ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (“Verenigd Koninkrijk”) heeft zich per 1 februari 2020 uit de Unie teruggetrokken. Het aan het terugtrekkingsakkoord gehechte Protocol inzake Ierland/Noord-Ierland (“het protocol”) is van toepassing vanaf het einde van de overgangsperiode, d.w.z. met ingang van 1 januari 2021.

Het protocol bepaalt dat Noord-Ierland deel uitmaakt van het douanegebied van het Verenigd Koninkrijk, en dat het Verenigd Koninkrijk Noord-Ierland kan opnemen in de territoriale werkingssfeer van zijn lijsten van concessies in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Tegelijkertijd bepaalt het protocol dat elke verwijzing naar het douanegebied van de Unie in de toepasselijke bepalingen van het protocol en in de bepalingen van het recht van de Unie die krachtens het protocol op en in het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot Noord-Ierland van toepassing zijn geworden, zodanig wordt gelezen dat het grondgebied van Noord-Ierland daaronder valt. Dit betekent dat hoewel Noord-Ierland formeel deel uitmaakt van het douanegebied van het Verenigd Koninkrijk, het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot Noord-Ierland de douanewetgeving van de Unie moet toepassen alsof Noord-Ierland zich nog steeds in het douanegebied van de Unie bevond.

De bilaterale regelingen tussen de Unie en het Verenigd Koninkrijk in het kader van het protocol creëren geen rechten of verplichtingen voor derde landen.

Bijgevolg kunnen goederen die overeenkomstig invoertariefcontingenten van de Unie of andere quota voor de invoer van goederen van oorsprong uit een derde land in Noord-Ierland worden ingevoerd, niet worden meegeteld in de rechten van dat derde land ten opzichte van de Unie, tenzij het derde land daarmee instemt. Dit levert een risico op voor de goede werking van de eengemaakte markt van de Unie en voor de integriteit van het gemeenschappelijk handelsbeleid, doordat tariefcontingenten van de Unie of andere invoerquota kunnen worden ontweken. Bovendien vereist elke overeenkomst met een derde land die voorziet in uitvoertariefcontingenten, dat de goederen in de Unie worden ingevoerd. Dat derde land zou derhalve kunnen weigeren uitvoervergunningen af te geven voor rechtstreekse invoer in Noord-Ierland.

Om dat risico te bezweren, mogen de tariefcontingenten van de Unie en andere invoerquota alleen beschikbaar zijn voor goederen die in de Unie worden ingevoerd en in het vrije verkeer worden gebracht, en niet in Noord-Ierland.

Krachtens het protocol zou deze verordening ook van toepassing zijn op en in het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot Noord-Ierland.
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

De Euro-Mediterrane Luchtvaartovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de regering van de Staat Israël, anderzijds, is tot stand gekomen na onderhandelingen door de Commissie, waartoe zij in april 2008 door de Raad werd gemachtigd.

De overeenkomst is ondertekend op 10 juni 2013, onder voorbehoud van sluiting op een later tijdstip en in overeenstemming met Besluit 2013/398/EU van de Raad en van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen. Aan EU-zijde zijn zowel de Unie als haar lidstaten partij bij deze overeenkomst.

Het ratificeringsproces is door alle lidstaten voltooid, met uitzondering van de Republiek Kroatië. De Republiek Kroatië treedt toe tot de overeenkomst overeenkomstig de procedure van de als bijlage bij het Toetredingsverdrag van 5 december 2011 gevoegde Akte van toetreding; het toetredingsprotocol van de Republiek Kroatië tot deze overeenkomst werd op 19 februari 2015 ondertekend.

Teneinde rekening te houden met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, en naar aanleiding van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 28 april 2015 in Zaak C-28/12, wijzigt dit voorstel het oorspronkelijke voorstel van de Commissie (COM(2012)689 def.), dat op 22 november 2012 is vastgesteld en vervolgens bij de Raad is ingediend. Om de behandeling in de Raad te vergemakkelijken, wordt de betrokken tekst integraal ingediend als een gewijzigd voorstel.

2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

De rechtsgrondslag van het voorstel is artikel 100, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in samenhang met artikel 218, lid 6, onder a), punt v), en artikel 218, lid 7, van dat Verdrag.

3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

•Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan

Niet van toepassing.

