Nr. C 105/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 26. 4. 79 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voornoemd 
onderwerp tijdens zijn op 29 en 30 november 1978 te Brussel gehouden 163e zitting. 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Eco­
nomische Gemeenschap, in het bijzonder artikel 75, 
Gezien het van 2 oktober 1978 daterende verzoek van de 
Raad van de Europese Gemeenschappen om advies in­
zake voormeld voorstel (a), 
Gezien Richtlijn 65/269/EEG van de Raad van 13 mei 
1965 (2) - gewijzigd bij Richtlijn 73/169/EEG van 
25 juni 1973 (3) - betreffende de eenmaking van be­
paalde regels met betrekking tot de machtigingen voor 
het goederenvervoer over de weg tussen de Lid-Staten, 
Gezien het op 19 oktober 1978 door zijn Bureau geno­
men besluit, de Afdeling voor vervoer- en communica­
tiewezen met het opstellen van een advies inzake dit 
voorstel te belasten, 
Gezien het advies dat deze Afdeling tijdens haar 122e 
vergadering d.d. 15 november 1978 heeft opgesteld, 
Gezien het mondelinge verslag van de heer Renaud, rap­
porteur (artikel 29 R.v.O.), Gezien de beraadslagingen tijdens zijn 163e zitting d.d. 
29 en 30 november 1978 (vergadering van 29 november 
1978), 
Overwegende dat de Economische Commissie voor 
Europa (VN) de (herziene) Resolutie nr. 119 betreffende 
de eenmaking van de voor vergunningen voor interna­
tionaal goederenvervoer over de weg gebruikte formulie­
ren heeft goedgekeurd en haar Lid-Staten heeft aanbevo­
len, deze resolutie toe te passen, 
Overwegende dat door toepassing van deze resolutie de 
eenmaking van de modellen van de vergunningen voor 
internationaal vervoer in een groot aantal Europese lan­
den een feit zal worden en aldus het internationaal goe­
derenvervoer over de weg zal worden vergemakkelijkt, 
Overwegende dat de (herziene) Resolutie nr. 119 en het 
hierdoor ingevoerde model van vervoervergunning in 
overeenstemming met de in de Gemeenschap geldende 
bepalingen zijn, 
Overwegende dat de herziene resolutie om deze redenen 
dient te worden overgenomen, 
(!) PB nr. C 237 van 7. 10. 1978, blz. 3. 
(2) PB nr. 88 van 24. 5. 1965, blz. 1469. 
(3) PB nr. L 181 van 4. 7. 1978, blz. 20. BRENGT VOLGEND ADVIES UIT, 
dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
Het Comité stemt met het voorstel van de Commissie in. 
Gedaan te Brussel, 29 november 1978. 
De Voorzitster 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fabrizia BADUEL GLORIOSO 
Advies inzake een voorstel voor een richtlijn (EEG) van de Raad inzake de onderlinge aanpas­
sing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de bescherming van de werknemers bij 
insolventie van de werkgever 
(doe. COM(78) 141 def.) 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is bekendgemaakt in Publikatieblad van 
de Europese Gemeenschappen nr. C 135 van 9 juni 1978, blz. 2. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 26 april 1978 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité overeenkomstig 
de bepalingen van artikel 100 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Econo­
mische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
26. 4. 79 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 105/15 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voornoemd 
onderwerp tijdens zijn op 29 en 30 november 1978 te Brussel gehouden 163e zitting. 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Eco­
nomische Gemeenschap, in het bijzonder artikel 100, 
Gezien het van 26 april 1978 daterende verzoek van de 
Raad van de Europese Gemeenschap om advies, 
Gezien het op 25 april 1978 door het Bureau van het 
Comité genomen besluit, de Afdeling voor sociale vraag­
stukken met de voorbereiding van een advies en een rap­
port over dit onderwerp te belasten, 
Gezien het door deze Afdeling tijdens haar vergadering 
van 16 november 1978 opgestelde advies, 
Gezien het door de rapporteur, de heer Muhr, voorge­
legde rapport, 
Gezien de beraadslagingen tijdens zijn 163e zitting van 
29 en 30 november 1978 (vergadering van 29 novem­
ber), 
BRENGT VOLGEND ADVIES UIT: 
dat met 83 stemmen vóór en 2 stemmen tegen, bij 9 ont­
houdingen werd goedgekeurd. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité kan zich verenigen met het door de 
richtlijn beoogde doel, de werknemers bij insolventie van 
hun werkgever, onafhankelijk van de ter zake geldende 
bepalingen, een meer doeltreffende bescherming te 
bieden. 
