EUROPESE COMMISSIE Brussel, 16.11.2016 COM(2016) 731 final 2016/0357(COD) Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot instelling van een Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS) en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/794 en (EU) 2016/1624



TOELICHTING 1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL Achtergrond De bescherming van de burgers in een open Europa is onze overkoepelende prioriteit. De migratie- en vluchtelingencrisis en een reeks terroristische aanslagen hebben het EU-kader voor migratie en veiligheid zwaar op de proef gesteld. De burgers van de EU verwachten dat de Schengenbuitengrenzen doeltreffend worden beheerd om irreguliere migratie te voorkomen en de interne veiligheid te versterken. Een doeltreffend beheer van de buitengrenzen is absoluut noodzakelijk om vrij verkeer in het Schengengebied te garanderen en de overschrijding van de EU-buitengrenzen te vergemakkelijken in een door mobiliteit gekenmerkte wereld. Elk jaar wordt de Schengengrens ca. 400 miljoen keer overschreden door EUburgers en 200 miljoen keer door burgers uit derde landen. Vandaag de dag is wereldwijd een zestigtal landen – met ca. 1,4 miljard inwoners – vrijgesteld van de visumplicht voor inreis in de Europese Unie. Deze visumvrijstelling maakt de EU tot de meest gastvrije bestemming in de geïndustrialiseerde wereld en komt, vanwege het wederkerigheidsbeginsel, ook de EU-burgers ten goede, aangezien het reizen naar het buitenland hen op die manier gemakkelijker wordt gemaakt. Het aantal onderdanen van derde landen dat zonder visum naar de Schengenlanden mag reizen, zal blijven toenemen. In 2014 overschreden 30 miljoen niet-visumplichtige onderdanen van derde landen de Schengengrenzen. Verwacht wordt dat dat aantal tegen 2020 met meer dan 30 % zal zijn toegenomen, tot 39 miljoen. Deze cijfers wijzen op de noodzaak een systeem in te voeren dat de verwezenlijking beoogt van dezelfde doelstellingen als de visumregeling, nl. beoordelen of onderdanen van derde landen die de EU bezoeken, een risico uit het oogpunt van irreguliere immigratie en veiligheid vormen en dat risico beheren, maar dan op een minder zware en meer bezoekersvriendelijke manier, overeenkomstig de doelstellingen van het visumliberaliseringsbeleid van de EU. In haar mededeling van 14 september 2016 over versterking van de veiligheid in een door mobiliteit gekenmerkte wereld door betere informatie-uitwisseling in de strijd tegen terrorisme en door sterkere buitengrenzen bevestigt de Commissie dat bij het vergemakkelijken van de legale toegang van niet-visumplichtige reizigers tot het Schengengebied moet worden gestreefd naar een juist evenwicht tussen het waarborgen van de mobiliteit en het versterken van de veiligheid. Visumliberalisering is een belangrijk instrument gebleken om partnerschappen met derde landen tot stand te brengen, onder meer om doeltreffende terugkeer- en overnameregelingen te waarborgen en om de EU aantrekkelijker te maken voor bedrijven en toerisme. De bevoegde grens- en rechtshandhavingsinstanties hebben over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die nog niet aan de Schengengrens zijn aangekomen, veel minder risicogerelateerde informatie dan over visumplichtige onderdanen van derde landen. Door de toevoeging van deze ontbrekende laag van informatie en risicobeoordeling inzake niet-visumplichtige reizigers krijgen de bestaande maatregelen om de veiligheid van het Schengengebied te vrijwaren en te versterken, een aanzienlijke meerwaarde en kunnen niet-visumplichtige reizigers ten volle gebruikmaken van de visumvrijstelling. Hoe een doeltreffend en geïntegreerd buitengrensbeheer op basis van nieuwe technologieën tot stand kan worden gebracht door het potentieel van interoperabiliteit volledig te benutten, wordt uiteengezet in de mededeling inzake krachtigere en slimmere informatiesystemen voor grenzen en veiligheid en nader uitgewerkt in een herzien wetgevingsvoorstel voor een inreis-uitreissysteem van de EU (EES) . Met het EES-voorstel wordt beoogd de verzameling en registratie van inreis- en uitreisnotities over burgers uit derde landen die de buitengrenzen van de EU overschrijden, te moderniseren. Parallel daarmee heeft de Commissie opdracht gegeven voor het uitvoeren van een haalbaarheidsstudie over de instelling van een Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS). Het ETIAS moet informatie van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen verzamelen en moet op het gebied van informatie en technologische structuur interoperabel zijn met het EES en andere informatiesystemen van de EU. Met het oog op een optimale interoperabiliteit en een gezamenlijk gebruik van middelen moeten het EES en het ETIAS samen en parallel worden ontwikkeld en geïmplementeerd. In september 2016 heeft voorzitter Juncker in zijn toespraak over de toestand van de Unie onderstreept hoe belangrijk het is dat spoedig een voorstel voor een Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie zou worden ingediend, en vervolgens heeft de Commissie aangekondigd dat uiterlijk in november 2016 een wetgevingsvoorstel tot instelling van een dergelijk systeem zou worden aangenomen. In dit verband en naar aanleiding van de verwijzing naar het ETIAS in het stappenplan van Bratislava heeft de Europese Raad de Commissie in oktober 2016 uitgenodigd een voorstel tot invoering van het ETIAS in te dienen en daarbij benadrukt dat het noodzakelijk is "voorafgaande veiligheidscontroles van niet-visumplichtige reizigers mogelijk te maken en hun zo nodig de toegang te weigeren". Motivering voor de invoering van het ETIAS Het automatische ETIAS-systeem kan vaststellen of er risico's verbonden zijn aan een niet-visumplichtige bezoeker die naar het Schengengebied reist. Landen als de VS, Canada en Australië maken al gebruik van soortgelijke systemen en beschouwen deze als een essentieel onderdeel van hun veiligheidskader – met als gevolg dat veel Europeanen er inmiddels vertrouwd mee zijn. Het ETIAS zal voordat reizigers aan hun reis beginnen, gegevens over hen verzamelen voor voorafgaande verwerking. Het voordeel voor de reizigers is dat zij op een vlotte grensovergang kunnen rekenen. Versterking van het geïntegreerde grensbeheer en van de interne veiligheid Momenteel wordt vooraf geen informatie verzameld over niet-visumplichtige bezoekers die naar de Schengenbuitengrens reizen. Uit het oogpunt van zowel migratie als veiligheid bestaat er echter duidelijk een noodzaak om deze reizigers vooraf te controleren op eventuele risico's. Vooralsnog moeten de grenswachters bij de Schengenbuitengrenzen de knoop doorhakken zonder zich te kunnen baseren op een voorafgaande beoordeling. In 2014 is 286 000 onderdanen van derde landen de toegang geweigerd aan de buitengrenzen van de EU-28. De meeste weigeringen zijn geregistreerd aan de landbuitengrenzen (81 %), gevolgd door de luchtgrenzen (met 16 % van de weigeringen). Tot ongeveer 20 % van deze weigeringen werd besloten omdat de betrokkenen geen geldig visum konden overleggen, maar de meeste gevallen hadden te maken met een negatieve beoordeling van het aan de betrokken persoon verbonden migratie- en/of veiligheidsrisico. Risicobeoordelingen van Europol en de Europese grens- en kustwacht bevestigen dat deze risico's uit het oogpunt van zowel irreguliere migratie als veiligheid reëel zijn. Daarom krijgt het ETIAS als voornaamste functie het controleren van de informatie die niet-visumplichtige onderdanen van derde landen via een online aanvraag indienen voordat zij naar de buitengrenzen van de EU afreizen – met als doel te beoordelen of zij een risico vormen uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid. Het ETIAS doet dit door elke aanvraag die via een website of een mobiele applicatie wordt ingediend, automatisch te verwerken en te toetsen aan andere EU-informatiesystemen, een specifieke ETIAS-watchlist en duidelijk omschreven screeningregels. Op basis van dit onderzoek kan dan worden bepaald of er feitelijke indicaties of gegronde redenen zijn om het verlenen van een reisautorisatie te weigeren. Naar aanleiding van de invoering van het ETIAS wordt aan de Europese grens- en kustwacht de opdracht gegeven om via een centrale ETIAS-eenheid te zorgen voor het beheer van het centrale ETIAS-systeem dat wordt verbonden met en geïntegreerd in de nationale grenswachtinfrastructuur. Aanvragen die bij de automatische verwerking worden afgewezen, gaan naar een centrale ETIAS-eenheid van de Europese grens- en kustwacht die de juistheid van de informatie en de geconstateerde signaleringen snel verifieert. Aanvragen met een signalering of een treffer worden doorgestuurd naar de bevoegde lidstaat of lidstaten. Het Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (eu-LISA) wordt belast met de ontwikkeling en het technische beheer van het ETIAS-informatiesysteem. Europol geeft zijn input als er veiligheidsaspecten in het geding zijn. Door voor alle niet-visumplichtige onderdanen van derde landen een geldige reisautorisatie verplicht te stellen, ongeacht met welk vervoermiddel of op welke plaats zij de EU binnenkomen, waarborgt de EU dat alle bezoekers vóór hun aankomst worden gecontroleerd, zonder op enige wijze afbreuk te doen aan de visumvrijstelling die op hen van toepassing is. Het systeem is echter vooral relevant voor landgrenzen, omdat over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die over land reizen (te voet, met de auto, bus, vrachtwagen, trein) geen API-gegevens of PNR-gegevens worden verstrekt (respectievelijk: vooraf af te geven passagiersgegevens en persoonsgegevens van passagiers), terwijl dit voor personen die per vliegtuig of per schip reizen, wel het geval is. Bijgevolg zal het ETIAS de interne veiligheid van de EU op twee manieren versterken: ten eerste, door personen die een risico uit het oogpunt van veiligheid vormen, te identificeren voordat zij bij de Schengenbuitengrens aankomen; ten tweede, door informatie ter beschikking van de nationale rechtshandhavingsinstanties en Europol te stellen wanneer dat in specifieke gevallen noodzakelijk is om een terroristisch misdrijf of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken. Reizen vergemakkelijken

