itwit 
it it 
•k *-
it it COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 18.03 1996 
COM(%) 100 del. 
COMMISSIE RAPPORT OVER DE CONTROLE OP 
HET GEMEENSCHAPPELIJK VISSERIJBELEID 

INHOUDSOPGAVE 
I. INLEIDING 
II. BESCHIKBARE EN INGEZETTE MIDDELEN 
1. Voor de visserijcontrole beschikbare middelen 
2. Inspectie en monitoring van vissersvaartuigen en hun activiteiten 
m. UITVOERING VAN HET INSTANDHOUDINGSBELEID 
1. Vangstregistratie, -raming en -validatie in de Lid-Staten 
2. Controle op de technische maatregelen 
3. Algemene beoordeling van de doeltreffendheid van de controles 
IV. ANDERE BELEIDSGEBIEDEN 
1. Het marktbeleid 
2. Het vervoer van visserijprodukten 
3. Het structuurbeleid 
V. RECHTSHANDHAVING EN SANCTIEBELEID 
1. Handhaving van de visserijregelgeving in de Lid-Staten 
2. De communautaire regelgeving 
3. Samenwerking 
VI. SLOTOPMERKINGEN 
Bijlage I Verslagen van de Lid-Staten 
Bijlage II Tabellen 
Bijlage III Bewaking via satelliet 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 2 -

I. INLEIDING 
Met dit rapport wordt uitvoering gegeven aan artikel 35 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 
van de Raad en aan het beginsel van doorzichtigheid van het beleid. 
Het rapport heeft betrekking op de in 1994 verrichte controleactiviteiten. Aangezien het om 
een eerste toepassing van een nieuwe regeling gaat, zijn er onvermijdelijk een aantal 
onvolkomenheden. De door de Lid-Staten aan de Commissie verstrekte gegevens waren op tal 
van punten deficiënt. Desalniettemin moet over alle gebieden die onder de nieuwe 
controleverordening van 1993 vallen, verslag worden uitgebracht. Dit kan op een vrij volledige 
manier gebeuren waar het gaat om de instandhoudingsmaatregelen, terwijl de overige 
beleidsaspecten zich slechts voor enkele eerste vaststellingen lenen. 
De controle op de visserij in de wateren van derde landen en in het kader van de NAFO valt 
buiten het bestek van dit rapport. Deze bedrijvigheid is nochtans zowel vanuit economisch als 
vanuit internationaal politiek oogpunt van kapitale betekenis en vereist zowel van de 
Commissie als van de Lid-Staten een aanzienlijke inzet van middelen, in zoverre zelfs dat de 
visserijactiviteiten in NAFO-verband op communautaire schaal de scherpst gecontroleerde zijn. 
Deze aangelegenheden worden behandeld in het daartoe geschikte kader (NAFO, 
onderhandelingen met Marokko). Uitzonderingen daargelaten, wordt in dit verslag evenmin 
aandacht geschonken aan de elementen die aan bod zijn gekomen in het zeer recente verslag 
over de bijdragen van de Gemeenschap in de uitgaven voor controledoeleinden 
(COM(95)243 def. van 09.06.1995). 
Het eigenlijke verslag is een synthese van de beschikbare informatie. In bijlage I wordt de 
situatie voor elk land afzonderlijk belicht, bijlage II verstrekt een aantal statistische gegevens 
en in bijlage III wordt de stand van zaken met betrekking tot de controle via satelliet 
opgemaakt. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 3 
II. BESCHIKBARE EN INGEZETTE MIDDELEN 
1 . VOOR DE VISSERIJCONTROLE BESCHIKBARE MIDDELEN 
Een overzicht van de middelen die in de verschillende Lid-Staten beschikbaar zijn voor de 
visserijcontrole, is te vinden in tabel 1. Directe onderlinge vergelijking is evenwel niet 
mogelijk. 
De organisatie van de controle en het toezicht op de visserij verschilt aanzienlijk van de ene 
Lid-Staat tot de andere. In sommige Lid-Staten is slechts één enkele instantie hiervoor 
bevoegd, terwijl in andere een beroep wordt gedaan op meerdere overheidsdiensten, met 
andere taken die zich buiten het visserijgebied of zelfs buiten het maritieme domein situeren 
(zie hiervoor tabel 2). In sommige landen komt daar nog een bevoegdheidsverdeling tussen de 
centrale overheid en de regionale besturen bij. 
Het resultaat daarvan is een grote verscheidenheid aan organisatievormen van de controle in 
de Lid-Staten, variërend van een behoorlijke centrale organisatie met goed opgeleid personeel 
in de ene tot een gebrekkig gecoördineerd samenspel van diverse nationale en regionale 
diensten met niet-gespecialiseerd personeel in de andere. 
Grote nationale verschillen zijn er eveneens wat betreft het aantal inspecteurs dat in elke haven 
aanwezig is. In sommige landen zijn er per haven meerdere inspecteurs, terwijl in andere één 
inspecteur voor meerdere havens verantwoordelijk is. Gelet op de geringe inzet van menselijke 
middelen in sommige Lid-Staten, valt te betwijfelen of de controleregeling voor het 
gemeenschappelijk visserijbeleid daar effectief wordt toegepast. Sommige Lid-Staten 
beschikken over onvoldoende gespecialiseerde apparatuur om hun controleverplichtingen na 
te komen, ook al heeft een aantal daarvan in de afgelopen vijf jaar met financiële steun van 
de Gemeenschap de situatie verbeterd. Enkele Lid-Staten beschikken zelfs niet over middelen 
om vanuit de lucht te controleren, wat het effect van de controle op zee aanzienlijk vermindert. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 4 
2. INSPECTIE EN MONITORING VAN VISSERSVAARTUIGEN EN HUN 
ACTIVITEITEN 
De meeste Lid-Staten verstrekken cijfers over de inspectieactiviteiten. Deze zijn evenwel 
moeilijk te vergelijken omdat niet overal in dezelfde mate rekening is gehouden met de 
kwaliteit van de inspecties. In tabel 3 worden het aantal inspecties in de havens en het aantal 
inspecties op zee vermeld en gerelateerd aan het totale aantal vaartuigen waaruit de vloot 
bestaat. 
Deze tabel geeft zeer substantiële verschillen tussen de Lid-Staten te zien wat betreft de 
inspectie-intensiteit. Eén van de mogelijke verklaringen daarvoor is het verschil in de definitie 
van het begrip "inspectie" (gaande van een gewone visuele controle tot een zeer grondig 
algemeen onderzoek). 
De verordening voorziet eveneens in de mogelijkheid het vervoer van visserijprodukten op het 
land te controleren (Vo. (EEG) 2847/93, art. 13). Alle over land vervoerde produkten moeten 
vergezeld gaan van een document waarin de volgende gegevens worden vermeld: de oorsprong 
van de partij, de hoeveelheden van elke vervoerde soort, de bestemming van de partij en de 
identificatie van het vervoermiddel, de naam van de ontvanger en de plaats en de datum van 
lading. De vervoercontroles kunnen een middel zijn om te verzekeren dat voor vernietiging 
bestemde vis niet opnieuw in de handel wordt gebracht en dat ondermaatse vis niet wordt 
uitgevoerd naar andere landen en er te koop wordt aangeboden zonder opgave van de 
herkomst, alsmede om te verifiëren of de vis overeenkomstig de gezondheidsvoorschriften 
tijdens het vervoer wordt gekoeld of bevroren om drastisch kwaliteitsverlies tegen te gaan. 
De verslagen van het VK, Ierland en Denemarken vermelden dat transporten 
steekproefsgewijze worden gecontroleerd, maar verstrekken geen cijfers dienaangaande. In 
Denemarken zijn bij dergelijke controles naast de visserijautoriteiten ook de politiediensten 
betrokken. Alhoewel niet uitdrukkelijk op het onderwerp van de vervoerscontroles wordt 
ingegaan, kan uit het Belgische verslag worden opgemaakt dat op z'n minst de invoer scherp 
wordt gecontroleerd. De verslagen van Portugal en Frankrijk bevatten dienaangaande geen 
informatie. De auteur van het Duitse verslag merkt op het nut van controles van het vervoer 
over land niet in te zien. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 5 -
Een wezenlijk facet van de inspectie en controle van vissersvaartuigen is de coördinatie tussen 
de Lid-Staten. De meeste verslagen (Denemarken, Ierland, Portugal, Duitsland en Frankrijk) 
bevatten hierover geen informatie. De enige uitzonderingen zijn het VK, dat het bestaan van 
bepaalde overeenkomsten signaleert, en België, dat de regelmatige uitwisseling van informatie 
met Denemarken (via modem), Nederland en het VK vermeldt. 
Daar staat tegenover dat sommige Lid-Staten (Denemarken, Ierland en het VK) bilaterale 
overeenkomsten met Noorwegen hebben. 
Het ware evenwel teleurstellend als er niet meer samenwerkingsovereenkomsten bestonden. 
Voor het ogenblik is het echter onmogelijk een algemeen overzicht te krijgen van het aantal 
bilaterale overeenkomsten en de inhoud ervan (categorieën uitgewisselde gegevens, frequentie, 
procedure enz.). 
In het algemeen kan worden opgemerkt dat alle Lid-Staten in de jaarlijkse 
controlevergaderingen van de Groep van Controledeskundigen, die samengesteld is uit 
vertegenwoordigers van de Lid-Staten en vertegenwoordigers van de Commissie 
verantwoordelijk voor de controle van het GVB, op meer en betere coördinatie en 
samenwerking hebben aangedrongen. De Commissie heeft haar steun hiervoor toegezegd. In 
de praktijk echter, blijken de tot dusver geboekte resulaten bescheiden te zijn. 
III. UITVOERING VAN HET INSTANDHOUDINGSBELEID 
1. REGISTRATIE. RAMING EN VALIDATIE VAN DE VANGSTEN IN DE 
LID-STATEN 
De controle van de vangsten geschiedt aan de hand van de logboeken, de aanvoeraangiften en 
de verkoopdocumenten. Sommige landen hebben besloten ofwel het logboek en de 
aanvoeraangifte, ofwel de aanvoeraangifte en het verkoopdocument, met elkaar te combineren 
tot één aangiftedocument. Voor sommige categorieën vaartuigen worden vrijstellingen 
verleend, zodat de desbetreffende vangsten via steekproeven moeten worden geraamd. 
Het aantal aangiften blijkt over het algemeen hoog te zijn, doch dit kan het gevolg zijn van 
uiteenlopende interpretaties van het begrip "aangifte" (zie tabel 4). In geen van de verslagen 
(met uitzondering van het Deense) wordt melding gemaakt van eventuele problemen met 
onvolledige of te laat bij de administratie ingediende aangiften. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 6 -
De op het verzamelen van de gegevens volgende stap, is het opsporen van ontbrekende 
gegevens. Dit wordt gewoonlijk gekoppeld met een onderlinge vergelijking van de 
verschillende gegevensbronnen. 
Er zijn grote verschillen wat betreft de aanpak en de doeltreffendheid van de 
gegevensverzameling en -verificatie, ook al trachten de officiële verslagen altijd de bestaande 
systemen in een fraai daglicht te plaatsen. Het is duidelijk dat alle Lid-Staten wat betreft de 
inrichting van hun systemen van elkaar kunnen leren. 
Twee specifieke problemen die zich voor de meeste landen voordoen, zijn: de aanvoer buiten 
de afslagen en het ramen van de vangsten van vaartuigen die niet verplicht zijn een logboek 
bij te houden. Deze problemen worden bijlange niet in alle landen bevredigend opgelost (zie 
tabel 5). 
De inspecties op zee zijn tot op zekere hoogte een middel om de in de boorddocumenten 
opgenomen gegevens met eigen, directe waarnemingen te confronteren. Deze inspecties 
vormen een belangrijk onderdeel van de taak van de controlediensten, doch uit de nationale 
verslagen valt niet op te maken welk aandeel de rechtstreekse verificatie van de 
boorddocumenten daarin heeft. 
Een adequate validatiemethode bestaat erin de gegevens van het logboek stelselmatig naast die 
van de aanvoeraangiften/verkoopdocumenten te leggen. Afgaande op de verslagen, blijkt dat 
België, Denemarken, Duitsland en Nederland de verschillende informatiebronnen regelmatig 
met elkaar vergelijken om de kwaliteit van de gegevens te verbeteren (tabel 6). In de andere 
verslagen wordt hierover niets gezegd. Evenmin blijkt er systematisch gebruik te worden 
gemaakt van andere informatiebronnen na het stadium van eerste verkoop. 
2. CONTROLE VAN DE TECHNISCHE MAATREGELEN 
De specifieke moeilijkheden met betrekking tot dit aspect van de controle, waaraan de 
Commissie een bijzondere mededeling heeft gewijd, worden uitvoerig geanalyseerd in een 
werkdocument van de diensten van de Commissie. 
p:\c31\rappoits\ctrl\report\nl - 7 -
De eerbiediging van de gesloten gebieden is een stuk eenvoudiger te controleren dan de 
naleving van de andere technische maatregelen, althans wat betreft de gebieden die niet te ver 
uit de kust liggen en zich goed voor patrouillering lenen. Controles uit de lucht kunnen 
volstaan om visserijactiviteiten in verboden zones vast te stellen. 
Bijzonder lastig te controleren zijn daarentegen de voorschriften inzake het vistuig (lengte van 
de netten, aantal haken, maaswijdten). Hiervoor zijn inspectiebezoeken op zee, eventueel 
aangevuld met inspecties aan de wal, onmisbaar, a fortiori omdat regels zoals een "één 
net"-bepaling ontbreken. Ook de naleving van de voorschriften inzake de samenstelling van 
de vangsten vormt een groot probleem vanwege het toestaan van maaswijdteafwijkingen. De 
controle op de minimumafmetingen van de vis is dan weer iets eenvoudiger. Maar waar er 
voor ondermaatse vis een markt is, moet er zeer vastberaden worden gecontroleerd en dit 
zowel op zee, bij de aanlanding, na de eerste verkoop en zo mogelijk gedurende het vervoer. 
De voor de grootste probleemgebieden (Kanaal en Regio 3) bevoegde Lid-Staten hebben echter 
geen van alle een systematische aanpak uitgestippeld noch toegepast. 
3. ALGEMENE BEOORDELING VAN DE DOELTREFFENDHEID VAN DE 
CONTROLES 
De omvang en de evolutie van het probleem van de onjuiste vangstopgaven kunnen 
gedetailleerd in kaart worden gebracht aan de hand van de verslagen van de werkgroepen die 
zich met de verschillende visbestanden bezighouden. Hoe ernstig de situatie in het algemeen 
wel is, is onlangs nog onderstreept door de deskundigen van de ICES1. De Commissie heeft 
in een eerder verslag2 een synthese gemaakt van de met betrekking tot de belangrijkste 
bestanden gedane vaststellingen. 
Voor een totaalbeeld waarbij de link wordt gelegd tussen de vaak met elkaar samenhangende 
problemen van de foutieve vangstopgaven en het teruggooien van vis, zij eveneens verwezen 
naar een recent artikel van G. Biais (1995 )3. In tabel 7 zijn de conclusies van dat artikel 
verwerkt. 
1 Report of the Statistics Committee Liaison Working Group (ICES CM 1995/D:1). 
2 Zie COM(95)243 def., bijlage 2. 
G. Biais, An evaluation of the policy of fishery resource management by TACs in European Community 
waters from 1983 to 1992. Aquat. Living Resource, 1995, 8, nr. 3, 201-288. 
p:\c3I\rapports\ctrl\report\nl - 8 -
Pelagische visserij. Het aandeel van de niet-aangegeven vangsten is substantieel. De komst van 
het GVB heeft hierin tot dusver geen verbetering gebracht. Eén van de grootste problemen die 
voor de betrokken visserijtakken worden geconstateerd, betreft het foutief opgeven van de 
gevangen soorten (b.v. verwisseling makreel/horsmakreel, haring/sprot) en van de 
vangstgebieden. 
Wat de samenstelling van de vangsten betreft, zou het zeker nuttig zijn bij de aanlanding 
controles te verrichten, aangezien hier sprake is van concentratie in een (relatief) beperkt aantal 
havens. De betrokken vangsten zijn namelijk voor het merendeel bestemd voor verwerking, 
hetgeen de omstandigheden voor controles veel gunstiger maakt dan bij de commercieel 
hoogwaardiger soorten, die in een veel groter aantal havens worden aangevoerd en via korte 
verkoopkanalen worden afgezet. Dit laatste bemoeilijkt in aanzienlijke mate de taak van de 
controlediensten. De economische vervlechting van producenten en verwerkers, door middel 
bijvoorbeeld van contracten om rechtstreeks, d.w.z. buiten de afslagen om, te leveren, kunnen 
ook voor de pelagische visserij een specifieke organisatie van de controles vereisen. 
Wat betreft de geografische herkomst van de vangsten, zou het controleren van de 
boorddocumenten het mogelijk moeten maken om onregelmatigheden vast te stellen. Het 
probleem kan evenwel slechts doeltreffend worden aangepakt wanneer dat gebeurt in 
combinatie met controle op zee en permanente positiebewaking (b.v. via satelliet). 
Tot slot kan worden vermeld dat het probleem van het teruggooien aanvankelijk nagenoeg 
verwaarloosbaar was binnen de totaliteit van de pelagische visserij, maar thans ernstiger 
vormen aanneemt omdat de praktijk ook binnen de visserij op één bepaalde soort wordt 
toegepast, en onder andere het sorteren aan boord omvat, waardoor nog slechts een fractie van 
de vangsten wordt bewaard. Dit is onder andere het geval in de haring visserij, wanneer zeer 
gericht op "volle haring" (vis met kuit) wordt gevist. 
Demersale visserij 
Wat betreft de zuidelijke en centrale sector van de communautaire wateren in de 
Atlantische Oceaan, is de omvang van de praktijk van foutieve opgaven en het teruggooien 
vrij beperkt te noemen. Deze positieve indruk wijst fundamenteel evenwel niet 
noodzakelijkerwijs op een eerbiediging van de instandhoudingsbeginselen. Veel van de in 
deze zone geldende TAC's hebben een preventief karakter en zijn niet van dien aard dat 
ze de Lid-Staten wat betreft de quota's echte beperkingen opleggen, behoudens in 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 9 -
specifieke gevallen waar er een verdeelsleutel bestaat (ansjovis voor Frankrijk, noordelijk 
heekbestand en zeeduivel voor Spanje, schartong of zuidelijk heekbestand voor Portugal, 
...). De beperkte omvang van de teruggooipraktijk in vergelijking met bijvoorbeeld de 
Noordzee is gedeeltelijk te verklaren aan de hand van het feit dat er in het zuiden een 
markt is voor soorten die in het noorden weinig in trek zijn en overboord worden gegooid, 
en voor kleine of zelfs ondermaatse vis. 
In het noorden van het Atlantische gebied worden de problemen met betrekking tot de 
foutieve vangstopgaven belangrijker. Globaal beschouwd, zijn zij echter beperkt te 
noemen omdat de bestaande TAC's in heel wat gevallen preventief zijn en te hoog liggen 
om de Lid-Staten echt voor problemen te stellen en om een doeltreffende instandhouding 
te garanderen. Het in tabel 7 vermelde totaal van 92 is in dit verband evenwel misleidend 
in de wetenschap dat men op de wetenschappelijke vaststellingen voor het gebied ten 
westen van Schotland correcties heeft moeten toepassen om rekening te houden met de 
onderdeclaraties van de vangsten van rondvissen, zoals uitvoerig wordt toegelicht in het 
hierboven genoemde ICES-rapport. Ook het probleem van het teruggooien is hier 
belangrijker dan meer naar het zuiden, zonder dat van een duidelijk tendens sprake is. In 
het algemeen kan worden gesteld dat de naleving van de technische maatregelen meer 
problemen oplevert dan de naleving van de quota, en dit omdat er een markt is voor 
ondermaatse vis. 
Het probleem van het onderdeclareren van de vangsten is met name acuut wat de 
Noordzee en de aangrenzende sectoren betreft (zie tabel 7). De situatie is nog verergerd, 
in het bijzonder waar het gaat om de rondvissen. Zij is het gevolg van een probleem dat 
in een eerder rapport (COM(95)243 def.) aan de orde is gesteld. Overeenkomstig de 
wetenschappelijke adviezen, die wegens de erkend ernstige situatie waarin sommige 
bestanden zich bevinden beter worden opgevolgd, wordt bij de vaststelling van de TAC's 
voor de Noordzee sedert enkele jaren uitgegaan van veel lagere bevissingsniveaus. De 
visserijinspanningen zijn evenwel niet evenredig verminderd: de Commissie is niet 
gevolgd in haar voorstellen om de capaciteiten of de vistijden fors te beperken. Men heeft 
de voorwaarden geschapen die het frauderen of het teruggooien in de hand werken. 
Ondanks het invoeren van grotere maaswijdten, blijft het teruggooien een wijd verspreide 
praktijk. Beide problemen (fraude en teruggooien) illustreren nadrukkelijk dat er dringend 
behoefte is aan een beperking van de visserij inspanningen in de Noordzee. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 10 -
De situatie met betrekking tot kabeljauw in de Oostzee vertoont zeer grote gelijkenis met 
wat zich in de Noordzee heeft voltrokken. De reële vangsten overschreden de jongste 
jaren ruimschoots de toegestane quota, ook omdat het probleem zich niet tot één Lid-Staat 
in het bijzonder noch tot de Europese Unie als geheel beperkte. De combinatie van 
voldoende recrutering voor het kabeljauwbestand de jongste tijd en het uitblijven van een 
beperking van de visserijinspanning heeft ertoe geleid dat er meer is gevist dan was 
toegestaan. De controle daarop is bemoeilijkt door vermoedelijke fraude inzake de 
geografische herkomst van de vangsten van communautaire vissers alsmede door de 
uitvoer naar de EU van illegaal door derde landen in de Oostzee gevangen kabeljauw. 
Aldus zijn belangrijke hoeveelheden Oostzeekabeljauw gesignaleerd op de markten van 
niet aan de Oostzee grenzende Lid-Staten. 
IV. ANDERE BELEIDSGEBIEDEN 
1. HET MARKTBELEID 
De rigoureuze toepassing van de relevante communautaire regelgeving moet garanderen dat 
de goede werking van de gemeenschappelijke ordening niet wordt verstoord door bijvoorbeeld 
niet-gedeclareerde invoer en dat ondermaatse vis niet via openbare of particuliere afslagen te 
koop wordt aangeboden of al dan niet rechtstreeks van de ophoudregeling profiteert. Bovendien 
moeten te koop aangeboden visserijprodukten o.a. met het oog op de bescherming van de 
consumenten aan bepaalde versheids- en kwaliteitsnormen voldoen. Elk Lid-Staat dient op zijn 
eigen grondgebied regelmatige controles te verrichten om de naleving van de technische 
aspecten van de gemeenschappelijke marktordening voor visserij- en aquacultuurprodukten te 
waarborgen. Ook moet toezicht worden uitgeoefend op het uit de markt nemen van produkten 
voor andere doeleinden dan menselijke consumptie en op de opslag en/of verwerking van de 
betrokken produkten. 
De Lid-Staten moeten de Commissie de gegevens meedelen over de vastgestelde 
controlemaatregelen, de bevoegde controleautoriteiten, het type vastgestelde overtredingen en 
de naar aanleiding daarvan getroffen maatregelen. 
p:\c3l\rapports\ctrI\report\nl - 1 1 
De controlebevoegdheden worden in de verschillende Lid-Staten gedeeld door meerdere 
overheidsdiensten. Deze bevoegdheidsverdeling valt te verklaren door het feit dat traditioneel 
verschillende diensten met de verschillende controleaspecten (volksgezondheid, 
fraudebestrijding, kwaliteitscontrole enz.) zijn belast en dat verschillende organisaties (met 
name de producentenorganisaties) een belangrijke rol spelen in de gemeenschappelijke ordening 
van de markt voor visserijprodukten. 
De Commissie stelt vast dat de technische controles met betrekking tot de minimumafmetingen 
worden verricht ofwel door de nationale inspectiediensten in de havens (VK, Ierland, 
Denemarken), ofwel door gespecialiseerde diensten (Frankrijk, Portugal), ofwel door beide 
samen. Wat betreft de Lid-Staten waar de desbetreffende controles door meer dan één dienst 
worden verricht, is het niet duidelijk op welke wijze en in welke mate er wordt samengewerkt 
en gecoördineerd. 
De Lid-Staten die het bestaan van deze laatste vorm van controle melden, hebben in hun 
verslag aan de Commissie weinig bijzonderheden verstrekt omtrent het niveau, de frequentie 
en de reikwijdte. De Commissie kan daarom ook niet uitmaken of deze controles op een 
bevredigende wijze zijn verricht. 
Wat betreft het uit de markt nemen van produkten, vermelden de Lid-Staten in hun verslagen 
dat hierop in de meeste gevallen nauwlettend wordt toegezien en dat de desbetreffende 
procedures goed worden toegepast. 
De Lid-Staten dienen voorts gegevens te verstrekken over de resultaten van inspecties/controles 
(aard van de vastgestelde overtredingen enz.) met betrekking tot de marktaspecten en over de 
naar aanleiding van overtredingen getroffen sancties. Zo goed als alle Lid-Staten hebben 
hierover geen gegevens meegedeeld. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 12 
2. HET VERVOER VAN VISSERIJPRODUKTEN 
Een goede werking van de regelgeving inzake het vervoer van visserijprodukten4 moet de 
nationale controleautoriteiten in staat stellen te verhinderen dat met het oog op de verkoop 
partijen vis (en met name vis waarvoor beperkende TAC's gelden) worden vervoerd die niet 
volledig of niet correct zijn geregistreerd op de plaats van aanlanding of invoer of waarvan de 
precieze herkomst onduidelijk is. Dergelijke controles kunnen eveneens frauduleuze invoer in 
de Gemeenschap helpen verhinderen. Bovendien kunnen routinecontroles een afschrikmiddel 
zijn om vervoerders ervan te weerhouden partijen waarvan de registratie niet in orde is en/of 
ondermaatse vis aan te nemen. 
De aanvoer in de havens wordt gewoonlijk gecontroleerd in het kader van routine-inspecties 
aan de wal. De nieuwe verplichtingen gelden met name voor partijen die over het grondgebied 
van de Gemeenschap worden vervoerd. 
