 JULI 1960 INZAKE WETTELIJKE AANSPRAKELIJKHEID OP HET GEBIED VAN DE KERNENERGIE, ZOALS GEWIJZIGD BIJ HET AANVULLEND PROTOCOL VAN 28 JANUARI 1964 EN BIJ HET PROTOCOL VAN 16 NOVEMBER 1982

DE REGERINGEN van de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk België, het Koninkrijk Denemarken, het Koninkrijk Spanje, de Republiek Finland, de Franse Republiek, de Helleense Republiek, de Italiaanse Republiek, het Koninkrijk Noorwegen, het Koninkrijk der Nederlanden, de Portugese Republiek, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, de Republiek Slovenië, het Koninkrijk Zweden, de Zwitserse Bondsstaat en de Republiek Turkije;

OVERWEGENDE dat het wenselijk is het Verdrag inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie, gesloten te Parijs op 29 juli 1960 binnen het kader van de Organisatie voor Europese Economische Samenwerking, thans de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, zoals gewijzigd bij het op 28 januari 1964 te Parijs ondertekende Aanvullend Protocol en bij het op 16 november 1982 te Parijs ondertekende Protocol te wijzigen;

ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:

I.

Het Verdrag van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie, zoals gewijzigd bij het Aanvullend Protocol van 28 januari 1964 en bij het Protocol van 16 november 1982, wordt als volgt gewijzigd:

A. De subleden (i) en (ii) van lid (a) van artikel 1 worden vervangen door de volgende tekst:

i) "kernongeval": een kernschade brengend feit of een reeks van zulke feiten met dezelfde oorzaak.

ii) "kerninstallatie": reactoren met uitzondering van die welke deel uitmaken van een vervoermiddel; fabrieken voor de vervaardiging of behandeling van nucleaire stoffen; fabrieken voor de scheiding van isotopen van splijtstoffen; fabrieken voor het opwerken van bestraalde splijtstoffen; inrichtingen voor de opslag van nucleaire stoffen met uitzondering van de opslag welke verband houdt met het vervoer van die stoffen; installaties voor de verwijdering van nucleaire stoffen; alle reactoren, fabrieken, inrichtingen of installaties die buiten gebruik worden gesteld; en andere door de Bestuurscommissie van het OESOAgentschap voor Kernenergie (hierna te noemen de "Bestuurscommissie") aan te wijzen installaties waarin zich splijtstoffen of radioactieve producten of afvalstoffen bevinden; iedere Verdragsluitende Partij kan besluiten dat twee of meer kerninstallaties die dezelfde exploitant hebben en die zich bevinden op hetzelfde terrein, samen met iedere andere opstal op dat terrein waar zich splijtstoffen of radioactieve producten of afvalstoffen bevinden als één enkele kerninstallatie zullen worden beschouwd.

B. De volgende vier nieuwe subleden (vii), (viii), (ix) en (x) worden ingevoegd in lid (a) van artikel 1:

(vii) "kernschade":

1. overlijden of persoonlijk letsel;

2. verlies of beschadiging van zaken;

en elk van de volgende elementen in de mate vastgesteld door het recht van de bevoegde rechter:

3. economisch nadeel voortvloeiend uit overlijden, persoonlijk letsel, verlies of beschadiging bedoeld in de subleden 1 of 2 hierboven, voorzover niet inbegrepen in die subleden, geleden door een persoon die bevoegd is tot het instellen van een vordering naar aanleiding van een dergelijk geval van overlijden, persoonlijk letsel, verlies of beschadiging;

4. de kosten van maatregelen tot herstel van een aangetast milieu, tenzij de aantasting onbetekenend is, indien dergelijke maatregelen daadwerkelijk worden genomen of zullen worden genomen, voor zover niet inbegrepen in sublid 2 hierboven;

5. inkomensderving voortvloeiend uit een rechtstreeks economisch belang in het gebruik of het genot van het milieu, geleden als gevolg van een aanmerkelijke aantasting van dat milieu, voor zover niet inbegrepen in sublid 2 hierboven;

6. de kosten van preventieve maatregelen, en de door deze maatregelen veroorzaakte verdere gevallen van overlijden, persoonlijk letsel, verlies of beschadiging,

in het geval van subleden 1 tot en met 5 hierboven, voor zover het overlijden, persoonlijk letsel, verlies of de beschadiging veroorzaakt wordt door of voortvloeit uit ioniserende straling uit een stralingsbron binnen een kerninstallatie, of afkomstig is uit splijtstoffen of radioactieve producten of afvalstoffen in, of van nucleaire stoffen die afkomstig zijn uit, hun oorsprong hebben in, of worden gezonden naar een kerninstallatie, ongeacht of dit wordt veroorzaakt door de radioactieve eigenschappen van dit materiaal, of door een combinatie van radioactieve eigenschappen met toxische, explosieve of andere gevaarlijke eigenschappen van dit materiaal.

