ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Overeenkomstig het akkoord van de G20 van Pittsburgh 2009 om het systeemrisico te verminderen dat is verbonden aan het uitgebreide gebruik van derivaten, heeft de EU in 2012 de verordening Europese marktinfrastructuur (EMIR) aangenomen. Een centrale pijler van EMIR is het vereiste dat gestandaardiseerde otc-derivaten worden gecleard via een centrale tegenpartij (CTP). Dit vereiste geldt sinds december 2015. Verplichte clearing voor bepaalde activaklassen, maar ook een toegenomen vrijwillig gebruik van centrale clearing, in combinatie met een groter bewustzijn bij marktdeelnemers van de voordelen van een en ander, heeft ertoe geleid dat sinds de goedkeuring van EMIR het volume CTP-activiteiten snel is gegroeid - zowel binnen de EU als wereldwijd. Tegen de achtergrond van de hiermee gepaard gaande toegenomen concentratie van kredietrisico in deze infrastructuren zou het toezichtsraamwerk voor CTP's uit de EU en uit derde landen zoals dat in EMIR is vastgelegd, kunnen worden versterkt.

Het bestaande EMIR-raamwerk voor toezicht op CTP's uit de EU waarbij colleges betrokken zijn die worden gecoördineerd door de eigen nationale autoriteit, is op een aantal punten niet onproblematisch: i) gezien het belang van een beperkt aantal CTP's voor het financiële bestel van de EU als geheel kan het feit dat vooral op de toezichthoudende autoriteit in het land van herkomst een beroep wordt gedaan, problematisch zijn; ii) uiteenlopende toezichtspraktijken binnen de EU kunnen risico's doen ontstaan van regulerings- en toezichtsarbitrage voor CTP's en - indirect - voor hun clearingleden en cliënten; ii) de rol van centrale banken – als emittenten van valuta – komt onvoldoende tot uiting binnen de CTP-colleges.

Ook toezichtsregelingen voor binnen de EU werkzame CTP's uit derde landen leveren problemen op: i) de tenuitvoerlegging van EMIR-regels inzake equivalentie en erkenning heeft een aantal tekortkomingen aan het licht gebracht, met name wat betreft het bestaande toezicht op erkende CTP's uit derde landen; ii) er is aanzienlijke ruimte voor discrepanties tussen doelstellingen van toezichthouders en centrale banken binnen colleges in het kader van CTP's uit derde landen wanneer autoriteiten van buiten de EU betrokken zijn; iii) mogelijke aanpassingen van CTP-regels en/of het reguleringskader in een derde land kan een ongelijk speelveld doen ontstaan tussen CTP's uit de EU en die uit derde landen en kan ruimte creëren voor regelgevings- of toezichtsarbitrage omdat er momenteel geen mechanisme is om ervoor te zorgen dat de EU automatisch van dit soort aanpassingen in kennis wordt gesteld. Een aanzienlijk volume in euro luidende derivatentransacties en andere transacties waarvoor een EU-clearingverplichting geldt, wordt momenteel gecleard door CTP's uit het Verenigd Koninkrijk. Dit maakt de hier beschreven punten van zorg alleen maar groter, gelet op het aandeel van dit soort transacties die worden gecleard binnen CTP's die buiten de EU-jurisdictie zullen vallen wanneer het Verenigd Koninkrijk de EU zal hebben verlaten.
Een eventuele herziening van de methoden voor de productie van gegevens of de gegevensvereisten heeft op de korte termijn kosten voor de nationale statistische autoriteiten tot gevolg, maar op de langere termijn wordt rekening gehouden met een potentiële daling van de kosten. De gegevensgebruikers staan achter een verbetering van de tijdigheid, coherentie en vergelijkbaarheid van de gegevens en het aanpassingsvermogen van de Europese bedrijfsstatistieken aan veranderende gebruikersbehoeften. Gegevensverstrekkers ondersteunen en hebben voordeel van het potentieel voor maximale vermindering van de lasten in optie C. Met name ondersteunen de gegevensverzamelaars (nationale bureaus voor de statistiek) voorkeursoptie C4 – modernisering van bedrijfsstatistieken binnen één enkel kader (FRIBS), door gebruik van een combinatie van maatregelen (combinatie van de subopties SIMSTAT en het herziene Intrastat) ten behoeve van de modernisering van Intrastat.