Bij de controles wordt met name nagegaan of: 
- de partijen vergezeld gaan van een vervoerdocument, 
- dit document de vereiste gegevens bevat. De vervoerder is verantwoordelijk voor het 
opstellen en bijhouden van dit document. 
Het controleren van het vervoer van visserijprodukten is een nieuwe taak voor de nationale 
controleautoriteiten. Het vervoer van visserijprodukten heeft de jongste jaren aanzienlijk aan 
belang gewonnen en dit met name voor bepaalde groepen van Lid-Staten. Samen met de 
volumes die worden vervoerd om naar de markt te worden gebracht en/of voor specifieke 
verbruiksdoeleinden, is dus ook de rol van het toezicht op de verplaatsingen van 
visserijprodukten belangrijker geworden. 
De gemeenschappelijke marktordening is vastgesteld bij Vo. (EEG) nr; 3759/92 van de Raad; de controle 
op de toepassing ervan maakt deel uit van de algemene controleregeling, vastgesteld bij Vo. (EEG) nr. 
2847/93, en wordt beheerst door de art. 24-28 van die verordening, terwijl het vervoer van 
visserijprodukten in art. 13 wordt geregeld. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 13 
In de verslagen van de Lid-Staten wordt geen informatie verstrekt over de intensiteit van de 
controles op de distributie van visserijprodukten, noch over de resultaten van dergelijke 
controles/steekproeven. De Commissie is op grond van deze verslagen en van bezoeken van 
haar Visserijinspectiedienst aan de Lid-Staten in 1994 van oordeel dat deze controles in het 
merendeel van de Lid-Staten in het beste geval zeer beperkt zijn en voor de totaliteit van de 
controles van generlei betekenis zijn. Zij concludeert derhalve dat de mogelijkheden die de 
regelgeving biedt zeer onvolledig door de Lid-Staten worden benut, met name ten aanzien van 
de problematiek van de ondermaatse vis. 
3. HET STRUCTUURBELEID5 
In samenhang met de nieuwe basisverordening, die - conform alle wetenschappelijke studies, 
waarin de excessieve visserij inspanningen en de overcapaciteit als hoofdoorzaken van de 
moeilijkheden van het GVB worden aangewezen - voorziet in de integratie van het beheer van 
de inputs en de outputs (vangsten), is het belang van de controle op de capaciteiten en 
inspanningen snel aan het groeien. Deze ontwikkeling zal nog enige tijd voortduren. 
Er wordt adequaat toezicht uitgeoefend op de aanpassing van de vangstcapaciteiten (uitgedrukt 
in aantal, grootte en vistuigkenmerken van de vaartuigen, tonnage of motorvermogen) en ook 
de verschillende maatregelen die worden getroffen (b.v. restricties) om de doelstellingen te 
bereiken, worden regelmatig gecontroleerd. Tevens moet worden toegezien op de naleving van 
de beperkingen qua visserijactiviteit die voor sommige Lid-Staten in het kader van het derde 
MOP zijn overeengekomen in aanvulling op de capaciteitsvermindering. Voorts moet worden 
verzekerd dat bijvoorbeeld vaartuigen die steun ontvangen voor modernisering of voor 
beëindiging, al dan niet definitief, van de activiteit, door de bevoegde nationale autoriteiten 
worden gecontroleerd. 
Uit de nationale verslagen blijkt dat de wijze waarop en de grondigheid waarmee door de 
bevoegde diensten wordt gecontroleerd, zeer verscheiden zijn. Sommige Lid-Staten (VK, 
Duitsland, Denemarken) beschikken over een goed ontwikkeld en samenhangend 
controlesysteem (databanken over de vlootactiviteit, vlootregister, stelselmatige controles van 
in de vloot opgenomen vaartuigen enz.), terwijl andere meer een ad hoe-benadering van deze 
technische controles hanteren. 
5 Zie de artikelen 25 tot en met 27 van Vo. (EEG) 2847/93. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 14 
Wat deze laatste groep betreft, heeft de Commissie vastgesteld dat de technische controles in 
het beste geval bij tussenpozen worden verricht, op een ongecoördineerde manier. De 
betreffende controles worden gewoonlijk slechts verricht wanneer een vaartuig een eerste 
wijziging heeft ondergaan en maar in weinig gevallen worden achteraf nog vervolgcontroles 
verricht, hetgeen met name nuttig is waar het gaat om vaartuigen die aan beperkingen qua 
vistuig en/of motorvermogen onderworpen zijn. Een tweede maar net zo belangrijk minpunt 
met betrekking tot deze technische controles is, dat deze in vele gevallen toevertrouwd zijn aan 
externe diensten, d.w.z. andere dan de visserijcontrolediensten. Daarbij komt nog dat de 
bevoegdheid soms wordt gedeeld door meerdere diensten. Zo zijn in één Lid-Staat (Portugal) 
vijf verschillende diensten hiervoor verantwoordelijk, terwijl in andere twee of zelfs drie 
verschillende ministeries betrokken zijn. 
Alhoewel de Commissie zich er rekenschap van geeft dat de verdeling van de bevoegdheden 
voor de verschillende aspecten van de zeevaart (waarvan de visserij er één is) over meerdere 
ministeries een traditie heeft, dringt zij bij de Lid-Staten aan op stappen om de activiteiten te 
laten centraliseren of coördineren door de dienst die de algemene verantwoordelijkheid voor 
de visserijcontrole draagt. 
Een eerste stap in die richting kan erin bestaan dat de Lid-Staten ervoor zorgen dat het 
communautaire gegevensbestand van vissersvaartuigen systematischer wordt gebruikt en wordt 
aangevuld door met het communautaire bestand gekoppelde databanken betreffende de 
vlootactiviteit, waarvan de gegevens zijn ontleend aan de logboekformulieren, de 
aanvoeraangiften en verkoopdocumenten enz. 
Ter afronding kan worden gesteld dat de meeste Lid-Staten nog onvoldoende aandacht hebben 
geschonken aan de controle van deze technische aspecten en in hun jaarverslagen onvoldoende 
gegevens hebben verstrekt over de intensiteit waarmee deze controles worden verricht. 
V. RECHTSHANDHAVING EN SANCTIEBELEID 
De mate waarin de bepalingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden nageleefd, zal 
afhankelijk zijn van de kwaliteit en de frequentie van de controles en van de hoogte van de 
sancties die op overtredingen staan. Het betreft hier echter in hoofdzaak een aangelegenheid 
van de Lid-Staten. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 15 -
Om een beter beeld te verkrijgen van de manier waaróp de visserijregelgeving in de 
verschillende Lid-Staten wordt gehandhaafd, heeft de Commissie een onderzoek laten 
verrichten dat het merendeel van de landen omvat. De resultaten van dat onderzoek worden 
in dit hoofdstuk weergegeven. 
1. NATIONALE RECHTSHANDHAVINGSSTELSELS OP VISSERIJGEBIED 
De rechtshandhaving op visserijgebied kan worden onderverdeeld in drie fasen, zijnde de 
vaststelling van kennelijke overtredingen naar aanleiding van controles, de inleiding van de 
vervolgingsprocedure en de oplegging van sancties. 
1.1 Controlebevoegdheden 
De traditionele controlebevoegdheden zijn in alle Lid-Staten vrijwel eender. De 
controleautoriteiten beschikken in alle Lid-Staten over een breed bevoegdheidspakket, dat onder 
andere het recht omvat om aan boord van vaartuigen te gaan en alle relevante delen daarvan 
te doorzoeken, vis te onderzoeken, onderzoeken in te stellen, alle daarvoor dienstige 
documenten op te vragen, monsters te nemen, goederen te meten en te wegen enz. 
Er zijn evenwel aanzienlijke verschillen wat betreft de draagwijdte van de bevoegdheden. Deze 
hangt af van diverse factoren, waarvan de aard van het rechtshandhavingsstelsel 
strafrechtelijk of administratiefrechtelijk - één van de belangrijkste is. 
1.2 Vervolgingsprocedures 
De vervolgingsprocedures voor visserijovertredingen zijn zeer verschillend van de ene 
Lid-Staat tot de andere. Deze verschillen komen bijvoorbeeld tot uiting in de wijze waarop de 
bewijslast is geregeld. Soms doen zich moeilijkheden voor wanneer bewijsmateriaal van een 
Lid-Staat naar een andere wordt overgebracht. Daarnaast zij er ook verschillen wat betreft de 
buitengerechtelijke afwikkeling van visserijovertredingen. 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 16 -
1.3 Sancties 
De verschillen tussen de nationale stelsels weerspiegelen zich eveneens in het ten aanzien van 
visserijovertredingen gevoerde sanctiebeleid. In sommige Lid-Staten valt de bestraffing van 
deze overtredingen onder de bevoegdheid van de strafrechter, terwijl andere een 
administratiefrechtelijk systeem toepassen waarbij administratieve instanties eenuitspraak doen. 
In nog andere Lid-Staten is een combinatie van beide stelsels van toepassing. 
De sancties kunnen in drie hoofdgroepen worden onderverdeeld: 
- door de strafrechter vastgestelde sancties (geldboetes, celstraf, verbeurdverklaring van 
de vangst of het vistuig, intrekking van de vergunning); 
- civielrechtelijke sancties (alleen in Denemarken en Nederland); 
- administratieve sancties opgelegd door een administratieve instantie (in de landen waar 
een dergelijk stelsel van kracht is). 
2. DE COMMUNAUTAIRE REGELGEVING 
Doordat de frequentie waarmee inspecties plaatsvinden over het algemeen laag is, kunnen 
vissers het boeterisico incalculeren als een bedrij fsuitgave. Het effect van een dreigende sanctie 
op het gedragspatroon van vissers is daarom in vele gevallen te verwaarlozen. En zelfs 
wanneer een boete de winst van één reis volledig tenietdoet, dan nog zal zulks voor de 
betrokken visser slechts een marginale verhoging van de kosten op jaarbasis teweegbrengen. 
Het is voorts bekend dat de nationale rechters zeer bescheiden boetes hebben opgelegd met het 
argument dat de Gemeenschapswetgeving van een zodanige complexiteit is dat van vissers niet 
mag worden verwacht dat zij deze volledig begrijpen. Er zijn helaas te veel voorbeelden van 
gevallen waarin de visserijsector en zelfs de nationale administraties dit beeld van het 
gemeenschappelijk visserijbeleid hebben uitgedragen. 
Om de objectiviteit en de doorzichtigheid van de vervolgingsmaatregelen te waarborgen, heeft 
de Commissie in het kader van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad tot invoering van 
een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid bepalingen voorgesteld, die door 
de Lid-Staten zijn aangenomen, met betrekking tot de effectiviteit van de maatregelen die 
dienen te worden getroffen wanneer de communautaire voorschriften niet worden nageleefd. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 17 -
Op grond hiervan dienen de Lid-Staten de nodige niet-discriminerende maatregelen vast te 
stellen om de naleving van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid te 
waarborgen en onregelmatigheden te vervolgen. Deze sancties moeten ervoor zorgen dat het 
met de overtredingen verkregen economisch voordeel effectief wordt tenietgedaan of leiden tot 
resultaten die in verhouding staan tot de ernst van de overtreding. 
Overeenkomst artikel 34, lid 2, van voornoemde verordening dienen de Lid-Staten tevens de 
Commissie regelmatig de resultaten mee te delen van de inspecties of controles die zijn 
uitgevoerd, met name het aantal en de aard van de geconstateerde overtredingen en de 
maatregelen die naar aanleiding daarvan zijn genomen. 
De meeste Lid-Staten verstrekken geen informatie over hun bestraffingsbeleid. Het is niet 
moeilijk voorbeelden te vinden van de ontoereikendheid van de sancties, doch er zijn weinig 
gegevens voorhanden waarmee een beoordeling van de doeltreffendheid van de sancties in de 
visserijsector kan worden gestaafd. Het aantal overtredingen waarvoor een vervolging is 
ingeleid, wordt wel door de Lid-Staten meegedeeld, maar over de uiteindelijke sancties is 
weinig of niets bekend. Deze situatie wordt geïllustreerd aan de hand van de cijfers in 
bijlage II. 
Een andere vaststelling betreft het feit dat sommige Lid-Staten de mededelingsplicht aangrijpen 
om systematisch alle overtredingen door vaartuigen van andere Lid-Staten en zelfs van derde 
landen ter kennis te brengen. 
Zolang de Commissie niet op regelmatige basis in kennis wordt gesteld van de aard van de 
strafrechtelijke of administratieve sancties en van de boetebedragen, kan zij geen gefundeerd 
oordeel vellen over de doeltreffendheid van de rechtshandhaving op visserijgebied in de 
Lid-Staten. 
3. SAMENWERKING 
De in de Lid-Staten geldende visserijregelgevingen blijken slechts in zeldzame gevallen te 
voorzien in samenwerking met andere Lid-Staten. De jurisdictie van een Lid-Staat strekt zich 
uit over de eigen wateren en dit voor alle vissersvaartuigen die daarin actief zijn, en over de 
wateren daarbuiten voor wat betreft de vissersvaartuigen die zijn vlag voeren. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 18 
Zij omvat het vaststellen en vervolgen van overtredingen. In gevallen waarin vissersvaartuigen 
in de wateren van meerdere Lid-Staten actief zijn en hun vangst in nog een andere Lid-Staat 
aanlanden, kan het voor de vlaggestaat evenwel moeilijk zijn toezicht uit te oefenen op de 
activiteiten van zijn vaartuigen. Dit is met name zo wanneer de vlaggestaat bijvoorbeeld 
individuele vangstquota aan zijn vaartuigen toewijst. Samenwerking van deze aard is echter 
volstrekt onbestaande. 
Bovendien zou in het kader van de samenwerking tussen Lid-Staten moeten worden voorzien 
in procedures voor de uitwisseling van informatie en bewijsmateriaal en in maatregelen tegen 
vaartuigen die zich in een andere Lid-Staat aan inspectie hebben onttrokken. De uiteenlopende 
nationale rechtshandhavingsstelsels, o.a. wat betreft de bewijslast, kunnen evenwel problemen 
opleveren. De gebrekkige samenwerking in de huidige context is wellicht symptomatisch voor 
de inschikkelijke houding ten aanzien van de visserij industrie in de meeste Lid-Staten en van 
haar neiging om meer te vangen dan in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid is 
toegestaan. Zulke handelwijze levert geen winnaars op maar enkel verliezers, omdat de 
instandhouding van de visbestanden hierdoor sterk in het gedrang komt. 
Om een aantal van de obstakels die door de verschillen in nationale procedures worden 
opgeworpen, te elimineren, wordt een nauwe samenwerking tussen de autoriteiten van de 
vlaggestaat en die van de kuststaat aanbevolen. Het mag immers niet zo zijn dat deze 
verschillen zich vertalen in verschillen qua doortastendheid van de aanpak. 
Met het oog op de rechtshandhaving is het daarom noodzakelijk de samenwerking tussen de 
Lid-Staten te versterken, het ontradend effect van sancties te vergroten en één en ander 
doorzichtiger te maken. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 19 -
VI. SLOTOPMERKINGEN 
Deze in 1995 opgemaakte balans maakt duidelijk dat de nieuwe bepalingen van de 
controleverordening (2847/93) heel traag ten uitvoer worden gelegd. Om het effect van deze 
nieuwe verordening ten volle te kunnen analyseren, zal er bijgevolg meer tijd nodig zijn. Een 
cruciale rol is in dat verband weggelegd voor het eerstkomende, in de loop van 1996 op te 
stellen rapport, dat niet alleen rekening zal moeten houden met de conclusies van de Raad van 
december 1994 (overlegging van een afzonderlijk rapport over de controle op de visserij in de 
Atlantische wateren), maar tevens met de in 1996 opgedane ervaring met betrekking tot de 
verplichte totstandbrenging van databanken voor de gegevens van de logboeken en 
aanvoeraangiften. Bovendien mag ervan worden uitgegaan dat de verstrekking door de 
Lid-Staten van nauwkeuriger gegevens, met name wat betreft de omvang van de voor de 
visserijcontrole ingezette middelen, de geconstateerde overtredingen en de getroffen sancties, 
de bruikbaarheid van dit rapport ten goede zal komen. 
Ondanks de onvolkomenheden die aan dit verslag kleven, acht de Commissie de geleverde 
arbeid van bijzonder groot belang. Dit helpt hoe dan ook de doorzichtigheid van de 
visserijcontrole in de verschillende Lid-Staten te vergroten. De Lid-Staten hebben grote 
inspanningen geleverd om hun controleapparaat behoorlijk te beschrijven, ondanks de 
begrijpelijke terughoudendheid ten aanzien van de eigen tekortkomingen. De Commissie zal 
de met de opstelling van dit rapport opgedane ervaring ten nutte maken om verzoeken om 
informatie aan de Lid-Staten scherper te formuleren, hetgeen de bijdrage van dit type rapporten 
aan de doorzichtigheid ongetwijfeld zal vergroten. De Commissie beschikt thans ook over een 
betere basis om de middelen die zij zelf inzet, te herschikken. Helaas wordt zij hierbij in haar 
mogelijkheden beperkt door de toename van de controletaken in de internationale wateren 
(NAFO, drijfnetten). De Commissie blijft hopen dat de betrokken Lid-Staten, overeenkomstig 
de regeling voor de verdeling van de bevoegdheden, snel weer de op hen rustende taken zullen 
opnemen. Los daarvan, is de Commissie van mening dat zij in de toekomst voorrang moet 
verlenen aan: 
de validatie - ten behoeve van de transparantie - van de door elke Lid-Staat verstrekte 
gegevens, in de vorm van een middelen- en resultaatindicator; 
p:\c31\rapports\ctrl\report\nl - 20 -
de opneming in de controleactiviteiten van de laàtst aan de visserijcontrole toegevoegde 
domeinen, met name op het gebied van het structuurbeleid, analyse van de 
vangstcapaciteiten, daarmee samenhangend bewaking van de visserij inspanningen, 
bewaking van de markten, mogelijkheid om transporten te controleren, ontwikkeling van 
de mogelijkheden om de verschillende informatiebronnen te koppelen en te vergelijken; 
de aanpak van problemen die in alle visserijtakken de voornaamste bronnen van 
overtreding van de Gemeenschapsvoorschriften zijn gebleken en de belangen van andere 
Lid-Staten kunnen schaden, zoals de quotaoverschrijdingen in de Noordzee of de Oostzee 
en de technische maatregelen in gebied 3; 
de coördinatie tussen de verschillende nationale controlediensten, alsmede tussen deze 
diensten en de diensten van DG XIV. De snellere invoering van nieuwe technologieën 
(controle via satelliet, computerverbindingen, ...) vormt een eerste thema waarover 
overleg zou kunnen worden gevoerd, maar is niet het enige. De coördinatie van 
interventies op zee, zoals in het kader van de controle op de tonijnvisserij in de 
Atlantische wateren is gebleken, vergt eveneens actie op communautair niveau. Dat geldt 
ook voor de controle op de vangsten van vaartuigen die vissen in de EEZ van een 
Lid-Staat en aanlanden in een andere Lid-Staat. De Commissie kan en moet waar het om 
coördinatie gaat in het algemeen een belangrijke rol spelen om de ontwikkeling van 
synergieën te bevorderen en wantrouwen weg te nemen. 
Wat de prioriteiten van de nationale administraties betreft, deze zullen in de details 
ongetwijfeld onderlinge verschillen vertonen. Voor 1996 zijn er wat de Commissie betreft 
echter twee grote zwaartepunten: de informatisering en de controle van de capaciteiten en 
inspanningen. 
p:\c3l\rapports\ctrl\report\nl - 21 -
BIJLAGE I 
VERSLAGEN PER LIDSTAAT 
Het verslag voor iedere Lid-Staat bestaat uit twee delen : 
I. Inspectie en controle van de visserijactiviteit 
Hierin wordt een samenvatting gegeven van het door elke Lid-Staat verstrekte overzicht 
van de controlevoorzieningen die in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid 
zijn getroffen. De Commissie heeft wegens de omvang en het heterogene karakter van 
de overzichten die door de Lid-Staten zijn verstrekt, een samenvatting opgesteld. 
II. Evaluatie 
Deze evaluatie door de Commissie is aan de betrokken Lid-Staat medegedeeld en gaat 
vergezeld van de eventuele opmerkingen op deze evaluatie. 
In de beoordeling door de Commissie wordt telkens verwezen naar de specifieke context 
voor iedere Lid-Staat. De Commissie wil daarmee het onderlinge begrip tussen de Lid-
Staten bevorderen. 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 2L-
BELGIË 
/. Inspectie en controle op de visserij 
A. ORGANISATIE 
De controle op de visserij-activiteiten van de Belgische en niet-Belgische vissersvaartuigen 
is vooral de taak van het Ministerie van Landbouw, hoewel een aantal specifieke 
werkzaamheden in het kader van de controle op de visserij opgedragen zijn aan het 
Ministerie voor Verkeer en Infrastructuur, het Ministerie van Economische Zaken en de 
Regering van het Vlaamse Gewest. 
Binnen het Ministerie van Landbouw is de Dienst Zeevisserij verantwoordelijk voor het 
verzamelen van gegevens over visaanvoer. Voorts controleert hij de invoer, de markten 
en het beheer van de nationale quota. 
De controles op zee worden uitgevoerd door de nationale Marine, die ressorteert onder het 
Ministerie van Landsverdediging. Deze controles worden uitgevoerd in samenwerking met 
de Dienst voor Zeevisserij en personeel van die dienst vaart mee op de marineschepen. 
De structurele aspecten (vergunningen, kenmerken van de vaartuigen) worden behandeld 
door de Dienst voor Zeevisserij, terwijl het technische aspect (motorvermogen/tonnage) 
gecontroleerd wordt door het Ministerie van Verkeer (Dienst Zeevaartinspectie). De 
ontwikkeling van de vloot wordt gereguleerd via vergunningen die worden afgegeven door 
de Dienst voor Zeevisserij en de financiering (leningen enz.) komt van de Regering van 
het Vlaamse Gewest. 
Aan de afzetkant (kwaliteitssortering, ophoudprijzen enz.) is de verantwoordelijkheid voor 
de controle als volgt verdeeld : 
- de kwaliteitssortering : Ministerie van Landbouw (Nationale Dienst voor de Afzet van 
Land- en Tuinbouwprodukten - NDALTP) 
- het uit de markt nemen van vis enz. : Ministerie van Economische Zaken (Dienst 
Algemene Economische Inspectie) 
- prijsniveaus : Ministerie van Landbouw (Dienst voor Zeevisserij). 
IS 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
De Dienst voor Zeevisserij heeft ongeveer 25 personeelsleden. 
De Inspectiedienst voor Zeevisserij, een afzonderlijke afdeling binnen de Dienst voor 
Zeevisserij, telt één inspecteur en vier visserij ambtenaren en is gevestigd in Oostende. De 
Inspectiedienst voert regelmatig controles uit in de havens en afslagen en neemt deel aan 
controles op schepen en vanuit de lucht. Een klein aantal ambtenaren van de Dienst voor 
Zeevisserij houdt zich bezig met vangst registratie en quotabeheer. 
Tijdens de afslag- en havencontroles in Zeebrugge worden de nationale inspecteurs 
bijgestaan door de lokale havenpolitie. 
Van tijd tot tijd kan de Inspectiedienst voor Zeevisserij een beroep doen op de hulp van 
de Onderzoeksafdeling van de Dienst Douane en Accijnzen. 
Voor de controle bij de afzet van vis en de daarmee verband houdende technische aspecten 
(sortering, versheid) zijn er twee inspecteurs van de NDALTP (Ministerie van Landbouw). 
Eén inspecteur (van het Ministerie van Economische Zaken) controleert de bestemming 
van uit de markt genomen vis en de naleving van de ophoudprijzen. 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
Drie marinevaartuigen (2 sleepboten en 1 kustmijnenveger) zijn beschikbaar voor het 
beschermen van de visgronden. 
Een vliegtuig van de Gewestregering (Dienst Leefmilieu) wordt voor een totaal van 40 uur 
per jaar gehuurd. Het wordt gebruikt voor controles vanuit de lucht in specifieke periodes 
van het jaar (lente - voor het platvissei/oen). 
^ 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
3. Informaticadienst 
In Oostende is een centrale computerdienst opgericht met een AS-400 IBM-computer. 
Deze wordt gebruikt voor het opslaan van gegevens uit de logboeken over de vangsten, 
uit aanvoeraangiften, uit verkoopdocumenten, en gegevens over de afzet (prijzen, 
hoeveelheden, kwaliteitssortering enz.) en voor het opslaan van de lijst van afgegeven 
vergunningen. 
Gegevens (verkoopdocumenten enz.) van de afslag van Zeebrugge worden dagelijks on 
line doorgestuurd naar de Dienst voor Zeevisserij. Ook de registratie van vaartuigen, de 
taak van het Ministerie van Verkeer, is gecomputeriseerd. Gegevens van andere 
afslagcentra worden manueel ingevoerd in Oostende. 
C. ACTIVITEITEN 
In 1994 zijn 208 controles aan de wal (op afslagen/bij kopers en op vaartuigen) uitgevoerd 
in de volgende havens/afslagen : 
Zeebrugge : 99 
Oostende : 71 
Nieuwpoort : 17 
Andere : 21. 
Bij deze controles zijn 64 overtredingen vastgesteld (de meeste daarvan hadden betrekking 
op logboeken en aanvoeraangiften). Ongeveer 30 % van de geregistreerde aanvoer is 
gecontroleerd. 
Ongeveer 95 % van alle logboekformulieren wordt ingestuurd. Dat geldt ook voor de 
aanvoeraangiften en verkoopdocumenten. Bovendien wordt er regelmatig informatie 
uitgewisseld met Denemarken (via modem), Nederland en het Verenigd Koninkrijk. 
De gegevens uit logboeken en aanvoeraangiften worden voor ongeveer vijfenzeventig 
percent van de aanvoer via de verkoopdocumenten nagetrokken. Afwijkingen worden voor 
verdere afhandeling aan de Inspectiedienst voor Zeevisserij doorgegeven. 
• s 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 
Marinecontroles 1994 
In 1994 zijn 68 vaartuigen gecontroleerd (hoofdzakelijk Belgische en Nederlandse). 
Daarbij zijn negen overtredingen vastgesteld. In 1994 is in totaal 34 dagen op zee 
gepatrouilleerd in gebied IVc. 
Controle vanuit de lucht (40 uur) leidde tot 302 controlewaarnemingen. 