Het ETIAS zal het voor niet-visumplichtige onderdanen van derde landen gemakkelijker maken de Schengenbuitengrens te overschrijden. De procedure om een ETIAS-autorisatie te verkrijgen, is eenvoudig, goedkoop en snel en vergt in het overgrote deel van de gevallen geen extra stappen. Op basis van de ervaring van landen met soortgelijke reisautorisatiesystemen (VS, Canada, Australië) zal naar raming 95 % of meer van de aanvragen worden ingewilligd; de aanvrager zal daarvan binnen enkele minuten op de hoogte worden gebracht. Er worden geen vingerafdrukken of andere biometrische gegevens verzameld. De autorisatie is vijf jaar geldig, kan voor meerdere reizen worden gebruikt en de kosten voor de aanvraag bedragen slechts 5 EUR. De voorafgaande reisautorisatie verschaft duidelijkheid aan niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die naar het Schengengebied willen afreizen. Als aanvragers hun reisautorisatie ontvangen, hebben zij al een betrouwbare indicatie dat zij in het Schengengebied zullen worden toegelaten. De reiziger gaat er dus ten opzichte van de huidige situatie aanzienlijk op vooruit. Hoewel de grenswachters aan de buitengrens bevoegd blijven om overeenkomstig de Schengengrenscode definitief over toegang tot het Schengengebied te beslissen, zal het aantal toegangsweigeringen bij de grensdoorlaatposten fors dalen als gevolg van de invoering van het ETIAS. De grenswachters zullen kunnen zien of de persoon die voor hen staat, al dan niet een reisautorisatie heeft gekregen alvorens bij de grens aan te komen. Het ETIAS zal ook leiden tot een daling van de kosten die vervoerders moeten maken om passagiers na aankomst aan zee- en luchtgrenzen terug te brengen naar de plaats van vertrek. Personen aan wie een autorisatie is geweigerd, zullen geen tijd en geld verspillen om naar het Schengengebied te reizen. Er kan beroep tegen dergelijke beslissingen worden aangetekend in de lidstaat die de beslissing heeft genomen, zonder dat daarvoor een langdurige en dure visumaanvraagprocedure hoeft te worden ingeleid, zoals het geval is voor soortgelijke reisautorisatiesystemen. Belangrijkste componenten van het ETIAS Definitie Het Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS), zoals voorgesteld, is een EU-systeem voor niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die de buitengrenzen willen overschrijden. Met het systeem kan worden bepaald of de aanwezigheid van deze personen op het grondgebied van de lidstaten een risico vormt uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid. Hiertoe wordt een reisautorisatie ingesteld als een nieuwe voorwaarde om het Schengengebied binnen te komen. Personen zonder geldige ETIAS-reisautorisatie wordt de toegang tot het Schengengebied geweigerd. Vervoerders met een Schengenland als bestemming mogen een passagier pas laten instappen na te hebben gecontroleerd dat hij over een geldige ETIAS-reisautorisatie beschikt. Een geldige reisautorisatie is voor de bezoekers een betrouwbare indicatie dat vóór hun aankomst bij een doorlaatpost aan de Schengengrens de nodige risicobeoordelingen zijn verricht en zij dus a priori in aanmerking komen om het Schengengebied binnen te reizen. De grenswachter blijft belast met de uitvoering van de grenscontroles overeenkomstig de Schengengrenscode en neemt de definitieve beslissing om al dan niet toegang te verlenen. Het ETIAS bestaat uit het ETIAS-informatiesysteem, de centrale ETIAS-eenheid en de nationale ETIAS-eenheden. Het ETIAS-informatiesysteem bestaat uit een centraal systeem voor de verwerking van de aanvragen; een nationale uniforme interface in elke lidstaat die is gebaseerd op identieke technische specificaties voor alle lidstaten en die hun nationale grensinfrastructuur verbindt met het centrale systeem; een beveiligde communicatie-infrastructuur tussen het centrale systeem en de nationale uniforme interfaces; een openbare website en een mobiele app voor mobiele apparaten; een e-maildienst; een beveiligde accountdienst voor het verstrekken van extra informatie en/of documentatie door de aanvragers, indien dat nodig wordt geacht; een gateway voor vervoerders; een webdienst voor de communicatie tussen het centrale systeem en externe belanghebbenden, en software voor verwerking van de aanvragen door de centrale ETIAS-eenheid en de nationale ETIAS-eenheden. Voor zover dat mogelijk en technisch haalbaar is, zal het ETIAS-informatiesysteem gebruikmaken van de hardware- en softwarecomponenten van het EES en de communicatie-infrastructuur van het EES. Voorts wordt gezorgd voor interoperabiliteit met de andere informatiesystemen die door het ETIAS worden geraadpleegd, zoals het Visuminformatiesysteem (VIS), de Europol-databanken, het Schengeninformatiesysteem (SIS), Eurodac en het Europees Strafregister Informatiesysteem (Ecris). De centrale ETIAS-eenheid wordt opgezet binnen de Europese grens- en kustwacht en zal deel uitmaken van het wets- en beleidskader van die instantie. De centrale ETIAS-eenheid zal elke dag van de week dag en nacht operationeel zijn en vier kerntaken krijgen: 1) waarborgen dat de gegevens die in de aanvraagbestanden zijn opgeslagen en de gegevens die in het ETIAS-informatiesystem geregistreerd zijn, correct en actueel zijn, 2) waar nodig de reisautorisatieaanvragen verifiëren om elke vorm van onduidelijkheid over de identiteit van de aanvrager weg te nemen in geval van een treffer bij de automatische procedure, 3) specifieke risico-indicatoren van de ETIAS-screeningregels na raadpleging van de ETIAS-screeningraad definiëren, testen, implementeren, evalueren en herzien, en 4) regelmatige controles uitvoeren van het beheer van de aanvragen en de toepassing van de ETIAS-screeningregels, meer bepaald uit het oogpunt van de gevolgen voor de grondrechten, en met name wat betreft privacy- en gegevensbescherming. In alle lidstaten worden nationale ETIAS-eenheden opgericht die als belangrijkste opdracht krijgen de risicobeoordeling uit te voeren en beslissingen over de reisautorisatie te nemen voor aanvragen die in de automatische aanvraagprocedure zijn afgewezen. Deze eenheden moeten over voldoende middelen beschikken om hun taken zeven dagen per week, 24 uur per dag te vervullen. Zo nodig plegen ze overleg met andere nationale eenheden en met Europol en geven ze advies wanneer ze door andere lidstaten worden geraadpleegd. Ze fungeren tevens als nationale toegangspunten wanneer voor rechtshandhavingsdoeleinden om toegang tot de ETIAS-gegevens wordt verzocht teneinde terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten die onder hun bevoegdheid vallen, te voorkomen, op te sporen en te onderzoeken. Binnen de Europese grens- en kustwacht wordt een ETIAS-screeningraad opgericht die een adviesfunctie zal vervullen. Deze raad bestaat uit een vertegenwoordiger van elke nationale ETIAS-eenheid en van Europol en wordt geraadpleegd voor het definiëren, evalueren en herzien van de risico-indicatoren en over de toepassing van de ETIAS-watchlist. Toepassingsgebied Het ETIAS is van toepassing op niet-visumplichtige onderdanen van derde landen en, wat de controle van het risico uit het oogpunt van veiligheid en volksgezondheid betreft, ook op familieleden van een burger van de Europese Unie of van een onderdaan van een derde land met recht op vrij verkeer, die niet in het bezit zijn van een verblijfskaart. Het ETIAS is niet van toepassing op: houders van een visum voor verblijf van langere duur, houders van een vergunning voor klein grensverkeer, onderdanen van de microstaten in het Schengengebied, houders van diplomatieke paspoorten en bemanningsleden van schepen of luchtvaartuigen tijdens hun dienst, onderdanen van derde landen die familielid zijn van een burger van de Unie of van een onderdaan van een derde land die onder het Unierecht inzake vrij verkeer valt, en in het bezit zijn van een geldige verblijfskaart, erkende vluchtelingen, staatlozen of andere personen die verblijven in een lidstaat en in het bezit zijn van een door een lidstaat afgegeven reisdocument. Het ETIAS is niet van toepassing op EU-burgers. Onderdanen van derde landen met meerdere nationaliteiten, waaronder die van een EU-lidstaat, moeten voor hun inreis in het Schengengebied bijgevolg gebruikmaken van het paspoort dat door een EU-lidstaat is afgegeven. Houders van een vergunning voor klein grensverkeer worden uitgesloten van het toepassingsgebied van de ETIAS-verordening, in afwachting van de resultaten van een grondige beoordeling van de aan deze categorie personen verbonden veiligheidsrisico's overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1931/2006 tot vaststelling van regels inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten en tot wijziging van de bepalingen van de Schengenuitvoeringsovereenkomst. De Commissie zal onderzoeken of Verordening (EG) nr. 1931/2006 moet worden gewijzigd teneinde te garanderen dat de voorwaarden voor de afgifte van vergunningen voor klein grensverkeer borg staan voor een adequate beoordeling van de veiligheidsrisico's, zonder dat op enigerlei wijze afbreuk wordt gedaan aan de versoepelde regeling voor houders van een vergunning voor klein grensverkeer die is vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1931/2006 en de Schengengrenscode. De Commissie zal tevens de veiligheidskenmerken van de vergunning onderzoeken. Procedure voor het aanvragen en verlenen van een reisautorisatie

De praktische stappen en de procedure voor het verlenen of weigeren van een reisautorisatie worden uitvoerig uiteengezet in het wetgevingsvoorstel. In de figuur hieronder wordt een overzicht gegeven van de procedure die een niet-visumplichtige onderdaan van een derde land moet doorlopen. Figuur 1: Reizen met het ETIAS Online aanvraag Alvorens de geplande reis aan te vatten, creëren de reizigers in spe een online aanvraag op een speciaal daartoe opgezette website of mobiele app. Zij dienen de volgende gegevens in te vullen: –achternaam (familienaam), voornaam of voornamen, achternaam bij geboorte, roepnaam of roepnamen; geboortedatum, geboorteplaats, geboorteland, geslacht, huidige nationaliteit, voornamen van de ouders van de aanvrager; thuisadres; –reisdocument; –andere nationaliteit of nationaliteiten, in voorkomend geval; –permanente verblijfplaats; –e-mailadres en telefoonnummer; –lidstaat van beoogde eerste binnenkomst; –opleiding en huidig beroep; –antwoorden op een reeks vragen over de achtergrond (mogelijk epidemische omstandigheden of andere infectieuze of besmettelijke parasitaire ziektes; strafblad; aanwezigheid in oorlogsgebieden; eerder genomen besluiten tot teruggeleiding naar de grens of bevelen om het grondgebied van een EU-lidstaat te verlaten); –voor minderjarige aanvragers: identiteit van de voor de minderjarige verantwoordelijke persoon; –voor aanvragen die worden ingediend door een andere persoon dan de aanvrager: identiteit van die persoon en het bedrijf dat door die persoon wordt vertegenwoordigd (in voorkomend geval); –voor familieleden van een EU-burger/onderdaan van een derde land met recht op vrij verkeer, die niet in het bezit zijn van een verblijfskaart: hun status van familielid; identiteitsgegevens van het familielid met wie de aanvrager banden heeft; de respectieve familiebanden. Het online invullen van de aanvraag neemt in principe niet meer dan 10 minuten in beslag. Een geldig paspoort volstaat als documentatie om de vragen te beantwoorden. Niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die (bijv. vanwege leeftijd, niveau van geletterdheid, gebrekkige toegang tot IT of onvermogen om IT te gebruiken) zelf niet in staat zijn hun aanvraag te creëren, mogen dat namens hen door een derde partij laten doen. Het ETIAS aanvaardt zulke aanvragen mits de identiteit van de derde partij in de aanvraag wordt vermeld.