Voor de voorkeursoptie zijn initiële implementatiekosten voor gegevensverzamelaars nodig, als gevolg van herzieningen van de processen voor de productie van gegevens en nieuwe gegevensbehoeften. De effectbeoordeling wijst uit dat de aanvullende implementatiekosten voor nationale statistische autoriteiten op de korte termijn worden gecompenseerd door de efficiëntiewinst op systeemniveau op de lange termijn. De geraamde eenmalige investeringskosten per lidstaat zouden tussen 1,25 miljoen en 1,9 miljoen EUR bedragen en de initiële aanvullende exploitatiekosten zouden per lidstaat tussen 691 000 EUR en 700 000 EUR per jaar bedragen. Er wordt geschat dat de verwachte langetermijngevolgen op EU-niveau tussen de maximale netto-kostenbesparingen van 10 miljoen EUR en de maximale netto-kostenstijging van (+) 9 miljoen EUR gedurende een uitvoeringsperiode van tien jaar (in netto contante waarde, afhankelijk van de definitieve uitvoeringsbepalingen in de afzonderlijke lidstaten).
Optie 0: geen beleidsverandering - referentiescenario – Horizon 2020 zal op ad-hocbasis steun blijven verlenen aan water- en voedselkwesties in het algemeen. Het is niet waarschijnlijk dat specifieke initiatieven voor de integratie van de mediterrane O&I-systemen zullen worden gelanceerd. Afzonderlijke acties duren doorgaans 3 à 4 jaar. Het effect zou beperkt zijn. Deze optie is niet de voorkeursoptie.

Optie 1: medefinancieringsactie van ERA-NET – de hoofdactiviteit in het kader van Horizon 2020 is de uitvoering van één (of een reeks) medegefinancierde gezamenlijke projectoproep(en) voor elke actie, wat resulteert in de financiering van transnationale projecten voor onderzoek en/of innovatie. Afzonderlijke acties duren doorgaans 5 jaar. In dit geval zou het niet mogelijk zijn om zich toe te spitsen op de innovatiedimensie, aangezien de nationale programma's die samenwerken en hun activiteiten coördineren vooral gericht zijn op de onderzoeksactiviteiten van publieke onderzoeksorganisaties. Optie 1 zal naar verwachting niet leiden tot de integratie van de nationale subsidieprogramma's in een gemeenschappelijke strategische onderzoeksagenda. Deze optie is niet de voorkeursoptie.

