9- 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/1 
II 
(Voorbereidende besluiten) 
COMMISSIE 
Voorste] voor een richtlijn van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevin­
gen der Lid-Staten betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen met vier stijlen of twee stij­
len aan de achterzijde op smalspoorlandbouw- of -bosbouwtrekkers 
(Door de Commissie bij de Raad ingediend op 11 april 1983) 
DE RAAD VAN DE EUROPESE 
GEMEENSCHAPPEN, 
Gelet op het verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, inzonderheid op arti­
kel 100, 
Gezien het voorstel van de Commissie, 
Gezien het advies van het Europese Parlement, 
Gezien het advies van het Economisch en Sociaal 
Comité, 
Overwegende dat in Richtlijn 74/150/EEG van de 
Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aan­
passing van de wetgevingen der Lid-Staten betref­
fende de goedkeuring van landbouw- of bosbouw­
trekkers op wielen ('), gewijzigd bij de Toetredings­
akte van Griekenland, is vastgesteld dat de noodza­
kelijke bepalingen voor de tenuitvoerlegging van de 
EEG-goedkeuringsprocedure voor elk van de onder­
delen of kenmerken van de trekker in bijzondere 
richtlijnen moeten worden vastgelegd; dat de bepa­
lingen inzake kantelbeveiligingsinrichtingen en de 
bevestiging daarvan aan de trekker zijn vastgelegd 
in de richtlijnen 77/536/EEG (2) en 79/622/EEG (3) 
van de Raad; dat deze beide richtlijnen, waarvan 
één betrekking heeft op de dynamische proeven en 
de andere op de statische proeven — de fabrikanten 
kunnen voor het ogenblik kiezen —, van toepassing 
zijn op standaardtrekkers, d.w.z. trekkers met een 
maximum vrije hoogte van 1 000 mm en een instel­
bare of vaste spoorbreedte van één van de aangedre­
ven assen van 1 150 mm of meer, terwijl de massa 
bij trekkers zoals bedoeld in de richtlijn „dynami­
ca PBnr. L 84 van 28. 3. 1974, blz. 10. 
O PB nr. L 220 van 29. 8. 1977, blz. 1. 
(3) PBnr. L 179 van 17. 7. 1979, blz. 1. sche proeven" tussen 1,5 en 4,5 ton bedraagt en bij 
trekkers zoals bedoeld in de richtlijn „statische proe­
ven" ten minste 800 kg bedraagt; 
Overwegende dat de in deze richtlijn bedoelde trek­
kers een maximum vrije hoogte van 600 mm, een 
minimum spoorbreedte van beide assen van minder 
dan 1 150 mm en een massa van meer dan 600 kg 
hebben; dat voor de kantelbeveiligingsinrichtingen 
van deze trekkers, die worden gebruikt voor speci­
fieke werkzaamheden, bijzondere voorschriften kun­
nen gelden of voorschriften die afwijken van die 
welke in beide bovengenoemde richtlijnen 77/536/ 
EEG en 79/622/EEG zijn vastgesteld; 
Overwegende dat de technische voorschriften waar­
aan deze zogenoemde smalspoortrekkers krachtens 
de nationale wetgevingen moeten voldoen, onder 
andere betrekking hebben op de kantelbeveiligings­
inrichtingen en de bevestiging daarvan aan de trek­
ker; dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid­
staat verschillen; dat het derhalve noodzakelijk is 
dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aanne­
men, hetzij ter aanvulling, hetzij in de plaats van 
hun huidige regeling, met name ten einde voor elk 
type van deze trekkers de EEG-typegoedkeurings-
procedure van Richtlijn 74/150/EEG te kunnen 
invoeren; 
Overwegende dat de in deze richtlijn bedoelde kan­
telbeveiligingsinrichtingen vier stijlen of twee stijlen 
aan de achterzijde hebben, terwijl de bovenzijde van 
de vrije zone of vrije ruimte, die groot genoeg moet 
zijn om de bestuurder bescherming te bieden, zich 
op 900 mm boven het referentiepunt van de zit­
plaats bevindt; dat de voorschriften voor kantelbe­
veiligingsinrichtingen met twee stijlen die zich vóór 
de bestuurder bevinden in een andere bijzondere 
richtlijn komen te staan, aangezien voor deze inrich­
tingen kenmerkend is dat de vrije zone in verband 
Nr. C 123/2 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
met de totale omvang van de trekker kleiner.is, 
omdat het gewenst is dat de bestuurderszitplaats 
onder alle omstandigheden volledig toegankelijk 
blijft en de inrichtingen (al of niet inklapbaar) hoe 
dan ook eenvoudig in het gebruik moeten worden 
gehouden; 
Overwegende dat elke Lid-Staat, op grond van een 
geharmoniseerde typegoedkeuringsprocedure voor 
onderdelen van kantelbeveiligingsinrichtingen en de 
bevestiging daarvan aan de trekker, in staat is te 
constateren of de gemeenschappelijke constructie-
en beproevingsvoorschriften worden nageleefd en 
de andere Lid-Staten van het geconstateerde in ken­
nis te stellen door het toezenden van een afschrift 
van het typegoedkeuringsformulier voor onderdelen 
dat voor elk type kantelbeveiligingsinrichting en de 
bevestiging daarvan aan de trekker wordt opge­
maakt; dat het aanbrengen van een EEG-typegoed-
keuringsmerk voor onderdelen op alle inrichtingen 
die in overeenstemming met het als onderdeel goed­
gekeurde type zijn gefabriceerd, een technische con­
trole van deze inrichtingen in de andere Lid-Staten 
overbodig maakt; dat de gemeenschappelijke voor­
schriften betreffende andere onderdelen en kenmer­
ken van de kantelbeveiligingsinrichting, met name 
inzake afmetingen, deuren, veiligheidsvensters, 
voorkoming van het voortrollen van de trekker bij 
het kantelen en beveiliging van de bestuurder en de 
bijrijder op een later tijdstip zullen worden vastge­
steld; 
Overwegende dat het voornaamste doel van de 
geharmoniseerde voorschriften is de veiligheid van 
het wegverkeer en de arbeidsveiligheid op het gehele 
grondgebied van de Gemeenschap te waarborgen; 
dat hiertoe de verplichting dient te worden inge­
voerd de in deze richtlijn bedoelde trekkers van een 
kantelbeveiligingsinrichting te voorzien; 
Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de 
nationale wetgevingen inzake deze trekkers inhoudt 
dat de Lid-Staten onderling de controles erkennen 
die door elk van hen op grond van de gemeenschap­
pelijke voorschriften worden uitgevoerd, 
HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN 
VASTGESTELD: 
Artikel 1 
Deze richtlijn geldt voor de in artikel 1 van Richtlijn 
74/150/EEG omschreven trekkers, met de volgende 
kenmerken; 
— een maximum vrije hoogte onder de vooras en 
achteras van 600 mm, 
— een minimum spoorbreedte van beide assen van 
minder dan 1 150 mm, — een massa van ten minste 600 kg, overeenko­
mend met het leeggewicht van de trekker in de 
zin van punt 2.4 van bijlage I van Richtlijn 74/ 
150/EEG, met inbegrip van de kantelbeveili­
gingsinrichting, gemonteerd overeenkomstig de 
onderhavige richtlijn en met de grootste maat 
banden die door de fabrikant wordt aanbevolen. 
Artikel 2 
1. Iedere Lid-Staat verleent de EEG-typegoedkeu-
ring voor onderdelen voor elk type kantelbeveiliging 
en de bevestiging daarvan aan de trekker dat vol­
doet aan de in bijlage I t/m IV opgenomen con­
structie- en keuringsvoorschriften. 
2. De Lid-Staat die de EEG-typegoedkeuring voor 
onderdelen heeft verleend, treft de nodige maatrege­
len om, zo nodig in samenwerking met de bevoegde 
instanties van de andere Lid-Staten, voor zover 
noodzakelijk, te controleren of de fabricage in over­
eenstemming is met het als onderdeel goedgekeurde 
type. Deze controle beperkt zich tot steekproeven. 
Artikel 3 
De Lid-Staten kennen de fabrikant van een trekker 
of de fabrikant van een kantelbeveiliging of hun res­
pectieve gemachtigden een EEG-typegoedkeurings-
merk voor onderdelen toe overeenkomstig het in 
bijlage VI vastgestelde model voor elk type kantel­
beveiliging en de bevestiging daarvan aan de trek­
ker, door hen goedgekeurd als onderdeel krachtens 
artikel 1. 
De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen ten 
einde te voorkomen dat merken worden gebruikt 
waardoor verwarring kan ontstaan tussen inrichtin­
gen van een krachtens artikel 1 goedgekeurd type en 
andere inrichtingen. 
Artikel 4 
1. De Lid-Staten mogen het in de handel brengen 
van kantelbeveiligingen voorzien van het EEG-
typegoedkeuringsmerk voor onderdelen, niet verbie­
den om redenen die verband houden met de con­
structie ervan. 
2. Een Lid-Staat mag echter het in de handel bren­
gen van kantelbeveiligingen, voorzien van het 
EEG-typegoedkeuringsmerk voor onderdelen, ver­
bieden, wanneer deze systematisch niet in overeen­
stemming zijn met het als onderdeel goedgekeurde 
type. 
Deze Lid-Staat brengt de genomen maatregelen 
onverwijld ter kennis van de andere Lid-Staten en 
^m^ Pubiikatieblad van de Europese Gemeenschappen ^r.GL^B3 
de commissie, met opgave van de redenen van zijn 
beslissing. 
De bevoegde instanties van iedere Lidstaat zenden 
binneneen maand aande bevoegde instantiesvan 
de andere Lidstaten een afscbritt van de typegoed 
keuringsformulieren vooronderdelen, waarvaneen 
model in bijlage Vil is opgenomen voor elk type 
kantelbeveiliging dat zij als onderdeel goedkeuren 
of weigeren goed te keuren. 
I tndiende Lid^taatdiede EEGtypegoedkeu^ 
ring voor onderdelen heeft verleend, constateert dat 
verscheidenekantelbeveiligingen voorzien van het 
zelfde EEGtypegoedkeuringsmerk voor onder 
delen, niet in overeenstemming zijn met het door 
hem goedgekeurde type, neemt hij de nodige maat 
regelen om te waarborgen dat de fabricage overeen^ 
stemt met het goedgekeurde type. De bevoegde 
instanties van deze staat stellen de bevoegde instant 
des van de andere Lidstaten in kennis van de geno 
men maatregelen,die,wanneer het gebrek aan over 
eenstemmingernstigis en zich herhaaldelijk voor 
doet, zelfs tot intrekking van de EEGtypegoedkeu 
ring voor onderdelen kunnen leiden. Genoemde 
instanties nemen dezelfde maatregelen, wanneer zij 
door de bevoegde instanties van een andere Lid 
^taat van een dergelijk gebrek aan overeenstemming 
in kennis worden gesteld. 
^. De bevoegdeinstanties vandeLid^tatensteP 
len elkaar binnen een maand in kennis van de 
intrekking van een verleende EEGtypegoedkeuring 
voor onderdelen en van de beweegredenen daar 
voor. 
Elke beschikking houdende weigering of intrekking 
vandegoedkeuringvooronderdelen,dan wel ver 
bod op het in de handel brengen of van gebruik, 
genomenuithoofde vandebepalingenteruitvoe 
ring van deze richtlijn, moet nauwkeurig worden 
gemotiveerd. Deze beschikking wordt ter kennis van 
de belanghebbende gebracht met opgave van de 
krachtensdegeldende wettelijke voorschriften van 
de Lidstaten openstaande rechtsmiddelen en van 
de termijnen waarbinnen deze rechtsmiddelen kun 
nen worden aangewend. DeLid^taten mogendeEEGtypegoedkeuringof 
de nationale goedkeuring van een trekker niet wei 
geren om redenen die verband houden met de kan 
telbeveiliging en de bevestiging daarvan aan de 
trekker,indien deze het EEGtypegoedkeuringsmerk 
voor onderdelen dragen en indien aan de voor 
schriften van bijlage Vtil is voldaan. 
