COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
Brussel, 17.06.1996 
COM(96) 272 def. 
VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD 
Resultaten van de toepassing van Verordening (EG) nr. 1093/94 van de Raad tot 
vaststelling van de voorwaarden waaronder vissersvaartuigen van derde landen 
vangsten rechtstreeks mogen aanlanden en verkopen in de havens van de 
Gemeenschap. 

INHOUD 
- Inleiding 
-1. Achtergronden van Verordening nr. 1093/94 
-A : Marktsituatie en doelstellingen van de verordening 
-B : Situatie met betrekking tot rechtstreekse aanlandingen in bepaalde derde 
landen 
-C : Overeenstemming van Verordening nr. 1093/94 met de internationale 
verbintenissen van de Gemeenschap 
-WTO 
- Europese Economische Ruimte 
/ 
- II. Resultaten van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 
-A : Gezondheidscontroles 
-B : Aanlandingsaangifte 
rC : Naleving handelsvoorschriften 
-D : Aangelande hoeveelheden 
-E : Algemene opmerkingen 
- Conclusie 
- Bijlage: statistische gegevens 
In artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1093/94 van 6 mei 1994 tot vaststelling van de 
voorwaarden waaronder vissersvaartuigen van derde landen vangsten mogen aanlanden 
en verkopen in de havens van de Gemeenschap1 is het volgende bepaald: 
"Vóór 1 juli 1996 dient de Commissie bij de Raad een verslag in over de resultaten van 
de toepassing van deze verordening, eventueel vergezeld van passende voorstellen. " 
Het voorliggende verslag, waarmee wordt voldaan aan het verzoek van de Raad, is dan 
ook opgesteld op basis van de antwoorden van de Lid-Staten op een vragenlijst van de 
Commissie over de toepassing van de. verschillende bepalingen van deze verordening 
vanaf haar inwerkingtreding tot en met 31 december 1995. 
Acht Lid-Staten hebben de vragenlijst beantwoord en vier daarvan maken melding van 
rechtstreekse aanlandingen. 
De statistische gegevens die samen met de antwoorden aan de Commissie zijn 
meegedeeld, gaan hierbij. 
De Commissie acht het dienstig de achtergronden en de doelstellingen van Verordening 
nr. 1093/94 in herinnering te brengen, en deze verordening in een internationale 
juridische context te plaatsen, alvorens de eigenlijke resultaten van de toepassing ervan 
nader te bezien. 
PB nr. L 121 van 12.5.1994, blz. 3. 
I. Achtergronden van Verordening nr. 1093/94 
Verordening nr. 1093/94 is vastgesteld naar aanleiding van een ernstige crisis op de 
communautaire markt voor visserijprodukten met de bedoeling bepaalde praktijken die 
deze kwetsbare markt konden verstoren, tegen te gaan. Er waren op internationaal vlak 
geen regels betreffende rechtstreekse aanlandingen. 
A. Marktsituatie en doelstellingen van de verordening 
Toen begin 1993 de crisis op de communautaire markt voor visserijprodukten, en vooral 
op die voor magere vis duidelijk merkbaar werd, is zij nauwkeurig bestudeerd en 
geanalyseerd zowel door de Commissie2 als door de Lid-Staten en het bedrijfsleven, en 
heeft zij ertoe geleid dat de prijzen zich op een laag peil stabiliseerden op een zeer 
conjunctuurgevoelige markt. 
In een dergelijke situatie is, wanneer vissersschepen uit derde landen vangsten 
rechtstreeks aanlanden, bij ontstentenis van een relevante wetgeving, het gevaar voor 
nieuwe verstoringen groot, doordat dan immers partijen tegen zeer lage prijzen op de 
markt kunnen komen die rechtstreeks concurreren met de communautaire produktie op 
de verse markt. Meer nog, deze aanlandingen dreigen de door de producentenorganisaties 
uitgevoerde en met nationale en communautaire financiële middelen ondersteunde 
maatregelen in het kader van de marktordening te ondergraven. 
Bij rechtstreekse aanlandingen worden de produkten immers ingevoerd met een 
vervoermiddel dat tegelijkertijd het produktiemiddel is, namelijk het vissersvaartuig. 
Enerzijds kunnen de autoriteiten van het land van oorsprong van de produkten deze 
aanlandingen helemaal niet controleren, en anderzijds wordt daardoor, in vergelijking met 
andere vormen van vervoer (vrachtschip, vliegtuig, vervoer over land), bespaard op 
vervoers-, controle- en verpakkingskosten en zelfs op belastingen en parafiscale kosten. 
