Nr. C 318/42 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
Advies over het voorstel voor een tweede richtlijn tot coördinatie van de wettelijke, bestuurs­
rechtelijke en administratieve bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van 
werkzaamheden van kredietinstellingen en tot wijziging van richtlijn 77/780/EEG (*) 
(88/C 318/15) 
De Raad heeft op 7 maart 1988 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 57 van 
het verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap het Economisch en 
Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 7 september 1988 goed­
gekeurd. Rapporteur was de heer Pardon. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 258e zitting (vergadering van 29 sep­
tember 1988) het volgende advies uitgebracht, dat met 105 stemmen vóór en 10 stemmen 
tegen, bij 3 onthoudingen, is goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Doel en grondslag van de richtlijn 
Doel van dit voorstel voor een richtlijn op grondslag 
van artikel 57, lid 2, van het verdrag is de uitoefening 
van het recht van vestiging en het recht van vrij verrich­
ten van diensten door kredietinstellingen te vergemak­
kelijken. Om dit te bereiken wordt met het onderhavige 
richtlijnvoorstel beoogd, in de mate waarin dit nodig 
is, de in de lid-staten vigerende wettelijke, bestuursrech­
telijke en administratieve bepalingen te harmoniseren, 
met het doel om op deze kredietinstellingen een verant­
woord bedrijfseconomisch toezicht uit te oefenen ten 
einde de veiligheid van deposito's te waarborgen, de 
spaargelden te beschermen en meer in het algemeen 
ervoor te zorgen dat deze kredietinstellingen in het 
algemeen belang goed functioneren. 
1.2. Noodzaak van een samenhangende en alom­
vattende bescherming van de spaargelden 
Aangezien het de bedoeling is, over te gaan tot tenuit­
voerlegging van het beginsel van „één enkele ver­
gunning en van het beginsel dat toezicht zal worden 
uitgeoefend door de bevoegde autoriteiten van het land 
van herkomst, zowel bij in een andere lid-staat ge­
vestigde filialen als op het vlak van de verlening van 
diensten zonder dat er sprake van vestiging is, dient 
de reglementering ter bescherming van de spaargelden 
noodzakelijkerwijs overal in de Gemeenschap en bijge­
volg ook in alle afzonderlijke lid-staten een sa­
menhangend en alomvattend geheel te vormen. 
1.3. Gebieden waarop de spaarder dient te worden 
beschermd 
Hierbij dient onderscheid te worden gemaakt tussen 
twee gebieden, nl.: 
a) toezicht op kredietinstellingen die gerechtigd zijn, 
permanent spaargelden in de vorm van terugbetaal­
bare gelden in ontvangst te nemen en die deze gelden 
voor eigen rekening gebruiken voor kredietverle­
ning, beleggingen alsmede andere onder bank-
activiteiten vallende transacties; 
b) toezicht op in andere vormen in ontvangst genomen 
spaargelden, in het bijzonder in de vorm van ef­
fecten, ongeacht het economisch subject dat op deze 
wijze spaart. 
(') PB nr. C 84 van 31. 3. 1988, blz. 1. 1.4. Toezicht op kredietinstellingen, doel van het richt­
lijnvoorstel 
1.4.1. Richtlijn 77/780/EEG en onderhavig richtlijn­
voorstel hebben uitsluitend betrekking op het in de 
afzonderlijke lid-staten zodanig permanent uit te oe­
fenen toezicht op kredietinstellingen dat hierdoor een 
behoorlijke bedrijfsvoering wordt bevorderd en zoveel 
mogelijk een in gebreke blijven van kredietinstellingen 
dan wel het verloren gaan van vertrouwen wordt voor­
komen. 
1.4.2. Wederzijdse erkenning van de vergunningen 
en van de stelsels van toezicht waardoor een voor de 
gehele Gemeenschap geldende „één enkele vergunning" 
kan worden afgegeven, en toepassing van het beginsel 
dat het toezicht door het land van herkomst wordt 
uitgeoefend, vergen behalve de in dit advies behandelde 
tweede richtlijn, ook nog het volgende: 
— een specifiek EG-besluit t.a.v. de eigen middelen, 
nl. het voorstel voor een richtlijn inzake de eigen 
middelen van kredietinstellingen, 
— een specifiek EG-besluit inzake het solvabiliteitsper-
centage, nl. het voorstel voor een richtlijn inzake de 
„solvabiliteitsratio" van kredietinstellingen, 
— een specifiek EG-besluit inzake het toezicht op de 
grote risico's, nl. de aanbeveling van de Commissie 
van 22 december 1986 (87/62/EEG, PB nr. L 33, 
blz. 10), 
— een specifiek EG-besluit inzake de bescherming van 
deposito's, nl. de aanbeveling van de Commissie 
van 22 december 1986 (87/63/EEG, PB nr. L 33, 
blz. 16). 
Mochten laatstgenoemde twee aanbevelingen door de 
lid-staten worden geïgnoreerd, dan is het volgens het 
Comité absoluut zaak, deze aanbevelingen door richtlij­
den te vervangen. 
Volgens de Commissie behoeft de harmonisering van 
de voorwaarden voor de sanering en liquidatie van 
kredietinstellingen niet gelijktijdig tot stand te worden 
gebracht om tot wederzijdse erkenning te komen, doch 
deze harmonisering wordt wel nagestreefd (vierde over­
weging). 
Voorts is het volgens het Comité dringend zaak dat de 
Raad overgaat tot vaststelling van de richtlijn inzake 
12. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 318/43 
de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van 
diensten op het gebied van het hypothecair krediet. 
1.4.3. Naar het oordeel van de Commissie is de har­
monisering van deze verschillende zaken toereikend om 
toepassing van het door het land van herkomst uitgeoe­
fende toezicht te waarborgen. 
Volgens het Comité is deze harmonisering vereist en is 
het absoluut noodzakelijk dat zij binnen de gestelde 
termijnen tot stand wordt gebracht. 
1.4.4. Het toezicht op het financieel evenwicht van 
kredietinstellingen dient alles te omvatten wat betrek­
king heeft op de liquiditeit, solvabiliteit en rentabiliteit 
van deze instellingen, ten einde de bescherming van de 
crediteuren te waarborgen. 
De afgifte van één enkele vergunning en het door de 
lid-staat van herkomst uit te oefenen toezicht impliceren 
naar het oordeel van het Comité een nauwe samenwer­
king onder de autoriteiten van de afzonderlijke lid­
staten. Deze autoriteiten moeten elkaar over en weer 
informatie verstrekken; onderling samenwerken, in het 
bijzonder bij het uitwerken van normen voor het uit 
te oefenen toezicht; hun maatregelen coördineren en 
streven naar een onderlinge aanpassing van de meest 
adequate methoden om de absoluut noodzakelijke vei­
ligheid te waarborgen. 
1.5. Te nemen maatregelen op het vlak van de effecten 
De bescherming van spaargelden dient een sa­
menhangend geheel te vormen. Het Comité dringt er 
bij de Commissie met klem op aan, erop toe te zien dat 
dit ook wordt verwezenlijkt en ervoor te zorgen dat het 
beveiligingssysteem geen mazen vertoont. 
