Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de verbetering van de effectenafwikkeling in de Europese Unie, betreffende centrale effectenbewaarinstellingen (Central Securities Depositories – csd's) en houdende wijziging van Richtlijn 98/26/EG /* COM/2012/073 final - 2012/0029 (COD) */





TOELICHTING 1. Achtergrond van het voorstel Centrale effectenbewaarinstellingen (csd’s) zijn systeemkritische instellingen voor de financiële markten. Elke effectentransactie op of buiten een effectenbeurs wordt gevolgd door processen die leiden tot de afwikkeling van die transactie, dat wil zeggen de levering van effecten tegen geld. Csd's zijn de voornaamste instellingen die afwikkeling mogelijk maken door de exploitatie van zogeheten effectenafwikkelingssystemen. Csd’s zorgen ook voor de initiële vastlegging en het centraal aanhouden van effectenrekeningen waarin het aantal uitgegeven effecten, de uitgevende instelling en elke wijziging in het houderschap van die effecten zijn vastgelegd. Csd’s spelen ook een cruciale rol voor de zekerhedenmarkt, vooral voor monetairbeleiddoeleinden. Zo loopt bijna alle verkeer van voor monetairbeleidtransacties van de centrale bank in aanmerking komende zekerheden in de EU, met name in de eurozone, via door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen. Effectenafwikkelingssystemen in de EU hebben in 2010 transacties voor een waarde van bij benadering 920 biljoen euro afgewikkeld en hielden eind 2010 voor ongeveer 39 biljoen euro aan effecten aan. Er zijn meer dan 30 csd’s in de EU, gewoonlijk één in elk land, en twee ‘internationale’ (Icsd’s – Clearstream Banking Luxembourg en Euroclear Bank), een subcategorie van csd’s gespecialiseerd in de uitgifte van internationale obligaties, algemeen bekend als "eurobonds". Hoewel over het algemeen veilig en efficiënt binnen de nationale grenzen, coöpereren en communiceren csd’s minder veilig over de grenzen heen, hetgeen betekent dat een belegger meer risico loopt en duurder af is bij een grensoverschrijdende belegging. Zo is het aantal mislukte afwikkelingsoperaties groter voor grensoverschrijdende transacties dan voor binnenlandse en liggen de kosten van grensoverschrijdende afwikkeling tot vier keer hoger dan die van binnenlandse afwikkeling. Die veiligheidsproblemen zijn het gevolg van een aantal factoren, inclusief: · de lengte van de afwikkelingscyclus. De tijd tussen transactie en afwikkeling is in de EU niet geharmoniseerd, waardoor verstoringen ontstaan wanneer effecten grensoverschrijdend worden afgewikkeld; · een klein maar substantieel aantal effecten bestaat nog in papieren vorm. Deze worden afgewikkeld na een veel langere afwikkelingscyclus, waardoor het risico dat beleggers lopen verhoogt; · op mislukte afwikkelingsoperaties, dat wil zeggen situaties waarin een transactie niet op de voorgenomen afwikkelingsdatum is afgewikkeld, staan niet op alle markten afschrikkende straffen, en indien zij bestaan, verschillen de maatregelen inzake afwikkelingsdiscipline sterk per markt; · terwijl Richtlijn 98/26/EG betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen (finaliteitsrichtlijn[1]) verstoring van een effectenafwikkelingssysteem ten gevolge van een insolventieprocedure tegen een deelnemer aan dat systeem vermindert, pakt zij andere risico’s van het systeem of de veerkracht van de csd die het systeem exploiteert niet aan. Sommige csd’s zijn aan bijkomende krediet- en liquiditeitsrisico’s onderhevig als gevolg van het verlenen van bancaire nevendiensten bij afwikkeling; · koppelingsovereenkomsten tussen csd’s, hoewel als een eerste stap beschouwd naar de consolidatie van de Europese afwikkelingsmarkten, veroorzaken bij gebrek aan specifieke prudentiële regels ervoor veiligheidszorgen. Bovendien vergroten zij de vervlochtenheid van csd’s, hetgeen de invoering van een gemeenschappelijk prudentieel kader verder rechtvaardigt. Het gebrek aan een efficiënte eengemaakte markt voor afwikkeling veroorzaakt eveneens belangrijke problemen. Er blijven belangrijke barrières bestaan voor de Europese posttransactionele markt, zoals bijvoorbeeld de beperking van de toegang van effecten uitgevende instellingen tot csd’s, in de EU verschillende nationale vergunningsregimes en vergunningsregels voor csd’s en beperkte concurrentie tussen verschillende nationale csd’s. Deze barrières resulteren in een zeer gefragmenteerde markt. De grensoverschrijdende afwikkeling van transacties berust bijgevolg op onnodig complexe houderschaps’ketens’ waarbij vaak meerdere csd’s en meerdere andere intermediairs betrokken zijn. Dit heeft een negatieve impact op de efficiëntie, maar ook op de risico's die verbonden zijn aan grensoverschrijdende transacties. Deze problemen zijn belangrijk aangezien grensoverschrijdende transacties in Europa, gaande van gewone aankopen/verkopen van effecten tot zekerhedenoverdrachten, blijven toenemen en csd’s steeds meer vervlochten geraken. Deze trends zullen naar verwachting versnellen met de intrede van Target2 Securities (T2S), een door het Eurosysteem gestart project om een gemeenschappelijk platform zonder grenzen voor effectenafwikkeling in Europa aan te bieden, dat in 2015 van start zou gaan. Het voorliggende verordeningsvoorstel pakt deze problemen aan. De verordening voert een verplichting in om alle effecten giraal voor te stellen en ze bij csd’s vast te leggen alvorens ze op gereglementeerde platforms te verhandelen. Zij harmoniseert afwikkelingstermijnen en regimes inzake afwikkelingsdiscipline in de EU. Zij voert een op internationale normen geïnspireerd gemeenschappelijk geheel van regels in die de risico’s van de bedrijfsactiviteiten en diensten van de csd’s aanpakken. Aangezien csd’s in de EU aan identieke materiële regels onderworpen zullen zijn, zullen zij van uniforme vereisten voor vergunningverlening en een EU-wijd paspoort profiteren, die tot een opheffing van de bestaande toegangsbelemmeringen zullen bijdragen. De voorgestelde verordening zal bijgevolg de veiligheid in het systeem vergroten en de markt voor csd-diensten openen en bijgevolg de efficiëntie van de effectenafwikkeling verbeteren. De voorgestelde verordening zal, naast Richtlijn 2004/39/EG betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID)[2] voor handelplatforms en het voorstel voor een verordening inzake derivatentransacties (EMIR) voor centrale tegenpartijen (ctp’s), het reguleringskader voor effectenmarktinfrastructuren aanvullen. Dit initiatief heeft een breed politiek draagvlak. De ECOFIN-Raad van 2 december 2008 heeft de noodzaak benadrukt om de veiligheid en gezondheid van door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen te versterken en was het erover eens dat er behoefte is aan EU-wetgeving om de juridische belemmeringen betreffende transactieverwerking inclusief belemmeringen voor toegang tot csd’s aan te pakken. Over de behoefte aan passende normen voor csd’s is men het internationaal ook eens. Al in 2001 hebben mondiale banken- en effectenreguleerders (CPSS-IOSCO) een geheel van aanbevelingen voor effectenafwikkelingssystemen vastgesteld. Deze zijn in 2009 middels niet-bindende richtsnoeren door Europese reguleerders (ESCB-CESR) aangepast. In oktober 2010 heeft de Raad voor financiële stabiliteit de oproep voor geactualiseerde normen voor robuustere basismarktinfrastructuren herhaald en om de herziening en verbetering van de bestaande normen gevraagd. 2. Resultaten van de raadpleging van belanghebbende partijen en effectbeoordeling Voorliggend initiatief is het resultaat van een uitvoerige en continue dialoog met en raadpleging van alle belangrijke belanghebbenden, inclusief de effecten- en bankenreguleerders, de ECB en alle soorten marktdeelnemers. Er is daarbij rekening gehouden met de zienswijzen die bij een publieke raadpleging van 13 januari tot 1 maart 2011 zijn geformuleerd en de input die via een brede verzameling stakeholdersgroepen sinds de zomer van 2010 is verkregen. Bovendien is een externe studie over de kosten en prijzen in de posttransactionele sector bij Oxera Consulting besteld. Oxera heeft een eerste verslag in 2009 en een tweede in 2011 geleverd. Deze verslagen bevatten nuttige gegevens over de ongelijke grensoverschrijdende en binnenlandse transactieverwerkingskosten in Europa. In overeenstemming met haar beleid voor een betere regulering, heeft de Commissie een effectbeoordeling van beleidsalternatieven uitgevoerd. Beleidsopties zijn beoordeeld ten aanzien van de hoofddoelstellingen van vergroting van de veiligheid, efficiëntie en gelijke spelregels voor csd-diensten in Europa. De beoordeling gebeurde door de doeltreffendheid van het bereiken van de bovenstaande doelstellingen en de kostenefficiëntie van het uitvoeren van verschillende beleidsopties te bekijken. Het ontwerp van effectbeoordelingsverslag is op 16 mei 2011 bij de Effectbeoordelingsraad van de Commissie (IAB) ingediend, gevolgd door een herindiening van een herzien ontwerp op 8 augustus 2011. Het ontwerpverslag is aanmerkelijk verbeterd na de opmerkingen van de IAB door de versterking van de bewijsbasis voor de gevonden problemen en de analyse van verschillende beleidsopties, in het bijzonder met betrekking tot bancaire nevendiensten bij afwikkeling, en door het opnemen van een raming van de algehele voordelen en van de impact van verschillende beleidsopties op verschillende stakeholdersgroepen en een helderder en robuuster monitoring- en evaluatiekader. 3. Juridische elementen van het voorstel 3.1. Rechtsgrondslag Het voorstel is gebaseerd op artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie ('VWEU'), de meest passende rechtsgrondslag op dit gebied. Het voorstel is er voornamelijk op gericht het gebrek aan veiligheid en efficiëntie van de effectenafwikkeling en de belemmeringen voor de werking van de interne markt die voortvloeien uit de uiteenlopende nationale regels voor effectenafwikkeling en de activiteiten van de csd's die effectenafwikkelingssystemen exploiteren aan te pakken door de invoering van een geheel van gemeenschappelijke regels betreffende bepaalde aspecten van de afwikkelingscyclus en afwikkelingsdiscipline alsook een geheel van gemeenschappelijke prudentiële vereisten waarmee de veerkracht van en toegang tot csd's wordt aangepakt. Bij het ontbreken van die gemeenschappelijke regels en vereisten is er een goede kans dat de op nationaal niveau genomen uiteenlopende maatregelen een rechtstreekse negatieve impact zullen hebben op de veiligheid, efficiëntie en concurrentie in de afwikkelingsmarkten in de Unie. Een verordening wordt beschouwd als het meest passende instrument om te waarborgen dat alle marktdeelnemers aan uniforme en rechtstreeks toepasselijke verplichtingen betreffende afwikkelingscyclus en afwikkelingsdiscipline onderworpen zijn en dat csd’s in de Unie aan uniforme en rechtstreeks toepasselijke prudentiële normen onderworpen zijn, die hun veerkracht en centrale rol in het aanhouden van girale systemen en in het afwikkelingsproces moeten versterken. Aangezien hoofddoel van de voorgestelde verordening is een aantal rechtstreeks aan de markdeelnemers opgelegde juridische verplichtingen in te voeren die onder meer bestaan in het giraal vastleggen van nagenoeg alle effecten bij een csd en een striktere termijn voor afwikkeling en aangezien csd’s verantwoordelijk zijn voor de exploitatie van effectenafwikkelingssystemen en de toepassing van maatregelen om te zorgen voor tijdige afwikkeling in de Unie, is het van essentieel belang dat alle csd’s te allen tijde aan de uniforme en stringente prudentiële vereisten voldoen van het voorstel. Het is bijgevolg noodzakelijk, als uitvloeisel van de aan de marktexploitanten opgelegde verplichtingen, in dit voorstel een geheel van uniforme en rechtstreeks toepasselijke regels op te nemen betreffende vergunningverlening aan en doorlopend toezicht op csd’s. 3.2. Subsidiariteit en evenredigheid Volgens het subsidiariteitsbeginsel waarin artikel 5, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie voorziet, mag slechts op uniaal niveau worden opgetreden wanneer de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt en vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de EU kunnen worden bereikt. Dit voorstel is er in essentie op gericht de Europese effectenmarkt veiliger en efficiënter te maken binnen de Unie, hetgeen een gecoördineerd EU-optreden vereist. Het uniale optreden wordt verder gerechtvaardigd door de systeemrelevante aard van csd’s en door hun toenemende vervlochtenheid, met name na de invoering van T2S. Ten aanzien van vergunningverlening aan en toezicht op csd’s is de voorgestelde verordening erop gericht een evenwicht tot stand te brengen tussen de bevoegdheden van de nationale autoriteiten en de belangen van de andere bevoegde autoriteiten. De Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) zal een hoofdrol spelen in het oplossen van geschillen, samenwerkingsregelingen tussen nationale autoriteiten bevorderen en technische normen ontwikkelen in nauw overleg met de leden van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB). Sommige kwesties zijn reeds bij bestaande uniale wetgeving geregeld. Zo zijn effectenafwikkelingssystemen reeds gedefinieerd bij Richtlijn 98/26/EG betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen[3] en voorziet Richtlijn 2004/39/EG (MiFID) in bepaalde regels voor de toegang door de marktdeelnemers tot het effectenafwikkelingssysteem van hun keuze. De voorgestelde verordening is in overeenstemming met deze uniale teksten. Het voorstel houdt ook ten volle rekening met de evenredigheidseis in artikel 5, lid 4, van het Verdrag, die inhoudt dat het uniale optreden toereikend moet zijn om de nagestreefde doelstellingen te bereiken en niet verder mag gaan dan hetgeen noodzakelijk is. De voorgestelde verordening is verenigbaar met dit beginsel en brengt het juiste evenwicht tot stand tussen het betrokken publiek belang en de kostenefficiëntie van de voorgestelde maatregelen. Het voorstel heeft ten volle rekening gehouden met de noodzaak om een evenwicht te vinden tussen veiligheid en efficiëntie van de markten en kosten voor de stakeholders. 3.3. Nadere uitleg van het voorstel De voorgestelde verordening bestaat uit twee hoofdgedeelten: maatregelen die in de context van effectenafwikkeling tot alle marktdeelnemers zijn gericht (titel II) en maatregelen die specifiek tot csd’s zijn gericht (titels III, IV en V). De resterende titels, betreffende toepassingsgebied en definities (titel I) en overgangs- en slotbepalingen (titel VI), gelden voor beide delen van het voorstel. 3.3.1. Toepassingsgebied van het voorstel (titel I) De voorgestelde verordening is van toepassing op alle csd's, maar stelt van de vergunnings- en toezichtsvereisten de leden vrij van het ESCB en andere nationale organen of overheidsorganen die dergelijke diensten verlenen, zoals de nationale lichamen van de lidstaten die belast zijn met of een rol spelen in het beheer van de openbare schuld, die voor het overige als csd zouden kwalificeren. Deze instellingen blijven niettemin aan alle vereisten voor csd’s onderworpen. Zij zijn vrijgesteld van titel IV, die de scheiding tussen bancaire nevendiensten bij afwikkeling en andere csd-diensten oplegt aangezien deze instellingen uit hun aard zelf dergelijke aanvullende diensten verlenen. Ten aanzien van financiële instrumenten geldt het voorstel wat de vereisten voor csd’s betreft voor alle financiële instrumenten, maar voor de toepassing van titel II betreffende afwikkeling van effecten hoofdzakelijk voor effecten in de zin van punt 18) van artikel 4, lid 1, van Richtlijn 2004/39/EG (MiFID) (voornamelijk aandelen en obligaties). 3.3.2. Effectenafwikkeling (titel II) Een hoofddoelstelling van de voorgestelde verordening is het vergroten van de afwikkelingsveiligheid. Titel II omvat drie gehelen van maatregelen om dit doel te bereiken. Allereerst legt die titel de zogenaamde “dematerialisatie/immobilisatie van effecten” op, of de girale uitgifte van effecten. Deze maatregel is gericht op het verhogen van de efficiëntie van de afwikkeling, het vergemakkelijken van de verkorting van afwikkelingstermijnen en het waarborgen van de integriteit van een effectenemissie door mogelijk te maken dat aangehouden effecten gemakkelijker worden aangesloten. Girale effecten dienen alvorens te worden verhandeld of als zekerheid gesteld niet noodzakelijk bij een csd te worden vastgelegd. Zij mogen bijvoorbeeld door registrators worden vastgelegd. Indien zij echter op bij Richtlijn 2004/39/EG (MiFID) geregelde platforms worden verhandeld, dienen zij bij een csd te zijn vastgelegd om de bescherming voor effectenafwikkelingssystemen overeenkomstig Richtlijn 98/26/EG te genieten en om aansluiting tussen enerzijds geregistreerde effecten en anderzijds verhandelde effecten te vergemakkelijken. De voorgestelde verordening voorziet in een voldoende lange overgangstermijn, tot 1 januari 2018, om de marktexploitanten van de lidstaten waar nog significante hoeveelheden papieren effecten bestaan in staat te stellen aan deze maatregel te voldoen. In de tweede plaats harmoniseert titel II de afwikkelingstermijn voor de effectentransacties in de EU. In Europa worden, afhankelijk van de betrokken markt, de meeste effectentransacties twee of drie dagen na de transactiedag afgewikkeld. De afwikkelingstermijn zal worden geharmoniseerd en op twee dagen na de transactiedag worden gebracht, hoewel kortere afwikkelingstermijnen toegestaan zullen zijn. In de derde plaats harmoniseert titel II de maatregelen inzake afwikkelingsdiscipline in de EU. Daartoe behoren maatregelen vooraf om het mislukken van afwikkelingsoperaties te voorkomen en maatregelen achteraf om het mislukken van afwikkelingsoperaties aan te pakken. Hoofddoel is het aantal mislukte afwikkelingsoperaties te verminderen en concurrentie te ontmoedigen die normverlagend werkt voor de afwikkelingsdiscipline, bijvoorbeeld concurrentie tussen markten die mogelijk verschillende bestraffingssystemen in werking hebben. De voorgestelde bepalingen gaan verder dan het niveau van de csd’s en zijn erop gericht marktdeelnemers die nalaten effecten op de voorgenomen afwikkelingsdatum te leveren aan een geharmoniseerde procedure van ‘inkoop’ te onderwerpen, die ingeval van een geclearde transactie door een ctp mag worden uitgevoerd, of anders door de handelsplatformen zelf mag worden geregeld. 3.3.3. Csd’s (titel III) Vergunningverlening aan en toezicht op csd’s (hoofdstuk I) Richtlijn 98/26/EG definieert effectenafwikkelingssystemen reeds als formele overeenkomsten die overboekingen van effecten tussen verschillende deelnemers mogelijk maken. Die richtlijn ziet echter niet op instellingen die verantwoordelijk zijn voor de exploitatie van die systemen. Gezien de toenemende complexiteit van die systemen en de afwikkelingsrisico’s is het van essentieel belang dat instellingen die effectenafwikkelingssystemen exploiteren volgens een geheel van gemeenschappelijke prudentiële normen juridisch worden omschreven, vergunningsplichtig zijn en aan toezicht zijn onderworpen. Een csd wordt gedefinieerd als een rechtspersoon die een effectenafwikkelingssysteem en ten minste één andere kerndienst (een ‘notaris’dienst of een centrale dienst voor het aanhouden van effectenrekeningen) exploiteert. Bovendien zouden csd’s slechts bepaalde ‘neven’diensten mogen uitvoeren, die meestal met de kerndiensten verband houden. Indien deze nevendiensten fiscale diensten omvatten, zouden csd's ervoor moeten zorgen dat zij aan de fiscale wetgeving van de betrokken lidstaten voldoen. Bij procedures voor bronbelastingvermindering zouden csd's alle vereisten in acht dienen te nemen die de lidstaat van de bron van de betalingen die aan bronbelasting onderworpen zijn aan financiële intermediairs oplegt om deze te machtigen de bronbelasting toe te passen en namens de uiteindelijke gerechtigden van de betalingen bronbelastingvermindering te vragen. Een en ander kan met name de verplichting omvatten beleggingsinformatie rechtstreeks aan de bronlidstaat te rapporteren (in ruil om bronbelastingvermindering te kunnen vragen), die deze op zijn beurt aan de lidstaat van de woonplaats van de uiteindelijke gerechtigde van financiële instrumenten kan doorgeven. Csd’s zullen bij de nationale bevoegde autoriteiten van de plaats waar zij zijn gevestigd een vergunning moeten aanvragen en aan hun toezicht onderworpen zijn. Gezien echter het in toenemende mate grensoverschrijdende karakter van hun bedrijf, zouden andere autoriteiten, die in verband staan met door de csd geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen, en andere groepsentiteiten moeten worden geraadpleegd. De ESMA zal een belangrijke rol hebben in het ontwikkelen van ontwerpen van technische normen om het vergunningsproces te harmoniseren en voor samenwerking tussen autoriteiten te zorgen. Het voorstel kent vergunninghoudende csd’s een “paspoort” toe om in de Unie diensten te verlenen door rechtstreeks een dienst in een andere lidstaat te verlenen of door in die lidstaat een bijkantoor op te richten. Aan een csd uit een derde land kan toegang tot de Unie worden verleend als zij door de ESMA is erkend. Die erkenning mag enkel worden verleend wanneer het voor de Commissie vaststaat dat het rechts- en toezichtskader van dat derde land gelijkwaardig is aan dat van de Unie en dat het derde land in een effectieve gelijkwaardige erkenning van het uniale regulerings- en toezichtskader voorziet, de csd aan effectieve vergunningsplicht en effectief toezicht in dat derde land is onderworpen, en tussen de ESMA en de autoriteiten van dat derde land samenwerkingsregelingen in werking zijn. Vereisten voor csd’s en collisie (hoofdstukken II en III) Aangezien csd’s systeemkritisch zijn en kritieke diensten verlenen aan de effectenmarkt, moeten zij onderworpen zijn aan strenge prudentiële normen om hun levensvatbaarheid en de bescherming van hun deelnemers te verzekeren. De vereisten voor csd’s worden in hoofdstuk II in verschillende categorieën verdeeld: organisatorische vereisten (afdeling 1), regels voor de bedrijfsvoering (afdeling 2), vereisten voor csd-diensten (afdeling 3), prudentiële vereisten (afdeling 4) en vereisten voor csd-koppelingen (afdeling 5). Afdeling 1 vereist dat csd’s robuuste bestuursregelingen, ervaren en geschikte directieleden, leden van de raad van bestuur en aandeelhouders hebben en gebruikerscomités oprichten die voor elk effectenafwikkelingssysteem de uitgevende instellingen en deelnemers vertegenwoordigen. Door de uitbesteding van diensten of activiteiten mag de verantwoordelijkheid van een csd tegenover de deelnemers of uitgevende instellingen of de uitoefening van de toezicht- en oversightfuncties door de verschillende autoriteiten niet in het gedrang komen. Er is in een belangrijke uitzondering voorzien voor uitbestedingregelingen met overheden, zoals het door het Eurosysteem geëxploiteerde T2S-project, die onder een door de bevoegde autoriteiten overeengekomen specifiek kader vallen. Afdeling 2 voert belangrijke vereisten in voor csd’s om niet-discriminerende, transparante en strikt risicogebaseerde criteria voor deelname aan effectenafwikkelingssystemen te hebben. Deze vereisten worden versterkt door de in hoofdstuk IV vastgestelde bepalingen inzake toegang. Zij voert ook belangrijke beginselen in inzake transparantie betreffende openbaarmaking van prijzen en bekendmaking aan de bevoegde autoriteiten van de kosten en inkomsten per verrichte dienst. Afdeling 3 erkent in artikel 34 inzake vereisten voor csd-diensten de belangrijke rol die door de csd’s wordt gespeeld bij het zorgen voor de integriteit van een effectenuitgifte en omvat verplichtingen inzake aansluiting van rekeningen binnen de werkdag. Ten aanzien van scheiding van rekeningen voor de bescherming van de activa van de deelnemers gaat het voorstel verder dan de vereisten van Richtlijn 2004/39/EG (MiFID) en vereist het dat de csd’s de rekeningen van elke deelnemer van die van andere deelnemers scheiden en de deelnemers in staat stellen de rekeningen van elk van de cliënten van de deelnemers te scheiden. Ten aanzien van de afwikkeling van de geldzijde vereist het voorstel dat csd’s telkens wanneer het praktisch en mogelijk is op rekeningen van de centrale bank