viii) "herstelmaatregelen": alle redelijke maatregelen die zijn goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten van de Staat waar de maatregelen zijn genomen, die gericht zijn op het herstel of de wederopbouw van beschadigde of vernietigde onderdelen van het milieu, of, waar redelijk, op het in het milieu brengen van equivalenten van deze onderdelen. In de wetgeving van de Staat waar de kernschade wordt geleden wordt vastgelegd wie bevoegd is tot het nemen van dergelijke maatregelen.

ix) "preventieve maatregelen": alle redelijke door iemand genomen maatregelen nadat zich een kernongeval of een gebeurtenis waardoor een ernstige en naderende dreiging van kernschade wordt veroorzaakt, heeft voorgedaan, ter voorkoming of minimalisering van kernschade als bedoeld in de subleden (a)(vii) 1 tot en met 5, onder voorbehoud van goedkeuring door de bevoegde autoriteiten indien deze vereist is volgens het recht van de Staat waar de maatregelen zijn genomen.

x) "redelijke maatregelen": maatregelen die ingevolge het recht van de bevoegde rechter worden geacht passend en proportioneel te zijn, met inachtneming van alle omstandigheden, bijvoorbeeld:

1. de aard en omvang van de geleden kernschade of, in geval van preventieve maatregelen, de aard en omvang van het risico van dergelijke schade;

2. de mate waarin deze maatregelen, op het tijdstip dat zij worden genomen, waarschijnlijk effectief zijn; en

3. relevante wetenschappelijke en technische expertise.

C. Artikel 2 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Dit Verdrag is van toepassing op kernschade geleden op het grondgebied van of binnen maritieme zones ingesteld in overeenstemming met het internationale recht van, of, behoudens op het grondgebied van een niet-Verdragsluitende Staat die niet vermeld is onder (ii) tot en met (iv) van dit lid, aan boord van een schip of luchtvaartuig dat is geregistreerd in:

i) een Verdragsluitende Partij;

ii) een niet-Verdragsluitende Staat die, ten tijde van het kernongeval, Partij is bij het Verdrag van Wenen van 21 mei 1963 inzake wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade, en elke wijziging daarvan die voor die Partij van kracht is, en bij het Gezamenlijk Protocol van 21 september 1988 met betrekking tot de toepassing van het Verdrag van Wenen en het Verdrag van Parijs, mits evenwel de Partij bij het Verdrag van Parijs op wier grondgebied de installatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen, Partij is bij dat Gezamenlijk Protocol;

iii) een niet-Verdragsluitende Staat die, ten tijde van het kernongeval, geen erninstallatie op zijn grondgebied of binnen door hem in overeenstemming met het internationale recht ingestelde maritieme zones heeft; of

iv) elke andere niet-Verdragsluitende Staat waar, ten tijde van het kernongeval, wetgeving inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van kracht is die equivalente wederkerige uitkeringen biedt, en die gebaseerd is op beginselen die identiek zijn aan die van dit Verdrag, met inbegrip van onder andere aansprakelijkheid zonder schuld van de aansprakelijke exploitant, exclusieve aansprakelijkheid van de exploitant of een bepaling van dezelfde strekking, exclusieve bevoegdheid van de bevoegde rechter, gelijke behandeling van alle slachtoffers van een kernongeval, erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen, vrije overmaking van vergoeding, interesten en kosten.

b) Niets in dit artikel belet een Verdragsluitende Partij op wier grondgebied de kerninstallatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen ingevolge haar wetgeving te voorzien in een grotere reikwijdte van de toepassing van dit Verdrag.

D. Artikel 3 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) De exploitant van een kerninstallatie is, overeenkomstig dit Verdrag, aansprakelijk voor kernschade anders dan:

i) schade aan de kerninstallatie zelf en aan andere kerninstallaties, met inbegrip van kerninstallaties in aanbouw, die zich bevinden op het terrein waar die installatie is gelegen; en

ii) schade aan zaken die zich bevinden op dat terrein en die worden gebruikt of bestemd zijn om te worden gebruikt in verband met één van die installaties,

indien wordt bewezen dat bedoelde schade is veroorzaakt door een kernongeval in die installatie of waarbij nucleaire stoffen afkomstig uit die installatie waren betrokken, behoudens het bepaalde in artikel 4.

b) In gevallen waarin kernschade wordt veroorzaakt door een kernongeval en door een ongeval niet zijnde een kernongeval tezamen, wordt het gedeelte van de schade dat door zulk een ander ongeval wordt veroorzaakt, voor zover dit redelijkerwijze niet te scheiden valt van de door het kernongeval veroorzaakte kernschade, beschouwd als door het kernongeval veroorzaakte kernschade. In gevallen waarin kernschade wordt veroorzaakt door een kernongeval en door een niet onder dit Verdrag vallend vrijkomen van ioniserende straling tezamen, wordt de aansprakelijkheid van enig persoon in verband met dit vrijkomen van ioniserende straling door niets in dit Verdrag beperkt of anderszins aangetast.