Volgens het Comité zou de Raad met spoed moeten 
overgaan tot vaststelling van de richtlijn betreffende 
verlening van diensten aan particulieren op het vlak 
van beleggingen. Er dient met name op te worden 
toegezien dat eventuele elkaar overlappende bepalingen 
uit de twee richtlijnen onderling verenigbaar zijn en op 
de specifieke gevallen toegespitst zijn. 
Van wezenlijk belang is dat in geen geval gebruik kan 
worden gemaakt van spaargelden door personen die 
geen vergunning bezitten en op wie geen daartoe 
strekkende controle wordt uitgeoefend. Mochten de 
bestaande rechtsinstrumenten ontoereikend blijken, 
dan dient de Commissie voorstellen te formuleren voor 
een absoluut volledige bescherming van de spaarder. 
1.6. Fundamentele beginselen in acht te nemen in het 
richtlijnvoorstel 
Bij de tenuitvoerlegging van dit voorstel van een richtlijn 
is het zaak dat bepaalde fundamentele beginselen, die 
vooral betrekking nebben op de hierna genoemde gebie­
den, in stand worden gehouden en bevorderd: 
— bescherming van de spaargelden, 
— gelijke concurrentievoorwaarden, 
— faire commerciële transacties, 
— bescherming van de consument, 
— naleving van de bestaande sociale wetgeving in de 
afzonderlijke lid-staten. 1.6.1. Bescherming van de spaargelden -
Sancties 
In dit richtlijnvoorstel dient te worden gepreciseerd dat 
uitsluitend kredietinstellingen waarop toezicht wordt 
uitgeoefend en die in een van de lid-staten een vergun­
ning voor het bankbedrijf bezitten, ertoe gerechtigd zijn 
spaargelden in de vorm van terugbetaalbare gelden in 
ontvangst te nemen. 
Daartoe dienen de lid-staten te worden verplicht om, 
zodra instellingen te kennen geven dat zij spaargelden 
willen aantrekken, na te gaan of dit voorschrift wordt 
overtreden en indien zulks het geval is, daarop strafrech­
telijke sancties in te stellen. 
1.6.2. Gelijke concurrentievoorwaarden 
Krachtens de richtlijn mogen de lid-staten strengere 
regels uitvaardigen dan de in de artikelen 3, 4, 9, 10 en 
14 vervatte regels voor kredietinstellingen die door hun 
eigen bevoegde autoriteiten zijn erkend (zesde overwe­
ging). Dit kan leiden tot gevallen van „omgekeerde 
discriminatie" ten nadele van de in die lid-staten erken­
de kredietinstellingen. 
Deze situatie is van dien aard dat hierdoor de concur­
rentie onder de kredietinstellingen wordt vervalst en 
lijkt niet te stroken met het denkbeeld van één grote 
markt zonder binnengrenzen. Een dergelijke situatie 
zou door middel van een grotere harmonisatie kunnen 
worden voorkomen. 
1.6.3. Faire commerciële transacties 
1.6.3.1. Over het algemeen zijn er in de lid-staten 
wettelijke bepalingen van kracht ten einde ervoor te 
zorgen dat er faire commerciële transacties plaatsvin­
den. Hiermee wordt een tweeledig doel beoogd, nl. 
a) te voorkomen dat de mededinging onder economi­
sche subjecten wordt vervalst en b) de consument te 
beschermen. 
1.6.3.2. Daarbij gaat het vooral om de wettelijke 
bepalingen inzake de voorgeschreven bekendmaking 
van de prijzen en meer in het algemeen om de doorzich­
tigheid van de bij verkoop of dienstverlening geldende 
voorwaarden; verbod van verkoop of dienstverlening 
gekoppeld aan premies, enz.; verbod van misleidende 
reclame; verbod van colportage en huis-aan-huis-ver-
koop bij bepaalde produkten, enz. 
1.6.3.3. Weliswaar kunnen dit soort bepalingen een 
belemmering vormen voor het vrij verrichten van dien­
sten, doch zij zijn uit overwegingen van algemeen belang 
gerechtvaardigd. Zij zijn de verwoording van de ver­
eisten, behoeften en wensen van een bepaald sociaal-
economisch bestel. Zolang dergelijke wetgevingen nog 
niet zijn gecoördineerd, geharmoniseerd en onderling 
zijn aangepast, blijven zij van kracht en kan men zich 
hierop beroepen niet alleen tegenover het filiaal van een 
in de lid-staat gevestigde kredietinstelling waar deze 
wetgevingen van kracht zijn, maar ook tegenover de 
dienstverlener, ook al zou deze in zijn lid-staat van 
herkomst erkend zijn en zou de door hem verleende 
dienst vóórkomen op de bij dit richtlijnvoorstel gevoeg­
de lijst. 
Nr. C 318/44 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
1.6.3.4. Met de richtlijn in voorbereiding wordt niets 
anders beoogd dan de onderlinge aanpassing van de 
wetgevingen van de lid-staten betreffende het toezicht 
op het economisch subject „kredietinstelling", nl.: 
coördineren van de voorwaarden voor de toegang tot 
het bankbedrijf en coördineren van de minimumvoor­
schriften inzake het permanent toezicht van over­
heidswege op de kredietinstelling bij haar activiteiten, 
uit het oogpunt van liquiditeit, solvabiliteit, betrouw­
baarheid van haar bestuurders en grote aandeelhouders, 
beperking van de risico's bij herbelegging (artikel 10, 
regels voor deelnemingen), gezonde administratieve en 
boekhoudkundige organisatie van de kredietinstelling. 
1.6.3.5. De richtlijn in voorbereiding mag er dan ook 
niet toe leiden — hetgeen trouwens ook niet wordt 
beoogd — dat de toepassing in de afzonderlijke lid­
staten van hun eigen wettelijke voorschriften op het 
vlak van faire commerciële transacties wordt uitgeslo­
ten, of dat door de wet of in de jurisprudentie als oirbaar 
erkende commerciële handelwijzen worden belemmerd. 
1.6.4. Bescherming van de consument 
1.6.4.1. Het privaat recht van de lid-staten omvat in 
het algemeen een aantal beschermende regels die onder 
de openbare orde vallen, nl. regels inzake handelings­
onbekwame personen, familierechtelijke voorschriften 
en stelsels van huwelijksvoorwaarden waardoor in be­
paalde gevallen het vermogen van de familie wordt 
beschermd, verbod c.q. reglementering van kans- en 
gokspelen, woekerverbod, enz. In bepaalde gevallen 
is bij overtreding van deze regels het strafrecht van 
toepassing. 
1.6.4.2. Er gelden tevens wettelijke gebods- of ver­
bodsbepalingen, ten einde in de overeenkomsten de 
„consument" en meer in het algemeen de niet-beroeps-
halve handelende personen te beschermen. Ook in dit 
geval zijn deze wetgevingen afgestemd op het sociaal-
economisch bestel waarin zij van toepassing zijn en 
vertonen ze bijgevolg aanmerkelijke verschillen die in 
de ogen van de Commissie gewettigd zijn, aangezien de 
lid-staten krachtens artikel 15 van de richtlijn inzake het 
consumentenkrediet (*) strengere voorschriften mogen 
uitvaardigen. 