I. De Lidstaten mogen de verkoop, de inschrij 
ving, het in het verkeer brengen of het gebruik van 
trekkers niet weigeren of verbieden om redenen die 
verband houden met de kantelbeveiliging en de 
bevestiging daarvan aan de trekker, indien deze het 
EEGtypegoedkeuringsmerk voor onderdelen dra 
gen en aan de voorschriftenvan bijlage VtllisvoP 
daan 
I. Elke trekker, bedoeld in artikel I, moet zijn uit 
gerust met een kantelbeveiliging. 
^. Deze kantelbeveiliging moet voldoen aan de 
eisen vanbijlagenl tBm PVvanonderhavige richt 
lijn, van Richtlijn 77Béö^BEEGof van Richtlijn 
7^Br^BEEG 
De wijzigingen die noodzakelijkzijn om de voor 
schriften van debijlagen van dezerichtlijn aan te 
passen aan de stand vandetechniek,worden vast 
gesteldovereenkomstigde procedure vanartikels 
van Richtlijn ^BP^OBEEG 
P Uiterlijkljanuari Invoeren de Pid^taten de 
nodige maatregelen in om aan het bepaalde in deze 
richtlijntevoldoen.^ij stellende Commissiehier 
van onmiddellijk in kennis. 
^. De Lidstaten zien erop toe dat de tekst van alle 
belangrijkewettelijke bepalingendie zij vaststellen 
ophet gebied waarop deze richtlijnvantoepassing 
is, ter kennis van de Gommissie wordt gebracht. 
Deze richtlijn is gericht tot de Lidstaten. 
Nr. C 123/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
LIJST VAN BIJLAGEN 
BIJLAGE I: Voorwaarden voor EEG-goedkeuring voor onderdelen 
BIJLAGE II: Voorwaarden voor de beproeving van de sterkte van een beveiligingsinrichting 
en de bevestiging daarvan aan de trekker 
BIJLAGE III: Beproevingsprocedures: 
A — Dynamische proeven 
B — Statische proeven 
BIJLAGE IV: Figuren 
BIJLAGE V: Model rapport inzake EEG-goedkeuringsproeven van onderdelen 
BIJLAGE VI: Merken 
BIJLAGE VII: Model EEG-goedkeuringsformulier voor onderdelen 
BIJLAGE VIII: Voorwaarden voor EEG-goedkeuring 
BIJLAGE IX: Bijlage bij het EEG-goedkeuringsformulier voor een bepaald type trekker wat 
betreft de sterkte van de beveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvan 
aan de trekker. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/5 
BIJLAGE I 
VOORWAARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING VOOR ONDERDELEN 
1. DEFINITIE 
1.1. Onder „kantelbeveiligingsinrichting", hierna te noemen beveiligingsinrichting, wordt 
verstaan de inrichting op een trekker die voornamelijk tot doel heeft het risico weg te 
nemen of te beperken dat de bestuurder loopt bij omkantelen van de trekker bij normaal 
bedrijf. 
1.2. De in punt 1.1 vermelde inrichting wordt gekenmerkt door het feit dat tijdens de in bij­
lage II en III beschreven proeven een vrije ruimte is gewaarborgd die groot genoeg is 
om de bestuurder te beschermen. 
2. ALGEMENE EISEN 
2.1. Alle beveiligingsinrichtingen, evenals de bevestiging ervan aan de trekker, moeten zo 
worden ontworpen en uitgevoerd dat zij aan het essentiële doel, genoemd in punt 1.1, 
beantwoorden. 
2.2. Aan deze voorwaarde wordt geacht te zijn voldaan, indien aan de eisen van bijlage II 
en III is voldaan. 
3. AANVRAAG OM EEG-TYPEGOEDKEURING VOOR ONDERDELEN 
3.1. De aanvraag om EEG-typegoedkeuring voor onderdelen voor wat betreft de sterkte van 
een beveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvan op de trekker, wordt ingediend 
door de fabrikant van de trekker of door de fabrikant van de beveiligingsinrichting of 
door hun respectieve gemachtigden. 
3.2. De aanvraag moet vergezeld gaan van de hierna vermelde stukken, in drievoud, als­
mede van de volgende gegevens: 
— overzichtstekening van de gehele beveiligingsinrichting waarop de schaal of de 
belangrijkste maten zijn aangegeven. Op deze tekening moeten met name de beves­
tigingsdelen in detail zijn weergegeven: 
— foto's, van de zijkanten en van de achterzijde, waarop de details van de bevesti­
gingsdelen zichtbaar zijn, 
— beknopte beschrijving van de beveiligingsinrichting, omvattende het constructie­
type, de bevestiging op de trekker en, zo nodig, bijzonderheden over de bekleding, 
de wijze van toegang en de nooduitgangen, aanwijzingen omtrent de capitonnering 
aan de binnenzijde, bijzondere voorzieningen die kunnen beletten dat de trekker 
doorrolt en bijzonderheden over het verwarmings- en het ventilatiesysteem, 
— gegevens met betrekking tot de materialen waarvan gebruik is gemaakt voor de 
structurele en bevestigingsonderdelen van de beveiligingsinrichting (zie Bijlage V). 
3.3. Een trekker die representatief is voor het trekkertype, waarvoor de beveiligingsinrichting 
die als onderdeel moet worden goedgekeurd is bestemd, moet ter beschikking worden 
gesteld van de technische dienst die belast is met de uitvoering van de goedkeurings-
proeven voor onderdelen. Deze trekker moet voorzien zijn van de beveiligingsinrichting. 
3.4. De houder van de EEG-goedkeuring voor onderdelen kan verzoeken deze tot andere 
typen trekkers uit te breiden. De bevoegde instanties die de oorsprongelijke EEG-goed­
keuring voor onderdelen hebben verleend, verlenen de gevraagde uitbreiding, indien de 
beveiligingsinrichting en het (de) type(n) trekker(s) waarvoor de uitbreiding van de oor­
spronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt gevraagd, aan de volgende voor­
waarden beantwoorden: 
Nr. C 123/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
— de massa van de onbelaste trekker, omschreven in punt 1.4 van bijlage II, mag de 
voor de proef gebruikte referentiemassa met niet meer dan 5 % overschrijden, 
— de wielbasis of het traagheidsmoment ten opzichte van de achteras is niet groter 
dan de referentiewielbasis of het referentietraagheidsmoment, 
— de wijze van bevestiging en de montagepunten op de trekker zijn identiek, 
— alle samenstellende delen, zoals spatscherm en motorkap, die als steun kunnen die­
nen voor de beveiligingsinrichting moeten dezelfde sterkte hebben en zich ten 
opzichte van de beveiligingsinrichting op dezelfde plaatsen bevinden, 
— de kritische afmetingen en de positie van de zitplaats en het stuurwiel ten opzichte 
van de beveiligingsinrichting, alsmede de positie ten opzichte van de beveiligings­
inrichting van de stijf geachte punten, die bij het controleren van de beveiliging van 
de vrije zone in aanmerking worden genomen, moeten zodaning zijn dat de vrije 
zone blijvend beschermd wordt door de beveiligingsinrichting, wanneer deze als 
gevolg van de proeven is vervormd. 
4. OPSCHRIFTEN 
4.1. Elke beveiligingsinrichting die met het als onderdeel goedgekeurde type overeenstemt, 
moet van de volgende opschriften zijn voorzien: 
4.1.1. handels- of fabrieksmerk; 
4.1.2. EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen overeenkomstig het model van bijlage VI, 
4.1.3. serienummer van de beveiligingsinrichting 
4.1.4. trekkertype(n) en -merk waarvoor de beveiligingsinrichting is bestemd. 
4.2. Al deze gegevens moeten zijn aangebracht op een plaatje. 
4.3. Genoemde opschriften moeten zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar zijn aangebracht. 
BIJLAGEN 
VOORWAARDEN VOOR DE BEPROEVING VAN DE STERKTE VAN DE KANTELBE-
VEILIGING EN VAN DE BEVESTIGING DAARVAN OP DE TREKKER 
1. ALGEMENE EISEN 
1.1. Doel van de proeven 
Beproevingen waarvoor gebruik wordt gemaakt van speciale opstellingen, zijn bedoeld 
ter simulering van belastingen zoals deze worden uitgeoefend op kantelbeveiligingscon-
structies bij het kantelen van de trekker. Tijdens de proeven, die worden beschreven in 
bijlage III, kunnen waarnemingen worden verricht met betrekking tot de sterkte van de 
beveiligingsinrichting en de bevestigingen op de trekker, alsmede van alle delen van de 
trekker waarmede de proefbelasting wordt overgebracht. 
1.2. Beproevingsmethoden 
De fabrikant kan voor de uitvoering van de proeven kiezen tussen de dynamische (zie 
bijlage II - A en III - A) en de statische beproevingsmethode (zie bijlage II - B en III -
B). 
De twee methoden zijn gelijkwaardig. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/7 
1.3. Voorbereiding van de proeven 
1.3.1. De beveiligingsinrichting moet beantwoorden aan de specificatie voor de serieproduk-
tie. Hij moet worden bevestigd in overeenstemming met de door de fabrikant aangege­
ven methode op een van de trekkers waarvoor de inrichting is ontworpen. 
Voor de statische proeven is geen complete trekker vereist; de beveiligingsinrichting en 
de delen van de trekker waarop deze wordt aangebracht vormen echter wel een proefop­
stelling die hierna als „het samenstel" zal worden aangeduid. 
1.3.2. Voor beproeving van de sterkte moet de trekker worden uitgerust met alle in serie ver­
vaardigde onderdelen die van invloed zijn op de sterkte van de beveiligingsinrichting of 
voor de uitvoering van de sterkteproef noodzakelijk zijn. 
Onderdelen die een gevaar zouden kunnen opleveren in de „vrije zone" moeten eveneens 
worden aangebracht, zodat zij kunnen worden onderzocht overeenkomstig de eisen van 
punt 4.1 en 4.2 van deze bijlage. 
Alle onderdelen van de trekker of van de beveiligingsinrichting met inbegrip van de 
afscherming tegen weersomstandigheden moeten ter beschikking worden gesteld of op 
tekeningen worden weergegeven. 
1.3.3. Bij de beproeving van de sterkte moeten alle afneembare ramen, portieren, panelen en 
niet-structurele onderdelen worden verwijderd, zodat zij niet mede de sterkte van de 
beveiligingsinrichting kunnen verhogen. 
1.3.4. Spoorbreedte 
De afstelling van de spoorbreedte moet zodanig zijn dat de beveiligingsinrichting bij de 
sterkteproeven zo min mogelijk door de banden wordt gesteund. Indien beproeving 
plaatsvindt volgens de statische methode, mag men de wielen verwijderen. 
1.4. Referentiemassa van de trekker 
De referentiemassa „m,", die in de formules (zie bijlage II1-A en B) wordt toegepast ter 
berekening van de valhoogte van het slingergewicht, de belastingsenergieën en de ver­
brijzelingskracht, moet ten minste in overeenstemming zijn met die omschreven in 
punt 2.4 van Bijlage I van Richtlijn 74/150/EEG (dwz. met uitsluiting van optionele 
uitrusting maar met inbegrip van koelmiddelen, olie, brandstof, gereedschappen en 
bestuurder) plus de beveiligingsinrichting en verminderd met 75 kg. Niet inbegrepen 
zijn de „optionele" extra voor- of achterwielgewichten, bandenbalast, gemonteerde 
gereedschappen of uitrustingsstukken of speciale componenten. 