26 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
//. Evaluatie 
A. Algemeen 
De vissersvloot telt een beperkt aantal middelgrote vaartuigen. Een relatief groot deel van 
de vangst wordt aangvoerd in andere Lid-Staten (Verenigd Koninkrijk, Nederland en 
Denemarken). In 1994 zijn de quota voor 9 visbestanden opgebruikt. Vooral het quotum 
voor tong wordt heel nauwgezet beheerd. De Belgische exclusieve economische zone 
(EEZ) is niet groot en de kustlijn is betrekkelijk kort met een gering aantal havens. 
B. Sterke en zwakke punten 
De vangstregistratie gebeurt per computer aan de hand van gegevens uit 
logboekformulieren, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten. Ongeveer 75 % van de 
aanvoer wordt kruiselings gecontroleerd. De vangstregistratie van de aanvoer die voor de 
eerste verkoop op veilingen wordt aangeboden, lijkt betrouwbaar. De aanvoer in andere 
Lid-Staten wordt geregistreerd op basis van logboekformulieren. Deze informatie wordt 
getoetst aan de informatie over aanvoer en verkoop die door de betrokken Lid-Staten 
wordt meegedeeld. 
Hoewel het aantal ambtenaren voor de inspectie de jongste jaren is toegenomen, wordt het 
nog steeds als ontoereikend beschouwd. Bovendien hebben deze ambtenaren niet de nodige 
wettelijke bevoegdheden om hun taak aan de wal en op zee uit te voeren. 
Drie marinevaartuigen met beperkte mogelijkheden voor visserijcontrole voeren deeltijds 
controles uit op zee. De controle vanuit de lucht blijft beperkt tot 40 uur per jaar. De 
bewijskracht in rechte van de via deze controlemethode geconstateerde feiten wordt 
betwist. 
Aangenomen wordt dat er nog steeds ongeregistreerde aanvoer plaatsheeft. De 
visserij-inspecteurs worden door douane-ambtenaren of politieagenten vergezeld om die 
praktijken op te sporen. 
2 f 
p:\c3l\rapports\ctrI\annexe I\nl 
DENEMARKEN 
/. Inspectie en controle op de visserij 
A) ORGANISATIE 
De verantwoordelijkheid voor de controle op de visserij ligt bij de Directie Visserij, die 
sinds de herstructurering in 1994 deel uitmaakt van het Ministerie van Landbouw en 
Visserij. 
Binnen de Directie Visserij is er een afdeling die meer specifiek verantwoordelijk is voor 
de controle, met inbegrip van de eigenlijke inspectie. Andere taken van die afdeling zijn 
het registreren van de vangsten, het afgeven van vergunningen en de structurele en 
afzetaspecten die samenhangen met de visserij. 
De eigenlijke Inspectiedienst voor de Visserij is gedecentraliseerd : de meeste inspecteurs 
hebben hun standplaats in de belangrijkste vissershavens en hun activiteiten worden 
gecoördineerd door het secretariaat van de afdeling. 
Voor specifieke taken, bijvoorbeeld structuren en afzet, krijgt de Inspectiedienst hulp van 
of werkt hij samen met andere gespecialiseerde overheidsinstanties, bijvoorbeeld Douane 
en Accijnzen, de Gezondheidsdiensten en de Veterinaire Diensten. 
De Inspectiedienst heeft zijn eigen inspectiemiddelen - patrouillevaartuigen en 
computersystemen - die uitsluitend voor deze dienst werken. 
Zowel centraal als lokaal is het belangrijkste doel van de Inspectiedienst de verzameling 
van vangstgegevens uit logboeken/aanvoeraangiften en de toetsing ervan aan gegevens uit 
verkoopdocumenten van afslagcentra en kopers. 
Deze gegevens worden systematisch geanalyseerd en de geconstateerde discrepanties 
worden nader onderzocht. Om de analyse te vergemakkelijken, zijn twee databanken 
opgezet, één voor de aanvoer en één voor de verkoop. 
u 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 
B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
Concreet heeft de Inspectiedienst 143 inspecteurs, verdeeld over de belangrijkste 
vissershavens. 
Bovendien heeft het secretariaat 25 en de computerdienst, die gegevens uit 
logboeken/aanvoeraangiften/verkoopdocurnenten verwerkt, 24 mensen in dienst. 
De analyse en bijwerking van vangstgegevens voor soorten waarvoor beperkingen inzake 
de TAC's gelden, wordt uitgevoerd door een bijkomende staf van 3 personen. 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
In totaal worden er vijf vaartuigen gebruikt voor visserijpatrouilles. Deze vaartuigen 
hebben een totale bemanning van 102 personen. 
De Inspectiedienst voor Zeevisserij voert geen controles uit vanuit de lucht. 
3. Informaticadienst 
Er zijn computersystemen opgezet om de gegevens uit logboeken/aanvoeraangiften en 
verkoopdocumenten te verwerken, de vangstaangiften te registreren en continu analyses 
van de visserijactiviteiten en de visserij-inspanning uit te voeren. 
De gegevens worden opgeslagen in een mainframe waartoe het personeel toegang heeft 
via een lokaal netwerk. Inspecteurs van de buitendienst zijn met elkaar verbonden via een 
netwerk en hebben eveneens toegang tot het mainframe. 
^5 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
C) ACTIVITEITEN 
Inspectie-activiteit, volgens haven, volgens activiteitentype 
Tabel 1 
Inspectiedienst 
gevestigd in 
Esbjerg 
Fredericia 
Frederikshavn 
Nykobing Mors 
Randers 
Roskilde 
Totaal Personeel 
21 
19 
29 
25 
18 
31 
143 Aantal controles op 
vaartuigen 
1475 
107 
1524 
457 
83 
1107 
4573 Aantal controles 
van kopers 
1016 
50 
2617 
993 
293 
205 
5174 
s^ 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Controles op zee - patrouilles per patrouillevaartuig, gespecificeerd in aantal dagen en per 
ICES-gebied 
Tabel 2 
VAARTUIG 
Jens Vaever 
Nordsoen 
Nordjylland 
Vestkysten 
Viben 
Diverse skibe 
Totaal GEBIED 
IV A 
12 
12 IV b 
142 
14 
117 
1 
274 III AN 
2 
49 
97 
148 III AS 
i 
26 
28 
21 
75 III B 
2 
80 
1 
83 III C 
1 
5 
102 
3 
111 HID 
51 
16 
31 
98 
Aantal controles op zee per ICES-gehicd 
VAARTUIG 
Jens Vaever 
Nordsoen 
Nordjylland 
Vestkysten 
Viben 
Totaal GEBIED 
IV A IV b 
200 
5 
68 
293 III AN 
1 
48 
89 
128 III AS 
10 
15 
14 
39 III B 
7 
7 III C 
13 
71 
84 HID 
39 
20 
6 
65 
Resultaten : 
Aantal tijdens zee- en havencontroles ontdekte overtredingen. 
Havencontroles : 182 - grootste categorie - logboek/aanvoeraangifteverplichting (57). 
Controles op zee : 59. 
'i 1 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Validatie van gegevens over aanvoer, afslagen, enz. 
De validatie gebeurt hoofdzakelijk door het systematisch vergelijken van 
logboek/aanvoeraangiften en verkoopdoeumenten. 
Gegevens over aanvoer en verkoop worden in de havens opgetekend door lokale 
inspecteurs en doorgegeven aan de centrale overheid. Aankopen op afslagen of door grote 
kopers (visverwerkingsfabrieken) worden binnen achtenveertig uur gesignaleerd. Aan de 
hand van deze gegevens worden dagelijks cross checks uitgevoerd om fouten, ontbrekende 
informatie en tegenstrijdigheden op te sporen. 
Bovendien worden de grotere afslagcentra regelmatig bezocht om controles uit te voeren 
op de hoeveelheden, hun sortering en versheid en, in het algemeen, de inachtneming van 
afzetvoorschriften. 
De validatie van aanvoergegevens door fysieke controles (controleren en registreren van 
aangevoerde hoeveelheden - aantal kratten - gewicht) blijft beperkt tot ongeveer 3 % van 
de aanvoer. 
Er is een vergunningenstelsel voor vaartuigen zonder logboek en hun vangst wordt 
geregistreerd op basis van de verkoopdocumenten. 
Aanvoer uit derde landen 
De aanvoer door Deense vaartuigen in havens in derde landen wordt gecontroleerd aan de 
hand van logboek/aanvoeraangiften die dan vergeleken worden met de erop aansluitende 
verkoopdocumenten als de vangst in Denemarken verkocht wordt. In 1995 is de opmaak 
van de verkoopdocumenten gewijzigd om informatie op te nemen over de economische 
zone waarin het vangstgebied ligt. 
Controle op technische instandhoudingsmaatregelen (aard van het vistuig, vismaat, 
enz.) 
3^ 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
De Inspectiedienst voor Zeevisserij voert controles uit bij haveninspecties en patrouilles 
op zee. Er zijn geen precieze details beschikbaar over aantal (of frequentie) van deze 
inspecties. Doorgaans worden zij uitgevoerd tijdens routine-haveninspecties. 
De nationale overheid heeft problemen geconstateerd met betrekking tot de aanvoer van 
ondermaatse vis (Noorse kreeft in het bijzonder), maar bij haar pogingen om daaraan een 
einde te maken ondervindt zij hinder van het feit dat de ondermaatse vis vaak wordt 
aangevoerd bij kleinere aanlandingen, die niet continu in het oog kunnen worden 
gehouden. 
Controles op maaswijdten en vistuig hebben doorgaans plaats tijdens patrouilles op zee. 
Er zijn geen precieze cijfers beschikbaar over aantallen inspecties en ontdekte 
onregelmatigheden. Een hinderpaal voor een effectieve controle is dat vaartuigen 
verschillende types van vistuig/maaswijdten aan boord kunnen hebben terwijl ze zich op 
zee bevinden, en alleen de laatste trek kan worden gecontroleerd. 
Visvervoer 
Over land getransporteerde vis wordt in eerste instantie gecontroleerd aan de hand van 
monsters en steekproefsgewijs. Alleen de rijkspolitie heeft het recht voertuigen tegen te 
houden, wat een algemenere controle verhindert. Door samenwerking met de rijkspolitie 
wordt een bevredigend controleniveau bereikt. 
3J 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 
//. Evaluatie 
A. Algemeen 
De Deense EEZ is beperkt, maar het land heeft een lange kustlijn met meer dan 
200 havens. De vismeelindustrie is gevestigd op de westkust van Jutland. Er zijn talrijke 
kleine havens aan de Deense kust en tussen de eilanden. De belangrijkste haven aan de 
Oostzee is Nekso op Bornholm. 
De Deense vloot vist op verscheidene soorten. De overcapaciteit van de vloot is geleidelijk 
verminderd en er is geen te grote druk op de quota, behalve voor bepaalde soorten, zoals 
kabeljauw en tong in de Noordzee. Het grootste deel van de vangst bestaat uit kleine vis 
die bestemd is voor verwerking tot vismeel en -olie. Uit recentelijk georganiseerde 
steekproeven blijkt dat de aanvoer van haring voor vermaling afgenomen is ten gevolge 
van het beheerssysteem en, waarschijnlijk, een aantal biologische ontwikkelingen 
waaronder het toegenomen sprotbestand. De controle op de industriële visserij blijft 
evenwel een moeilijke zaak. Een groot probleem in dat verband vormt de gemengde 
clupeidaevisserij in het Skagerrak/Kattegat, waar zoveel mogelijk voordeel wordt gehaald 
uit de onduidelijkheden in de verordeningen. Bijvangsten in bepaalde andere takken van 
de industriële visserij kunnen eveneens problemen opleveren. Zelfs de zogenaamd 
"orthodoxe" visserij moet in het oog worden gehouden wegens het risico dat vissoorten 
verkeerd worden opgegeven, bijv. haring i.p.v. zandspiering. 
De sector is goed georganiseerd, wat de controle zou moeten vergemakkelijken. 
B. Sterke en zwakke punten 
Het Deense visserijbeleid heeft een lange geschiedenis en is veelomvattend. Het is vertaald 
«• in een compleet geheel van nationale voorschriften. 
De overheid heeft een vrij uitgebreid systeem van vangstregistratie opgezet. Er zijn 
computersystemen tot stand gebracht om de door viskopers ingediende logboekformulieren 
en verkoopdocumenten te verwerken. De gegevens worden systematisch kruiselings 
gecontroleerd. Fysieke controles gebeuren evenwel niet op grote schaal. 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
De aantekeningen in het logboek worden niet grondig gecontroleerd. De 
verkoopdocumenten, die eigenlijk als aanvoeraangifte gebruikt worden, worden niet 
voldoende gecontroleerd door de nationale inspecteurs, hoewel er wellicht onwettige 
afspraken tussen vissers en kopers bestaan. De onderlinge toetsing van logboeken en 
verkoopdocumenten zou vaker moeten worden aangevuld met fysieke controles. In dit 
verband merken de Deense autoriteiten het volgende op : 
Het Deense systeem voor de controle van de vangst- en aanvoerregistratie is een 
drieledig systeem dat fysieke controles, controles van documenten en 
boekhoudcontroles omvat. Welke controles worden uitgevoerd en in welke mate wordt 
gecontroleerd, wordt bepaald op basis van het antwoord op de vraag waar de 
controlemiddelen het efficiëntst kunnen worden aangewend. Bij de fysieke controle van 
de aanvoer worden de gegevens van het logboek en de daarop aansluitende 
verkoopdocumenten geverifieerd. Voor het toezicht op de naleving van de nationale 
voorschriften voor de visserij op alle belangrijke soorten worden geregeld controles 
aan de hand van documenten verricht door de plaatselijke inspectiediensten en wordt 
de boekhouding van bedrijven gecontroleerd. Bij de controle van de documenten 
worden de gegevens van logboeken en verkoopdocumenten getoetst aan de toegestane 
vangsten van de gereguleerde soorten. Voor de individuele visserij takken worden per 
vaartuig alle gegevens gecontroleerd. De plaatselijke inspectiediensten controleren ook 
de boekhouding van de bedrijven. Daarbij worden steekproefsgewijs voor een 
bepaalde periode alle inkomende en uitgaande goederen- en geldstromen nagetrokken 
om na te gaan of de ingeslagen en/of aangekochte hoeveelheden overeenstemmen met 
de verkochte. Daarbij moeten eventuele fouten in de registratie aan het licht komen. 
De registratie van de vangst voor de industrie via het administratieve circuit voldoet niet 
helemaal. De kopers van vis voor de industrie vermelden alleen de belangrijkste gevangen 
soorten; de overheid kent de samenstelling van een individuele vangst doorgaans niet. Zo 
kan een gemengde industriële vangst van kever en beschermde soorten volledig worden 
opgegeven als kever. Daardoor worden van sommige soorten hogere dan de reële vangsten 
opgegeven in de vangstverslagen, van andere daarentegen te kleine hoeveelheden. Een 
globale wetenschappelijke evaluatie van de industriële vangsten, gesteund op het 
steekproevensysteem, ondervangt een en ander evenwel. Toch kan de Commissie niet 
garanderen dat het steekproevensysteem volstrekt betrouwbare gegevens verschaft. Er is 
ook te weinig rechtstreekse controle op zee op de specifieke maatregelen inzake beheer 
Si" 
p:\c3l\rapports\ctrI\annexe 1 \nl 
van de visserij-inspanning waarmee de industriële visserij in probleemgebieden wordt 
beperkt. Een satellietcontrolesysteem zou dit probleem oplossen. 
Wat de registratie van deze vangsten betreft merken de Deense autoriteiten het volgende 
op : 
De registratie van de vangst van vis voor verwerking beantwoordt aan het bepaalde 
in artikel 5, lid 1, van Verordening (EG) nr. 3362/94 van de Raad van 20 december 
1994 inzake de vaststelling van de voor 1995 geldende totaal toegestane vangsten voor 
bepaalde visbestanden of groepen van bestanden en de bij de visserij in het kader van 
de totaal toegestane vangsten in acht te nemen voorschriften. Voorts is het 
registratiesysteem geschikt voor het beheer van de quota als het wordt aangevuld met 
een steekproefsysteem, dat kan worden gebruikt voor de advisering met betrekking tot 
biologische kwesties. 
Bovendien wil de Deense overheid de vissers alleen vervolgen als de bijvangstlimieten in 
aanzienlijke mate zijn overschreden. Als de bijvangstlimiet bij voorbeeld 10 % bedraagt, 
wordt pas vervolgd bij een bijvangst van ten minste 20 %. Een veroordeling leidt tot een 
boete en tot de verbeurdverklaring van de waarde van de onwettige vangst. 
De controles op zee zijn niet intensief. De patrouillevaartuigen krijgen nog andere taken 
toegewezen, zoals het verstrekken van hulp aan de vissers. De controles zouden verbeterd 
kunnen worden als er vanuit de lucht werd gecontroleerd. De Deense autoriteiten hebben 
erop gewezen dat 
de inspecteurs op zee ca. 80 % van hun tijd besteden aan de eigenlijke controletaken, 
de resterende tijd aan o.m. reddingsopdrachten. In 1994 zijn 801 controledagen 
gepresteerd waarbij in totaal 120 127 zeemijl is afgelegd. 
2>Q 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
In 1994 heeft de controle op de kabeljauwvisserij in de Oostzee voor bijzondere 
problemen gezorgd. De inspectiedienst kan de grote aanvoer uit derde landen nauwelijks 
aan en had daardoor te weinig middelen vrij om de visserij te controleren. Bovendien was 
het inspectievaartuig dat toen opereerde in de Oostzee, niet geschikt voor zijn taak. Op 
verzoek van de Commissie heeft de Deense overheid een administratief onderzoek naar 
deze visserij ingesteld. 
i> 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 
DUITSLAND 
L Inspectie en controle van de visserij-activiteit 
A) ORGANISATIE 
De verantwoordelijkheid voor de controle op de visserij in de Bondsrepubliek is verdeeld 
tussen de centrale overheidsinstanties en hun tegenhangers in de Lander. 
De centrale autoriteiten ressorteren onder het Ministerie van Voedselvoorziening, 
Landbouw en Bosbouw. 
Er zijn visserij-inspecteurs bij het ministerie en in de Lander. Beide inspectiediensten zijn 
verantwoordelijk voor de volgende taken : 
- controle op de aanvoer, op de kenmerken van vistuig en vaartuigen, de kwaliteit, de 
naleving van visserijverbodsbepalingen en technische voorschriften (prijzen, 
ophoudprijzen, versheid, sortering, enz.), validatie en onderlinge toetsing van vangst­
en verkoopregisters. 
Ook een aantal gespecialiseerde overheidsorganisaties wordt betrokken bij het controleren 
van de verschillende aspecten van de visserijactiviteit : 
- technische aspecten van vaartuigen/vistuig : Federale Dienst voor Zeevaart en 
Hydrografie, 
- afzet : Federale Veterinaire Dienst 
Federale Dienst voor Landbouw en Voedingsmiddelen - BLE 
het Duitse Interventiebureau, 
- invoer : Dienst voor Douane en Aceijnzen, 
- controlevaartuigen : Kustwacht. 
B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
Inspectiedienst voor de Visserij 
De Bondsrepubliek heeft in totaal 30 inspecteurs aan de wal. Zij zijn als volgt verdeeld 
- federale inspectie : 4 
- inspectie door de Lânder : 76 
p:\c3I\rapports\ctrI\annexel\nl 
De inspecteurs van de Lânder zijn als \ >lgt verdeeld : 
- Schleswig-Holstein : 1 ) 
- Mecklenburg-Vorpommern : 12 
- Hamburg : 1 
Deze "kerngroep" van inspecteurs kr gt bij omvangrijke controles hulp van ander 
personeel van de Lânder. 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
In totaal worden in de Bondsrepubliek 1 controlevaartuigen gebruikt. Deze vaartuigen 
zijn toegewezen aan de centrale overheii (4) en aan de Lânder (17). Bovendien voeren 12 
douanevaartuigen beperkte controleopdr chten uit. Er wordt bij voorbeeld aan de grens van 
de Duitse visserijzone en in bepaalde b» schermde gebieden gepatrouilleerd om platvis te 
controleren. 
Deze vaartuigen voeren evenwel geen t hte visserij-inspecties uit. 
De activiteit van de controlevaartuigen \ ordt gecoördineerd door de nationale Kustwacht. 
Er worden geen vliegtuigen gebruikt V( >r visserijcontroles. 
3. Informaticadienst 
De informatie over de administratie van |uota, de nationale vissersvloot en de afzet wordt 
op de Federale Dienst voor Landboi w en Voedingsmiddelen (BLE) per computer 
verwerkt. Bovendien hebben sommige I ander zelf eigen computersystemen en zijn andere 
dergelijke systemen aan het installeren. 
3 y 
p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl 
C) ACTIVITEITEN 
Inspectiedienst voor de Visserij 
Haveninspecties 
In 1994 zijn er 10 539 haveninspecties litgevoerd, verdeeld als volgt 
Lânder Aantal haveninspecties 
Mecklenburg-Vorpommern 7 383 
Niedersachsen 2 473 
Schleswig-Holstein 683 
TOTAAL 10 539 
Tijdens deze inspecties zijn 176 overtredingen geconstateerd. De meeste overtredingen 
hadden betrekking op logboeken/aanvot raangiften. 
Aard van overtreding Nationaliteit van vaartuig 
Duits Deens 
Logboek/aanvoeraangifte 53 4 
Onwettig vistuig 10 
Tonnage/motorvermogen van 1 
vaartuig 
Bijvangst 1 
Ondermaatse vis 8 
Ongeoorloofde visserij 5 
Identificatie van het vistuig 5 
Identificatie van het vaartuig 17 
Andere 76 
p:\c31\rapports\ctrI\annexe 1 \nl Mo 
Behalve inspecties van de vaartuigen voeren de controle-instanties ook aanvoercontroles 
uit op de losplaats of in de afslagcentra. In 1994 is naar schatting dertig percent 
gecontroleerd, hoofdzakelijk in de afslagen. Er zijn geen controles op overlandtransporten 
uitgevoerd. 
Onderlinge toetsing van logboekgegevens, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten zijn 
uitgevoerd op alle vaartuigen met een lengte van tien meter of meer. Deze aanvoer maakte 
vijfennegentig percent uit van de totale aanvoer in de havens van de Bondsrepubliek. De 
vangsten van vaartuigen van minder dan 10 meter worden elke maand gerapporteerd aan 
de overheidsinstanties. 
Er zijn specifieke controles uitgevoerd op vooral de naleving van de bepalingen inzake 
minimumvismaat (zowel op zee als in havens), minimummaaswijdten en, in beperkte mate, 
op het transport van vis. 
Inspecties op zee 
Gebied Aantal dagen Inspecties 
ICES III 1 415 2 843 
ICES IV 1 344 1 645 
ICES V 4 
ICES VI 2 
ICES XII 14 
ICES XIV 68 
TOTAAL 2 847 4 488 
Bij patrouilles op zee zijn 265 overtredingen vastgesteld. 
Aantallen op zee vastgestelde overtredingen, gespecificeerd naar nationaliteit van het 
vaartuig of aard van de overtreding 
Totaal aantal 
vaartuigen in 
overtreding 
TOTAAL : 265 Nationaliteit van het vaartuig 
Belgisch 
2 Duits 
240 Deens 
7 Nederlands 
15 Brits 
1 
H\ 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
De overtredingen hadden vooral betrekking op onregelmatigheden in logboeken, het 
gebruik van niet toegestaan vistuig, ongeoorloofde visserij, binnenvaren van gesloten 
gebieden, enz. 
Er zijn tweehonderd veertig overtredingen van Duitse vaartuigen vastgesteld. 
Aantal gecontroleerde vissersvaartuigen, naar nationaliteit 
Duits 3 778 
Deens 138 
Nederlands 503 
Brits 45 
Belgisch 24 
TOTAAL 4 488 
1Z 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
IL Evaluatie 
A. Algemeen 
De omvang van de Duitse visserij is in de voorbije 15 tot 20 jaar drastisch afgenomen. 
Duitsland heeft zijn vloot qua structuur en omvang aangepast aan de beschikbare quota. 
Er is geen overcapaciteit. De EEZ is beperkt en de Noordzeekustlijn is betrekkelijk kort, 
met slechts een klein aantal havens. Aan de Oostzeekust zijn er meer, hoofdzakelijk kleine, 
havens. 
Duitsland heeft een belangrijke visverwerkende industrie die voor haar voorziening 
hoofdzakelijk op ingevoerde produkten is aangewezen. 
B. Sterke en zwakke punten 
In de havens worden weinig inbreuken op technische maatregelen vastgesteld en de 
controle lijkt voldoende, hoewel er in de Lânder een gebrek aan personeel is. Anders 
liggen de zaken wat de controle op zee betreft; de visserijpatrouillevaartuigen worden 
blijkbaar niet optimaal gebruikt omdat de bevoegdheden verdeeld zijn tussen de federale 
overheid en de Lânder. 
De Duitse diepzeevloot opereert in het hele Noord-Atlantische gebied. De vloot wordt 
meestal geëscorteerd door een Duits visserijpatrouillevaartuig (Fischereischutzboot). De 
Duitse overheid is dan ook goed op de hoogte van de activiteiten van dit vlootsegment op 
de visgronden. Er worden zeer grondige controles uitgevoerd op diepvriestrawlers. De 
controleurs controleren het lossen van de vracht en verifiëren met onregelmatige 
tussenpozen de identificatie van de eenheden. Ze nemen ook monsters van diepgevroren 
visfiletblokken en sturen ze naar een veterinair bureau voor identificatie van de soort. 
De vangstregistratie is gebaseerd op de logboekformulieren, aanvoeraangiften en 
verkoopdocumenten. Er wordt met een hele serie omzettingsfactoren gewerkt. In het 
algemeen lijkt de vangstrapportering betrouwbaar. 
VJ 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
In 1994 heeft de controle op de kabeljauwvisserij in de Oostzee bijzondere problemen 
opgeleverd. De inspectiediensten waren niet berekend op het grote aantal verkeerde 
aangiften van soorten en op de omvang van invoer en doorvoer van kabeljauw. De 
bevoegde overheidsinstanties hebben initiatieven genomen met betrekking tot de controle 
op Duitse vaartuigen die in de Deense zone vissen en andersom. Op verzoek van de 
Commissie heeft de Duitse overheid een administratief onderzoek ingesteld m.b.t. deze 
visserij. 