E. De leden (c) en (d) van artikel 4 worden omgeletterd in respectievelijk de leden (d) en (e) en het volgende nieuwe lid (c) wordt ingevoegd:

c) De overdracht van aansprakelijkheid aan de exploitant van een andere kerninstallatie ingevolge de leden (a)(i) en (ii) en (b)(i) en (ii) kan uitsluitend plaatsvinden indien die exploitant een rechtstreeks economisch belang heeft bij de nucleaire stoffen die worden vervoerd.

F. De leden (b) en (d) van artikel 5 worden vervangen door de volgende tekst:

b) In gevallen echter, waarin kernschade wordt veroorzaakt door een kernongeval dat plaatsvindt in een kerninstallatie en waarbij slechts nucleaire stoffen betrokken zijn welke daarin tijdens het vervoer zijn opgeslagen, is de exploitant van die kerninstallatie niet aansprakelijk indien een andere exploitant of persoon ingevolge artikel 4 aansprakelijk is.

d) Indien kernschade aanleiding geeft tot aansprakelijkheid van meer dan een exploitant overeenkomstig dit Verdrag, zijn die exploitanten hoofdelijk en ieder voor het geheel aansprakelijk, met dien verstande dat indien een zodanige aansprakelijkheid ontstaat tengevolge van kernschade veroorzaakt door een kernongeval waarbij nucleaire stoffen tijdens het vervoer in een en hetzelfde vervoermiddel of, in het geval van opslag tijdens het vervoer, in een en dezelfde kerninstallatie betrokken zijn, als hoogste totale bedrag van de aansprakelijkheid van die exploitanten zal gelden het hoogste bedrag dat voor een van hen overeenkomstig artikel 7 is vastgesteld. In geen geval zal een exploitant in verband met een kernongeval meer behoeven te betalen dan het overeenkomstig artikel 7 voor hem vastgestelde bedrag.

G. De leden (c), (e) en (g) van artikel 6 worden vervangen door de volgende tekst:

c) i) Dit Verdrag laat onverlet de aansprakelijkheid van:

1. natuurlijke personen voor kernschade veroorzaakt door een kernongeval waarvoor de exploitant krachtens artikel 3(a) of artikel 9, niet aansprakelijk is overeenkomstig dit Verdrag en welke het gevolg is van een handelen of nalaten van die natuurlijke personen met het opzet schade te veroorzaken;

2. de persoon die bevoegd is een reactor te exploiteren, welke deel uitmaakt van een vervoermiddel, voor kernschade veroorzaakt door een kernongeval wanneer ingevolge artikel 4(a) (iii) of (b) (iii) geen exploitant voor die schade aansprakelijk is.

ii) De exploitant is niet buiten dit Verdrag om aansprakelijk voor kernschade veroorzaakt door een kernongeval.

e) Indien de exploitant aantoont dat de kernschade geheel of gedeeltelijk het gevolg is van hetzij grove nalatigheid van de persoon die de schade lijdt of van een handelen of nalaten van die persoon met het opzet schade te veroorzaken, kan de bevoegde rechter, indien het nationale recht daarin voorziet, de exploitant geheel of gedeeltelijk ontslaan van zijn verplichting schadevergoeding te betalen ter zake van de door die persoon geleden schade.

g) Indien de exploitant ingevolge lid (f) van dit artikel recht van verhaal heeft op een persoon, kan deze persoon niet in dezelfde mate rechten ingevolge lid (d) van dit artikel doen gelden op de exploitant.

H. Artikel 7 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Elke Verdragsluitende Partij bepaalt in haar wetgeving dat de aansprakelijkheid van de exploitant ten aanzien van door een kernongeval veroorzaakte kernschade ten minste 700 miljoen euro bedraagt.

b) Niettegenstaande lid (a) en artikel 21(c) kan elke Verdragsluitende Partij:

i) gelet op de aard van de desbetreffende kerninstallatie en op de te verwachten gevolgen van een kernongeval dat daarin zijn oorsprong heeft, voor die installatie een lager bedrag van aansprakelijkheid vaststellen, met dien verstande dat een aldus vastgesteld bedrag in geen geval minder mag bedragen dan 70 miljoen euro; en

ii) gelet op de aard van de betrokken nucleaire stoffen en op de te verwachten gevolgen van een kernongeval dat daarin zijn oorsprong heeft, voor het vervoer van nucleaire stoffen een lager bedrag van aansprakelijkheid vaststellen, met dien verstande dat een aldus vastgesteld bedrag in geen geval minder mag bedragen dan 80 miljoen euro.