Het is van oordeel dat de in de Lid-Staten geldende fail-
lissementsrechtelijke bepalingen op zich niet voldoende 
zijn om de werknemers voor een verlies van de door hen 
verworven aanspraken te behoeden. Nog afgezien van 
het feit dat het hierin vastgelegde preferente karakter van 
hun vorderingen de werknemers niet baat wanneer de to­
tale waarde van de failliete boedel niet voldoende is om 
de achterstallige schulden te honoreren, kan, indien deze 
privilegering te ver wordt doorgevoerd, ook de krediet­
waardigheid van de onderneming worden aangetast. 
Banken en andere grote financiële instellingen verlangen 
in het algemeen pandrechten of andere zekerheden van 
ondernemingen waaraan zij krediet verlenen. Wanneer 
nu aan de werknemersaanspraken een dermate preferent 
karakter wordt toegekend dat er voor dergelijke zeker­
heden nog maar weinig speelruimte over is, dan heeft dit tot gevolg dat de financiële instellingen weer minder be­
reid zijn tot kredietverlening, met alle extra risico's voor 
de onderneming van dien. 
1.2. Juist de werknemers worden bij insolventie van 
de werkgever bijzonder zwaar getroffen. Niet alleen 
raken zij hun betrekking kwijt, doch ook gebeurt het 
dikwijls dat de hun nog verschuldigde bedragen voor 
reeds verrichte arbeid niet worden voldaan. 
1.3. Nog een nadeel voor de werknemers, die voor 
hun eigen levensonderhoud en dat van hun gezin volledig 
op hun arbeidsinkomen zijn aangewezen, is het feit dat er 
met de afwikkeling van de faillissementsprocedure in het 
algemeen veel tijd heengaat. Zelfs wanneer in de loop 
van de faillissementsprocedure blijkt dat er nog vermo­
gen is waaruit de achterstallige schulden aan de werk­
nemers geheel of gedeeltelijk kunnen worden voldaan, 
vindt de uitbetaling vaak pas jaren later plaats. De in de 
tussentijd optredende geldontwaarding moet daarbij dan 
nog op de koop toe genomen worden. 
1.4. Faillissementen zijn een verschijnsel dat inherent 
is aan een markteconomie. In een dergelijk economisch 
bestel is „bankroet" in het algemeen het resultaat van een 
eliminatieproces. Daarom moet in een markteconomie 
altijd met de mogelijkheid van een faillissement rekening 
worden gehouden. 
1.5. Het faillissementsrisico kan slechts ten dele op 
rekening van de huidige economische situatie worden ge­
schreven. Het is ook in zekere mate het gevolg van het 
toenemend kapitaalgebruik en het feit dat de economie 
niet voldoende financieringsmogelijkheden biedt. Daar­
bij komt dan ook nog de voortschrijdende technolo­
gische ontwikkeling. Bedrijven die deze ontwikkeling 
niet (kunnen) bijhouden, boeten aan concurrentievermo­
gen in en staan onvermijdelijk aan een groter 
faillissementsrisico bloot. 
1.6. Ook kunnen faillissementen worden veroorzaakt 
door structurele wijzigingen, die een wereldomspannend 
probleem vormen. In dit verband moet ook een zekere 
betekenis worden toegekend aan de industriële ontwik­
keling in de landen van de derde wereld, daar deze nood­
zakelijkerwijs een verplaatsing van produkties met zich 
meebrengt. Dit kan gevolgen hebben voor de betrokken 
communautaire ondernemingen die zich niet tijdig aan 
de gewijzigde situatie aangepast hebben of aanpassen 
kunnen. 
1.7. Op grond van deze overwegingen is het Comité 
van mening dat de in het voorstel voor een richtlijn 
beoogde financiële bescherming voor de werknemers niet 
alleen voor deze categorie belangrijk is. Deze is eveneens 
Nr. C 105/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 26. 4. 79 
in het belang van de ondernemer en dient ook het alge­
meen economisch belang. Zonder adequate bescherming 
zou het nl. kunnen gebeuren dat zelfs tijdelijke financiële 
moeilijkheden van de werkgever reeds tot onzekerheid en 
onrust onder zijn personeel leiden. Vooral werknemers 
met goede kwalificaties die zonder probleem een betrek­
king bij een ander bedrijf kunnen vinden, keren het be­
drijf dan dikwijls als eerste de rug toe. Daardoor wordt 
de werkgever echter in nog grotere moeilijkheden ge­
bracht. Het bestaan van een onderneming die zeker nog 
had kunnen worden voortgezet, komt dan door het ver­
trek van het leidinggevend personeel en de gekwalifi­
ceerde werknemers pas echt in gevaar. 