M«j 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
GRIEKENLAND 
I. Inspectie en controle op de visserij 
A. ORGANISATIE 
Verschillende ministeries en openbare instanties delen de verantwoordelijkheid voor het 
toezicht op de visserij. De bevoegde ministeries zijn het Ministerie van Landbouw 
(Directoraat-generaal Visserij), het Ministerie van Koopvaardij (Afdeling Kustwacht-
Politie) en, in mindere mate, het Ministerie van Handel. De feitelijke controles worden 
uitgevoerd door de havenautoriteiten (172 in totaal), die onder het Ministerie van 
Koopvaardij ressorteren. Zij zijn verantwoordelijk voor de afgifte van certificaten 
betreffende de veiligheid van de vissersvaartuigen en voor de controle op de 
visserijactiviteiten tot op de plaats van aanvoer van de vangsten. Zij moeten nagaan of 
de nationale en de communautaire wetgeving in het kader van het gemeenschappelijk 
visserijbeleid worden nageleefd (maaswijdte, technische maatregelen, enz.) en passen ook 
de procedures wegens inbreuk toe. 
De gespecialiseerde diensten van het Ministerie van Landbouw en van het Ministerie van 
Handel zijn verantwoordelijk voor de controle op binnenlandse en ingevoerde 
visserijprodukten die van de aanvoerhaven naar de vismarkten en de verwerkingsbedrijven 
worden vervoerd, en moeten verifiëren of de nationale en de communautaire wetgeving 
inzake afzet en hygiëne worden nageleefd. 
B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
Zoals reeds vermeld, worden de controles grotendeels uitgevoerd door de 172 
havenautoriteiten die de kustwacht moeten verzekeren. Nauwkeurige cijfers over het 
aantal personeelsleden die o.m. haveninspecties moeten verrichten, ontbreken. 
Bij de controles gaat de aandacht vooral naar vaartuigen van meer dan tien meter (in totaal 
2 416, of 12 % van de vloot). Daarnaast worden ook de 12 grote visafslagen 
gecontroleerd, waar ongeveer dertig procent van de aanvoer wordt verkocht. 
^ 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Er worden geen vergelijkende controles tussen logboeken, aanvoeraangiften en 
verkoopdocumenten uitgevoerd, omdat in artikel 40 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 
van de Raad uitstel tot 1 januari 1999 is toegestaan. 
2. Vaartuigen / vliegtuigen 
Voor de controle kunnen in totaal 120 controlevaartuigen en 70 voertuigen worden 
ingezet. 
Over het gebruik ervan en de resultaten van de patrouilles zijn geen gegevens bekend. 
Voor het toezicht vanuit de lucht zijn vier lichte vliegtuigen beschikbaar. Ook hier zijn 
de Commissie geen details meegedeeld over het gebruik ervan. 
3. Informatica / automatisering 
De Griekse autoriteiten hebben de volgende computersystemen opgezet: 
Met behulp van HELLAS-PACK heeft het Ministerie van Koopvaardij een netwerk van 
computers en terminals opgezet voor zijn hoofdkantoren en regionale diensten en voor 12 
havenautoriteiten (Piraeus, Thessaloniki, Patras, Kavala, Chios, Korfoe, Heraklion, Volos, 
Rhodos, Halkida, Kalamata en Syros). Het hele gegevensnetwerk werkt onder het 
communicatieprotocol TCP/IP. 
De gegevens over de Griekse vissersvloot zijn geïnformatiseerd. Het netwerk biedt 
toepassingen binnen een client-serveromgeving en de informatie kan automatisch worden 
uitgewisseld. De gegevens worden opgeslagen in de databanken van de centrale computer 
van het Ministerie van Koopvaardij en zijn toegankelijk voor alle netwerkgebruikers. 
Het Ministerie van Koopvaardij heeft een SUN 690 MP-computer geïnstalleerd en een 
ETHERNET-netwerk opgezet dat 50 terminals en printers met elkaar verbindt via vijf 
terminal-servers en personal computers. 
In de kantoren van de kustwacht in de havens zijn SCO-UNIX-systemen geïnstalleerd. 
De gegevens over de vissersvloot zijn opgeslagen in een databank op de centrale 
computer. 
16 
p:\c3I\rapports\ctri\annexe I \nl 
De databank wordt dagelijks aangevuld met informatie van de kustwacht over de ligging 
van de vissersvaartuigen en eventuele wijzigingen in de kenmerken, zoals vereist bij 
Verordening (EG) nr. 109/94. 
De laatste fase van de controle op en de goedkeuring van de in Verordening (EG) nr. 
109/94 bedoelde wijzigingen aan vissersvaartuigen gebeurt vóór de kennisgeving aan het 
Ministerie van Landbouw, dat in laatste instantie bevoegd en verantwoordelijk is voor de 
uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid en het beheer van de visbestanden. 
Alle gegevens worden dagelijks op magnetische dragers opgeslagen. 
Een modelproject voor controle op de visserijactiviteit via satelliet geeft bevredigende 
resultaten. Hierbij worden 18 vissersvaartuigen en 6 patrouilleboten van de kustwacht 
ingeschakeld. 
C. ACTIVITEITEN 
De gespecialiseerde diensten van de drie bevoegde ministeries vervullen uiteenlopende 
controle-opdrachten, die o.m. betrekking hebben op: 
- veiligheidscertificaten, 
- visvergunningen, 
- aanvoer, 
- de grootte van de vis en de vissoorten 
- vistuig, 
- vangstmethoden 
- de invoer en het vervoer van aangevoerde vis, de technische kenmerken van de 
vaartuigen, de samenstelling van de vloot, inclusief het bijwerken van het nationaal 
gegevensbestand van de vissersvaartuigen, de markten, de kwaliteitsindeling en de 
toepassing van de regeling inzake het uit de markt nemen van vis. 
Over de omvang van de personele of materiële middelen die voor de uitvoering van de 
hier beschreven taken worden ingezet, zijn geen gegevens meegedeeld. 
W* 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 
//. Evaluatie 
Zoals Italië past Griekenland de controleregeling in het kader van het Gemeenschappelijk 
Visserijbeleid nog niet volledig toe. 
De voornaamste taak van de nationale controlediensten is dan ook de nationale wetgeving 
en specifieke aspecten van Verordening (EEG) nr. 2847/93 te doen naleven. 
A. Organisatie van de controledienst 
De controle is vooral de taak van de kustwacht, die in de belangrijkste havens gevestigd 
en werkzaam is. Blijkbaar is deze dienst degelijk georganiseerd en wordt hij betrokken 
bij alle belangrijke aspecten van de controle. Wel zal deze dienst zich verder moeten 
aanpassen om op tijd over de nodige controlevoorzieningen te beschikken voor de 
toepassing van alle voorschriften van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad. 
B, Beheer van de structurele en de marktaspecten van de visserij 
Het toezicht op de structurele en de commerciële aspecten van de visserij is opgedragen 
aan een aantal openbare instanties die onder verschillende ministeries ressorteren. De 
Griekse autoriteiten zouden ervoor moeten zorgen dat deze taak, voor zover mogelijk, 
wordt uitgevoerd door de dienst die voor de algemene controle verantwoordelijk is. 
De Griekse autoriteiten merken daarbij op : 
De structurele en de marktaspecten van de visserij en de aquacultuur vallen onder de 
bevoegdheid van het Ministerie van Landbouw, waarbij de Dienst Uitvoering van het 
visserijbeleid en de E AP een belangrijke en coördinerende rol vervullen. Wat de 
marktaspecten betreft, spelen uiteraard nog andere diensten van het Ministerie van 
Landbouw een rol (DIDAGEP,Diergeneeskundige Dienst,...), alsmede diensten die 
onder het Ministerie van Landbouw ressorteren en diensten van andere Ministeries 
(Handel, Economische Zaken), die ter zake echter in samenwerking en in overleg met 
de Dienst Uitvoering van het visserijbeleid en de EAP moeten handelen. 
V*f 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
C. Toezicht op het vervoer en de verkoop van visserijprodukten 
De Griekse autoriteiten erkennen dat het toezicht op het vervoer en de verkoop van 
visserijprodukten nog niet sluitend is; zij proberen nu te zorgen voor een volledige 
controle op deze twee punten (algemener gebruik van verkoopdocumenten, enz.). 
M9 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
SPANJE 
I. Inspectie en controle op de visserij 
A. ORGANISATIE 
Voor het toezicht op de visserij en aanverwante activiteiten zijn zowel de centrale 
autoriteiten in Madrid die ressorteren onder het Ministerie van Landbouw, Visserij en 
Voedselvoorziening, als de visserij-instanties van de 10 aan de kust gelegen autonome 
gemeenschappen verantwoordelijk. Deze bevoegdheidsverdeling is gebaseerd op de 
oorsprong van de aangevoerde vangsten; m.a.w. vis die is gevangen in wateren buiten de 
basislijn behoort tot de bevoegdheid van de autoriteiten in Madrid, maar vis die is 
gevangen binnen de basislijn valt onder de verantwoordelijkheid van de instanties van de 
autonome gemeenschappen. 
Dit betekent dat de respectieve controlediensten toezicht houden op de vangstregistratie, 
en de bijbehorende controles (op logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten) 
uitvoeren. 
De controle op de commerciële aspecten daarentegen (bijv. op de eerste verkoop) is de 
taak van de autoriteiten in Madrid, ongeacht de oorsprong van de vangsten. Latere 
verkopen behoren dan weer tot de bevoegdheid van de 17 autonome gemeenschappen. 
Verder is de controle op de structurele aspecten van het visserijbeleid (vlootregistratie, 
kenmerken en vermogen van de vaartuigen) een zaak van de centrale autoriteiten, meer 
bepaald van het Ministerie van Vervoer (Directoraat-generaal Koopvaardij), dat voor alle 
nationale vloten verantwoordelijk is. Binnen het Ministerie van Landbouw, Visserij en 
Voedselvoorziening is het Secretariaat-generaal Visserij verantwoordelijk voor de 
registratie van de activiteit van de vaartuigen, de afgifte van vergunningen, de controle op 
het vistuig, enz. 
Het Inspectoraat Visserij, dat toezicht houdt op de aanvoer uit andere landen, is in Madrid 
gevestigd en de inspecteurs van deze dienst zijn continu het hele land werkzaam. 
^o 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
B. PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN 
Organisatie 
Gevestigd in Madrid 
Guardia Civil 
(Maritieme Dienst) 
Baskenland 
Cantabria 
Asturias 
Galicia 
Andalucia 
Murcia 
Valencia 
Catalufta 
De Balearen Inspecteurs Patrouilleboten Helikopters Voertuigen 
30 31(,) 2 26 
9 
15 
12 
117 
25 
3 
12 
18 
De Canarische Eilanden 24 19 
2/5(2) 
6/3(,0) 
3/6(io) 
2i/3(io) 
11/8(.o)l(4) 
1 
1 
4/3(io) 
3 
7 1(3) 
2 
11 3 
8 
4 
52 
5 
9(5) 
14 
De inspecteurs in de autonome gemeenschappen richten hun controles vooral op de 
plaatselijke ambachtelijke vloot en op de schaal- en schelpdierenvissers. 
(1) Het grootste deel van deze 31 patrouilleboten behoort tot de zeemacht. 
(2) Hulpvaartuigen. 
(3) Samen met de Guardia Civil. 
(4) 300 uur per jaar. 
(5) 3 trailers. si 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 
Daarnaast voeren 145 plaatselijke agenten van de Koopvaardij controles uit op de 
vissersvaartuigen en houden zij een technische notitie over elk vaartuig bij. Vergunningen 
voor modernisering, bouw of wijzigingen in het motorvermogen van vissersvaartuigen 
behoren tot de bevoegdheid van de autonome gemeenschappen, in overleg met het 
Directoraat-generaal Visserij. 
Het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening beschikt over 70 man 
personeel voor het toezicht op de naleving van de marktordeningen, inclusief de 
voorschriften voor de producentenverenigingen. 
C. INFORMATICA 
De Spaanse autoriteiten hebben hierover geen inlichtingen verstrekt 
D. ACTIVITEITEN IN 1994 (inspecties op zee, in de havens, vanuit de lucht) 
Inspecties op zee, per gebied en naar nationaliteit van de gecontroleerde vaartuigen: 
GEBIED 
VIII 
IX 
COPACE 
Middellandse 
Zee 
TOTAAL NATIONALITEIT VAN HET VAARTUIG 
Spaans 
3.532 
5.316 
205 
4.958 
14.011 Portugees 
4 
8 
-
-
12 Frans 
9 
-
-
2 
11 Italiaans 
-
-
-
33 
33 
Geconstateerde overtredingen, naar nationaliteit van de vaartuigen (alle gebieden): 
GEBIED 
ALLE 
GEBIEDEN NATIONALITEIT VAN HET VAARTUIG 
Spaans 
4.578 Portugees 
3 Frans 
6 Italiaans 
13 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl ^ .d 
Toezicht (door de centrale autoriteiten) vanuit de lucht per gebied, en resultaten: 
GEBIED 
Cantabrisch gebied 
en het NW 
Zuiden van de 
Atlantische Oceaan 
Middellandse Zee 
Canarische 
Eilanden 
TOTAAL Aantal 
inspectiedagen 
165 
78 
101 
21 
365 Waarnemingen 
636 
416 
499 
20 
1571 Geconstateerde 
overtredingen 
50 
167 
58 
0 
275 
In de havens geconstateerde overtredingen, naar nationaliteit van het 
Type overtreding 
Logboek / 
Aanvoeraangifte 
Verboden vistuig 
Verboden gebied 
Te groot motorvermogen 
/ te hoge tonnage 
Onwettige uitoefening 
van de gerichte visserij 
Bijvangst 
Ondermaatse vis 
Vergunning 
Onjuiste identificatie van 
het vistuig 
Onjuiste identificatie van 
het vaartuig 
Andere 
TOTAAL vaartuig: 
Nationaliteit van het vaartui 
Spaans 
133 
78 
53 
2 
2681 
15 
2 755 
115 
8 
1 
40 
5 881 Port. 
7 
1 
-
-
-
2 
1 
4 
-
-
6 
21 Brits 
4 
4 
-
-
-
-
-
1 
-
-
-
9 Iers 
2 
2 
-
-
-
-
-
-
-
-
-
4 Ital. 
2 
2 
-
-
-
-
-
-
-
-
1 
5 g 
Frans 
2 
2 
-
-
-
-
-
1 
2 
-
7 TOTAAL 
150 
89 
53 
2 
2 681 
17 
2 756 
121 
10 
1 
47 
5 927 
p:\c3l\rapports\ctrl\anncxe l\nl SI 
Toekomstige ontwikkeling van de controledienst 
De Spaanse autoriteiten zijn van plan om binnenkort 20 inspecteurs in dienst te nemen in 
Madrid, meer patrouilleboten in te zetten en een nieuwe helikopter aan te kopen om 
toezicht te houden in de Middellandse Zee. Om de controle op de vervoerdocumenten 
te vergemakkelijken onderhandelen de centrale autoriteiten momenteel met de Guardia 
Civil in de hoop deze specifieke taak aan deze dienst te kunnen toevertrouwen. 
Toezicht op quota en vangstregistratie 
In 19 grote havens voert het personeel informatie in die afkomstig is van logboeken en 
aanvoeraangiften. Deze informatie wordt doorgestuurd naar een centrale databank, die het 
mogelijk maakt de vangst per vaartuig te registreren. 
^V 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 
II. Evaluatie 
A. Algemeen 
Spanje heeft een zeer lange kust aan de Middellandse Zee, maar een kortere kust aan de 
Atlantische Oceaan. De insnijding van de kusten verhoogt evenwel het aantal 
aanvoerpunten. De Exclusieve Economische Zone (EEZ) aan de Atlantische kust van 
Spanje is niet zo groot; de geringe breedte van het continentaal plat beperkt aanzienlijk 
de reële omvang van de visgronden, behalve wat de grote pelagische vissoorten betreft. 
Op de Spaanse markt worden veel verschillende soorten verkocht. De markt is zeer 
lonend voor kleine vis, ook voor vis die kleiner is dan de biologische minimumnorm. De 
Spaanse autoriteiten merken daarbij het volgende op: 
Op de Spaanse markt wordt een grote verscheidenheid aan soorten aangevoerd 
doordat er vraag is naar kleine vis, die echter niet ondertmaats is. Deze vraag, 
waarin grotendeels wordt voorzien door invoer uit andere landen, verergert de 
problemen in verband met ondermaatse vis. Het verbruik daarvan probeert men tegen 
te gaan door scherpere controle en bewustmaking van de consumenten. 
Spanje beschikt over een zeer grote vissersvloot, maar buiten Spanje wordt niet altijd 
beseft dat die heterogeen is samengesteld. 
Spanje voldoet aan zijn verplichtingen ten aanzien van het lopende MOP. Het land heeft 
wel nog problemen met overcapaciteit, maar heeft toch reeds veel vooruitgang geboekt, 
veel meer dan vele andere Lid-Staten. Uit de benutting van de quota voor heek en 
zeeduivel blijkt dat zich nog steeds overcapaciteitsproblemen voordoen in de gebieden VI, 
VII en VIII. 
Spanje merkt daarbij het volgende op : 
Om dit probleem te verhelpen is een systeem tot regulering van de visserij-inspanning 
opgezet en is de quotaruil met andere Lid-Staten aanzienlijk opgevoerd. 
s s 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
De Spaanse vissersvloot bestaat voor een groot deel uit vaartuigen die gespecialiseerd zijn 
in andere vangtechnieken dan de trawlvisserij. Toch wordt heel veel met trawlnetten op 
demersale soorten gevist. Deze visserij is traditioneel zeer winstgevend en de vangst 
bestaat de facto uit zowel pelagische (horsmakreel en blauwe wijting), demersale als 
bentische soorten. 
Van oudsher is in Spanje de visserijsector goed georganiseerd. De controle op de visserij 
daarentegen behoorde, althans wat de instandhoudingsmaatregelen betreft, tot voor kort 
niet tot de prioriteiten van de overheid. 
B. Sterke en zwakke punten 
Middelen 
Spanje beschikt over omvangrijke middelen voor controles op zee en vanuit de lucht. Bij 
de installatie van de voor de controle vereiste informaticavoorzieningen lijkt evenwel 
vertraging te zijn opgelopen. Het is bijzonder moeilijk om het aantal personeelsleden aan 
te geven, aangezien er verschillende diensten op dit gebied actief zijn. Het aantal 
personeelsleden is toegenomen, maar de aan de Commissie verstrekte inlichtingen wijzen 
erop dat het personeel, met name aan de wal, niet toereikend is om de uitdagingen aan 
te kunnen waar Spanje, wat controle op de visserij betreft, voor heeft gestaan en ook nu 
nog voor staat. Dat ook de internationale visgronden moeten worden gecontroleerd, maakt 
het probleem nog groter. 
Organisatie 
De organisatorische problemen lijken in Spanje bijzonder complex. Niet alleen kunnen 
voor en na de aanvoer burgerlijke en militaire autoriteiten en soms verschillende 
ministeries optreden, maar ook is er de complexe deling van de bevoegdheid met de 
regionale autoriteiten. Nog meer dan in de andere Lid-Staten zijn de inspecteurs van de 
Commissie in Spanje op moeilijkheden gestoten die een gevolg zijn van de 
bevoegdheidsverdeling. 
£Q 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
C. Controle op de technische maatregelen 
De naleving van de technische maatregelen betreffende het gebruik van de zogenoemde 
demersale trawlnetten en de minimale grootte van de vis die daarmee mag worden 
gevangen, levert voor Spanje al jaren ernstige problemen op. De Commissie heeft kunnen 
constateren dat in bepaalde regio's ernstige inspanningen worden geleverd om met name 
de samenstelling van de aanvoer van heek te controleren. Zij kon evenwel niet de 
garantie krijgen dat effectief de hand wordt gehouden aan de minimummaaswijdte van 65 
mm en dat is bepaald onder welke voorwaarden van die maaswijdte mag worden 
afgeweken. Spanje heeft herhaaldelijk, en terecht, gewezen op de problemen die ontstaan 
doordat andere Lid-Staten ondermaatse vis uitvoeren. Maar evenmin als de uitvoerende 
Lid-Staten, en ondanks herhaalde verzoeken aan alle betrokkenen, heeft Spanje de 
maatregelen toegepast waarover het beschikt om efficiënt op te treden op de markten en 
op het gebied van het vervoer. De problemen zijn het grootst in gebied 3. Frankrijk en 
Portugal, die ook in de demersale visgronden van gebied 3 vissen, zijn daar samen met 
Spanje verantwoordelijk voor. De gebrekkige controles in gebied 3 kunnen echter ook 
nadelig zijn voor geïnteresseerde vissers uit andere Lid-Staten, vooral wat betreft heek in 
de Golf van Biskaje. 
D. Controle op quota / visserij-inspanning 
De Commissie is van oordeel dat de procedures en de middelen die moeten garanderen 
dat logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten algemeen worden gebruikt en 
ingevuld, niet de nodige waarborgen bieden. 
De rechtstreekse controle op de vangst mag dan in het verleden niet het sterkste punt van 
Spanje zijn geweest, de bijzondere beperkingen op de visserij-inspanning in de EEZ van 
andere Lid-Staten zijn voor Spanje (en in zekere mate ook voor Portugal) een troef 
waarover de andere Lid-Staten die in de Atlantische Oceaan vissen, niet beschikken. 
Hoewel zich bij de controle op de beperking van de visserij-inspanning van Spaanse 
vaartuigen moeilijkheden hebben voorgedaan - sinds enkele jaren trouwens in mindere 
mate -, is de visserij-inspanning wel degelijk verminderd. 
M 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
E. Conclusies 
Spanje heeft met reële belemmeringen te kampen, die het vooral uit het verleden heeft 
geërfd. Toch is reeds aanzienlijke vooruitgang gemaakt, en de Commissie wenst in het 
bijzonder te benadrukken dat het soort fraude dat in het verleden in de Golf van Biskaje 
aanleiding heeft gegeven tot het ontvluchten of zelfs het met geweld bejegenen van de 
Franse controlediensten, al verschillende jaren niet meer wordt geconstateerd. Voor de 
controle op de visserij in het NAFO-gebied zijn met succes aanzienlijke middelen ingezet 
en tal van inspanningen geleverd. De Commissie is zich bewust van de moeite die de 
Spaanse autoriteiten zich hebben getroost om deze eerste resultaten te bereiken. Zij is 
erover verheugd dat Spanje bereid is zich in te zetten om het gebruik van 
satelliettechnieken te bevorderen. Toch moet zij erop wijzen dat nog een lange weg moet 
worden afgelegd. Een nieuwe algemene regeling voor het beheer van de visserij­
inspanning, waardoor Spanje geen reden meer zal hebben om zich gediscrimineerd te 
voelen, kan de verdere vooruitgang alleen maar ten goede komen. Moderne methoden -
zowel informatisering als gebruik van satellieten - moeten deze vooruitgang versnellen. 
Zij zullen echter alleen toereikend zijn als Spanje voor de controle op de visserij de 
nodige middelen inzet, met name wat personeel betreft. 
•SS 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
FRANKRIJK 
L Inspectie en controle op de visserij 
A) ORGANISATIE 
De dienst Affaires Maritimes (AFFMAR) van het Ministère de l'Equipement is belast met 
de controle van alle (al dan niet in Frankrijk geregistreerde) vissersvaartuigen die bij de 
visvangst betrokken zijn. De algemene controle van de visserij wordt door het ministerie 
van Landbouw waargenomen. De overige taken van AFFMAR hebben betrekking op de 
veiligheid van de schepen, de preventie van vervuiling en reddingsoperaties op zee. 
De Gendarmerie Maritime (GM), die onder het ministerie van Defensie ressorteert, is ook 
bevoegd inzake de naleving van de visserijvoorschriften en kan met name de 
minimummaat van de vangst, het tuig, de aanvoer, enz. controleren. Marineschepen 
worden ingezet voor specifieke, o.a. politionele, opdrachten in internationale wateren. 
Samen met de douanediensten is AFFMAR ook nog belast met de controle van het 
motorvermogen en de tonnage, die voor het structuurbeleid van belang zijn. 
De controle van de minimummaat bij verkoop, van de ophoudprijs en van de 
marktverordeningen is in handen van AFFMAR, van FIOM (Fond d'intervention et 
d'organisation des marchés des produits de la pêche maritime et des cultures marines), 
dat onder het ministerie van Landbouw ressorteert, en van de anti-fraudediensten, die 
onder de bevoegdheid van het ministerie van Financiën ressorteren. 
Ook de toetsing van de gegevens over de vlootactiviteit wordt uitgevoerd door AFFMAR, 
dat daarvoor samenwerkt met het Centre régional des traitements statistiques (CRTS), een 
dienst van het Ministère de l'Equipement. 
S9 
p:\e31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
B) PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
De met het toezicht op de naleving van de visserijwetgeving belaste personen controleren 
de vangst, de aanvoer, de minimummaat van de vis en de toepassing van de technische 
voorschriften, waarnaast zij nog andere taken op zich nemen zoals taken met betrekking 
tot de veiligheid op zee, de preventie van vervuiling, reddingsoperaties, enz. 
Het walpersoneel van AFFMAR wordt onderverdeeld in 164 Sindics des gens de mer 
(SGM), 82 controleurs affaires maritimes/branche technique (CAM/BT), 47 techniciens 
du controle des établissements de pêches maritimes (TCEPM). Daarbij komen nog 42 
gedetacheerde GM's. In de loop van 1994 zijn in bestuurlijke departementen vijf nieuwe 
Unités de surveillance du littoral (USL ) opgericht. Het totale aantal USL is daarmee op 
11 gebracht. Het personeel bestaat uit S GM's, CAM/BT's, TCEPM's en leden van andere 
niet nader omschreven administratieve diensten. Bij de controle van de visserij zijn 
ongeveer 335 personen betrokken. 
2. Vaartuigen 
AFFMAR beschikt zelf over 8 patrouillcschepen voor lange afstand, zes voor middellange 
afstand en 21 voor de kustwateren. De totale bemanning telt 202 leden. 
3. Informatica/gegevensbanken 
De verschillende gegevensbanken (vlootcapaciteit, vangsten, aanvoer, verkoop, ...) worden 
bijgehouden door het Centre Administratif des affaires maritimes (CAAM), Direction des 
pêches maritimes et cultures marines (DPCM/BCS), CRTS, IFREMER en FIOM met de 
bedoeling de vlootactiviteit kruiselings te contrôlèrent. 