1.6.4.3. Het onder het economisch toezicht vallende 
begrip „algemeen belang", waarop lid-staten zich voor­
taan alleen nog maar kunnen beroepen ten opzichte van 
een niet als kredietinstelling erkend economisch subject 
of ten aanzien van een dienstverlening die niet voorkomt 
op de bij deze richtlijn gevoegde lijst (overweging 
nr. 11), staat los van het begrip „openbare orde" in het 
privaat en het strafrecht, en van het begrip „gebods- of 
verbodswetten" die in het internationaal privaat recht 
rechtstreeks van toepassing zijn. Dergelijke voorschrif­
ten die onder het verbintenissenrecht vallen, zijn ook 
voor medecontractanten bindend ten einde de belangen 
van de zwakkere of minder goed op de hoogte geachte 
partij bij een overeenkomst te beschermen. Weliswaar 
(') Richtlijn 87/102/EEG van 22 december 1986 betreffende de 
onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke 
bepalingen van de lid-staten inzake het consumentenkrediet. kunnen deze voorschriften een belemmering voor het 
vrij verrichten van diensten vormen, doch in verband 
met de in het geding zijnde belangen is het noodzakelijk 
dat de regels van het materieel recht in de lid-staten 
van kracht blijven die, waar het de verbintenissen be­
treft, tot doel hebben, de zwakkere of minder goed op 
de hoogte geachte partij de beoogde bescherming te 
bieden. 
1.6.4.4. De enige oplossing is — uiterlijk op het 
tijdstip waarop dit voorstel voor een richtlijn van kracht 
wordt — in alle lid-staten over te gaan tot tenuitvoerleg­
ging van de bepalingen van de op 19 juni 1980 te Rome 
door de lid-staten ondertekende Overeenkomst over de 
wet op de contractuele verplichtingen. Doel van deze 
bepalingen is vooral, te voorkomen dat de consument 
in een situatie kan komen te verkeren waarin hij ver­
stoken is van de bescherming die hij geniet krachtens 
de gebodsbepalingen van de wet van de lid-staat waarin 
hij zijn domicilie heeft (artikel 5 van deze Overeen­
komst), met dien verstande dat hij in dat geval alleen 
maar kan worden gedaagd voor de ter zake bevoegde 
gerechtelijke instantie waar hij zijn domicilie heeft (ar­
tikel 13 van het Verdrag tussen de lid-staten van de 
Europese Economische Gemeenschap betreffende de 
rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerleging van be­
slissingen in burgerlijke en handelszaken, die op 16 
september 1968 te Brussel werd ondertekend, zoals ge­
wijzigd bij artikel 10 van de Overeenkomst van 9 ok­
tober 1978). 
1.6.5. Naleving van de sociale wetgeving 
van de afzonderlijke lid-staten 
Ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden is het Comité 
van oordeel dat de tenuitvoerlegging van de onderha­
vige richtlijn en vooral de toepassing van het beginsel 
dat het toezicht wordt uitgeoefend door de bevoegde 
autoriteiten van het land van herkomst, bij de huidige 
stand van de EG-voorschriften, niet van invloed mogen 
zijn op de toepassing van de sociale wetgeving van het 
land van vestiging. Is b.v. in de sociale wetgeving van 
een lid-staat bepaald dat moet worden overgegaan tot 
oprichting van ondernemingsraden en dat aan deze 
ondernemingsraden bepaalde inlichtingen moeten wor­
den verstrekt, dan zijn op het filiaal van een bank 
waarvan het hoofdkantoor in een andere lid-staat is 
gevestigd en welk filiaal bijgevolg, wat het toezicht op 
het bankwezen betreft, onderworpen is aan het toezicht 
van de bevoegde autoriteiten van die lid-staat, echter 
wel alle voorschriften van de sociale wetgeving van „het 
land van ontvangst" van toepassing. 
1.7. Onontbeerlijkheid van de genoemde beginselen 
Met deze richtlijn kan uitsluitend worden ingestemd 
indien de hier genoemde beginselen in acht worden 
genomen en zij ook daadwerkelijk ten uitvoer worden 
gelegd. 
De Commissie dient voor alle in dit verband vereiste 
zekerheid te zorgen en zowel de overwegingen als de 
voorschriften van de richtlijn zodanig te wijzigen als 
nodig is, ten einde bij een zo nauw luisterende materie 
geen enkele twijfel te laten bestaan. 
Zodra de richtlijn van kracht is geworden, zal deze — 
zoals immers ook is beoogd — niets anders teweegbren­
gen dan de lid-staten ertoe te verplichten, de gelijkwaar-
12. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 318/45 
digheid te erkennen van de door hen op kredietinstellin­
gen uitgeoefende en onder het economisch toezicht val­
lende controle, en ze ervan weerhouden zich t.o.v. deze 
kredietinstellingen, in geval van verlening van op de 
bijgevoegde lijst voorkomende diensten, te beroepen op 
hun door het algemeen belang gerechtvaardigde eigen 
reglementering, welke uitsluitend, op het vlak van het 
toezicht op het economisch subject als zodanig, van 
toepassing is op personen of ondernemingen die hetzelf­
de bedrijf op hun grondgebied uitoefenen. Door de 
vaststelling van deze richtlijn door de Raad zijn de lid­
staten verplicht, ten opzichte van erkende kredietinstel­
lingen en van op de lijst voorkomende dienstverlenin­
gen, er eens en voor altijd van uit te gaan dat hun 
opvatting van het algemeen belang, zoals dit tot uiting 
komt in hun rechtsregels m.b.t. het uitoefenen van 
toezicht op het economisch subject „kredietinstellin­
gen", behouden blijft door middel van de vigerende — 
gelijkwaardig geachte — regels öp het aldus gepreciseer­
de en afgebakende gebied van de overige lid-staten. 
1.8. Sociale aspecten 
1.8.1. Los van het vraagstuk van de naleving van de 
sociale wetgeving van de afzonderlijke lid-staten (zie 
paragraaf 1.6.5 in het voorgaande), is het Comité voor­
al beducht voor de gevolgen die deze richtlijn voor de 
werkgelegenheid in de sector „kredietinstellingen" kan 
hebben. 
Het Comité wijst er evenwel op dat het werkgele­
genheidsvraagstuk ook zonder dit richtlijnvoorstel zou 
rijzen. Het recht van vestiging en het recht van vrij 
verrichten van diensten zijn beginselen die nu al van 
toepassing zijn. Met het onderhavige richtlijnvoorstel 
wordt niets anders beoogd dan het omwille van de 
rechtszekerheid vastleggen en reglementeren van de wij­
ze van tenuitvoerlegging van deze rechtstreeks en on­
middellijk toepasselijke beginselen. 
De behandeling van dit richtlijnvoorstel biedt evenwel 
de gelegenheid om op dit de betrokken kringen veront­
rustende probleem in te gaan. 