Rechtstreekse aanlanding kan dus aanleiding geven tot oneerlijke concurrentie tegenover 
de communautaire produktie. 
Bijgevolg zijn bij de op voorstel van de Commissie door de Raad goedgekeurde 
Verordening nr. 1093/94 rechtstreekse aanlandingen toegestaan voor zover zij voldoen 
aan bepaalde vereisten en dus niet meer kunnen plaatsvinden onder voorwaarden die, hoe 
paradoxaal dit ook moge lijken, minder stringent waren dan voor de communautaire 
produktie. 
De vastgestelde voorwaarden hebben respectievelijk betrekking op: 
- . het opstellen van een lijst van erkende havens die over de nodige voorzieningen 
beschikken om de in de veterinaire wetgeving voorgeschreven controles te kunnen 
uitvoeren; voordien konden inzake de toegang tot de havens aan vissersvaartuigen 
van derde landen geen andere dan nationale beperkingen worden opgelegd 
(artikel 3). 
het overleggen aan de bevoegde autoriteiten van een door de kapitein van het 
betrokken vaartuig opgestelde aangifte met vermelding van herkomst en 
hoeveelheden van de aangevoerde produkten (artikel 4). 
Zie Mededeling "De crisis van de visserijsector in de Gemeenschap" 
COM (94) 335 def. van 19.7.94 
de verplichting bij verkoop op de verse markt de eventuele regels in het ressort van 
een producentenorganisatie na te leven (artikel 5). 
In vergelijking met de in bepaalde derde landen geldende regels kunnen deze bepalingen 
als tamelijk soepel worden aangemerkt. 
B. Situatie met betrekking tot rechtstreekse aanlandingen in bepaalde derde 
landen 
In het algemeen moet worden aangestipt dat in het Verdrag van de Verenigde Naties 
inzake het recht van de zee uitdrukkelijk wordt erkend dat de kuststaten het recht hebben 
om eenzijdig voorwaarden te verbinden aan de toegang tot hun wateren en 
haveninstallaties. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen vissersvaartuigen, die ook 
het vervoermiddel zijn waarmee de vangst wordt vervoerd, en koopvaardijschepen. 
Er zijn slechts enkele derde landen met regels inzake rechtstreekse aanlandingen: 
VSA verboden 
Australië alleen toegestaan met vergunning van het ministerie 
Canada toegestaan naargelang van het geval en alleen voor schepen die de 
vlag voeren van landen waarmee Canada op visserij vlak goede 
betrekkingen onderhoudt. 
Chili een door de bevoegde instantie van het land van oorsprong 
afgegeven gezondheidscertificaat is vereist voor alle op Chileens 
grondgebied binnengebrachte produkten, ook voor transitoverkeer, 
ongeacht de gekozen vervoersvorm. 
De gegrondheid van deze wetgeving die door de Gemeenschap is vastgesteld lijkt dan 
ook, gezien deze situatie, niet te kunnen worden aangevochten en dat is overigens nog 
nooit gebeurd. Deze wetgeving is vooral volledig in overeenstemming met haar 
internationale verbintenissen. 
C. Overeenstemming van Verordening nr, 1093/94 met de internationale 
verbintenissen Yan de Gemeenschap 
Enerzijds is Verordening nr. 1093/94 niet in strijd met de in het kader van de WTO 
geldende regels, en anderzijds is zij niet van toepassing op vaartuigen die de vlag voeren 
van landen of groepen landen waarmee de Gemeenschap een overeenkomst heeft gesloten 
met een expliciete regeling inzake rechtstreekse aanlandingen, wat alleen het geval is 
voor de overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. 
- WTO 
Verordening nr. 1093/94 bevat voor de vissersvaartuigen van derde landen die hun 
vangst rechtstreeks aanlanden, geen ongunstiger voorschriften dan voor de 
communautaire produktie, maar zij heeft juist tot doel voor deze vissersvaartuigen 
dezelfde voorwaarden inzake aanlanding en verkoop van visserijprodukten op te leggen 
als voor de communautaire produktie. 
Dat Verordening nr. 1093/94 met de Gatt-regels van 1994 overeenstemt, is bij de 
oprichting van de WTO op 1 januari 1995 niet betwist. 
Europese Economische Ruimte (EER) 
Verordening 1093/94 is niet van toepassing op vaartuigen die de vlag voeren van derde 
landen die de overeenkomst betreffende de Eurorjese Economische Ruimte hebben 
ondertekend, omdat in artikel 5 van Protocol nr. 9 bij deze Overeenkomst de toegang tot 
de havens voor vissersvaartuigen uitdrukkelijk wordt geregeld. 