(6) zie bijlage 1. 
6o 
p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl 
C) ACTIVITEITEN 
Aan land 
Elf departementen hebben zelf een controle-eenheid, USL, die onder de bevoegdheid valt 
van de Directeur départemental des AFFMAR en die de havens, afslagen, enz. controleert. 
De overige departementen, die niet over een eigen USL beschikken, doen een beroep op 
een ploeg van SGM's, CAM's, TCEPM's en GM's onder leiding van een Chef de 
quartier. 
Belangrijkste in de havens vastgestelde overtredingen volgens de nationaliteit van het 
schip en het type overtreding. 
Overtreding 
Logboek/Aanvoeraangifte 
Verboden vistuig 
Onwettige visserij 
Gesloten gebied 
Onwettige vangst 
Ondermaatse vis 
Bijvangst 
Te hoge tonnage Nationaliteit 
Frans 
184 
49 
110 
22 
1 
2 Spaans 
1 
3 Belgisch 
3 
Op zee 
De Franse autoriteiten hebben meegedeeld dat in de ICES-gebieden VII en VIII en in de 
wateren van Guyana 1404 dagen op zee en 49 dagen vanuit de lucht is gepatrouilleerd. 
61 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Inspecties op zee 
Totaal aantal geïnspecteerde schepen volgens nationaliteit en ICES-gebied 
Gebied 
VII 
VIII 
COPACE 
TOTAAL Nationaliteit 
Belgisch 
6 
6 Spaans 
2 
859 
861 Frans 
3062 
4511 
220 
7793 Nederlands 
3 
3 Brits 
2 
2 Overige 
63 
63 
Gd 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Type overtreding Nationaliteit 
Totaal aantal schepen in overtreding 
Logboek/Aanvoeraangifte 
Verboden vistuig 
Onwettig vissen : 
Gesloten gebied 
Te hoge tonnage 
Onwettige vangst : 
Gericht vissen 
Bijvangst 
Ondermaatse vis 
Vissen zonder vergunning 
Identificatie vistuig 
Identificatie vaartuig 
Overige 
Totaal Belgisch 
1 
1 
2 
3 Spaans 
182 
24 
14 
1 
12 
20 
11 
1 
82 
165 Frans 
933 
27 
128 
484 
1 
23 
24 
39 
48 
27 
14 
321 
1136 Totaal 
1116 
52 
142 
490 
2 
23 
24 
51 
68 
38 
15 
401 
Er zijn geen gegevens bekend over het percentage ingestuurde logboekformulieren, 
aanvoeraangiften en verkoopdocumenten, noch over de kruiselingse controle van deze gegevens. 
GJ> 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
//. Evaluatie 
A. Algemeen 
Frankrijk moet een grote EEZ en een lange kustlijn controleren. De visvangst is er zeer 
verscheiden en de problemen inzake controle zijn dus divers. De aanvoer op de 
visafslagen is sterk toegenomen en de informatisering van en de communicatie tussen 
de afslagen onderling is sterk vooruitgegaan. De aanvoer buiten de visafslag speelt 
echter nog altijd een belangrijke rol, vooral voor de duurdere vissoorten en voor 
bepaalde takken van de kustvisserij. 
Voor ondermaatse vis is er in Frankrijk een markt, die gericht is op plaatselijk verbruik 
of op uitvoer naar nabijgelegen markten zoals de Spaanse. 
Voor het beheer van de quota beschikt Frankrijk over een belangrijk voordeel: er zijn 
maar weinig quota waarvoor de vangst werkelijk moet worden beperkt. Sinds de 
tenuitvoerlegging van het GVB is zelfs een inkrimping geconstateerd van de vloten voor 
de zeevisserij zoals de wijtingvissers in de Noordzee. De quota zijn alleen beperkend 
geweest voor de vangst van bepaalde vissoorten in de Noorse wateren, koolvis ten 
westen van Schotland, ansjovis in de Golf van Biskaje en, af en toe, schelvis of wijting 
in de Keltische Zee. Ook de wijtingvisserij in de Golf van Biskaje zal voortaan door de 
quota worden beperkt. Over het algemeen is de vlootcapaciteit van Frankrijk dus niet 
te groot in vergelijking met de beschikbare nominale quota. De problemen met de 
genoemde visbestanden zijn daarom niet minder frequent. Deze zouden overigens 
toenemen indien, zoals voor een beter beheer van de bestanden wenselijk is, 
verschillende preventieve TAC's zouden worden verlaagd. 
De Franse vissersvloten worden gekenmerkt door veelzijdigheid. De demersale en de 
pelagische visserij zijn evenwel, behalve in de Middellandse Zee, twee aparte 
visserijtakken die verschillend tuig gebruiken. Problemen zoals er bijvoorbeeld in Spanje 
zijn, worden daarmee voorkomen. Maar de veelsoortige vangst die tijdens een reis wordt 
binnengehaald, veroorzaakt wel moeilijkheden. Er wordt zelfs meer en meer gebruik 
gemaakt van pelagische netten voor de vangst van demersale soorten, en met name van 
heek. 
6S 
p:\c31\rapports\ctri\annexel\nl 
Bij het beheer heeft Frankrijk de fysieke controle van de visserij nooit als een prioriteit 
beschouwd. De nauwe banden die tussen autoriteiten en vissers zijn gegroeid, zijn 
weliswaar in bepaalde opzichten waardevol gebleken, maar zij hebben, in plaats van bij 
te dragen tot een eenvoudige en efficiënte controle, ook tot te veel tolerantie geleid, 
waardoor bepaalde, soms kleine groepen afwijkingen hebben verkregen. 
De Franse autoriteiten merken daarbij op : 
Sedert de witte-tonijncrisis in 1994 is deze situatie aanmerkelijk veranderd. 
Enerzijds hebben de vissers toen ingezien dat zij zich in het algemeen belang 
naar de nieuwe voorschriften van de Gemeenschap (afschaffing van de 
bijzondere toestemming om met drijfnetten van 5 km te vissen) moesten 
gedragen en anderzijds heeft de overheid intussen een doeltreffend 
controlesysteem opgezet. 
B. Sterke en zwakke punten 
De personele en materiële hulpmiddelen die Frankrijk heeft opgegeven, zijn aanzienlijk 
en worden zowel aan land als op zee ingezet, maar door de talrijke taken van de 
verschillende diensten wordt het moeilijk om juist in te schatten hoeveel mensen en 
middelen werkelijk voor controle zijn bestemd. De informatisering is ver gevorderd. Uit 
de wachttijden bij het verwerken en doorsturen van de vangstgegevens en de onvolledige 
validering ervan kan evenwel worden opgemaakt dat er een nijpend tekort aan 
gespecialiseerd personeel is. 
De autoriteiten zijn duidelijk aanwezig in het kustgebied, en met name in de 
vissershavens. Er zijn evenwel talrijke administratieve diensten en ministeries bij 
betrokken. 
De Franse autoriteiten geven hierbij de volgende precisering : 
De visserij wordt in Frankrijk gecontroleerd door diensten die ondere 
verscheidene ministeries ressorteren. Deze schijnbaar ingewikkelde organisatie 
levert zowel in normale perioden als in crisistijd bevredigende resultaten op. 
Bovendien kunnen daardoor meer personeel en middelen worden ingezet en kan 
een beroep worden gedaan op polyvalente medewerkers die gewend zijn om aan 
de meest uiteenlopende situaties het hoofd te bieden. 
6S 
p:\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
Dat is met name het geval bij de 'unités littorales ' van AFFMAR, die op zee, 
aan de wal en op de verkooppunten controles uitvoeren. Door hun mobiliteit zijn 
zij uiterst belangrijk voor het controleapparaat in de visserijsector. 
Voor de vangst van witte tonijn is het mogelijk gebleken om in een crisissituatie een 
werkzame oplossing te vinden. De "door-de-weekse" samenwerkingsverbanden liggen 
moeilijker. Bovendien bestaat het gevaar dat de controles verwateren, doordat de 
betrokken diensten, naast de controle op het GVB, ook tal van andere taken hebben. De 
verslagen van de communautaire inspecteurs geven niet de indruk dat eenieder die bij 
de controle betrokken is, de strikte toepassing van de communautaire voorschriften 
prioritair acht. 
Voor de tenuitvoerlegging van het GVB zijn er ook geen uigebreide bepalingen met het 
oog op medeverantwoordelijkheid vastgesteld zoals die welke men in Nederland tracht 
te ontwikkelen en waarbij de sector zelf bij de controleopdracht wordt betrokken. 
Dergelijke bepalingen zijn wel vastgesteld voor bepaalde visserijtakken (met name de 
vangst van ansjovis en witte tonijn) en de kustvisserij, die onder de nationale wetgeving 
valt. 
Bij een wet van 2 mei 1991 zijn namelijk aan de visserijsector bepaalde bevoegdheden 
verleend waardoor de sector zelf kan bijdragen tot een evenwichtig beheer van de 
visstand. 
C. Technische voorschriften 
Vissers die buiten de Franse EEZ vissen, onderscheiden zich niet of nauwelijks van de 
andere vissers op die visgronden. Voor bepaalde takken van de zeevisserij waarbij ver 
van de thuishaven wordt gevist, wordt knoeien met de minimummaat economisch 
minder aantrekkelijk omdat het aan boord houden van ondermaatse vis, zoals 
langoustine of heek, te duur is. 
Het ontwijken van de technische voorschriften levert vooral problemen op in de Franse 
EEZ en in het bijzonder bij de kustvisserij. De problemen in verband met de vangst van 
ondermaatse heek in de Golf van Biskaje hebben de Franse autoriteiten er niet toe 
GG 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
kunnen bewegen reële vorderingen te maken, noch een overtuigende strategie voor de 
toekomst te ontwerpen. De controlemaatregelen zijn ontoereikend zowel op zee, waar 
misbruik van de uitzonderingsbepalingen inzake de toegestane maaswijdte moet worden 
voorkomen, als in vele havens, waar de verkoop van ondermaatse vis moet worden 
gestopt. Frankrijk heeft gebruik gemaakt van de in artikel 13 van Verordening (EEG) 
nr. 2847/93 vastgestelde mogelijkheid op te treden na de eerste verkoop (tijdens het 
transport) om frauduleuze invoer tegen te gaan, maar niet om de inachtneming van de 
minimummaat op te leggen. 
Frankrijk merkt daarbij het volgende op : 
Daar het problemen betreft waarbij wordt gehandeld in strijd met de technische 
voorschriften, werkt het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening 
aan een circulaire die de verplichting oplegt om op alle verkooppunten de 
handelsmaten van de verkochte vis bekend te maken. 
De specifieke controle van de lengte van drijfnetten is pas doeltreffend geworden in het 
verkoopseizoen van 1994, wanneer stringente maatregelen zijn vastgesteld. Tijdens het 
verkoopseizoen 95 is duidelijk gebleken dat de tekortkomingen uit het verleden 
verholpen zijn. 
D. Controle van de vangst 
In een niet te verwaarlozen aantal gevallen, met pieken in bepaalde deelgebieden, 
worden de logboekformulieren nog altijd te laat of in het geheel niet ingeleverd. Voor 
zover de Commissie bekend, beschikt Frankrijk niet over een systematische validering 
van de logboekformulieren en aanvoeraangiften, noch door analyse van directe 
statistieken, noch door toetsing aan andere informatiebronnen. 
De wetenschappelijke ervaring van Frankrijk op het vlak van de statistiek is zeer groot 
wanneer het gaat om evaluatie en validering van de vangst van de ambachtelijke visserij 
en van de aanvoer buiten de afslag om. Deze kennis komt echter niet tot haar recht, en 
er wordt niet ten volle geprofiteerd van de beschikbare administratieve gegevens. De 
kwaliteit van de Franse statistieken was erop vooruitgegaan maar lijkt de laatste jaren 
weer minder te worden, hoewel niet overal in dezelfde mate. 
G} 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
Het is vrij onwaarschijnlijk dat daardoor quota zouden zijn overschreden, tenzij enkele 
bijzondere quota zoals die voor ansjovis in de Golf van Biskaje. In dat geval is duidelijk 
sprake van regelmatige overschrijdingen. 
De Franse autoriteiten merken het volgende op : 
In de toestand wat de inlevering van de logboekformulieren betreft, die in 1993 
en begin 1994 verslechterd was, is nu een kentering gekomen. Bovendien is na 
het onderzoek in 1995 goed bekend in welke havens er op dit punt nog grote 
problemen zijn. 
Ten slotte wordt nu bestudeerd hoe een systeem om de aanvoer te ramen kan 
worden opgezet dat, wanneer het eenmaal functioneert, zal bijdragen tot een 
verbetering van de kwaliteit van de aanvoerstatistieken. 
E. Conclusie 
Hoewel Frankrijk over de nodige middelen beschikt en zowel op materieel, als op 
administratief en personeel vlak de basis is gelegd voor een efficiënte controle en een 
modern beheer van de vangstgegevens, moet dit land toch nog veel verbeteren aan de 
toezicht- en controleprocedures. Als gevolg van bepaalde crisissituaties is in de praktijk 
voor een aantal voorschriften een zekere mate van soepelheid aan de dag gelegd 
(niet-inachtneming van minimummaaswijdte, vangst van ondermaatse heek, niet 
bijhouden van het logboek), maar dat is uitgegroeid tot een gewoonte die kordaat zal 
moeten worden aangepakt. Momenteel worden, wanneer wordt vervolgd, doorgaans geen 
sancties opgelegd die in verhouding staan tot de ernst van de overtreding. De 
vooruitgang die is geboekt bij de controle van de vangst van witte tonijn, verdient 
navolging. De belangrijkste elementen zijn voorhanden en er zijn verbeteringen 
merkbaar omdat een globale strategie is ontwikkeld die gedragen wordt door het vaste 
voornemen voortgang te maken. Daarbij worden al de betrokkenen bewust gemaakt van 
het belang van controle en worden de sleutelposten (informatica, statistiek) toegewezen 
aan hoog gekwalificeerd personeel. 
De Franse autoriteiten wijzen er in dat verband op dat Frankrijk werkt aan een 
regeling voor het beheer van de visserij-inspanning. Alle diensten die actief 
deelnemen aan de controles in de visserijsector, hebben meegewerkt aan de 
voorbereiding van de vanaf 1 januari 1996 toe te passen maatregelen. 
6% 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe lVnl 
IERLAND 
ƒ. Inspectie en controle van de visserij-activiteit 
A. ORGANISATIE 
De verantwoordelijkheid voor de controle op alle vissersvaartuigen ( Ierse en niet-Ierse 
vaartuigen) die voor de visserij worden ingezet, berust bij de Visserij-inspectiedienst van 
het Ministerie voor het Zeewezen (Department of the Marine Fisheries Inspectorate) en 
de Dienst Bescherming van de zeevisserij (Naval Fisheries Protection Service). Beide 
instanties zijn dus gezamenlijk verantwoordelijk, en wel als volgt : 
de Fisheries Inspectorate is belast met de inspecties in de havens, terwijl de 
Naval Service met behulp van zeven visserij-inspectievaartuigen inspecties 
verricht op zee. 
De visserij-inspectievaartuigen staan onder bevel van de Naval Service die 
verantwoording verschuldigd is aan het Ministerie van Defensie. Deze vaartuigen 
worden o.a. voor beveiligingsdoeleinden gebruikt. Over de taken op het gebied 
van visserij-inspectie wordt door de twee ministeries gezamenlijk beslist. In de 
praktijk worden de vaartuigen voor de visserij ingezet op verzoek van het 
Ministerie voor het Zeewezen. 
Verder is het Ministerie voor het Zeewezen verantwoordelijk voor de controle met 
betrekking tot de afzet en structurele aspecten van de sector. Wat de 
afzetaangelegenheden betreft wordt de Sea Fisheries Inspectorate bijgestaan door een 
aantal viskwaliteitsdeskundigen (Fish Quality Officers) die zich meer in het bijzonder 
bezighouden met de administratieve voorschriften en kwaliteitsvoorschriften inzake het 
uit de markt nemen van vis. Voor de controle m.b.t. structurele aspecten (kenmerken 
van vaartuigen) schakelt het Ministerie voor het Zeewezen een van zijn diensten, de 
Marine Survey Office, in . 
G9 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
De Inspectiedienst voor de Zeevisserij (Sea Fisheries Inspectorate) telt momenteel 18 
inspecteurs die hun standplaats hebben in de belangrijkste vissershavens van het land. 
[Oostkust : 2 Sea Fisheries Officers (SFO) en 2 Fish Quality Officers (FQO); Zuidkust : 
45 FO; Westkust : 5 SFO en 1 FQO] 
De registratie van de vissersvaartuigen wordt beheerd door het Register General, 
bijgestaan door de plaatselijke diensten en plaatselijk personeel (één voltijds werkend 
personeelslid, twee deeltijdkrachten). 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
De inspecties en controles op zee worden door zeven visserij-inspectievaartuigen van 
de Naval Service uitgevoerd. Bovendien controleren drie kustvisserij-inspectievaartuigen 
de zalmvisserij. 
Voor de controle vanuit de lucht doet het Ministerie voor het Zeewezen een beroep op 
de Air Corporation Service, die in 1994 één Casa-patrouillevliegtuig ter beschikking 
stelde voor de visserijcontrole . 
3. Informaticadienst 
De controle op de vlootactiviteit en dergelijke kon dankzij de ontwikkeling van diverse 
computersystemen en allerlei softwarepakketten, databases, spreadsheets enz., worden 
verbeterd. 
Meer in het bijzonder gaat het hierbij om : 
registratie vissersvaartuigen 
vangstdeclaratiesysteem (aanvoeraangiften) 
visvergunningssysteem. 
}o 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexc I \nl 
C. ACTIVITEITEN 
Sea Fisheries Inspectorate (Inspectiedienst voor de Zeevisserij) 
De visserij-inspectie en -controle wordt op nationaal niveau door de nationale Sea 
Fisheries Control Manager (Dublin) gecoördineerd. De regionale coördinatie loopt via 
drie Senior Sea Fisheries Officers in respectievelijk Dublin, Cork en Killybegs. 
In 1994 heeft het Sea Fisheries Inspectorate in totaal 10 500 inspecties aan land verricht, 
waarvan 
1 500 inspecties in havens aan de Oostkust, 
4 500 inspecties in de havens aan de Zuidkust, 
4 500 inspecties in de havens aan de Westkust. 
Het is niet duidelijk of deze inspecties uitsluitend betrekking hebben op aanvoer, 
controle van vistuig, enz., dan wel ook de commerciële en structurele aspecten betreffen 
en of in deze cijfers ook de inspecties door instanties voor de kustvisserij zijn 
inbegrepen. 
^ 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
Bij inspecties in de havens zijn ongeveer 159 overtredingen geconstateerd, zoals 
aangegeven in onderstaande tabel : 
Havencontroles, per soort overtreding en naar nationaliteit van het vaartuig 
Soort overtreding 
Logboek/aangifte van aanvoer 
Verboden vistuig 
Visserijactiviteit in verboden gebied Nationaliteit van het vaartuig 
Ierse 
51 
30 
2 Spaanse 
5 Britse 
4 
Niet toegestane vangsten : 
Gerichte visserij 
Bijvangst 
Ondermaatse vis 
Vissen niet toegestaan 
Identificatie van het vistuig 
Identificatie van het vaartuig 
TOTAAL (159) 2 
4 
28 
1 
10 
22 
150 5 4 
De Fisheries Officers controleren de aanvoer (35 % van alle aanvoer wordt onderworpen 
aan fysieke controles in de havens en/of in afslagcentra), en trachten 100 % van de 
aanvoer van sommige TAC- en quotasoorten te controleren (niet nader gespecificeerd, 
maar waarschijnlijk haring en makreel). Aanvoer van vaartuigen van minder dan 10 m 
wordt niet geregistreerd. 
Verder worden logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten onderling getoetst 
en wordt het visvervoer gecontroleerd. 
Bovendien worden tweemaal per jaar alle netten aan de wal gemeten. 
It 
p:\c3l\rapports\ctrI\annexe 1 \nl 
Naval Service 
De Ierse autoriteiten hebben medegedeeld dat de zeven door de Naval Service ingezette 
visserij-inspectievaartuigen in 1994 de volgende patrouilles hebben uitgevoerd : 
ICES-gebied Aantal patrouilledagen 
VI A 35 
VI B 22 
VII A 247 
VII B 143 
VII C 25 
VII G 344 
VII J 380 
VII K 31 
VII H 12 
VIII E 17 
TOTAAL 1 258 
Inpectie op zee : per ICES-gebied en naar nationaliteit van het gecontroleerde vaartuig 
GEBIED 
VI 
VII 
VIII NATIONALITEIT 
Belgis­
che 
3 Duitse 
1 
9 Spaanse 
103 Franse 
3 
164 Ierse 
39 
294 
11 Neder­
landse 
3 Britse 
2 
248 Andere 
4 
p Ac3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \n I 12 
Aantal vaartuigen waarvoor een overtreding is geconstateerd, naar nationaliteit en naar 
soort overtreding 
Soort Over­
treding 
Logboek/aan-
voeraangifte 
Verboden 
vistuig 
Illegale 
visserij : 
gesloten gebied 
Illegale vangst : 
gerichte visserij 
Ondermaatse 
vis 
Identificatie 
vistuig/vaartuig 
Andere Belgis­
che 
1 Duitse 
1 Spaanse 
8 
4 
7 
1 
15 Franse 
1 
14 Ierse 
12 
5 
2 
2 
9 
39 Neder­
landse Britse 
25 
8 
1 
24 Andere 
Controle vanuit de lucht 
In 1994 was er één CASA-vleugelvliegtutg voor visserij-inspecties beschikbaar. Het 
vliegtuig voerde 21 patrouillevluchten uit, gedurende in totaal 447 uur. Dit leverde 
informatie op van 1132 visuele waarnemingen over tien verschillende ICES-gebieden 
(met name de gebieden VII J, VII G, VII E, VII A). 
"=M 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
IL Evaluatie 
Ierland heeft een grote exclusieve visserij zone waar veel vissersvaartuigen uit andere 
Lid-Staten actief zijn. Ook heeft het een groot aantal aanvoerhavens, waarvan er veel 
niet permanent worden gecontroleerd , zodat het voor de controle-instanties moeilijk is 
om de vangst/aanvoeraangiften op doeltreffende wijze aan de hand van fysieke 
vangstcontroles te verifiëren. In 1994 was het quotum van dien aard dat de Ierse vloot 
over voldoende vangstmogelijkheden beschikte. Het gebruik van de quota voor haring 
en makreel moest echter nauwlettend worden gecontroleerd. 
In Ierland is er een aanzienlijk verschil tussen de controlemethodes op zee en die in de 
havens. Bij de controle op zee spelen de omvang van het te controleren gebied en de 
verscheidenheid van de soorten visserij een rol. Daarom moeten de middelen optimaal 
worden gebruikt en ontwikkeld, zodnt Ierland zijn verplichtingen op het gebied van 
controle en inspectie kan nakomen. In dit verband is het van belang bepaalde strategieën 
te ontwikkelen opdat de controle-instanties zich op de meest doeltreffende 
handhavingsmaatregelen kunnen concentreren. De Commissie is zich ervan bewust dat 
de afgelopen jaren heel wat inspanningen zijn geleverd om de activiteiten van 
vissersvaartuigen die in andere Lid-Staten zijn geregistreerd en binnen de exclusieve 
visserijzone van Ierland opereren, te controleren. 
De Ierse autoriteiten hebben de verplichting aangegaan de vissersvaartuigen die voor de 
visserij op witte tonijn worden gebruikt te controleren, en zij hebben waar nodig de 
communautaire regelgeving strikt toegepast; de controle-activiteit moet echter gedurende 
het hele visseizoen voor witte tonijn worden voortgezet. 
De controles aan wal dienen te worden geïntensiveerd, aangezien de 
instandhoudingsmaatregelen nog in onvoldoende mate in acht worden genomen en de 
tenuitvoerlegging van Verordening nr. 2847/93 van de Raad te traag lijkt te verlopen. 
In 1994 is te weinig gebruik gemaakt van vervoerdocumenten. Hoewel de 
zeevisserij-inspecteurs nu inzage hebben in de documenten van visinkopers, handelaren, 
tussenpersonen, e.d., kan de Commissie niet beoordelen op welke manier de extra 
capaciteit wordt gebruikt om illegale activiteiten op te sporen en in hoeverre de 
genomen maatregelen effectief worden toegepast. 
9-T 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \ni 
De controle van de vangst van het gebruikte vistuig is in de belangrijkste aanvoerhavens 
aanzienlijk verbeterd, maar laat in de kleinere havens nog steeds te wensen over. Het 
feit dat niet alle logboeken en aanvoeraangiften worden ingediend, zorgt in dit verband 
voor belangrijke problemen. Wat de verwerking van de vangstgegevens betreft hebben 
de Ierse autoriteiten weliswaar de nodige computeruitrusting en programmatuur 
aangeschaft om vangstgegevens te registreren, maar de verwachte praktische resultaten 
daarvan zijn uitgebleven. 
De Commissie is zich ervan bewust dat de technische controle van structurele 
maatregelen specifieke problemen oplevert, en zij legt de nadruk op het belang van 
frequente controles bij de afzet. 
Conclusie 
De Ierse controle-instanties hadden met twee problemen te kampen : voor de controles op zee 
was dat de uitgestrektheid van de Ierse EEZ, en voor de controles in de havens het ontbreken 
van een lange traditie van inspectie en controle. De Ierse autoriteiten hebben uitdrukkelijk 
toegezegd de problemen te zullen oplossen, waartoe zij ook zijn aangemoedigd via het 
programma van de Gemeenschap voor financiële steun voor de aanschaf van essentiële 
apparatuur . 
De controlediensten hebben trouwens te kampen met een tekort aan personeel om de naleving 
van de voorschriften af te dwingen, en de sluiting en tenuitvoerlegging van de Western Waters 
Fisheries Agreement in 1996 zullen daarin zeker geen verbetering brengen. 
}t 
p:\c31\rapports\ctrI\annexe l\nl 
ITALIE 
L Inspectie van en controle op visserijactiviteiten 
A. ORGANISATIE 
De algemene verantwoordelijkheid voor inspectie en controle in de visserijsector berust 
bij het directoraat-generaal Visserij, een afzonderlijke dienst van het Ministerie van 
Landbouw, Voedselvoorziening en Bosbouw. Vóór 1994 was de dienst een onderdeel 
van het Ministerie van Koopvaardij. 
Het directoraat-generaal voor Visserij beschikt niet over een afzonderlijke visserij­
inspectiedienst, maar doet daarvoor een beroep op een aantal gespecialiseerde diensten 
die onder verschillende ministeries ressorteren. 
De inspecties aan de wal en op zee worden verricht door : 
"Guarda di Finanza" - Ministerie van Financiën 
"Polizia di Stato" - Ministerie van Binnenlandse zaken 
"Arma dei Carabinieri" - Ministerie van Defensie 
"Unita Sanitarie Locali" - Ministerie van Volksgezondheid 
Plaatselijke instanties 
De haveninstanties - "Capitanerie di Porto", die over de nodige middelen beschikken om 
in havens en binnen de territoriale wateren inspecties uit te voeren, spelen een centrale 
rol (zie verder). Voor inspecties op zee wordt logistieke steun verleend door de 
kustwacht, een dienst die deel uitmaakt van het Ministerie van Defensie. 
B. PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN 
1. Personeel 
Zoals reeds gezegd worden in de visserijsector door een hele reeks overheidsinstanties 
controles en inspecties verricht. Het is dan ook moeilijk om bij benadering te bepalen 
hoeveel mensen met specifieke controlewerkzaamheden in verband met inspecties op zee 
en aan de wal zijn belast. 
3* 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
De dienst "Capitanerie di Porto" bestaat uit 4 500 personeelsleden die over 47 
administratieve eenheden ("Compartimenti marittimi") zijn verdeeld. Ongeveer 30 % van 
hen (1 200) houdt zich uitsluitend bezig met inspecties op zee, waarbij wordt nagegaan 
of de nationale en de communautaire voorschriften (vergunningen, technische 
maatregelen, enz.) in acht worden genomen. Het overige personeel van de dienst verricht 
allerlei controlewerkzaamheden aan de wal. Het is onmogelijk te bepalen of met enige 
zekerheid te berekenen hoeveel personeelsleden van deze dienst daadwerkelijk zijn belast 
met klassieke controlewerkzaamheden als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 2847/93 
van de Raad. 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
De "Capitanerie di Porto" bezit 300 vaartuigen van verschillende lengtes, en 16 
vliegtuigen. 
3. Informaticadienst 
Er is momenteel niets geautomatiseerd. De Italaianse autoriteiten hebben echter 
medegedeeld dat er voorstellen zijn gedaan om een geïntegreerd informatiesysteem in 
te voeren waardoor de verschillende met controle belaste diensten met elkaar zouden 
worden verbonden. 
C. ACTIVITEITEN 
1. "Capitanerie di Porto" 
Werkzaamheden op zee 
In 1994 heeft deze dienst 8 247 inspectie-opdrachten op zee uitgevoerd. Daarbij zijn 
10 793 inspecties verricht en 2 884 overtredingen van de nationale/communautaire 
wetgeving geconstateerd. In de meeste gevallen ging het om administratieve kwesties 
(schending van vergunningsvoorwaarden, enz.). 
Controle vanuit de lucht 
In 1994 zijn in totaal 57 controle-opdrachten vanuit de lucht uitgevoerd. 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Controle aan de wal (in havens, op markten, in restaurants) 
Er zijn in totaal 10 692 inspecties/controles uitgevoerd : 
Aanvoer, distributie, verkoop : 7 165 
Vistuig : 3 527 
Bij deze controles zijn 477 overtredingen geconstateerd, in de meeste gevallen 
overtredingen van administratieve voorschriften. 
In de loop van het jaar legde de "Capitanerie di Porto" beslag op 37 727 kg vangst en 
op 1 012 stuks vistuig (niet nader gepreciseerd in het verslag). 
In 1994 bedroegen de kosten 9 796 831 200 LIT (4,5 miljoen ecu). 
2. "Polizia di Stato" 
In 1994 controleerde de "Polizia di Stato" in totaal 1 700 vaartuigen, waarvan 343 
vaartuigen met drijfnetten. In totaal zijn 1 009 overtredingen (niet nader gespecificeerd) 
geconstateerd, waarbij het in 41 gevallen ging om vaartuigen met drijfnetten. In totaal 
zijn acht vaartuigen en 352 netten in beslag genomen. 
3. "Guarda di Finanza" 
Er zijn geen exacte cijfers over het aantal uitgevoerde inspecties beschikbaar. Er is wel 
informatie over de resultaten van deze inspecties : 
Aantal geconstateerde overtredingen : 2 060 
Beslagleggingen : netten : 1 518 
hoeveelheden vis: 65 525 kg 
99 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
//. Evaluatie 
De controle op de visserijactiviteiten in Italië heeft te kampen met een aantal specifieke 
problemen : de bijzonder lange kustlijn en de vele aanvoerhavens. Het feit dat Italië geen 
exclusieve visserijzone heeft is zeker geen stimulans om Italiaanse vissers die in internationale 
wateren actief zijn, samen met buitenlandse vissers die op grote pelagische soorten en bepaalde 
bodemvissoorten vissen streng te controleren. 
Hoewel Italië nog niet volledig is opgenomen in het controlesysteem dat bij Verordening (EEG) 
nr. 2847/93 van de Raad voor het gemeenschappelijk visserijbeleid is ingevoerd, zijn de 
nationale controle-instanties belast met een aantal specifieke controletaken, zoals de controle 
op het gebruik van drijfnetten, het beheer ten aanzien van de structurele aspecten van de 
nationale vissersvloot, technische maatregelen, afzetcontroles, en de ontwikkeling van een 
aangepast/volledig controlesysteem in de komende drie jaar. 
A. Controle op vissersvaartuigen die gebruik maken van drijfnetten 
Italië heeft aan ongeveer 650 vaartuigen een vergunning verleend om gebruik te maken 
van drijfnetten, waarbij het gaat om vaartuigen die zowel in internationale als in 
nationale wateren vissen. Het grote aantal vaartuigen en het feit dat zij wijd verspreid 
vissen, maken dat gebruik van dergelijk vistuig moeilijk te controleren is. Gebleken is 
evenwel dat vaartuigen die netten van de toegestane lengte (2,5 km) gebruiken, niet op 
economisch verantwoorde wijze kunnen werken. Vast staat dat een aantal vaartuigen 
netten hebben gebruikt die langer zijn dan 2,5 km. 
B. Controle i.V.M. Structuur- en marktordeningsmaatregelen 
De Italiaanse controle-instanties hebben in hun verslag aan de Commissie niet alle op 
grond van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad vereiste informatie over deze 
aspecten opgenomen. De Commissie heeft Italië dan ook verzocht deze informatie zo 
spoedig mogelijk alsnog te verstrekken. 
tfo 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
C. Controle op het vervoer en de verkoop van visserijprodukten 
Op grond van de artikelen 8 en 13 moeten verkoop- en vervoerdocumenten worden 
opgesteld en moet het gebruik daarvan worden gecontroleerd, zodat kan worden bepaald 
welke hoeveelheden visserijprodukten in Italië zijn verkocht en vervoerd. Volgens de 
Commissie worden deze documenten in Italië nog niet gebruikt. 
D. Invoering van een validatieregeling 
Hoewel Italië niet verplicht is vóór 1999 een validatieregeling in te voeren, merkt de 
Commissie op dat de Italiaanse autoriteiten de eerste stappen hebben gezet om een 
dergelijk systeem te ontwikkelen. Snelle invoering van een dergelijke regeling zou de 
onderlinge toetsing vergemakkelijken en een nuttige aanvulling op de nationale controle 
vormen. 
«1 
p :\c3 l\rapports\ctr!\annexe l \nl 
NEDERLAND 
L Inspectie en controle op de visserij 
A. ORGANISATIE 
De verantwoordelijkheid voor de visserij controle berust in eerste instantie bij de AID 
(Algemene Inspectiedienst), die werkt volgens door het Ministerie van Landbouw, 
Natuurbeheer en Visserij erkende richtlijnen. 
Binnen de inspectiedienst zijn verschillende inspecteurs met visserij-inspectie belast. De 
inspecteurs zijn gevestigd in havens met een grote visafslag of waar grote hoeveelheden 
vis worden aangevoerd. Verder krijgen de inspecteurs medewerking van adminsitratief 
personeel van de regionale centra en het hoofdkantoor. 
De inspectiediensten van de AID controleren de vangstregistratie, technische 
maatregelen, vergunningen en bepaalde commerciële en structurele aspecten 
De inspecties op zee worden uitgevoerd door de AID - die niet over eigen 
inspectievaartuigen beschikt - in samenwerking met de Koninklijke Marine, de douane 
en de politie. 
De technische controle op de marktori enterende maatregelen wordt uitgevoerd door het 
Produktschap Vis; overtredingen worden gemeld bij de AID, die voor de verdere 
afhandeling zorgt. 
B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
Personeel 
De inspectiedienst beschikt over 58 inspecteurs, die in de belangrijkste vissershavens 
werkzaam zijn. Verder heeft de inspectiedienst gebruik gemaakt van particuliere 
bewakingsdiensten (in totaal 37 500 uur). 
%^ 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Vaartuigen/vliegtuigen 
Naast de vaartuigen van de douanedienst en de politie worden ook drie mijnenvegers 
gebruikt. In 1994 voerden de mijnenvegers gedurende 80 dagen controles op zee uit, de 
douane/politie gedurende 106 dagen. 
De controle vanuit de lucht werd door de marine en door de politie uitgevoerd. In totaal 
werden gedurende 438 uur controles vanuit de lucht uitgevoerd. 
Informaticadienst 
Nederland maakt gebruik van de volgende computersystemen : 
VIRISI 
COVIS : 
CVR: 
C-D : 
COBRA controle op de toegewezen nationale en individuele quota 
registratie van vangst- en verkoopgegevens en van 
controleresultaten en gegevens over visreizen. Correcties van 
vangstgegevens worden naar VIRIS I gezonden. 
registratie en beschrijving van vissersvaartuigen. 
registratie van de aantallen zeedagen. 
registratie van controles en vaststelling van sancties. 
C. ACTIVITEITEN 
Het aantal controle-uren bedroeg in totaal 91 255. Van de totale geregistreerde 
aanlandingen (32 785) is gemiddeld 12% gecontroleerd. Vooral bij tong en schol werden 
veel controles uitgevoerd. 
Overzicht van controles en overtredingen per Lid-Staat in de Nederlandse EEZ (Noordzee) 
Lid-Staat 
Fysieke controles 
Controles vanuit de 
lucht/op zee 
Overtredingen NL 
191 
Niet van 
toepassing 
44 B 
30 
127 
7 D 
13 
54 
4 DK 
7 
98 
2 F 
0 
1 
1 VK 
4 
87 
-Andere 
2 
0 
2 
"h' 3 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
Validatie van gegevens over aanvoer, afslagen, enz. ... 
Alle logboekgegevens, verkoopgegevens van afslagen en aanvoeraangiften worden met behulp 
van een autonoom functionerend computersysteem met elkaar vergeleken (100 % onderling 
getoetst). Verder wordt voor ieder vaartuig en voor iedere visreis de totale vangst per soort in 
levend gewicht berekend 
Controle structurele maatregelen 
Alle vissersvaartuigen moeten in het centrale visserijregister worden geregistreerd. Na registratie 
wordt in een speciale vergunning bepaald op welke soort mag worden gevist. Voor vissoorten 
waarvoor een quotum geldt zijn doorgaans speciale documenten vereist. Via een systeem van 
individueel overdraagbare quota of overdraagbare groepsquota wordt de visserij op bepaalde 
soorten waarvoor een quotum geldt, geregeld. Via een zeedagenregeling wordt de visserij-
inspanning per vaartuig beperkt. 
Technische controle van marktoriënterende maatregelen 
Verse vis moet via de visafslag worden verkocht. Na de sortering wordt iedere partij door een 
medewerker van het Produktschap Vis onderzocht, waarbij wordt gelet op de kwaliteit en de 
versheid. De controles op de grootte geschieden steekproefsgewijs en in de vorm van aselecte 
controles. 
De producentenorganisaties stellen ieder jaar de ophoudprijzen voor de verschillende produkten 
vast. 
Medewerkers van het Produktschap Vis controleren of de ophoudprijzen worden toegepast, en 
daarbij wordt iedere interventie geregistreerd en aan de producentenorganisatie doorgegeven. 
Alle verkoopgegevens worden administratief verwerkt. 
De fysieke controle van de ophoudprijzen is steekproefsgewijs uitgevoerd; in 1994 zijn geen 
onregelmatigheden geconstateerd. 
•éy 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
IL Evaluatie 
A. Algemeen 
Bij het quotabeheer gaat het voornamelijk om drie segmenten van de vloot: de 
boomkortrawlers, een klein aantal gespecialiseerde vaartuigen voor demersale visserij, 
en de pelagische vriestrawlers. Er is potentiële overcapaciteit, met name voor de 
boomkortrawlervloot. De pelagische vloot heeft zich nu meer gericht op soorten als 
blauwe wijting en horsmakreel in plaats van op de traditionele haring/makreel visserij. 
De huidige regelingen voor quotabeheer en aanvoerregistratie zijn enkele jaren geleden 
ingevoerd, na uitvoerige besprekingen in de visserijsector om een einde te maken aan 
de praktijk van ongeregistreerde aanvoer. Zo is met name overeengekomen dat het 
aantal zeedagen wordt beperkt tot het aantal dat nodig is om het quotum voor het schip 
te vangen, en dat de visserij zich ertoe verbindt alle aangevoerde hoeveelheden via 
afslagen op de markt te brengen. De visserij is dus mede verantwoordelijk voor de 
deugdelijke tenuitvoerlegging van de overeengekomen regelingen. Het toezicht en de 
controle op de naleving van de quota worden uitgeoefend door de AID. 
De EEZ bestrijkt een beperkt deel van de Noordzee. De kustlijn is betrekkelijk lang, en 
een aantal havens (waarvan er enkele niet aan de kust liggen) is toegankelijk voor 
vissersvaartuigen. Vissersvaartuigen mogen hun vangsten alleen aanlanden in speciaal 
aangewezen havens en na toestemming van de bevoegde autoriteiten. 
Een beperkt gedeelte van de aanvoer kan ook in andere Lid-Staten plaatsvinden, maar 
de eerste verkoop ervan gebeurt vaak in Nederland. Vaartuigen van andere Lid-Staten 
en van derde landen brengen hun vangst vaak in Nederland aan land. 
Z£ 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
B. Sterke en zwakke punten 
De vangstregistratie is de afgelopen jaren betrouwbaarder geworden, voornamelijk 
dankzij de strengere maatregelen voor quotumbeheer en de verbetering van het 
controlesysteem, vooral wat de totale hoeveelheden betreft. Juiste registratie van de 
vangsten per gebied kan niet in alle gevallen worden gegarandeerd. De visserij­
inspanning is met name door een beperking van het aantal zeedagen, per vaartuig aan 
de toegewezen vangstmogelijkheden aangepast. Voorts zijn Nederlandse vissers 
vrijwillig tot beheersgroepen toegetreden. Deze groepen zijn verenigingen met statuten 
en een huishoudelijk reglement. Hierin is onder meer vastgelegd dat zij een visplan 
opstellen en alle vis via de afslag verkopen. Voorts ligt daarin vast dat overtreding van 
deze afspraken naast het publiekrechtelijk handhavingsapparaat, ook intern zal worden 
bestraft en bevatten zij de op te leggen boetes. De aanvoer wordt aan administratieve 
en fysieke controles onderworpen. De vangstregistratie is volledig geïnformatiseerd. 
Vangstgegevens, aanvoergegevens en gegevens uit verkoopdocumenten worden 
kruiselings gecontroleerd. 
De rol in aanmerking genomen die sommige vissershavens voor de Europese 
visdistributie spelen, lijkt de manier waarop de vissershavens de aanvoer en afzet van 
vis materieel gezien organiseren niet bijzonder doorzichtig. De aandacht van de 
Inspectiediensten is systematisch van aard, d.w.z. het gehele traject van aanlanding tot 
en met verkoop over de klok wordt gevolgd. Dit om te voorkomen dat aanlandingen 
niet worden opgegeven. Tevens voert de AID administratieve controles uit bij 
bedrijven. In dergelijke gevallen kunnen de visserij-inspecteurs zich laten vergezellen 
door ambtenaren van andere gespecialiseerde inspectiediensten zoals douanediensten, 
belastingdiensten of de politie. 
De controle vanuit de lucht wordt uitgevoerd door de marine en de politie, terwijl de 
controle op zee gebeurt met behulp van marine- en kustwachtvaartuigen die door de 
douanediensten en de politie worden ingezet. Bij deze controle zijn altijd 
controle-ambtenaren van de AID aanwezig die ook de daadwerkelijke controle 
uitoefenen. 
<?*> 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
Het beperkte gebruik van deze controlemiddelen lijkt er echter op te wijzen dat de 
visserij controle echt geen prioriteit is. 
C. Conclusie 
De Commissie heeft de afgelopen jaren een duidelijke verbetering in de vangstregistratie 
van Nederland kunnen waarnemen. Zij volgt een en ander met bijzondere aandacht, en 
heeft met name belangstelling voor de medeverantwoordelijkheid van de sector met 
betrekking tot de verbintenis om alle aangevoerde hoeveelheden via afslagen op de 
markt te brengen. 
De doeltreffendheid van deze regelingen moet worden nagegaan bij verschillende 
niveaus van de visstand, zodat de feitelijke waarde van de verschillende componenten 
ervan kan worden bepaald. 
^4 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 
PORTUGAL 
L Inspectie en controle op de visserij 
A. ORGANISATIE 
In Portugal zijn verschillende overheidsdiensten en organisaties verantwoordelijk en 
bevoegd voor de controle op de visserij. 
Het betreft : 
1. het Directoraat-generaal Visserij 
- afdeling Inspecties (DSI) 
- afdeling Structuur (DSE) 
2. de Maritieme Autoriteit (AMAR) 
3. de Inspectiedienst van de Gendarmerie (BF) 
4. het Inspectoraat-generaal voor economische activiteiten (IGAE) 
5. het Directoraat-generaal Douane (DGA) 
6. het Directoraat-generaal voor havens, scheepvaart, transport, veiligheid op zee 
(INSM). 
Deze organisaties zijn alle in mindere of meerdere mate betrokken bij de controle en het 
toezicht. 
De DSI is een autonome dienst van het directoraat-generaal Visserij (Ministerie van 
Zeezaken) en voert controles uit langs heel de kust en in de havens en coördineert 
inzonderheid de controle op de aanvoer. 
De vijf andere diensten die hierboven zijn vermeld wijden een deel van hun tijd en 
middelen aan specifieke aspecten van de visserij. 
AMAR bijvoorbeeld neemt deel aan de inspecties van de DSI in het kader van de 
controle op het vistuig en de kenmerken van vaartuigen, terwijl de functionarissen van 
het INSM betrokken worden bij het toezicht op de bouw of verbouwing van vaartuigen 
met visvergunningen. 
p:\c31\rapports\ctrl\annexel\nl 
De inspecties op zee worden uitgevoerd door de Marine, die ressorteert onder het 
Ministerie van Defensie. 
Patrouilles op zee worden uitgevoerd op verzoek van het Ministerie voor het Zeewezen, 
evenals controles vanuit de lucht, die door de luchtmacht worden uitgevoerd. De drie 
diensten staan met elkaar in verbinding via computernetwerken die informatie 
uitwisselen over waarnemingen en inspecties (zie hierna). 
De verantwoordelijkheid voor de controle op de afzet en de structurele aspecten van de 
visserij is eveneens sterk versnipperd. Voor de afzet zijn specifieke taken toegewezen 
aan : 
het Directoraat-generaal Visserij - afdeling Afzet en kwaliteit - DSMQ 
- afdeling Inspectie - DSI 
de Inspectiedienst van de gendarmerie - BF 
het Inspectoraat-generaal voor economische activiteiten (IGAE) 
Gespecialiseerde diensten van deze instanties verrichten controles m.b.t. afzetnormen, 
prijzen, uit de markt genomen visserijprodukten en viskwaliteit. 
De structurele aspecten (vangstcapaciteit en wijzigingen daarvan) vallen onder de 
verantwoordelijkheid van : 
het Directoraat-generaal voor Visserij - afdeling Structuren - DSE 
de beambten van de Maritieme Autoriteit (gevestigd in havens) - AMAR 
het Directoraat-generaal Havens, scheepvaart en maritiem transport, inspectie en 
veiligheid op zee - INSM 
de vangstcapaciteit (met inbegrip van de aanpassing van de visserijactiviteit) 
wordt gecontroleerd door de DSE, de AMAR en het INSM in onderlinge 
samenwerking. 
-2 9 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
B. PERSONELE EN MATERIËLE MIDDELEN 
1. Personeel 
In de volgende tabel is het aantal inspecteurs en/of inspectiebeambten van de 
verschillende openbare instanties die verantwoordelijk zijn voor de controle op de 
visserijactiviteit vermeld per regio. 
Autoriteit 
DGP 
AMAR 
BF 
IGAE 
DGA REGIO NOORD 
(Valença- Péniche) REGIO CENTRUM 
(Ericeira-Sesembra) REGIO ZUID * 
(Setubal - U.R. St-
Antonio) 
AANTAL INSPECTEURS 
-
25 
36 
21 
8 12.** 
18 
21 
24 
1 -
42 
40 
25 
6 
De AMAR voert naast het toezicht op de visserij ook andere taken uit en heeft in totaal 
ongeveer 491 inspecteurs, die zeer uiteenlopende toezichttaken vervullen. Ook bij de BF, IGAE 
en DGA is een klein percentage van personeel (in totaal ongeveer 2 500 inspecteurs) belast met 
het toezicht op de visserij. 
Omvat de autonome regio's Azoren en Madeira 
Dit zijn de visserij-inspecteurs van de afdeling Inspectie van het DGP, met standplaats 
in Lissabon, die de hele kust controleren als een soort "mobiele brigade". 
9o 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
Het aantal vaartuigen van het Ministerie van Defensie dat inspecties op zee uitvoert is 
vermeld in onderstaande tabel, per type vaartuig : 
Patrouillevaartuigen van de klasse "CACINE" 10 
Korvetten van de klasse "JOAO Coutenho" 6 
Korvetten van de klasse "Baptista Anrade" 4 
Snelle motorsloepen van de klasse "Albatroz" 5 
Snelle motorsloepen van de klasse "Dragas" 5 
Andere inspectievaartuigen (niet gespecificeerd) 41 
Totaal 71 
Afgezien van hun visserij-inspectietaken voeren deze vaartuigen vooral militaire en 
opsporings- en reddingsoperaties uit. 
VLIEGTUIGEN 
Drie Casa 100 AVIOCAR-vliegtuigen worden ingezet voor het toezicht en de inspectie 
vanuit de lucht. 
3^ 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexel\nl 
3. Informaticadienst 
De onderstaande tabel bevat gegevens over het computermaterieel en -netwerk van DGP, 
Marine en Luchtmacht. 
DIRECTORAAT-GENERAAL VISSERIJ 
AFDELING INSPECTIE VAN DE VISSERIJ 
SIFICAP 
SYSTEEM VOOR INSPECTIE EN CONTROLE VAN 
DE VISSERIJACTIVITEIT 
STRUCTUUR/BAND MET DE MARINE EN DE LUCHTMACHT 
' 
SCC - Centraal 
controlesysteem 
BD - SISIFICAP 
Database 
BNDP - Nationale 
database voor de 
visserij MARINE 
BD 
SIFICAP 
(Oracle) 
Vloot 
Vergunningen 
Opdrachten 
Activiteit/resultaten X-25 
SCC 
Unix - 5000/85 
Unix - 6000/65 
SunSparc2 - scc-Gl 
SunSparc2 - scc-G* 
SunSparc2 - scc-G3 LUCHTMACHT 
BNDP 
2 NCR 32/650 
Unix 5000/95 
Vloot 
Vergunningen 
PIDDAC 
EOGFL 
Verkoop aanvoer 
Aquacultuur 
Financiële 
compensatie en 
inbeslagname 
Restituties olie 
Verwerkte 
produkten 
3<L 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
PORTUGESE MARINE 
STRUCTUUR VAN DE AFDELING - SIFICAP 
SCC 
DGP 
Afdeling 
controle 
visserij­
activiteiten 
X-25 B.D. 
SIFICAP 
EMGFA 
DGM 
MARINE­
DISTRICTEN 
ETT 
CZM-Noord 
Unisys PW 800 (standaard-C) 
EPM 1 
HOOFDSTATION 
MARINE 
1 Unisys 5000/55 
1 microcomputer 
1 grafische eenheid 
4 printers 
ETT 
CZM-Zuid 
Unisys PW 800 B.N.D.P. 
DGP 
Directorat-generaal voor de 
Visserij 
Marine­
afdeling 
ETMs 
ETT 
CZM-
Azoren 
Unisys PW 
800 27 vaar­
tuigen 
Standaard-C 
Grid 1530 
Prirtfer 
ETT 
CZM-
Madeira 
Unisys PW 
800 
BD - SIFICAP Database 
SCC - Centrale controledienst 
BNDP - Nationale database visserij 
EMGFA - Hoofdkwartier generale staf strijdkrachten 
EPMl - Hoofdstation van de marine 
ETT - Landterminal 
EMT - Mobiele terminal 
DGM - Afdeling marine 
CZM - Marinedistrict 
31 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
PORTUGESE LUCHTMACHT 
STRUCTUUR/BAND MET LUCHTRUIMSECTOR - SIFICAP 
SCC B.D. 
DGP SIFICAP 
Afdeling controle visserijactiviteit 
X-25 Emgfa AERO - C 
(standaard-C) 
EPA 1 
Luchtmacht operationeel 
commando 
Unisys 
5000/Xenix/X-25 
Sun 
Sparc2/Xenix/X-25 
ETT-1 
SINTRA/ 
MAINLAND 
Unisys PW 800 
/MSS 
Unisys PW 800 
/Xenix/X-25 
Unisys 
MP14666/Dos B.N.D.P. 