1.8. Op grond van bovenstaande overwegingen acht 
het Comité het juist, ter waarborging van de aanspraken 
van de werknemers, buiten de faillissementswetgeving 
om aanvullende mechanismen in het leven te roepen, te 
meer daar in een aantal Lid-Staten van de Gemeenschap 
reeds mechanismen bestaan. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 1 
2.1.1. Het Comité stelt zich op het standpunt dat de 
richtlijn alleen van toepassing kan zijn indien er sprake is 
van een arbeidsverhouding (In plaats van de begrippen 
„arbeidsverhouding" en „opleidingsverhouding" en van 
de begrippen „werknemer" en „leerling", hanteert het 
Comité in zijn advies slechts de termen „arbeidsverhou­
ding" en „werknemer"). Wel geeft het toe dat de beant­
woording van de vraag of deze arbeidsverhouding al dan 
niet aanwezig is, in grensgevallen bepaalde moeilijkhe­
den kan opleveren. Het Comité gaat er echter vanuit dat 
de begrippen „arbeidsverhouding", „werknemers" en 
„werkgevers" door de in de Lid-Staten geldende natio­
nale wettelijke bepalingen toereikend worden gedefi­
nieerd. 
2.2. Artikel 2 
2.2.1. In verband met het begrip „insolventie" wijst 
het Comité erop dat het er hier niet om gaat een uitput­
tende beschrijving te geven van alles wat in de Lid-Staten 
onder insolventie wordt verstaan. In artikel 2 wordt het 
begrip insolventie uitsluitend „in de zin van deze richt­
lijn" gedefinieerd. Indien deze definitie als te beperkt 
wordt beschouwd, kan hoogstens worden besproken of 
deze richtlijn ook op andere situaties moet worden toe­
gepast. 
2.2.2. Het Comité is ervan uitgegaan dat het bij de 
sub c) genoemde stillegging van een bedrijf wegens insol­
ventie vanzelfsprekend om een feitelijke staking van de 
bedrijfsactiviteit moet gaan. Het vindt evenwel niet dat 
uitdrukkelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen 
een „tijdelijke" en „definitieve" stillegging, daar een der­
gelijk onderscheid interpretatiemoeilijkheden kan doen 
ontstaan en tegelijkertijd ook situaties kan scheppen waarin de werkgever zijn verplichtingen jegens de werk­
nemer kan ontduiken. 
2.3. Artikel 3 
2.3.1. Volgens het Comité zou de term „oprichten" 
(van fondsen) in de aanhef van dit artikel zo kunnen 
worden uitgelegd dat de Lid-Staten ertoe moeten worden 
verplicht ter verwezenlijking van het door de ontwerp­
richtlijn beoogde doel „nieuwe, aanvullende fondsen" op 
te richten. Het Comité meent dat het vooral uit zuinig-
heidsoverwegingen ook mogelijk moet zijn reeds be­
staande fondsen te gebruiken, te meer daar dergelijke 
fondsen in de meeste Lid-Staten reeds voorhanden zijn. 
2.3.2. Het Comité is van oordeel dat het begrip 
„fonds" te beperkt is. Het gaat er nl. om de werknemers 
te garanderen dat hun aanspraken zullen worden geho­
noreerd, en zulks buiten de wettelijke faillissementspro­
cedure om. De wijze waarop dit gebeurt, door middel 
van een „fonds" of via andere gepaste middelen, is van 
ondergeschikt belang en moet aan de Lid-Staten worden 
overgelaten. Het Comité stelt derhalve voor de aan-
vangszin van dit artikel als volgt te formuleren: 
„De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te 
garanderen dat onvervulde, voor het intreden van de 
insolventie van de werkgever ontstane aanspraken 
van de werknemers, worden gehonoreerd; bedoeld 
worden aanspraken . . .". 