c) De vergoeding van kernschade veroorzaakt aan het vervoermiddel waarin de desbetreffende nucleaire stoffen zich bevonden op het ogenblik van het kernongeval, mag niet ten gevolge hebben dat de aansprakelijkheid van de exploitant voor andere kernschade wordt teruggebracht tot een bedrag dat lager is dan 80 miljoen euro, of dat lager is dan het hogere bedrag dat door een Verdragsluitende Partij bij de wet is vastgesteld.

d) Het overeenkomstig lid (a) of (b) of artikel 21(c) vastgestelde bedrag waarvoor exploitanten van kerninstallaties op het grondgebied van een Verdragsluitende Partij aansprakelijk zijn, alsmede de wettelijke bepalingen van een Verdragsluitende Partij als bedoeld in lid (c), zijn van toepassing op de aansprakelijkheid van genoemde exploitanten, ongeacht waar het kernongeval zich voordoet.

e) Iedere Verdragsluitende Partij kan de doorvoer van nucleaire stoffen over haar grondgebied afhankelijk stellen van de voorwaarde dat het maximumbedrag waarvoor de betrokken buitenlandse exploitant aansprakelijk is, wordt verhoogd indien zij van mening is dat dit bedrag de risico's van een kernongeval tijdens doorvoer niet voldoende dekt, met dien verstande dat het aldus verhoogde maximumbedrag niet meer zal bedragen dan het maximumbedrag waarvoor de exploitanten van op haar grondgebied gelegen kerninstallaties aansprakelijk zijn.

f) De bepalingen van lid (e) zijn niet van toepassing op:

i) zeevervoer in de gevallen waarin het internationale recht voorziet in het recht de havens van een zodanige Verdragsluitende Partij bij dreigend gevaar binnen te varen, of in het recht van onschuldige doorvaart door haar grondgebied; of

ii) luchtvervoer in de gevallen waarin, krachtens een overeenkomst of krachtens het internationale recht, het recht bestaat over het grondgebied van een zodanige Verdragsluitende Partij te vliegen of er te landen.

g) In gevallen waarin het Verdrag van toepassing is op een niet-Verdragsluitende Staat overeenkomstig artikel 2(a) (iv), kan elke Verdragsluitende Partij ten aanzien van kernschade bedragen van aansprakelijkheid vaststellen die lager zijn dan de ingevolge dit artikel of artikel 21(c) vastgestelde minimumbedragen, voor zover een dergelijke Staat geen wederkerige uitkeringen van een equivalent bedrag biedt.

h) Alle kosten en interesten welke door de rechter naar aanleiding van een rechtsvordering tot schadevergoeding krachtens dit Verdrag worden toegewezen, worden niet beschouwd als schadevergoeding in de zin van dit Verdrag en zijn door de exploitant verschuldigd boven het bedrag waarvoor hij overeenkomstig dit artikel aansprakelijk is.

i) De in dit artikel bedoelde bedragen kunnen in de nationale munteenheid worden omgerekend in ronde bedragen.

j) Iedere Verdragsluitende Partij draagt er zorg voor dat personen die schade hebben geleden hun rechten op schadevergoeding kunnen uitoefenen, zonder dat zij afzonderlijke gedingen naargelang van de herkomst van de voor deze schadevergoeding bestemde gelden aanhangig behoeven te maken.

I. Artikel 8 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Het recht op schadevergoeding krachtens dit Verdrag verjaart of vervalt indien geen rechtsvordering is ingesteld:

i) ten aanzien van overlijden en persoonlijk letsel, binnen dertig jaar na de datum van het kernongeval;

ii) ten aanzien van overige kernschade, binnen tien jaar na de datum van het kernongeval.

b) De nationale wetgeving kan evenwel een langere termijn dan de in de subleden (i) of (ii) van lid (a) genoemde termijn vaststellen, indien de Verdragsluitende Partij op wier grondgebied de kerninstallatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen, maatregelen heeft genomen om de aansprakelijkheid van die exploitant te dekken met betrekking tot alle rechtsvorderingen voor schadevergoeding welke zijn ingesteld na het verstrijken van de in de subleden (i) of (ii) van lid (a) genoemde termijn en tijdens een dergelijke langere termijn.

c) Indien overeenkomstig lid (b) evenwel een langere termijn is vastgesteld, laat een rechtsvordering voor schadevergoeding die binnen die termijn is ingesteld in elk geval onverlet het recht op schadevergoeding krachtens dit Verdrag van eenieder die een rechtsvordering tegen de exploitant heeft ingesteld:

i) binnen een termijn van dertig jaar terzake van persoonlijk letsel of overlijden;

ii) binnen een termijn van tien jaar terzake van alle overige kernschade.

