29. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 188/19 
Advies inzake het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening 
(EEG) nr. 3599/82 betreffende de regeling tijdelijke invoer ten aanzien van de datum van haar 
tenuitvoerlegging (') 
(85/C 188/09) 
De Raad heeft op 2 mei 1985 besloten, overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag tot 
oprichting van de Europese Economische Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité 
facultatief om advies te vragen over bovengenoemd voorstel. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft besloten, de heer Broicher als algemeen rapporteur 
voor de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden aan te wijzen. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 227e zitting (vergadering van 30 mei 
1985) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
Het Comité hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie. 
Gedaan te Brussel, 30 mei 1985. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR 
(i) PB nr. C 117 van 11. 5. 1985, blz. 6. 
Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de grenswaarden en de 
kwaliteitsdoelstellingen voor lozing van bepaalde, onder lijst I van de bijlage van Richtlijn 
76/464/EEG vallende gevaarlijke stoffen 
(85/C 188/10) 
De Raad van de Europese Gemeenschappen heeft op 11 februari 1985 besloten, overeen­
komstig het bepaalde in de artikelen 100 en 235 van het Verdrag tot oprichting van de Euro­
pese Economische Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité om advies te vragen 
over bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor milieu, volksgezondheid en consumptie, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden belast was, heeft haar advies op 14 mei 1985 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Vercellino. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 227e zitting (vergadering van 30 mei 
1985) met algemene stemmen het volgende advies goedgekeurd. 
1. Inleiding 
1.1. Het betreft hier een uitvoeringsrichtlijn voor een 
aantal van de gevaarlijke stoffen die in het aquatisch 
milieu van de Gemeenschap worden geloosd. Deze 
richtlijn ter beperking en voorkoming van de door 
bovenbedoelde stoffen veroorzaakte milieuschade 
vloeit voort uit de tien jaar geleden, op 4 mei 1976, 
goedgekeurde kaderrichtlijn. Het Comité staat positief 
tegenover dit initiatief van de Commissie, waarmee een 
belangrijke en nuttige bijdrage zal worden geleverd tot 
het voorkómen van verontreiniging en het behoud van 
het milieu. Wel meent het Comité dat een dergelijk 
initiatief te lang op zich heeft laten wachten en formu­
leert het de volgende opmerkingen, bezwaren en voor­
stellen. 1.2. Het Comité beseft dat er veel moeilijk onderzoek 
en voorbereidend werk nodig is geweest, dat men veel 
gegevens en ervaringen heeft moeten uitwisselen, en dat 
het veel tijd en moeite heeft gekost om de voorgestelde 
maatregelen met de nationale instanties en deskun­
digen te bespreken. 
1.3. Dank zij deze inspanningen is een eerste stap 
vooruit gezet en heeft men, met de hulp van de verte­
genwoordigers en deskundigen van de verschillende 
landen, het aantal stoffen drastisch kunnen beperken. 
Van de ongeveer 50 000 stoffen die voor technische 
doeleinden worden gebruikt, is men gekomen tot een 
aantal van 1 500 met bijzondere chemische structuren, 
500 stoffen waarvan in de Europese Gemeenschap 
meer dan 100 ton per jaar wordt geproduceerd en 129 
Nr. C 188/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 7. 85 
van de meest gevaarlijke stoffen; uit deze laatste groep 
is nu een aantal geselecteerd waarop bij voorrang 
toezicht moet worden uitgeoefend. 
1.4. De oplossingen die worden aangedragen voor de 
vorm die dit toezicht moet aannemen, de emissie­
limieten, de kwaliteit van het aquatisch milieu, de alge­
mene procedures en termijnen en de specifieke plannen 
die de Lid-Staten moeten uitwerken, worden in verge­
lijking met andere verontreinigingsrichtlijnen geken­
merkt door een meer doelgerichte benadering en een 
grotere mate van flexibiliteit; hierdoor zijn zij beter 
afgestemd op de werkelijke problemen op nationaal en 
sectorieel niveau en de ervaringen die hier zijn opge­
daan, zonder dat het tot te veel uitzonderingsregelingen 
en distorsies komt. Voorop staat de noodzaak, aanvan­
kelijk — met een aanvaardbare mate van differentiatie 
— tot een decentralisatie te komen van de uitvoerings­
maatregelen en normen op nationaal en plaatselijk 
niveau, waarna in een tweede fase moet worden gepro­
beerd aan de hand van de uitkomsten en ervaringen 
van de eerste fase de regelingen verder uit te werken en 
te harmoniseren. 
