NL Publicatieblad van de Europese Unie C 336/27

Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

(2014/C 336/10)

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1) bezwaar aan te tekenen tegen de aanvraag.

ENIG DOCUMENT

VERORDENING (EG) Nr. 510/2006 VAN DE RAAD

inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (2)

„CARNIKAVAS NĒĢI”

EG-nr.: LV-PGI-0005-01153 — 11.9.2013

BGA ( X ) BOB ( )

1. Naam

„Carnikavas nēģi”

2. Lidstaat of derde land

Letland

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.7. Verse vis en schaal-, schelp- en weekdieren en producten op basis daarvan.

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De naam „Carnikavas nēģi” verwijst naar de rivierprik (Lampetra fluviatilis) die, gedurende een bepaalde periode (van 1 augustus tot en met 1 februari), specifiek in de regio van de rivier de Gauja bij de gemeente Carnikava wordt gevangen. Deze aanvraag heeft zowel betrekking op verse prikvissen als op gekookte prikvissen in aspic.

De naam „Carnikavas nēģi” verwijst naar verse prikvissen met de volgende kenmerken:

— een lange, dunne rondbek met een glad lichaam,

— een zuignapachtige mond,

— geen borst- of buikvinnen,

— een lengte van minstens 23 cm en maximaal 52 cm en een gewicht van minstens 80 g,

— kleur: donker blauwig groene, blauwig grijze of groenig bruine rug en bovenste flanken en grijzige, gouden of witte onderste flanken en onderkant,

— een levensduur van maximaal 7 jaar.

De naam „Carnikavas nēģi” verwijst naar gekookte prikvissen in aspic, wanneer het product voor 70 % uit prikvis en voor 30 % uit aspic bestaat.

De gekookte prikvissen worden in hun geheel verkocht, hebben een malse of halfzachte consistentie, zijn afgeplat, bruin van kleur en bedekt met transparante gele of bruine aspic. Ze zijn rijk, vol en lichtelijk zout van smaak.

3.3. Grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

De „Carnikavas nēģi” die worden gebruikt om te koken, mogen vers of gekoeld zijn. De aspic wordt bereid van water, zout en gelatine.

3.4. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong)

De prikvissen worden niet kunstmatig gevoed. Ze voeden zich in het wild.

3.5. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De onderstaande onderdelen van het productieproces moeten in het afgebakende geografische gebied plaatsvinden:

— de vernieuwing van de bestanden prikvis in de rivier Gauja door elk jaar jonge prikvissen die zijn opgegroeid in de wateren van de Gauja los te laten in de bovenloop van de rivier;

— „Carnikavas nēģi” mogen alleen in de periode van 1 augustus tot en met 1 februari, met gebruik van potvallen, in de benedenloop van de rivier Gauja en in de buurt van haar stroomgebied worden gevangen.

— de bereiding van prikken — boven een kolenvuur koken en in aspic verwerken.

3.6. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz.

—

3.7. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering

De naam „Carnikavas nēģi” wordt gebruikt om voor de verkoop bestemde verse prikken en gekookte prikken in aspic te etiketteren. Wanneer de vissen door de groothandel of kleinhandel worden verkocht, moet deze naam zichtbaar zijn op de verpakking van het product of bij het product zijn weergegeven.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

De gemeente Carnikava. De prikvissen worden gevangen in het deel van de Gaujarivier dat binnen het grondgebied van de gemeente Carnikava stroomt.

5. Verband met het geografische gebied

5.1. Specificiteit van het geografische gebied

Vissers zijn al eeuwenlang werkzaam op het grondgebied van de huidige gemeente Carnikava, zowel op zee, als op de rivier de Gauja. De vangst van prikvissen was voor het in de 17e eeuw gebouwde landgoed van Carnikava een van de belangrijkste bronnen van inkomsten. Carnikava is momenteel de enige plaats aan de oevers van de Gauja waar de visserij op prikvissen is toegestaan.

De vissers van vandaag gebruiken nog steeds eeuwenoude tradities, die van generatie op generatie zijn doorgegeven, met betrekking tot de optimale plaatsen om te vissen, de gewoonten van de prikvissen en de invloed van weersomstandigheden op hun gedrag. Volgens deze tradities zullen er na een nacht met een volle maan geen prikvissen in de vallen zitten, en is het gemakkelijker om de vis te vangen in troebelere wateren. Aangezien de bedding van de Gauja elk jaar verandert, is het bovendien altijd van belang om nieuwe visplekken te vinden.

Prikvissen hebben voor Carnikava altijd een bijzondere betekenis gehad. De lokale bevolking werd erdoor voorzien van werkgelegenheid en welvaart, deed uitgebreide ervaring op in de visserij en werd erg bekwaam in de verwerking van prikvissen tot heerlijke maaltijden. Om deze reden wordt Carnikava, buiten Letland, zelfs het „prikviskoninkrijk” genoemd. Dankzij de prikvissen, maar ook dankzij de lokale bevolking die altijd heeft samengewerkt en elkaar door dik en dun heeft gesteund, heeft Carnikava sinds de 17e eeuw een reputatie opgebouwd die de gemeentegrenzen ver heeft overschreden.