d) Bij nationale wetgeving kan een termijn van ten minste drie jaar worden vastgesteld als verval- of verjaringstermijn van het recht op schadevergoeding krachtens het Verdrag, ingaande op de dag waarop de persoon die kernschade heeft geleden kennis draagt of redelijkerwijze geacht kan worden kennis te dragen van de kernschade en van de aansprakelijke exploitant, met dien verstande dat de overeenkomstig de leden a) en b) vastgestelde termijnen niet worden overschreden.

e) In de gevallen waarin de bepalingen van artikel 13(f) (ii) van toepassing zijn, verjaart of vervalt het recht op schadevergoeding echter niet, indien binnen de in de leden (a), (b) en (d) gestelde termijn:

i) vóór de aanwijzing door het Tribunaal, bedoeld in artikel 17, een rechtsvordering is ingesteld bij één van de rechters uit wie het Tribunaal een keuze kan doen; indien het Tribunaal beslist dat de bevoegde rechter een andere is dan die waarbij een zodanige rechtsvordering reeds is ingesteld, kan het Tribunaal een termijn vaststellen waarbinnen een zodanige rechtsvordering bij de aldus aangewezen bevoegde rechter moet worden ingesteld; of

ii) tot een betrokken Verdragsluitende Partij een verzoek is gericht de aanwijzing van een bevoegde rechter door het Tribunaal overeenkomstig artikel 13(f) (ii), uit te lokken en na zodanige aanwijzing een rechtsvordering wordt ingesteld binnen de door het Tribunaal vast te stellen termijn.

f) Tenzij het nationale recht voorziet in het tegendeel, kan elke persoon die kernschade heeft geleden tengevolge van een kernongeval en die binnen de bij dit artikel vastgestelde termijn een rechtsvordering tot schadevergoeding heeft ingesteld, zijn eis in verband met toeneming van de kernschade na het verstrijken van die termijn wijzigen, mits de bevoegde rechter nog geen einduitspraak heeft gedaan.

J. Artikel 9 wordt vervangen door de volgende tekst:

De exploitant is niet aansprakelijk voor kernschade veroorzaakt door een kernongeval dat rechtstreeks te wijten is aan een gewapend conflict, vijandelijkheden, burgeroorlog of opstand.

K. Artikel 10 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Ter dekking van de aansprakelijkheid krachtens dit Verdrag is de exploitant gehouden een verzekering of andere financiële zekerheid te hebben en in stand te houden ter grootte van het overeenkomstig artikel 7(a) of 7(b) of artikel 21(c) vastgestelde bedrag en van de aard en op de voorwaarden als door het bevoegde openbare gezag worden vastgesteld.

b) Wanneer het bedrag van de aansprakelijkheid van de exploitant niet beperkt is, stelt de Verdragsluitende Partij binnen wier grondgebied de kerninstallatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen een grens vast voor de financiële zekerheid van de aansprakelijke exploitant, met dien verstande dat de aldus vastgestelde grens ten minste het in artikel 7(a) of 7(b) bedoelde bedrag is.

c) De Verdragsluitende Partij binnen wier grondgebied de kerninstallatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen, waarborgt de betaling van vorderingen tot schadevergoeding voor kernschade die tegen de exploitant zijn ingesteld door de nodige middelen te verstrekken voor zover de verzekering of andere financiële zekerheid niet beschikbaar of ontoereikend is om deze vorderingen te dekken, tot een bedrag van ten minste het in artikel 7(a) of artikel 21(c) bedoelde bedrag.

d) De verzekeraar of andere persoon die financiële zekerheid heeft gesteld, kan de in de leden (a) of (b) bedoelde verzekering of andere financiële zekerheid niet schorsen of beëindigen dan nadat hij daarvan ten minste twee maanden van tevoren schriftelijk mededeling heeft gedaan aan het bevoegde openbare gezag, noch kan hij, voor zover de verzekering of andere financiële zekerheid betrekking heeft op het vervoer van nucleaire stoffen, deze schorsen of beëindigen tijdens de duur van het betrokken vervoer.

e) De bedragen welke ter beschikking staan ingevolge verzekering, herverzekering of andere financiële zekerheid mogen alleen worden aangewend voor vergoeding van kernschade veroorzaakt door een kernongeval.

L. Artikel 12 wordt vervangen door de volgende tekst:

Schadevergoeding betaalbaar krachtens dit Verdrag, verzekerings- en herverzekeringspremies, bedragen ter beschikking staande ingevolge verzekering, herverzekering of andere overeenkomstig artikel 10 vereiste financiële zekerheid en kosten en interesten, als bedoeld in artikel 7(h) kunnen tussen de monetaire gebieden van de Verdragsluitende Partijen vrij worden overgemaakt.