2. PROEVEN 
2.1. Volgorde van de proeven 
Afgezien van de in bijlage III-A beschreven aanvullende dynamische beproeving en de 
in bijlage III-B beschreven statische overbelastingsproef is de volgorde van de proeven 
als volgt: 
2.1.1. Slagproef (dynamische proef) of belastingsproef (statische proef op de achterzijde van 
de inrichting (zie punt 1.1 van de bijlagen III-A en III-B) 
2.1.2. Verbrijzelingsproef op de achterzijde (dynamische of statische proef) (zie punt 1.4 van 
de bijlagen III-A en III-B) 
2.1.3. Slagproef (dynamische proef) of belastingsproef (statische proef) op de voorzijde van de 
beveiligingsinrichting (zie punt 1.2 van de bijlage III-A en III-B) 
2.1.4. Slagproef (dynamische proef) of belastingproef (statische proef) op de zijkant van de 
beveiligingsinrichting (zie punt 1.3 van de bijlage III-A en III-B) 
2.1.5. Verbrijzelingsproef op de voorzijde van de beveiligingsinrichting (dynamische of stati­
sche proef) (zie punt 1.5 van de bijlagen III-A en III-B). 
Nr. Cl 23/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
2.2. Algemene eisen 
2.2.1. Indien tijdens de proef enig deel van de bevestigingsuitrusting breekt of beweegt, moet 
de proef worden herhaald. 
2.2.2. Tijdens de proeven mogen geen reparaties of verstellingen aan de trekker of de beveili­
gingsinrichting worden uitgevoerd. 
2.2.3. Tijdens de proeven moet de versnelling van de trekker zich in de neutrale stand bevin­
den, terwijl de remmen moeten zijn gelost. 
2.2.4. Indien de trekker is uitgerust met een veersysteem tussen de carrosserie en de wielen 
van de trekker, moet dit tijdens de proeven worden geblokkeerd. 
2.2.5. Voor de eerste slagproef op de achterzijde van de beveiligingsinrichting (bij dynamische 
beproeving) of de eerste belasting op de achterzijde (bij statische beproeving) moet die 
zijde van de trekker worden gekozen die volgens de keuringsinstantie tot gevolg zou 
hebben dat de reeks slag- of belastingsproeven onder de voor de beveiligingsinrichting 
meest ongunstige omstandigheden plaatsvindt. De slag- of belastingsproef op de zijkant 
en de slag- of belastingsproef van achteren moeten aan verschillende zijden van het 
middenlangsvlak van de beveiligingsinrichting worden uitgevoerd. De slag- of belas­
tingsproef aan de voorzijde moet aan dezelfde zijde van het middenlangsvlak van de 
beveiligingsinrichting worden uitgevoerd als de slag- of belastingsproef op de zijkant. 
2.3. Meettoleranties 
2.3.1. Lineaire afmetingen : ± 3 mm 
behalve bij: — elastische vervorming van de banden: ± 1 mm 
— doorbuiging van de inrichting tijdens horizontale belasting: ± 1 mm 
— elk van beide metingen van de valhoogte van het slingergewicht: ± 
1 mm 
2.3.2. Massa's: ± 1 % 
2.3.3. Krachten: ± 2% 
2.3.4. Hoeken: ± 2° 
3. VOORWAARDEN VOOR GOEDKEURING 
3.1. Een beveiligingsinrichting waarvoor de EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt aan­
gevraagd wordt geacht aan de eisen voor wat betreft de sterkte te voldoen, indien de 
volgende voorwaarden vervuld zijn. 
3.1.1. Na elk onderdeel van de dynamische proef mag de beveiligingsinrichting geen breuken 
of scheuren vertonen zoals omschreven in punt 3.1 van bijlage III-A. 
Indien tijdens de dynamische proef onaanvaardbare breuken of scheuren ontstaan, mag 
onmiddellijk na de slag- of verbrijzelingsproef waardoor de breuken of scheuren ont­
stonden, nogmaals een slag- of verbrijzelingsproef of omschreven in punt 1.6 van bij­
lage III-A, worden verricht. 
3.1.2. Op het ogenblik tijdens de statische beproeving, dat de voor elke proef bij de horizon­
tale belastingen of bij de overbelastingsproef voorgeschreven energie wordt bereikt (zie 
fig. 10a, 10b en 10c) moet de kracht groter zijn dan 0,8 F max. 
3.1.3. Indien tijdens de statische beproeving, na het aanleggen van de verbrijzelingskracht 
breuken of scheuren ontstaan, mag, direct na de verbrijzelingsproef waarbij de breuken 
of scheuren zijn ontstaan, een extra verbrijzelingsproef zoals omschreven in punt 1.7 
van bijlage III-B worden verricht. 
3.1.4. Tijdens de overbelastingsproeven is het onstaan van bijkomende breuken of scheuren, 
en/of het binnendringen in of een niet langer toereikende bescherming van de vrije 
zone toelaatbaar. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/9 
3.1.5. Tijdens de proeven, met uitzondering van de overbelastingsproef, mag geen enkel deel 
van de beveiligingsinrichting binnendringen in de vrije zone als omschreven in punt 2 
van de bijlagen III-A en III-B. 
3.1.6. Tijdens de proeven, met uitzondering van de overbelastingsproef, mag geen enkel deel 
van de vrije zone buiten de bescherming komen van de beveiligingsinrichting overeen­
komstig punt 3.2.2 van de bijlagen III-A en III-B. 
3.1.7. Tijdens de proeven mag door de beveiligingsinrichting geen enkele druk worden uit­
geoefend op de zitplaatsconstructie. 
3.1.8. De elastische vervorming, die wordt gemeten overeenkomstig punt 3.3 van de bijla­
gen III-A en III-B, moet minder dan 250 mm bedragen. 
3.2. Er mogen geen accessoires zijn die een gevaar opleveren voor de bestuurder. Er mogen 
geen uitstekende delen of accessoires zijn die de bestuurder bij omkanteling van de 
trekker kunnen verwonden, noch mag er enig deel of onderdeel zijn waardoor hij — bij 
vervorming van de beveiligingsinrichting — b.v. met een been of voet bekneld kan 
raken. 
4. KEURINGSRAPPORT 
4.1. Het keuringsrapport moet worden gevoegd bij het in Bijlage VII bedoelde EEG-goed-
keuringsformulier voor onderdelen. Inhoud en vorm van het rapport moeten zijn zoals 
aangegeven in bijlage V. Het rapport dient te bevatten: 
4.1.1. een algemene beschrijving van de vorm en de constructie van de beveiligingsinrichting 
(aan de hand van overzichtstekeningen, schaal 1/20 en detailtekeningen, schaal 1/2,5 
voor bevestigingsdelen) met inbegrip van materialen en bevestigingen; buitenmaten van 
de trekker met de beveiligingsinrichting; voornaamste binnenmaten en bijzonderheden 
inzake de voorzieningen voor normaal in- en uitstappen en eventuele mogelijkheden 
om de trekker in geval van nood te verlaten, en, indien nodig, bijzonderheden over het 
verwarmings- en ventilatiesysteem; 
4.1.2. bijzonderheden over elke speciale voorziening, zoals met name antidoorrolvoorzienin-
gen; 
4.1.3. een korte opgave van elke capitonnering van de binnenzijde; 
4.1.4. de vermelding van het type voorruit en venstermateriaal dat op de trekker is gemon­
teerd. 
4.2. Het rapport moet duidelijk de trekker omschrijven (merk, type, handelsomschrijving, 
enz.) die tijdens de proeven wordt gebruikt en andere trekkers waarvoor de beveiligings­
inrichting is bestemd. 
4.3. Indien uitbreiding van EEG-goedkeuring voor onderdelen wordt toegestaan ten 
behoeve van andere trekkers, moet het rapport een nauwkeurige verwijzing bevatten 
naar het rapport van de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen, alsmede 
nauwkeurige gegevens betreffende de eisen genoemd in punt 3.4 van bijlage I. 
A. APPARATUUR EN UITRUSTING VOOR 
dynamische proeven 
1. Slingergewicht 
1.1. Een slingergewicht wordt door middel van twee kettingen of kabels opgehangen aan 
draaipunten op ten minste 6 m boven de vloer. Het moet mogelijk zijn de lengte van de 
kettingen of kabels waaraan het gewicht is opgehangen, te veranderen en onafhankelijk 
daarvan de hoek tussen het gewicht en de kettingen of kabels. 
Nr. C 123/10 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
1.2. De massa van het gewicht moet 2 000 ± 20 kg bedragen exclusief de massa van de ket­
tingen of kabels, die niet meer dan 100 kg mogen wegen. De lengte van de zijden van 
het slagvlak moet 680 ± 20 mm bedragen (zie bijlage IV, fig. 4). Het gewicht moet zoda­
nig wórden gevuld dat de plaats van het zwaartepunt onveranderlijk is en samenvalt 
met het meetkundig middelpunt van het parallelepipedum. 
1.3. Het parallelepipedum moet met de installatie waarmee het gewicht achterwaarts wordt 
getrokken verbonden zijn door een snellosmechanisme waarmee, door de constructie en 
plaats ervan, het slingergewicht kan worden gelost zonder dat het parallelepipedum gaat 
slingeren. 
2. Ondersteuningspunten van het slingergewicht 
De draaipunten van het slingergewicht moeten op zodanige wijze vast zijn bevestigd dat 
een verplaatsing hiervan in ongeacht welke richting niet meer bedraagt dan 1 % van de 
valhoogte. 
3. Bevestigingen 
3.1. Onder het slingergewicht moet zich een betonnen fundering bevinden waarop bevesti­
gingsrails zijn vastgezet die de vereiste tussenruimte hebben en de plaatsruimte bestrij­
ken die nodig is om de trekker in alle afgebeelde gevallen vast te zetten (zie bijlage IV, 
fig. 5, 6 en 7). 
3.2. De trekker wordt vastgezet aan de rails met een kabel van ronde metaalkabelstrengen 
met vezelkern en van de uitvoering 6 x 19 overeenkomstig ISO 2408. De nominale 
kabeldiameter moet 13 mm bedragen. De treksterkte van de metalen strengen moet 
1 770 MPa bedragen. 
3.3. Het centrale draaipunt van een kniktrekker moet bij alle proeven op passende wijze 
worden ondersteund en vastgezet. Bij de zijdelingse slagproef moet ook het draaipunt 
aan de zijde tegenover de slagrichting worden gestut. Indien dit voor het aanbrengen 
van de nodige kabels wenselijk zou zijn, behoeven de voor- en achterwielen zich niet op 
een lijn te bevinden. 
4. Wielstut en balk 
4.1. Een vierkante balk van zacht hout met een zijde van 150 mm moet de wielen tijdens de 
slagproeven (zie bijlage IV, figuren 5, 6, en 7) blokkeren. 
4.2. Een balk van zacht hout moet op de vloer worden bevestigd (zie fig. 7 in bijlage IV) ten 
einde de wielvelg te blokkeren aan de zijde tegenover de slagrichting. 
5. Stutten en bevestigingen voor kniktrekkers 
5.1. Bij kniktrekkers moet gebruik worden gemaakt van extra stutten en bevestigingen Deze 
moeten ervoor zorgen dat het gedeelte van de trekker waarop zich de beveiligingsinrich­
ting bevindt, een even grote stijfheid bezit als een trekker. 
5.2. Aanvullende specifieke details, zowel voor de slag- als de verbrijzelingsproeven zijn ver­
meld in bijlage III-A. 
6. Bandenspanning en vervorming van de banden 
6.1. De banden mogen geen vloeibare ballast bevatten en moeten op de spanning zijn 
gebracht die door de fabrikant van de trekker voor veldwerkzaamheden wordt voorge­
schreven. 