Aanvragers die een verre reis moeten maken om naar de Unie te komen, kopen hun ticket doorgaans via internet of via een reisbureau. In beide gevallen moet daarbij gebruik worden gemaakt van IT. Bijgevolg hebben de aanvragers rechtstreeks toegang tot de technologie die nodig is om de ETIAS-aanvraag in te voeren, of kunnen zij de reisagent vragen dat voor hen te doen. Betaling van de leges Zodra zij hun aanvraag hebben ingevuld, wordt alle aanvragers boven de leeftijd van 18 jaar gevraagd per aanvraag een bedrag van 5 EUR aan leges te betalen. De betaling wordt in euro voldaan en gebeurt elektronisch, met een creditcard of een andere betalingswijze. Wellicht worden de toegestane betalingswijzen later gespecificeerd en worden er, afhankelijk van de technologische ontwikkelingen en de beschikbaarheid van de betrokken technologie, nog andere en modernere betalingswijzen toegevoegd, om te voorkomen dat onderdanen van derde landen die geen toegang hebben tot bepaalde betalingswijzen, op moeilijkheden stuiten wanneer ze een ETIAS-autorisatie aanvragen. De betaling wordt beheerd door een bank of een financieel intermediair. De voor de betaling vereiste gegevens worden alleen verstrekt aan het bedrijf dat de financiële transactie uitvoert, en worden niet verwerkt door het ETIAS in het kader van de aanvraag. Zodra de betaling is verricht, wordt de ETIAS-aanvraag automatisch ingevoerd. Verwerking van de aanvraag Meteen nadat de betaling van de leges is bevestigd, gaat het beoordelings- en beslissingsproces voor de aanvraag van start. De aanvraag wordt automatisch verwerkt. In voorkomend geval gebeurt de verwerking manueel in de centrale ETIAS-eenheid en de nationale ETIAS-eenheid of -eenheden. Stap 1 – Automatische verwerking In deze automatische procedure worden de identiteitsgegevens, de reisdocumentgegevens en de antwoorden op de vragen over de achtergrond van de aanvragers verwerkt. Het centrale systeem zal in een tijdsbestek van enkele minuten de door de aanvrager verstrekte gegevens volledig automatisch toetsen aan andere informatiesystemen, de watchlist van het ETIAS en de duidelijke screeningregels van het ETIAS. Figuur 2: Automatische verwerking van de aanvraag Deze automatische procedure dient om zich ervan te vergewissen: –dat voor de aanvrager niet al een reisautorisatie is verleend die nog geldig is, dat de in de aanvraag verstrekte gegevens over het reisdocument niet voorkomen in een andere reisautorisatieaanvraag waarin andere identiteitsgegevens zijn opgenomen, en dat met betrekking tot de aanvrager of zijn reisdocument geen reisautorisatieaanvraag (ETIAS) is geweigerd, ingetrokken of nietig verklaard; –dat voor de aanvrager geen signalering met het oog op weigering van toegang van kracht is (SIS) en/of dat het voor de aanvraag gebruikte reisdocument niet overeenstemt met een reisdocument dat is opgegeven als verloren, gestolen of ongeldig gemaakt (SIS en SLTD-gegevensbank van Interpol); –dat voor de aanvrager geen signalering van kracht is op grond van een Europees aanhoudingsbevel of met het oog op uitlevering (SIS); –dat de aanvrager niet geregistreerd is omdat hij op dat moment of in het verleden de toegestane verblijfsduur heeft overschreden of omdat hem de toegang is geweigerd (EES); –dat het Visuminformatiesysteem geen visumaanvraag van de aanvrager heeft afgewezen (VIS – dit geldt voor onderdanen van landen die sinds maximaal vijf jaar zijn vrijgesteld van de visumplicht, en voor aanvragers met meer dan één nationaliteit); –dat de aanvrager en de in de aanvraag verstrekte gegevens overeenstemmen met de informatie die is geregistreerd in de databank van Europol; –dat een risicobeoordeling uit het oogpunt van irreguliere migratie is uitgevoerd, met name ten aanzien van de vraag of voor de aanvrager een terugkeerbesluit of een verwijderingsmaatregel is uitgevaardigd na de intrekking of de afwijzing van het verzoek om internationale bescherming (Eurodac);

–dat voor de aanvrager geen strafblad is geregistreerd (Ecris); –dat voor de aanvrager en/of zijn reisdocument geen Interpol-signalering van kracht is (TDAWN). Deze automatische procedure waarborgt ook dat de aanvragers niet op de ETIAS-watchlist staan; ook wordt geverifieerd of de aanvragers bevestigend hebben geantwoord op een of meer ETIAS-vragen over hun achtergrond. Het aanvraagdossier wordt beoordeeld aan de hand van duidelijke screeningregels in het centrale ETIAS-systeem. De regels bestaan uit een algoritme dat een vergelijking maakt van de gegevens die in een ETIAS-aanvraagdossier zijn geregistreerd, en specifieke risico-indicatoren die wijzen op geïdentificeerde risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid. De specifieke risico-indicatoren worden vastgesteld door de centrale ETIAS-eenheid, na overleg met de ETIAS-screeningraad (zie hieronder). De risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid worden bepaald op basis van: –EES-statistieken over uitbijters op het gebied van te lang verblijf of toegangsweigering voor specifieke groepen onderdanen van derde landen; –ETIAS-statistieken over het weigeren van reisautorisaties vanwege risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid die verbonden zijn aan specifieke groepen onderdanen van derde landen; –door het EES en het ETIAS gegenereerde statistieken die wijzen op verbanden tussen de informatie die aan de hand van het ETIAS-aanvraagformulier wordt verzameld, en gevallen van te lang verblijf of toegangsweigering; –door de lidstaten verstrekte informatie over specifieke, door hen geïdentificeerde veiligheidsrisico-indicatoren of veiligheidsdreigingen; –door de lidstaten en het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) verstrekte informatie over specifieke risico's uit het oogpunt van volksgezondheid. Deze screeningregels en de omschrijvingen van de risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid moeten gericht, proportioneel en specifiek zijn. De datareeksen voor deze regels mogen onder geen beding gebaseerd zijn op ras, etnische afkomst, politieke opvattingen, godsdienstige of levensbeschouwelijke overtuiging, vakbondslidmaatschap, seksleven of seksuele geaardheid. Als de automatische procedure geen treffer of een ander nader te analyseren element aan het licht brengt, wordt de reisautorisatie automatisch verleend en wordt de aanvrager daarvan via e-mail in kennis gesteld. Voor het overgrote deel van de aanvragen (naar verwachting meer dan 95 % van de gevallen) zal het antwoord positief zijn en enkele minuten na de betaling aan de aanvrager worden meegedeeld. Heeft de automatische procedure een treffer opgeleverd of elementen geconstateerd die verder moeten worden geanalyseerd, dan gaat de aanvraag naar de volgende fase: de manuele verwerking. Stap 2 (indien noodzakelijk) – Manuele verwerking door de centrale ETIAS-eenheid Deze procedure moet worden gevolgd als het automatische onderzoek een treffer met andere informatiesystemen, de ETIAS-watchlist of specifieke risico-indicatoren oplevert, of geen uitsluitsel geeft omdat onzekerheid bestaat over de identiteit van de aanvrager. De centrale ETIAS-eenheid controleert de aanvraag om elke onduidelijkheid over de identiteit van de aanvrager weg te nemen en maakt daarvoor gebruik van de informatie die door middel van de automatische procedure rapporteert is verstrekt. Dit kan binnen 12 uur alsnog leiden tot een positieve beslissing over de aanvraag. Wordt de treffer bevestigd, dan gaat de aanvraag naar de nationale ETIAS-eenheid van de lidstaat van eerste binnenkomst die de aanvrager tijdens de aanvraagprocedure heeft opgegeven. Verwacht wordt dat nog eens 3 à 4 % van de aanvragen zal worden goedgekeurd na verificatie van de gegevens door de centrale ETIAS-eenheid. De resterende 1 à 2 % ETIAS-aanvragen met een of meer treffers wordt vervolgens voor manuele verwerking en een beslissing overgedragen aan de nationale ETIS-eenheden. Stap 3 (in voorkomend geval) – Manuele verwerking door de nationale ETIAS-eenheid van de lidstaat van beoogde eerste binnenkomst Als bij de automatische verwerking in het centrale ETIAS-systeem een (bevestigde) treffer met een of meer geraadpleegde databanken of met de ETIAS-watchlist wordt geconstateerd en/of wordt aangegeven dat de aanvrager beantwoordt aan de screeningregels, wordt de aanvraag doorgegeven aan de nationale ETIAS-eenheden. De aanvraag wordt door het ETIAS op automatische wijze toegewezen aan de lidstaat van beoogde eerste binnenkomst die in het aanvraagformulier is opgegeven.

De aanvraag wordt vervolgens doorgegeven aan de bevoegde nationale ETIAS-eenheid, die het aanvraagdossier moet beoordelen en de aanvrager uiterlijk 72 uur na indiening van de aanvraag in kennis moet stellen van haar (negatieve of positieve) beslissing. De bevoegde nationale ETIAS-eenheid heeft tot taak het risico uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid te beoordelen en te beslissen tot verlening, dan wel weigering van de reisautorisatie. Aanvragers van wie de aanvraag is afgewezen, hebben het recht om beroep aan te tekenen tegen de negatieve beslissing. Het beroep wordt ingesteld in de lidstaat die de beslissing over de aanvraag heeft genomen. De nationale wetgeving van die lidstaat is op het beroep van toepassing. Daarnaast is voorzien in de mogelijkheid om vanwege humanitaire gronden, het nationale belang of internationale verplichtingen een speciale procedure in te leiden op grond waarvan de nationale ETIAS-eenheden een reisautorisatie kunnen verlenen met een beperkte territoriale en temporele geldigheid. Een bevoegde nationale ETIAS-eenheid die op basis van de informatie die de reiziger heeft ingevuld in het aanvraagformulier niet kan beslissen tot verlening of weigering van de reisautorisatie, kan de aanvrager verzoeken om meer informatie en/of documentatie. Een dergelijk verzoek wordt via e-mail aan de aanvrager toegestuurd en moet duidelijk vermelden welke ontbrekende informatie en/of documentatie nog moet worden verstrekt. De informatie moet binnen zeven werkdagen worden ingediend en moet uiterlijk 72 uur na de datum waarop de aanvrager ze heeft ingediend, door de nationale ETIAS-eenheid worden verwerkt. In uitzonderlijke omstandigheden kan de aanvrager via e-mail worden uitgenodigd voor een gesprek in een consulaat in zijn land van verblijf. De nationale ETIAS-eenheden mogen voor de manuele beoordeling van aanvragen waarvoor zij bevoegd zijn, gebruikmaken van informatie die beschikbaar is in nationale databanken of andere gedecentraliseerde systemen waartoe zij toegang hebben. De bevoegde autoriteiten van andere lidstaten en Europol worden in dit proces geraadpleegd en verkrijgen toegang tot de betrokken aanvullende informatie of documentatie, indien zij verantwoordelijk zijn voor gegevens die bij de toetsing aan andere informatiesystemen een treffer hebben opgeleverd. De nationale ETIAS-eenheid van de geraadpleegde lidstaten moeten dan binnen 24 uur een met redenen omkleed (positief of negatief) advies over de aanvraag geven, dat in het aanvraagdossier wordt geregistreerd. Als een of meer geraadpleegde nationale ETIAS-eenheden negatief adviseren over de aanvraag, weigert de bevoegde lidstaat de reisautorisatie. In het kader van deze manuale verwerking is het van essentieel belang dat de bevoegde rechtshandhavingsinstanties toegang hebben tot relevante en duidelijk gedefinieerde informatie in het ETIAS wanneer dat noodzakelijk is om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen en te onderzoeken. Toegang tot gegevens in het Visuminformatiesysteem (VIS) voor rechtshandhavingsdoeleinden is al een doeltreffend hulpmiddel gebleken dat onderzoekers in staat heeft gesteld aanzienlijke vooruitgang te boeken in zaken met betrekking tot mensenhandel, terrorisme en drugshandel. Het VIS bevat echter geen gegevens over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen. Gezien de mondiale dimensie van de criminaliteit in deze tijd is het denkbaar dat rechtshandhavingsinstanties toegang tot door het ETIAS gegenereerde gegevens moeten hebben in een specifiek onderzoek en om bewijsmateriaal en informatie te verzamelen over vermoedelijke plegers of slachtoffers van een misdrijf. De in het ETIAS opgeslagen gegevens kunnen ook noodzakelijk zijn om plegers van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te identificeren, met name wanneer urgent moet worden ingegrepen. Voor die doeleinden mag slechts toegang tot de ETIAS-gegevens worden verleend als de bevoegde autoriteiten daartoe een met redenen omkleed verzoek indienen. Het verzoek moet vooraf worden onderzocht door een rechtbank of door een instantie waarvan de volledige onafhankelijkheid en onpartijdigheid gewaarborgd is. In uiterst urgente situaties kan het echter van cruciaal belang zijn dat de rechtshandhavingsinstanties onmiddellijk de beschikking krijgen over persoonsgegevens die noodzakelijk zijn om een ernstig misdrijf te voorkomen of om de plegers ervan te vervolgen. Na toegankelijk te zijn gemaakt voor de bevoegde autoriteiten, moeten die ETIAS-persoonsgegevens zo snel mogelijk worden onderzocht. Om te voorkomen dat het ETIAS systematisch wordt doorzocht door rechtshandhavingsinstanties, mogen gegevens die in het centrale ETIAS-systeem zijn opgeslagen, uitsluitend in specifieke gevallen toegankelijk worden gemaakt en uitsluitend wanneer dat nodig is om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken. De aangewezen autoriteiten en Europol mogen derhalve alleen om toegang tot het ETIAS verzoeken wanneer zij gegronde redenen hebben om aan te nemen dat de toegang informatie zal opleveren die in aanzienlijke mate bijdraagt aan het voorkomen, opsporen of onderzoeken van een terroristisch misdrijf of een ander ernstig strafbaar feit. De aangewezen autoriteiten en Europol mogen bovendien alleen om toegang tot het ETIAS verzoeken als eerdere zoekopdrachten in alle ter zake relevante nationale databanken van de lidstaat en databanken van Europol niet de vereiste informatie hebben opgeleverd. Als de manuele verwerking van de aanvraag het gevolg is van een treffer in de Europol-databank, pleegt de nationale ETIAS-eenheid van de bevoegde lidstaat overleg met Europol in gevallen die onder het mandaat van Europol vallen. In die gevallen stelt de nationale ETIAS-eenheid van die lidstaat Europol in kennis van de relevante gegevens van het aanvraagdossier, de treffer(s) waarover overleg moet worden gepleegd, en de door de aanvrager verstrekte relevante aanvullende informatie of documentatie. Europol dient binnen 24 uur een met redenen omkleed advies te geven. De nationale ETIAS-eenheid uploadt de informatie over de definitieve beslissing in het centrale systeem. Wanneer het systeem de aanvrager in kennis stelt van de beslissing, wordt de aanvrager in voorkomend geval ook meegedeeld welke nationale instantie bevoegd was voor de verwerking en voor de beslissing over zijn reisautorisatie. Het centrale ETIAS-systeem, de centrale ETIAS-eenheid en de nationale ETIAS-eenheid registreren alle dataverwerkingsoperaties die zijn uitgevoerd. Geregistreerd worden de datum en het tijdstip, de gegevens die voor de automatische verwerking van de aanvragen zijn gebruikt en de treffers die bij de verificaties zijn geconstateerd. De beslissing over de reisautorisatie, ongeacht of deze positief of negatief is, wordt gemotiveerd en toegelicht. De beslissing en de motivering ervan worden door de entiteit die de beslissing heeft genomen, geregistreerd in het individuele ETIAS-aanvraagdossier. In elk geval neemt de nationale ETIAS-eenheid binnen twee weken na ontvangst van de aanvraag in het centrale systeem een definitieve beslissing. Antwoord aan de aanvrager De aanvragers krijgen een e-mail met hetzij een geldige reisautorisatie en het nummer van die autorisatie, hetzij een motivering van de weigering. De reisautorisatie is vijf jaar geldig (of tot de einddatum van de geldigheid van hun paspoort). In geval van weigering van de reisautorisatie wordt de aanvragers meegedeeld welke nationale instantie bevoegd was voor de verwerking van de aanvraag en de beslissing daarover, en worden zij geïnformeerd over de procedure die ze moeten volgen wanneer ze beroep willen aantekenen. Controle door vervoerders Voordat niet-visumplichtige onderdanen van derde landen instappen, moet de vervoerder verifiëren of zij in het bezit zijn van een geldige ETIAS-reisautorisatie. De vervoerder kan hiervoor gebruik maken van een online interface of andere mobiele technische hulpmiddelen. Wordt een reiziger met een geldige reisautorisatie vervolgens de toegang geweigerd bij de grensdoorlaatpost, dan is het de verantwoordelijkheid van de vervoerder om die reiziger terug te brengen naar de plaats waar hij oorspronkelijk is ingestapt, maar wordt de vervoerder geen sanctie opgelegd. Krijgt een reiziger die niet in het bezit is van een geldige reisautorisatie, toestemming om in te stappen en wordt die reiziger vervolgens de toegang geweigerd bij de grensdoorlaatpost, dan is het de verantwoordelijkheid van de vervoerder om die reiziger terug te brengen naar de plaats waar hij oorspronkelijk is ingestapt en wordt de vervoerder bovendien een sanctie opgelegd. Aankomst bij de grensdoorlaatpost van het Schengengebied Als reizigers bij de grensdoorlaatpost aankomen, worden als onderdeel van de standaard grenscontroleprocedure hun reisdocumentgegevens elektronisch gelezen door de grenswachter. Dit proces genereert overeenkomstig de Schengengrenscode in verschillende databanken een zoekopdracht, waaronder één in het ETIAS die de actuele reisautorisatiestatus oplevert. De grenswachter heeft voor de grenscontroles geen toegang tot het ETIAS-dossier zelf. De grenswachter moet reizigers zonder geldige reisautorisatie de toegang tot het Schengengebied weigeren en de grenscontroleprocedure dienovereenkomstig afronden. De reiziger wordt in het EES geregistreerd, net als de toegangsweigering, overeenkomstig de EES-verordening. Reizigers die wel in bezit zijn van een geldige reisautorisatie, doorlopen de grenscontroleprocedure overeenkomstig de Schengengrenscode. Aan het einde van deze procedure krijgt de reiziger toestemming om het Schengengebied binnen te komen of wordt de toegang geweigerd op grond van de voorwaarden die in de Schengengrenscode zijn vastgesteld.

Intrekking of nietigverklaring van de reisautorisatie Een reisautorisatie moet worden nietig verklaard of ingetrokken indien blijkt dat op het moment van afgifte niet aan de voorwaarden voor afgifte voldaan was of dat niet langer aan die voorwaarden wordt voldaan, met name indien er ernstige redenen bestaan om aan te nemen dat de reisautorisatie op onrechtmatige wijze is verkregen. De beslissing tot intrekking of nietigverklaring wordt in beginsel genomen door de autoriteiten van de lidstaat die in het bezit is van het bewijs dat aan de basis ligt van de intrekking of nietigverklaring, of door de nationale ETIAS-eenheid van de lidstaat van eerste binnenkomst die door de aanvrager is opgegeven. Met name wanneer een nieuwe SIS-signalering wordt gecreëerd voor een toegangsweigering, meldt het SIS dit aan het centrale ETIAS-systeem, dat vervolgens verifieert of deze nieuwe signalering betrekking heeft op een geldige reisautorisatie. Zo ja, dan wordt de lidstaat die de signalering heeft gecreëerd, onmiddellijk op de hoogte gebracht en moet die lidstaat de reisautorisatie intrekken. Rol van Europol In zijn hoedanigheid van informatiedraaischijf en essentieel instrument voor samenwerking op veiligheidsgebied in een versterkt regelgevingskader, draagt Europol bij tot de waarde die het ETIAS toevoegt aan de interne veiligheid van de EU. De gegevens die aanvragers van een ETIAS-reisautorisatie verstrekken, worden getoetst aan gegevens van Europol over personen die worden verdacht van het plegen van of deelnemen aan een strafbaar feit, die veroordeeld zijn voor een dergelijk strafbaar feit of ten aanzien van wie er feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij een strafbaar feit zullen plegen. Vanwege zijn unieke positie kan Europol informatie combineren die niet beschikbaar is voor individuele lidstaten of in andere EU-databanken. Daarom wordt Europol via zijn deelname aan de ETIAS-screeningraad betrokken bij het vaststellen van de ETIAS-screeningregels. Europol zal bovendien de ETIAS-watchlist binnen het raamwerk van de Europol-gegevens beheren. Voorts kunnen de nationale ETIAS-eenheden in gevallen die onder het mandaat van Europol vallen, Europol raadplegen naar aanleiding van een treffer die tijdens de automatische ETIAS-verwerking is geconstateerd, en kunnen zij bij hun beoordeling van een ETIAS-aanvraag van een persoon die mogelijk een veiligheidsrisico vormt, gebruikmaken van relevante informatie van Europol. Tot slot kan Europol vragen om gegevens die in het centrale ETIAS-systeem zijn opgeslagen, te mogen raadplegen in specifieke gevallen waarin Europol het optreden van lidstaten ondersteunt bij het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten die onder het mandaat van Europol vallen. Technische infrastructuur van het ETIAS Het ETIAS zorgt voor de technische infrastructuur: –die de aanvragers nodig hebben om de gegevens in te vullen die voor elke online reisautorisatieaanvraag vereist zijn. Er wordt tevens gezorgd voor passende richtsnoeren voor twijfelgevallen; –die het centrale ETIAS-systeem nodig heeft voor het creëren, updaten en verwijderen van de reisautorisatieaanvraag en de voor de behandeling van de aanvraag verzamelde informatie, totdat de beslissing tot verlening of weigering van de autorisatie wordt genomen; –die het centrale ETIAS-systeem nodig heeft om de persoonsgegevens van de aanvrager te verwerken, om specifieke databanken te doorzoeken en om de daarin opgenomen informatie over de aanvrager op te halen met het oog op de beoordeling van de aanvraag; –die de grenswachters nodig hebben om zich in elke grensdoorlaatpost aan de Schengengrens toegang te verschaffen tot de reisautorisatiestatus van een aanvrager, door gegevens in de machineleesbare zone van het reisdocument of het aanvraagnummer te lezen; –die vervoerders nodig hebben om de reisautorisatiestatus uitsluitend te raadplegen aan de hand van gegevens in de machineleesbare zone van het reisdocument of het aanvraagnummer; –die het personeel in de centrale ETIAS-eenheid en in de nationale ETIAS-eenheden nodig hebben om de procedure voor de behandeling van de aanvragen te beheren, onder meer op het gebied van uitwisseling met bevoegde autoriteiten van andere lidstaten en kennisgeving aan de aanvragers; –die de centrale ETIAS-eenheid en het personeel en de bevoegde autoriteiten in de nationale ETIAS-eenheden nodig hebben om aan de hand van geanonimiseerde gegevens statistieken op te stellen zonder het toepassingsgebied van de statistieken dermate te versmallen dat individuen kunnen worden geïdentificeerd. De technische ETIAS-infrastructuur moet zeven dagen per week, 24 uur per dag met een beschikbaarheid van 99,9 % tijdig kunnen reageren op verzoeken in het kader van grenscontroleoperaties of verzoeken van vervoerders. Voorts moeten de beveiligingsmechanismen van het ETIAS-informatiesysteem zorgen voor een optimale bescherming tegen inbraak, tegen toegang door onbevoegden, tegen openbaarmaking van gegevens aan onbevoegden en tegen beschadiging en integriteitsverlies van de gegevens. Om aan deze vereiste te voldoen, dient bij wijze van uitvoeringsmaatregel een beveiligingsplan te worden vastgesteld. Termijn voor de bewaring van de gegevens Normaliter bedraagt de termijn voor bewaring van de gegevens van de ETIAS-aanvraag vijf jaar, te rekenen vanaf het laatste gebruik van de reisautorisatie of vanaf de laatste beslissing tot weigering, intrekking of nietigverklaring van de reisautorisatie. Deze bewaringstermijn stemt overeen met die voor een EES-notitie met een inreisvergunning die is verleend op basis van een ETIAS-reisautorisatie. Het synchroniseren van beide bewaringstermijnen zorgt ervoor dat de inreisnotitie en de bijbehorende reisautorisatie even lang worden bewaard en draagt bovendien bij tot de interoperabiliteit tussen het ETIAS en het EES. Het synchroniseren van de bewaringstermijnen is noodzakelijk om de bevoegde autoriteiten in staat te stellen de risicoanalyse te verrichten die vereist is op grond van de Schengengrenscode en het ETIAS. Voorts vermindert de bewaringstermijn de frequentie waarmee hernieuwde registratie noodzakelijk is, wat voordelen oplevert voor alle reizigers. Bij het verstrijken van deze termijn wordt het ETIAS-aanvraagdossier automatisch en volledig gewist. Interoperabiliteit en het delen van middelen met het EES

Overeenkomstig een algemeen beginsel dat in de voorgestelde verordening is opgenomen, is het ETIAS gebaseerd op de interoperabiliteit van de informatiesystemen die moeten worden geraadpleegd (EES, SIS, VIS, Europol-databanken, Eurodac en Ecris) en op het hergebruiken van componenten die voor die informatiesystemen, in het bijzonder het EES, zijn ontwikkeld. Deze aanpak maakt het mogelijk fors te besparen op kosten voor het opzetten en exploiteren van het ETIAS. Het ETIAS en het EES delen een gemeenschappelijk register van persoonsgegevens van onderdanen van derde landen. Aanvullende gegevens uit de ETIAS-aanvraag (waaronder informatie inzake verblijf, antwoorden op de vragen over de achtergrond van de aanvrager, IP-adres) en de inreis- en uitreisnotities van het EES worden afzonderlijk opgeslagen, maar wel gekoppeld aan dit ene gedeelde identificatiedossier. Deze aanpak is volledig in overeenstemming met de interoperabiliteitsstrategie die is voorgesteld in de mededeling van 6 april 2016 over krachtigere en slimmere informatiesystemen voor grenzen en veiligheid, en biedt de nodige garanties op het gebied van gegevensbescherming. De volgende EES-componenten worden gedeeld of hergebruikt: –het WAN-netwerk (geïmplementeerd als een virtueel netwerk, momenteel Testa-ng genoemd, dat de nationale domeinen van de lidstaten verbindt met het centrale domein) heeft voldoende capaciteit voor de ETIAS-communicatie tussen de nationale infrastructuren en het centrale systeem; –de nationale uniforme interface (een door EU-LISA ontwikkeld en uitgerold generisch systeem dat een reeks communicatiediensten levert tussen de nationale grenscontrole-infrastructuren en het centrale systeem) zal ook worden gebruikt voor de behandeling van de ETIAS-boodschappen; –de technische middelen waarmee vervoerders de ETIAS-status van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die naar het Schengengebied reizen, kunnen opvragen; –de technische middelen waarmee aanvragers verzoeken in het ETIAS-systeem kunnen invoeren (geïmplementeerd als een webinterface en een mobiel platform). Hiervoor wordt gebruik gemaakt van de EES-infrastructuur aan de hand waarvan reizigers de hun resterende toegestane verblijfsduur kunnen opvragen. Ontwikkelings- en exploitatiekosten De kosten voor de ontwikkeling van het ETIAS-systeem worden geraamd op 212, 1 miljoen EUR en de gemiddelde jaarlijkse exploitatiekosten op 85 miljoen EUR. Het ETIAS zal zichzelf kunnen bedruipen, aangezien de leges de jaarlijkse exploitatiekosten zullen dekken. Bestaande bepalingen op het door het voorstel bestreken gebied Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende een Uniecode voor de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode). Verordening (EG) nr. 767/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Visuminformatiesysteem (VIS) en de uitwisseling tussen de lidstaten van informatie op het gebied van visa voor kort verblijf (VIS-verordening). Verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode). Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II). Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een inreis-uitreissysteem (EES) voor de registratie van inreis- en uitreisgegevens en van gegevens over weigering van toegang ten aanzien van onderdanen van derde landen die de buitengrenzen van de Europese Unie overschrijden en tot vaststelling van de voorwaarden voor toegang tot het EES voor rechtshandhavingsdoeleinden en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 767/2008 en Verordening (EU) nr. 1077/2011, COM(2016) 194 final. Verordening (EU) nr. 603/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 26 juni 2013 betreffende de instelling van "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van Verordening (EU) nr. 604/2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend en betreffende verzoeken van rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten en Europol om vergelijkingen van Eurodac-gegevens ten behoeve van rechtshandhaving, en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1077/2011 tot oprichting van een Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht. Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Kaderbesluit 2009/315/JBZ van de Raad, betreffende de uitwisseling van informatie over onderdanen van derde landen en betreffende het Europees Strafregisterinformatiesysteem (Ecris), en ter vervanging van Besluit 2009/316/JBZ van de Raad. Verordening (EU) nr. 1077/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht. Verordening (EU) 2016/1624 van het Europees Parlement en de Raad van 14 september 2016 betreffende de Europese grens- en kustwacht, tot wijziging van Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 863/2007 van het Europees Parlement en de Raad, Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad en Besluit 2005/267/EG van de Raad. Verordening (EU) nr. 515/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 tot vaststelling, als onderdeel van het Fonds voor interne veiligheid, van het instrument voor financiële steun voor de buitengrenzen en visa en tot intrekking van Beschikking nr. 574/2007/EG.

Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de Besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad. 2.RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING Raadpleging van belanghebbende partijen Het ETIAS-voorstel is opgesteld op basis van een haalbaarheidsstudie. In het kader van die studie heeft de Commissie deskundigen van de lidstaten op het gebied van grenscontrole en veiligheid om hun standpunt verzocht. De voornaamste elementen van het ETIAS-voorstel zijn besproken in de deskundigengroep op hoog niveau inzake interoperabiliteit, die is ingesteld naar aanleiding van de mededeling van 6 april 2016 over slimmere en krachtigere grenzen. Er is overleg gepleegd met vertegenwoordigers van lucht-, zee- en spoorvervoerders en met vertegenwoordigers van de EU-lidstaten met landbuitengrenzen. In het kader van de haalbaarheidsstudie is ook het Bureau voor de grondrechten geraadpleegd. Effectbeoordeling Het wetgevingsvoorstel inzake het ETIAS is gebaseerd op de haalbaarheidsstudie die van juni tot oktober 2016 is verricht. 3.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL Samenvatting van de voorgestelde maatregelen Het doel, de functies en de verantwoordelijkheden van het ETIAS worden omschreven in het wetgevingsvoorstel. Voorgesteld wordt om aan de Europese grens- en kustwacht de opdracht te geven een centrale ETIAS-eenheid op te richten en deze te beheren. Het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (eu-LISA) krijgt de opdracht het systeem te ontwikkelen en zowel technisch als operationeel te beheren. Europol wordt een belangrijke rol toebedeeld bij het waarborgen van de veiligheidsdoelstellingen van het ETIAS. De daartoe benodigde wijzigingen van Verordening (EU) 2016/399, Verordening (EU) 2016/1624, Verordening (EU) nr. 1077/2011 en Verordening (EU) 2016/794 zijn in dit voorstel opgenomen. Voor de vereiste wijzigingen van verordeningen inzake de EU-systemen die door het ETIAS zullen worden doorzocht, zullen afzonderlijke voorstellen van de Commissie worden ingediend. Dit wetgevingsvoorstel betreft de componenten van het ETIAS. De technische en operationele aspecten zullen in een latere fase worden geregeld in het kader van uitvoeringsbesluiten van de Commissie tot vaststelling van verdere maatregelen en voorschriften inzake: –de totstandbrenging en de algemene structuur van de interoperabiliteit; –de specificaties en voorwaarden voor de website; –de invoering van de gegevens; –de omschrijving van de specifieke gegevenscategorieën; –de beoordeling van de gegevens; –de informatiesystemen die moeten worden geraadpleegd; –de vaststelling van de screeningregels; –de wijziging, verwijdering en vervroegde verwijdering van gegevens;

–de registratie en de toegang tot de registratiebestanden; –prestatievereisten, met inbegrip van minimumspecificaties voor technische apparatuur. Rechtsgrondslag Artikel 77, lid 2, onder b) en d), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie wordt voorgesteld als rechtsgrondslag van deze verordening. Artikel 77, lid 2, onder b) en d), is de passende rechtsgrondslag voor het nader uitwerken van maatregelen betreffende de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten, het ontwikkelen van normen en procedures die de lidstaten in het kader van de personencontrole aan de grens in acht moeten nemen en het nader uitwerken van maatregelen voor de geleidelijke invoering van een geïntegreerd systeem voor het beheer van de buitengrenzen. Het voorstel berust daarnaast op artikel 87, lid 2, onder a), als rechtsgrondslag voor het verlenen van toegang voor rechtshandhavingsdoeleinden onder strikte voorwaarden. Deze aanvullende rechtsgrondslag voor de toegang voor rechtshandhavingsdoeleinden vereist dezelfde gewone wetgevingsprocedure als die welke voor artikel 77, lid 2, onder b) en d), vereist is. Tot slot berust het voorstel op artikel 88, lid 2, onder a), aangezien het een wijziging van de takenlijst van Europol behelst. Subsidiariteitsbeginsel Het voorgestelde initiatief valt onder het toepassingsgebied van artikel 77, lid 2, onder b), VWEU, op grond waarvan de Europese Unie bevoegd is om maatregelen vast te stellen met betrekking tot personencontrole en efficiënte bewaking bij het overschrijden van de buitengrenzen. Het vigerende EU-kader inzake het overschrijden van de buitengrenzen van de lidstaten voorziet vooralsnog niet in de mogelijkheid om niet-visumplichtige onderdanen van derde landen vooraf op een automatische, gecoördineerde en uniforme wijze te screenen. Hierdoor kunnen de lidstaten de gemeenschappelijke Schengenregels niet op een geharmoniseerde en gecoördineerde manier toepassen. Er een duidelijk grensoverschrijdend probleem: de vrijheid van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen om het eerste punt van binnenkomst in het Schengengebied zelf te kiezen kan immers worden aangegrepen om bepaalde controles bij bepaalde grensdoorlaatposten te vermijden. Net als voor visumaanvragers moet informatie over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen beschikbaar zijn om de veiligheids- en immigratiecontroles van personen doeltreffender te maken en de algehele kwaliteit van het EU-buitengrensbeheer te verbeteren. Deze doelstellingen kunnen niet in voldoende mate door de lidstaten alleen worden verwezenlijkt en kunnen beter door de Unie kunnen worden bereikt. Evenredigheidsbeginsel Krachtens artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie mag het optreden van de Unie niet verder gaan dan wat nodig is om de doelstellingen van de Verdragen te verwezenlijken. Het voorgestelde initiatief is een nadere ontwikkeling van het Schengenacquis en moet ervoor zorgen dat er aan de buitengrenzen in alle lidstaten die de controles aan de binnengrenzen hebben opgeheven, gemeenschappelijke regels gelden en dat deze op dezelfde manier worden toegepast. Dankzij het voorstel krijgt de Europese Unie een instrument ter hand gesteld dat ervoor zorgt dat alle lidstaten de regels voor het beoordelen van risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid die verbonden zijn aan niet-visumplichtige onderdanen van derde landen, net zo consistent toepassen als de regels voor onderdanen van derde landen die wel onder de visumplicht vallen. Bovendien biedt het voorstel rechtshandhavingsinstanties de mogelijkheid om gegevens die in het centrale ETIAS-systeem zijn opgeslagen, te raadplegen wanneer dat in specifieke gevallen nodig is om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken. In dergelijke gevallen en wanneer eerdere zoekopdrachten in nationale databanken en databanken van Europol niet de vereiste informatie hebben opgeleverd, kunnen nationale rechtshandhavingsinstanties en Europol in het ETIAS op snelle, accurate, veilige en kostenefficiënte wijze gegevens opzoeken over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die van terrorisme of zware criminaliteit worden verdacht (of daarvan het slachtoffer zijn). Bevoegde autoriteiten kunnen, op grond van het voorstel, het ETIAS-aanvraagdossier raadplegen van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen die van dergelijke zware strafbare feiten worden verdacht (of daarvan het slachtoffer zijn). Het voorstel bevat de nodige waarborgen voor gegevensbescherming en is evenredig wat betreft het recht op bescherming van persoonsgegevens. Het houdt zich aan het beginsel van minimale gegevensverwerking, bevat strenge bepalingen inzake gegevensbeveiliging en beperkt de duur van de gegevensverwerking tot wat strikt noodzakelijk is voor de werking en de doelstellingen van het systeem. Het voorstel voorziet in alle waarborgen en mechanismen voor een doeltreffende bescherming van de grondrechten van onderdanen van derde landen, en in de onverkorte toepassing daarvan (zie hieronder de rubriek over de grondrechten). Er zijn op EU-niveau geen andere processen of harmonisatieprocedures nodig om het systeem te doen functioneren; de voorgenomen maatregel is derhalve evenredig, aangezien hij geen verdere EU-actie vereist om de gestelde doelen te bereiken. Keuze van instrument Voorgesteld instrument: verordening. Andere instrumenten zouden om de navolgende reden(en) ongeschikt zijn: Met dit voorstel wordt een gecentraliseerd systeem opgezet voor samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van het beheer van de Schengenbuitengrenzen; dat vereist een gemeenschappelijke architectuur en gemeenschappelijke exploitatieregels. Het voorstel bevat voorschriften inzake controles om risico's uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid die verbonden zijn aan niet-visumplichtige onderdanen uit derde landen, te beoordelen voordat deze mensen aan de buitengrenzen aankomen. Daarnaast bevat het voorschriften inzake de toegang tot het systeem, onder meer met het oog op rechtshandhaving. Deze voorschriften zijn voor alle lidstaten gelijk. Het centrale systeem zal worden beheerd door de Europese grens- en kustwacht. Aangezien deze doelstellingen alleen met een verordening kunnen worden bereikt, dient voor een verordening als rechtsinstrument te worden gekozen.

Grondrechten De voorgestelde verordening heeft gevolgen op het gebied van de grondrechten, met name het recht op waardigheid (artikel 1 van het Handvest van de grondrechten van de EU), het recht op vrijheid en veiligheid (artikel 6 van het Handvest), de eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven (artikel 7 van het Handvest), de bescherming van persoonsgegevens (artikel 8 van het Handvest), het recht op asiel (artikel 18 van het Handvest), het recht op bescherming bij verwijdering, uitzetting of uitlevering (artikel 19 van het Handvest), het recht op non-discriminatie (artikel 21 van het Handvest), de rechten van het kind (artikel 24 van het Handvest) en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte (artikel 47 van het Handvest). Het legitieme openbare belang dat bestaat in het waarborgen van een hoog veiligheidsniveau, is gebaat bij de implementatie van het ETIAS. Door betere en nauwkeurigere identificatie van het risico uit het oogpunt van veiligheid dat verbonden is aan onderdanen van derde landen die de buitengrenzen van het Schengengebied overschrijden, kunnen mensenhandel (met name van minderjarigen) en grensoverschrijdende criminaliteit beter worden opgespoord en kunnen personen wier aanwezigheid in het Schengengebied een veiligheidsdreiging kan veroorzaken, gemakkelijker worden geïdentificeerd. Bijgevolg draagt het ETIAS bij tot een versterking van de veiligheid van de burgers in het Schengengebied en van de interne veiligheid in de EU. Het ETIAS waarborgt dat alle niet-visumplichtige onderdanen van derde landen op niet-discriminerende wijze toegang hebben tot de aanvraagprocedure en dat de genomen beslissingen onder geen beding gebaseerd zijn op ras, etnische afkomst, politieke opvattingen, godsdienstige of levensbeschouwelijke overtuiging, seksleven of seksuele geaardheid. Het ETIAS garandeert informatie en effectieve rechtsmiddelen voor de persoon die de aanvraag heeft ingediend. Wat het recht op de bescherming van persoonsgegevens betreft, zijn in het voorstel de nodige waarborgen opgenomen, met name op het gebied van toegang: die moet beperkt zijn tot wat strikt noodzakelijk is voor de toepassing van deze verordening. Het voorstel voorziet ook in het recht van de betrokken personen op verhaal, in het bijzonder het recht op een voorziening in rechte, en in toezicht op de verwerkingsoperaties door onafhankelijke openbare instanties. Ook de hierboven behandelde beperking van de termijn voor bewaring van de gegevens draagt bij tot de eerbieding van het grondrecht dat bestaat in de bescherming van persoonsgegevens. Het voorstel biedt rechtshandhavingsinstanties en Europol de mogelijkheid om gegevens in het centrale ETIAS-systeem te raadplegen om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken. In artikel 52, lid 1, van het Handvest wordt bepaald dat beperkingen op het recht op bescherming van persoonsgegevens geschikt moeten zijn om het nagestreefde doel te verwezenlijken en niet verder mogen gaan dan wat noodzakelijk is om dat doel te bereiken. In artikel 8, lid 2, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens wordt ook bepaald dat inmenging van het openbaar gezag in het recht op eerbiediging van het privéleven toegestaan kan zijn, indien dit noodzakelijk is in het belang van de nationale veiligheid, de openbare veiligheid of het voorkomen van strafbare feiten, wat in dit voorstel het geval is. Het Hof van Justitie heeft ook erkend dat de bestrijding van terrorisme en zware criminaliteit, in het bijzonder georganiseerde misdaad en terrorisme, van primordiaal belang is om de openbare veiligheid te waarborgen, en dat de doeltreffendheid ervan in aanzienlijke mate kan afhangen van het gebruik van moderne informatietechnologieën en onderzoekstechnieken en dat derhalve de toegang tot persoonsgegevens voor die specifieke doeleinden, indien daartoe de noodzaak bestaat, gerechtvaardigd kan zijn. Bijgevolg is dit voorstel volledig in overeenstemming met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, wat betreft het recht op de bescherming van persoonsgegevens, en voldoet het ook aan artikel 16 VWEU, dat voor eenieder het recht op bescherming van zijn persoonsgegevens waarborgt. Het voorstel bepaalt dat voor de voorkoming, de opsporing of het onderzoek van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten toegang kan worden verleend tot de ETIAS-gegevens die niet-visumplichtige onderdanen van derde landen in het kader van hun reisautorisatieaanvraag hebben ingediend. In het VIS zijn soortgelijke gegevens over visumhouders of -aanvragers opgenomen, maar vooralsnog is er geen enkele EU-databank met dergelijke informatie over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen. De globalisering van de criminaliteit volgt de globalisering van de economie. Internationale criminele organisaties ontwikkelen hun activiteiten over de grenzen heen. Criminele activiteiten als mensenhandel, mensensmokkel of handel in verboden goederen gaan gepaard met veelvuldige grensoverschrijdingen. Gegevens die zijn opgeslagen in het VIS, vormen een belangrijke bron van informatie voor strafrechtelijke onderzoeken betreffende onderdanen van derde landen die betrokken zijn bij criminele activiteiten – zoals blijkt uit het toenemende gebruik van het VIS voor wetshandhavingsdoeleinden en uit de doeltreffendheid en bruikbaarheid van het systeem. Momenteel is dit soort informatie echter niet beschikbaar met betrekking tot niet-visumplichtige onderdanen van derde landen. Door het mogelijk te maken om in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens te raadplegen voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten, wordt een lacune op het gebied van informatie over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen opgevuld en kan, waar nodig, een koppeling worden gemaakt met gegevens in het ETIAS-aanvraagdossier. Aangezien een reisautorisatie doorgaans vijf jaar geldig is, kan het voor nationale rechtshandhavingsinstanties of Europol bovendien noodzakelijk zijn om in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens te raadplegen wanneer informatie inzake een persoon en een terroristische daad of een ander ernstig strafbaar feit beschikbaar komt nadat die persoon een reisautorisatie heeft gekregen. De raadpleging van het centrale ETIAS-systeem voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten houdt een beperking in van het recht op bescherming van persoonsgegevens. In het voorstel zijn doeltreffende waarborgen opgenomen om deze beperking te verzachten: –duidelijke omschrijving van de discretionaire bevoegdheid voor de bevoegde autoriteiten en van de wijze waarop die wordt uitgeoefend: raadpleging van in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens voor rechtshandhavingsdoeleinden mag alleen worden toegestaan voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten, zoals omschreven in Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad inzake terrorismebestrijding en Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad betreffende het Europees aanhoudingsbevel, mits dat nodig is voor een specifieke zaak. Toegang tot het ETIAS voor niet-ernstige strafbare feiten en voor een systematische of massale vergelijking van gegevens is hierdoor uitgesloten; –met redenen omklede motivering van verzoeken om toegang voor rechtshandhavingsdoeleinden: aangewezen nationale rechtshandhavingsinstanties en Europol mogen alleen verzoeken om raadpleging van in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens, indien er gegronde redenen bestaan om aan te nemen dat deze toegang in aanzienlijke mate zal bijdragen tot het voorkomen, opsporen of onderzoeken van het desbetreffende strafbare feit; –onafhankelijke verificatie vóór de raadpleging van gegevens: verzoeken om in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens in een specifiek geval te raadplegen voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten moeten op onafhankelijke wijze worden geverifieerd om na te gaan of is voldaan aan de strenge voorwaarden voor verzoeken om raadpleging van in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens voor rechtshandhavingsdoeleinden. De onafhankelijke verificatie moet vooraf worden verricht door een rechtbank of door een instantie waarvan de volledige onafhankelijkheid en onpartijdigheid gewaarborgd is en die direct noch indirect van buitenaf wordt beïnvloed; –de gegevensverwerking wordt beperkt tot het minimum dat noodzakelijk is om de doelstellingen te bereiken: niet alle in het ETIAS-aanvraagdossier opgeslagen gegevens zullen beschikbaar zijn voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten. Sommige gegevens zullen helemaal niet beschikbaar zijn, omdat ze weinig relevant zijn voor een strafrechtelijk onderzoek (bijv. gegevens over iemands opleiding of het risico dat een persoon al dan niet vormt uit het oogpunt van volksgezondheid). Andere gegevenselementen zullen slechts beschikbaar zijn wanneer de noodzaak van raadpleging van dergelijke specifieke gegevenselementen uitdrukkelijk wordt gemotiveerd in het met redenen omklede verzoek om raadpleging voor wetshandhavingsdoeleinden en wordt bevestigd door de onafhankelijke verificatie (bijv. gegevens over het huidige beroep); –raadpleging van in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens mag als maatregel slechts in laatste instantie worden toegepast: nationale rechtshandhavingsinstanties en Europol mogen alleen om raadpleging van in het centrale ETIAS-systeem opgeslagen gegevens verzoeken als eerdere zoekopdrachten in alle ter zake relevante nationale databanken en databanken van Europol niet de vereiste informatie hebben opgeleverd. 4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING Overeenkomstig de haalbaarheidsstudie wordt in dit voorstel uitgegaan van de voorkeursoptie voor het ETIAS-systeem en het benodigde bedrag wordt geraamd op 212,1 miljoen EUR, waarbij ook rekening is gehouden met de toegang tot het systeem voor rechtshandhavingsdoeleinden. Deze financiële steun zou niet alleen voor de volledige MFK-periode de kosten van de centrale componenten dekken (113,4 miljoen EUR voor de ontwikkelings- en operationele kosten op EU-niveau, via indirect beheer), maar ook de kosten om de bestaande nationale grensinfrastructuur in de lidstaten via de nationale uniforme interfaces (NUI) te integreren in het ETIAS (92,3 miljoen EUR, via gedeeld beheer). De verlening van financiële steun voor nationale integratiekosten voorkomt dat de uitvoering van projecten in gevaar komt of wordt vertraagd door economische omstandigheden op nationaal niveau. In de ontwikkelingsfase (2018-2020) zal de Commissie in totaal (via gedeeld beheer) 4,2 miljoen EUR uittrekken voor uitgaven die verband houden met de werkzaamheden in de lidstaten. Vanaf 2020, wanneer het nieuwe systeem operationeel zal zijn, kunnen de verdere operationele kosten in de lidstaten worden gefinancierd uit de nationale programma’s in het kader van het ISF (via gedeeld beheer). Aangezien de operationele fase echter pas na het verstrijken van het huidige MFK van start gaat, moet de financiering worden behandeld in het kader van de besprekingen over het volgende MFK. Zowel eu-LISA als de Europese grens- en kustwacht heeft extra personele en financiële middelen nodig voor de nieuwe taken die zij op grond van de ETIAS-verordening moeten vervullen. Voor eu-LISA begint de ontwikkelingsfase in 2018 en de Europese grens- en kustwacht zal voor de operationele fase moeten worden uitgerust, wat betekent dat de middelen vanaf de tweede helft van 2020 geleidelijk ter beschikking moeten worden gesteld. Zoals uiteengezet in punt 1, zal het ETIAS-systeem vanaf 2020 inkomsten uit de leges genereren. Voorgesteld wordt om deze inkomsten, gezien het specifieke karakter van het systeem, te behandelen als externe bestemmingsontvangsten. Uitgaande van de huidige ramingen van het aantal aanvragen, zullen de legesinkomsten ruim volstaan om de directe kosten voor de ontwikkeling en de werking van het ETIAS te dekken. Dit biedt ruimte om de gerelateerde uitgaven op het gebied van slimme grenzen te financieren.

5.AANVULLENDE INFORMATIE Deelname Dit voorstel bouwt voort op het Schengenacquis, aangezien het de overschrijding van de buitengrenzen betreft. Er moet dan ook rekening worden gehouden met de hierna genoemde gevolgen van de diverse protocollen en overeenkomsten met geassocieerde landen. Denemarken: overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 22) betreffende de positie van Denemarken, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is gehecht, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming door de Raad van overeenkomstig titel V van het derde deel van het VWEU voorgestelde maatregelen. Aangezien deze verordening voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken overeenkomstig artikel 4 van dit protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad deze verordening heeft vastgesteld, of het deze in zijn nationale recht zal omzetten. Verenigd Koninkrijk en Ierland: overeenkomstig de artikelen 4 en 5 van het Protocol betreffende het Schengenacquis dat is opgenomen in het kader van de Europese Unie en overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis en Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis, nemen het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deel aan de aanneming van Verordening (EU) 2016/399 (Schengengrenscode), noch aan enig ander rechtsinstrument dat wordt gerekend tot hetgeen algemeen bekend staat als het "Schengenacquis", dat wil zeggen de rechtsinstrumenten ter organisatie en ondersteuning van de afschaffing van het grenstoezicht aan de binnengrenzen en de begeleidende maatregelen betreffende het toezicht aan de buitengrenzen. Deze verordening houdt een ontwikkeling van dit acquis in, en het Verenigd Koninkrijk en Ierland nemen derhalve niet deel aan de aanneming van deze verordening, die dan ook niet bindend voor, noch van toepassing op het Verenigd Koninkrijk en Ierland is. Overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-482/08, Verenigd Koninkrijk tegen Raad (ECLI:EU:C:2010:631) doet de omstandigheid dat deze Verordening niet alleen artikel 77, lid 2, onder b) en d), VWEU als rechtsgrondslag heeft, maar daarnaast ook de artikelen 87, lid 2, onder a), en artikel 88, lid 2, onder a), geen afbreuk aan bovenvermelde conclusie, aangezien de toegang tot het systeem voor rechtshandhavingsdoeleinden secundair is ten opzichte van de instelling van het ETIAS. IJsland en Noorwegen: de procedures die zijn vastgelegd in de associatieovereenkomst tussen de Raad van de Europese Unie, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis, zijn van toepassing, aangezien dit voorstel voortbouwt op het Schengenacquis zoals omschreven in bijlage A bij die overeenkomst. Zwitserland: deze verordening houdt een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis. Liechtenstein: deze verordening houdt een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis als bedoeld in het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis. Kroatië, Cyprus, Bulgarije en Roemenië: deze verordening tot instelling van het ETIAS bouwt voort op de in artikel 6 van Verordening (EU) 2016/399 beschreven toegangsvoorwaarden. Deze bepaling moest door de toetredende lidstaten worden toegepast vanaf de toetreding tot de Europese Unie.



2016/0357 (COD) Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot instelling van een Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS) en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/794 en (EU) 2016/1624 HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, onder b) en d), artikel 87, lid 2, onder a), en artikel 88, lid 2, onder a), Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Gezien het advies van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1)In de mededeling van de Commissie van 6 april 2016 over krachtigere en slimmere informatiesystemen voor grenzen en veiligheid wordt gesteld dat de EU haar IT-systemen, gegevensarchitectuur en informatie-uitwisseling op het gebied van grensbeheer, rechtshandhaving en terrorismebestrijding moet versterken en verbeteren. In de mededeling wordt benadrukt dat de interoperabiliteit van de informatiesystemen moet worden verbeterd. Belangrijk is dat de mededeling een aantal opties schetst om de voordelen van bestaande informatiesystemen te optimaliseren en, indien nodig, nieuwe en aanvullende systemen te ontwikkelen om lacunes in de informatie aan te pakken. (2)Uit de mededeling van 6 april 2016 blijkt dat er inderdaad lacunes in de informatie bestaan. Zo hebben de grensautoriteiten aan de Schengenbuitengrenzen bijvoorbeeld geen informatie over reizigers die vrijgesteld zijn van de verplichting om in het bezit te zijn van een visum wanneer zij de buitengrenzen overschrijden. In de mededeling van 6 april 2016 werd aangekondigd dat de Commissie opdracht zou geven voor een studie naar de haalbaarheid van de vaststelling van een Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS). Voordat niet-visumplichtige onderdanen van derde landen naar het Schengengebied afreizen, zou een dergelijk geautomatiseerd systeem bepalen of zij in aanmerking komen voor toegang tot het Schengengebied en of hun reis een risico vormt uit het oogpunt van veiligheid of irreguliere migratie. (3)In de mededeling van de Commissie van 14 september 2016 over versterking van de veiligheid in een door mobiliteit gekenmerkte wereld door betere informatie-uitwisseling in de strijd tegen terrorisme en door sterkere buitengrenzen wordt bevestigd dat prioritair moet worden ingezet op het beveiligen van de buitengrenzen, en worden concrete initiatieven voorgesteld waarmee de EU haar respons kan versnellen en verbreden en het beheer van de buitengrenzen kan blijven versterken. (4)De doelstellingen en de technische architectuur van het Europees systeem voor reisinformatie en -autorisatie (ETIAS) moeten worden vastgesteld, de centrale ETIAS-eenheid, de nationale ETIAS-eenheden en de ETIAS-screeningraad moeten worden opgericht en de voorschriften betreffende de exploitatie en het gebruik van de gegevens die de aanvrager in het systeem moet invoeren, moeten worden vastgelegd, evenals de voorschriften voor het verlenen of weigeren van de reisautorisatie, de doelstellingen waarvoor de gegevens moeten worden verwerkt, de autoriteiten die toegang hebben tot de gegevens en de waarborgen op het gebied van de bescherming van persoonsgegevens. (5)Het ETIAS moet van toepassing zijn op onderdanen van derde landen die zijn vrijgesteld van de verplichting in het bezit te zijn van een visum wanneer zij de buitengrenzen overschrijden. (6)Het systeem dient ook van toepassing te zijn op onderdanen van derde landen die zijn vrijgesteld van de visumplicht en familielid zijn van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die onder het Unierecht inzake vrij verkeer valt, en niet in het bezit zijn van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG. In artikel 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is bepaald dat iedere burger van de Unie het recht heeft vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, onder voorbehoud van de beperkingen en voorwaarden die bij de Verdragen en de bepalingen ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld. Die beperkingen en voorwaarden zijn opgenomen in Richtlijn 2004/38/EG betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden. (7)Zoals bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie hebben de hierboven bedoelde familieleden het recht om het grondgebied van de lidstaat binnen te komen en om hiertoe een inreisvisum te verkrijgen. Bijgevolg dienen ook familieleden die zijn vrijgesteld van de visumplicht, het recht te hebben een reisautorisatie te verkrijgen. De lidstaten moeten deze personen alle faciliteiten verlenen voor de verkrijging van de benodigde reisautorisatie, die kosteloos moet worden verleend. (8)Het recht om een reisautorisatie te verkrijgen is niet onvoorwaardelijk en kan worden geweigerd aan familieleden die een risico vormen voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid in de zin van Richtlijn 2004/38/EG. In het licht daarvan kunnen familieleden alleen tot het verstrekken van persoonsgegevens inzake hun identificatie en status worden verplicht voor zover deze gegevens relevant zijn om de eventuele veiligheidsdreiging van deze personen te beoordelen. Om dezelfde reden mogen hun reisautorisatieaanvragen alleen worden getoetst aan veiligheidselementen, en niet aan migratierisico's. (9)Het reisautorisatiesysteem ETIAS moet voor onderdanen van derde landen die zijn vrijgesteld van de verplichting in het bezit te zijn van een visum bij het overschrijden van de buitengrenzen ("de visumplicht") kunnen bepalen of hun verblijf op het grondgebied van de lidstaten een risico vormt uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid. In het bezit zijn van een geldige reisautorisatie moet een nieuwe voorwaarde zijn om het grondgebied van de lidstaten binnen te komen, hoewel louter het bezit van een reisautorisatie niet automatisch recht op binnenkomst mag verlenen. (10)Door bezoekers te beoordelen voordat zij bij de doorlaatposten aan de buitengrenzen aankomen, moet het ETIAS bijdragen tot een hoog veiligheidsniveau, het voorkomen van irreguliere migratie en het beschermen van de volksgezondheid. (11)Het ETIAS moet de grenscontroles die de grenswachters bij de doorlaatposten aan de buitengrenzen uitvoeren, vergemakkelijken en moet zorgen voor een gecoördineerde en geharmoniseerde beoordeling van onderdanen van derde landen die onder de reisautorisatieplicht vallen en van plan zijn het Schengengebied te bezoeken. Tevens moet het systeem het voor aanvragers duidelijker maken of zij in aanmerking komen voor toegang tot het Schengengebied. Voorts moet het ETIAS de grenscontroles vergemakkelijken door het aantal toegangsweigeringen aan de buitengrenzen te reduceren. (12)Het ETIAS moet de doelstellingen van het Schengeninformatiesysteem (SIS) ondersteunen met betrekking tot signaleringen van personen die worden gezocht met het oog op aanhouding ten behoeve van overlevering of uitlevering, van vermiste personen, van personen die worden gezocht met het oog op een gerechtelijke procedure en van personen die onopvallend of gericht moeten worden gecontroleerd. Hiertoe moet het ETIAS de aanvraagdossiers op automatische wijze toetsen aan de betrokken signaleringen in het SIS. Deze toets wordt uitgevoerd om het SIS te ondersteunen. Treffers die bij deze toetsing worden geconstateerd, moeten in het SIS worden opgeslagen. (13)Het ETIAS moet bestaan uit een grootschalig informatiesysteem, een centraal team en nationale teams – respectievelijk het ETIAS-informatiesysteem, de centrale ETIAS-eenheid en de nationale ETIAS-eenheden genoemd. (14)De centrale ETIAS-eenheid moet worden ingebed in het Europees Grens- en kustwachtagentschap. De centrale ETIAS-eenheid heeft als taak reisautorisatieaanvragen die in de automatische procedure zijn afgewezen, te verifiëren om na te gaan of de persoonsgegevens van de aanvrager overeenstemmen met de persoonsgegevens van de persoon voor wie een treffer is vastgesteld, en is tevens verantwoordelijk voor de screeningregels en voor regelmatige controles van de verwerking van de aanvragen. De centrale ETIAS-eenheid moet zeven dagen per week, 24 uur per dag operationeel zijn.