Met het doel er geen enkele twijfel aan te laten bestaan 
dat alle uit de arbeidsverhouding voortvloeiende aan­
spraken van de werknemers worden bedoeld, stelt het 
Comité voor deze eerste zin van dit artikel verder in de 
volgende bewoordingen te stellen: 
„De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te 
garanderen dat alle onvervulde, voor het intreden van 
de insolventie van de werkgever uit hoofde van wette­
lijke en bestuursrechtelijke bepalingen, collectieve 
arbeidsovereenkomsten en persoonlijke overeenkom­
sten ontstane aanspraken van de werknemers, wor­
den gehonoreerd; bedoeld worden aanspraken . . .". 
2.4. Artikel 4 
2AA. In aansluiting op de ten aanzien van artikel 3 
voorgestelde wijziging, stelt het Comité om de aldaar ge­
noemde redenen voor, de aanvangszin van artikel 4 als 
volgt te formuleren: 
„De Lid-Staten mogen de betalingsverplichting in het 
kader van de ingevolge artikel .3 vastgestelde maat­
regelen beperken, echter ten hoogste tot. . .". 
2.4.2. Het Comité acht het in artikel 4 gemaakte on­
derscheid voor de beperking in de tijd van de betalings­
verplichting gerechtvaardigd. Het wijst erop dat het bij 
de sub a) genoemde aanspraken gaat om uit de arbeids-
26. 4. 79 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 105/17 
verhouding voortvloeiende doorlopende, terugkerende 
prestaties, zoals het arbeidsloon. De sub b) van dit artikel 
bedoelde aanspraken omvatten daarentegen eenmalige 
prestaties die alleen in verband met bepaalde gebeurte­
nissen, zoals bij ziekte, met Kerstmis enz. worden uitge­
keerd. Het binden van de sub b) bedoelde aanspraken 
aan een tijdvak van drie maanden zou tot zeer onbillijke 
resultaten voor de werknemers leiden. 
2.5. Artikels 
2.5.1. Het Comité wijst erop dat in het merendeel van 
de Lid-Staten waar reeds maatregelen in de zin van het 
voorstel voor een richtlijn zijn vastgesteld, de financiële 
middelen alleen door de werkgevers worden opgebracht. 
Dit is ook gerechtvaardigd, aangezien de insolventie van 
de werkgever geheel buiten de invloedsfeer van de werk­
nemers ligt en louter en alleen een bedrijfsrisico is. Der­
halve rijst de vraag of de huidige formulering („de mid­
delen mogen niet alleen door de werknemers worden op­
gebracht") wel correct is. 
2.5.2. Overigens gaat het Comité ervan uit dat de 
Lid-Staten ook de mogelijkheid hebben de door hen te 
nemen maatregelen met overheidsmiddelen te finan­
cieren. 
2.5.3. Het Comité is van oordeel dat het aan de Lid-
Staten moet worden overgelaten op nationaal niveau te 
regelen op welke wijze de rechthebbende werknemer om 
betaling dient te verzoeken. Derhalve stelt het voor, in 
artikel 5, sub c), de zin „Het verzoek kan mondeling . . . 
worden gedaan." te schrappen. 
2.5.4. Gezien deze overwegingen en tevens in over­
eenstemming met de ten aanzien van artikel 3 voorge­
stelde wijzigingen, zou artikel 5 als volgt moeten luiden: 
Gedaan te Brussel, 29 november 1978. „De Lid-Staten treffen de in artikel 3 bedoelde maat­
regelen met inachtneming van de volgende beginselen: 
a) Wanneer een fonds met de uitvoering van de maat­
regelen wordt belast, dient het vermogen daarvan 
volledig gescheiden te zijn van het bedrijfsvermo­
gen van de werkgever en zodanig te zijn belegd, dat 
het niet vatbaar is voor een procedure wegens 
insolventie; 
b) de middelen moeten door de werkgevers worden 
opgebracht. De overheidsinstanties kunnen ook bij 
de financiering betrokken worden, evenals - even­
tueel - de werknemers; 
c) betaling geschiedt op verzoek van de rechtheb­
bende werknemer. Het is ontvankelijk vanaf het 
intreden van de insolventie en dient binnen zes 
maanden te worden gedaan; 
d) de betalingsverplichting van het fonds tegenover 
de rechthebbende werknemer ontstaat ongeacht de 
vraag of de betrokken werkgever al dan niet vol­
daan heeft aan zijn verplichtingen, zoals deze 
voortvloeien uit de krachtens artikel 3 door de 
Lid-Staten te treffen maatregelen; 
e) de Lid-Staten mogen de betaling slechts afhanke­
lijk stellen van het feit dat de aanspraken onbestre­
den zijn of aannemelijk worden gemaakt.". 