1.8.2. Ten aanzien van de werkgelegenheid zijn vol­
gens de Commissie in het bankwezen, als gevolg van 
de aanzienlijke toeneming van de grensoverschrijdende 
activiteiten van de kredietinstellingen, zeer gunstige ef­
fecten te verwachten. 
Ongetwijfeld zal tot herstructurering moeten worden 
overgegaan; waarschijnlijk zal er moeten worden gera­
tionaliseerd; ongetwijfeld zullen er hogere kwalificatie-
eisen moeten worden gesteld. 
In overleg zouden beroepsopleidingsprogramma's kun­
nen worden opgesteld, ten einde ervoor te zorgen dat 
de werknemers over een meer adequate kwalificatie 
beschikken. 
1.8.3. Niettemin is het volgens het Comité absoluut 
noodzakelijk dat de sociale partners informatie wordt 
verstrekt en dat zij worden geraadpleegd, en dat de 
sociale dialoog wordt geïntensiveerd, ten einde te zoe­
ken naar de beste manier om eventueel rijzende werk­
gelegenheidsproblemen f1) zo goed mogelijk op te 
lossen. 
(') Zie het advies van het Economisch en Sociaal Comité van 
27 april 1988 over de „totstandkoming van een Europese 
financiële ruimte", en in het bijzonder paragraaf 3.6.2 van dit 
advies (PB nr. C 175 van 4. 7. 1988, blz. 1). 1.9. Fiscale aspecten 
In zijn van 12 april 1988 daterend advies over de „tot­
standbrenging van een Europese financiële ruimte" 
heeft het Comité zijn bezorgdheid geuit over de verleg­
ging van bepaalde financiële activiteiten uitsluitend in 
verband met het uiteenlopen van de belastingstelsels 
van de lid-staten. Dergelijke verleggingen zullen nog 
worden vergemakkelijkt, zodra het onderhavige richt­
lijnvoorstel van kracht is geworden. 
Het is absoluut noodzakelijk dat tot harmonisatie van 
de belastingstelsels wordt overgegaan. In afwachting 
daarvan herhaalt het Comité zijn reeds eerder ingeno­
men standpunt, nl. dat het van oordeel is dat eerst en 
vooral de invoering van een overal toegepaste 
bronheffing, waarbij in alle lid-staten op alle inkomens 
uit financiële beleggingen een uniform tarief wordt ge­
heven, een oplossing kan zijn. 
1.10. Conclusies 
Met inachtneming van de in het voorgaande opgesomde 
beginselen en voorwaarden en behoudens onderstaande 
opmerkingen zal dit voorstel voor een richtlijn, wanneer 
het zodanig zal zijn gewijzigd als nodig is, een geheel 
adequaat instrument zijn om de binnenmarkt op het 
vlak van het toezicht op kredietinstellingen in het belang 
van de inleggers en ter bescherming van spaargelden 
tot stand te brengen. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 1: Definitie 
In dit richtlijnvoorstel is de definitie van de eerste 
richtlijn (77/780/EEG) overgenomen, nl. „kredietinstel­
ling: een onderneming waarvan de werkzaamheden 
bestaan in het van het publiek in ontvangst nemen van 
deposito's of van andere terugbetaalbare gelden, en het 
verlenen van kredieten voor eigen rekening". 
Aangezien het produkten- en dienstenpakket van de 
kredietinstellingen met nieuwe produkten en diensten 
is uitgebreid, is het zaak, ter wille van de bescherming 
van de spaarder en de consument alsmede van de in­
standhouding van gelijke concurrentievoorwaarden, 
aan een ruimere definitie te denken dan die van 1977. 
Deze nieuwe definitie dient vooral ook te zijn afgestemd 
op kredietverlenende instellingen die geen gebruik ma­
ken van spaargelden van het publiek of van andere 
terugbetaalbare gelden. 
In het algemeen dient het beginsel te worden bekrach­
tigd dat voor alle kredietinstellingen die identieke activi­
teiten ontwikkelen, ten aanzien van deze activiteiten 
identieke en relevante regels dienen te gelden. 
2.2. Artikel 3: Aanvangskapitaal 
2.2.1. In het richtlijnvoorstel wordt niet aangegeven, 
waaruit het „kapitaal" dient te bestaan. De Commissie 
dient een harmonisatie op dit vlak voor te stellen. 
Nr. C 318/46 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
2.2.2. Uit de voorgestelde tekst lijkt te kunnen wor­
den opgemaakt, welke problemen het vaststellen van 
het aanvangskapitaal meebrengt. 
In lid 1 van artikel 3 wordt een betrekkelijk hoog bedrag 
genoemd, doch dit bedrag lijkt vrij willekeurig te zijn 
bepaald. 
Lid 2 van dit artikel behelst een uitzondering waarvan 
de bedoeling begrijpelijk is, nl.: dat er rekening dient 
te worden gehouden — omdat anders sociale en econo­
mische problemen zouden ontstaan — met kredietin­
stellingen waarvan de omvang van de toegestane werk­
zaamheden door wettelijke of statutaire bepalingen is 
beperkt, zonder deze categorie instellingen het uit het 
verdrag voortvloeiende recht van vestiging en het recht 
van vrij verrichten van diensten te ontnemen. 
Toch valt moeilijk te zeggen, hoever deze uitzondering 
reikt. 
2.2.3. De oplossing zou kunnen zijn dat het mini-
mum-aanvangskapitaal op objectieve wijze wordt be­
paald, waarbij in het bijzonder de volgende factoren in 
aanmerking worden genomen: 
— de activiteiten die de kredietinstelling wil ontwik­
kelen, 
— de omvang van de organisatie die vereist is om deze 
activiteiten te kunnen ontwikkelen, 
— de tijd die de kredietinstelling nodig heeft om opera­
tioneel te worden en ervoor te zorgen dat de op­
brengsten zodanig zijn dat hiermee de aanloop­
kosten kunnen worden gedekt. 
2.2.4. Uitbreiding van het activiteitenpakket en ver­
groting van de omvang van de organisatie zouden een 
motief kunnen zijn om het kapitaal dienovereenkomstig 
te verhogen 
2.2.5. Gezien het voorgaande dienen de met het toe­
zicht belaste autoriteiten nauw samen te werken bij het 
opstellen van criteria om te bepalen hoe groot het 
minimumaanvangskapitaal dient te zijn en dienen zij 
onder auspiciën van de Commissie de door hen op dit 
gebied te hanteren normen zodanig te coördineren dat 
men uiteindelijk tot een harmonisatie van deze nomren 
komt. 
2.3. Artikel 4: Identiteit en betrouwbaarheid van aan­
deelhouders of vennoten die een gekwalificeerde 
deelneming in de instelling bezitten (!) 
De definitie van het criterium „betrouwbaarheid" — 
criterium dat ook al is vervat in artikel 3, lid 2, van 
richtlijn 77/780/EEG — is een zaak van de lid-staten. 