6.2. De bevestigingen moeten in ieder geval afzonderlijk zodanig worden aangespannen dat 
de vervorming van de banden gelijk is aan 12 % van de bandwandhoogte vóór het aan­
spannen. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/11 
7. Verbrijzelingsopstelling 
Met behulp van een opstelling zoals afgebeeld in bijlage IV, fig. 8 moet het mogelijk 
zijn om op een beveiligingsinrichting een benedenwaartse kracht uit te oefenen via een 
stijve balk met een breedte van omgeveer 250 mm, die via kruiskoppelingen met het 
belastingsmechanisme is verbonden. Voorts moet worden gezorgd voor passende onder­
steuningen, zodat de druk niet op de banden van de trekker wordt uitgeoefend. 
8. Meetapparatuur 
8.1. Een opstelling zoals afgebeeld in fig. 9 van bijlage IV voor meting van de elastische ver­
vorming (het verschil tussen de maximale tijdelijke vervorming en de permanente ver­
vorming). 
8.2. Een apparaat om te controleren of de beveiligingsinrichting niet in de vrije zone is bin­
nengedrongen en of deze zone zich tijdens de proef niet buiten de beveiligingsinrichting 
heeft bevonden (zie punt 3.2.2 van bijlage III-A.) 
B. APPARATUUR EN UITRUSTING 
voor statische proeven 
1. Opstelling voor statische proeven 
1.1. Met deze opstelling moet een horizontale druk of kracht kunnen worden uitgeoefend op 
de beveiligingsinrichting. 
1.2. Er dient voor te worden gezorgd dat de belasting gelijkmatig en loodrecht t.o.v. de 
belastingsrichting kan worden verdeeld over de gehele lengte van een balk, waarvan de 
lengte precies gelijk moet zijn aan een tussen 250 en 700 mm gelegen veelvoud van 
50 mm. 
De stijve balk heeft een verticale voorzijde van 150 mm. Waar de randen van de balk de 
beveiligingsinrichting raken, moeten zij zijn afgerond met een straal van ten hoogste 
50 mm. 
1.3. De balkbevestiging moet kunnen worden ingesteld op iedere hoek ten opzichte van de 
balastingsrichting, zodat daarmee de hoekveranderingen van het belast oppervlak bij 
vervorming van de beveiligingsinrichting kunnen worden gevolgd. 
1.4. Belastingsrichting (afwijking van horizontaal) 
— bij het begin van de proef, bij nulbelasting: ± 2° 
— tijdens de proef onder belasting: 10° boven en 20° onder het horizontale vlak. 
Deze wijzigingen van de belastingsrichting moeten tot een minimum beperkt blijven. 
1.5. De vervormingssnelheid moet laag zijn (minder dan 5 mm/s) zodat de belasting steeds 
als „statisch" kan worden beschouwd. 
2. Apparatuur voor de meting van de door de inrichting opgenomen energie 
2.1. De kracht moet in een kurve worden afgezet tegen de vervorming, ten einde de hoeveel­
heid door de inrichting opgenomen energie te bepalen. Meting van de kracht en vervor­
ming op het punt waar de belasting op de inrichting wordt aangelegd is niet nodig; de 
meting van de „kracht"en de „vervorming" moet gelijktijdig en co-lineair plaatsvinden. 
2.2. Het punt waar met meting van de vervorming wordt begonnen moet zodanig worden 
gekozen dat alleen rekening wordt gehouden met de door de inrichting opgenomen 
energie en/of de vervorming van bepaalde delen van de trekker. Met de door de vervor­
ming en/of het slippen van de bevestiging opgenomen energie wordt geen rekening 
gehouden. 
Nr. C 123/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
3. Bevestiging van de trekker op de vloer 
3.1. Bevestigingsrails met de vereiste tussenruimte, die in alle afgebeelde gevallen het voor 
bevestiging van de trekker benodigde oppervlak beslaan, moeten vast bevestigd zijn aan 
een fundering van beton bij de beproevingsopstelling. 
3.2. De trekker moet met ieder daarvoor geschikt middel (platen, wiggen, kabels, ondersteu­
ningen, enz.) zo worden bevestigd dat verschuiving tijdens de proeven niet mogelijk is. 
Er moet, terwijl de belasting wordt uitgeoefend, worden gecontroleerd of aan deze eis 
wordt voldaan, en wel met de voor lengtemetingen gebruikelijke hulpmiddelen. Indien 
de trekker verschuift, moet de hele proef worden herhaald, tenzij het meetsysteem, waar­
mee de vervormingen, die van belang zijn voor de kracht/vervormingskurve worden 
gemeten, met de trekker is verbonden. 
4. Verbrijzelingsopstelling 
Een opstelling zoals afgebeeld in fig. 8 van bijlage IV moet in staat zijn een beneden-
waartse kracht op een beveiligingsinrichting uit te oefenen via een stijve balk van onge­
veer 250 mm breed, verbonden met het belastingsmechanisme via kruiskoppelingen. 
Voorts moet worden voorzien in ondersteuningen, zodat de druk niet op de banden van 
de trekker wordt uitgeoefend. 
5. Andere meetapparatuur 
5.1. Een opstelling zoals afgebeeld in fig. 9 van bijlage IV voor de meting van elastische ver­
vorming (het verschil tussen de maximale tijdelijke vervorming en de permanente ver­
vorming). 
5.2. Een apparaat om te controleren of de beveiligingsinrichting niet in de vrije zone is bin­
nengedrongen en of deze zone zich tijdens de proef niet buiten de bescherming van de 
beveiligingsinrichting heeft bevonden (zie punt 3.2.2 van bijlage III-B) 
6. Symbolen 
m, (kg) = referentiemassa van de trekker, zoals gedefinieerd in punt 1.4 van 
bijlage II 
H (mm) = valhoogte van het slingergewicht 
H' (mm) = valhoogte van het slingergewicht bij een aanvullende proef 
L (mm) = referentie wielbasis van de trekker 
I (kg m2) = het referentie traagheidsmoment van de trekker ten opzichte van de 
middellijn van de achterwielen, de massa van deze wielen niet mee­
gerekend 
D (mm) = vervorming van de inrichting op het trefpunt van de slag (dynami­
sche beproeving) of op het punt en in de richting van de belasting 
die wordt toegepast (statische beproeving) 
D' (mm) = vervorming van de inrichting bij de vereiste berekende hoeveelheid 
energie 
F (N) = kracht van de statische belasting 
Fma* (N) = kracht van de maximale statische belasting tijdens de belastings-
proef met uitzondering van de overbelasting 
F' (N) = kracht bij de vereiste berekende hoeveelheid energie 
F-D = diagram kracht/vervorming 
Eis (J) = energie die bij zijdelingse belasting moet worden opgenomen 
En (J) = energie die bij belasting in de lengterichting moet worden opgeno­
men 
Fv (N) = in verticale richting uitgeoefende verbrijzelingskracht 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/13 
BIJLAGE III 
BEPROEVINGSPROCEDURE 
Bijlage III A — Dynamische proeven 
1. SLAG- EN VERBRIJZELINGSPROEF 
1.1. Slagproef tegen de achterzijde 
1.1.1. De trekker moet ten opzichte van het slingergewicht zodanig worden geplaatst dat het 
gewicht de beveiligingsinrichting raakt, wanneer het slagvlak van het gewicht en de ket­
tingen of kabels waaraan het gewicht is bevestigt een hoek met het verticale vlak maken 
M die gelijk is aan—-en maximaal 20° bedraagt, tenzij de beveiligingsinrichting op het 
trefpunt bij vervorming een grotere hoek maakt t.o.v. de verticaal. In dit geval moet het 
slagvlak van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, zodanig worden 
afgesteld dat het op het ogenblik van maximale vervorming op het trefpunt evenwijdig 
is aan de beveiligingsinrichting waarbij de kettingen of kabels de eerder vermelde hoek 
t.o.v. verticaal blijven maken. 
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en het nodige moet worden gedaan 
om te voorkomen dat het gewicht rond het trefpunt gaat draaien. 
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag 
worden aangenomen dat het bij achteroverslaan van de trekker het eerst de grond raakt; 
onder normale omstandigheden is dit de bovenrand. De afstand van de baan van het 
zwaartepunt van het gewicht tot de binnenkant van een evenwijdig aan het middenvlak 
van de trekker lopend verticaal vlak dat aan de buitenste bovenrand van de beveili­
gingsinrichting raakt, moet l/6e bedragen van de breedte van de bovenkant van de 
beveiligingsinrichting. 
Indien de beveiligingsinrichting op dit punt een kromming vertoont of uitsteekt, moe­
ten, zonder de inrichting hierdoor te versterken, wiggen worden aangebracht, die het 
mogelijk maken dat de slag daar wordt toegebracht. 
1.1.2. De trekker moet met vier kabels, één aan ieder uiteinde van beide assen, op de in fig. 5 
van bijlage IV aangegeven wijze op de vloer worden bevestigd. De bevestigingspunten 
voor en achter moeten zich op zodanige afstand van de trekker bevinden dat de hoek 
van de kabels met de vloer minder dan 30 ° bedraagt. Verder moeten de bevestigingen 
achter zo zijn aangebracht dat het punt waar de twee kabels samenkomen zich bevindt 
in het verticale vlak waarin het zwaartepunt van het gewicht zijn baan beschrijft. 
De kabels moeten zodanig worden gespannen dat de vervorming van de banden over­
eenkomt met hetgeen in punt 6.2 van bijlage II-A is aangegeven. 
Nadat de kabels zijn gespannen wordt een balk vast tegen de voorkant van de achter­
wielen aangedrukt en daarna op de vloer vastgemaakt. 
1.1.3. Bij kniktrekkers moet bovendien het knikpunt worden ondersteund door een vierkante 
houten balk met zijden van minstens 100 mm, die stevig aan de vloer wordt vastge­
maakt. 
1.1.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het zwaarte­
punt ten opzichte van het trefpunt beantwoordt aan één van onderstaande twee formu­
les: 
H = 2,165 x 10-8m, V 
H = 5,73 x 10-21 
Vervolgens wordt het gewicht losgelaten, zodat het tegen de beveiliginginrichting slaat. 
1.2. Slagproef tegen de voorzijde 
1.2.1. De trekker moet ten opzichte van het slingergewicht zodanig worden geplaatst dat het 
gewicht de beveiligingsinrichting raakt, wanneer het slagvlak van het gewicht en de ket-
Nr. C 123/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
tingen of kabels waaraan het gewicht is bevestigd een hoek met het verticale vlak maken 
M die gelijk is aan—ren maximaal 20 ° bedraagt, tenzij de beveiligingsinrichting op het 
trefpunt, bij vervorming, een grotere hoek maakt met de verticaal. In dit geval moet het 
slagvlak van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, zodanig worden 
afgesteld dat het op het ogenblik van maximale vervorming op het trefpunt evenwijdig 
is aan de beveiligingsinrichting, waarbij de kettingen of kabels bovenvermelde hoek met 
de verticaal blijven maken. 
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en het nodige moet worden gedaan 
om te voorkomen dat het gewicht rond het trefpunt gaat draaien. 
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag 
worden aangenomen dat het bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker het 
eerst de grond raakt; onder normale omstandigheden is dit de bovenrand. De baan van 
het zwaartepunt van het gewicht moet op een afstand van l/6e van de breedte van de 
bovenkant van de beveiligingsinrichting naar binnen toe liggen ten opzichte van een 
evenwijdig aan het middenvlak van de trekker lopend verticaal raakvlak aan de buiten­
ste rand van de bovenkant van de beveiligingsinrichting. 
Indien de voorkant van de beveiligingsinrichting echter een kromming vertoont of uit­
steekt, moeten, zonder dat de inrichting hierdoor wordt versterkt, wiggen worden aange­
bracht, die het mogelijk maken dat de slag daar wordt toegebracht. 