afwikkelen. Afwikkeling in commerciëlebankgeld is toegestaan, maar moet, in strijd met bepaalde gangbare praktijken, via een afzonderlijke kredietinstelling gebeuren die als afwikkelende instantie optreedt. De prudentiële vereisten voor de csd’s zelf in afdeling 4 omvatten belangrijke bepalingen inzake de beperking van operationeel risico. Aangezien csd’s niet rechtstreeks bankdiensten zouden mogen verlenen, is het voornaamste risico dat csd’s zullen lopen operationeel risico. Deze bepalingen omvatten passende maatregelen om te allen tijde continuïteit van de bedrijfsactiviteiten inclusief afwikkeling te verzekeren. Er zijn ook met betrekking tot de exploitatiekosten kapitaalvereisten vastgesteld – csd’s moeten kapitaal, ingehouden winst en reserves aanhouden ter dekking van ten minste zes maanden exploitatiekosten. Aangezien csd’s in toenemende mate verweven zijn en dit proces met de intrede van T2S naar verwachting zal versnellen, voorziet artikel 45 in belangrijke prudentiële vereisten voor verbonden csd’s, inclusief de invoering van gelijke regels inzake het definitieve karakter van de afwikkeling. Hoofdstuk III is gericht op het vergroten van de rechtszekerheid voor effectentransacties door een collisieregel met betrekking tot eigendomsrechtelijke aspecten van door een csd gehouden effecten voor te stellen. Toegang tot csd’s (hoofdstuk IV) Openstelling van de markt voor csd-diensten en opheffing van toegangsbelemmeringen is één van de doelstellingen van onderhavig initiatief. Hoofdstuk IV heeft betrekking op drie soorten toegang: a) toegang tussen uitgevende instellingen en csd’s, b) toegang tussen csd's c) toegang tussen csd's en andere marktinfrastructuren. In veel lidstaten zijn uitgevende instellingen wettelijk verplicht bepaalde soorten effecten, meestal aandelen, bij de nationale csd uit te geven. Artikel 47 voert het recht in voor uitgevende instellingen om hun effecten bij elke vergunninghoudende csd in de Unie vast te leggen en het recht voor csd’s in om diensten te verlenen voor effecten die door het recht van een andere lidstaat worden beheerst. De nationale specificiteit wordt gerespecteerd door te erkennen dat dit recht het vennootschapsrecht dat de effecten beheerst onverlet moet laten. De afdelingen 2 en 3 stellen de beginselen inzake toegang vast. Een csd moet het recht hebben op grond van niet-discriminerende en risicogebaseerde beginselen een deelnemer te worden van een effectenafwikkelingssysteem van een andere csd. Een csd moet tevens het recht hebben op grond van dezelfde beginselen aan een andere csd te vragen speciale functies te ontwikkelen, die op regiebasis in rekening moeten worden gebracht. Evenzo moet een csd het recht hebben transactieaanvoer van ctp’s en handelsplatforms te ontvangen en moeten die infrastructuren toegang tot door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen hebben. Alle geschillen tussen betrokken bevoegde autoriteiten kunnen ter beslechting aan de ESMA worden voorgelegd. 3.3.4. Kredietinstellingen die zijn aangewezen om als afwikkelende instantie op te treden (titel IV) Zoals hiervoor beschreven mogen csd’s, wanneer afwikkeling in centralebankgeld niet praktisch of mogelijk is, in commerciëlebankgeld voor hun deelnemers afwikkelen. Csd’s mogen de bancaire nevendiensten bij afwikkeling echter niet zelf verlenen, maar moeten bij hun bevoegde autoriteiten vergunning aanvragen om een kredietinstelling aan te wijzen om als afwikkelende instantie op te treden om rekening-courantrekeningen te openen en kredietfaciliteiten te verlenen teneinde afwikkeling te vergemakkelijken, tenzij de bevoegde autoriteiten op basis van het beschikbare bewijs aantonen dat de blootstelling van één kredietinstelling aan de concentratie van krediet- en liquiditeitsrisico’s niet voldoende beperkt is. Deze scheiding tussen csd’s en afwikkelende instanties is een belangrijke maatregel om de veiligheid van csd’s aan te pakken en te vergroten. Bancaire nevendiensten bij afwikkeling vergroten de risico’s waaraan csd’s blootstaan en bijgevolg de kans dat csd’s in gebreke blijven of aan hevige spanning blootstaan. Hoewel de bankdiensten door een aantal csd’s gewoonlijk binnen de werkdag worden verleend en beperkt zijn tot nevendiensten bij afwikkeling, zijn de behandelde bedragen echter significant en zou elke wanbetaling van die csd's negatieve gevolgen voor de effecten- en betalingsmarkten hebben. De vereiste om de bankdiensten via een andere juridische entiteit te verlenen dan die welke csd-kerndiensten verricht, zal, met name bij insolventie of hevige spanning als gevolg van de bankdiensten, het overslaan van de risico's van de bankdiensten naar de csd-kerndiensten voorkomen. Door deze vereiste zullen csd’s en overheden ook over meer opties beschikken om passende oplossingen te vinden bij wanbetaling van de afwikkelende instantie die bankdiensten verleent. Voor de csd’s die momenteel bankdiensten verlenen, zijn de voornaamste kosten die aan deze maatregel verbonden zijn de juridische kosten in verband met de oprichting van een afzonderlijke rechtspersoon voor het verlenen van bankdiensten, terwijl csd’s die in de toekomst dergelijke diensten willen ontwikkelen, voor de oprichting van een afzonderlijke rechtspersoon geen significante incrementele kosten zouden dienen te maken. Er zijn voor de scheiding van de bankdiensten geen minder stringente alternatieven waardoor het gevaar dat de risico’s van de bankdiensten naar de csd-kerndiensten overslaan helemaal verdwijnt. Om de efficiëntie die voortvloeit uit de verlening van zowel csd- als bankdiensten binnen dezelfde groep van ondernemingen te garanderen, mag de vereiste dat bankdiensten door een afzonderlijke kredietinstelling worden uitgevoerd er niet aan in de weg staan dat die kredietinstelling tot dezelfde groep van ondernemingen behoort als de csd. Als echter binnen dezelfde groep van ondernemingen zowel csd- als bankdiensten worden verleend, moeten de activiteiten van de kredietinstelling die bankdiensten verleent beperkt zijn tot de verlening van bancaire nevendiensten bij afwikkeling. Deze beperking is erop gericht het algehele risicoprofiel van de groep dat voortvloeit uit de aanwezigheid van een kredietinstelling in die groep te verminderen. De bevoegde autoriteit moet per geval kunnen aantonen dat het feit dat dezelfde rechtspersoon zowel csd- als bankdiensten verleent geen systeemrisico met zich meebrengt. Als dat het geval is, kan een met redenen omkleed verzoek worden ingediend bij de Europese Commissie, die de afwijking kan toestaan. In ieder geval mag een csd met een vergunning om activiteiten van een kredietinstelling te verrichten uitsluitend bancaire nevendiensten bij afwikkeling verlenen. Kredietinstellingen die als afwikkelende instantie optreden, zijn vergunningsplichtig overeenkomstig Richtlijn 2000/48/EG betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen[4]. Aangezien door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen echter zoveel mogelijk tegen potentiële risico’s als gevolg van afwikkelende instanties moeten worden beschermd, moeten die instanties aan bijkomende vereisten voldoen om ten aanzien van elk effectenafwikkelingssysteem waarvoor zij werkzaam zijn de krediet- en liquiditeitsrisico’s te beperken. Aangezien Richtlijn 2006/48/EG niet specifiek kredietrisico's en liquiditeitsrisico’s binnen de werkdag ten gevolge van het verlenen van bancaire nevendiensten bij afwikkeling aanpakt, moeten kredietinstellingen tevens aan specifieke strengere kredietrisico en liquiditeitsrisico beperkende vereisten worden onderworpen die voor elk effectenafwikkelingssysteem moeten gelden ten aanzien waarvan zij als afwikkelende instantie optreden. De voorgestelde vereisten voor afwikkelende instanties zijn geïnspireerd op de internationale CPSS-IOSCO-normen voor financiëlemarktinfrastructuren en op de huidige marktpraktijken. Vereisten zijn onder meer volledige zekerheidsstelling voor kredietuitzettingen, monitoring van de liquiditeit binnen de werkdag rekening houdend met het liquiditeitsrisico als gevolg van wanbetaling van de twee grootste deelnemers en concentratiegrenzen voor liquiditeitsverstrekkers. 3.3.5. Sancties (titel V) Een evaluatie van bestaande sanctiebevoegdheden en hun praktische toepassing om de convergentie van sancties binnen het gehele scala van toezichtactiviteiten te bevorderen, is door de Commissie uitgevoerd in haar mededeling ‘Het versterken van sanctieregelingen in de financiële sector’[5]. Bij een inventarisatie van de in werking zijnde nationale regelingen is bijvoorbeeld gebleken dat het niveau van geldelijke sancties sterk varieert per lidstaat, dat sommige bevoegde autoriteiten niet over bepaalde belangrijke sanctiebevoegdheden beschikken en dat sommige bevoegde autoriteiten geen sancties aan natuurlijke en rechtspersonen kunnen opleggen. Bijgevolg stelt de Commissie nu voor dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat op inbreuken op de verordening passende administratieve sancties en maatregelen kunnen worden toegepast. Daartoe moet voor de bevoegde autoriteiten een minimumgeheel van administratieve sancties en maatregelen beschikbaar zijn, inclusief intrekking van de vergunning, publieke waarschuwingen, ontslag van het management, terugbetaling van uit inbreuken op deze verordening behaalde winsten indien deze kunnen worden bepaald en administratieve boetes. Het maximumniveau van de administratieve geldboetes mag niet lager zijn dan het niveau waarin de verordening voorziet – 10% van de jaaromzet van een juridische entiteit of vijf miljoen euro of 10% van het jaarinkomen van een natuurlijke persoon. Bij het bepalen van de soort en het niveau van de sancties moeten de bevoegde autoriteiten rekening houden met een aantal criteria die in de verordening zijn vastgesteld, inclusief de omvang en financiële draagkracht van de verantwoordelijke persoon, de impact van de schending en de bereidheid tot medewerking van de verantwoordelijke persoon. Niettegenstaande de voorgestelde verordening mogen de afzonderlijke lidstaten strengere normen vaststellen. 3.3.6. Inachtneming van de artikelen 290 en 291 VWEU Op 23 september 2009 heeft de Commissie voorstellen aangenomen voor verordeningen tot oprichting van de EBA, de EIOPA en de ESMA. In dat verband herinnert de Commissie aan haar verklaringen bij de vaststelling van de verordeningen tot oprichting van de Europese toezichthoudende autoriteiten met betrekking tot de artikelen 290 en 291 VWEU: "Wat het proces voor de vaststelling van de reguleringsnormen betreft, benadrukt de Commissie het unieke karakter van de financiëledienstensector, dat voortvloeit uit de Lamfalussy-structuur en expliciet erkend wordt in verklaring 39 bij het VWEU. De Commissie twijfelt er evenwel sterk aan of de beperkingen van haar rol bij het vaststellen van gedelegeerde handelingen en uitvoeringsmaatregelen in overeenstemming zijn met de artikelen 290 en 291 VWEU". 4. Gevolgen voor de begroting Het voorstel heeft gevolgen voor de begroting van de Europese Unie met betrekking tot de aan de ESMA toegekende taken, zoals gespecificeerd in het financieel memorandum bij dit voorstel. 