(J) Zie artikel 1: gekwalificeerde deelneming: het in een onderne­
ming, onmiddellijk of middellijk, ten minste 10% van het 
kapitaal of van de stemrechten bezitten of invloed van bete­
kenis hebben in de zin van artikel 33 van richtlijn 83/349/ 
EEG van de Raad. 
Het betreft hier de zevende richtlijn van de Raad van 13 juni 
1983 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het 
Verdrag betreffende de geconsolideerde jaarrekening: „Ar­
tikel 33. 1. Wanneer een in de consolidatie opgenomen onder­
neming invloed van betekenis uitoefent op het bestuur en het 
financiële beleid van een niet in de consolidatie opgenomen 
onderneming (geassocieerde onderneming) waarin zij een 
deelneming in de zin van artikel 17 van richtlijn 78/660/EEG 
heeft, wordt deze deelneming in de geconsolideerde balans 
opgenomen onder een afzonderlijke post die dienovereen­
komstig wordt omschreven. Vermoed wordt dat een onderne­
ming invloed van betekenis op een andere onderneming uitoe­
fent wanneer eerstgenoemde onderneming 20% of meer van 
de stemrechten van de aandeelhouders van laatstgenoemde 
onderneming bezit..." De door de lid-staten gehanteerde criteria dienen te 
worden gecoördineerd, en de met de controle belaste 
autoriteiten dienen in afwachting daarvan elkaar in 
kennis te stellen van de door hen vastgestelde criteria 
in het kader van de vereiste onderlinge samenwerking. 
2.4. Artikel 5 — Eén enkele vergunning voor het bank­
bedrijf en afschaffing van het startkapitaal 
Het Comité wijst er in dit verband op dat één enkele 
vergunning voor het bankbedrijf slechts aanvaardbaar 
is, indien wordt overgegaan niet alleen tot vaststelling 
van dit voorstel voor een richtlijn, maar op EG-niveau 
ook besluiten worden genomen t.a.v. eigen middelen, 
solvabiliteitspercentages, toezicht op de grote risico's 
en bescherming van deposito's. De opzet van het EG-
besluit inzake bescherming van deposito's dient te zijn 
afgestemd op de nieuwe verdeling van de bevoegdheden 
van de met het toezicht op het bankwezen belaste 
autoriteiten. 
2.5. Artikel 7: Instellingen uit derde landen 
2.5.1. Gaat een in een niet-lid-staat gevestigde kre­
dietinstelling over tot oprichting van een dochteron­
derneming in een lid-staat, dan is deze dochteron­
derneming een onder het recht van die lid-staat vallende 
vennootschap en bijgevolg een EG-rechtssubject. Deze 
dochteronderneming kan uit dien hoofde overal in de 
Gemeenschap gebruik maken van het recht voor vesti­
ging en het recht van vrij verrichten van diensten. 
Uitvloeisel van de in één enkele lid-staat verleende ver­
gunning voor de uitoefening van het bankbedrijf is, dat 
deze dochteronderneming dan toegang krijgt tot de EG-
markt in zijn geheel. 
Deze situatie staat haaks op de situatie waarmee kre­
dietinstellingen uit de Gemeenschap worden geconfron­
teerd, die voor vaak onoverkomelijke problemen komen 
te staan wanneer zij toegang willen krijgen tot de ban-
kenmarkt in bepaalde niet-lid-staten of die ermee genoe­
gen moeten nemen dat hun vergunning voor de uitoe­
fening van het bankbedrijf slechts geldt voor een be­
perkt aantal bestuursrechtelijke delen van dat land of 
voor slechts een beperkt aantal bankactiviteiten. 
2.5.2. De Commissie stelt voor, haar mandaat te 
verlenen, zodat bij een verzoek om verlening van een 
vergunning voor het bankbedrijf, dat is ingediend door 
een dochteronderneming van een in een niet-lid-staat 
gevestigde kredietinstelling (of bij een verzoek om toe­
stemming voor het verwerven van een deelneming in 
een EG-kredietinstelling door personen die in een niet-
lid-staat zijn gevestigd), het besluit aangaande verlening 
van deze vergunning wordt uitgesteld totdat zij heeft 
kunnen nagaan of deze niet-lid-staat kredietinstellingen 
uit de Gemeenschap op basis van wederkerigheid be­
handelt. Mocht dit niet het geval zijn, dan blijft de 
behandeling van het verzoek om vergunningsverlening 
of om toestemming voor het verwerven van een deel­
neming opgeschort. Deze procedure dient ertoe te leiden 
dat onderhandelingen worden gevoerd met de betrok­
ken niet-lid-sta(a)t(en), ten einde tot een billijke we­
derkerigheid van behandeling op dit gebied te komen. 
Gezien het effect dat de verlening van één enkele bank-
vergunning in EG-verband heeft en de aanzienlijke eco­
nomische betekenis daarvan in de gehele Gemeenschap, 
stemt het Comité met de voorgestelde aanpak in. 
2.5.3. Ten aanzien van dochterondernemingen van 
in een niet-lid-staat gevestigde kredietinstellingen, doch­
terondernemingen die reeds een vergunning in een lid­
staat bezitten, dient deze vergunning overeenkomstig 
12. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 318/47 
het bepaalde in artikel 4 van richtlijn 77/780/EEG van 
kracht te blijven en dient hun de toepassing van de 
voorgestelde richtlijn te worden geweigerd, zolang een 
behandeling op basis van wederkerigheid niet is gewaar­
borgd. 
2.6. Artikel 8: Aanvangskapitaal en eigen vermogen 
2.6.1. Het is absoluut noodzakelijk dat een kredietin­
stelling in verhouding tot de risico's die zij loopt steeds 
over voldoende eigen vermogen beschikt. 
2.6.2. Mocht dit eigen vermogen qua solvabiliteits-
percentages toereikend zijn, dan lijkt uit het oogpunt 
van het toezicht op het bankwezen de bepaling dat dit 
eigen vermogen gelijk dient te zijn aan het bedrag van 
het aanvangskapitaal, overbodig, vooral wanneer het 
activiteitenpakket beperkt is en de organisatie van de 
kredietinstelling evenzo (zie paragraaf 2.2.3). 
2.6.3. Gedurende de activiteiten van de instelling valt 
de kwestie van de handhaving van het aanvangskapitaal 
onder het vennootschapsrecht en niet onder het toezicht 
op het bankwezen. 
2.7. Artikel 9: Toezicht op bezitters van gekwalificeer­
de deelnemingen (!) 
Ten aanzien van het criterium „betrouwbaarheid" ver­
wijst het Comité naar zijn opmerkingen over artikel 4 
van de richtlijn in paragraaf 2.3 van dit ontwerp-advies. 
Hetzelfde probleem rijst bij de definitie van „een voor­
zichtig en gezond beheer". De door de lid-staten gehan­
teerde criteria dienen te worden gecoördineerd, en in 
afwachting daarvan dienen de met de controle belaste 
autoriteiten elkaar in kennis te stellen van de vastgestel­
de criteria in het kader van de vereiste onderlinge sa­
menwerking. 
2.8. Artikel 10: Deelnemingen 
2.8.1. Het betreft hier gekwalificeerde deelnemingen 
ter waarde van meer dan 10 % van het eigen vermogen 
in een instelling die niet tot de krediet- of financiële 
sector behoort en evenmin een dochteronderneming van 
een kredietinstelling is, waarvan de activiteiten in het 
verlengde van het bankbedrijf dan wel op het vlak van 
de verlening van logistieke steun aan het bankbedrijf 
liggen. 
2.8.2. Krachtens de wettelijke voorschriften van 
sommige lid-staten is het bezit van dergelijke permanen­
te deelnemingen als belegging toegestaan, terwijl zulks 
in andere lid-staten is verboden. 
2.8.3. Met artikel 10 wordt beoogd, alle lid-staten 
ertoe te verplichten, de door een lid-staat, krachtens 
wiens wettelijke voorschriften het bezit van deelnemin­
gen is toegestaan, verleende vergunning te erkennen, op 
voorwaarde dat deze deelnemingen niet de in artikel 10 
van de richtlijn genoemde maxima te boven gaan; dit 
artikel houdt voor de lid-staten krachtens wier wettelij­
ke voorschriften het bezit van dergelijke deelnemingen 
verboden is, echter niet de verplichting in om zulks toe 
te staan t.b.v. kredietinstellingen die onder hun toezicht 
vallen. 
(') Zie voetnoot 1, blz. 46. 2.8.4. Deze situatie is nog eens een voorbeeld van 
laakbare omgekeerde discriminatie (zie pararagraaf 
1.6.2). 
2.9. Artikel 11: Goede administratieve en boekhoud­
kundige organisatie; adequate interne controle­
procedures 
Dit voorschrift dient in samenhang met artikel 3, lid 4, 
van richtlijn 77/780/EEG te worden gelezen, waarin is 
bepaald dat de vergunningsaanvraag vergezeld moet 
gaan van een programma van werkzaamheden waarin 
met name de aard van de beoogde verrichtingen alsmede 
de organisatiestructuur van de instelling moeten worden 
vermeld. 
Zoals reeds in het voorgaande, nl. in paragraaf 2.3 
en 2.7, is opgemerkt, dienen de beoordelingscriteria 
onderling te worden aangepast en dienen zij gezamenlijk 
door de bevoegde autoriteiten te worden bestudeerd. 
2.10. Artikel 12: Bevoegdheden van het land van vesti­
ging 
2.10.1. Krachtens lid 1 van dit artikel wordt de om­
vang van de gegevens die de bevoegde autoriteiten 
elkaar overeenkomstig artikel 7, lid 1, van richtlijn 
77/780/EEG dienen te verstrekken, uitgebreid. 
Het stemt het Comité tot voldoening dat de samenwer­
king onder deze autoriteiten wordt uitgebreid. 
2.10.2. In weerwil van het beginsel dat het toezicht 
wordt uitgeoefend door de bevoegde autoriteit van de 
lid-staat van herkomst, blijven de bevoegde autoriteiten 
van de lid-staat van vestiging, krachtens artikel 12, 
lid 2, van het richtlijnvoorstel, belast met het toezicht 
op de liquiditeit van een kredietinstelling, zolang nog 
geen verdere coördinatie heeft plaatsgevonden. De lid­
staat van vestiging blijft volledig verantwoordelijk voor 
de maatregelen die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging 
van het monetair beleid. 
2.10.2.1. Het Comité verwijst in dit verband naar 
zijn advies over de „totstandbrenging van een Europese 
financiële ruimte" en vooral naar hoofdstuk 2, „Al­
gemene opmerkingen", van dat advies. 
2.10.2.2. Naar zijn oordeel is dit een voorschrift van 
voorlopige aard: 
— waar het gaat om het toezicht op de liquiditeit 
van een kredietinstelling, zolang nog geen verdere 
coördinatie van de instrumenten ter bepaling van 
de liquiditeit heeft plaatsgevonden, 
— waar het de maatregelen betreft die voortvloeien uit 
de tenuitvoerlegging van het monetair beleid, zolang 
nog geen EG-monetair beleid wordt gevoerd dat 
gebaseerd is op het bestaan van een centrale instel­
ling. 
2.10.2.3. Wat het Comité zeer tot voldoening stemt 
is, dat deze maatregelen, die een zaak van de lid-staat 
van vestiging blijven, geen discriminerende of restric­
tieve behandeling mogen inhouden uit hoofde van het 
feit dat de kredietinstelling in een andere lid-staat is 
erkend. 
2.10.3. Krachtens artikel 12, lid 3, kunnen de bevoeg­
de autoriteiten van de lid-staten van vestiging de nood­
zakelijke maatregelen nemen, ten einde ervoor te zorgen 
dat kredietinstellingen waaraan in een andere lid-staat 
Nr. C 318/48 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
vergunning is verleend, adequate maatregelen treffen 
tegen de marktrisico's in verband met het opereren door 
zulke instellingen op effectenmarkten op hun grond­
gebied. 
2.10.3.1. Dit is een zeer belangrijke uitzondering op 
het beginsel dat het toezicht op filialen door de bevoeg­
de autoriteiten van de lid-staat van herkomst wordt 
uitgeoefend. 
2.10.3.2. De Commissie heeft tot taak, een studie te 
maken van de methoden om de effecten- en de-
viezenposities alsmede risico's bij de interestposities, 
enz., in het oog te houden; de werkzaamheden van de 
bevoegde autoriteiten te coördineren, ten einde op den 
duur te komen tot een harmonisatie van de methoden 
van toezicht waardoor de bevoegde autoriteiten van de 
lid-staat van herkomst globaal toezicht kunnen uitoe­
fenen. 
2.10.3.3. In alle desbetreffende gevallen dient in het 
onderhavige voorstel voor een richtlijn te worden ge­
preciseerd dat de door de bevoegde autoriteiten van 
de lid-staat van vestiging te nemen maatregelen geen 
discriminerende of restrictieve behandeling mogen in­
houden uit hoofde van het feit dat de kredietinstelling 
in een andere lid-staat is erkend. 
2.11. Artikel 14: Beroepsgeheim 
Met deze bepaling wordt het bepaalde in artikel 12 van 
richtlijn 77/780/EEG verscherpt. 
De bepalingen van deze richtlijn met betrekking tot 
het beroepsgeheim doen geen afbreuk aan de in de 
afzonderlijke lid-staten aan de gerechtelijke instanties 
toegekende bevoegdheden op het gebied van het 
strafrecht. 
Over het algemeen mag deze richtlijn er niet toe leiden 
dat de strafwetgeving van de lid-staten wordt gewijzigd, 
vooral waar het de bestraffing van overtredingen van 
de belastingwetgeving betreft. Het strafrecht, het recht 
tot strafvordering, en het in de afzonderlijke lid-staten 
geldende belastingrecht dienen van toepassing te blijven 
op elk economisch subject dat — al dan niet vanuit een 
vestiging — opereert binnen het rechtsgebied van de 
lid-staat waar dit recht geldt. 
2.12. Artikel 15: Sancties 
De bevoegde autoriteiten die overeenkomstig artikel 15 
dwangmiddelen aanwenden, dienen de bevoegde autori­
teiten van de lid-staten waarin filialen zijn gevestigd 
van de kredietinstelling waartegen deze middelen zijn 
aangewend, van dit feit in kennis te stellen. 
2.13. Artikel 16: Toepassingsgebied van de onderlinge 
erkenning in het bankwezen 
2.13.1. Voor de onderlinge erkenning in het bank­
wezen komen uitsluitend kredietinstellingen in aanmer­
king die aan de volgende twee voorwaarden voldoen, 
nl.: 
— zij dienen erkend te zijn en onder toezicht te staan 
van de bevoegde autoriteiten van hun eigen lid-staat 
in overeenstemming met de bepalingen van de EG-
bankrichtlijnen, — zij dienen werkzaamheden te verrichten die op de 
overeengekomen lijst in de bijlage bij het richtlijn­
voorstel voorkomen. 
2.13.2. Deze lijst lijkt vrij volledig. Hierin worden 
nog eens de werkzaamheden opgesomd die de kern van 
het bankbedrijf vormen. 
2.13.3. Naar het oordeel van het Comité is deze 
bepaling echter niet van invloed op de bij de wet of 
krachtens de statuten, door particuliere of tot de over­
heidssector behorende eigenaren of borgen, aan hun 
kredietinstellingen opgelegde vrijwillige beperkingen 
met betrekking tot het vrij verrichten van de in de lijst 
opgesomde werkzaamheden. Tevens dienen als in de 
zin van dit richtlijnvoorstel toegelaten vrijwillige beper­
king te worden beschouwd de bepalingen uit hoofde 
waarvan een lid-staat krachtens de wet of de statuten, 
ten behoeve van autonome openbare rechtspersonen, in 
het kader van het overheidsbestel of van de overheidsbe­
drijven, b.v. omwille van de overheidsbegroting of van 
de overheidsbedrijven, bepalingen heeft afgekondigd, 
zoals het beginsel van de afbakening van de territoriale 
bevoegdheid en de beperkingen van de activiteiten van 
gemeentelijke spaarbanken. 
2.13.4. Deze lijst houdt niet in dat alle kredietinstel­
lingen verplicht zijn, de hierin opgesomde werkzaamhe­
den te verrichten. 
Evenmin houdt deze lijst in dat kredietinstellingen geen 
andere werkzaamheden mogen verrichten. Mochten 
deze andere werkzaamheden onder een specifieke re­
glementering vallen, dan zal deze ongetwijfeld moeten 
worden nageleefd. Ook zullen deze andere werkzaam­
heden niet de met het toezicht op het bankwezen belaste 
autoriteiten mogen ontgaan, wanneer door die werk­
zaamheden de aan de kredietinstelling toevertrouwde 
gelden gevaar kunnen lopen, hetgeen juist de reden is 
waarom dit bedrijfseconomisch toezicht op krediet­
instellingen wordt uitgeoefend. 
2.13.5. Mocht een in een lid-staat erkende kredietin­
stelling werkzaamheden verrichten die niet op de lijst 
voorkomen, dan komt zij niet in aanmerking voor een 
wederzijdse erkenning op basis van dit voorstel voor 
een richtlijn, doch dit doet verder geen afbreuk aan 
haar recht van vestiging en haar recht van vrij verrichten 
van diensten. Een niet-erkende kredietinstelling die op 
de lijst voorkomende werkzaamheden zou verrichten, 
zou zich in dezelfde situatie bevinden. 
In die gevallen kan de lid-staat van vestiging met betrek­
king tot het recht van vestiging en het vrij verrichten 
van diensten voorschrijven dat door instellingen die in 
de lid-staat van herkomst niet als kredietinstelling zijn 
erkend of in geval van niet op de lijst voorkomende 
werkzaamheden, de specifieke bepalingen van zijn eigen 
nationale wetgeving en van zijn eigen nationale re­
glementering moeten worden nageleefd, voor zover deze 
voorschriften a) verenigbaar zijn met de EG-voorschrif-
ten en het openbaar belang dienen, en b) deze instellin­
gen of werkzaamheden niet op grond van de wettelijke 
of bestuursrechtelijke bepalingen van de lid-staat van 
herkomst aan gelijkwaardige regels onderworpen zijn 
(zie elfde overweging). 
12. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 318/49 
Hierdoor kan de paradoxe situatie ontstaan dat een 
niet-erkende instelling minder formaliteiten te vervullen 
zou hebben (zie artt. 17 en 18) dan een erkende instel­
ling. 
2.13.6. In artikel 16, lid 2, wordt het begrip „groepen 
financiële instellingen" ingevoerd. 
2.13.6.1. De Commissie heeft gedacht aan het geval 
waarin door gespecialiseerde dochterondernemingen 
bepaalde werkzaamheden worden verricht (leasing, fac-
toring, effectentransacties, verlening van hypotheken, 
enz.). 
2.13.6.2. Dit soort dochterondernemingen valt onder 
het toepassingsgebied van richtlijn 83/350/EEG betref­
fende het toezicht op kredietinstellingen op geconso­
lideerde basis, doch zij zijn geen kredietinstelling in de 
zin van richtlijn 77/780/EEG. 
2.13.6.3. Wel kunnen de eenheidsvergunning voor 
het bankbedrijf en het door de bevoegde autoriteiten 
van de lid-staat van herkomst uit te oefenen toezicht, 
beginsel dat met onderhavig voorstel voor een richtlijn 
wordt ingevoerd, tot deze categorie dochteron­
dernemingen worden uitgebreid, wanneer aan de onder­
staande voorwaarden is voldaan: 
— de moedermaatschappij (en) moet(en) zijn erkend als 
„kredietinstelling" in de lid-staat onder wiens recht 
de dochteronderneming valt, 
— de moedermaatschappij (en) is(zijn) in het bezit van 
90% of meer van de deelnemingsbewijzen of aande­
len van de dochteronderneming, 
— de moedermaatschappij (en) heeft(hebben) zich 
hoofdelijk borg gesteld voor de door de dochteron­
derneming aangegane verplichtingen, 
— de dochteronderneming is daadwerkelijk opgeno­
men in het toezicht op geconsolideerde basis waar­
aan de moedermaatschappij dan wel de afzonderlij­
ke moedermaatschappijen overeenkomstig richtlijn 
83/350/EEG onderworpen zijn. 
2.13.6.4. Ten aanzien van de eerste voorwaarde kan 
men zich afvragen, wat er gebeurt als de afzonderlijke 
moedermaatschappijen in uiteenlopende lid-staten een 
vergunning bezitten. 
2.14. Artikel 17: Voorwaarden voor onderlinge erken­
ning op het vlak van het recht van vestiging. 
Procedure m.b.t. de autoriteiten van de lid-staat 
van herkomst en tussen de autoriteiten van de lid­
staat van herkomst en de lid-staat van vestiging 
2.14.1. Een kredietinstelling die in een andere lid­
staat een filiaal wil oprichten, stelt de bevoegde autori­
teit in haar lid-staat hiervan op de hoogte. 
Deze autoriteit bestudeert de aanmelding en indien de 
uitkomst daarvan gunstig is, deelt zij binnen drie maan­
den na ontvangst van de aanmelding de haar bij de 
aanmelding verstrekte informatie aan de bevoegde au­
toriteit in de lid-staat in kwestie mede. 
Dit onderzoek mag geen belemmering vormen van het 
in het verdrag neergelegde grondrecht van vrijheid van 
vestiging. De gestelde termijn van drie maanden lijkt te lang. 
2.14.2. Voordat het filiaal zijn activiteiten in het 
land van vestiging kan aanvangen, heeft de bevoegde 
autoriteit van de lid-staat van vestiging vanaf de ont­
vangst van de mededeling drie maanden tijd om het 
toezicht op de kredietinstelling voor te bereiden (zie 
art. 19) en om eventueel te beslissen dat bepaalde van 
de voorgenomen werkzaamheden die niet verboden zijn 
krachtens de vergunning van de lid-staat van herkomst, 
doch die niet voorkomen op de in de bijlage opgenomen 
lijst, uit overwegingen van algemeen belang niet mogen 
worden uitgeoefend. 
Ook in dit geval mag de bevoegdheid waarover de lid­
staat van vestiging beschikt om de aanmelding naar 
eigen goeddunken te behandelen, geen belemmering 
vormen voor de uitoefening van in het verdrag neerge­
legde grondrecht van vrijheid van vestiging. 
2.15. Artikel 18: Voorwaarden voor onderlinge erken­
ning op het vlak van het vrij verrichten van 
diensten. Procedure t.a.v. de autoriteiten van de 
lid-staat van herkomst 
Een kredietinstelling die voor de eerste maal in het 
kader van het vrij verrichten van diensten haar werk­
zaamheden op het grondgebied van een andere lid­
staat wil uitoefenen, behoeft alleen maar de bevoegde 
autoriteit van de lid-staat van herkomst in kennis te 
stellen van de in de lijst van de bijlage voorkomende 
werkzaamheden die zij wenst uit te oefenen. 
2.16. Artikel 20: Bevoegdheden van de Commissie op 
het vlak van de technische wijzigingen 
2.16.1. De Commissie krijgt krachtens dit voorstel 
de bevoegdheid om met inachtneming van bepaalde 
modaliteiten in deze richtlijn „technische wijzigingen" 
aan te brengen. Deze „technische wijzigingen" omvat­
ten uitsluitend het volgende: 
— uitbreiding van de in artikel 16 bedoelde en in de 
bijlage vermelde lijst, 
— het bedrag van het in artikel 3, lid 1, voorgeschreven 
aanvangskapitaal, 
— de lijst van de in artikel 3, lid 2, bedoelde categorieën 
instellingen, 
— de in artikel 10 vastgestelde grenswaarden, 
— de terreinen waarop de bevoegde autoriteiten gege­
vens moeten uitwisselen, genoemd in artikel 7, lid 1, 
van richtlijn 77/780/EEG. 
2.16.2. De Commissie legt haar ontwerp voor aan 
een uit vertegenwoordigers van de lid-staten bestaand 
comité. De Commissie stelt de beoogde maatregelen 
vast, wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies 
van dit comité. 
2.16.3. Zijn de beoogde maatregelen niet met het 
advies van bedoeld comité in overeenstemming, dan 
dient de Commissie haar voorstel bij de Raad in te 
dienen. 
Nr. C 318/50 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
2.16.4. Mocht de Raad niet binnen een door hem 
gestelde termijn, die in geen geval langer mag zijn dan 
drie maanden, een besluit hebben genomen, dan 
worden de voorgestelde maatregelen door de Commis­
sie vastgesteld. 
Gedaan te Brussel, 29 september 1988. 2.16.5. De aldus aan de Commissie verleende be­
voegdheid om alleen een besluit te nemen, lijkt te vér­
strekkend. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
Advies over de GATT-onderhandelingen in het kader van de Uruguay-ronde: huidige stand 
van zaken en vooruitzichten vanuit het oogpunt van de betrekkingen tussen de Europese 
Gemeenschap en de voornaamste industrie-, ontwikkelings- en staatshandelslanden 
(88/C 318/16) 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 31 mei 1988 besloten, overeenkomstig artikel 20, 
vierde alinea, van het reglement van orde, een advies op te stellen over de GATT-onderhan­
delingen in het kader van de Uruguay-ronde. 
De Afdeling voor externe betrekkingen, handels- en ontwikkelingsbeleid, die met de voorberei­
ding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 16 september 
1988 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Romoli. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 258e zitting (vergadering van 29 sep­
tember 1988) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
Algemene opmerkingen 
1. De studiegroep „GATT/Uruguay-ronde" heeft in 
de afgelopen maanden het verloop van de onderhan­
delingen in het kader van de Uruguay-ronde op de voet 
gevolgd, en wel via de volgende kanalen: niet-officiële 
uiteenzettingen van ambtenaren van de Commissie over 
de bij de onderhandelingen aan de orde gekomen onder­
werpen, verklaringen van vertegenwoordigers van een 
aantal betrokken landen (o.m. India, Brazilië en de 
Verenigde Staten), contacten van de rapporteur en de 
voorzitter van de studiegroep met de directeur-generaal 
en het secretariaat van de Algemene Overeenkomst 
betreffende tarieven en handel (GATT), ontmoetingen 
tussen vertegenwoordigers van het Comité en van de 
landen van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA), 
en een openbare hoorzitting van de commissie voor 
Externe Betrekkingen van het Europese Parlement. Bo­
vendien heeft het secretariaat van de afdeling voor 
Externe Betrekkingen, Handels- en Ontwikkelingsbe­
leid ten behoeve van de leden van de studiegroep een 
uitgebreid dossier met artikelen uit de vakpers samenge­
steld. 2. Sinds in Punta del Este de algemene doelstellingen 
van de nieuwe onderhandelingsronde zijn vastgelegd, is 
er reeds vooruitgang geboekt. De resultaten van de in 
1987 gevoerde sectorgewijze onderhandelingen kunnen 
namelijk als bevredigend worden beschouwd, omdat 
reeds heel wat werk is verricht en omdat tal van delega­
ties actief hebben meegewerkt aan het vastleggen van 
doelstellingen en aan het opstellen van een werkschema 
voor de uitermate talrijke problemen die bij de onder­
handelingen moeten worden aangesneden. 
In januari 1988 zijn de eigenlijke onderhandelingen van 
start gegaan; dit is een veel moeilijker fase, waarin de 
diverse betrokken landen met hun eisen en voorstellen 
voor concessies voor den dag komen. 
Voor begin december 1988 is een tussentijdse evalua­
tiebijeenkomst (Mid Term Review) op ministerniveau 
gepland. Tijdens die bijeenkomst zal een voorlopige 
balans worden opgemaakt om de nodige politieke im­
pulsen voor de voortzetting van de onderhandelingen 
— die in principe eind 1990 moeten worden afgerond 
— te geven.