De verordening geldt wel voor alle andere derde landen. 
II. Resultaten van de toepassing van Verordening 1093/94 
Strikt genomen kan ten aanzien van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 moeilijk 
worden gesproken over "resultaten" aangezien de betrokken maatregelen voornamelijk 
preventief zijn, en dus geen nauwkeurig kwantificeerbaar effect kan worden verwacht. 
Wat deze verordening betreft, moeten dus veeleer de algemene gevolgen en de eventuele 
toepassingsmoeilijkheden worden geanalyseerd. 
De drie belangrijkste bepalingen van de verordening worden één voor één behandeld en 
daarna volgt een aantal algemene opmerkingen. 
A. Gezondheidscontroles (artikel 3) 
De door elke Lid-Staat meegedeelde lijst van erkende havens is gepubliceerd in het 
Publikatieblad, reeks C, van 28 mei 1994 en is op 29 december 1994 aangevuld met de 
Finse en de Zweedse lijst. 
Geen van de Lid-Staten heeft melding gemaakt van enige moeilijkheid op dit gebied. 
Bij de eigenlijke gezondheidscontroles is geconstateerd dat de geldende normen worden 
nageleefd, want weigeringen op grond van de normen zijn zeer uitzonderlijk (in de 
verslagperiode, één geval in Denemarken en één in Frankrijk, voor kleine hoeveelheden). 
B. Aanlandingsaangifte (artikel 4i 
Er zijn. op dit vlak geen bijzondere moeilijkheden gemeld. Enkele Lid-Staten hebben 
overigens het belang onderstreept van deze procedure, zonder welke controle en 
eventuele vervolging bij overtreding uitgesloten zijn. 
Eén Lid-Staat is van oordeel dat de termijn tussen melding en aanlanding (72 uur) soms 
te lang is gebleken. De bepaling is echter gebaseerd op Verordening (EEG) nr. 2847/93 
tot invoering van een controleregeling, en geldt dus niet uitsluitend voor rechtstreekse 
aanlandingen door vissersvaartuigen van derde landen. 
C. Naleving handelsvoorschriften (artikel 5) 
Alleen voor hoeveelheden die voor onmiddellijke verkoop zijn bestemd, moeten in 
voorkomend geval bepaalde afzetregels in acht worden genomen. 
Behalve in Spanje, gaat het hier feitelijk om zeer kleine hoeveelheden, aangezien het 
leeuwedeel van de aangelande produkten voor verwerking is bestemd en dus niet aan 
deze vereiste hoeft te voldoen. 
Moeilijkheden bij de toepassing van deze bepaling zijn door de Lid-Staten niet gemeld. 
D. Aangelande hoeveelheden 
De bijgaande tabel geeft de hoeveelheden aan die vijf Lid-Staten voor de jaren '94 en '95 
hebben gemeld. Deze gegevens zijn dan ook onvolledig. 
Van deze hoeveelheden gaat de hoofdmoot naar slechts twee Lid-Staten, Denemarken en 
Spanje, kleinere hoeveelheden worden aangeland in Frankrijk en Duitsland. 
Bijna alle vis die in de noordelijke havens, ook in Frankrijk, wordt aangeland, is bestemd 
voor de verwerkende industrie en heeft, wat de grootste tonnages betreft, betrekking op 
een gering aantal soorten. 
Wat Spanje betreft, wordt vooral op de Canarische Eilanden rechtstreeks aangeland. Het 
betreft veel verschillende produkten, vers of ingevroren, die hoofdzakelijk voor 
onmiddellijke verkoop zijn bestemd. 
In 1995 blijkt ten opzichte van 1994 de rechtstreeks aangelande hoeveelheid in Duitsland, 
Denemarken en Frankrijk aanzienlijk te zijn gedaald, terwijl die in Spanje is toegenomen. 
Het is ook duidelijk dat het aantal aanlandingen fors is verminderd, terwijl de gemiddelde 
hoeveelheid per aanlanding aanmerkelijk is gestegen. 
Deze gegevens, die slechts twee jaar bestrijken, zijn uiteraard niet zeer representatief. 
E. Algemene opmerkingen 
Van de Lid-Staten die de vragenlijst van de Commissie hebben beantwoord, geven de 
meesten uiting aan hun voldoening over Verordening nr. 1093/94 en de toepassing ervan. 