Optie 2: gezamenlijk PRIMA-programmeringsinitiatief op grond van artikel 185 VWEU – hierdoor kan de EU voorzieningen treffen voor haar deelname aan door verscheidene lidstaten opgezette onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's, met inbegrip van deelname aan de voor de uitvoering van die programma's tot stand gebrachte structuren. Artikel 26 van de verordening betreffende het Horizon 2020 kaderprogramma bepaalt de voorwaarden en de criteria voor het identificeren en voorstellen van een initiatief op grond van artikel 185 VWEU. Zo kan de Commissie bijvoorbeeld alleen maar initiatieven krachtens artikel 185 voorstellen indien er behoefte bestaat aan een specifieke uitvoeringsstructuur en de deelnemende landen veel belang hechten aan integratie op wetenschappelijk, beleidsmatig en financieel niveau. Deze optie houdt in dat er een alomvattende strategische onderzoeksagenda moet worden ontwikkeld, die volledig moet worden uitgevoerd via meerdere transnationale projectoproepen die door verschillende deelnemende landen worden gelanceerd en door een specifieke uitvoeringsstructuur worden uitgevoerd (SUS-financieringsorgaan). Dit is doorgaans een langetermijnverbintenis (10 jaar). De EU zou financiële steun verlenen die overeenkomt met de nationale investeringen. Deze optie is de beste voor de verwezenlijking van de specifieke en algemene doelstellingen, en met name de realisatie van een aantal proef- en testprojecten in strategisch belangrijke gebieden met betrekking tot watervoorziening en voedselsystemen. De optie houdt ten volle rekening met de nuttige ervaring die met betrekking tot het beheer van de financiële bijdrage van de EU en het boeken van resultaten is opgedaan bij de uitvoering van vroegere en lopende initiatieven krachtens artikel 185. Deze optie is ook bedoeld om te zorgen voor goed financieel beheer en bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie door middel van adequate controles vooraf, financiële verslaglegging en verificatie achteraf.
Lood is bijzonder toxisch. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft in 2010 geconcludeerd dat er voor lood geen veilige drempelwaarde voor mensen is. De drie limieten voor lood in speelgoed van 2009 (Richtlijn 2009/48/EG (speelgoedrichtlijn)) moeten derhalve worden verscherpt. Uit marktonderzoeken uit 2010 en 2011 in Duitsland (bijna 2 500 monsters) is gebleken dat de meeste speelgoedartikelen reeds aan de strengere limieten voldoen, met uitzondering van vingerverf, stiften van kleurpotloden en waterverftabletten, mogelijk wegens verontreinigde grondstoffen. Deze resultaten zijn bevestigd door Zweden.
Door de groeiende behoefte aan informatie voor beleidsontwikkeling en andere doeleinden worden Eurostat en de nationale instituten voor de statistiek (NSI's) in toenemende mate geconfronteerd met aanvullende hoge kwaliteitseisen, met inbegrip van tijdigheid, voor statistische gegevens. Tegelijkertijd wijzigen nieuwe technologische innovaties de beschikbare mogelijkheden voor gegevensverzameling terwijl zij eveneens de toekomstige behoeften van de gebruikers (opnieuw) vormgeven. Het huidige stelsel voor sociale statistieken is gefragmenteerd in aparte domeinspecifieke verordeningen, waarin de inhoud (de te bestrijken onderwerpen) en de technische voorschriften van de gegevensverzameling (grootte steekproef, kwaliteitscriteria, datatransmissie enz.) nauwlettend zijn omschreven. Het resulterende gefragmenteerde en inflexibele wettelijke systeem op EU-niveau wordt weerspiegeld in de nationale processen voor gegevensverzameling — door middel van voornamelijk onafhankelijke enquêtes — en draagt bij aan de volgende belangrijke problemen bij Europese sociale statistieken: i) gebrekkig vermogen tot aanpassing aan de behoeften van gebruikers; ii) kwesties met betrekking tot kwaliteit, met name op het gebied van consistentie en vergelijkbaarheid bij verschillende gegevensverzamelingen; iii) weinig steun voor het gebruik van innovatieve methoden voor gegevensverzameling en van beschikbare gegevensbronnen. Daarnaast draagt de combinatie van deze problemen bij aan de toename van inefficiënties: iv) hoger dan noodzakelijke kosten en administratieve lasten van gegevensverzameling. Het uiteindelijke gevolg van deze problemen is dat de door Eurostat verzamelde statistieken gaandeweg minder relevant worden voor beleidsmakers en andere gegevensgebruikers.
Klanten, met name consumenten maar ook kleine ondernemingen, tonen steeds meer belangstelling voor grensoverschrijdend winkelen. Zij ervaren echter steeds vaker dat in andere lidstaten opererende handelaren weigeren aan hen te verkopen, of dat die hun prijs aanpassen omdat de klant uit een andere lidstaat komt. In 2015 bleek bij een "mystery shopping"-onderzoek dat slechts iets meer dan een derde van de pogingen tot grensoverschrijdende aankopen succesvol waren (37 %). Er kunnen goede redenen zijn om niet grensoverschrijdend te verkopen (bijv. verschillen in consumentenwetgeving, btw, knelpunten in de grensoverschrijdende leveringskanalen enz.). Niettemin is een aanzienlijk aantal beperkingen wellicht ongerechtvaardigd.
[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 14.3.2008

SEC(2008) 345 definitief

2008/0801 (CNS)

ADVIES VAN DE COMMISSIE

overeenkomstig artikel 245, tweede alinea, van het EG-Verdrag en artikel 160, tweede alinea, van het EGA-Verdrag over het verzoek tot wijziging van het reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie, wat betreft de regeling van het taalgebruik van toepassing op de procedure van heroverweging, dat door het Hof is ingediend overeenkomstig artikel 64 van het statuut van het Hof

2008/0801 (CNS)

ADVIES VAN DE COMMISSIE

overeenkomstig artikel 245, tweede alinea, van het EG-Verdrag en artikel 160, tweede alinea, van het EGA-Verdrag over het verzoek tot wijziging van het reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie, wat betreft de regeling van het taalgebruik van toepassing op de procedure van heroverweging, dat door het Hof is ingediend overeenkomstig artikel 64 van het statuut van het Hof

De door het Hof van Justitie[1] gevraagde wijziging heeft ten doel de regeling van het taalgebruik van toepassing op de procedure van heroverweging te verduidelijken.

Deze wijziging houdt in wezen in dat de procestaal de taal is van de beslissing van het Gerecht waarop de heroverweging betrekking heeft. Het gaat om een louter technische wijziging die geen aanleiding geeft tot opmerkingen van de Commissie.

De Commissie gaat bijgevolg akkoord met de door het Hof van Justitie voorgestelde tekst.

[1] Doc. 15712/06 JUR 446 COUR 57.
[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 19.7.2006

SEC(2006) 955

WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE

Bijlage bij het Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot instelling van een mechanisme voor de oprichting van snelle grensinterventieteams en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad wat betreft dat mechanisme SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING {COM(2006) 401 definitief}{SEC(2006) 953}{SEC(2006) 954}

SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING

De totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waarin de controles aan de binnengrenzen zijn afgeschaft, ging gepaard met een versterking en harmonisatie van de controles aan de buitengrenzen om een hoog niveau van zekerheid te waarborgen. De controleautoriteiten van de lidstaten zijn dus namens al hun partners belast met deze controles, maar de uitdagingen op het gebied van veiligheid en de omvang van de daarmee samenhangende lasten maken een versterking van de operationele samenwerking tussen de controleautoriteiten van de lidstaten noodzakelijk.

Hoewel deze samenwerking tijdens de afgelopen jaren sterk is uitgebouwd, met name in het kader van de tenuitvoerlegging van het plan voor het geïntegreerde grensbeheer, blijkt uit deze effectbeoordeling duidelijk dat er nog tekortkomingen zijn die samenhangen met het ontbreken van een kaderregeling voor snelle interventies bij onvoorziene gebeurtenissen en met de kwestie van de bevoegdheden die worden verleend aan grenswachters die op het grondgebied van een andere lidstaat optreden.

Rekening houdend met de in het Haags programma geschetste politieke context zijn er meerdere doelstellingen geformuleerd. Zo moet er op Europees niveau een rechtskader voor de gecoördineerde oprichting van snelle interventieteams worden vastgesteld en moeten de bevoegdheden van functionarissen die aan een andere lidstaat bijstand verlenen, worden omschreven. Bovendien is er ook behoefte aan duidelijkheid en rechtszekerheid voor de regeling, die tot doel moet hebben de nationale autoriteiten te helpen zonder in de plaats te treden van deze autoriteiten. Tot slot moet de gekozen beleidsoptie ertoe bijdragen dat de grenscode eenvormig wordt toegepast en moet de kosten batenverhouding bij het inzetten van grenswachters van de lidstaten worden verbeterd.

In dit verband werden er meerdere mogelijkheden onderzocht: vaststelling van een kader voor bilaterale overeenkomsten, gebruik van "derde pijler" instrumenten voor politiële samenwerking, de oprichting van snelle interventieteams in het kader van het FRONTEX agentschap en de oprichting van een Europese grenswacht.

Hoewel uit de beoordeling van het effect van elke maatregel blijkt dat de oprichting van een Europese grenswacht de meest doeltreffende oplossing is, is deze beleidsoptie om juridische en politieke redenen op korte termijn niet haalbaar. Bijgevolg lijkt het aangewezen om in het kader van het FRONTEX agentschap snelle interventieteams op te richten en om het rechtskader voor de uitvoering van hun taken vast te stellen.
(4)Deze maatregelen vallen onder het toepassingsgebied van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en derhalve is, in het bijzonder om te garanderen dat zij in alle lidstaten door de marktdeelnemers uniform worden toegepast, regelgeving op het niveau van de Unie noodzakelijk voor de tenuitvoerlegging van de maatregelen.

(2)Bij Resolutie 2127 (2013) van de VN-Veiligheidsraad van 5 december 2013, Resolutie 2134 (2014) van de VN-Veiligheidsraad van 28 januari 2014, en Besluit 2013/798/GBVB van de Raad wordt voorzien in een wapenembargo tegen de Centraal-Afrikaanse Republiek, alsook in de bevriezing van de tegoeden en economische middelen van bepaalde personen die handelingen verrichten of steunen die de vrede, de stabiliteit of de veiligheid van de Centraal-Afrikaanse Republiek ondermijnen.

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Artikel 1

Artikel 5, lid 3, van Verordening (EU) nr. 224/2014, wordt als volgt gewijzigd:

1) punt e) wordt vervangen door:

"e) steun verlenen aan gewapende groepen of criminele netwerken door de illegale ontginning van of de handel in natuurlijke hulpbronnen, waaronder diamant, goud, wilde dieren en producten daarvan, in of afkomstig uit de Centraal-Afrikaanse Republiek;"

2) punt h) wordt vervangen door:

"h) de leiding hebben van, steun hebben verleend aan, of gehandeld hebben ten behoeve van, namens of op aanwijzing van een persoon of entiteit die door het Sanctiecomité is aangewezen;"

Artikel 2

Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te Brussel,
over de uitoefening van de bevoegdheid tot het vaststellen van gedelegeerde handelingen die aan de Commissie is toegekend overeenkomstig Verordening (EU) 2016/792 betreffende geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en van de huizenprijzen

1.Achtergrond

Verordening (EU) 2016/792 van het Europees Parlement en de Raad betreffende geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en van de huizenprijzen is in mei 2016 goedgekeurd.

Artikel 10 van Verordening (EU) 2016/792 verleent de Commissie de bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen. Overeenkomstig artikel 4, lid 3, kan deze bevoegdheid worden gebruikt om de in bijlage I vermelde Europese Coicop-indeling te wijzigen. Artikel 4, lid 5, voorziet in de bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van artikel 4, lid 4, en op grond van artikel 5, lid 8, kan de bevoegdheid worden gebruikt om de lijst van uitgesloten subindexcijfers te wijzigen.

Op grond van artikel 10, lid 3, wordt de bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen aan de Commissie verleend voor een termijn van vijf jaar met ingang van 13 juni 2016. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend verlengd met termijnen van vijf jaar, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich verzet tegen die verlenging.

De Commissie moet uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag over de bevoegdheidsdelegatie opstellen. Die verplichting wordt met dit verslag vervuld.

2.Uitoefening door de Commissie van de gedelegeerde bevoegdheden uit hoofde van Verordening (EU) 2016/792

De Commissie heeft haar bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen uit hoofde van Verordening (EU) 2016/792 nog niet uitgeoefend.

Sinds Verordening (EU) 2016/792 in werking is getreden, heeft de Commissie geen noodzaak gezien om artikel 4, lid 4, artikel 5, lid 8, of bijlage I bij te werken. Het is echter te verwachten dat bijlage I binnen de komende vijf jaar geactualiseerd moet worden om rekening te houden met wijzigingen in de COICOP van de Verenigde Naties. Door deze actualisering zullen de geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen relevanter worden voor de huidige economische structuren.

3.Conclusies

De Commissie heeft haar bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen uit hoofde van Verordening (EU) 2016/792 nog niet uitgeoefend.

De Commissie is van mening dat zij over deze gedelegeerde bevoegdheden moet blijven beschikken, aangezien het mogelijk is dat zij in de toekomst een gedelegeerde handeling moet vaststellen om artikel 4, lid 4, artikel 5, lid 8, of bijlage I te wijzigen teneinde de geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en de huizenprijzen te verbeteren.
De aanpassing aan de inflatie van de minimumdekkingsbedragen die worden vermeld in Richtlijn 2009/103/EG betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid

Deze mededeling betreft de aanpassing aan de inflatie, voor bepaalde lidstaten, van de minimumbedragen die worden vermeld in Richtlijn 2009/103/EG betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid. De betrokken lidstaten zijn de dertien lidstaten waarvoor een overgangsperiode geldt wat de toepassing van Richtlijn 2009/103/EG betreft.

Overeenkomstig artikel 9, lid 2, van Richtlijn 2009/103/EG betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid, werden de in euro luidende bedragen die in artikel 9, lid 1, worden vermeld, aangepast aan de wijzigingen in het door Eurostat bekendgemaakte Europese indexcijfer van de consumentenprijzen dat alle lidstaten bestrijkt.

De lidstaten waarvoor een overgangsperiode geldt, vallen uiteen in drie groepen met elk een verschillende overgangsperiode, waardoor de berekening voor elke groep apart moet worden uitgevoerd.

Voor de eerste groep lidstaten (Slowakije en Slovenië) liep de herzieningsperiode van december 2011 tot december 2016.

Voor de tweede groep lidstaten (Tsjechië, Griekenland en Letland) liep de herzieningsperiode van mei 2012 tot mei 2017.

Voor de derde groep lidstaten (Bulgarije, Estland, Italië, Litouwen, Malta, Polen, Portugal en Roemenië) liep de herzieningsperiode van juni 2012 tot juni 2017.

Als gevolg van de aanpassing zijn de in euro luidende bedragen als volgt.

Voor de lidstaten waarvoor de overgangsperiode in december 2011 afliep (Slowakije en Slovenië):

·voor lichamelijk letsel wordt het minimumbedrag van de dekking verhoogd tot 1 050 000 EUR per slachtoffer of 5 240 000 EUR per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers;

·voor materiële schade wordt het minimumbedrag verhoogd tot 1 050 000 EUR per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers.

Voor de lidstaten waarvoor de overgangsperiode in mei 2012 afliep (Tsjechië, Griekenland en Letland), en voor de lidstaten waarvoor de overgangsperiode in juni 2012 afliep (Bulgarije, Estland, Italië, Litouwen, Malta, Polen, Portugal en Roemenië):

·voor lichamelijk letsel wordt het minimumbedrag van de dekking verhoogd tot 1 050 000 EUR per slachtoffer of 5 210 000 EUR per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers;

·voor materiële schade wordt het minimumbedrag verhoogd tot 1 050 000 EUR per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers.

Voor andere lidstaten, waarvoor Richtlijn 2009/103/EG zonder overgangsperiode in werking is getreden, zijn de minimumbedragen reeds in 2016 herzien.