2.5.5. Het Comité gaat er overigens van uit dat de 
Lid-Staten instanties in bepaalde bedrijfstakken of eco­
nomische sectoren kunnen belasten met de uitvoering van 
de door hen vastgestelde maatregelen en dat de nood­
zakelijke financiering in deze sectoren plaatsvindt. 
2.5.6. Naar de mening van het Comité zou in de richt­
lijn tegelijkertijd moeten worden bepaald dat vorderin­
gen van de werknemers op de werkgevers die door derge­
lijke instanties worden voldaan, op laatstgenoemden 
overgaan. Aldus zouden deze instanties zich op de werk­
gevers kunnen verhalen. 
De Voorzitster 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Fabrizia BADUEL GLORIOSO 
BIJLAGE 
bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité 
Onderstaand wijzigingsvoorstel werd tijdens de beraadslagingen verworpen: 
Op blz. 4, par. 2.2.1 en 2.2.2, door de volgende tekst te vervangen: 
„De Afdeling merkt op dat het in die gevallen waarin de sub a) bedoelde procedure niet plaatsheeft, 
niet duidelijk is op welk tijdstip de toestand van insolventie moet worden geacht te zijn ingegaan. De 
noodzaak bestaat dus voor de sub b) en sub c) genoemde omstandigheden een op objectieve wijze te 
bepalen tijdstip te definiëren. Hiertoe zou men de beide onder b) en c) van artikel 2 genoemde voor­
waarden door een nieuwe voorwaarde van de volgende strekking kunnen vervangen: 
Nr. C 105/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 26. 4. 79 
b) deze procedure wegens de financiële situatie van het bedrijf of op grond van enigerlei betrouwbare 
documenten, dan wel gezien de feitelijke situatie, daardoor de ontoereikendheid van de activa van 
het bedrijf ondubbelzinnig wordt aangetoond, als zinloos moet worden aangemerkt. Of een derge­
lijke situatie zich voordoet moet worden vastgesteld door de gerechtelijke instantie, die op verzoek 
van de betrokken werknemer, met de grootst mogelijke spoed tot een uitspraak dient te komen.". 
Toelichting 
Het wijzigingsvoorstel spreekt voor zich zelf. 
Uitslag van de stemming: 
stemmen vóór: 7, stemmen tegen: grote meerderheid, onthoudingen: 31. 
De volgende passage uit het advies van de Afdeling werd wegens de goedkeuring van het tijdens de 
beraadslagingen ingediende desbetreffende wijzigingsvoorstel veranderd: 
Bh. 7, par. 2.5.4, sub b) 
b) de middelen kunnen door de werkgevers, de werknemers en de overheid worden opgebracht, doch 
nooit door de werknemers alleen. 
Uitslag van de stemming over het desbetreffende wijzigingsvoorstel: 
stemmen vóór: grote meerderheid, stemmen tegen: 3, onthoudingen: 9. 
Advies inzake de voorstellen van de Commissie betreffende „het schema 1979 van de 
algemene tariefpreferenties van de Europese Gemeenschap" 
(doe. COM(78) 470 def.) 
De tekst waarop de adviesaanvrage betrekking heeft is nog niet bekendgemaakt in het 
Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. 
A. JURIDISCHE GRONDSLAG VAN HET ADVIES 
Op 13 oktober 1978 heeft de Raad besloten het Economisch en Sociaal Comité overeenkom­
stig de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Econo­
mische Gemeenschap over bovengenoemd voorstel te raadplegen. 
B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft beraadslaagd over zijn advies inzake voornoemd 
onderwerp tijdens zijn op 29 en 30 november 1978 te Brussel gehouden 163e zitting. 
Dit advies luidt als volgt: 
HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ, 
Gezien de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van 
de Europese Economische Gemeenschap, met name arti­
kel 198, 
Gezien het verzoek om advies van de Raad van de Euro­
pese Gemeenschappen d.d. 13 oktober 1978, Gezien het besluit van zijn Bureau d.d. 18 oktober 1978 
de Afdeling voor externe betrekkingen te belasten met 
het opstellen van een advies over dit onderwerp, 
Gezien het advies dat door deze Afdeling tijdens haar 
vergadering van 14 november 1978 is uitgebracht, 
Gezien het door de rapporteur, de heer Cremer, voorge­
legde rapport,