M. Artikel 13 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Tenzij in dit artikel anders is bepaald kunnen rechtsvorderingen ingevolge de artikelen 3, 4 en 6(a) uitsluitend worden ingesteld bij de bevoegde rechters van de Verdragsluitende Partij op wier grondgebied het kernongeval heeft plaatsgevonden.

b) In gevallen waarin een kernongeval plaatsvindt binnen het gebied van de exclusieve economische zone van een Verdragsluitende Partij of, indien een dergelijke zone niet is ingesteld, in een gebied dat de grenzen van een exclusieve economische zone, indien er een ingesteld zou worden, niet overschrijdt, kunnen rechtsvorderingen met betrekking tot kernschade ten gevolge van dat kernongeval voor de toepassing van dit Verdrag uitsluitend worden ingesteld bij de rechters van die Partij, mits de betrokken Verdragsluitende Partij de Secretaris-Generaal van de Organisatie voorafgaand aan het kernongeval mededeling heeft gedaan van een dergelijk gebied. Niets in dit lid mag worden uitgelegd als toestemming voor de uitoefening van rechtsbevoegdheid of de afbakening van een maritieme zone op een wijze die strijdig is met het internationale recht van de zee.

c) In gevallen waarin een kernongeval plaatsvindt buiten het grondgebied van de Verdragsluitende Partijen of in gevallen waarin het plaatsvindt binnen een gebied ten aanzien waarvan geen mededeling ingevolge lid b) is gedaan, of in gevallen waarin de plaats van het kernongeval niet met zekerheid kan worden vastgesteld, zijn uitsluitend de rechters bevoegd van de Verdragsluitende Partij op wier grondgebied de kerninstallatie van de aansprakelijke exploitant is gelegen.

d) In gevallen waarin een kernongeval plaatsvindt in een gebied ten aanzien waarvan de omstandigheden van artikel 17(d) van toepassing zijn, zijn de rechters bevoegd die, op verzoek van een betrokken Verdragsluitende Partij, door het in artikel 17 bedoelde Tribunaal zijn aangewezen als de rechters van die Verdragsluitende Partij die het nauwst bij de zaak betrokken is en door de gevolgen van het ongeval getroffen wordt.

e) De uitoefening van rechtsbevoegdheid krachtens dit artikel alsmede de mededeling van een gebied gedaan ingevolge lid (b) schept geen rechten of verplichtingen en heeft geen precedentwerking ten aanzien van de afbakening van maritieme gebieden tussen Staten met tegenover elkaar liggende of aangrenzende kusten.

f) Indien overeenkomstig lid (a), (b) of (c) rechters van meer dan een Verdragsluitende Partij bevoegd zouden zijn, zijn bevoegd:

i) indien het kernongeval zich voordoet deels buiten het grondgebied van een Verdragsluitende Partij en deels op het grondgebied van een enkele Verdragsluitende Partij, de rechters van die Verdragsluitende Partij; en

ii) in elk ander geval de rechters die op verzoek van een betrokken Verdragsluitende Partij door het in artikel 17 bedoelde Tribunaal zijn aangewezen als de rechters van die Verdragsluitende Partij die het nauwst bij de zaak betrokken is en door de gevolgen van het ongeval getroffen wordt.

g) De Verdragsluitende Partij wier rechters bevoegd zijn, ziet erop toe dat met betrekking tot vorderingen tot vergoeding van kernschade:

i) elke Staat een rechtsvordering kan instellen namens personen die kernschade hebben geleden, die onderdanen van die Staat zijn of hun woon- of verblijfplaats op zijn grondgebied hebben, en die daarmee hebben ingestemd; en

ii) elke persoon een rechtsvordering kan instellen ter afdwinging van rechten ingevolge dit Verdrag verkregen via subrogatie of overdracht.

h) De Verdragsluitende Partij wier rechters bevoegd zijn ingevolge dit Verdrag ziet erop toe dat slechts een van haar rechters bevoegd is uitspraak te doen over vergoeding van kernschade veroorzaakt door een nucleair ongeval; de criteria voor deze keuze worden vastgesteld in de nationale wetgeving van deze Verdragsluitende Partij.

i) Indien op tegenspraak gewezen vonnissen of verstekvonnissen van de overeenkomstig dit artikel bevoegde rechter uitvoerbaar zijn geworden krachtens het door die rechter toegepaste recht, worden zij uitvoerbaar op het grondgebied van elke andere Verdragsluitende Partij zodra de door de betrokken Verdragsluitende Partij vereiste formaliteiten zijn vervuld. De feiten van de zaak mogen niet opnieuw aan een onderzoek worden onderworpen. Voorgaande bepalingen zijn niet van toepassing op vonnissen die nog slechts uitvoerbaar zijn bij voorraad.

j) Indien tegen een Verdragsluitende Partij een rechtsvordering krachtens dit Verdrag is ingesteld, is het die Verdragsluitende Partij niet toegestaan voor de overeenkomstig dit artikel bevoegde rechter een beroep te doen op onschendbaarheid ten aanzien van rechtsvervolging, behoudens met betrekking tot maatregelen ter tenuitvoerlegging.