2. Algemene opmerkingen 
2.1. Met betrekking tot deze positieve aspecten van de 
richtlijn heeft het Comité voorlopig de volgende twee 
vragen: 
In de eerste plaats vraagt het zich af of het al dan niet 
wenselijk is twee verschillende systemen voor het 
toezicht op de lozing van gevaarlijke stoffen (het ene 
gebaseerd op de grenswaarden van de emissies en het 
andere op kwaliteitsdoelstellingen voor het aquatisch 
milieu) te combineren of af te wisselen en hoe dit moet 
worden gedaan. 
Het Comité ziet zich voor dit dilemma geplaatst omdat 
bij installaties vaak tegelijkertijd van beide systemen 
gebruik wordt gemaakt: in het eerste geval om te zien 
welke resultaten (waarbij dus ook de waterkwaliteit 
wordt gecontroleerd) met de toegepaste emissiegrens­
waarden zijn bereikt; in het tweede geval om een aantal 
verontreinigingsbronnen te kunnen aanwijzen en 
vervolgens te kunnen aanpakken (waarbij dus ook de 
emissielimieten worden gecontroleerd), om zo de kwali­
teit van het aquatisch milieu te kunnen verbeteren. 
Daarom zou er niet zo zeer sprake moeten zijn van een 
met de Commissie overeen te komen keuze tussen beide 
verschillende controlesystemen, maar van het gebruik 
van beide systemen, met prioriteit voor emissielimieten, 
behalve in gevallen waarin het praktisch niet mogelijk 
is de toxiciteit van de emissies aan de bron te contro­
leren. In wezen wordt voorgesteld deze systemen te 
combineren en elkaar onderling te laten aanvullen, en 
moet men het er met de Commissie over eens worden 
dat er in plaats van toezicht op de emissielimieten 
toezicht op de kwaliteit van het aquatisch milieu wordt 
uitgeoefend. 
Volgens het Comité zou dit duidelijker in de richtlijn 
moeten worden gezegd om misverstanden, onjuiste 
interpretaties, niet-naleving van voorschriften en concurrentiedistorsies te voorkomen, te meer daar het 
toezicht op de kwaliteit van onze wateren voor een 
groot deel ook bij overheidsinstanties berust. 
In de tweede plaats wil het Comité weten of het al dan 
niet wenselijk is in bijlage I van de richtlijn ook een 
aantal op te nemen van de gevaarlijke stoffen waarop 
prioritair toezicht moet worden uitgeoefend (stoffen als 
tetrachloorkoolstof en chloroform, waarvan volgens 
sommige deskundigen niet geheel vaststaat dat zij 
kankerverwekkend of uiterst gevaarlijk zijn). 
2.2. Daarom acht het Comité het, ten einde de reeds 
gedane inspanningen volledig tot hun recht te laten 
komen en de volgende stappen beter te kunnen vast­
stellen, wenselijk dat de Commissie en de Raad zich 
over de volgende aanbevelingen en voorstellen buigen. 
Wel moet worden gezegd dat het Comité de gekozen 
benadering, de doelstellingen en de voornaamste 
punten van de richtlijn goedkeurt en gaarne zou zien 
dat deze met de nodige spoed vastgesteld en op een 
correcte wijze ten uitvoer wordt gelegd. 
2.3. Verband tussen emissiegrenswaarden en kwaliteits­
doelstellingen 
In de eerste plaats wordt voorgesteld met spoed — dat 
wil zeggen dat goedkeuring en uitvoering van de richt­
lijn hierdoor niet mogen worden vertraagd — aanvul­
lend onderzoek op een aantal punten te verrichten, om 
zo rekening te kunnen houden met hetgeen een aantal 
leden en nationale deskundigen hebben gezegd over 
een correcte en onderling complementaire combinatie 
van beide controlesystemen (op basis van emissiegrens­
waarden en kwaliteitsdoelstellingen voor het aquatisch 
milieu); deze systemen zouden elkaar niet mogen over­
lappen noch onderling mogen uitsluiten. Hierbij 
moeten dan wel overdrijvingen in de ene of de andere 
richting, met als mogelijk gevolg niet-naleving van 
voorschriften en distorsies, worden vermeden. 