4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie

5.OVERIGE ELEMENTEN

•Samenvatting van de voorgestelde overeenkomst

De overeenkomst bestaat uit de hoofdtekst, waarin de hoofdbeginselen zijn uiteengezet, en zes bijlagen: bijlage I over overeengekomen diensten en gespecificeerde routes; bijlage II over overgangsbepalingen; bijlage III met een lijst van de in de artikelen 3, 4 en 8 van de overeenkomst en in bijlage I vermelde landen; bijlage IV over regels voor de burgerluchtvaart; bijlage V over overeengekomen basisfrequenties op bepaalde routes; en bijlage VI over regelgevende eisen en normen.

2012/0324 (NLE)

Gewijzigd voorstel voor een

BESLUIT VAN DE RAAD
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

•Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

In overeenstemming met de prioriteiten van de hervorming van het visserijbeleid biedt het nieuwe protocol vaartuigen van de Unie vangstmogelijkheden in de wateren van Guinee-Bissau op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke adviezen en met inachtneming van de aanbevelingen van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas – Iccat). Dit nieuwe protocol houdt rekening met de resultaten van een evaluatie van het meest recente protocol (2014-2017) en van een verkennende evaluatie waarin is nagegaan of het wenselijk is een nieuw protocol te sluiten. Beide evaluaties werden uitgevoerd door externe deskundigen. Voorts zal het protocol het voor de Europese Unie en de Republiek Guinee-Bissau mogelijk maken om nauwer samen te werken met het oog op de bevordering van een verantwoorde exploitatie van de visbestanden in de wateren van Guinee-Bissau, en zal het de inspanningen van Guinee-Bissau voor de ontwikkeling van zijn blauwe economie ondersteunen, dit alles in het belang van beide partijen.

Het protocol voorziet in vangstmogelijkheden in de volgende categorieën:

(a)vriestrawlers voor de garnaalvisserij;
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

Op basis van de desbetreffende onderhandelingsrichtsnoeren heeft de Commissie met de regering van de Republiek Kaapverdië (hierna "Cabo Verde" genoemd) onderhandelingen gevoerd met het oog op het sluiten van een nieuw protocol bij de partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Kaapverdië. Na afloop van deze onderhandelingen is op 12 oktober 2018 een nieuw protocol geparafeerd. Het protocol bestrijkt een periode van vijf jaar vanaf de datum van voorlopige toepassing, d.w.z. vanaf de datum van de ondertekening ervan, zoals bepaald in artikel 15 van het protocol.

Het nieuwe protocol is er in de eerste plaats op gericht om de vaartuigen van de Unie vangstmogelijkheden in de wateren van Cabo Verde te bieden op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke adviezen en met inachtneming van de aanbevelingen van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas – ICCAT). Dit nieuwe protocol houdt rekening met de resultaten van een evaluatie van het meest recente protocol (2014-2018) en met een verkennende evaluatie waarin is nagegaan of het wenselijk is een nieuw protocol te sluiten. Beide evaluaties werden uitgevoerd door externe deskundigen. Voorts zal het protocol het voor de Europese Unie en de Republiek Cabo Verde mogelijk maken om nauwer samen te werken met het oog op de bevordering van een verantwoorde exploitatie van de visbestanden in de wateren van Cabo Verde, en zal het de inspanningen van Cabo Verde voor de ontwikkeling van zijn blauwe economie ondersteunen, dit alles in het belang van beide partijen.

Het protocol voorziet in vangstmogelijkheden in de volgende categorieën:
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

In Verordening (EU) nr. 1370/2013 van de Raad is een bovengrens van 109 000 ton vastgesteld voor de aankoop van mageremelkpoeder tegen een vaste prijs (169,8 EUR/100 kg) tijdens de openbare-interventieperiode (van 1 maart tot en met 30 september). Zodra die bovengrens wordt bereikt, blijft de openbare interventie tot het einde van de interventieperiode voortduren in het kader van een openbare inschrijving.

De bovengrens is in 2018 vastgesteld op nul om te voorkomen dat mageremelkpoeder tegen een vaste prijs wordt aangekocht zonder rechtvaardiging vanuit het oogpunt van de markt (bijvoorbeeld terwijl zowel de boterprijzen als de melkprijzen af landbouwbedrijf vrij hoog waren), in het licht van de reeds lang heersende discrepantie tussen de melkvet- en de eiwitprijzen.

De openbare interventie wordt in 2018 derhalve toegepast via een openbare inschrijving. De Commissie beslist door een stemming in het Comité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten geval per geval welke hoeveelheden moeten worden aangekocht en tegen welke aankoopprijs.