(15)Elke lidstaat moet een nationale ETIAS-eenheid oprichten die als voornaamste taak heeft te onderzoeken en te beslissen of een reisautorisatie moet worden verleend of geweigerd. De nationale ETIAS-eenheden moeten voor het beoordelen van de aanvragen met elkaar en met Europol samenwerken. De nationale ETIAS-eenheden moeten zeven dagen per week, 24 uur per dag operationeel zijn. (16)Om zijn doelstellingen te bereiken, moet het ETIAS een online aanvraagformulier ter beschikking stellen waarop de aanvragers verklaringen moeten invullen inzake hun identiteit, reisdocument, verblijfplaats, contactgegevens, opleiding en huidig beroep, status van familielid van een EU-burger of een onderdaan van een derde land met recht op vrij verkeer, die niet in het bezit is van een verblijfskaart, en (voor minderjarige aanvragers) identiteit van de verantwoordelijke persoon, en waarop zij bovendien een reeks vragen over hun achtergrond moeten beantwoorden (potentieel epidemische ziekten zoals gedefinieerd in de Internationale Gezondheidsregeling van de Wereldgezondheidsorganisatie, andere infectieuze of besmettelijke parasitaire ziekten, strafblad, aanwezigheid in oorlogsgebieden, besluit tot teruggeleiding naar de grens of bevel om het grondgebied te verlaten). Toegang tot de gezondheidsgegevens van de aanvragers mag slechts worden toegestaan om te bepalen of zij een risico uit het oogpunt van volksgezondheid vormen. (17)Het ETIAS moet aanvragen die namens de aanvrager worden ingediend, aanvaarden wanneer de reiziger om wat voor reden dan ook niet in staat is om zelf een aanvraag te creëren. In dergelijke gevallen mag een derde persoon de aanvraag doen mits hij daartoe is gemachtigd door de reiziger of wettelijk verantwoordelijk is voor de reiziger, en mits de identiteit van die derde persoon in het aanvraagformulier wordt vermeld. (18)Voor het afsluiten van de aanvraag moeten door alle aanvragers boven de leeftijd van 18 jaar leges worden betaald. De betaling moet worden beheerd door een bank of een financieel intermediair. De voor de elektronische betaling vereiste gegevens mogen alleen worden verstrekt aan de bank of de financieel intermediair die de financiële transactie uitvoert, en maken geen deel uit van de ETIAS-gegevens. (19)De meeste reisautorisaties zouden al na enkele minuten moeten worden verleend, maar in een beperkt aantal gevallen kan de wachttijd oplopen tot 72 uur. In uitzonderlijke gevallen, wanneer de aanvrager een verzoek om aanvullende informatie of documentatie krijgt, kan de procedure tot twee weken duren. (20)Het ETIAS mag de door de aanvragers verstrekte persoonsgegevens slechts verwerken om vooraf te verifiëren of de betrokkenen aan de toegangscriteria van Verordening (EU) 2016/399 voldoen en om te beoordelen of hun inreis in de Unie een risico vormt uit het oogpunt van irreguliere migratie, veiligheid of volksgezondheid. (21)De hierboven bedoelde risico's kunnen niet worden beoordeeld zonder verwerking van de in overweging 16 bedoelde persoonsgegevens. Elk element van de persoonsgegevens in de aanvraag moet worden vergeleken met de gegevens in een notitie, dossier of signalering in een informatiesysteem (het Schengeninformatiesysteem (SIS), het Visuminformatiesysteem (VIS), de Europol-databanken, de Interpol-databank voor gestolen en verloren reisdocumenten (SLTD), het inreis-uitreissysteem (EES), Eurodac, het Europees Strafregister Informatiesysteem (Ecris) en/of de Interpol-databank voor reisdocumenten met signaleringen (TDAWN)), met de ETIAS-watchlist of met specifieke risico-indicatoren. De persoonsgegevens die voor de vergelijking worden gebruikt, moeten behoren tot de categorieën gegevens die zijn opgenomen in de doorzochte informatiesystemen, de ETIAS-watchlist of de specifieke risico-indicatoren. (22)De vergelijking moet geautomatiseerd verlopen. Wanneer uit de vergelijking blijkt dat in een aanvraag opgegeven persoonsgegevens of een combinatie daarvan overeenstemmen met een notitie, dossier of signalering in de hierboven genoemde informatiesystemen, met persoonsgegevens in de ETIAS-watchlist of met risico-indicatoren ("treffer"), moet de betrokken aanvraag manueel worden verwerkt door een medewerker in de nationale ETIAS-eenheid van de lidstaat van eerste binnenkomst die door de aanvrager is opgegeven. Een beoordeling door de nationale ETIAS-eenheid moet leiden tot een beslissing over het al dan niet verlenen van een reisautorisatie. (23)De automatische verwerking kan leiden tot verlening van een reisautorisatie. Naar verwachting zal het overgrote deel van de aanvragen op automatische wijze worden ingewilligd. Een reisautorisatie mag niet uitsluitend op basis van de automatische verwerking van de persoonsgegevens in de aanvragen worden geweigerd. Daarom moeten aanvragen waarvoor een treffer is geconstateerd, manueel worden beoordeeld door een medewerker in een nationale ETIAS-eenheid. (24)Aanvragers aan wie een reisautorisatie is geweigerd, moeten tegen die weigering in beroep kunnen gaan. Het beroep moet in de lidstaat die de beslissing over de aanvraag heeft genomen, worden ingesteld overeenkomstig de nationale wetgeving van die lidstaat. (25)Het aanvraagdossier moet aan de hand van de screeningregels worden geanalyseerd door de betrokken gegevens die in het centrale ETIAS-systeem zijn geregistreerd, te vergelijken met specifieke indicatoren voor vooraf gedefinieerde risico's uit het oogpunt van veiligheid, irreguliere migratie of volksgezondheid. De criteria voor het definiëren van de specifieke risico-indicatoren mogen onder geen beding gebaseerd zijn op ras, etnische afkomst, politieke opvattingen, godsdienstige of levensbeschouwelijke overtuiging, vakbondslidmaatschap, seksleven of seksuele geaardheid van de aanvrager. (26)Er moet een ETIAS-watchlist worden vastgesteld om correlaties te identificeren tussen gegevens in een ETIAS-aanvraagdossier en informatie over personen die worden verdacht van een ernstig strafbaar feit of terrorisme of ten aanzien van wie er feitelijke aanwijzingen zijn of een redelijk vermoeden bestaat dat zij een ernstig strafbaar feit of een terroristische daad zullen plegen. De ETIAS-watchlist moet worden ingebed in de gegevens die Europol overeenkomstig artikel 18, lid 2, onder a), van Verordening (EU) 2016/794 verwerkt, en in het Europol-concept van geïntegreerd gegevensbeheer waarmee uitvoering aan die verordening wordt gegeven. Lidstaten die informatie aan Europol verstrekken, moeten de mogelijkheid krijgen om te bepalen waartoe die informatie wordt verwerkt en om de verwerking eventueel te beperken tot de ETIAS-watchlist. (27)Het fenomeen dat zich steeds nieuwe soorten veiligheidsdreigingen, patronen van irreguliere migratie en dreigingen voor de volksgezondheid aftekenen, vereist een doeltreffende respons en moet met moderne middelen worden tegengegaan. Aangezien deze middelen gepaard gaan met de verwerking van grote hoeveelheden persoonsgegevens, moet op adequate wijze worden gewaarborgd dat de inmenging in het recht op de eerbiediging van het privéleven en op de bescherming van persoonsgegevens wordt beperkt tot wat in een democratische samenleving noodzakelijk is. (28)Daarom moeten de persoonsgegevens in het ETIAS beveiligd worden bewaard; de toegang ertoe moet strikt worden beperkt tot bevoegd personeel en de gegevens mogen onder geen beding worden gebruikt om beslissingen te nemen die gestoeld zijn op enige vorm van discriminatie. De persoonsgegevens moeten beveiligd worden bewaard in de faciliteiten van eu-LISA in de Unie. (29)Verleende reisautorisaties moeten worden nietig verklaard of ingetrokken zodra blijkt dat niet aan de voorwaarden voor verlening voldaan was of dat niet langer aan die voorwaarden wordt voldaan. Met name wanneer een nieuwe SIS-signalering wordt gecreëerd voor een toegangsweigering of voor een als verloren of gestolen opgegeven reisdocument, moet het SIS dit melden aan het ETIAS, dat vervolgens moet verifiëren of deze nieuwe signalering betrekking heeft op een geldige reisautorisatie. Is dat het geval, dan moet de nationale ETIAS-eenheid die de signalering heeft gecreëerd, daar onmiddellijk van in kennis worden gesteld en moet deze eenheid de reisautorisatie intrekken. Evenzo moeten nieuwe elementen die in de ETIAS-watchlist worden opgenomen, worden vergeleken met de in het ETIAS opgeslagen aanvraagdossiers om te verifiëren of het nieuwe element overeenkomt met een geldige reisautorisatie. In dat geval moet de nationale ETIAS-eenheid van de lidstaat van eerste binnenkomst de treffer beoordelen en zo nodig de reisautorisatie intrekken. Ook het intrekken van een reisautorisatie op verzoek van de aanvrager dient mogelijk te worden gemaakt. (30)Lidstaten die het in uitzonderlijke omstandigheden nodig achten om een onderdaan van een derde land vanwege humanitaire gronden, het nationale belang of internationale verplichtingen toestemming te geven om naar hun grondgebied te reizen, moeten de mogelijkheid hebben om deze persoon een reisautorisatie met een beperkte territoriale en temporele geldigheid te verlenen. (31)Zowel lucht- en zeevervoerders als vervoerders die groepen per bus over land vervoeren, moeten verifiëren of de reizigers, alvorens in te stappen, alle reisdocumenten in hun bezit hebben die nodig zijn om het grondgebied van de lidstaten overeenkomstig de Schengenuitvoeringsovereenkomst binnen te komen. Hierbij moet tevens worden geverifieerd of de reizigers een geldige reisautorisatie hebben. De vervoerders mogen geen toegang hebben tot het ETIAS-dossier zelf. Een beveiligde internettoegang, inclusief de mogelijkheid om gebruik te maken van mobiele technische oplossingen, moet vervoerders in staat stellen het ETIAS aan de hand van reisdocumentgegevens te raadplegen. (32)Met het oog op de inachtneming van de herziene inreisvoorwaarden moeten de grenswachters controleren of de reiziger in het bezit is van een geldige reisautorisatie. Hiertoe moeten de grenswachters als onderdeel van de standaard grenscontroleprocedure de reisdocumentgegevens elektronisch lezen. Dit proces moet overeenkomstig de Schengengrenscode in verschillende databanken een zoekopdracht genereren, waaronder een zoekopdracht in het ETIAS die de actuele reisautorisatiestatus moet opleveren. De grenswachter mag voor de grenscontroles geen toegang hebben tot het ETIAS-dossier zelf. Heeft de reiziger geen geldige reisautorisatie, dan moet de grenswachter de toegang weigeren en de grenscontroleprocedure dienovereenkomstig afronden. Heeft de reiziger wel een geldige reisautorisatie, dan is het de taak van de grenswachter om te beslissen de toegang hetzij toe te staan, hetzij te weigeren. (33)Voor de bestrijding van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten is het, gezien de globalisering van criminele netwerken, absoluut noodzakelijk dat de rechtshandhavingsinstanties over de nodige informatie beschikken om hun taken doeltreffend uit te voeren. Toegang tot gegevens in het Visuminformatiesysteem (VIS) voor rechtshandhavingsdoeleinden is al een doeltreffend hulpmiddel gebleken dat onderzoekers in staat heeft gesteld aanzienlijke vooruitgang te boeken in zaken met betrekking tot mensenhandel, terrorisme en drugshandel. Het VIS bevat geen gegevens over niet-visumplichtige onderdanen van derde landen. (34)Toegang tot de informatie in het ETIAS is noodzakelijk voor het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven als bedoeld in Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad en andere ernstige strafbare feiten als bedoeld in Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad. Voor een specifiek onderzoek en voor het verzamelen van bewijsmateriaal en informatie over vermoedelijke plegers of slachtoffers van een misdrijf kan het voor rechtshandhavingsinstanties noodzakelijk zijn toegang te hebben tot de door het ETIAS gegenereerde gegevens. De in het ETIAS opgeslagen gegevens kunnen ook noodzakelijk zijn om plegers van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te identificeren, met name wanneer urgent moet worden ingegrepen. De toegang tot het ETIAS om terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken, vormt een inmenging in het grondrecht op eerbiediging van het privéleven en op de bescherming van persoonsgegevens van personen wier persoonsgegevens in het ETIAS worden verwerkt. Daarom moeten de in het ETIAS opgenomen gegevens worden bewaard en ter beschikking van de aangewezen autoriteiten van de lidstaten en de Europese Politiedienst (Eu