1.2.2. De trekker moet met vier kabels, één aan elk uiteinde van beide assen, op de vloer wor­
den vastgezet op de in fig. 6 van bijlage IV aangegeven wijze. De bevestigingspunten 
voor en achter moeten zich op een zodanige afstand van de trekker bevinden, dat de 
hoek van de kabels met de vloer minder dan 30 ° bedraagt. Verder moeten de bevesti­
gingen achter zo zijn aangebracht dat het punt waar de twee kabels samenkomen zich 
bevindt in het verticale vlak waarin het zwaartepunt van het slingergewicht zijn baan 
beschrijft. 
De kabels moeten zodanig worden aangespannen dat de vervorming van de banden 
overeenkomt met hetgeen in punt 6.2 van bijlage II-A is aangegeven. 
Nadat de kabels strak zijn gespannen, wordt de balk vast tegen de achterkant van de 
achterwielen aangedrukt en vervolgens op de vloer bevestigd. 
1.2.3. Bij kniktrekkers moet bovendien het knikpunt worden ondersteund door een vierkante 
houten balk met zijden van minstens 100 mm die stevig aan de vloer wordt vastge­
maakt. 
1.2.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het zwaarte­
punt ten opzichte van het trefpunt wordt verkregen volgens één van onderstaande for­
mules, te kiezen naar gelang van de referentiemassa van de trekker die aan de beproe­
ving wordt onderworpen. 
H = 25 -f- 0,07 m, voor trekkers met een referentiemassa van minder dan 2 000 kg 
H = 125 + 0,02 m, voor trekkers met een referentiemassa van meer dan 2 000 kg. 
Vervolgens wordt het slingergewicht losgelaten, zodat het tegen de beveiligingsinrich­
ting slaat. 
1.3. Slagproef tegen de zijkant 
1.3.1. De trekker wordt ten opzichte van het slingergewicht zo geplaatst dat het gewicht de 
beveiligingsinrichting raakt wanneer de stand van het slagvlak van het gewicht en van 
de kettingen of kabels waaraan het gewicht is bevestigd, verticaal is, tenzij de beveili­
gingsinrichting op het trefpunt bij vervorming een hoek met het verticale vlak maakt. In 
dat geval moet het slagvlak van het gewicht, door middel van een extra ondersteuning, 
zodanig worden afgesteld dat het op het ogenblik van maximale vervorming op het tref­
punt evenwijdig is aan de beveiligingsinrichting waarbij de kettingen of kabels bij de 
inslag van het gewicht verticaal blijven. 
De hoogte van het gewicht moet worden aangepast, en voorkomen moet worden dat het 
gewicht rond het trefpunt gaat draaien. 
Het trefpunt moet zich bevinden op dat deel van de beveiligingsinrichting waarvan mag 
worden aangenomen dat het bij zijdelings kantelen van de trekker het eerst de grond 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/15 
raakt; in normale gevallen is dit de bovenrand. Tenzij vaststaat dat een ander deel van 
deze rand het eerst met de grond in aanraking komt, moet het trefpunt gelegen zijn in 
het vlak dat loodrecht staat op het middenvlak, en dat 200 mm vóór het referentiepunt 
van de zitplaats loopt, wanneer de zitplaats in de lengterichting van de trekker is inge­
steld op de middelste stand. 
1.3.2. De wielen aan die zijde van de trekker waar de slag wordt toegebracht, moeten stevig 
aan de vloer worden bevestigd door middel van kabels die aan die kant over de uitein­
den van voor- en achteras lopen. De kabels moeten zodanig worden aangespannen dat 
aan de zijde die zal worden getroffen de in punt 6.2 van bijlage II-A aangegeven waar­
den voor vervorming van de banden worden verkregen. 
Na het aanspannen van de kabels wordt de balk op de vloer tegen de banden aange­
drukt aan de zijde tegenover de slagkant en vervolgens op de vloer vastgezet. Het kan 
zijn dat er twee balken of wiggen nodig zijn, indien de buitenzijden van voor- en achter­
band zich niet in hetzelfde verticale vlak bevinden. 
De stut moet daarna worden aangebracht, zoals aangegeven in fïg. 7 van bijlage IV 
tegen de velg van het wiel aan de zijde tegenover de slagkant, stevig tegen de velg aan­
gedrukt en vervolgens met de onderzijde bevestigd. 
De balk moet een zodanige lengte hebben dat deze, tegen de velg geplaatst, een hoek 
van 30 ±3 ° met de vloer maakt. Bovendien moet de balk indien mogelijk 20 tot 25 maal 
zo lang zijn als dik en de breedte moet 2 tot 3 maal de dikte bedragen. De vorm van de 
uiteinden van de stutten moet overeenkomen met die van de detailtekeningen van fig. 7 
van bijlage IV. 
1.3.3. Bij kniktrekkers moet het knikpunt bovendien worden ondersteund met een vierkante 
houten balk met zijden van minstens 100 mm, terwijl de zijkant moet worden voorzien 
van eenzelfde stut als tegen het achterwiel is aangedrukt. Vervolgens moet het knikpunt 
stevig op de vloer worden vastgezet. 
1.3.4. Het slingergewicht moet zodanig worden teruggetrokken dat de hoogte van het zwaarte­
punt ten opzichte van het trefpunt wordt verkregen volgens een van beide onderstaande 
formules, te kiezen naar gelang van de referentiemassa van de trekkers die aan de 
beproeving worden onderworpen. 
H = 25 + 0,20 m, voor trekkers met een referentiemassa van minder dan 2 000 kg 
H = 125 + 0,15 ra, voor trekkers met een referentiemassa van meer dan 2 000 kg. 
Vervolgens wordt het slingergewicht losgelaten, zodat het tegen de beveiligingsinrich­
ting slaat. 
1.4. Verbrijzelingsproef aan de achterzijde 
De balk wordt op de bovenste ligger(s) van de beveiligingsinrichting aan de achterzijde 
geplaatst en de resultante van de verbrijzelingskrachten moet zich bevinden in het mid­
denvlak van de trekker. 
Er wordt een kracht Fv = 20 ra, aangelegd. 
Indien het achterste gedeelte van de bovenzijde van de beveiligingsinrichting niet 
bestand is tegen de volledige verbrijzelingskracht, moet deze kracht zolang worden aan­
gelegd tot de bovenzijde zover is vervormd dat deze samenvalt met het vlak dat het 
bovendeel van de beveiligingsinrichting verbindt met het deel van de achterzijde van de 
trekker dat de massa van de omgeslagen trekker kan dragen. 
De belasting wordt vervolgens weggenomen, en de trekker of de kracht van de belasting 
wordt zodanig verplaatst dat de balk zich bevindt boven dat punt van de beveiligingsin­
richting dat de volledig omgekantelde trekker kan dragen. 
Vervolgens wordt de kracht Fv aangelegd. 
De kracht wordt ten minste 5 seconden na beëindiging van visueel vaststelbare vervor­
ming uitgeoefend. 
Nr. C 123/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
1.5. Verbrijzelingsproef aan de voorzijde 
De balk wordt aangebracht op de bovenste liggers van de beveiligingsinrichting aan de 
voorzijde en de resultante van de verbrijzelingskrachten moet zich bevinden in het mid­
denvlak van de trekker. 
Er wordt een kracht Fv = 20 m, aangelegd. 
Indien het voorste gedeelte van de bovenzijde van de beveiligingsinrichting niet 
bestand is tegen de totale verbrijzelingskracht, moet deze zo lang worden uitgeoefend 
tot de bovenzijde zover is vervormd dat deze samenvalt met het vlak dat het bovendeel 
van de beveiligingsinrichting verbindt met het deel van de voorkant van de trekker dat 
de massa van de trekker kan dragen wanneer deze is omgeslagen. 
De kracht wordt vervolgens weggenomen en de trekker of de kracht wordt zodanig ver­
plaatst dat de balk zich boven dat punt van de beveiligingsinrichting bevindt dat de vol­
ledig omgekantelde trekker kan dragen. 
Vervolgens wordt kracht Fv aangelegd. 
Zij wordt tenminste 5 seconden na beëindiging van de visueel vaststelbare vervorming 
uitgeoefend. 
1.6. Aanvullende proeven 
1.6.1. Indien bij een slagproef niet te verwaarlozen barsten of scheuren zichtbaar worden, 
moet onmiddellijk na de slag waardoor deze barsten of scheuren ontstonden een tweede 
soortgelijke slag worden toegebracht, nu vanaf een valhoogte van: 
H 12 + 4a 
H' = 10 X 1 + 2a 
waarbij „a" de verhouding is tussen de permanente vervorming en de op het trefpunt 
gemeten elastische vervorming (a = Dp/De). 
De permanente vervorming die ontstaat na de tweede slag mag niet meer dan 30 % van 
de bij de eerste proef ontstane permanente vervorming bedragen. 
Met het oog op een eventuele aanvullende proef moet bij alle slagproeven de elastische 
vervorming worden gemeten. 
1.6.2. Indien tijdens een verbrijzelingsproef niet te verwaarlozen barsten of scheuren zichtbaar 
worden, moet er, onmiddellijk na de verbrijzelingsproef waardoor de barsten of scheu­
ren ontstonden, een tweede soortgelijke verbrijzelingsproef worden uitgevoerd, waarbij 
de uitgeoefende kracht gelijk is aan 1,2 Fv. 
2. VRIJE ZONE 
2.1. De vrije zone is afgebeeld in fig. 1, 2.a, 2.b, 2.c, 2.d en 2.e van bijlage IV. 
De zone wordt gedefinieerd aan de hand van een „verticaal referentievlak" dat in het 
algemeen in de lengterichting van de trekker loopt en door het referentiepunt van de 
zitplaats en het middelpunt van het stuurwiel gaat. Dit vlak moet zich tijdens de slag 
samen met de zitplaats en het stuurwiel horizontaal kunnen verplaatsen maar loodrecht 
blijven ten opzichte van de bodem van de trekker of van de beveiligingsinrichting 
indien deze verend is gemonteerd. 
2.2. De zone wordt begrensd door de volgende vlakken, met dien verstande dat de trekker 
zich op een horizontaal oppervlak bevindt, en het stuurwiel, indien dit verstelbaar is, is 
ingesteld op de stand voor het rijden in de normale zittende houding: 
2.2.1. Een horizontaal vlak — A|B,B2A2 — op 900 mm boven het referentiepunt van de zit­
plaats. 
2.2.2. Een hellend vlak — H.HJGJG, — dat loodrecht staat op het verticale referentievlak en 
een punt omvat op 900 mm recht boven het referentiepunt van de zitplaats en het meest 
achterwaarts gelegen punt van de zitplaatsconstructie. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/17 
2.2.3. Een cylindrisch oppervlak — A|A2H2H, — dat loodrecht op het referentievlak staat, een 
straal heeft van 120 mm, en raakt aan de in punt 2.2.1 en 2.2.2 omschreven vlakken. 
2.2.4. Een cylindrisch oppervlak — BiC,C2B2 — met een straal van 900 mm dat loodrecht op 
het referentievlak staat, zich 400 mm naar voren uitstrekt, en samen met het in punt 
2.2.1 gedefinieerde vlak, waaraan het raakt op 150 mm voor het referentiepunt van de 
zitplaats een horizontale lijn volgt. 
2.2.5. Een hellend vlak — C,D|D2C2 — dat loodrecht op het referentievlak staat, een voortzet­
ting is van het in punt 2.2.4 omschreven oppervlak, en door een punt gaat op 40 mm 
van de buitenrand van het stuurwiel. 
2.2.6. Een verticaal vlak — D|K|E,E2K2D2 — dat loodrecht op het referentievlak staat en 
40 mm vóór de buitenrand van het stuurwiel loopt. 
2.2.7. Een horizontaal vlak — E,FiPiN,N2P2F2E2 — dat door het referentievlak van de zit­
plaats gaat. 
