)MMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN 
C0M(92) 316 def. 
Brussel, 15 juli 1992 
Mededeling van de Commissie 
aan de Raad 
over "Het behoud van walvissen 
in het kader van de Internationale Walvisvaart Commissie' 

- 2 -
De walvissen net zoals de panda zijn het symbool van het succes van de 
door velen gevoerde actie tegen de achteruitgang van de kwaliteit van 
het milieu. Dankzij het moratorium op de commerciële walvisvaart is er 
nu een langzaam herstel in de walvispopulaties. Toch is, behalve voor 
één enkele soort waarop in het verleden weinig werd gejaagd, het 
herstel van de bestanden nog verre van voltooid. Walvissen zijn immers 
een kwetsbaar element in het biologische evenwicht van de mariene fauna 
dat nog altijd bedreigd wordt zowel door een onbeheerste hernieuwde 
openstelling van de walvisvaart, als door de effecten van de vervuiling 
door de mens. 
Als het aan de Gemeenschap lag zou de commerciële walvisvaart 
definitief worden beëindigd. Een dergelijke doelstelling dient echter 
te worden nagestreefd met inachtneming van het internationale recht en 
de soevereiniteit van de staten. Daarbij kan geen enkele staat zich 
onttrekken aan de verplichting om voor de instandhouding van 
diersoorten, zoals de walvissen, met andere staten samen te werken. De 
Gemeenschap zou dan ook al haar invloed moeten aanwenden om te 
waarborgen dat de maatregelen voor het behoud van de walvissen worden 
voortgezet. 
Wanneer bepaalde landen in multilateraal verband niet langer solidair 
zijn, bestaat er op dit ogenblik geen enkele twijfel over dat de 
Internationale Walvisvaart Commissie (International Whaling Commission) 
nog altijd de enige organisatie is die bevoegd is voor de 
instandhouding en het beheer van de walvispopulaties, met inbegrip van 
die in de Noordatlantische Oceaan. Het lijkt niet uitgesloten dat de 
nieuwe organisatie NAMCO (Agreement on Cooperation in Research, 
Conservation and Management of Marine Mammals in the North Atlantic) 
die is opgericht door Noorwegen, IJsland, Groenland en de Faeroër haar 
bevoegdheden uitbreidt tot walvissen. Een dergelijke uitbreiding zou 
evenwel het ontstaan van twee internationale organisaties tot gevolg 
hebben die verantwoordelijk zijn voor dezelfde bestanden hetgeen niet 
wenselijk is. 
De eerste initiatieven voor internationale samenwerking voor de 
instandhouding en het beheer van de walvispopulaties dateren uit de 
jaren dertig. De daaruit voortgekomen structuur is opgegaan in het 
Internationale Verdrag tot regeling van de walvisvangst dat is 
ondertekend in 1946 en in werking is getreden in 1948. Hoewel de 
overbevissing van een aantal soorten reeds dateert van het einde van de 
vorige eeuw, zijn de bestanden met name na de oprichting van de IWC 
gedecimeerd. Internationale geschillen, kwade wil wat betreft een 
efficiënte controle, clandestiene walvisvangst en het ontbreken van 
middelen om de in de IWC overeengekomen maatregelen te doen naleven, 
hebben de feitelijke instandhouding van de walvispopulaties belet. 
Tien jaar nadat de Milieuconferentie van de Verenigde Naties dat had 
gevraagd, heeft de IWC in 1982 een moratorium kunnen overeenkomen dat 
voorzag in volledige beëindiging van de commerciële walvisvaart met 
ingang van 1986. Hoewel het moratorium, waarvan de uitvoering werd 
ondersteund via sterke internationale druk, de walvisvangst effectief 
heeft verminderd, hebben bepaalde landen de walvisvangst voortgezet 
onder het voorwendsel van vangsten met wetenschappelijke doeleinden. 
De wetenschappelijke programma's zijn in feite commerciële of 
semi-commerciële operaties. Bovendien hebben de Eskimo's in Groenland, 
de Verenigde Staten en de Russische Federatie hun traditionele visserij 
in beperkte mate mogen voortzetten om in hun behoeften te voorzien. 