Er zijn de Commissie geen voorstellen tot wijziging of verbetering toegezonden. 
Er zijn geen toepassingsmoeilijkheden gemeld. 
CONCLUSIE 
Van de acht Lid-Staten die de Commissie een antwoord hebben gezonden, zijn er twee 
die laten weten hun principieel verzet tegen de verordening te handhaven, vier die 
uitdrukkelijk hun voldoening laten blijken en twee die geen bijzondere opmerkingen 
maken. 
Gezien de schaarse gegevens die de Lid-Staten de Commissie hebben meegedeeld, is het 
voor haar over het geheel genomen moeilijk om een volledige balans van de resultaten 
van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 op te maken. Verschillende Lid-Staten 
hebben de Commissie geen antwoord gegeven en in de ontvangen antwoorden wordt niet 
gemeld hoe vaak en welke controles zijn verricht om de verordening ten uitvoer te 
leggen. 
In dit verband verwijst de Commissie dan ook naar haar opmerkingen in het verslag over 
de controle op de vissersvaartuigen van derde landen die in communautaire wateren 
vissen. Dit verslag dient de Commissie eveneens bij de Raad in overeenkomstig de 
toezegging die na afloop van de vergadering van de Raad van december 1995 is gedaan. 
Hoe het ook zij, 
het effect van deze maatregelen wordt meestal als gunstig beschouwd, 
op adminsitratief gebied of wat de voorziening en de werking van de markt betreft, 
zijn geen bijzondere problemen gemeld; 
sinds de inwerkingtreding is deze verordening door geen enkel derde land 
gekritiseerd of aangevochten. 
De Commissie wijst er overigens op dat één van de belangrijkste voordelen van deze 
verordening 1093/94 is dat het om een preventieve maatregel gaat en dat het ontbreken 
van een dergelijke maatregel naar alle waarschijnlijkheid negatieve gevolgen voor de 
markt zou hebben gehad. 
Los daarvan merkt de Commissie tenslotte ook op dat zij altijd van mening is geweest 
dat het probleem van de rechtstreekse aanlandingen in een internationaal en multilateraal 
kader moest worden opgelost. Daarom is het belangrijk over een eigen wetgeving te 
beschikken waarnaar later bij onderhandelingen op internationaal niveau kan worden 
verwezen en waarvan kan worden aangetoond dat zij een deugdelijk instrument is voor 
de controle op een verantwoorde uitoefening van de visserij, maar het principe van de 
vrijhandel niet doorkruist. Tekenend in dit verband is dat sommige staten, en vooral 
kuststaten, in bepaalde regionale organisaties voor het beheer van de visbestanden de 
discussie willen op gang brengen over de mogelijkheid aanlandingen te verbieden voor 
vissersvaartuigen van niet-overeenkomstluitende partijen die de door de genoemde 
organisaties vastgestelde beheers- en instandhoudingsregels niet naleven. Deze aanpak, 
die verband houdt met de Gedragscode voor een verantwoorde visserijsector en met het 
Verdrag van de Verenigde Naties over de grensoverschrijdende en over grote afstanden 
trekkende visbestanden, moet in een andere context aan de orde worden gesteld. De 
8 
Commissie zal de Raad later op de hoogte brengen van haar beleidsoriëntaties op dit 
gebied. 
De Commissie is dus van oordeel dat er geen reden is om Verordening nr. 1093/94 te 
wijzigen, noch om ze te versoepelen, noch om ze stringenter te maken. Zij zal bij de 
Raad geen voorstel indienen en stelt bijgevolg voor het status quo te handhaven. 
Bijlage : Rechtstreeks aangelande hoeveelheden (in tonnen) 
en aantal vaartuigen (de gegevens voor 1995 zijn voorlopig) 
1994 
1995 Duitsland 
ton vis 
1928 
536 vaartuigen 
286 
56 Denemarken 
' ton vis 
48157 
25642 vaartuigen 
5889 
1818 Spanje 
ton vis 
43449 
67854 vaartuigen 
623 
428 Frankrijk 
ton vis 
9892 
4733 vaartuigen 
11 
8 Griekenland 
ton vis 
j 30(,) vaartuigen 
J 20(,) Totaal 
ton vis 
103426 
98795 vaartuigen 
6809 
2310 
(1) : voor de twee jaren samen • 
10 
ISSN 0254-1513 
COM(96) 272 def. 
DOCUMENTEN 
NL 11 03 02 
Catalogusnummer : CB-CO-96-282-NL-C 
ISBN 92-78-05482-8 
Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburç 
M