2.2.8. Een gebogen vlak — G1L1M1N,N2M2L2G2 — dat loodrecht op het referentievlak staat 
en raakt aan de achterzijde van de rugleuning van de zitplaats. 
2.2.9. Twee verticale vlakken — K,I,F,E| en K2I2F2E2 — die evenwijdig aan het referentievlak 
op 250 mm afstand aan weerszijden hiervan lopen, en waarvan de bovenbegrenzing 
300 mm boven het door het referentiepunt van de zitplaats gaande horizontale vlak ligt. 
2.2.10. Twee hellende en evenwijdige vlakken — A|B1C,D1K|I|L1G1Hi en 
A2B2C2D2K2I2L2G2H2 — die, beginnend bij de bovenrand van de in punt 2.2.9 gedefi­
nieerde vlakken, op het horizontale vlak van punt 2.2.1 aansluiten op tenminste 100 mm 
van het referentievlak aan de zijde waar de slag wordt toegebracht. 
2.2.11. Twee verticale vlakken — Q,P,N|M| en Q2P2N2M2 — evenwijdig aan het referentievlak, 
die zich op 200 mm aan weerszijden van dit vlak bevinden, en waarvan de bovenbe­
grenzing zich 300 mm boven het door het referentiepunt van de zitplaats gaande hori­
zontale vlak bevindt. 
2.2.12. Twee delen — I,Q|P|F| en I2Q2P2F2 — van een verticaal, loodrecht op het referentievlak 
staand vlak, die zich op 350 mm vóór het referentiepunt van de zitplaats bevinden. 
2.2.13. Twee delen — ^OJMIL, en I2Q2M2L2 — van het horizontale vlak dat zich op 300 mm 
boven het referentiepunt van de zitplaats bevindt. 
2.3. Plaats en referentiepunt van de zitplaats 
2.3.1. Referentiepunt van de zitplaats 
2.3.1.1. Het referentiepunt wordt verkregen met behulp van het in bijlage IV, fig. 3a en 3b afge­
beelde apparaat. Dit moet bestaan uit een komvormige zittingplaat en rugleuningplaten. 
De onderste leuningplaat kan scharnieren op de plaats van de zitbeenknobbels (A) en 
de lendenen (B) terwijl de hoogte van scharnier (B) kan worden versteld. 
2.3.1.2. Onder referentiepunt wordt verstaan het punt in het in de lengterichting door de zit­
plaats lopende middenvlak waar het raakvlak van het onderste deel van de leuning en 
een horizontaal vlak elkaar snijden. Dit horizontale vlak snijdt het onderste vlak van de 
komvormige zittingplaat op een punt 150 mm vóór genoemd raakvlak. 
2.3.1.3. Het apparaat moet op de zitplaats worden gebracht. Vervolgens wordt het belast met 
een kracht van 550 N op een punt 50 mm vóór scharnier (A); de twee delen van de rug­
leuningplaat moeten tangentieel licht tegen de rugleuning worden aangedrukt. 
2.3.1.4. Indien het niet mogelijk is raakvlakken vast te stellen voor iedere plaats van de rugleu­
ning (boven en onder de lendenenstreek) is het volgende vereist: 
— indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het onderste gedeelte, 
wordt het onderste gedeelte van de rugleuningplaat verticaal tegen de leuning aan­
gedrukt; 
Nr. C 123/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9 
— indien het niet mogelijk is een raakvlak vast te stellen voor het bovenste gedeelte, 
dan wordt scharnier (B) vastgezet op een hoogte van 230 mm boven het laagst gele­
gen oppervlak van de zittingplaat, waarbij de rugleuningplaat loodrecht staat op de 
zittingplaat. 
Vervolgens worden de twee delen van de rugleuningplaat tangentieel licht tegen de leu­
ning aangedrukt. 
2.3.2. Plaats van de zitplaats en verstelling daarvan ter bepaling van de plaats van het referen­
tiepunt van de zitplaats. 
2.3.2.1. Indien de zitplaats verstelbaar is, moet zij in de meest achterwaartse en hoogste stand 
worden gezet. 
2.3.2.2. Indien de hellingshoek van rugleuning en zittingplaat verstelbaar is, moet zij zo worden 
ingesteld dat het referentiepunt wordt verkregen dat overeenkomt met de meest achter­
waartse en hoogste stand. 
2.3.2.3. Indien de zitplaats is voorzien van een veersysteem, moet dit in de middelste stand wor­
den geblokkeerd, tenzij dit in strijd is met de duidelijk gegeven instructies van de fabri­
kant van de zitplaats. 
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN 
3.1. Barsten en scheuren 
Na iedere proef moeten alle structurele delen, verbindingen en systemen voor bevesti­
ging op de trekker visueel worden onderzocht op de aanwezigheid van barsten en scheu­
ren, waarbij kleine barsten in onbelangrijke delen buiten beschouwing worden gelaten. 
Ook scheuren veroorzaakt door de randen van het slingergewicht worden buiten 
beschouwing gelaten. 
3.2. Vrije zone 
Tijdens iedere proef moet worden nagegaan of enig deel van de beveiligingsinrichting 
de vrije zone rondom de bestuurdersplaats, als gedefinieerd in punt 2 van deze bijlage, 
is binnengedrongen. 
Voorts moet worden onderzocht of enig deel van de vrije zone buiten de bescherming 
van de beveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt als buiten de bescherming van de 
beveiligingsinrichting vallend deel beschouwd elk deel van die ruimte dat in aanraking 
zou zijn gekomen met de vlakke grond, indien de trekker was omgekanteld in de rich­
ting van waaruit de slag werd toegebracht. In verband hiermee worden voor de voor- en 
achterbanden en de spoorbreedte de kleinste door de fabrikant opgegeven afmetingen 
in aanmerking genomen. 
3.3. Elastische vervorming (bij slagproef tegen de zijkant) 
De elastische vervorming moet worden gemeten op 900 mm boven het referentiepunt 
van de zitplaats in het verticale vlak door het trefpunt. Voor deze meting moet appara­
tuur als is afgebeeld in fig. 9 van bijlage IV worden gebruikt. 
3.4. Permanente vervorming 
Na de laatste samendrukkingsproef moet de permanente vervorming van de beveili­
gingsinrichting worden geregistreerd. Te dien einde moet, voordat men met de proef 
begint, de plaats van de voornaamste delen van de beveiligingsinrichting ten opzichte 
van het referentiepunt van de zitplaats worden vastgelegd. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/19 
B. BEPROEVINGSPROCEDURE 
(statische proeven) 
1. BELASTING- EN VERBRIJZELINGSPROEVEN 
1.1. Belasting van de achterzijde 
1.1.1. De belasting wordt in horizontale richting aangelegd, in een verticaal vlak evenwijdig 
aan het middenvlak van de trekker. 
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op dat deel van de 
beveiligingsinrichting waarvan mag worden aangenomen dat dit het eerst de grond 
raakt bij een ongeval waarbij de trekker achteroverslaat: in normale omstandigheden is 
dit de bovenrand. Het verticale vlak waarin de belasting wordt aangelegd bevindt zich 
ten opzichte van het middenvlak op een afstand van Vi van de totale breedte van de 
bovenkant van de beveiligingsinrichting. 
Indien de inrichting op dit punt een kromming vertoont of uitsteekt moeten, zonder dat 
de beveiligingsinrichting hierdoor wordt versterkt, wiggen worden aangebracht waarop 
de belasting kan worden aangelegd. 
1.1.2. Het samenstel, gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet op de vloer worden vast­
gezet zoals aangegeven in punt 3 van bijlage II.B. 
1.1.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen energie moet ten minste 
gelijk zijn aan: 
E;, = 2,165 x 10-7 mt L2 of E,, = 0,574 x I 
1.2. Belasting van de voorzijde 
1.2.1. De belasting wordt in horizontale richting aangelegd, in een verticaal vlak evenwijdig 
aan het middenvlak van de trekker. 
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op dat deel van de 
beveiligingsinrichting waarvan mag worden aangenomen dat dit het eerst de grond 
raakt bij zijwaarts kantelen van de vooruitrijdende trekker; in normale omstandigheden 
is dit de bovenrand. De plaats waar de belasting wordt aangelegd moet op een afstand 
van één zesde van de breedte van de bovenkant van de beveiligingsinrichting naar bin­
nen toe liggen ten opzichte van een evenwijdig aan het middenvlak van de trekker 
lopend verticaal raakvlak aan de buitenste rand van de bovenkant van de beveiligings­
inrichting. 
Indien de beveiligingsinrichting op dit punt een kromming vertoont of een uitstekende 
rand heeft, moeten, zonder dat de beveiligingsinrichting hierdoor wordt versterkt, wig­
gen worden aangebracht, waarop de belasting kan worden aangelegd. 
1.2.2. Het samenstel, zoals gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet op de vloer worden 
vastgezet zoals aangegeven in punt 3 van bijlage II.B. 
1.2.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen energie moet ten minste 
E;, = 500 + 0,5 m, 
bedragen. 
1.3. Belasting van de zijkant 
1.3.1. De belasting van de zijkant moet in horizontale richting worden aangelegd op een verti­
caal vlak loodrecht op het middenvlak van de trekker dat zo dicht mogelijk langs het 
zwaartepunt van de trekker gaat. 
Het punt waar de belasting wordt aangelegd moet zich bevinden op dat deel van de 
beveiligingsinrichting waarvan mag worden aangenomen dat dit het eerste de grond 
Nr. C 123/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
raakt bij een ongeval waarbij de trekker zijdelings kantelt; in normale omstandigheden 
is dat de bovenrand. 
1.3.2. Het samenstel, zoals gedefinieerd in punt 1.3.1 van bijlage II, moet op de vloer worden 
vastgezet op de in punt 3 van bijlage II.B omschreven wijze. 
1.3.3. De door de beveiligingsinrichting tijdens de proef opgenomen energie moet tenminste 
Ejs = 1,75 m, bedragen. 
1.4. Verbrijzelingsproef op de achterzijde 
Alle voorschriften zijn gelijk aan die van punt 1.4 van bijlage III.A. 
1.5. Verbrijzelingsproef op de voorzijde 
Alle voorschriften zijn gelijk aan die van punt 1.5 van bijlage III.A. 
1.6. Overbelastingsproef 
1.6.1. Wanneer er na de uitvoering van een horizontale belastingsproef barsten, scheuren of 
plooien zijn ontstaan, kan een overbelastingsproef noodzakelijk zijn ten einde de reste­
rende sterkte van de beveiligingsinrichting vast te stellen en na te gaan of deze vol­
doende is om weerstand te bieden bij het eventuel voortrollen van de trekker (zie fig. 
10a, 10b en 10c). 
Deze overbelastingsproef dient in elk geval verplicht te worden gesteld indien de kracht 
met meer dan 3 % afneemt tijdens de laatste 5 % van de vervorming die bereikt wordt 
wanneer de vereiste energie door de constructie wordt opgenomen (zie fig. 10b). 
1.6.2. Bij de overbelastingsproef wordt de horizontale belasting telkens opgevoerd met 5% 
van de aan het begin vereiste energie en wel tot een maximum van 20 % aan extra ener­
gie (zie fig. 10c). 
1.6.2.1. Het resultaat van de overbelastingsproef wordt bevredigend geacht indien, na elke 
opvoering van de vereiste energie met 5, 10 of 15 %, de kracht bij een opvoering met 5 % 
met minder dan 3 % afneemt en indien de kracht meer blijft bedragen dan 0,8 F max. 
1.6.2.2. Het resultaat van de overbelastingsproef wordt bevredigend geacht indien, nadat de 
constructie 20 % van de toegevoerde energie heeft opgenomen, de kracht meer blijft 
bedragen dan 0,8 F max. 
1.6.2.3. Het binnendringen in de vrije zone of het wegvallen van de bescherming van die zone 
als gevolg van elastische vervorming zijn gedurende de overbelastingsproef toegestaan. 