2012/0029 (COD) Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de verbetering van de effectenafwikkeling in de Europese Unie, betreffende centrale effectenbewaarinstellingen (Central Securities Depositories – csd's) en houdende wijziging van Richtlijn 98/26/EG (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[6], Gezien het advies van de Europese Centrale Bank[7], Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Centrale effectenbewaarinstellingen (csd’s) alsook centrale tegenpartijen (ctp’s) dragen in grote mate bij tot het aanhouden van transactieverwerkingsinfrastructuren die de financiële markten beveiligen en de markdeelnemers het vertrouwen geven dat effectentransacties, inclusief tijdens perioden van extreme spanning, behoorlijk en tijdig worden uitgevoerd. (2) Wegens hun plaats aan het einde van het afwikkelingsproces zijn de door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen systeemkritisch voor de werking van de effectenmarkten. De door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen, die bovenaan de effectenhouderschapsketen staan via welke de deelnemers daaraan de door de beleggers aangehouden effecten rapporteren, fungeren ook als een essentieel instrument om de integriteit van een uitgifte te controleren en spelen een belangrijke rol bij het in stand houden van het beleggersvertrouwen. Bovendien zijn door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen nauw betrokken bij de zekerheidsstelling voor monetairbeleidtransacties alsook bij het zekerheidsstellingsproces tussen kredietinstellingen en zijn zij bijgevolg belangrijke actoren op de zekerhedenmarkten. (3) Hoewel Richtlijn 98/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen[8] de verstoring van een effectenafwikkelingssysteem als gevolg van een insolventieprocedure tegen een deelnemer aan dat systeem heeft verminderd, is het noodzakelijk andere risico’s die effectenafwikkelingssystemen lopen alsook het risico van insolventie of verstoring van de werking van de csd’s die effectenafwikkelingssystemen exploiteren aan te pakken. Een aantal csd’s is aan krediet- en liquiditeitsrisico’s onderhevig doordat zij bancaire nevendiensten bij afwikkeling verlenen. (4) Door het als gevolg van de ontwikkeling van koppelingsovereenkomsten tussen csd’s toenemende aantal grensoverschrijdende afwikkelingen staat, bij het ontbreken van gemeenschappelijke prudentiële regels, de veerkracht van csd’s bij het importeren van door csd's uit andere lidstaten gelopen risico’s ter discussie. Bovendien blijven, ondanks de toename van het aantal grensoverschrijdende afwikkelingen, de afwikkelingsmarkten in de Unie versnipperd en de grensoverschrijdende afwikkelingen duurder wegens de uiteenlopende nationale regels inzake afwikkeling en activiteiten van csd’s en beperkte concurrentie tussen csd’s. Deze fragmentatie werkt belemmerend en creëert bijkomende risico’s en kosten bij grensoverschrijdende afwikkeling. Bij het ontbreken van gelijke verplichtingen voor marktexploitanten en gemeenschappelijke prudentiële normen voor csd's is er een goede kans dat de op nationaal niveau genomen uiteenlopende maatregelen een rechtstreekse negatieve impact zullen hebben op de veiligheid, efficiëntie en concurrentie in de afwikkelingsmarkten in de Unie. Het is noodzakelijk die significante belemmeringen voor de werking van de interne markt op te heffen en concurrentieverstoringen te vermijden en te voorkomen dat in de toekomst dergelijke belemmeringen en verstoringen optreden. Bijgevolg moet de passende rechtsgrondslag voor deze verordening artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie zijn, zoals geïnterpreteerd in overeenstemming met de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. (5) Het is noodzakelijk in een verordening een aantal aan de marktdeelnemers op te leggen uniforme verplichtingen betreffende bepaalde aspecten van de afwikkelingscyclus en afwikkelingsdiscipline vast te stellen en voor csd’s die effectenafwikkelingssystemen exploiteren in een geheel van gemeenschappelijke vereisten te voorzien. De rechtstreeks toepasselijke regels van een verordening moeten waarborgen dat alle marktdeelnemers en csd’s aan dezelfde rechtstreeks toepasselijke verplichtingen en regels zijn onderworpen. Een verordening moet de veiligheid en efficiëntie van de afwikkeling in de Unie vergroten door divergerende nationale regels als gevolg van de omzetting van een richtlijn te voorkomen. Een verordening moet de reguleringscomplexiteit voor de marktdeelnemers en csd’s als gevolg van uiteenlopende nationale regels verminderen en moet de csd’s in staat stellen hun diensten grensoverschrijdend te verlenen zonder dat zij aan verschillende gehelen van nationale vereisten dienen te voldoen zoals die betreffende vergunningverlening, toezicht, organisatie of risico’s in verband met csd’s. Een verordening die gelijke vereisten aan csd’s oplegt, moet ook bijdragen tot de opheffing van concurrentieverstoringen. (6) Op 20 oktober 2010 heeft de Raad voor financiële stabiliteit[9] een oproep gedaan voor robuustere basismarktinfrastructuren en om de herziening en verbetering van de bestaande normen gevraagd. Het Committee on Payments and Settlement Systems (CPSS) van de Bank of International Settlements (BIS) en de International Organisation of Securities Commissions (IOSCO) leggen momenteel de laatste hand aan ontwerpen van mondiale normen. Deze dienen ter vervanging van de BIS-recommendations uit 2001, die in 2009 door het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB) en het Comité van Europese effectenregelgevers (CESR) middels niet-bindende richtsnoeren zijn aangepast. (7) De Raad heeft in zijn conclusies van 2 december 2008[10] de noodzaak beklemtoond om de veiligheid en gezondheid van de effectenafwikkelingssystemen te versterken en juridische belemmeringen voor transactieverwerking in de Unie aan te pakken. (8) Een van de basistaken van het ESCB is de vlotte werking van betalingssystemen te bevorderen. In dat verband voeren de leden van het ESCB oversight uit door te zorgen voor efficiënte en gezonde clearing- en betalingssystemen. De leden van het ESCB treden vaak als afwikkelende instantie voor de geldzijde van effectentransacties op. Zij zijn tevens belangrijke cliënten van csd's, die vaak de zekerheidsstelling voor monetairbeleidtransacties behandelen. De leden van het ESCB moeten van nabij bij het gebeuren betrokken worden doordat zij geraadpleegd worden bij vergunningverlening aan en toezicht op csd’s, erkenning van csd’s uit derde landen en de goedkeuring van csd-koppelingen Zij moeten voorts nauw bij het gebeuren worden betrokken doordat zij geraadpleegd worden bij de opstelling van technische regulerings- en uitvoeringsnormen alsook van richtsnoeren en aanbevelingen. De bepalingen van deze verordening moeten de verantwoordelijkheden van de Europese Centrale Bank (ECB) en de nationale centrale banken onverlet laten om te zorgen voor efficiënte en gezonde clearing- en betalingssystemen binnen de Unie en andere landen. (9) De centrale banken van de lidstaten of alle andere organen die soortgelijke functies vervullen in bepaalde lidstaten, zoals de nationale organen van de lidstaten die belast zijn met of een rol spelen in het beheer van de openbare schuld, mogen zelf een aantal diensten verlenen waardoor zij als een csd zouden kwalificeren. Die instellingen moeten vrijgesteld zijn van de vergunnings- en toezichtvereisten, maar moeten aan het volledige geheel van prudentiële vereisten voor csd’s onderworpen blijven. Aangezien centrale banken voor de afwikkeling als afwikkelende instantie optreden, moeten ook zij vrijgesteld worden van de in titel IV van deze verordening vastgestelde vereisten. (10) Behoudens andersluidende bepaling, moet deze verordening gelden voor de afwikkeling van transacties in alle financiële instrumenten en activiteiten van csd’s. Deze verordening moet voorts andere wetgeving van de Unie betreffende specifieke financiële instrumenten zoals Richtlĳn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wĳziging van Richtlĳn 96/61/EG van de Raad[11] en in overeenstemming met die richtlijn vastgestelde maatregelen onverlet laten. (11) De girale vastlegging van effecten is, met name in een context van toenemende complexiteit van houderschaps- en overdrachtmethoden, een belangrijke stap om de efficiëntie van afwikkeling te verhogen en de integriteit van een effectenuitgifte te verzekeren. Omwille van de veiligheid voorziet deze verordening in de girale vastlegging van alle effecten. Deze verordening mag geen bepaalde methode opleggen voor de initiële girale vastlegging, die kan plaatsvinden na immobilisatie middels de uitgifte van een verzamelstuk of na onmiddellijke dematerialisatie. Deze verordening mag niet opleggen welk soort instelling effecten bij uitgifte giraal moet vastleggen en staat uiteenlopende actoren, inclusief registrators, toe deze functie te vervullen. Zodra echter die effecten worden verhandeld op handelsplatforms geregeld bij Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad[12] of als zekerheid gesteld worden onder de voorwaarden van Richtlijn 2002/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juni 2002 betreffende financiëlezekerheidsovereenkomsten[13], moeten die effecten in een giraal systeem van de csd worden vastgelegd om er onder meer voor te zorgen dat al die effecten in een effectenafwikkelingssysteem kunnen worden afgewikkeld. (12) Om te zorgen voor afwikkelingsveiligheid moet elke deelnemer aan een effectenafwikkelingssysteem dat bepaalde financiële instrumenten, namelijk effecten, geldmarktinstrumenten, rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging en emissierechten, koopt of verkoopt, zijn verplichting op de voorgenomen afwikkelingsdatum afwikkelen. (13) Langere afwikkelingstermijnen voor transacties in effecten veroorzaken onzekerheid en verhoogd risico voor deelnemers aan effectenafwikkelingssystemen. Uiteenlopende afwikkelingstermijnen in de lidstaten belemmeren aansluiting en zijn bronnen van vergissingen voor uitgevende instellingen, beleggers en intermediairs. Het is bijgevolg noodzakelijk een gemeenschappelijke afwikkelingstermijn te bepalen die bevorderlijk zou zijn voor het vaststellen van de voorgenomen afwikkelingsdatum en de uitvoering van maatregelen inzake afwikkelingsdiscipline. De voorgenomen afwikkelingsdatum voor transacties in effecten die zijn toegelaten tot de handel op de handelsplatforms bij Richtlijn 2004/39/EG mag niet later vallen dan op de tweede werkdag nadat de transactie plaatsvindt. (14) Csd’s en andere marktinfrastructuren moeten maatregelen nemen om mislukte afwikkelingsoperaties te voorkomen en aan te pakken. Het is van essentieel belang dat die regels in de Unie uniform zijn en rechtstreeks worden toegepast. Met name moeten csd’s en andere marktinfrastructuren verplicht zijn procedures in werking te stellen die hen in staat stellen passende maatregelen te nemen om elke deelnemer die systematisch mislukte afwikkelingsoperaties veroorzaakt te schorsen en zijn identiteit openbaar te maken, mits die deelnemer de gelegenheid heeft opmerkingen te maken voordat die beslissing wordt genomen. (15) Een van de meest efficiënte manieren om mislukte afwikkelingsoperaties aan te pakken, is de nalatige deelnemer te verplichten tot het verrichten van een inkoop, waarbij de effecten die na de voorgenomen afwikkelingsdatum hadden moeten zijn geleverd in de markt worden gekocht en aan de ontvangende deelnemer worden geleverd. Deze verordening moet voorzien in uniforme regels betreffende bepaalde aspecten van de inkooptransactie voor alle effecten, geldmarktinstrumenten, rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging en emissierechten, zoals timing, kennisgevingstermijn, prijsstelling en straffen. (16) Aangezien hoofddoel van deze verordening is een aantal rechtstreeks aan de marktdeelnemers opgelegde juridische verplichtingen in te voeren die er onder meer in bestaan alle effecten giraal bij een csd vast te leggen zodra die effecten worden verhandeld op handelsplatforms geregeld bij Richtlijn 2004/39/EG of als zekerheid worden gesteld onder de voorwaarden van Richtlijn 2002/47/EG en hun verplichtingen uiterlijk af te wikkelen op de tweede werkdag nadat de transactie plaatsvindt en aangezien csd’s verantwoordelijk zijn voor de exploitatie van effectenafwikkelingssystemen en de toepassing van maatregelen die tijdige afwikkeling in de Unie waarborgen, is het van essentieel belang ervoor te zorgen dat alle csd’s veilig en gezond zijn en te allen tijde aan bij deze verordening vastgestelde stringente vereisten inzake organisatie, bedrijfsvoering en prudentie voldoen. Uniforme en rechtstreeks toepasselijke regels betreffende de vergunningverlening aan en het doorlopend toezicht op csd’s zijn bijgevolg een essentieel uitvloeisel van en gecorreleerd met de bij deze verordening aan de marktdeelnemers opgelegde wettelijke verplichtingen. Het is bijgevolg noodzakelijk de regels betreffende vergunningverlening aan en toezicht op csd’s in dezelfde handeling als de aan de marktdeelnemers opgelegde verplichtingen op te nemen. (17) Rekening houdend met het feit dat csd’s onderworpen moeten zijn aan een geheel van gemeenschappelijke vereisten en om de bestaande belemmeringen voor grensoverschrijdende afwikkeling op te heffen, moet elke vergunninghoudende csd de vrijheid genieten haar diensten te verlenen binnen het grondgebied van de Unie door de oprichting van een bijkantoor of door rechtstreekse dienstverlening. (18) Binnen een uniale afwikkelingsmarkt zonder grenzen is het noodzakelijk de bevoegdheden te bepalen van de verschillende autoriteiten die betrokken zijn bij de toepassing van deze verordening. De lidstaten moeten specifiek de bevoegde autoriteiten aanwijzen die verantwoordelijk zijn voor de toepassing van deze verordening, welke over de toezichts- en onderzoeksbevoegdheden moeten beschikken die noodzakelijk zijn voor de uitoefening van hun taken. Een csd moet een vergunning hebben en onder toezicht staan van de bevoegde autoriteit van haar plaats van vestiging, die in de juiste positie verkeert en bevoegd moet zijn om na te gaan hoe csd’s dagelijks opereren, om regelmatige toetsingen uit te voeren en om passende actie te ondernemen wanneer dat noodzakelijk is. Die autoriteit moet echter in een zo vroeg mogelijk stadium met andere betrokken autoriteiten overleg plegen en samenwerken, onder meer de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het oversight op elk door de csd geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem en, in voorkomend geval, de betrokken centrale banken die als afwikkelende instantie voor elk effectenafwikkelingssysteem optreden, en ook, in voorkomend geval, de bevoegde autoriteiten van andere groepsentiteiten. Deze samenwerking houdt tevens in dat aan de betrokken autoriteiten onmiddellijk informatie wordt verstrekt bij noodsituaties die van invloed zijn op de liquiditeit en de stabiliteit van het financiële stelsel in alle lidstaten waar de csd of haar deelnemers gevestigd zijn. Telkens wanneer een csd door de oprichting van een bijkantoor of door het rechtstreeks verlenen van diensten haar diensten verleent in een andere lidstaat dan de lidstaat waar zij is gevestigd, is de bevoegde autoriteit van haar plaats van vestiging hoofdzakelijk verantwoordelijk voor het toezicht op die csd. (19) Elke rechtspersoon die aan de definitie van een csd beantwoordt, dient bij de bevoegde nationale autoriteiten een vergunning aan te vragen alvorens zijn activiteiten te beginnen. Om met verschillende zakenmodellen rekening te houden, moet een csd worden gedefinieerd onder verwijzing naar bepaalde kerndiensten, die bestaan uit afwikkeling, hetgeen de exploitatie van een effectenafwikkelingssysteem, notarisdiensten en diensten voor het aanhouden van centrale effectenrekeningen inhoudt. Een csd moet ten minste een effectenafwikkelingssysteem exploiteren en één andere kerndienst verlenen. Onder die definitie vallen bijgevolg geen entiteiten die geen effectenafwikkelingssystemen exploiteren zoals registrators of publiekrechtelijke overheden en lichamen die verantwoordelijk zijn voor een registratiesysteem dat op grond van Richtlijn 2003/87/EG is opgericht. Deze combinatie van diensten is van essentieel belang willen csd’s hun rol spelen in de effectenafwikkeling en in het zorgen voor de integriteit van een effectenuitgifte. (20) Om te vermijden dat csd’s risico’s nemen in andere activiteiten dan die welke overeenkomstig deze verordening vergunningsplichtig zijn, moeten de activiteiten van de vergunninghoudende csd’s beperkt zijn tot het verlenen van diensten waarvoor hun vergunning geldt en mogen zij geen deelneming, in de zin van de verordening onder verwijzing naar de Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen[14], of, rechtstreekse of onrechtstreekse, eigendom van 20 % of meer van de stemrechten of het kapitaal in andere instellingen dan instellingen die soortgelijke diensten verlenen, aanhouden. (21) Om de veilige werking van effectenafwikkelingssystemen te waarborgen, mogen deze slechts door csd's onder de regels waarin deze verordening voorziet of door centrale banken worden geëxploiteerd. (22) Onverminderd de specifieke vereisten van de fiscale wetgeving van de lidstaten, moeten csd’s bij hun kerndiensten nevendiensten kunnen verlenen die bijdragen tot het vergroten van de veiligheid, efficiëntie en transparantie van de effectenmarkten. Indien de verlening van die diensten betrekking heeft op bronbelastingprocedures, dan zal daarbij de wetgeving van de betrokken lidstaten worden nageleefd. (23) Een csd die voornemens is een kerndienst aan een derde partij uit te besteden of een nieuwe kerndienst of nevendienst te verlenen, een ander effectenafwikkelingssysteem te exploiteren, een andere centrale bank als afwikkelende instantie te gebruiken of een csd-koppeling in te stellen, moet een vergunning aanvragen volgens dezelfde procedurevereisten als voor de initiële vergunning, behalve dan dat de bevoegde autoriteit de aanvragende csd binnen drie maanden in kennis moet stellen of de vergunning is verleend of geweigerd. (24) In derde landen gevestigde csd’s mogen hun diensten aanbieden via een bijkantoor of door middel van rechtstreekse verlening van diensten aan in de Unie gevestigde uitgevende instellingen en deelnemers met betrekking tot hun activiteiten daar en mogen koppelingen instellen met csd’s die in de Unie gevestigd zijn, behoudens erkenning door de ESMA. Gezien de mondiale aard van de financiële markten verkeert de ESMA in de beste positie om csd’s van derde landen te erkennen. De ESMA mag csd's van derde landen alleen erkennen als de Commissie besluit dat zij onderworpen zijn aan een wettelijk en toezichthoudend kader dat gelijkwaardig is aan het kader waarin deze verordening voorziet, als zij effectief vergunninghoudend zijn en onder toezicht staan in hun land en als er samenwerkingregelingen zijn getroffen tussen de ESMA en de bevoegde autoriteiten van de csd’s. Erkenning door de ESMA is afhankelijk van een effectieve gelijkwaardige erkenning van het prudentiële kader toepasselijk op csd’s die in de Unie zijn gevestigd en vergunninghoudend zijn op grond van deze verordening. (25) Gezien het mondiale karakter van de financiële markten en het systeemkritische karakter van csd's is het noodzakelijk te zorgen voor internationale convergentie van de prudentiële vereisten waaraan zij onderworpen zijn. De bepalingen van deze verordening moeten de door CPSS-IOSCO en ESCB-CESR ontwikkelde bestaande aanbevelingen volgen. De ESMA moet de bestaande normen en hun toekomstige ontwikkelingen in aanmerking nemen bij het opstellen of voorstellen tot herziening van de technische regulerings- en uitvoeringsnormen alsook de richtsnoeren en aanbevelingen die in deze verordening worden vereist. (26) Gezien de complexiteit alsook de systeemrelevantie van de csd’s en van de diensten die zij verlenen, moeten transparante bestuursregels waarborgen dat directieleden, leden van de raad van bestuur, aandeelhouders en deelnemers die in een positie verkeren zeggenschap zoals gedefinieerd onder verwijzing naar de zevende Richtlijn 83/349/EEG van de Raad van 13 juni 1983 op de grondslag van artikel 54, lid 3, onder g), van het Verdrag betreffende de geconsolideerde jaarrekening[15] uit te oefenen over de exploitatie van de csd, geschikt zijn om voor het gezonde en prudente beheer van de csd te zorgen. (27) Transparante bestuursregels moeten waarborgen dat de belangen van de aandeelhouders, het management en het personeel van de csd, enerzijds, en de belangen van hun gebruikers, anderzijds, in aanmerking worden genomen. Deze bestuursbeginselen moeten gelden onverminderd het eigendomsmodel van de csd. Voor elk door de csd geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem moeten gebruikerscomités worden opgericht om de raad van bestuur van de csd te adviseren over de hoofdzaken die van invloed zijn op de leden. (28) Gezien het belang van de aan de csd’s toevertrouwde taken moet deze verordening erin voorzien dat csd’s hun verantwoordelijkheden niet aan derden overdragen middels uitbesteding van hun activiteiten. Uitbesteding van die activiteiten moet onderworpen zijn aan strikte voorwaarden die de verantwoordelijkheid van de csd’s voor hun activiteiten in stand houden en waarborgen dat het toezicht en oversight op de csd’s niet wordt geschaad. Uitbesteding door een csd van haar activiteiten aan overheden mag, onder bepaalde voorwaarden, van die vereisten worden vrijgesteld. (29) Bedrijfsvoeringsregels moeten transparantie waarborgen in de relaties tussen de csd en haar gebruikers. Met name moet een csd beschikken over openbaargemaakte, transparante, objectieve en niet-discriminerende criteria voor deelname aan het effectenafwikkelingssysteem, op grond waarvan beperking van de toegang van deelnemers slechts mogelijk is op basis van de betrokken risico's. Een snelle en passende voorziening in rechte moet voor de bevoegde autoriteiten beschikbaar worden gesteld om elke ongerechtvaardigde weigering van csd’s om hun diensten aan deelnemers te verlenen aan te pakken. Een csd moeten de prijzen en vergoedingen voor haar diensten openbaarmaken. Om open en niet-discriminerende toegang tot csd-diensten te waarborgen en gezien de significante marktmacht die een csd op het grondgebied van haar betrokken lidstaat nog steeds geniet, mag een csd niet van haar openbaargemaakt prijsstellingsbeleid afwijken. Een csd moet in erkende communicatieprocedures voorzien. Deze deelnamebepalingen completeren en versterken het recht van marktdeelnemers om gebruik te maken van een afwikkelingssysteem in een andere lidstaat op grond van Richtlijn 2004/39/EG. (30) Gezien de centrale rol van effectenafwikkelingssystemen op de financiële markten, moeten csd’s, wanneer zij hun diensten verlenen, zorgen voor tijdige afwikkeling, integriteit van de uitgifte, scheiding van de voor elke deelnemer aangehouden effectenrekeningen en de mogelijkheid om, op verzoek, verdere scheiding van rekeningen van cliënten van de deelnemers aan te bieden. Csd’s moeten ervoor zorgen dat deze vereisten voor elk door hen geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem afzonderlijk gelden. (31) Om afwikkelingsrisico’s ten gevolge van de insolventie van de afwikkelende instantie te vermijden, moet een csd, telkens wanneer het praktisch en mogelijk is, de geldzijde van de effectentransactie afwikkelen via bij de centrale bank geopende rekeningen. Als deze optie niet praktisch en mogelijk is, moet een csd in staat zijn af te wikkelen via rekeningen die zijn geopend bij een kredietinstelling welke is opgericht overeenkomstig de voorwaarden van Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen[16] en onder de specifieke vergunningsprocedure en prudentiële vereisten van titel IV van deze verordening. Die kredietinstelling moet, wanneer zij als afwikkelende instantie optreedt, aan de deelnemers van de csd de in deze verordening vastgestelde onder de vergunning vallende diensten kunnen verlenen, en mag overigens andere diensten verlenen die niet onder deze verordening vallen. (32) Aangezien Richtlijn 2006/48/EG geen specifieke risico's inzake krediet binnen de werkdag en liquiditeitsrisico’s ten gevolge van het verlenen van bancaire nevendiensten bij afwikkeling aanpakt, moeten kredietinstellingen die dergelijke diensten verlenen ook aan specifieke strengere krediet- en liquiditeitsrisico’s beperkende vereisten worden onderworpen die voor elk effectenafwikkelingssysteem moeten gelden ten aanzien waarvan zij als afwikkelende instantie optreden. Om te waarborgen dat specifieke maatregelen die gericht zijn op het beperken van krediet- en liquiditeitsrisico's volledig worden nageleefd, moeten de bevoegde autoriteiten in staat zijn te vereisen dat csd's meer dan een kredietinstelling aanwijzen telkens wanneer zij op basis van het beschikbare bewijs kunnen aantonen dat de uitzettingen van de ene kredietinstelling op de concentratie van krediet- en liquiditeitsrisico's niet volledig beperkt is. (33) De vereiste dat de afwikkeling van de geldzijde van de effectentransactie door een afzonderlijke juridische entiteit wordt uitgevoerd die als afwikkelende instantie optreedt, is een belangrijke maatregel om de veiligheid en veerkracht van csd’s te vergroten. Die scheiding tussen kerndiensten van csd’s en bancaire nevendiensten bij afwikkeling lijkt immers onontbeerlijk om het gevaar uit te schakelen dat risico’s van de bankdiensten, zoals krediet- en liquiditeitsrisico’s, naar de kerndiensten van de csd’s overslaan. Er zijn, om het beoogde niveau van veiligheid en veerkracht van csd’s te waarborgen, geen minder ingrijpende maatregelen beschikbaar voor het uitschakelen van die krediet- en liquiditeitsrisico’s. Om echter de efficiëntie die voortvloeit uit de verlening van zowel csd- als bankdiensten binnen dezelfde groep van ondernemingen te garanderen, mag de vereiste dat bankdiensten door een afzonderlijke kredietinstelling worden uitgevoerd er niet aan in de weg staan dat die kredietinstelling tot dezelfde groep van ondernemingen behoort als de csd. Als binnen dezelfde groep van ondernemingen zowel csd- als bankdiensten worden verleend, moeten, om de veiligheid en efficiëntie van de verleende diensten te verhogen, de activiteiten van de kredietinstelling die bankdiensten verleent beperkt zijn tot de verlening van bancaire nevendiensten bij afwikkeling. Voorts moet een afwijking van de verplichting om bancaire nevendiensten bij afwikkeling van csd-kerndiensten te scheiden voorhanden zijn wanneer er geen gevaar bestaat dat krediet- en liquiditeitsrisico's van de bankdiensten naar de verlening van csd-kerndiensten overslaan. Om een consistente toepassing te waarborgen van de mogelijkheid om af te wijken van het verbod voor csd's om bancaire nevendiensten te verlenen, moet de Commissie bevoegd zijn om op verzoek van een nationale bevoegde autoriteit te beslissen of een dergelijke afwijking is toegestaan omdat de verlening van zowel csd-kerndiensten als bankdiensten door dezelfde rechtspersoon geen systeemrisico inhoudt. In ieder geval mag een csd waaraan een dergelijke afwijking is toegestaan en die beschikt over een vergunning om de activiteiten van een kredietinstelling te verrichten uitsluitend bancaire nevendiensten bij afwikkeling verlenen. (34) Om een voldoende mate van veiligheid en continuïteit van de door de csd’s verrichte diensten te verzekeren, moeten csd’s onderworpen zijn aan specifieke uniforme en rechtstreeks toepasselijke prudentiële en kapitaalvereisten die hun juridische, operationele en beleggingsrisico’s beperken. (35) De veiligheid van de tussen twee csd’s getroffen koppelingsregelingen moet onderworpen zijn aan specifieke vereisten om de toegang van hun respectieve deelnemers tot andere effectenafwikkelingssystemen mogelijk te maken. De vereiste om bancaire nevendiensten in een afzonderlijke rechtspersoon te verlenen, mag niet verhinderen dat csd's die diensten ontvangen, met name wanneer zij aan een door een andere csd geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem deelnemen. Het is bijzonder belangrijk dat alle potentiële risico's die uit de koppelingsregelingen voortvloeien, zoals krediet-, liquiditeits-, organisatorische of alle andere relevante risico's voor csd's volledig beperkt zijn. Voor interoperabiliteitskoppelingen is het belangrijk dat bij gekoppelde effectenafwikkelingssystemen overboekingsopdrachten op hetzelfde moment het systeem binnenkomen, onherroepelijk zijn en overboekingen van effecten en geld een definitief karakter hebben. Dezelfde beginselen moeten gelden voor csd’s die voor het afwikkelen een gemeenschappelijke informatietechnologie (IT)-infrastructuur gebruiken. (36) Als exploitanten van effectenafwikkelingssystemen vervullen csd’s een hoofdrol in het proces van overboeking van effecten op effectenrekeningen. Om met name in een grensoverschrijdende context de rechtszekerheid te vergroten, is het belangrijk duidelijke regels vast te stellen betreffende het geldende recht voor eigendomsaspecten met betrekking tot de effecten die door een csd op haar rekeningen worden aangehouden. Volgens de benadering van de bestaande collisieregels moet het geldende recht het recht zijn van de plaats waar de rekeningen van een csd worden aangehouden. (37) In veel lidstaten zijn uitgevende instellingen wettelijk verplicht bepaalde soorten effecten, met name aandelen, binnen hun nationale csd’s uit te geven. Om deze belemmering voor de vlotte werking van de uniale posttransactionele markt op te heffen en uitgevende instellingen in staat te stellen voor de meest efficiënte wijze van beheer van hun effecten te kiezen, moeten uitgevende instellingen het recht hebben voor de vastlegging van hun effecten en het ontvangen van alle betrokken csd-diensten elke in de Unie gevestigde csd te kiezen. Een snelle en passende voorziening in rechte moet voor de bevoegde autoriteiten beschikbaar worden gesteld om elke ongerechtvaardigde weigering van csd’s om hun diensten aan uitgevende instellingen te verlenen aan te pakken. Om de rechten van de aandeelhouders te beschermen, mag het recht van uitgevende instellingen om een csd te kiezen niet de toepassing verhinderen van het nationale vennootschapsrecht dat de effecten en de verhouding tussen uitgevende instellingen en hun aandeelhouders beheerst. (38) De Europese Gedragscode voor clearing en afwikkeling van 7 november 2006[17] heeft een vrijwillig kader in het leven geroepen om toegang tussen csd’s en andere marktinfrastructuren mogelijk te maken. De posttransactionele sector blijft echter volgens nationale scheidingslijnen gefragmenteerd, waardoor grensoverschrijdende transacties duurder zijn. Het is noodzakelijk uniforme voorwaarden voor koppelingen tussen csd’s en voor toegang tussen csd’s en andere marktinfrastructuren vast te stellen. Om csd’s in staat te stellen hun deelnemers toegang tot andere markten te verlenen, moeten zij het recht hebben om deelnemer te worden van een andere csd of om een andere csd te verzoeken speciale functies voor toegang tot die csd te ontwikkelen. Een snelle en passende voorziening in rechte moet voor de bevoegde autoriteiten beschikbaar worden gesteld om elke ongerechtvaardigde weigering van een csd om toegang aan een andere csd te verlenen, aan te pakken. Aangezien csd-koppelingen bijkomend afwikkelingsrisico kunnen inhouden, moeten zij aan vergunningsplicht en toezicht door de betrokken bevoegde autoriteiten zijn onderworpen. (39) Csd’s moeten tevens toegang hebben tot de transactieaanvoer van een ctp of een handelsplatform en die marktinfrastructuren moeten toegang hebben tot de door de csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen, tenzij die toegang de exploitatie van hun activiteiten in het gedrang brengt. Een snelle en passende voorziening in rechte moet voor de bevoegde autoriteiten beschikbaar worden gesteld om elke ongerechtvaardigde weigering van csd’s of marktinfrastructuren om toegang te bieden tot hun diensten aan te pakken. (40) Een streng prudentieel en bedrijfsvoeringskader voor de financiële sector moet op strenge toezicht- en sanctieregelingen berusten. Daartoe moeten toezichthoudende autoriteiten voldoende bevoegdheden bezitten en moeten zij op basis van afschrikkende sanctieregelingen tegen onwettige bedrijfsvoering kunnen optreden. Een evaluatie van bestaande sanctiebevoegdheden en hun praktische toepassing om de convergentie van de sancties binnen het gehele scala van toezichtactiviteiten te bevorderen, is uitgevoerd in de mededeling van de Commissie van 8 december 2010 aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s betreffende het versterken van sanctieregelingen in de financiële sector. (41) Bijgevolg moeten, om te zorgen voor effectieve naleving van de vereisten van deze verordening door de csd’s, de als afwikkelende instantie aangewezen kredietinstellingen, de leden van hun managementorganen en alle andere personen die daadwerkelijk zeggenschap uitoefenen over hun bedrijf of alle andere personen, de bevoegde autoriteiten administratieve sancties en maatregelen kunnen toepassen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (42) Om afschrikking en consistente toepassing van de sancties in alle lidstaten te waarborgen, moet deze verordening voorzien in een lijst van de voornaamste administratieve sancties en maatregelen waarover de bevoegde autoriteiten moeten kunnen beschikken, in de bevoegdheid om die sancties en maatregelen op te leggen aan alle personen, natuurlijke of rechtspersonen, die verantwoordelijk zijn voor een inbreuk, in een lijst van belangrijke criteria bij het bepalen van het niveau en de soort van sancties en maatregelen en in niveaus van administratieve geldelijke sancties. Bij administratieve geldboetes moet rekening worden gehouden met factoren zoals geconstateerd financieel voordeel ten gevolge van de inbreuk, de ernst en de duur van de inbreuk, verzwarende of verzachtende omstandigheden, het feit dat geldboetes een afschrikkend effect moeten hebben en, in voorkomend geval, een korting wegens samenwerking met de bevoegde autoriteit moeten omvatten Bij de vaststelling en bekendmaking van sancties moeten de grondrechten worden nageleefd die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven (artikel 7), het recht op bescherming van persoonsgegevens (artikel 8) en het recht op een effectieve voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht (artikel 47). (43) Om potentiële inbreuken op te sporen, moeten effectieve mechanismen ter stimulering van de rapportage van potentiële of actuele inbreuken op deze verordening aan de bevoegde autoriteiten in werking worden gesteld. Deze mechanismen moeten toereikende waarborgen omvatten voor de personen die potentiële of actuele inbreuken op deze verordening rapporteren en de personen die van die inbreuken worden beschuldigd. Er dienen passende procedures te worden ingesteld om te voldoen aan het recht van de beschuldigde persoon op bescherming van de persoonsgegevens, aan het recht op verdediging en om te worden gehoord voordat een definitieve beslissing wordt genomen die van invloed is op die persoon alsook het recht op een effectieve voorziening in rechte bij een rechtbank tegen elke beslissing of maatregel die van invloed is op die persoon. (44) Deze verordening dient alle in het recht van de lidstaten voorkomende bepalingen met betrekking tot strafrechtelijke sancties onverlet te laten. (45) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens[18] beheerst de in de lidstaten ingevolge deze verordening uitgevoerde verwerking van persoonsgegevens. Elke uitwisseling of doorgifte van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten van de lidstaten moet in overeenstemming zijn met de regels betreffende de overdracht van persoonsgegevens zoals vastgesteld in Richtlijn 95/46/EG. Verordening (EC) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens[19] beheerst de verwerking van persoonsgegevens door de ESMA ingevolge deze verordening. Elke uitwisseling of doorgifte van persoonsgegevens door de ESMA moet in overeenstemming zijn met de regels betreffende de overdracht van persoonsgegevens zoals vastgesteld in Verordening (EC) nr. 45/2001. (46) Deze verordening voldoet aan de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend, in het bijzonder het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven, het recht op de bescherming van persoonsgegevens, het recht op een effectieve voorziening in rechte of op een onpartijdig gerecht, het recht om niet tweemaal voor hetzelfde delict te worden berecht of gestraft en de vrijheid van ondernemerschap, en moet in overeenstemming met die rechten en beginselen worden toegepast. (47) De Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA), opgericht bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/77/EG[20] van de Commissie moet een centrale rol spelen in de toepassing van deze verordening door voor consistente toepassing van de uniale regels door de bevoegde autoriteiten te zorgen en door meningsverschillen tussen hen te beslechten. (48) Het zou efficiënt en passend zijn om aan de ESMA, als instelling met hooggespecialiseerde deskundigheid betreffende effecten en effectenmarkten, de uitwerking toe te vertrouwen van aan de Commissie voor te leggen ontwerpen van technische regulerings- en uitvoeringsnormen die geen beleidskeuzen inhouden. Telkens wanneer gespecificeerd, moet de ESMA tevens de leden van het ESCB en de Europese Bankautoriteit (EBA), opgericht bij Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/78/EG van de Commissie nauw hierbij betrekken[21]. (49) De Commissie moet worden gemachtigd om in overeenstemming met artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en met de procedures vastgesteld in de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 technische reguleringsnormen vast te stellen ten aanzien van de nadere maatregelen inzake afwikkelingsdiscipline, de informatie en andere elementen die door een csd in haar vergunningsaanvraag moeten worden opgenomen, de informatie die de verschillende autoriteiten elkaar verstrekken bij het toezicht op de csd's, de nadere regels voor de samenwerkingsregelingen tussen de autoriteiten van het land van herkomst en het land van ontvangst, de elementen van de bestuursregelingen voor csd's, de nadere regels voor de vastleggingen die door de csd's moeten worden bewaard, de nadere regels voor de maatregelen die door de csd's moeten worden genomen zodat de integriteit van de uitgifte in stand wordt gehouden, de bescherming van de effecten van de deelnemers, de tijdige voltooiing van een afwikkeling, de beperking van de operationele risico's en van de risico's die uit de csd-koppelingen voortkomen, de nadere regels voor de kapitaalvereisten voor csd's en de nadere regels voor de prudentiële vereisten inzake krediet- en liquiditeitsrisico's voor de aangewezen kredietinstellingen. (50) De Commissie moet eveneens gemachtigd worden om technische uitvoeringsnormen vast te stellen middels uitvoeringshandelingen ingevolge artikel 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in overeenstemming met de procedure vastgesteld in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 ten aanzien van standaardformulieren en modellen voor de vergunningsaanvraag door csd's, voor de verstrekking van informatie tussen verschillende bevoegde autoriteiten met het oog op het toezicht op csd's, voor de betrokken samenwerkingsregelingen tussen de autoriteiten van het land van herkomst en het land van ontvangst, voor het formaat van de vastleggingen die door de csd's moeten worden bewaard, voor de procedures in gevallen waarin een deelnemer of een uitgevende instelling de toegang tot een csd is ontzegd, csd's onderling of ten aanzien van andere marktinfrastructuren de toegang is ontzegd en voor de raadpleging van verschillende autoriteiten vóór vergunningverlening aan een afwikkelende instantie. (51) De Commissie moet worden gemachtigd om gedelegeerde handelingen vast te stellen in overeenstemming met artikel 290 van het Verdrag. Er moeten met name gedelegeerde handelingen worden vastgesteld met betrekking tot specifieke nadere regels op het gebied van definities, de criteria op grond waarvan de bedrijfsactiviteiten van een csd in een lidstaat van ontvangst als van substantieel belang voor die lidstaat moeten worden beschouwd, de diensten waarvoor een csd van een derde land erkenning bij de ESMA dient aan te vragen en de informatie die de aanvragende csd in zijn erkenningsaanvraag aan de ESMA moet verstrekken, de risico's die een weigering door een csd van toegang tot deelnemers kunnen rechtvaardigen en de elementen van de voor verzoekende deelnemers beschikbare procedure, de beoordeling van situaties wanneer afwikkeling in centralebankgeld niet praktisch en mogelijk is, de elementen van de procedure voor toegang van uitgevende instellingen tot csd's, toegang tussen csd's en tussen csd's en andere marktinfrastructuren. (52) Om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te verzekeren, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend om, ten aanzien van de erkenning van csd's van derde landen en het toestaan van afwijkingen van de verplichting om bancaire nevendiensten bij afwikkeling van csd-kerndiensten te scheiden, beslissingen te nemen over de beoordeling van regels van derde landen. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren[22]. (53) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk het vaststellen van uniforme vereisten voor afwikkeling alsook voor csd's, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang van het optreden beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel als vastgesteld in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, maatregelen nemen. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel, als vastgesteld in dat artikel, gaat deze verordening niet verder dan nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken. (54) Het is noodzakelijk Richtlijn 98/26/EG te wijzigen om deze in overeenstemming te brengen met Richtlijn 2010/78/EU van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot wijziging van de Richtlijnen 98/26/EG, 2002/87/EG, 2003/6/EG, 2003/41/EG, 2003/71/EG, 2004/39/EG, 2004/109/EG, 2005/60/EG, 2006/48/EG, 2006/49/EG en 2009/65/EG wat de bevoegdheden van de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen) en de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten) betreft[23], waarbij aangewezen effectenafwikkelingssystemen niet langer aan de Commissie, maar aan de ESMA ter kennis worden gebracht. (55) De toepassing van de vergunnings- en erkenningsvereisten van deze verordening moet worden uitgesteld om in de Unie of in derde landen gevestigde csd's voldoende tijd te geven om de vergunning en erkenning aan te vragen waarin deze verordening voorziet. (56) Het is tevens noodzakelijk de toepassing uit te stellen van de vereisten van girale vastlegging van bepaalde effecten en afwikkeling van verplichtingen in effectenafwikkelingssystemen uiterlijk op de tweede werkdag na de transactie om marktdeelnemers die effecten in papieren vorm aanhouden of langere afwikkelingstermijnen gebruiken voldoende tijd te geven om aan die vereisten te voldoen, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Titel I Onderwerp, toepassingsgebied en definities Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Deze verordening stelt uniforme vereisten voor de afwikkeling van financiële instrumenten in de Unie en regels vast voor de organisatie en het beheer van centrale effectenafwikkelingssystemen om veilige en vlotte afwikkeling te bevorderen. 2. Behoudens andersluidende bepaling in deze verordening, is deze verordening van toepassing op de afwikkeling van alle financiële instrumenten en activiteiten van csd’s. 3. Deze verordening laat bepalingen van uniale wetgeving betreffende specifieke financiële instrumenten, met name Richtlijn 2003/87/EG, onverlet. 4. De artikelen 9 tot en met 18 en 20 alsook de bepalingen van titel IV zijn niet van toepassing op de leden van het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB), andere nationale organen van de lidstaten die soortgelijke functies vervullen, of overheidsorganen van de lidstaten die belast zijn met of een rol spelen in het beheer van de openbare schuld. Artikel 2 Definities 1. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: (1) ‘centrale effectenbewaarinstelling’ (‘csd’): een rechtspersoon die een effectenafwikkelingssysteem exploiteert als bedoeld in punt 3 van afdeling A van de bijlage en ten minste één andere kerndienst uitvoert als bedoeld in afdeling A van de bijlage; (2) ‘afwikkeling’: de voltooiing van een effectentransactie met het doel verplichtingen van deelnemers te vervullen middels de overboeking van geld of effecten; (3) ‘effectenafwikkelingssysteem’: een systeem overeenkomstig het eerste en tweede streepje van punt a) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG waarvan het bedrijf bestaat uit de uitvoering van overboekingsopdrachten in de zin van het tweede streepje van punt i) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG; (4) ‘afwikkelingstermijn’: de tijdsperiode tussen de transactiedatum en de voorgenomen afwikkelingsdatum; (5) ‘werkdag’: werkdag in de zin van punt n) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG; (6) ‘mislukte afwikkelingsoperatie’: het niet optreden van afwikkeling van een effectentransactie op de voorgenomen afwikkelingsdatum wegens een gebrek aan effecten of geld, ongeacht de grondoorzaak; (7) ‘voorgenomen afwikkelingsdatum’: de door de partijen bij een effectentransactie overeengekomen datum waarop afwikkeling moet plaatsvinden; (8) ‘centrale tegenpartij (ctp)’: een entiteit die zich tussen de tegenpartijen bij de contracten die worden verhandeld binnen één of meer financiële markten plaatst en de koper voor elke verkoper en de verkoper voor elke koper wordt; (9) ‘bevoegde autoriteit’: de autoriteit die door elke lidstaat wordt aangewezen in overeenstemming met artikel 10; (10) ‘deelnemer’: elke deelnemer, in de zin van punt f) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG, inclusief een ctp, aan een effectenafwikkelingssysteem; (11) ‘deelneming’: deelneming in de zin van de eerste zin van artikel 17 van Richtlijn 78/660/EEG, of de rechtstreekse of onrechtstreekse eigendom van 20 % of meer van de stemrechten of het kapitaal van een onderneming; (12) ‘lidstaat van herkomst’: de lidstaat waarin aan een csd een vergunning is verleend; (13) ‘lidstaat van ontvangst’: de lidstaat, met uitzondering van de lidstaat van herkomst, waar een csd een bijkantoor heeft of csd-diensten verleent; (14) ‘bijkantoor’: een kantoor, met uitzondering van het hoofdkantoor, dat een onderdeel is van een csd, dat geen rechtspersoonlijkheid heeft en dat csd-diensten verleent waarvoor de csd een vergunning heeft; (15) ‘zeggenschap’: de relatie tussen twee ondernemingen in de zin van artikel 1 van Richtlijn 83/349/EEG; (16) ‘wanbetaling van de deelnemer’: een situatie waarin een insolventieprocedure, in de zin van punt j) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG, tegen een deelnemer wordt geopend; (17) ‘levering tegen betaling’: een effectenafwikkelingsmechanisme dat een overboeking van effecten verbindt met een overboeking van geld op een wijze dat de levering van effecten enkel optreedt als de overeenkomstige betaling optreedt; (18) ‘effectenrekening’: een rekening waarop effecten mogen worden gecrediteerd of gedebiteerd; (19) ‘csd-koppeling’: een regeling tussen csd’s waarbij een csd een rekening opent in het effectenafwikkelingssysteem van een andere csd om de overboeking van effecten van haar deelnemers naar de deelnemers van die csd te vergemakkelijken. Csd-koppelingen omvatten standaardkoppelingstoegang, op maat gemaakte koppelingstoegang en interoperabele koppelingen; (20) ‘standaardkoppelingstoegang’: een csd-koppeling waarbij een csd met een andere csd verbonden is zoals elke andere deelnemer met het door die andere csd geëxploiteerde effectenafwikkelingssysteem verbonden is; (21) ‘op maat gemaakte koppelingstoegang’: een csd-koppeling waarbij een csd specifieke diensten aan een andere csd verleent die verschillen van de diensten die aan andere deelnemers aan haar effectenafwikkelingssysteem worden verleend; (22) ‘interoperabiliteitskoppelingen’: csd-koppelingen waarbij de door csd’s geëxploiteerde effectenafwikkelingssystemen interoperabel worden in de zin van punt o) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG; (23) ‘effecten’: effecten in de zin van punt 18) van artikel 4 van Richtlijn 2004/39/EG; (24) ‘geldmarktinstrumenten’: geldmarktinstrumenten in de zin van punt 19) van artikel 4 van Richtlijn 2004/39/EG; (25) ‘rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging’: rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging als bedoeld in punt 3) van afdeling C van bijlage I van Richtlijn 2004/39/EG; (26) ‘emissierechten’: alle eenheden die erkend zijn voor naleving van de vereisten van Richtlijn 2003/87/EG; (27) ‘gereglementeerde markt’: gereglementeerde markt in de zin van punt 14) van artikel 4 van Richtlijn 2004/39/EG; (28) ‘multilaterale handelsfaciliteit (Multilateral trading facility – mtf): multilaterale handelsfaciliteit in de zin van punt 15) van artikel 4 van Richtlijn 2004/39/EG; (29) ‘georganiseerde handelsfaciliteit’ (organised trading facility – otf): een door een beleggingsonderneming of een marktexploitant geëxploiteerd systeem of faciliteit, anders dan een gereglementeerde markt of mtf, waarin meerdere koop- en verkoopintenties van derden met betrekking tot financiële instrumenten op zodanige wijze met elkaar in contact kunnen komen dat er een overeenkomst uit voortvloeit overeenkomstig het bepaalde in titel II van Richtlijn 2004/39/EG; (30) ‘dochteronderneming’ : een dochteronderneming in de zin van artikel 1 van Richtlijn 83/349/EEG; (31) ‘afwikkelende instantie’: afwikkelende instantie in de zin van punt d) van artikel 2 van Richtlijn 98/26/EG. 2. De Commissie is bevoegd om in overeenstemming met artikel 64 gedelegeerde handelingen vast te stellen betreffende maatregelen om de technische elementen van de definities in de punten 17), 20), 21) en 22) van lid 1 te specificeren en om de nevendiensten als bedoeld in de punten 1) tot en met 4) van afdeling B van de bijlage en de diensten als bedoeld in de punten 1) en 2) van afdeling C van de bijlage te specificeren. Titel II Effectenafwikkeling Hoofdstuk I Giralisering Artikel 3 Giralisering 1. Elke onderneming die effecten uitgeeft die toegelaten zijn tot de handel op de gereglementeerde markten zorgt ervoor dat die effecten in girale vorm worden weergegeven na immobilisatie middels de uitgifte van een verzamelstuk, dat de gehele uitgifte vertegenwoordigt, of na een rechtstreekse uitgifte van de effecten in gedematerialiseerde vorm. 2. Indien de in lid 1 bedoelde effecten op gereglementeerde markten, multilaterale handelsfaciliteiten (mtf's) of georganiseerde handelsfaciliteiten (otf's) verhandeld worden of ingevolge een financiëlezekerheidsovereenkomst in de zin van punt a) van artikel 2 van Richtlijn 2002/47/EG worden overgedragen, worden deze effecten vóór de transactiedatum bij een csd giraal vastgelegd, tenzij zij reeds zijn vastgelegd. Artikel 4 Handhaving 1. De autoriteiten van de lidstaten waar de onderneming die effecten uitgeeft is gevestigd, zijn bevoegd om ervoor te zorgen dat artikel 3, lid 1, wordt toegepast. 2. De voor het toezicht op de gereglementeerde markten, mtf's en otf's bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat artikel 3, lid 2, wordt toegepast wanneer de in artikel 3, lid 1, bedoelde effecten op gereglementeerde markten, mtf's en otf's worden verhandeld. 3. De autoriteiten van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor de toepassing van Richtlijn 2002/47/EG zijn bevoegd om ervoor te zorgen dat artikel 3, lid 2, van deze verordening wordt toegepast wanneer de in artikel 3, lid 1, van deze verordening bedoelde effecten worden overgedragen ingevolge een financiëlezekerheidsovereenkomst in de zin van punt a) van artikel 2 van Richtlijn 2002/47/EG. Hoofdstuk II Afwikkelingstermijnen Artikel 5 Voorgenomen afwikkelingsdatums 1. Elke deelnemer aan een effectenafwikkelingssysteem die voor eigen rekening of namens een derde effecten, geldmarktinstrumenten, rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging en emissierechten koopt of verkoopt, wikkelt op de voorgenomen afwikkelingsdatum zijn verplichting met betrekking tot het effectenafwikkelingssysteem af. 2. Ten aanzien van in lid 1 bedoelde effecten die verhandeld worden op de gereglementeerde markten, mtf's of otf's, valt de voorgenomen afwikkelingsdatum niet later dan op de tweede werkdag nadat de transactie plaatsvindt. 3. De betrokken autoriteit van de lidstaat waarvan het recht op het door een csd geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem van toepassing is, is bevoegd om ervoor te zorgen dat de leden 1 en 2 worden toegepast. Hoofdstuk III Afwikkelingsdiscipline Artikel 6 Maatregelen om mislukte afwikkelingsoperaties te voorkomen 1. Elke gereglementeerde markt, mtf of otf stelt procedures in die de bevestiging mogelijk maken van relevante gegevens over transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten op dag waarop de opdrachten eraan zijn gezonden. 2. Voor elk effectenafwikkelingssysteem dat een csd exploiteert, stelt zij procedures vast die de afwikkeling van transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten op de voorgenomen afwikkelingsdatum vergemakkelijken. Zij bevordert vroege afwikkeling op de voorgenomen afwikkelingsdatum middels passende mechanismen, zoals een progressieve tariefstructuur. 3. Voor elk effectenafwikkelingssysteem dat een csd exploiteert, stelt zij monitoringinstrumenten in die haar in staat stellen vooraf de afwikkelingen van transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten te identificeren waarvan de kans op mislukken het grootst is en vereist zij dat de deelnemers die transacties op de voorgenomen afwikkelingsdatum afwikkelen. 4. De Europese Autoriteit voor effecten en markten ontwikkelt in overleg met de leden van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB) ontwerpen van technische reguleringsnormen om nadere regels te specificeren voor de procedures die bevestiging mogelijk maken van relevante informatie over transacties en afwikkeling vergemakkelijken als bedoeld in de leden 1 en 2 en nadere regels te geven voor de instelling van de monitoringinstrumenten om de afwikkelingstransacties te identificeren die de grootste kans maken op mislukking als bedoeld in lid 3. De ESMA dient die ontwerpen van technische reguleringsnormen binnen zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening bij de Commissie in. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de in de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 neergelegde procedure vast te stellen. Artikel 7 Maatregelen om mislukte afwikkelingsoperaties aan te pakken 1. Voor elk effectenafwikkelingssysteem dat een csd exploiteert, stelt zij een systeem in dat mislukte afwikkelingsoperaties monitort voor transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten. Zij verstrekt aan de bevoegde autoriteit en aan elke persoon met een legitiem belang regelmatig rapporten betreffende het aantal mislukte afwikkelingsoperaties en informatie over mislukte afwikkelingsoperaties en alle andere relevante informatie. De bevoegde autoriteiten delen met de ESMA alle relevante informatie betreffende mislukte afwikkelingsoperaties. 2. Voor elk effectenafwikkelingssysteem dat een csd exploiteert, stelt zij procedures in die de afwikkeling vergemakkelijken van transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten die niet op de voorgenomen afwikkelingsdatum zijn afgewikkeld. Die procedures voorzien in een voldoende afschrikkend bestraffingsmechanisme voor deelnemers die de mislukte afwikkelingsoperaties veroorzaken. 3. Een deelnemer aan een effectenafwikkelingssysteem die nalaat de in artikel 5, lid 1, bedoelde financiële instrumenten op de voorgenomen afwikkelingsdatum aan de ontvangende deelnemer te leveren, is verplicht tot het uitvoeren van een inkoop waarbij die instrumenten uiterlijk vier dagen na de voorgenomen afwikkelingsdatum in de markt worden gekocht en aan die ontvangende deelnemer worden geleverd en andere maatregelen in overeenstemming met lid 4. 4. Bij de in lid 3 bedoelde maatregelen wordt ten minste het volgende gespecificeerd: (a) de door de in gebreke blijvende deelnemer betaalde dagelijkse geldstraf voor elke werkdag tussen de voorgenomen afwikkelingsdatum en de werkelijke afwikkelingsdatum; (b) de aan de in gebreke blijvende deelnemer toegekende kennisgevingstermijn vóór de uitvoering van de inkoop; (c) de prijsstelling en kosten van een inkoop; (d) in voorkomend geval, de partij die de inkoop uitvoert; (e) het bedrag van de schadevergoeding voor de ontvangende deelnemer indien de uitvoering van de inkoop niet mogelijk is. 5. De in lid 3 bedoelde maatregelen waarborgen dat: (a) de ontvangende deelnemer ten minste de bij de transactie overeengekomen prijs van de financiële instrumenten ontvangt; (b) de door de in gebreke blijvende deelnemer betaalde dagelijkse geldstraf voldoende afschrikkend is voor de in gebreke blijvende deelnemer; (c) indien de uitvoering van de inkoop niet mogelijk is, het bedrag van de aan de ontvangende deelnemer betaalde geldelijke schadevergoeding hoger is dan de bij de transactie overeengekomen prijs van de financiële instrumenten en de laatste publiek beschikbare prijs voor die instrumenten op het handelsplatform waar de transactie heeft plaatsgevonden en voldoende afschrikkend is voor de in gebreke blijvende deelnemer; (d) de in lid 7 bedoelde partijen, inclusief de ctp’s, die de inkoop verrichten, aan de deelnemers de voor deze dienst in rekening gebrachte vergoedingen bekendmaken; (e) als een andere partij dan de nalatige deelnemer de inkoop uitvoert, de nalatige deelnemer alle bedragen terugbetaalt die door de uitvoerende partij in overeenstemming met de leden 3 en 4 zijn betaald. 6. Csd’s, ctp’s, gereglementeerde markten, otf's en otf’s stellen procedures in die hen in staat stellen elke deelnemer die systematisch nalaat de in lid 1 bedoelde financiële instrumenten of geld op de voorgenomen afwikkelingsdatum te leveren te schorsen en diens identiteit openbaar te maken, uitsluitend na die deelnemer in de gelegenheid te hebben gesteld zijn opmerkingen te maken. 7. De leden 2 tot en met 6 zijn van toepassing op alle transacties in de in artikel 5, lid 1, bedoelde instrumenten die toegelaten zijn tot de handel op de gereglementeerde markten, op otf's of otf’s verhandeld worden of door een ctp gecleard zijn. Voor transacties die door een ctp gecleard zijn alvorens binnen een effectenafwikkelingssysteem te zijn afgewikkeld, worden de in de leden 3 tot en met 5 bedoelde maatregelen door de ctp uitgevoerd. Voor niet door een ctp geclearde transacties nemen de gereglementeerde markten, mtf’s en otf’s in hun interne regels op dat hun deelnemers aan de in de leden 3 tot en met 5 bedoelde maatregelen onderworpen moeten zijn. 8. De ESMA ontwikkelt in overleg met de leden van het ESCB ontwerpen van technische reguleringsnormen om de nadere regels te specificeren voor het systeem dat mislukte afwikkelingsoperaties monitort en de rapporten betreffende mislukte afwikkelingsoperaties als bedoeld in lid 1, van de procedures voor het vergemakkelijken van de afwikkeling van transacties na mislukte afwikkelingsoperaties als bedoeld in lid 2 en de in de leden 3 tot en met 5 bedoelde maatregelen. De ESMA dient die ontwerpen van technische reguleringsnormen binnen zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening bij de Commissie in. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de in de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 neergelegde procedure vast te stellen. Artikel 8 Handhaving 1. De betrokken autoriteit van de lidstaat waarvan het recht van toepassing is op het door een csd geëxploiteerd effectenafwikkelingssysteem is bevoegd om te zorgen voor toepassing van de artikelen 6 en 7 en voor monitoring van de opgelegde straffen, in nauw overleg met de in artikel 7 bedoelde autoriteiten die bevoegd zijn voor het toezicht op de gereglementeerde markten, mtf’s, otf’s en ctp’s. Met name monitoren de autoriteiten de toepassing van de in artikel 7, leden 2 en 4, bedoelde straffen en van de in artikel 7, lid 6, bedoelde maatregelen. 2. Om consistente, efficiënte en effectieve toezichtpraktijken binnen de Unie in verband met de artikelen 6 en 7 van deze Verordening te waarborgen, mag de ESMA richtsnoeren geven in overeenstemming met artikel 16 Verordening (EU) nr. 1095/2010. Titel III Centrale effectenbewaarinstellingen Hoofdstuk I Vergunningverlening aan en toezicht op csd’s Afdeling 1 Voor de vergunningverlening aan en het toezicht op csd’s verantwoordelijke autoriteiten Artikel 9 Bevoegde autoriteit Een csd verkrijgt een vergunning bij en staat onder toezicht van de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar zij is gevestigd. Artikel 10 Aanwijzing van de bevoegde autoriteit 1. Elke lidstaat wijst de bevoegde autoriteit aan die verantwoordelijk is voor het uitvoeren van de taken uit hoofde van deze verordening voor de vergunningverlening aan en het toezicht op de op zijn grondgebied gevestigde csd’s en stelt de ESMA daarvan in kennis. Indien een lidstaat meer dan