- 3 -
In 1990 is het nodig gebleken om het moratorium te herzien en sindsdien 
is het door de IWC voorlopig verlengd in afwachting van de vaststelling 
van een herziene beheerregeling. Het Wetenschappelijk Comité dat van 
de IWC opdracht heeft gekregen om een dergelijke regeling uit te 
werken, heeft aanzienlijke vooruitgang geboekt zowel wat betreft de 
diepgaande analyse van de walvispopulaties als wat betreft de 
vaststelling van een herziene beheerregeling. Daardoor heeft de IWC 
dit jaar de methodiek kunnen vaststellen via welke wetenschapsmensen de 
toegestane vangsten kunnen bepalen. De afronding van de teksten en de 
verdere uitwerking van de herziene beheerregeling die een heropening 
van de commerciële walvisvaart mogelijk maken, zullen moeten volgen. 
De in juni in Rio de Janeiro gehouden conferentie van de Verenigde 
Naties over milieu en ontwikkeling heeft, in overeenstemming met het 
Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties, bevestiging gebracht van het 
recht om de natuurlijke hulpbronnen van de zee te gebruiken onder 
voorbehoud van de verplichting tot instandhouding. Deze vorm van 
gebruik dient verder te worden ontwikkeld in een context van 
internationale samenwerking. De rol van de IWC bij deze samenwerking 
zou worden versterkt als alle staten met interesse voor het behoud van 
de walvissen, zich erbij aansluiten. Een aantal staten in de wateren 
waarvan de maatregelen voor het behoud van de walvispopulaties zouden 
moeten worden uitgevoerd, zijn echter geen verdragsluitende partijen in 
de IWC. In dat opzicht zouden bepaalde staten die de IWC hebben 
verlaten, zoals Canada, hun plaats opnieuw moeten innemen. 
De internationale gemeenschap die bij de invoering van het moratorium 
en bij de toepassing daarvan geduldig heeft moeten zijn, zou in dit 
stadium geen door het ongeduld van de walvisvaarders ingegeven 
unilaterale acties moeten aanvaarden. Dat bepaalde landen hun 
walvisvaartindustrie tijdens het moratorium hebben in stand gehouden, 
is hun eigen keuze geweest. Het is nauwelijks denkbaar dat alle andere 
landen die inspanningen hebben gedaan voor permanente omschakeling van 
hun bedrijven, bereid zouden zijn om dat beleid te belonen. 
Op dit moment is het moratorium dat door de IWC wordt toegepast, in 
overeenstemming met de aanbevelingen van haar Wetenschappelijk Comité 
en dienovereenkomstig kan er geen sprake zijn van een hervatting van de 
walvisvaart op grond van wetenschappeliijk advies. Slechts op het 
moment dat, op grond van de methodiek van het Wetenschappelijk Comité, 
opnieuw kan worden gedaaht aan vangst van de dwergvinvis (Balaenoptera 
acutorostrata) zou de IWC een beperkte commerciële walvisvaart moeten 
overwegen. Als men echter iets wil leren uit de geschiedenis van de 
IWC, dan is het duidelijk dat heropening van de commerciële walvisvaart 
niet denkbaar is, zonder garanties dat de in de IWC overeengekomen 
maatregelen zullen worden nagekomen. Met name buiten de visserijzones 
van de kuststaten zal een dergelijke garantie niet gemakkelijk te 
krijgen zijn. 
- 4 -
Op het niveau van de Gemeenschap dient een duidelijk beleid te worden 
geformuleerd dat tegemoet komt aan de bezorgdheid over het behoud van 
de zeezoogdieren. Een dergelijk beleid zou moeten bestaan in een 
instandhoudingsregeling die enerzijds geldt voor de communautaire 
wateren, anderzijds voor vaartuigen die de vlag van de Gemeenschap 
voeren en die actief zijn buiten de communautaire wateren; een 
dergelijke regeling zou een maximale bescherming voor zeezoogdieren 
moeten inhouden. Verder zou de Gemeenschap, met inachtneming van het 
bepaalde in het Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties, alles in het 
werk moeten stellen om de andere staten ervan te overtuigen om de 
commerciële walvisvaart eveneens op te geven. In ieder geval zou de 
IWC geen einde moeten maken aan het moratorium zonder voldoende 
waarborgen voor de naleving van de maatregelen die in die organisatie 
zijn overeengekomen. De Gemeenschap zal dus, met gebruikmaking van al 
haar invloed, in het kader van de IWC moeten strijden om het gewenste 
doel te bereiken. 
Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 betreffende het behoud 
van de natuurlijke leefomgeving alsook van de in het wild voorkomende 
fauna en flora, voorziet bepaalde beschermingsmaatregelen van 
toepassing op walvissen. Wat betreft deze soorten dienen de Lid-Staten 
de maatregelen voorzien in deze richtlijn tot uitvoering te brengen 
binnen een termijn van twee jaar en aldus de nodige maatregelen te 
nemen om een strict beschermingsstelsel in te ste?len voor het 
verspreidingsgebied van de bedoelde soorten. Dit stelsel dient 
ondermeer gerichte vangsten of doding van individuen van deze soorten 
in de natuur te verbieden. Deze maatregelen kunnen worden vervolledigd 
in het kader van de communautaire regeling voor de instandhouding en 
het beheer van de visbestanden. 
Het behoud van de walvisachtigen is bovendien een kwestie die niet 
alleen de IWC aangaat. De walvissen worden onder andere vermeld in de 
bijlagen bij de Overeenkomst inzake de internationale handel in 
bedreigde, in het wild levende dier- en plantesoorten, waarvan de 
Gemeenschap de regels in het gemeenschapsrecht heeft opgenomen. 
Vanzelfsprekend dienen, zowel op internationaal vlak als binnen de 
Gemeenschap, tegenstrijdigheden tussen de verschillende juridische 
instrumenten te worden vermeden. De bevissing van bepaalde diersoorten 
door bepaalde staten, terwijl andere staten zoals de Gemeenschap 
handelsmaatregelen toepassen die de invoer van produkten van die 
soorten verbieden, lijkt uiterst inopportuun. Daarom kan de door 
Noorwegen aangekondigde hervatting van de commerciële walvisvaart 
belangrijke consequenties hebben voor de internationale samenwerking 
wat betreft het behoud van de betrokken diersoorten. 
Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Ierland, Nederland en het 
Verenigd Koninkrijk zijn als verdragsluitende partijen in de IWC 
verplicht de maatregelen voor de instandhouding en het beheer van de 
walvissen na te leven. In dit verband kan de Gemeenschap beter 
bijdragen tot het behoud van de walvissen en kan de Gemeenschap 
internationaal haar belangen beter behartigen, als de Gemeenschap tot 
de IWC is toegetreden. Bijgevolg stelt de Commissie aan de Raad voor 
om zijn goedkeuring te geven aan een ontwerp-beschikking waarbij de 
Commissie wordt gemachtigd tot onderhandelingen over toetreding van de 
Gemeenschap tot het Internationale Verdrag tot regeling van de 
walvisvangst. 
Toelichting 
Dit voorstel betreft de toetreding van de Gemeenschap tot de 
Internationale Verdrag tot regeling van de Walvisvaart (International 
Whaling Commission). 
Richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van 21 mei 1992, betreffende het 
behoud van de natuurlijke leefomgeving alsook van de in het wild 
voorkomende fauna en flora, voorziet bepaalde beschermingsmaatregelen 
van toepassing op walvissen. Wat betreft deze soorten dienen de Lid-
Staten de maatregelen voorzien in deze richtlijn tot uitvoering te 
brengen binnen een termijn van twee jaar en aldus de nodige maatregelen 
te nemen om een strict beschermingsstelsel in te stellen voor het 
verspreidingsgebied van de bedoelde soorten. Dit stelsel dient 
ondermeer gerichte vangsten of doding van individuen van deze soorten 
in de natuur te verbieden. Deze maatregelen kunnen worden vervolledigd 
in het kader van de communautaire regeling voor de instandhouding en 
het beheer van de visbestanden indien de bedoelde soorten daarin worden 
opgenomen. 
Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Ierland, Nederland en het 
Verenigd Koninkrijk moeten, als verdragsluitende partijen in de IWC, de 
maatregelen voor de instandhouding en het beheer van de walvissen doen 
naleven. 
Teneinde de bescherming van het milieu en van het ecosysteem van de 
zeëen en oceanen waar de vissers uit de Gemeenschap hun 
bedrijfsactiviteit uitoefenen te waarborgen, zal opneming van 
zeezoogdieren in de communautaire regeling voor de instandhouding en 
het beheer van de visbestanden ertoe leiden dat op het niveau van de 
Gemeenschap een meer coherente en doeltreffende regeling tot stand 
komt, zodat de belangen van de Gemeenschap internationaal beter kunnen 
worden behartigd. 
De toetreding van de Gemeenschap tot de IWC dient te gebeuren 
overeenkomstig de ter zake geldende communautaire regels en zonder 
afbreuk te doen aan het standpunt van de Gemeenschap wat betreft het 
Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties. 
Gezien het bovenstaande wordt aan de Raad aanbevolen de Commissie te 
machtigen, in naam van de Gemeenschap en overeenkomstig bijgaande 
richtlijnen, te onderhandelen over een protocol tot wijziging van het 
Internationale Verdrag tot regeling van de walvisvangst dat op 
2 december 1946 is gesloten in Washington DC, USA, met het oog op de 
toetreding van de Europese Economische Gemeenschap. 
(Ontwerp) 
BESLUIT VAN DE RAAD 
houdende machtiging van de Commissie om in naam van de Gemeenschap te 
onderhandelen over een protocol tot wijziging van het op 2 december 
1946 in Washington gesloten Internationale Verdrag tot regeling van de 
walvisvangst. 
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische 
Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, 
Gezien de aanbeveling van de Commissie, 
Overwegende dat zeezoogdieren een kwetsbare component zijn in het 
biologisch evenwicht van de mariene fauna en dat een aantal van soorten 
van deze dieren voorkomen in de bijlagen I en II van de Overeenkomst 
inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier­
en plantesoorten, waarvan de Gemeenschap de regels in het 
Gemeenschapsrecht heeft opgenomen, alsook in bijlage IV van de 
Richtlijn 92/43/EEG betreffende het behoud van de natuurlijke 
leefomgeving alsook van de in het wild voorkomende fauna en flora; 
Overwegende dat de instandhouding en het beheer van zeezoogdieren 
internationale samenwerking vereist en dat het Internationale Verdrag 
tot regeling van de walvisvangst een nuttig kader is voor een 
internationale reglementering voor de instandhouding en het beheer van 
walvisachtigen; 
Overwegende dat bepaalde Lid-Staten verdragsluitende partij zijn van 
dit verdrag om daar hun algemene en bijzondere belangen inzake de 
bescherming en het behoud van walvisbestanden te verdedigen en dat de 
Europese Economische Gemeenschap, ten einde bij te dragen tot de 
instandhouding en het beheer van walvisachtigen, als verdragsluitende 
partij dient toe te treden tot dit Verdrag als verdragsluitende partij 
teneinde daar haar politiek te verdedigen die gebaseerd is op 
voornoemde richtlijn alsook de communautaire regeling voor de 
instandhouding en het beheer van de visbestanden. 
- 2 -
Overwegende dat, ten einde het mogelijk te maken dat de Europese 
Economische Gemeenschap op juiste voorwaarden tot bovengenoemd verdrag 
toetreedt, de Commissie dient te worden gemachtigd om in naam van de 
gemeenschap overeenkomstig de richtlijnen in de bijlage bij dit besluit 
te onderhandelen over een protocol dat bovengenoemd verdrag wijzigt, 
BESLUIT : 
Enig artikel 
De Commissie wordt gemachtigd om, in naam van de Gemeenschap en 
overeenkomstig de richtlijnen in de bijlage van dit besluit, te 
onderhandelen over een protocol tot wijziging van het op 2 december 
1946 in Washington gesloten Internationale Verdrag tot regeling van de 
walvisvaart. 
De Commissie voert de onderhandelingen daarbij geassisteerd door 
vertegenwoordigers van de Lid-Staten. 
Gedaan te Brussel, Voor de Raad 
De voorzitter 
BIJLAGE 
Richtlijnen voor de onderhandelingen 
De Commissie verzekert zich ervan dat het voorgestelde protocol tot 
wijziging van het Internationale Verdrag tot regeling van de 
walvisvaart, de voorwaarden bevat die de Europese Economische 
Gemeenschap toestaan een verdragsluitende partij te worden van dit 
Verdag en alszodanig te handelen in de organen ervan en geen afbreuk 
doet aan haar standpunt met betrekking tot het Zeerechtverdrag van de 
Verenigde Naties. 
ISSN 0254-1513 
COM(92)316def. 
DOCUMENTEN 
NL 03 
Catalogusnummer: CB-CO-92-360-NL-C 
ISBN 92-77-46875-0 
Bureau voor officiële publikaties der Europcsc Gemeenschappen 
L-2985 Luxemburg