Na het wegnemen van de belasting mag de inrichting zich echter niet in de vrije zone 
bevinden en dient die zone volledig beschermd te zijn. 
1.7. Verbrijzelingsproef 
Indien bij een verbrijzelingsproef niet te verwaarlozen barsten of scheuren zichtbaar 
worden, moet er, onmiddellijk na de proef waardoor deze barsten of scheuren ontston­
den, een tweede soortgelijke verbrijzelingsproef worden verricht, waarbij de uitgeoe­
fende kracht nu gelijk is aan 1,2 Fv. 
2. VRIJE ZONE 
Deze is gelijk aan de vrije zone zoals omschreven in punt 2 van bijlage III.A., behalve 
dat in de laatste regel van punt 2.2.10 het woord „slag" moet worden vervangen door 
„belasting". 
3. TE VERRICHTEN WAARNEMINGEN 
3.1. Barsten en scheuren 
Na iedere beproeving moeten alle structurele delen, verbindingen en systemen voor de 
bevestiging op de trekker visueel worden onderzocht op de aanwezigheid van barsten of 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/21 
scheuren, waarbij kleine barsten in onbelangrijke delen buiten beschouwing worden 
gelaten. 
3.2. Vrije zone 
Tijdens elke proef moet worden nagegaan of enig deel van de beveiligingsinrichting de 
vrije zone zoals omschreven in bovenstaand punt 2 is binnengedrongen. 
Voorts moet worden onderzocht of enig deel van de vrije zone buiten de bescherming 
van de beveiligingsinrichting valt. Daartoe wordt als buiten de bescherming van de 
beveiligingsinrichting vallend deel beschouwd elk deel van die ruimte dat in aanraking 
zou zijn gekomen met de vlakke grond, indien de trekker was omgekanteld in de rich­
ting van waaruit de belasting werd uitgeoefend. In verband hiermee worden voor de 
voor- en achterbanden en de spoorbreedte de kleinste door de fabrikant opgegeven 
afmetingen in aanmerking genomen. 
3.3. Elastische vervorming (onder zijdelingse belasting) 
De elastische vervorming wordt gemeten op 900 mm boven het referentiepunt in het 
verticale vlak waarop de belasting wordt aangelegd. Voor deze meting kan soortgelijke 
apparatuur zoals afgebeeld in fig. 9 van bijlage IV worden gebruikt. 
3.4. Permanente vervorming 
Na de verbrijzelingsproef moet de permanente vervorming van de beveiligingsinrichting 
worden vastgelegd. Te dien einde moet, voordat de proef begint, de plaats van de voor­
naamste delen van de beveiligingsinrichting ten opzichte van het referentiepunt van de 
zitplaats worden vastgelegd. 
Nr. C 123/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
BIJLAGE IV 
FIGUREN 
A, Bo 
K, 
E^ ^ 
'L, 
N, 
Figuur 1 
Vrije zone, 3A achteraanzicht in perspectief 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/23 
Figuur 2 
Vrije zone 
Dwarsdoorsnede van het referentievlak 
Nr. C 123/24 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9 5 83 
1-— 
I 
,1 
s 
— o —5( )0 
1400 „i 
r-
Figuur 2b 
Vrije zone Zijaanzicht Figuur 2c 
Vrije zone — Achteraanzicht 
VRIJE ZONE 
Figuur 2d 
Vrije zone bovenaanzicht Figuur 2e 
Onderste deel van de vrije zone 3A achteraanzicht 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/25 
Scharnier 
Bovenste rugleuningplaat 
Onderste rugleuning­
plaat 
De afmetingen zijn aangegeven in mm 
Figuur 3a 
Apparaat voor bepaling van het referentiepunt van de zitplaats 
De afmetingen zijn aan­
gegeven in mm 
Figuur 3b 
Bepaling van het referentiepunt van de zitplaats 
Nr.C 123/26 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
Stift die de plaats aangeeft van het zwaartepunt 
Figuur 4 
Slingergewicht met kettingen of kabels 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr.C 123/27 
bevestiging Balk bevestigd vóór bevestiging 
de wielen, nadat 
deze zijn vastgezet. 
Figuur 5 
Slagproef op de achterzijde 
Noot: 
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en vermelding van de 
maten. D; afbeelwng is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven. 
Nr.C 123/28 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
Regelbare 
bevestiging Balk bevestigd achter de 
wielen, nadat deze zijn 
vastgezet. 
Figuur 6 
Slagproef op de voorzijde Plaats van het 
zwaartepunt van 
het gewicht lo­
pend door het 
trefpunt 
Regelbare bevestiging 
Noot: 
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en vermelding van de 
maten. De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven. 
AfgeschuinduitD 
einde tussen balk 
en blok Afgerond om in de 
wielvelg te passen 
Figuur 7 
Slagproef op de zijkant Twee staalkabels voor het uitoefenen 
van een benedenwaarts gerichte kracht 
op de as aan de zijde van de slagproef 
Dehierafgebeeldebeveiligingsinri^htingdientuitsluitendter illustratie en vermelding vande 
maten. De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen te geven. I 
< 
o. 
m I 
T3 
o 
1 
I I 
n 
Nr.C 123/30 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
Kruis-
koppeling 
Belasting 
Vz F 
Dubbel-
werkende 
hydraulische 
cylinder 
Kruis-
koppeling 
Assteunen onder voor- én achteras 
Figuur 8 
Verbrijzelingsproef 
Noot: 
De hier afgebeelde beveiligingsinrichting dient uitsluitend ter illustratie en ter vermelding van de 
maten. De afbeelding is niet bestemd om ontwerpeisen aan te geven. 
Horizontale, 
aan de inrich­
ting bevestigde 
staaf 
Verticale steun, 
bevestigd aan het 
chassis van de 
trekker of op de 
bodem van de 
beveiligings­
inrichting 
I : 1 — permanente vervorming 
I : 2 — elastische vervorming 
| : 3 — totale vervorming (permanente + elastische vervorming) 
Figuur 9 
Voorbeeld van een apparaat voor meting van de elastische vervorming 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/31 
• KRACHT 
Vervorming en kracht 
waarbij de inrichting 
de vereiste bere­
kende energie heeft 
opgenomen (1.1) 
F' = Kracht bij de vereiste be­
rekende energie 
D' = Vervorming bij de vereiste berekende energie 
0,95 D' I 
1-
D' Vervorming 
1. Bepaal de juiste plaats van aF' ten opzichte van 0,95 D' 
1.1. De overbelastingsproef is niet vereist omdat aF' < 1,03 F' 
Figuur 10a 
Curve kracht/vervorming 
De overbelastingsproef is niet vereist 
Nr. C 123/32 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
i KRACHT 
Fmax 
F' Vervorming en 
kracht waarbij de 
inrichting de ver­
eiste berekende 
energie heeft op­
genomen (1.1) 
De opgenomen 
energie is gelijk 
aan 1,05 maal de 
vereiste energie 
(1.2) 
0,95 D' D' Dl Vervorming 
1. Bepaal de juiste plaats van aF' ten opzichte van 0,95 D' 
1.1. De overbelastingsproef is vereist omdat aF' > 1,03 F' 
1.2. De overbelastingsproef geeft een bevredigend resultaat te zien 
omdat bF' > 0,97 F' en bF' > 0,8 F max 
Figuur 10b 
Curve kracht/vervorming 
Een overbelastingsproef is vereist 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/33 
KRACHT 
De opgenomen energie is gelijk 
aan de vereiste energie (1.1) 
De opgenomen energie is 
gelijk aan 1,05 maal de 
vereiste energie (1.2) 
De opgenomen energie 
is gelijk aan 1,10 maal 
de vereiste energie (1.3) 
De opgenomen energie 
is gelijk aan 1,15 maal 
de vereiste energie (1.4) 
De opgenomen energie 
is gelijk aan 1,20 maal 
de vereiste energie (1.5) 
Vervorming 
0,95 D' D' D'l D'2 D'3 D'4 
Door de overbelasting veroorzaakte vervorming 
Figuur Wc 
Curve kracht/vervorming 
De overbelastingsproef moet worden voortgezet 
Bepaal de juiste plaats van aF'ten opzichte van 0,95 D' 
1.1. De overbelastingsproef is noodzakelijk omdat aF'> 1,03 F'. 
1.2. Aangezien bF' < 0,97 aF'moet de overbelastingsproef worden voortgezet. 
1.3. Aangezien cF' < 0,97 bF' moet de overbelastingsproef worden voortgezet. 
1.4. Aangezien dF' < 0,97 cF'moet de overbelastingsproef worden voortgezet. 
1.5. Het resultaat van de overbelastingsproef is bevredigend omdat eF' > 0,8 F max. 
Opmerking: 
Indien op een gegeven ogenblik F minder bedraagt dan 0,8 F max wordt de inrichting afgekeurd. 
Nr. C 123/34 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
BIJLAGE V 
MODEL 
RAPPORT INZAKE EEG-GOEDKEURINGSPROEVEN VOOR ONDERDELEN VAN 
EEN BEVEILIGINGSINRICHTING (MET VIER STIJLEN OF TWEE STIJLEN AAN 
DE ACHTERZIJDE) VOOR WAT BETREFT DE STERKTE DAARVAN ALSMEDE DE 
STERKTE VAN DE BEVESTIGING DAARVAN AAN DE TREKKER 
Beveiligingsinrichting 
Merk en Type: 
Trekker 
Merk: 
Type en handelsbenaming: 
Beproevingsmethode: dynam./stat. (') Naam van het laboratorium 
EEG-goedkeuring voor onderdelen nr 
1. Fabrieks- of handelsmerk en type van de beveiligingsinrichting 
Naam en adres van de fabrikant van de trekker of beveiligingsinrichting 
3. Eventueel naam en adres van de gevolmachtigde van de fabrikant van de trekker of 
beveiligingsinrichting 
4. Specificatie van de trekker waarop de proeven worden uitgevoerd 
4.1. Fabrieks- of handelsmerk 
4.2. Type en handelsbenaming 
4.3. Serienummer 
4.4. Massa van de onbelaste trekker met beveiligingsinrichting en zonder bestuurder kg 
4.5. Wielbasis/Traagheidsmoment mm/kgm2 (') 
4.6. Bandenmaat: voor ... 
achter 
5. Uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor onderdelen tot andere trekkertypen 
5.1. Fabrieks- of handelsmerk 
(') Doorhalen wat niet van toepassing is. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/35 
5.2. Type en handelsomschrijving: 
5.3. Massa van de onbelaste trekker met beveiligingsinrichting en zonder bestuurder: kg 
5.4. Wielbasis/traagheidsmoment ('): mm/kgm2 (') 
5.5. Bandenmaten: voor 
achter 
6. Specificatie van de beveiligingsinrichting: 
6.1. Algemene overzichtstekening van de beveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan 
de trekker 
6.2. Foto's van zij- en achterkant met details van de bevestiging 
6.3. Beknopte beschrijving van de beveiligingsinrichting, omvattende het constructietype, bij­
zonderheden van de bevestiging op de trekker, bijzonderheden over de bekleding, wijze 
van toegang en nooduitgangen, bijzonderheden inzake de bekleding aan de binnenzijde, 
voorzieningen tegen het doorrollen en bijzonderheden over het verwarmings- en ventila­
tiesysteem. 