Door de prikvissen is Carnikava bekend tot ver over de grenzen van Letland. Hierdoor kon het traditionele beroep van de visserij op prikvis in de gemeente tot op heden in stand worden gehouden. Op het wapen van de gemeente Carnikava staat ook een prikvis afgebeeld.

Om te voorkomen dat de bestanden prikvis uitgeput geraken en ervoor te zorgen dat de vaardigheden op het gebied van vangst en verwerking van prikvissen aan toekomstige generaties kunnen worden overgedragen, worden belangrijke inspanningen gedaan om deze hulpbron te vernieuwen. Elk jaar worden jonge prikvissen die zijn opgegroeid in de wateren van de Gauja, uitgezet in de bovenloop van de rivier. Het kunstmatig aanvullen van vispopulaties is een traditie die in Letland al meer dan honderd jaar bestaat. Reeds in 1896 werd er in Carnikava een incubator voor viseieren geïnstalleerd.

5.2. Specificiteit van het product

De smaakkenmerken van de „Carnikavas nēģi” zijn verbonden met de visserij- en bereidingsvaardigheden van de inwoners van Carnikava. Deze vaardigheden zijn gebaseerd op handenarbeid en ervaring en zijn sinds de 17e eeuw in stand gehouden.

De specifieke voorschriften voor de traditionele bereiding van prikvissen gelden voor in het bedoelde gebied gevangen rivierprikken, die zich van vis uit andere rivieren onderscheiden door hun zuiverheid (zonder zand).

Het product heeft zijn bijzondere smaak te danken aan de kookvaardigheden van de producent, waardoor het product de benodigde kleur en consistentie krijgt, alsmede aan de juiste kooktijd, waardoor de prikvis precies mals genoeg gekookt wordt.

5.3. Causaal verband tussen het geografische gebied en de kwaliteit of de kenmerken van het product (voor een BOB) dan wel van een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (voor een BGA)

Het verband tussen het product en het geografische gebied is gelegen in de naamsbekendheid die de „Carnikavas nēģi” genieten en de vaardigheden van de lokale vissers en visverwerkende bedrijven, die de eeuwenoude tradities en methoden in stand houden.

De betekenis en reputatie van de visserij op prikvissen blijken ook uit historische bronnen waarin naar Carnikava wordt verwezen als het „prikviskoninkrijk”, als gevolg van de visserijactiviteiten van het lokale landgoed. De bereidingswijze van prikvissen dateert uit 1882. Vanaf 1913 werd de traditionele wijze van bereiding van de prikvissen steeds vaker opgenomen in recepten, die omschreven hoe de prikvis, met toevoeging van kokend water, in de oven wordt bereid.

Prikvissen uit Carnikava, die in de monding van de Gauja binnen het grondgebied van de gemeente Carnikava worden gevangen en gekookt, waren aan het begin van de 19e eeuw al bekend voor hun hoge kwaliteit.

Het feit dat tegenwoordig bezoekers uit heel Letland naar de stad afzakken voor het jaarlijkse prikvisfestival, bevestigt de reputatie van de prikvissen uit Carnikava. Elk jaar wordt op de voorlaatste zondag van augustus in Carnikava een festival georganiseerd dat in het teken staat van de eeuwenoude plaatselijke tradities op het gebied van de visserij en de bereiding van prikvissen. Op het festival worden de prikvissen in soepen verwerkt en gegrild, gekocht en verkocht, en vindt er een wedstrijd „prikvis eten tegen de klok” plaats. Het festival luidt de opening van het seizoen voor de prikvisvisserij in Carnikava in.

Plaatselijke ondernemingen hebben op beurzen in en buiten Letland kwaliteitsprijzen ontvangen voor gekookte prikvis in aspic. „Carnikavas nēģi” in aspic heeft in 2011 een van de hoogste prijzen van Letland in de wacht gesleept, meer bepaald de titel „Product met een lokale identiteit”, die door het Letse Plattelandsforum wordt uitgereikt voor voedingsproducten die aan vastgestelde kwaliteit- en smaakcriteria voldoen, in hoog aanzien staan bij de plaatselijke bevolking, in een bepaald geografisch gebied met lokale grondstoffen worden geproduceerd en bijdragen aan de duurzame ontwikkeling van de regio.

Een aantal toeristische routes omvat ook proeverijbezoeken aan de prikvis-producenten en een bezoek aan het plaatselijke geschiedkundig museum, waar het belang van de visserij en de verwerking van prikvis voor de lokale bevolking aanschouwelijk wordt gemaakt.

De gemeente Carnikava heeft deelgenomen aan toeristische beurzen in Finland, Estland en Rusland, waar zij haar tradities op het gebied van de visserij en de bereiding van prikvissen heeft gepresenteerd.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(Artikel 5, lid 7, van Verordening (EG) nr. 510/2006 (3))

http://www.pvd.gov.lv/lat/kreis_izvlne/novertesana_un_registracija/lauksaimniecibas_un_partikas_p/

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.

(2) PB L 93 van 31.3.2006, blz. 12. Vervangen door Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(3) Zie voetnoot 2.