2.4. Tetrachloorkoolstof en chloroform 
In de tweede plaats moet de noodzaak om tetrachloor­
koolstof en chloroform in de onderhavige richtlijn op te 
nemen worden bevestigd en beter worden gemoti­
veerd. 
Volgens het Comité moeten de bezwaren van een aantal 
deskundigen en vertegenwoordigers van de belangheb­
bende sectoren ten aanzien van de toxiciteit van deze 
beide stoffen worden onderzocht. Het Comité 
onderschrijft het beginsel dat zeer verdachte stoffen 
gevaarlijk moeten worden geacht totdat het tegendeel is 
aangetoond en gaat er tevens van uit dat praktisch 
gezien extra gegevens, die deels reeds beschikbaar zijn 
of, zonder dat de richtlijn wordt opgehouden, nog 
verzameld moeten worden, alleen maar bevorderlijk 
kunnen zijn voor een doeltreffende tenuitvoerlegging, 
de door de Lid-Staten en de belanghebbende sectoren 
en groeperingen voorgestelde normen alleen maar des 
te aanvaardbaarder kunnen maken en ook nog tot een 
vermindering van de verontreiniging en een betere 
milieubescherming kunnen bijdragen. 
29. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 188/21 
2.5. Uitbreiding tot andere stoffen 
Het Comité stelt bovendien voor, voor zover mogelijk 
in de richtlijn duidelijker aan te geven hoe het toepas­
singsgebied zo snel mogelijk kan worden uitgebreid tot 
andere gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu 
worden geloosd. Na het intensieve en waardevolle 
onderzoek- en voorbereidingswerk dat aan deze richt­
lijn vooraf is gegaan, zal men stellig over de gewenste 
gegevens en aanwijzingen kunnen beschikken, en deze 
zullen de belanghebbende sectoren en allen die zich 
met de bescherming van het milieu bezighouden 
bijzonder goed van pas komen. 
2.6. Richtlijn 76/464/EEG 
In overeenstemming met bovenstaande overwegingen 
stelt het Comité aan de Commissie voor dat deze 
bekijkt of en hoe Kaderrichtlijn 76/464/EEG kan 
worden gewijzigd. Wat de onderhavige richtlijn 
aangaat, stelt het Comité voor te bepalen dat alle 
bedrijven die gevaarlijke stoffen produceren, bewerken 
of in de handel brengen hiervoor toestemming dienen 
te krijgen van de nationale overheden. Deze vergun­
ningen zouden dan moeten kunnen worden afgegeven 
wanneer blijkt dat de bewuste bedrijven de gestelde 
grenswaarden in acht nemen, of niet in strijd handelen 
met de aangegeven kwaliteitsdoelstellingen, dan wel te 
werk gaan in overeenstemming met het specifieke 
programma van de Lid-Staat in kwestie om vervuiling 
te voorkomen of tegen te gaan. Bij deze programma's 
zou de voorkeur moeten worden gegeven aan tech­
nieken die het mogelijk maken de hoeveelheid afval te 
verminderen en het vervuilend materiaal te recycleren. 
In artikel 3, lid 1, van de kaderrichtlijn wordt overigens 
bepaald dat er in het algemeen vergunningen moeten 
worden aangevraagd. 
2.7. Definitie van de term „beste beschikbare technische 
middelen " 
In de richtlijn zou nader moeten worden aangeduid wat 
onder „beste beschikbare technische middelen" (of 
beter nog, „technologieën") moet worden verstaan; dit 
begrip wordt namelijk verschillende malen in de 
ontwerp-richtlijn gehanteerd, maar niet steeds op 
dezelfde wijze geformuleerd. 
3. Bijzondere opmerkingen 
Om de artikelen van de richtlijn op bovenbedoelde 
punten te kunnen aanpassen, worden de volgende 
wijzigingen voorgesteld: 
3.1. In artikel 1, lid 1, tekst achter het zevende streepje 
(bladzijde 32), zouden de woorden „in de zin van 
artikel 5" moeten worden vervangen door „— welke in 
overeenstemming met deze programma's moeten 
worden toegestaan —". 