N. Lid (b) van artikel 14 wordt vervangen door de volgende tekst:

b) "Nationaal recht" en "nationale wetgeving" betekenen het recht of de nationale wetgeving van de rechter die overeenkomstig dit Verdrag bevoegd is kennis te nemen van rechtsvorderingen tot schadevergoeding voortvloeiende uit een kernongeval, met uitzondering van de collisieregels met betrekking tot dergelijke vorderingen. Dat recht of die wetgeving is van toepassing op alle materieelrechtelijke en procesrechtelijke aangelegenheden die niet uitdrukkelijk in dit Verdrag zijn geregeld.

O. Lid (b) van artikel 15 wordt vervangen door de volgende tekst:

b) Voor zover vergoeding van kernschade uitgaat boven de 700 miljoen euro, bedoeld in artikel 7(a), kunnen aan de toepassing van die maatregelen, welke vorm zij ook mogen hebben, bijzondere voorwaarden worden verbonden, welke kunnen afwijken van de bepalingen van dit Verdrag.

P. Na artikel 16 wordt het volgende nieuwe artikel 16bis ingevoegd:

Artikel 16bis

Dit Verdrag laat onverlet de rechten en verplichtingen van een Verdragsluitende Partij ingevolge de algemene regels van internationaal publiekrecht.

Q. Artikel 17 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Ingeval een geschil ontstaat tussen twee of meer Verdragsluitende Partijen betreffende de interpretatie of toepassing van dit Verdrag, plegen de partijen bij het geschil overleg met het oog op regeling van het geschil door onderhandeling of met andere vreedzame middelen.

b) Wanneer een in lid (a) bedoeld geschil niet is geregeld binnen zes maanden, te rekenen vanaf de datum waarop door een van de partijen bij het geschil het bestaan ervan wordt erkend, komen de Verdragsluitende Partijen bijeen teneinde de partijen bij het geschil bij te staan bij het treffen van een minnelijke schikking.

c) Wanneer binnen drie maanden, te rekenen vanaf de in lid (b) bedoelde bijeenkomst, het geschil niet is beslecht, wordt het geschil op verzoek van een van de partijen daarbij voorgelegd aan het Europese Tribunaal voor Kernenergie, ingesteld bij het Verdrag van 20 december 1957 inzake de instelling van een veiligheidscontrole op het gebied van de kernenergie.

d) Geschillen betreffende de afbakening van maritieme grenzen vallen buiten de reikwijdte van dit Verdrag.

R. Artikel 18 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Ten aanzien van één of meer bepalingen van dit Verdrag kan te allen tijde vóór de bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van of toetreding tot dit Verdrag, of vóór de mededeling krachtens artikel 23 met betrekking tot één of meer van de in die mededeling genoemde gebieden, een voorbehoud worden gemaakt dat slechts toelaatbaar is indien de bepalingen daarvan uitdrukkelijk door de ondertekenende Regeringen zijn aanvaard.

b) Een zodanige aanvaarding is niet vereist van een ondertekenende Regering die niet zelf dit Verdrag heeft bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd binnen een termijn van twaalf maanden na de dag waarop haar door de Secretaris-Generaal van de Organisatie overeenkomstig artikel 24 mededeling is gedaan van een zodanig voorbehoud.

c) Elk overeenkomstig dit artikel toegelaten voorbehoud kan te allen tijde door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Organisatie gerichte mededeling worden ingetrokken.

S. Artikel 19 wordt vervangen door de volgende tekst:

a) Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie.

b) Dit Verdrag treedt in werking zodra ten minste vijf ondertekenende Regeringen hun akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring hebben nedergelegd. Voor iedere ondertekenende Regering die dit Verdrag daarna bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt treedt het in werking zodra haar akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring is nedergelegd.

T. Artikel 20 wordt vervangen door de volgende tekst:

Wijzigingen van dit Verdrag worden aangenomen met onderling goedvinden van alle Verdragsluitende Partijen. Zij worden van kracht zodra zij door twee derde van de Verdragsluitende Partijen zijn bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. Voor iedere Verdragsluitende Partij die de wijzigingen daarna bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt, worden zij van kracht op de datum van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.

U. Het volgende nieuwe lid (c) wordt toegevoegd aan artikel 21:

c) Niettegenstaande artikel 7(a) kan een Regering die dit Verdrag niet heeft ondertekend en die na 1 januari 1999 tot dit Verdrag is toegetreden, in haar wetgeving bepalen dat de aansprakelijkheid van de exploitant ten aanzien van kernschade veroorzaakt door een kernongeval, gedurende een termijn van ten hoogste vijf jaar na de datum van aanneming van het Protocol van ... (datum) houdende wijziging van dit Verdrag, kan worden beperkt tot een overgangsbedrag van ten minste 350 miljoen euro ten aanzien van een kernongeval dat binnen die termijn plaatsvindt.

V. Lid (c) van artikel 22 wordt omgeletterd in lid (d) en het volgende nieuwe lid (c) wordt ingevoegd:

c) De Verdragsluitende Partijen raadplegen elkaar na het verstrijken van elke vijfjaarlijkse termijn volgende op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt over alle problemen van gemeenschappelijk belang die voortvloeien uit de toepassing van dit Verdrag en, in het bijzonder, om te bezien of verhogingen van de bedragen van de aansprakelijkheid en financiële zekerheid ingevolge dit Verdrag wenselijk zijn.

W. Lid (b) van artikel 23 wordt vervangen door de volgende tekst:

b) Iedere ondertekenende Regering of Verdragsluitende Partij kan bij de ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van of toetreding tot dit Verdrag, of te eniger tijd daarna aan de Secretaris-Generaal van de Organisatie mededelen dat dit Verdrag van toepassing is op die van haar gebieden, daaronder begrepen de gebieden voor welker internationale betrekkingen zij verantwoordelijk is, waarop dit Verdrag overeenkomstig lid (a) niet van toepassing is en welke in de mededeling worden genoemd. Een zodanige mededeling kan ten aanzien van elk daarin genoemd gebied worden ingetrokken door middel van een daartoe strekkende mededeling aan de Secretaris-Generaal van de Organisatie met inachtneming van een termijn van twaalf maanden.

X. Artikel 24 wordt vervangen door de volgende tekst:

De Secretaris-Generaal van de Organisatie doet aan alle ondertekenende en toetredende Regeringen mededeling van de ontvangst van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring, toetreding of terugtrekking, van iedere mededeling overeenkomstig artikel 13(b) en artikel 23, en van besluiten van de Bestuurscommissie krachtens artikel 1(a)(ii), 1(a)(iii) en 1(b), van het tijdstip waarop dit Verdrag in werking treedt, van de tekst van wijzigingen daarvan, van het tijdstip waarop deze wijzigingen van kracht worden en van de voorbehouden welke overeenkomstig artikel 18 zijn gemaakt.

Y. De in de volgende artikelen voorkomende term "schade" wordt vervangen door de term "kernschade":

Artikel 4(a) en (b)

Artikel 5(a) en (c)

Artikel 6(a), (b), (d), (f) en (h)

Z. In de eerste volzin van artikel 4 van de Franse tekst wordt het woord "stockage" vervangen door het woord "entreposage", en in hetzelfde artikel wordt het woord "transportées" vervangen door de woorden "en cours de transport". In artikel 6(h) van de Engelse tekst wordt het woord "workmen's" vervangen door het woord "workers'".

AA. Bijlage II bij dit Verdrag wordt verwijderd.

II.

a) Tussen de Partijen bij dit Protocol maken de bepalingen daarvan een integrerend deel uit van het Verdrag van 29 juli 1960 inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie, zoals gewijzigd bij het Aanvullend Protocol van 28 januari 1964 en bij het Protocol van 16 november 1982 (hierna te noemen het "Verdrag"), dat aangehaald kan worden als het "Verdrag van 29 juli 1960 inzake de wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie, zoals gewijzigd bij het Aanvullend Protocol van 28 januari 1964, bij het Protocol van 16 november 1982 en bij het Protocol van ..................................................".

b) Dit Protocol dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring wordt nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling.

c) De ondertekenende Regeringen van dit Protocol die het Verdrag reeds hebben bekrachtigd of daartoe reeds zijn toegetreden, brengen hun voornemen tot uitdrukking dit Protocol zo spoedig mogelijk te bekrachtigen, te aanvaarden of goed te keuren. De overige ondertekenende Regeringen van dit Protocol verplichten zich ertoe het te bekrachtigen, aanvaarden of goed te keuren op hetzelfde tijdstip waarop zij het Verdrag bekrachtigen.

d) Dit Protocol staat open voor toetreding overeenkomstig de bepalingen van artikel 21 van het Verdrag. Toetreding tot het Verdrag wordt slechts aanvaard indien deze samengaat met toetreding tot dit Protocol.

e) Dit Protocol treedt in werking overeenkomstig de bepalingen van artikel 20 van het Verdrag.

f) De Secretaris-Generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling stelt alle ondertekenende en toetredende Regeringen in kennis van de ontvangst van iedere akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van, of toetreding tot dit Protocol.