6.4. Afmetingen 
6.4.1. Hoogte van de structurele delen van het dak boven het referentiepunt van de zit­
plaats: mm 
6.4.2. Hoogte van de structurele delen van het dak boven de bodemplaat van de trekker: ... mm 
6.4.3. Breedte aan de binnenzijde van de beveiligingsinrichting, 900 mm boven het referentie­
punt van de zitplaats: mm 
6.4.4. Breedte aan de binnenzijde van de beveiligingsinrichting op een punt boven de zitplaats 
ter hoogte van het middelpunt van het stuurwiel: mm 
6.4.5. Afstand tussen het middelpunt van het stuurwiel en de rechter zijkant van de beveili­
gingsinrichting: mm 
6.4.6. Afstand tussen het middelpunt van het stuurwiel en de linkerzijkant van de beveiligings­
inrichting: mm 
6.4.7. Minimale afstand tussen de rand van het stuurwiel en de beveiligingsinrichting: mm 
6.4.8. Breedte van de deuropeningen: 
boven: mm 
midden: mm 
beneden: mm 
6.4.9. Hoogte van de deuropeningen: 
boven de bodemplaat: mm 
boven de hoogste opstaptrede: mm 
boven de onderste opstaptrede: rnm 
(') Doorhalen wat niet van toepassing is. 
Nr. C 123/36 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
6.4.10. Totale hoogte van de trekker met beveiligingsinrichting: mm 
6.4.11. Totale breedte van de beveiligingsinrichting: mm 
6.4.12. Horizontale afstand tussen de achterkant van de beveiligingsinrichting en de rug van de 
zitplaats op een hoogte van 900 mm boven het referentiepunt van de zitplaats: mm 
6.5. Bijzonderheden en kwaliteit van de gebruikte materialen, toegepaste normen: 
Hoofdframe^ ^materiaal en afmetingen^ 
bevestigingen^ ^materiaal en afmetingen^ 
8ekleding^ ^materiaal en afmetingen^ 
tOak^ ^materiaal en afmetingen^ 
Capitonering aan de binnenzijden ^materiaal en afmetingen^ 
mOntageDenbevestigingsbouten^ ^kwaliteiten afmetingen^ 
7.1. ^lagBbelasting^^enverbrijzelingsproeven^ 
^lagBbelasting C^roevenzijn uitgevoerdopdelinkerBrechterachterkant^,derech 
terBlinkervoorkantC^ en op de rechterBlinkerzijkantg^tOe referentiemassa die gebruikt 
^verd voor de berekening van de energie van de slagBbelastingkracht^en van dever^ 
brijzelingskracht kg 
^r is naar behoren voldaan aan de beproevingseisen inzake barsten en seheuren, de maxi 
male tijdelijke vervorming en de vrije zone..laBneen^ 
7.2. e^a de proeven gemeten vervorming^ 
permanente vervorming^ 
achtera links mm 
reehts mm 
voor^ links mm 
rechts mm 
zijkant zijdelingse voor mm 
achter mm 
bovenkant, naar beneden^ voor mm 
achter mm 
Verschil tussen de maximale tijdelijke vervorming en de permanente vervorming bij 
slagBbelastingproeven tegen de zijkante mm 
^ rapport nrB 
^. Datum van het rapporti 
10 Handtekening^ 
(') Doorhalen wat niet van toepassing is. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/37 
BIJLAGE VI 
MERKEN 
Het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen bestaat uit: 
— een rechthoek waarbinnen een kleine letter „e" is geplaatst, gevolgd door het kennummer of 
de kenletters van den Lid-Staat die de goedkeuring voor onderdelen heeft verleend: 
1 
2 
3 
4 
6 
11 
13 
18 
IRL 
GR voor Duitsland 
voor Frankrijk 
voor Italië 
voor Nederland 
voor België 
voor het Verenigd Koninkrijk 
voor Luxemburg 
voor Denemarken 
voor Ierland 
voor Griekenland 
en uit een EEG-goedkeuringsnummer voor onderdelen, op een willekeurige plaats onder en 
in de nabijheid van de rechthoek, en overeenkomend met het nummer van het EEG-goed-
keuringsformulier voor onderdelen dat is opgemaakt inzake de sterkte van het type beveili­
gingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekker; 
de letters V of SV al naargelang de inrichting dynamisch of statisch is beproefd, gevolgd 
door het cijfer 1, hetgeen betekent dat het gaat om een voor een smalspoortrekker op wielen 
bestemde beveiligingsinrichting met vier stijlen of twee stijlen aan de achterzijde en een vrije 
zone waarvan de bovenkant zich op 900 mm boven het referentiepunt van de zitplaats 
bevindt. 
Voorbeeld van een EEG-Goedkeuringsmerk voor onderdelen 
a > 30 mm 
Verklaring: 
de beveiligingsinrichting die van bovenstaand goedkeuringsmerk is voorzien is een voor een 
smalspoortrekker bestemde, dynamische beproefde beveiligingsinrichting met vier stijlen of twee 
stijlen aan de achterzijde (VI) waarvoor in Frankrijk (e2) de EEG-goedkeuring voor onderdelen 
is verleend onder nummer 431. 
Nr. Cl 23/38 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9.5.83 
BIJLAGE VII 
MODEL 
EEG-GOEDKEURINGSFORMULIER VOOR ONDERDELEN 
Naam van de bevoegde instantie 
Mededeling inzake de verlening, weigering, intrekking of uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor 
onderdelen met betrekking tot de sterkte van een beveiligingsinrichting (met vier stijlen of twee stij­
len aan de achterzijde) en tot de sterkte van de bevestiging daarvan aan de trekker 
EEG-goedkeuring nr: 
uitbreiding (') 
1. Fabrieks- of handelsmerk en type van de beveiligingsinrichting: 
2. Naam en adres van de fabrikant van de beveiligingsinrichting: 
3. Eventueel naam en adres van de gevolmachtigde van de fabrikant van de beveiligingsin­
richting: 
4. Fabrieks- of handelsmerk, type en handelsbenaming van de trekker waarvoor de beveili­
gingsinrichting is bestemd: 
5. Uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor onderdelen tot de trekker(s) van het (de) vol­
gende type(n) en met de volgende handelsbenaming(en): 
5.1. De in punt 1.4 van bijlage II bedoelde massa van de onbelaste trekker is meer/niet 
meer (2) dan 5 % groter dan de bij de proef gebruikte referentiemassa: 
5.2. De bevestigingsmethode en de montagepunten zijn/zijn niet (2) indentiek. 
5.3. Alle onderdelen die tot steun van de beveiligingsinrichting kunnen dienen zijn/zijn 
niet O identiek. 
6. Ter EEG-goedkeuring voor onderdelen aangeboden op: 
7. Beproevingslaboratorium: 
8. Datum en nummer van het beproevingsrapport van het laboratorium: 
9. Datum waarop de EEG-goedkeuring voor onderdelen is verleend/geweigerd/ingetrok­
ken (2): 
10. Datum waarop de uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor onderdelen is verleend/ 
geweigerd/ingetrokken (2): 
11. Plaats: 
12. Datum: 
13. Bij dit formulier zijn de volgende documenten met bovenstaand goedkeuringsnummer 
voor onderdelen gevoegd (b.v. beproevingsrapport). Deze stukken worden verstrekt aan 
de bevoegde autoriteiten van de andere Lid-Staten op hun uitdrukkelijk verzoek: 
14. Eventuele opmerkingen: 
15. Handtekening: 
(') Geef eventueel aan, of dit de eerste, tweede enz. uitbreiding van de oorspronkelijke EEG-goedkeuring voor onderdelen is. 
(:) Doorhalen wat niet van toepassing is. 
9. 5. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 123/39 
BIJLAGE VIII 
VOORWAARDEN VOOR EEG-GOEDKEURING 
1. De EEG-goedkeuringsaanvraag voor een type trekker met betekking tot de sterkte van de 
beveiligingsinrichting en van de bevestiging daarvan aan de trekker wordt ingediend door 
de fabrikant van de trekker of door diens gemachtigde. 
2. Een trekker die representatief is voor het type dat moet worden goedgekeurd en waarop een 
beveiligingsinrichting is gemonteerd die met de bevestiging daarvan als onderdeel is goed­
gekeurd, moet ter beschikking worden gesteld van de technische dienst die met de uitvoe­
ring van de goedkeuringsproeven is belast. 
3. De met de goedkeuringsproeven belaste technische dienst controleert of het als onderdeel 
goedgekeurde type beveiligingsinrichting is bestemd om te worden gemonteerd op het trek­
kertype waarvoor de goedkeuring wordt aangevraagd. Deze dienst controleert met name of 
de bevestiging van de beveiligingsinrichting overeenstemt met die welke bij de EEG-goed-
keuring voor onderdelen is gekeurd. 
4. De houder van de EEG-goedkeuring kan verzoeken deze tot andere typen beveiligingsin­
richtingen uit te breiden. 
5. De bevoegde instanties verlenen de gevraagde uitbreiding op de volgende voorwaarden: 
5.1. voor het nieuwe type beveiligingsinrichting en de bevestiging daarvan aan de trekker moet 
een EEG-goedkeuring voor onderdelen zijn verleend; 
5.2. het nieuwe type moet zijn ontworpen om te worden gemonteerd op het trekkertype waar­
voor de uitbreiding van de EEG-goedkeuring wordt aangevraagd; 
5.3. de bevestiging van de beveiligingsinrichting aan de trekker moet overeenstemmen met die 
welke bij verlening van de EEG-goedkeuring onderdelen is gekeurd. 
6. Een formulier waarvan het model in bijlage IX is aangegeven, wordt als bijlage bij het 
EEG-goedkeuringsformulier gevoegd voor iedere toegestane of geweigerde goedkeuring of 
uitbreiding van goedkeuring. 
7. Indien de EEG-goedkeuringsaanvraag voor een type trekker wordt ingediend te zamen met 
de aanvraag voor EEG-goedkeuring voor onderdelen voor een beveiligingsinrichting die 
bestemd is om te worden gemonteerd op het trekkertype waarvoor de EEG-goedkeuring 
wordt aangevraagd, zijn de punten 2 en 3 niet van toepassing. 
Nr. C 123/40 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 9. 5. 83 
BIJLAGE IX 
MODEL 
Naam van de bevoegde officiële instantie 
BIJLAGE BIJ HET EEG-GOEDKEURINGSFORMULIER VOOR EEN BEPAALD TYPE 
TREKKER WAT BETREFT DE STERKTE VAN DE BEVEILIGINGSINRICHTING (MET 
VIER STIJLEN OF TWEE STIJLEN AAN DE ACHTERZIJDE) EN VAN DE BEVESTI­
GING DAARVAN OP DE TREKKER 
(Artikel 4, lid 2 en artikel 10 van Richtlijn 74/150/EEG van de Raad van 4 maart 1974 inzake de 
onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van 
landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen) 
EEG-goedkeuring nr 
uitbreiding (') 
1. Fabrieks- of handelsmerk van de trekker 
2. Type en handelsbenaming van de trekker 
3. Naam en adres van de fabrikant van de trekker 
4. Eventueel naam en adres van de gevolmachtigde 
5. Fabrieks- of handelsmerk en type van de beveiligingsinrichting 
6. Uitbreiding van de EEG-goedkeuring voor het (de) volgende type(n) beveiligingsinrich-
ting(en) 
7. Trekker aangeboden ter EEG-goedkeuring op 
8. Technische dienst die is belast met de conformiteitscontrole 
9. Datum van afgifte van het rapport van deze dienst 
10. Nummer van het rapport van deze dienst 
11. De EEG-goedkeuring met betrekking tot de sterkte van de beveiligingsinrichtingen en van 
de sterkte van de bevestiging daarvan aan de trekker is verleend/geweigerd (2) 
12. De uitbreiding van de EEG-goedkeuring met betrekking tot de sterkte van de beveilingsin-
richtingen en van de sterkte van de bevestiging daarvan aan de trekker is verleend/gewei­
gerd O 
13. Plaats 
14. Datum 
15. Handtekening 
(') Geef eventueel aan, of dit de eerste, tweede, enz. uitbreiding is van de oorspronkelijke EEG-goedkeuring. 
(:) Doorhalen wat niet van toepassing is.