In 2018 zijn de EU-marktprijzen voor mageremelkpoeder gemiddeld ongeveer 19 % onder het niveau voor openbare interventie gebleven, en bevonden de boterprijzen zich 117 % boven het niveau voor openbare interventie. Het prijsverschil tussen vet en eiwitten is groter dan ooit. De verhouding tussen de prijzen van boter en mageremelkpoeder in 2017-2018 is verdrievoudigd ten opzichte van de niveaus tussen 2007 en 2016. Tegelijkertijd lagen de aan landbouwers betaalde prijzen voor rauwe melk gemiddeld boven de 34 eurocent/kg (hoger dan het gemiddelde van de laatste vijf jaar).

Met de huidige procedure kon worden vermeden dat ongerechtvaardigd 109 000 ton mageremelkpoeder zou worden aangekocht (een hoeveelheid die bovenop de bestaande voorraden zou komen).

Aangezien de marktomstandigheden niet wezenlijk zijn gewijzigd en de in 2018 opgedane ervaring leert dat de benadering de juiste is, is het passend het initiatief voort te zetten en de bovengrens in 2019 vast te stellen op nul.

Om ervoor te zorgen dat marktdeelnemers tijdig worden geïnformeerd vóór het begin van de volgende interventieperiode, moet de onderhavige verordening in werking treden op de dag na die van de bekendmaking ervan.
TOELICHTING

1.Onderwerp van het voorstel

Het onderhavige voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité voor de CETA in het kader van de voorgenomen vaststelling van het reglement van orde van het Gemengd Comité voor de CETA en gespecialiseerde comités.

2.Achtergrond van het voorstel

2.1.De brede Economische en Handelsovereenkomst (CETA)

De Brede Economische en Handelsovereenkomst (CETA) tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds ("de Overeenkomst") is gericht op de uitvoering van de gemeenschappelijke handelspolitiek van de Unie ten aanzien van Canada en met name op de totstandbrenging van een vrijhandelszone. De overeenkomst is op 30 oktober 2016 in Brussel ondertekend.

2.2.Het Gemengd Comité voor de CETA en de gespecialiseerde commissies

De Overeenkomst voorziet in de oprichting van een Gemengd Comité voor de CETA krachtens artikel 26.1 en van gespecialiseerde commissies overeenkomstig artikel 26.2. Hierbij gaat het onder meer om: het Comité voor de handel in goederen, het Comité voor landbouw, het Comité voor wijn en gedistilleerde dranken, de Gemengde Sectorgroep voor farmaceutische producten, het Comité voor diensten en investeringen, het Gemengd Comité betreffende wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties, het Gemengd Comité douanesamenwerking, het Gemengd Comité van beheer voor sanitaire en fytosanitaire maatregelen, het Comité voor overheidsopdrachten, het Comité financiële diensten, het Comité voor handel en duurzame ontwikkeling, het Forum voor samenwerking op regelgevingsgebied en het Comité voor geografische aanduidingen voor de CETA.

Het Gemengd Comité voor de CETA en de gespecialiseerde comités zijn samengesteld uit en worden gezamenlijk voorgezeten door vertegenwoordigers van de partijen. Het medevoorzitterschap van het Gemengd Comité voor de CETA wordt bekleed door de minister van Internationale Handel van Canada en het lid van de Europese Commissie dat bevoegd is voor handel, of door hun respectieve vertegenwoordigers. De partijen worden in artikel 1.1 van de Overeenkomst als volgt gedefinieerd: "enerzijds, de Europese Unie of haar lidstaten of de Europese Unie en haar lidstaten binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden zoals deze voortvloeien uit het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna "EU-partij"), en anderzijds, Canada."

Het Gemengd Comité voor de CETA en de gespecialiseerde comité's zijn verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging en toepassing van de Overeenkomst in hun respectieve gebieden. Op grond van artikel 26.1, lid 5, onder h), kan het Gemengd Comité voor de CETA meer gespecialiseerde comités en bilaterale dialogen in het leven roepen opdat het wordt bijgestaan bij de uitvoering van zijn taken. Het Gemengd Comité voor de CETA vergadert eenmaal per jaar of op verzoek van een partij.
hierna gezamenlijk "de partijen" genoemd,