3.2. In de tekst sub g) in artikel 2 (bladzijde 33) zou 
het zinsdeel na „deze richtlijn" moeten worden 
vervangen door „of waarvan het produktieproces of de 
procédés voor het behandelen van afvalstoffen aanzien­
lijk zijn gewijzigd of uitgebreid". 3.3. Aan het slot van artikel 2 zou nog het volgende 
punt moeten worden toegevoegd: 
,,h) „beste beschikbare technische middelen" 
— een nieuwe technologie wordt beschikbaar 
geacht wanneer een op industriële schaal 
vervaardigd prototype in bepaalde sectoren 
of landen minstens zes maanden op bevredi­
gende wijze heeft gefunctioneerd.". 
3.4. De tweede alinea van lid 2 van artikel 3 zou als 
volgt moeten worden gelezen: „... toestaan dat de 
controle op de naleving van de grenswaarden wordt 
uitgeoefend op het punt waar...". Tevens zou dit lid 
moeten worden aangevuld met de volgende alinea: 
„Ingeval giftige stoffen tegelijk met andere vloeibare 
afvalstoffen worden geloosd, dient te worden voor­
zien in de mogelijkheid van bemonstering, voordat 
beide afvalstromen worden vermengd, behandeld of 
in openbaar water worden geloosd.". 
3.5. Artikel 4, eerste alinea, zou als volgt moeten 
worden gelezen: 
„De betrokken Lid-Staten houden toezicht op het 
aquatisch milieu dat door lozingen van bedrijven 
wordt beïnvloed en volgen hierbij één en dezelfde 
procedure, of het nu om emissiegrenswaarden dan 
wel om kwaliteitsdoelstellingen gaat.". 
3.6. Lid 2 van artikel 5 zou als volgt moeten luiden: 
„Het doel ... weg te nemen. Zij voorzien met name 
in meting van de hoeveelheden giftige componenten 
in het afvalwater, uitgaande waarvan de meest 
passende technieken voor de vervanging, het 
vasthouden en het hergebruik van de in lid 1 
genoemde stoffen moeten worden vastgesteld.". 
3.7. Artikel 5 zou met het volgende lid moeten worden 
uitgebreid: 
„4. Lozingsvergunningen voor niet in bijlage II, 
rubriek A, genoemde bedrijven of bedrijven waar­
voor in de huidige richtlijn geen normen worden 
vastgesteld, kunnen worden verleend op basis van de 
specifieke programma's.". 
3.8. In bijlage I, rubriek B, punt 3, kunnen naast het 
rekenkundig gemiddelde ook nog andere statistisch 
relevante parameters worden genoemd. 
Dit is aanbevelenswaardig omdat een op basis van een 
rekenkundig gemiddelde vastgestelde grenswaarde 
geen voldoende garantie voor een behoorlijk toezicht 
op het aquatisch milieu biedt, te meer daar er zich 
aanzienlijke fluctuaties in het verontreinigingsniveau 
kunnen voordoen. 
3.9. In overeenstemming met hetgeen ten aanzien van 
artikel 4 is opgemerkt, zou in bijlage I, rubriek A, een 
punt 7 moeten worden toegevoegd waarin wordt 
bepaald dat in geval van sterke concentraties van de 
plaatsen waar de afvalstoffen in het aquatisch milieu 
terechtkomen, de waterkwaliteit moet worden gecon­
troleerd op de in rubriek B aangegeven wijze. 
3.10. Aangezien de tien formuleringseenheden (waar 
dus de grondstoffen tot eindprodukt worden verwerkt) 
Nr. C 188/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 7. 85 
in de Europese Gemeenschap verantwoordelijk zijn 
voor 90% van de totale verontreiniging als gevolg van 
DDT, meent het Comité dat de oplossing van dit 
probleem niet uitsluitend aan de Lid-Staten mag 
worden overgelaten. Het stelt daarom voor, rubriek A 
op bladzijde 50 zo te wijzigen dat er ook emissienormen 
zouden moeten worden vastgesteld voor formulerings-
eenheden die zich buiten de plaats van produktie 
bevinden. 4. Conclusies 
4.1. Het Comité adviseert de Commissie de door hem 
voorgestelde wijzigingen in de richtlijn te verwerken, 
deze met inbegrip van de bijlagen goed te keuren en 
Kaderrichtlijn 76/464/EEG in haar geheel met spoed 
ten uitvoer te leggen. 
Gedaan te Brussel, 30 mei 1985. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR