1.3

De Europese Unie is er tijdens de onderhandelingen in Kopenhagen niet in geslaagd dat te bereiken wat zij voor ogen had of om haar partners te overtuigen. Dit heeft deels te maken met haar ambities, die voor veel andere landen te groots zijn om op dit moment in mee te kunnen gaan. Deels ook is dit te wijten aan het feit dat de partnerlanden enigszins sceptisch zijn over o.m. de haalbaarheid van de Europese doelstellingen. Het is daarom belangrijk dat de Unie zich bezint hoe zij de door haar gestelde koolstofdioxidereductiedoelstellingen samen met (en als onderdeel van) een heropleving van de economie concreet wil verwezenlijken. Aantoonbare resultaten bij deze tweeledige inspanning zouden haar geloofwaardiger maken en haar positie bij internationale onderhandelingen versterken. Met inachtneming van de eerder genomen besluiten, met name in het kader van het energie- en klimaatpakket, moet de Unie: — al vanaf een vroeg stadium, overeenkomstig het voorstel van de ministers van milieu van Duitsland, Krankrijk en het Verenigd Koninkrijk, streven naar een vermindering van de CO2-uitstoot van 30 % in 2020 in plaats van de op dit moment afgesproken 20 %, mits dit economisch en sociaal haalbaar is zonder verlies van concurrentievermogen en mits hieraan de nodige maatregelen en investeringen worden gekoppeld om dit doel ook daadwerkelijk te bereiken. Hoewel de uitstoot van broeikasgassen door de economische crisis aanzienlijk is afgenomen, is dit geen voldoende reden om naar een hogere reductiedoelstelling te streven. Naar alle verwachting zal de uitstoot immers weer toenemen als de economie aantrekt; — communautaire en nationale middelen voor onderzoek op het gebied van koolstofarme technologieën en energie-efficiëntie vrijmaken en op elkaar afstemmen. Door een betere verdeling van de middelen kan de Unie daadkrachtiger optreden en laten zien dat naast politieke verklaringen en wetsvoorschriften de nodige middelen worden vrijgemaakt voor concrete maatregelen. Belangrijk is ook dat de voorwaarden worden gecreëerd voor een nauwe samenwerking tussen de onderzoekssector en economische sectoren als de industriële en landbouwsector, zodat veelbelovende technologieën snel op de markt kunnen worden gebracht; — terughoudender communiceren om haar partners niet de indruk te geven hun een Europees model te willen opleggen dat in haar ogen navolging dient te vinden; — in afwachting van een mondiale overeenkomst werken aan akkoorden op deelterreinen als land- en bosbeheer, technologie-overdracht (zonder het comparatieve voordeel van de EU op dit terrein op het spel te zetten), follow-up en evaluatie van verbintenissen en financiële steun en bijbehorende toewijzingsmechanismen. De in mei dit jaar in Oslo gehouden internationale bos- en klimaatconferentie toont hoe zoiets op een succesvolle manier kan worden aangepakt; — met steun van haar lidstaten actieve diplomatieke betrekkingen onderhouden met de V.S., Rusland en de BASIC-landen, aangezien er zonder de V.S. en de andere grote landen geen mondiaal akkkoord kan worden bereikt; — het voortouw nemen in bi- en multilaterale onderhandelingen in andere verbanden dan de V.N. om op die manier de weg te effenen voor een mondiaal akkoord. Dit alles dient met de grootste transparantie te gebeuren om landen die bang zijn dat hun een oplossing wordt opgedrongen waarbij alles al is vastgelegd niet onnodig te verontrusten; — met het oog op de grootschalige investeringen van bijv. China, de V.S. en Zuid-Korea in een „groenere” economie een ambitieus Europees beleid voeren, als zij de motor van de economie van morgen wil zijn en niet haar concurrentievoorsprong wil verliezen en afhankelijk wil worden van de octrooien, know how en technieken van anderen. De emissiereductiedoelstellingen kunnen een nuttig instrument vormen, maar volstaan op zich niet om de technologische sprong te maken die nodig is om tot een echt duurzame ontwikkeling te komen.