OVERWEGENDE dat de Overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Verenigde Mexicaanse Staten, anderzijds, hierna "de Overeenkomst" genoemd, op 8 december 1997 te Brussel is ondertekend en op 1 oktober 2000 in werking is getreden;

OVERWEGENDE dat het eerste aanvullende protocol bij de Overeenkomst op 2 april 2004 te Mexico-stad en op 29 april 2004 te Brussel is ondertekend;





OVERWEGENDE dat het tweede aanvullende protocol bij de Overeenkomst op 29 november 2006 te Mexico-stad is ondertekend;

OVERWEGENDE dat het Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Kroatië tot de Europese Unie, hierna "het Toetredingsverdrag" genoemd, op 9 december 2011 te Brussel is ondertekend;

OVERWEGENDE dat overeenkomstig artikel 6, lid 2, van de toetredingsakte van de Republiek Kroatië, gehecht aan het Toetredingsverdrag, de toetreding van de Republiek Kroatië bij de Overeenkomst wordt goedgekeurd door de sluiting van een protocol bij de overeenkomst,

OVERWEGENDE dat overeenkomstig artikel 55 van de Overeenkomst voor de toepassing van de Overeenkomst onder "partijen" wordt verstaan: enerzijds de Gemeenschap, of de lidstaten, of de Gemeenschap en haar lidstaten, overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden, zoals afgeleid van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en anderzijds Mexico;

OVERWEGENDE dat overeenkomstig artikel 56 van de Overeenkomst deze van toepassing is enerzijds op de gebieden waar het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap van toepassing is, onder de in dat verdrag neergelegde voorwaarden, en anderzijds op het grondgebied van Mexico;

OVERWEGENDE overeenkomstig artikel 59 van de Overeenkomst deze overeenkomst is opgesteld in tweevoud in de Deense, de Duitse, de Engelse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese, de Spaanse en de Zweedse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek;
TOELICHTING

In hoofdstuk 2, afdeling 2 "Intellectuele eigendom", artikel 145, van de Economische Partnerschapsovereenkomst tussen de CARIFORUM-staten en de EU zijn het beschermingsniveau voor geografische aanduidingen, de duur van de bescherming en andere parameters vastgesteld. In het kader van deze overeenkomst is evenwel geen lijst van beschermde geografische aanduidingen vastgesteld. Daarom is in artikel 145 van de Economische Partnerschapsovereenkomst ook een rendez-vous-clausule opgenomen die de partijen ertoe verplicht de bepalingen betreffende de geografische aanduidingen te vervolledigen en de lijst van beschermde geografische aanduidingen vast te stellen.
TOELICHTING

1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

•Motivering en doel van het voorstel

In de afgelopen jaren is de opname van de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten (ISDS, Investor-State Dispute Settlement) in handels- en investeringsovereenkomsten het voorwerp geworden van toenemende kritiek en discussie bij het publiek. Er is een aantal problemen waarvan is vastgesteld dat zij het gevolg zijn van ISDS, die is gebaseerd op de beginselen van arbitrage. Deze problemen zijn onder meer het ontbreken van voldoende legitimiteit, consistentie en transparantie van ISDS, alsmede het ontbreken van een mogelijkheid om in hoger beroep te gaan.

Om tegemoet te komen aan deze bezwaren, heeft de Europese Unie in 2015 besloten het systeem voor de beslechting van investeringsgeschillen in handels- en investeringsovereenkomsten van de EU te institutionaliseren door het stelsel van investeringsgerechten (ICS, Investment Court System) in deze overeenkomsten op te nemen. Gezien zijn bilaterale aard vormt het stelsel van investeringsgerechten echter geen volledige oplossing voor alle bovengenoemde problemen. Bovendien gaat de opneming van stelsels van investeringsgerechten in de overeenkomsten van de Unie gepaard met door administratieve complexiteit en budgettaire effecten veroorzaakte kosten.

Het initiatief voor een multilateraal investeringsgerecht is gericht op het instellen van een kader voor de beslechting van internationale investeringsgeschillen dat permanent, onafhankelijk en legitiem is; voorspelbaar is door consistente jurisprudentie te verschaffen; een hoger beroep op beslissingen mogelijk maakt; kosteneffectief is; transparante en efficiënte procedures en interventies van derde partijen (zoals belanghebbende milieu- en arbeidsorganisaties) mogelijk maakt. De onafhankelijkheid van het gerecht moet worden gegarandeerd door middel van strenge voorschriften inzake ethiek en onpartijdigheid, niet-hernieuwbare benoemingen, voltijdse benoeming van arbiters en onafhankelijke benoemingsmechanismen.