DGP 
Directoraat-generaal Visserij 
Luchtruimsector 
ETT 
PORTO SANTO 
/MADEIRA 
Unisys PW 800 
/Xenix/X-25 
Unisys MP 
14666/Dos 3ETM 
3 Casa 100 
3 MSs 
3 Grid 1530/Xenix 
Standaard-C 
Grid 1530 
Printer 
ETT 
LAJES/AZORES 
Unisys PW800 
/Xenix/X-25 
Unisys MP 
14666/Dos 
BD - SIFICAP Database 
SCC - Centrale controledienst 
BNDP - Nationale database visserij 
EMGFA - Hoofdkwartier generale staf strijdkrachten 
EPMl - Hoofdstation van de marine 
ETT - Landterminal 
EMT - Mobiele terminal 
DGM - Afdeling marine 
CZM - Marinedistrict 
9y 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
C. ACTIVITEITEN 
1. Inspectiediensten 
In de onderstaande tabel is, per regio, het aantal haveninspecties aangegeven dat in 1994 
is uitgevoerd. 
Autoriteit 
DGP 
AMAR 
BF 
IGAE 
DGA 
Totaal NOORD 
Valença- Péniche CENTRUM 
Ericeira-
Sesembra ZUID 
Setubal U.R 
St-Antonio 
Azores/Madeira Totaal 
Aantal inspecteurs 
957 
2861 
1978 
3360 
251 
9407 203 
2233 
1176 
3840 
2 
74541 877 
3560 
2209 
4594 
241 
11481 2037 
8654 
5363 
11794 
494 
26342 
Bij deze inspecties zijn in totaal 820 overtredingen vastgesteld, die kunnen worden 
onderverdeeld als volgt : 
Vangst niet aangevoerd in een erkende visafslag. 
Gebruik van verboden vistuig. 
Logboek/aan voeraangifte (onregelmatigheid). 
Overtreding minimummaten. 
Visserij zonder vergunning. 
Visserij in een verboden gebied. 
In de onderstaande tabel is het aantal inspectiedagen op zee per ICES-afdeling 
en per klasse inspectievaartuig aangegeven. 
dj 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
GEBIED 
Vasteland 
(ICES IX,a,b) 
Madeira 
(CECAF) 
AZORES 
(ICES X) 
totaal PATROUILLE­
VAARTUIGEN 
400 
438 
-
838 KORVETTEN 
365 
-
298 
663 SNELLE 
MOTORBO­
TEN 
1 624 
-
-
1 624 ANDERE 
1 109 
60 
63 
1 232 
INSPECTIEDAGEN OP ZEE/GEINSPECTEERDE VAARTUIGEN 
GEBIED INSPECTIEDAGEN GEÏNSPECTEERDE 
VAARTUIGEN 
ICES IX a,b 3498 8000 
ICES X 361 282 
CECAF 498 48 
TOTAAL 4357 8330 
Bij de inspecties op zee zijn 181 vaartuigen betrapt op een overtreding van nationale of 
communautaire voorschriften. 
2. Controles vanuit de lucht 
De onderstaande tabel bevat nadere gegevens betreffende de uitgevoerde 
visserij controles per ICES-afdeling. 
Gebied 
Vasteland 
Madeira 
Azoren 
Totaal Aantal 
vluchturen 
367,15 m 
93,35 m 
166,35 m 
627,35 m Aantal 
opdrachten 
126 
22 
33 
181 Aantal 
waarne­
mingen 
747 
59 
135 
941 Gecontro­
leerde 
overtre­
dingen 
195 
8 
11 
214 Vervol­
gingen 
117 
3 
3 
123 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl «5t 
De onderstaande tabel bevat nadere bijzonderheden betreffende de inspecties vanuit de lucht, 
per vliegtuig, met de aantallen waarnemingen. 
Vliegtuig 
1 
2 
3 Vluchturen 
158 
184,35 
285 Aantal opdrachten 
56 
60 
65 Aantal 
waarnemingen 
320 
372 
249 
Bij de controles vanuit de lucht zijn bij in totaal 123 vaartuigen de volgende 
overtredingen geconstateerd : 
vissen in een verboden gebied : 61 
vissen zonder vergunning : 60 
andere : 2 
Aanvoer gecontroleerd bij aanlanding of op vismarkten. 
In 1994 zijn ongeveer 440 000 vangsten door vissersvaartuigen aangevoerd in nationale 
havens. Volgens de Portugese wet moet de eerste verkoop van verse of diepgevroren vis 
plaatsvinden op een erkende vismarkt en in 1994 is ongeveer 80 % van de vangsten 
aangeboden op een vismarkt, welke hoeveelheden door DOCA PESCA zijn 
gecontroleerd. De verschillende nationale controle-autoriteiten hebben ongeveer 30 tot 
35 % van de aanvoer gecontroleerd. 
Kruiselingse controle van de aanvoer 
Controle door vergelijking van de gegevens uit logboeken, aanvoeraangiften en 
verkoopdocumenten zijn uitgevoerd voor de zeevisserijvloot en voor de 
trawlvisserijvloot die in de Portugese kustwateren op schelpdieren vist. Het percentage 
van de aanvoer dat kruiselings is gecontroleerd bedroeg 100 % voor de vloten die visten 
in het NAFO-gebied, bij de Noorse kust en Spitsbergen en 60 % voor de 
schelpdierenvloot. 
3} 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
IL Evaluatie 
A. Algemeen 
De totale Portugese EEZ is zeer uitgestrekt. Doordat het continentaal plat echter vrij 
smal is, zijn de zones waar kan worden gevist, afgezien van de visserij op grote 
pelagische vissoorten, vrij klein. 
Continentaal Portugal beschikt over een middellange kustlijn. 
De Portugese markt vertoont de typische kenmerken van een Zuideuropees land, met een 
vraag naar zeer diverse soorten, met inbegrip van kleinere vissen. 
Het beheer door middel van quota leidt voor de Portugese heek- en schartongvisserij, 
tot moeilijkheden, zelfs bij preventieve TAC's. 
De Portugese visserij wordt ook gekenmerkt door het geringe belang van de 
trawlvisserij. Bij de visserij op bodemvissen wordt veel gebruik gemaakt van passief 
vistuig. Bij de visserij op kleine pelagische soorten wordt vooral gebruik gemaakt van 
kleine ringzegens. Er bestaan in Portugal echter bodemtrawlers, die met 
bodemtrawlnetten op meerdere soorten vissen. 
B. Sterke en zwakke punten 
Voor de controle beschikbare en aangewende middelen 
De inspecteurs die zich rechtstreeks met de controle op de visserij bezighouden zijn 
weinig talrijk (12), zodat de mogelijkheiden om tijdig ter plekke de aanvoer te 
controleren, beperkt zijn. Wegens de vele taken van de andere diensten die bij de 
visserij controle kunnen worden betrokken, is een kwantitatieve evaluatie van de 
werkelijke bijdrage van deze diensten aan de visserijcontrole onmogelijk. Doordat het 
toezicht op de vangsten in de NAFO-wateren of de wateren van derde landen veel 
middelen vergt is er minder ruimte voor het toezicht op de vangsten in de 
communautaire wateren. 
98 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe I \nl 
De middelen die kunnen worden ingezet voor de controle op zee en vanuit de lucht zijn 
aanzienlijk. Er worden hiermee vrij veel controles op de visserij uitgevoerd. 
De computeruitrusting is omvangrijk, en ook de uitrusting voor satellietcontrole. 
Organisatie 
Meer nog dan in andere Lid-Staten wordt de controle op de visserij bemoeilijkt door het 
feit dat er zo veel verschillende diensten bij betrokken zijn - ook al bij het opstellen van 
de visserij statistieken -, en het feit dat de meeste betrokken diensten met meerdere taken 
belast zijn. 
De verplichting tot aanvoer via de visafslag voor een groot deel van de vangsten biedt 
gunstige vooruitzichten voor een doeltreffende controle. 
C. Controle op de technische maatregelen 
De problemen wat de bodemvisserij betreft, zijn vooral een gevolg van de eerder 
vermelde trawlvisserij. Er is nog geen duidelijke strategie uitgestippeld om gebruik van 
kleinere maaswijdten dan de basismaaswijdte van 65 mm te voorkomen. De omvang van 
het probleem is evenwel beperkt doordat ook de omvang van de betrokken vloten 
beperkt is en er voor de heekvisserij gesloten gebieden zijn. De controle op deze 
gebieden lijkt sterk te zijn verbeterd, met name door de controles vanuit de lucht. De 
controle via satelliet zal er zeker toe bijdragen dat het vangstverbod in de gesloten 
gebieden in acht wordt genomen. De instelling van deze gebieden kan echter de controle 
op de andere technische maatregelen die bij de communautaire regelgeving zijn 
opgelegd, niet overbodig maken. 
Voor de pelagische soorten zal trouwens een einde moeten worden gemaakt aan de 
vangst van ondermaatse vis. 
33 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
D. Controle op de vangsten 
De procedure die wordt gevolgd om op basis van de gegevens van aanvoeraangiften en 
logboeken de totale vangststatistieken op té stellen, biedt volgens de Commissie niet de 
nodige garanties. Er zijn nog geen procedures voor de validering van de gegevens van 
deze documenten. De raming van de niet in deze documenten verdisconteerde 
hoeveelheden die worden verkocht, is nog te subjectief. De onzekerheid die voortvloeit 
uit de algemene zwakte van het vangstcontrolesysteem is vooral groot voor de bestanden 
waarvoor uit de officiële vangststatistieken blijkt dat ze zeer intens worden bevist. 
Hoewel Portugal bij de controle via satelliet een voortrekkersrol heeft gespeeld, zijn de 
benodigde voorzieningen nog niet lang genoeg in voldoende mate op de 
vissersvaartuigen aanwezig om de vangstcontrole te kunnen ondersteunen door de 
validatie van andere gegevens en om verboden aanvoer van vis te voorkomen. 
E. Conclusies 
Met de verplichting om de vangsten aan te voeren via de visafslag, de instelling van een 
uitgebreide satellietcontrole, en door uitwisseling van quota met Frankrijk, waardoor 
Portugal de moeilijkheden met bepaalde zeer beperkte quota heeft kunnen oplossen, 
beschikt Portugal thans over de vereiste middelen om snel vooruitgang te boeken. 
Voorwaarde is evenwel dat de uitwisseling van quota met Frankrijk niet leidt tot een 
verschuiving van de problemen van een soort naar een andere, inzonderheid naar 
ansjovis, dat de noodzakelijke personele middelen worden ingezet en dat de problemen 
in verband met de coördinatie tussen de diensten de doeltreffendheid van het gehele 
systeem niet aantasten. 
•iOO 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
VERENIGD KONINKRIJK 
ƒ. Inspectie en controle op de visserij 
A) ORGANISATIE 
Vier ministeries delen de verantwoordelijkheid voor de controle en het toezicht : 
het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedingsmiddelen (Ministry of 
Agriculture, Fisheries and Food - MAFF) 
de Landbouwdienst van Wales (Welsh Office Agriculture Department - WOAD) 
het Schotse Ministerie van Landbouw en Visserij (Scottish Office Agriculture 
and Fisheries Department - SOAFD) 
het Landbouwministerie voor Noord-Ierland (Department of Agriculture for 
Northern Ireland - DANI). 
In Engeland en Wales worden controle en toezicht uitgevoerd door de Inspectiedienst 
voor de Zeevisserij van het MAFF, die assistentie krijgt van de Royal Navy; in 
Schotland door de Schotse Visserijbeschermingsdienst (Scottish Fisheries Protection 
Agency), een uitvoerende dienst van het SOAFD, die zijn eigen schepen gebruikt en 
eveneens steun krijgt van de Royal Navy; en in Noord-Ierland door de Inspectiedienst 
voor de Visserij van het DANI. Zowel het MAFF als het SFPA voeren controles uit 
vanuit de lucht. De Inspectiediensten moeten zowel de nationale als de communautaire 
visserij wetgeving doen toepassen. 
De verschillende commissies voor de Zeevisserij (Sea Fisheries Committees - SFC) 
voeren ook beperkte rechthandhavingstaken uit in Engeland en Wales. De SFC's zijn 
onafhankelijk van zowel het MAFF als het WOAD en hun jurisdictie strekt zich uit tot 
de 6-mijlszone. Hun belangrijkste taak is het doen toepassen van de plaatselijke 
verordeningen ter bevordering en regulering van de visserijactiviteit, maar zij mogen 
ook toezien op de uitvoering van bepaalde technische bewarende maatregelen 
(minimumaanvoer en maaswijdten) van hun eigen land of van de Europese Unie, en 
kunnen als zodanig samenwerken met de Inspectiedienst voor de Zeevisserij van het 
MAFF. 
De Inspectiedienst voor de Zeevisserij is ook verantwoordelijk voor de controle op de 
toepassing van de afzet- en structuurmaatregelen. Wat de afzet betreft, voert de dienst 
controles uit op de inachtneming van de handelsnormen door middel van visuele 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
inspectie en bemonstering van te koop aangeboden vis en controleert hij of de hand 
wordt gehouden aan de prijsregelingen voor uit de markt genomen vis. Wat de 
structuurmaatregelen betreft, verleent de Inspectiedienst voor de Zeevisserij assistentie 
aan de gespecialiseerde diensten van het MAFF, het WOAD, het SOAFD en het DANI. 
B) PERSONELE EN MATERIELE MIDDELEN 
1. Personeel 
Voor het uitvoeren van zijn verschillende taken beschikt de Inspectiedienst voor de 
Zeevisserij over 169 inspecteurs met standplaats aan de wal, als volgt verdeeld : 
Engeland en Wales 
Schotland 
Noord-Ierland SI 
71 
17 
Inspecteurs per district/zone 
ENGELAND 
Noordoosten 
Humberside 
Oosten 
Zuidoosten 
Zuidwesten 
Westen 
Wales 
Noordwesten 
Hoofdzetel 
Totaal 10 
12 
7 
12 
10 
7 
6 
6 
1.1 
81 SCHOTLAND 
Noorden 10 
Noordoosten 11 
Moray Firth 13 
Oosten 7 
Zuidoosten 8 
Zuidwesten 9 
Noordwesten 13 
71 NOORD-IERLAND 
17 
17 
2. Vaartuigen/vliegtuigen 
In totaal worden 17 inspectievaartuigen ingezet voor de rechtshandhaving : 
Ministerie Aantal 
MAFF 
SFPA 
SFPA 
DANI 7 door de Royal Navy ter beschikking gestelde en bemande 
vaartuigen 
2 door de Royal Navy ter beschikking gestelde en bemande 
vaartuigen 
7 eigen vaartuigen 
1 eigen kustvaartuig 
In 1994 hadden het MAFF en het SFPA de beschikking over 5 vliegtuigen. 
1od 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
OVERZICHT VAN APPARATUUR EN PROGRAMMATUUR VOOR DE 
VERZAMELING, VERWERKING EN ANALYSE VAN DE GEGEVENS DIE MOETEN 
WORDEN VERSTREKT OP GROND VAN DE CONTROLEVERORDENING - 1994 
MAFF (voor Engeland en Wales) 
De op grond van de controleverordening vereiste statistische gegevens worden hoofdzakelijk 
in de havenkantoren door het personeel van de Inspectiedienst verzameld, manueel 
gecontroleerd en opgeslagen in microcomputers die verbonden zijn met de centrale 
gegevensbanken van de overheid. De gegevens worden nagetrokken voordat ze worden 
opgenomen in die grote gegevensbanken (die informatie over de vaartuigen omvatten voor 
Engeland, Wales en Noord-Ierland). Verdere betrouwbaarheidscontroles worden uitgevoerd door 
de Statistische Eenheid voor de Visserij (Fisheries Statistics Unit), die de vangst- en 
aanvoerstatistieken opstelt volgens de voorschriften van de EG-verordening. 
APPARATUUR PROGRAMMATUUR 
Headquarters Statistics Unit 
Compaq System PRO XL Fileserver SCO-UNIX SPSS, verbonden met 
9 PC's (Siemens Nixdorf en Compaq MAFFNET 
486), verbonden met Fileserver, EXCEL, SPSS, Word for Windows, 
MAFFNET en 6 centrale gegevensbanken Powerpoint, Access, Lotus Spreadsheet, 
voor gegevens over controle, aanvoer en Reflections, Relay Gold, antivirus. PC 
vaartuigen mail 
Verscheidene kwaliteitsprinters 
DFR Lowestoft 
Verwerking van vangststatistieken INGRES ABF/VISION applicatie. 
Digital VAX cluster - Vax 17610 FORTRAN-programma's 
Vax 6510. Micro Vax 3100. HSJ disk 
storage array 
Ethernet LAN, verbonden met MAFF-net 
WAN (voor toegang op afstand door SFI 
enHQ) 
INGRES beheerssysteem voor relationele 
gegevensbank Digital pathworks netwerk-programmatuur 
Gegevenstransmissie van DFR naar Relay Gold programmatuur voor 
Guildford (MAFF IT HQ) - doorsturen van bestanden 
IBM-compatibel PC 
-Mi 
p:\c3I\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
SFI Licensing Desk (HQ) en 
havenkantoren 
37 Apricot Xen PC's 
15 Apricot Xen LS II 
17 Siemens Nixdorf PC's 
1 Compaq PC (486) Microsoft Office, Antivirus, 
Reflections 4, 
Ingres V6 pakket op maat voor 
gegevensinvoer 
PC-mail (X 400) 
SFPA en Scottish Office Agricultural Dept (SOAFD) (voor Schotland) 
Het huidige systeem maakt gebruik van een centrale IBM mainframe computer. De 
onderstaande installaties worden thans opgezet om aan de controleverordening te voldoen. De 
apparatuur is al geïnstalleerd en wordt nu gebruikt voor het verzamelen van informatie voor het 
bestaande systeem. Er wordt een nieuwe gegevensbank opgezet die begin 1995 operationeel zou 
moeten zijn. 
Apparatuur 
De 22 havenkantoren beschikken over in totaal 36 microcomputers om informatie over de 
visserijactiviteit te verzamelen (en om vergunningen af te geven). Het volledige systeem zal 
verbonden zijn met de centrale verwerkingseenheid en de lokale kantoren zullen toegang hebben 
tot de centrale gegevensbank, hoofdzakelijk door middel van vooraf geschreven vragen via 
ORACLE. Het HQ-netwerk beschikt over twee file servers. De nieuwe Fisheries Information 
System (FIN) gegevensbank zal worden geïnstalleerd op een ICL DRS6000 Level 750 server 
en wordt ontwikkeld in ORACLE. Deze server ondersteunt ook gegevensbank- en SAS-
programmatuur. Een ICL DRS6000 Level 450 file server ondersteunt de ICI Team Office 
programmatuur die onder meer e-mail biedt. Back-up en archivering gebeuren op band. Het 
Headquarters-netwerk beschikt over 26 ICL Ergo PRO D433d(486) machines met 20 MB RAM 
en 6 ICL 486 machines met 16 MB RAM voor de activiteiten van de Fisheries Group. De 
machines werken volledig in netwerkverband. De toegang tot de FIN-gegevensbank zal vooral 
gebeuren door middel van vooraf geschreven ORACLE-functies, maar daarnaast zijn 4 
machines uitgerust met een hele scala van SAS-programmatuur voor gebruik door de Statistics 
Unit. Aanvullende machines (die nu gebruikt worden voor de verdere ontwikkeling) zullen in 
de laatste fase aan het netwerk worden toegevoegd. Het netwerk ondersteunt een reeks 
kwaliteitsprinters en hulpinstallaties. Apparatuur en programmatuur zijn hierna apart vermeld. 
10V) 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l \nl 
APPARATUUR PROGRAMMATUUR 
Headquarters 
ICL DRS6000 Level 750 file server Gegevensbank en SAS-programmatuur. In 
ORACLE te ontwikkelen Fisheries 
Information System (FIN) (vanaf 
begin 1995) 
ICL DRS 6000 Level 450 file server ICL Team Office programmatuur (e-mail, 
Back-up/archivering op band enz.) 
26 ICL Ergo PRO D433 (486) - 20 MB ORACLE-pakketten en SAS-programma-
RAM tuur op 4 van deze machines. 
Deze machines zullen vanaf begin 1995 
6 ICL 486 CX - 16 MB RAM toegang hebben tot de FIN-gegevensbank, 
(in netwerk) die informatie zal bevatten over aanvoer, 
verscheidene kwaliteitsprinters waarnemingen, controles aan boord en 
vervolging. Het aantal machines en welke 
functies precies beschikbaar zullen zijn, 
moet nog worden bepaald. 
Havens 
36 microcomputers (ICL Ergo PRO D4/25 Database. Windows, Microsoft Office. 
d(486)- 16/20 MB RAM 
en Hewlet Packard Laserjet 4si printers 
/)e>r 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
DANI (voor Noord-Ierland) 
In Noord-Ierland worden de statistieken eveneens verzameld, gecontroleerd en in 
microcomputers ingevoerd door havenpersoneel dat verbonden is met een centrale mainframe­
gegevensbank. Er worden verbindingen met de gegevensbank van het MAFF ontwikkeld voor 
het periodiek verzamelen van deze gegevens. 
APPARATUUR PROGRAMMATUUR 
Headquarters Gegevensbankbeheer/applicatieprogram-
OLIVETTI M380-XP9 (File Server) matuur - SIR 3.2. SAS 6.03 
Netwerkprogrammatuur NOVELL 2.2 
WANG PC 321/16 & 1414 monitor (besturingssysteem DOS 5.0.) 
comms : MASS BREAKOUT 
REFLECTIONS 2 
BREAKOUT REPRO 
BREAKOUT PLUS 
Antivirus : DR SOLOMONS 
J2, catch en door het DANI in 
DATAFLEX geschreven 
validatieprogramma' s 
OLIVETTI PC M290-30 met monitor TAPE backup-programmatuur 
(met tape streamer) NOVELL-programmatuur voor toegang 
tot server 
NEWBURN PC : 486 DX 33 met VGA NOVELL-programmatuur voor toegang 
monitor tot server 
2 no Olivetti PC's M290-30 met monitor Zoals Newburn-machine - contingency 
port PC (zie verder) 
LASERJET III printer 
EPSON FX-1050 dot-matrix printer 
(COMPAQ PC : DESKPRO 4/33i met door MAFF geleverd voor MAFF-
monitor. netwerk, WAN-ontwikkeling. 
Havens Besturingssysteem : DOS 5.0 
Portavogie. Ardglass. Kilkeel. Comms : REPRO(DATAFLEX interne 
Londonderry. modem) 
J2, catch & door DANI in DATAFLEX 
WANG PC 321/168 & 1414 monitor geschreven validatieprogramma's. 
-1o6> 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
C) ACTIVITEITEN 
1. Inspecties aan de wal 
In 1994 heeft de Inspectiedienst voor de Zeevisserij 12 434 inspecties uitgevoerd op 
vissersvaartuigen in de havens van het Verenigd Koninkrijk. Daarnaast zijn er nog 
64 044 inspecties/controles uitgevoerd op afslagen, markten en bij vishandelaars en 
agenten. De meeste inspecties op vaartuigen hadden plaats in Schotland (8 774 in het 
Noorden en het Noordoosten). In Engeland Wales en Noord-Ierland zijn respectievelijk 
2 768 en 892 inspecties uitgevoerd. 
Inspecties in havens 
Tijdens haveninspecties ontdekte overtredingen, naar nationaliteit van het vaartuig 
Belangrijkste type van overtreding 
Logboek/Aanvoeraangifte 
Verboden vistuig 
Ondermaatse vis 
Vissen zonder vergunning 
Identificatie van het vaartuig 
Andere 
Totaal (909) Nationaliteit 
Belgisch 
1 
1 Deens 
1 
1 
2 Brits 
776 
19 
106 
2 
1 
2 
906 
Naast haveninspecties voert de Inspectiedienst voor de Zeevisserij ook kruiselingse 
controles en validaties van logboeken en verkoopdocumenten/aanvoeraangiften uit. Er 
zijn geen precieze cijfers beschikbaar over het percentage van de totale aanvoer dat 
gevalideerd is door middel van fysieke controles op de vaartuigen, maar de vangst wordt 
zoveel mogelijk aan fysieke controles onderworpen. Voorts controleert de Inspectiedienst 
regelmatig de afslagen en besteedt hij bijzondere aandacht aan het opsporen en 
inspecteren van aangevoerde vis die niet via de markt gaat. 
-1o^ 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
In 1994 heeft de Inspectiedienst voor de Zeevisserij a-selecte steekproeven uitgevoerd 
om de toepassing van de voorschriften uit Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad 
in verband met het vervoer van vis te controleren. De resultaten van die controles zijn 
niet beschikbaar. 
2. Inspecties op zee 
Op zee zijn door inspecteurs van de 17 visserij-inspectievaartuigen waarover de 
nationale controleautoriteiten beschikken inspecties aan boord van 4 509 vaartuigen 
uitgevoerd (2 495 Britse en 2 014 buitenlandse vaartuigen). 
In de volgende tabel zijn voor 1994 het aantal gebieden waarin is gepatrouilleerd, de 
duur van de patrouilles en het aantal controles aan boord van Britse en buitenlandse 
vaartuigen vermeld. 
ICES-gebied 
Ha 
IV 
Vb 
Vla VIb 
VII 
VIII 
TOTAAL Aantal dagen in 
het gebied 
5 
1469 
5 
837 
728 
51 
3095 Aantal controles aan 
boord van Britse 
vaartuigen 
0 
1420 
0 
659 
415 
1 
2495 Buitenlandse 
vaartuigen 
4 
935 
1 
560 
513 
1 
2014 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 1o£ 
Inspecties op zee 
Aantal vaartuigen in overtreding (naar nationaliteit) 
Nationaliteit 
Belangrijkste 
type van 
overtreding 
Aantal 
vaartuigen in 
overtreding 
Logboek/Aan-
voeraangifte 
Verboden 
vistuig 
Illegale 
visserij: 
verboden zone 
Onwettige 
vangst : 
gerichte visserij 
Bijvangst 
Ondermaatste 
vis 
Identificatie 
van het 
vaartuig 
Andere 
Totaal Brits 
10 
28 
30 
1 
1 
13 
10 
26 
119 Belgisch 
19 
11 
7 
2 
3 
1 
43 Duits 
2 
1 
3 Deens 
15 
5 
1 
3 
1 
6 
31 Spaans 
8 
6 
2 
5 
1 
22 Frans 
32 
15 
6 
2 
2 
16 
73 Iers 
56 
1 
2 
1 
1 
1 
62 Neder­
land 
8 
4 
3 
1 
2 
18 Totaal 
150 
71 
51 
5 
4 
3 
23 
30 
34 
371 
1o 9 
p :\c3 l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
3. Resultaten van het toezicht vanuit de lucht per gebied 
De volgende tabel geeft voor 1994 de resultaten aan van de controles vanuit de lucht 
met vliegtuigen die ter beschikking van de nationale controleautoriteiten staan. 
ICES-GEBIED Aantal waarnemingen Aantal waarnemingen 
Britse vaartuigen buitenlandse vaartuigen 
Ha 0 6_ 
IVa 8 632 1 575 
IVb 6 026 2 104 
IVc 663 1,172 
Vb 0 15 
Vla 3 759 \_m 
VIb 43 52 
Vila 4 276 464 
Vlld 941 861 
Vile 2J71 845 
VHf 923 543 
Vllg 338 1_863 
Vllh 23 859 
Vlij 36 561 
VIII 5 23 
Totaal 28 016 12 434 
'Mo 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
IL Evaluatie 
A. Algemeen 
Het Verenigd Koninkrijk heeft een goed ontwikkeld nationaal controlesysteem, dat 
overeenkomstige ruime financiële middelen krijgt toegewezen. Bij de beoordeling van 
de omvang van die middelen moet rekening worden gehouden met de kenmerken van 
de visserijsector in het VK : het land heeft een ongeveer 16 000 km lange kustlijn en 
heeft zowat 850 000 km2 wateren onder zijn jurisdictie. Op 1 januari 1995 omvatte de 
vissersvloot ongeveer 3 000 vaartuigen van meer dan 10 meter en nog eens 
5 800 vaartuigen van minder dan 10 meter - alle met een vergunning -, die 
hoofdzakelijk binnen de 6-mijlszone actief zijn. Er zijn meer dan 450 aanvoerplaatsen 
en meer dan 1 500 ondernemingen die zich bezighouden met verkoop, verwerking, 
distributie of vervoer van vis. Bovendien vissen in de Britse wateren een duizendtal 
vaartuigen van andere Lid-Staten en van derde landen. 
B. Sterke en zwakke punten 
De betekenis van de verschillende visserij takken verschilt aanzienlijk naar regio. Toch 
vormt dit geen rechtvaardiging voor het grote verschil qua aantal inspecties aan 
wal/controles op vaartuigen tussen Schotland (Noorden en Noordoosten) en de rest van 
het Verenigd Koninkrijk. Dit verschil is wellicht gedeeltelijk een gevolg van het verschil 
in visserijactiviteit en van de verdeling van de inspectiebevoegdheid over verschillende 
autoriteiten, die wellicht niet alle dezelfde definitie van "inspectie" hanteren. 
De autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk stellen dat de belangrijkste oorzaak 
van de verschillen in controle-intensiteit het ontbreken van standaarddefinities 
voor inspecties aan de wal en van een compleet registratiesysteem voor alle 
inspectie-activiteiten in Engeland en Wales is. Zij zijn van mening dat 
standaarddefinities voor de inspectie-activiteit voor de hele Gemeenschap tegelijk 
moet worden vastgesteld, omdat anders geen zinvolle vergelijking van de 
rechtshandhaving tussen de verschillende Lid-Staten mogelijk is. Dit blijkt reeds 
duidelijk uit de gegevens die de Commissie elk jaar publiceert over de inspecties 
van vaartuigen op zee en de ingestelde vervolgingen. Wat de situatie binnen het 
VK betreft heeft men het nooit nodig geacht een complete inventaris aan te 
leggen van de controles door de Zeevisserij-inspectie voor Engeland en Wales. 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
Dit punt zal opnieuw worden bekeken en waarschijnlijk komen er in de loop van 
1996 veranderingen die in 1997 vruchten zullen afwerpen en waarvan de 
resultaten tot uiting zullen komen in het jaarlijks verslag over de 
rechtshandhaving dat in 1998 moet worden ingediend. 
De meeste vervolgde overtredingen in 1994 in het Verenigd Koninkrijk zijn aan het licht 
gekomen bij inspecties/controles op zee of aan de wal. Bij bepaalde afslagen, markten, 
handelaars, agenten, enz., lijkt inspectie/controle en follow-up minder intensief te zijn, 
misschien gedeeltelijk doordat de distributiecentra en andere infrastructuur in de 
volgende stadia van de bedrijfskolom sterker geconcentreerd zijn in andere districten (bij 
voorbeeld het Noordwesten). In hun verslag stellen de Britse autoriteiten evenwel dat 
zij geen precieze cijfers kunnen geven over totale aan voercij fers die gevalideerd zijn via 
fysieke controles op vaartuigen en in afslagen. De cijfers in het Britse verslag 
weerspiegelen dus misschien niet in alle gevallen de realiteit. Het uitvoeren van 
inspecties/controles verderop in de bedrijfskolom is des te belangrijker omdat de vissers 
geneigd zijn hun vangst zo dicht mogelijk bij de visgronden aan te voeren, soms in 
havens die niet permanent gecontroleerd worden, wat het voor de inspectie-autoriteiten 
moeilijk maakt de logboeken en aanvoeraangiften te controleren. 
De validatie van de gegevens uit logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten 
moet constant worden aangevuld met fysieke controles op vissersvaartuigen en in 
afslagen. In dat verband kan het Verenigd Koninkrijk geen precieze cijfers geven over 
het percentage van de totale aanvoer dat aldus getoetst is. Voorts zal het natrekken van 
vervoerdocumenten, een in 1994 in beperkte mate uitgevoerde controle, een hulp zijn 
om na te gaan of de aangevoerde vangst wel degelijk vermeld is in de logboeken en 
aanvoeraangiften. 
De autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk zijn van oordeel dat op het gebied 
van de rechtshandhaving vooral met controles op zee en op de plaats van 
aanvoer moet worden gewerkt. Hun ervaring is dat een degelijk 
rechtshandhavingssysteem dat vooral berust op controles in stadia na de aanvoer 
moeilijk te realiseren, tijdrovend en duur is, omdat de rechtbanken in het VK 
zeer overtuigend bewijsmateriaal eisen. Er valt weinig te bereiken met inspecties 
-H z 
p:\c3l\rapports\ctrl\annexe l\nl 
als die nauwelijks effect kunnen sorteren omdat niet met succes in rechte kan 
worden opgetreden. 
De Commissie neemt akte van de bijzondere problemen die zich voordoen bij het 
controleren van de activiteiten van Britse geregistreerde vaartuigen die een groot deel 
van hun vangst in andere Lid-Staten aanvoeren, en van het bilaterale initiatief om 
bevredigende oplossingen te zoeken en om ervoor te zorgen dat de quota in acht worden 
genomen. 
De technische controle op de structurele maatregelen wordt in het Verenigd Koninkrijk 
uitgevoerd door verscheidene instanties. De technische controle op de afzetnormen heeft 
problemen opgeleverd wanneer de traditionele handelspraktijken in strijd waren met de 
normen. 
In zijn verslag verklaart het Verenigd Koninkrijk dat de genomen 
rechtshandhavingsmaatregelen een aanzienlijk - zij het niet te kwantificeren -
afschrikkend effect hebben op illegale activiteiten. De Commissie is van oordeel dat het 
belangrijk is een aantal parameters vast te stellen, zodat bij voorkeur de doeltreffendste 
controle- en rechtshandhavingsmaatregelen kunnen worden gehanteerd. 
De Commissie erkent dat het Verenigd Koninkrijk het toezicht op zee en in het 
bijzonder de verbetering van de controle op de witte-tonijnvisserij doeltreffend en 
deskundig heeft aangepakt. Ondanks de ruime ervaring van de bevoegde autoriteiten in 
het Verenigd Koninkrijk en de omvangrijke voor de controle aangewende middelen zijn 
er de jongste jaren "klandestiene aanlandingen" voor verscheidene belangrijke 
visserijtakken gemeld. Dit betekent dat het bijzonder moeilijk is effectieve 
vangsbeperkingen af te dwingen wanneer er quotabeperkingen worden opgelegd zonder 
daadwerkelijke beperking van de visserij-inspanning. De Commissie verwacht dat het 
in 1994/1995 in Schotland uitgevoerde administratieve onderzoek naar de aanvoer van 
vangsten die wellicht niet beantwoorden aan de toegewezen nationale quota, zal 
uitmonden in passende maatregelen om herhaling van dit probleem te voorkomen. 
412 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe 1 \nl 
C. Conclusie 
Ondanks sommige tekortkomingen wat het verbod op de visvangst en de vervolging van 
overtredingen betreft, zijn de middelen en de inzet waarmee de controle en de inspectie 
in het Verenigd Koninkrijk worden uitgevoerd een voorbeeld voor de wijze waarop het 
GVB moet worden uitgevoerd. Wel zal het Verenigd Koninkrijk een extra inspanning 
moeten leveren om de capaciteit nog meer aan te passen aan de beschikbare middelen. 
•41^ 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe l\nl 
BIJLAGE II 
TABELLEN 
Q1S 
p:\c31\rapports\ctrl\anftexe2\nl 
Tabel 1 
In de Lid-Staten voor de controle op de visserij theoretisch beschikbare middelen 
Lid-Staat 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Griekenland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Italië 
Nederland 
Portugal 
Verenigd 
Koninkrijk Inspecteurs 
8 
143 
30 
1803 
304 
1445 
18 
6 
58 
12 
169 Vaartuigen 
3' 
5 
212 
30 
31 
35 
10 
300 
3 
71 
17 Vliegtuigen 
1 
4 
1 
16 
3 
5 Helikopters 
2 
Marinevaartuigen. 
Een aantal van deze vaartuigen behoren toe aan het Ministerie van Milieu. 
Griekenland: De controle wordt voornamelijk uitgevoerd door de kustwacht, die 
vertegenwoordigd is in alle havens (180). In theorie kan één persoon 
een inspectie uitvoeren. 
Spanje: 
Frankrijk 
Italië Dit aantal omvat alleen de nationale inspecteurs. Daarnaast zijn er 
nog 232 inspecteurs die resorteren onder de autonome regio's. 
Dit aantal omvat 1) Personeel "Affaires Maritime" aan de wal 
(88) 
2) Gendarmes Maritimes (44) 
3) Varende inspecteurs van de Affaires 
Maritimes (12). 
In theorie zijn in totaal 1 200 personen bij een of andere vorm van 
inspectie van de visserij betrokken. Het werkelijk aantal is 
vermoedelijk veel kleiner. 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl 'MG 
Tabel 2 
Verdeling van de visserijcontroletaken in de Lid-Staten 
Lid-Staat 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Griekenland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Italië 
Nederland 
Portugal 
Verenigd 
Koninkrijk Aantal bevoegde 
autoriteiten 
5 
3 
7 
3 
2 + autonome 
dienst 
5 
3 
6 
6 
7 
6 Regionale 
autoriteiten 
geen 
geen 
ja 
geen 
ja 
geen 
geen 
geen 
geen 
geen 
ja Gespecialiseerde 
dienst bevoegd tot het 
stadium van de eerste 
verkoop 
ja 
ja 
ja 
geen 
ja 
geen 
ja 
geen 
ja 
geen 
ja 
p :\c3 !\rapports\ctrl\annexe2\nl 'W} 
Tabel 3 
Per jaar door de Lid-Staten uitgevoerde inspecties 
Land 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Nederland 
Portugal 
Verenigd 
Koninkrijk Inspecties aan 
de wal 
208 
4573 (+5174) 
10539 
Geen 
gegevens 
10500 
26342 
12434 
(+64044) Inspecties op 
zee 
68 
616 
4488 
8728 
884 
8330 
4509 Omvang 
vloot 
(1000 
KW) 
69 
416 
166 
ltó3 
1011 
191 
509 
426 
1137 Omvang 
vloot (1000 
BRT) 
24 
97 
78 
579 
183 
52 
170 
140 
203 Omvang 
vloot (aantal 
vaartuigen) 
170 
4300 
1600 
20100 
6800 
1400 
1000 
12900 
10300 
Bron: Rapporten Lid-Staten en Eurostat 
A')Y 
p:\c3IVapports\ctrl\annexe2\nl 
TABEL 3bis 
UITKOMSTEN VAN DE IN 1994 DOOR DE AUTORITEITEN VAN DE LID-STATEN UITGEVOERDE VISSERIJ-INSPECTIES 
België 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
73 
2 
70 BE 
60 
2 
58 DE DK 
1 ES FI FR 
4 
4 IR 
8 
8 NL PT UK SE Andere 
Denemar­
ken 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
466 
65 
70 
331 BE 
1 
1 DE 
1 
1 DK 
457 
64 
69 
324 ES FI 
2 
1 
1 FR IR NL 
2 
2 PT UK 
1 
1 SE Andere 
2 
2 
( 
^9 Duitsland 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
366 
232 
235 
57 BE 
2 
1 
1 DE 
337 
218 
220 
57 DK 
111 
7 
4 ES FI FR IR NL 
15 
6 
9 PT UK 
1 
1 SE Andere 
Griekenland 
T = TOTAAL 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING S = ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN 
Spanje 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
11.812 
niet beschikbaar 
niet beschikbaar 
niet beschikbaar BE DE DK ES 
11.762 FI FR 
5 IR 
3 NL 
2 PT 
27 UK 
5 SE Andere 
8 
Frankrijk 
Gegevens 
onvolledig (T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
2.021 
352 
135 
1.113 BE 
6 
3 DE DK ES 
169 
33 FI FR 
1.832 
352 
135 
1.077 IR NL PT UK SE Andere 
14 
0 Ierland 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
342 
234 
2 
67 BE 
1 
1 DE 
1 
1 DK 
2 
1 
1 ES 
41 
12 
29 FI FR 
15 
15 IR 
220 
167 
2 
12 NL PT UK 
62 
38 
24 SE Andere 
Italië 
Luxemburg 
T = TOTAAL 
p :\c3 l\rapports\ctrI\anncxe2\nl A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING S = ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN 
Nederland 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
379 
114 
265 BE 
24 
12 
12 DE 
10 
4 
6 DK 
23 
5 
18 ES FI FR 
2 
2 IR NL 
298 
88 
210 PT UK 
18 
3 
15 SE Andere 
4 
2 
2 
Oostenrijk 
Portugal 
Niet ontvangen (T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
795 
21 
132 
642 BE DE DK ES 
33 
5 
28 FI FR IR NL PT 
762 
21 
127 
614 UK SE Andere 
Finland 
Niet van 
toepassing in 
1994 (T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal BE DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere 
Zweden 
Niet van 
toepassing in 
1994 (T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal DE DK ES FI FR IR NL PT UK SE Andere 
T = TOTAAL 
p :\c3 I\rapports\ctrl\annexe2\nl A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN 
Verenigd 
Koninkrijk 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
1.140 
968 
162 DE 
25 
17 
8 DK 
1 
1 ES 
18 
12 
6 FI 
14 
4 
10 FR IR 
41 
36 
5 NL 
6 
5 
1 PT UK 
10 
8 
2 SE 
1.017 
880 
127 Andere 
8 
6 
2 
EG 
(T) 
(A) 
(S) 
(R) Land waarin de vaartuigen zijn geregistreerd 
Totaal 
17.394 
1.988 
574 
2.707 BE 
119 
33 
1 
82 DE 
350 
222 
221 
65 DK 
512 
89 
73 
349 ES 
12.019 
16 
5 
100 FI 
2 
1 
1 FR 
1.899 
403 
135 
1.088 IR 
237 
172 
2 
21 NL 
327 
102 
9 
214 PT 
789 
21 
127 
614 UK 
1.104 
921 
1 
167 SE Andere 
36 
8 
6 
T = TOTAAL 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nI A = OFFICIËLE SCHRIFTELIJKE WAARSCHUWING ADMINISTRATIEVE SANCTIES R = GERECHTELIJK VERVOLGDE OVERTREDINGEN 
Tabel 4 
Percentage ingevulde administratieve basisdocumenten 
Land 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Nederland 
Portugal 
Verenigd 
Koninkrijk % 
teruggezonden 
logboeken 
-95% 
>95% 
Bijna 100% 
100% % 
teruggezonden 
aanvoer­
aangiften 
Zoals voor 
verkoop­
documenten 
Zoals voor 
verkoop­
documenten 
>95% 
Bijna 100% 
100% 
Ongeveer 80% 
(door 
Docapesca) 
>99% voor 
TAC- soorten % teruggezonden 
verkoop­
documenten 
-95% 
95% binnen 48 u 
voor TAC-
soorten 
>95% 
Zoals voor 
aanvoer-aangiften 
100% 
Zoals voor de 
aanvoer-aangiften 
Zoals voor de 
aanvoer-aangiften Opmerking 
Scherpe vervolg-
controle op 
ontbrekende 
logboekgegevens 
Geen gegevens in 
het rapport 
Geen gegevens in 
het rapport 
Verkoop van 
bepaalde soorten 
wordt voor 100% 
gecontroleerd 
De meeste aandacht 
gaat naar de visserij 
in NAFO- en 
Marokkaanse 
wateren en de 
trawlvisserij op 
schaal- en 
schelpdieren langs 
de kust 
Bron : Rapporten van de Lid-Staten 
^3 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl 
Tabel 5 
Raming van de vangsten van de vaartuigen waarvoor de logboek­
en de aanvoeraangifteverplichting niet geldt 
België België heeft geen vaartuigen van minder dan 10 meter en er wordt zeer 
weinig vis aangevoerd buiten de visafslagen om 
(16 kustvisserij vaartuigen in Oostende). 
Denemarken Vissersvaartuigen zonder logboekverplichting hebben een vergunning 
voor een duidelijk omschreven gebied en hun vangst wordt bijgehouden 
aan de hand van de verkoopdocumenten. In het rapport wordt geen 
melding gemaakt van aanvoer buiten de visafslagen om. 
Duitsland De vangsten door vaartuigen van minder dan 10 meter worden 
geregistreerd door de nationale visserij-inspecteurs en de vaartuigen 
moeten eenmaal per maand hun totale vangsten per soort en per gebied 
melden. 
Spanje De vangsten van de 1.218 vaartuigen met een lengte van minder dan 
10 meter worden in 13 havens berekend aan de hand van steekproeven. 
Frankrijk Geen gegevens in het rapport. 
Ierland De door vaartuigen van minder dan 10 meter gevangen hoeveelheden 
worden niet geregistreerd. In het rapport staat dat men toegang heeft tot 
de boeken van distributeurs maar er wordt niet uitgelegd of (en hoe) de 
betrokken informatie wordt gebruikt. 
Nederland Er zijn geen beroepsvissers met vaartuigen van minder dan 10 meter, en 
sportvissers mogen niet op TAC-soorten te vissen. 
Portugal In het rapport wordt niet uitdrukkelijk melding gemaakt van vaartuigen 
zonder logboekverplichting - er wordt alleen gezegd dat alle vangsten 
via visafslagen moeten worden aangevoerd. 
Verenigd Geen gegevens in het rapport. 
Koninkrijk 
Bron : Rapporten van de Lid-Staten 
42y 
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nI 
Tabel 6 
Validering van de vangstgegevens in de verschillende Lid-Staten 
België I Voor ongeveer 75% van alle aanvoer worden de gegevens van het logboek 
getoetst aan die van de aanvoeraangiften/verkoopdocumenten. De gegevens 
betreffende de positie van het vaartuig in het logboek worden bovendien 
getoetst aan de door Nederland, het Verenigd Koninkrijk, en België 
meegedeelde waarnemingen vanuit de lucht. 
Denemarken De logboekgegevens worden getoetst aan de gegevens van de 
aanvoeraangiften. Daarbij wordt automatisch zichtbaar welke gegevens 
ontbreken en wordt een controle ingesteld. 
Duitsland De gegevens van de logboeken, aanvoeraangiften en verkoopdocumenten 
worden onderling getoetst voor ongeveer 95%> van alle vangsten die 
worden aangevoerd door vaartuigen met een lengte van meer dan 
10 meter. 
Spanje Geen gegevens in het rapport. 
Frankrijk Geen gegevens in het rapport. 
Ierland Uit het rapport valt moeilijk op te maken of wordt geverifieerd of al dan 
niet gegevens ontbreken. Onderlinge toetsing vindt wel plaats, maar niet 
systematisch. 
Nederland 100% van de gegevens van de logboeken, aanvoeraangiften en 
verkoopdocumenten worden onderling getoetst. 
Portugal Er zijn geen algemene onderlinge controles, maar voor bepaalde 
visserij takken zoals die in NAFO- en Marokkaanse wateren worden alle 
documenten onderling getoetst, en voor de trawlvisserij op schaal- en 
schelpdieren voor de kust, ongeveer 60%. 
Verenigd In het rapport wordt niet uitdrukkelijk gezegd of het ontbreken van 
Koninkrijk gegevens wordt opgespoord, noch of de gegevens onderling worden 
getoetst. 
Bron : Rapporten van de Lid-Staten 
"ILS-
p:\c31\rapports\ctrl\annexe2\nl 
Tabel 7 
Algemene ontwikkeling van de procentuele teruggooi en onjuiste vangstmeldingen volgens 
Biais (1995) 
Pelagische soorten 
Percentage teruggooi 
Percentage vangstmeldingsfouten 
Bodemsoorten Noordzee (verwante sectoren)' 
Percentage teruggooi 
Percentage vangstmeldingsfouten 
Bomdemsoorten Noordatlantisch gebied2 
Percentage teruggooi 
Percentage vangstmeldingsfouten 
Bodemsoorten Zuidatlantisch gobied3 
Percentage teruggooi 
Percentage vangstmeldingsfouten 1984 
0,6% 
7,6% 
12,0% 
8,0% 
13,0% 
3,0% 
1,5% 
7,5% 1988 
1,2% 
21,0% 
11,0% 
20,5% 
7,0% 
5,4% 
2,0% 
6,0% 1994 
2,2% 
17,0% 
13,0% 
11,5% 
0,0% 
11,0% 
3,0% 
0,5% 
1 ICES I, II, III, IV, Vlld 
2 ICES VI en Vila 
3 ICES Vil behalve Vila en Vlld, VIII, IX 
p Ac3 l\rapports\ctrl\annexe2\nl •1£G 
BIJLAGE I I I - SATELLIETCONTROLE 
p:\c3I\rapports\ctrI\annexe3\nl At } 
In juni 1993 heeft de Visserijraad de nieuwe visserijcontroleregeling goedgekeurd, die nadien 
in Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad is opgenomen. Deze regeling is o.m. gebaseerd 
op de toepassing van nieuwe technologieën om de controle op de visserij te verbeteren. In 
artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 is bepaald dat de Lid-Staten proefprojecten 
uitvoeren op het gebied van de permanente positiebepaling. De uitvoeringsbepalingen met 
betrekking tot de proefprojecten zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 897/94 van de 
Commissie van 22 april 1994. De operationele fase van de proefprojecten loopt van oktober 
1994 tot en met december 1995. De Commissie moet kort nadien op basis van de ervaring een 
voorstel indienen voor een verordening van de Raad over satellietcontrole, zodat de Raad ter 
zake een besluit kan nemen. 
De proefprojecten zijn volledig of gedeeltelijk operationeel in negen Lid-Staten (België, 
Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Nederland en het Verenigd 
Koninkrijk). Meer dan 200 vissersvaartuigen zijn met een "blauwe doos" uitgerust (hierbij is 
geen rekening gehouden met de toestand in Portugal, waar bij 92 trawlers al met MONICAP 
wordt gewerkt). Drie verschillende satellietsystemen worden getest: CLS-ARGOS, 
EUTELTRACS en GPS/INMARSAT. Meer dan tien maanden na de start is het project van 
één Lid-Staat (Italië) nog steeds niet operationeel. Na hun toetreding tot de Gemeenschap 
voeren Finland en Zweden samen met Denemarken een gezamenlijk proefproject uit. 
Tijdens de tests moet de vlaggestaat de kuststaat op gezette tijden inlichten over de positie van 
de vaartuigen die aan zijn proefproject deelnemen. Het fundamentele principe hierbij is dat de 
positie van het vissersvaartuig via de vlaggestaat aan de kuststaat moet worden doorgegeven. 
De Lid-Staten zijn er tot dusver niet in geslaagd hun positiegegevens regelmatig onderling uit 
te wisselen. Toch zijn zij meer en meer te vinden voor het gebruik van een door Denemarken 
voorgesteld systeem voor gegevensuitwisseling en voor toepassing van het protocol voor 
gegevensuitwisseling X.25. De gegevensuitwisseling is een zeer belangrijk onderdeel van de 
proefprojecten. Een gebrekkige gegevensuitwisseling tussen de vlaggestaten en de kuststaten 
zou de geloofwaardigheid ondermijnen van de gedecentraliseerde systemen, die de voorkeur van 
de meeste Lid-Staten genieten. Vanaf 1996 zou FIDES (Fisheries Data Exchange System -
systeem voor uitwisseling van gegevens over de visserij), ontworpen voor de elektronische 
gegevensuitwisseling tussen de Lid-Staten en de Commissie, een algemenere oplossing op het 
gebied van gegevenstransmissie kunnen bieden. 
p:\c3I\rapports\ctrl\annexe3\nl 
In 1995 zal aan de hand van validatieprojecten op verschillende gebieden (vangstgegevens, 
vergunningen, vlootregister en elektronische post) worden geprobeerd de uitvoerbaarheid van 
het FIDES-concept aan te tonen. 
Uit de permanente controle op positie, snelheid en koers van het vissersvaartuig kunnen 
bepaalde conclusies worden getrokken over de plaats en de duur van zijn visserij-activiteiten. 
Als het vaartuig ook wordt verplicht de aan boord zijnde vangsten te melden telkens als het het 
visserijgebied binnenvaart of verlaat, en met bepaalde tussentijden zolang het in dat gebied 
blijft, zou het beeld dat de permanente controle oplevert verder kunnen worden vervolledigd. 
Visserij-activiteiten in verboden of tijdelijk gesloten gebieden zouden dan onmiddellijk worden 
opgemerkt. De inspectievaartuigen zouden veel gerichter te werk kunnen gaan. "Zwarte" 
aanvoer 's nachts of in afgelegen havens zonder controle zou gemakkelijker op te sporen zijn. 
J-i S> 
p:\c31\rapport3\ctrl\aimexo3\nl 
ISSN 0254-1513 
COM(96) 100 def. 
DOCUMENTEN 
NL 03 
Catalogusnummer : CB-CO-96-108-NL-C 
ISBN 92-78-01394-3 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg 
1 ^ ^o