Dit initiatief zal alleen betrekking hebben op procedurele kwesties. Kwesties zoals de toepasselijke wetgeving of normen inzake uitlegging, met inbegrip van het garanderen van de verenigbaarheid met andere internationale verplichtingen (bijvoorbeeld van de Internationale Arbeidsorganisatie en VN-verdragen), komen aan de orde in de desbetreffende investeringsovereenkomsten, die moeten worden toegepast door het multilaterale investeringsgerecht.

Dit initiatief is erop gericht het beleid van de Unie voor investeringsgeschillenbeslechting in overeenstemming te brengen met de aanpak van de Europese Unie op andere gebieden van internationale governance en internationale geschillenbeslechting, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan multilaterale oplossingen. Dit initiatief maakt geen deel uit van het programma voor gezonde en resultaatgerichte regelgeving (REFIT) van de Commissie.
Het onderhavige voorstel is duidelijk gekoppeld aan de in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgestelde algemene doelstelling de rechten van het kind te beschermen. Het systeem van het verdrag van 1980 is ontworpen om het kind te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van ontvoering door een van de ouders en te waarborgen dat het kind contact kan onderhouden met beide ouders, bijvoorbeeld door de effectieve uitoefening van het omgangsrecht te garanderen.

Eveneens vermeldenswaard is het verband met de bevordering van het gebruik van bemiddeling bij grensoverschrijdende geschillen in de gezin. De richtlijn betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken is ook van toepassing op het familierecht binnen de gemeenschappelijke Europese justitiële ruimte. Het verdrag van 1980 moedigt tevens de minnelijke schikking van geschillen in het gezin aan. Een door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht gepubliceerde Gids voor goede praktijken onder het Haagse Verdrag van 1980 betreft het gebruik van bemiddeling voor het beslechten van internationale gezinsconflicten waarop dat verdrag van toepassing is. Op initiatief van de Europese Commissie is deze gids vertaald in alle EU-talen anders dan Engels en Frans, alsmede in het Arabisch, teneinde de dialoog te ondersteunen met landen die het verdrag nog niet hebben geratificeerd en te helpen zoeken naar concrete manieren om de problemen op te lossen in verband met internationale kinderontvoeringen waarbij landen zijn betrokken die het verdrag niet hebben geratificeerd.
TOELICHTING

Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020, en met name artikel 10, maakt het mogelijk binnen het jaarlijkse maximum van 500 miljoen EUR (in prijzen van 2011) middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar te stellen boven het maximum van de betrokken rubrieken van het financiële kader.

De voorwaarden voor de terbeschikkingstelling van middelen uit het fonds zijn vastgesteld in punt 11 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer.

De voorwaarden om in aanmerking te komen voor middelen uit het fonds, zijn vastgesteld in Verordening (EU) nr. 661/2014 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad, waarin is bepaald dat een bedrag van ten hoogste 50 000 000 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten in de begroting wordt opgenomen om voorschotten te betalen.

De Commissie zal deze bedragen in de ontwerpbegroting 2018 opnemen.

Voorstel voor een

BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

betreffende de terbeschikkingstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie voor de betaling van voorschotten in de algemene begroting van de Unie voor 2018

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, en met name artikel 4 bis, lid 4,

Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer, en met name punt 11,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1)Het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (hierna "het fonds" genoemd) heeft tot doel de Unie in staat te stellen snel, doeltreffend en soepel op noodsituaties te reageren in solidariteit met de bevolking van door natuurrampen getroffen regio's.

(2)Zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad, mag het fonds het maximumbedrag van 500 000 000 EUR (in prijzen van 2011) niet overschrijden.

(3)In artikel 4 bis, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2012/2002 is bepaald dat, telkens als het nodig is om de tijdige beschikbaarheid van begrotingsmiddelen te waarborgen, een maximum van 50 000 000 EUR uit het Fonds beschikbaar kan worden gesteld voor de betaling van voorschotten, waarbij de betrokken kredieten in de algemene begroting van de Unie worden opgenomen.

(4)Om de tijdige beschikbaarheid van voldoende begrotingsmiddelen in de algemene begroting van de Unie voor 2018 te waarborgen, dient uit het fonds een bedrag van 50 000 000 EUR voor de betaling van voorschotten beschikbaar te worden gesteld.

HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: