MEDEDELING VAN DE COMMISSIE

Richtsnoeren voor de toepassing van Verordening (EU) 2019/515 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de wederzijdse erkenning van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht

(Voor de EER relevante tekst)

(2021/C 100/02)

INHOUD

1. INLEIDING 18

2. TOEPASSINGSGEBIED VAN DE VERORDENING (ARTIKEL 2 VAN DE VERORDENING) 18

2.1. Goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht 19

2.1.1. Goederen 19

2.1.2. In een andere lidstaat rechtmatig in de handel gebracht 19

2.2. “Administratieve besluiten” in de zin van de verordening 19

2.2.1. Wat is een administratief besluit? 19

2.2.2. Eerste criterium: nationale technische voorschriften — basis voor een administratief besluit 20

2.2.3. Tweede criterium: het administratieve besluit heeft direct of indirect tot gevolg dat de markttoegang in de lidstaat van bestemming wordt beperkt of ontzegd 21

2.2.4. Nationale technische voorschriften en procedures voor voorafgaande machtiging 22

2.2.5. Enkele gevallen waarin Verordening (EU) 2019/515 niet van toepassing is 23

3. HOE WERKT WEDERZIJDSE ERKENNING IN HET KADER VAN DE VERORDENING? 23

3.1. Goederen rechtmatig in de handel brengen in de lidstaat van oorsprong 23

3.2. Goederen verkopen in een andere lidstaat 23

3.3. Informatie over de beoordeling 23

3.4. De verklaring van wederzijdse erkenning (artikel 4 van de verordening) 23

3.4.1. Inhoud en structuur van de verklaring 25

3.4.2. Taal van de verklaring 26

3.4.3. Wie mag de verklaring opstellen? 26

3.4.4. Wat gebeurt er als de verklaring slechts gedeeltelijk is ingevuld? 26

3.4.5. Hoe en wanneer kan de verklaring worden gebruikt? 27

3.4.6. Indienen van documenten 27

3.5. Beoordeling door de bevoegde autoriteit (artikel 5, lid 1, van de verordening) 27

3.5.1. Legitieme gronden van openbaar belang 28

3.5.2. Het evenredigheidsbeginsel 28

3.6. Tijdelijke opschorting van de toegang tot de markt (artikel 6 van de verordening) 30

3.7. Administratief besluit (artikel 5, leden 9 tot en met 13, van de verordening) 31

3.8. Kennisgeving aan de Commissie en aan de andere lidstaten 31

3.9. Rechtsmiddelen tegen het administratieve besluit 32

3.10. Wat is Solvit? 32

3.11. Solvit en het probleemoplossingsmechanisme van artikel 8 van de verordening 33

3.12. Het advies van de Commissie in het kader van het probleemoplossingsmechanisme van artikel 8 van de verordening 34

3.13. De rol van de productcontactpunten (artikel 9 van de verordening) 34

3.14. Administratieve samenwerking (artikel 10 van de verordening) 35

4. VOORAFGAANDE BEOORDELING VAN NATIONALE TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN — RICHTLIJN (EU) 2015/1535 EN DE EENGEMAAKTEMARKTCLAUSULE 36

5. HET VERBAND TUSSEN VERORDENING (EU) 2019/515 EN RICHTLIJN 2001/95/EG 37

5.1. Maatregelen met betrekking tot producten die een risico voor de gezondheid en veiligheid van de consument inhouden 37

5.2. Maatregelen met betrekking tot consumentenproducten die andere risico’s inhouden 37

1. INLEIDING

Verordening (EU) 2019/515 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de wederzijdse erkenning van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht (1) (hierna “de verordening” genoemd) is op 19 april 2020 in werking getreden en heeft Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad (2) vervangen. De verordening heeft tot doel de werking van de interne markt te versterken door een betere toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning en door ongerechtvaardigde handelsbelemmeringen weg te nemen (artikel 1, lid 1, van de verordening).

Deze richtsnoeren zijn bedoeld om bedrijven en nationale bevoegde autoriteiten te helpen de verordening toe te passen (3). Uitsluitend de tekst van de verordening zelf heeft echter rechtskracht. De interpretatie van EU-wetgeving is de exclusieve bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna “het Hof” genoemd).

Het beginsel van wederzijdse erkenning vloeit voort uit de rechtspraak van het Hof over de artikelen 34 en 36 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). De verordening stelt regels en procedures vast voor de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning in afzonderlijke gevallen (artikel 1, lid 2, van de verordening).

De artikelen 34 en 36 VWEU zijn van toepassing wanneer de wetgeving voor goederen of bepaalde aspecten van goederen niet op EU-niveau geharmoniseerd is.

Overeenkomstig artikel 34 VWEU zijn “kwantitatieve invoerbeperkingen en alle maatregelen van gelijke werking [...] tussen de lidstaten verboden”.

In artikel 36 VWEU wordt het volgende bepaald:

De bepalingen van de artikelen 34 en 35 vormen geen beletsel voor verboden of beperkingen van invoer, uitvoer of doorvoer, welke gerechtvaardigd zijn uit hoofde van bescherming van de openbare zedelijkheid, de openbare orde, de openbare veiligheid, de gezondheid en het leven van personen, dieren of planten, het nationaal artistiek historisch en archeologisch bezit of uit hoofde van bescherming van de industriële en commerciële eigendom. Deze verboden of beperkingen mogen echter geen middel tot willekeurige discriminatie noch een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten vormen.

Beperkende maatregelen kunnen ook worden gerechtvaardigd door andere doelstellingen die in de rechtspraak van het Hof zijn vastgesteld (de zogenaamde dringende behoeften).

Op basis van de artikelen 34 en 36 heeft het Hof het beginsel van wederzijdse erkenning ontwikkeld, dat het volgende behelst:

— de lidstaten kunnen de verkoop op hun grondgebied van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, niet verbieden;

— de lidstaten kunnen het in de handel brengen van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, beperken of weigeren, indien een dergelijke beperking of weigering gerechtvaardigd is op basis van de in artikel 36 VWEU genoemde gronden of op grond van andere redenen van openbaar belang die zijn erkend in de rechtspraak van het Hof.

2. TOEPASSINGSGEBIED VAN DE VERORDENING (ARTIKEL 2 VAN DE VERORDENING)

De verordening is van toepassing op: 1) goederen van elke soort die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en 2) administratieve besluiten die door een bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming zijn genomen of zullen worden genomen over dergelijke goederen. Om onder het toepassingsgebied van de verordening te vallen, moeten administratieve besluiten gebaseerd zijn op een nationaal technisch voorschrift dat geldt in de lidstaat van bestemming, en direct of indirect tot gevolg hebben dat de markttoegang in de lidstaat van bestemming wordt beperkt of ontzegd (artikel 2, lid 1, van de verordening).

Het is niet altijd eenvoudig vast te stellen of goederen onder het beginsel van wederzijdse erkenning kunnen vallen. De reden hiervoor is dat de artikelen 34 en 36 VWEU — en dus ook de wederzijdse erkenning — van toepassing zijn op een zeer breed scala aan goederen of aspecten van goederen die niet uitputtend onder de harmonisatiewetgeving van de EU vallen.

2.1. Goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht

2.1.1. Goederen

De verordening is van toepassing op goederen van elke soort, met inbegrip van landbouwproducten. De term “landbouwproducten” omvat de voortbrengselen van visserij, als vastgesteld in artikel 38, lid 1, VWEU (artikel 2, lid 1, en overweging 12 van de verordening).

De verordening heeft betrekking op goederen die onder artikel 34 VWEU vallen (artikel 1, lid 2, van de verordening). Volgens de rechtspraak van het Hof geldt “het vrije verkeer van goederen enkel [...] voor waren die in geld waardeerbaar zijn en als zodanig het voorwerp van handelstransacties kunnen vormen” (4).

2.1.2. In een andere lidstaat rechtmatig in de handel gebracht

De verordening heeft betrekking op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel worden gebracht (artikel 1, lid 2, van de verordening).

Volgens artikel 3, punt 1, van de verordening wordt onder “in een andere lidstaat rechtmatig in de handel gebrachte” goederen verstaan goederen die “voldoen aan de relevante in die lidstaat geldende voorschriften of [...] daar niet aan dergelijke voorschriften [zijn] onderworpen en [...] aan de eindgebruikers in die lidstaat [worden] aangeboden” (artikel 3, punt 1, van de verordening). Die hoofddefinitie omvat twee criteria, die onder de twee onderstaande punten zijn opgenomen.

— Het eerste criterium is dat de goederen of goederen van dat soort moeten voldoen aan de relevante in de lidstaat van oorsprong geldende voorschriften of daar niet aan dergelijke voorschriften mogen zijn onderworpen. Indien er in de lidstaat van oorsprong geen relevante nationale technische voorschriften met betrekking tot de specifieke goederen bestaan, is het derhalve gemakkelijker om de vraag of de goederen aan de nationale technische voorschriften van die lidstaat voldoen, te beantwoorden. Wanneer er in de lidstaat van oorsprong nationale technische voorschriften bestaan, kan informatie over de kenmerken van de goederen en een verwijzing naar de nationale wetgeving in sommige gevallen volstaan om aan te tonen dat aan de voorschriften is voldaan. In andere gevallen kan een besluit over voorafgaande machtiging noodzakelijk zijn. Er dient rekening mee te worden gehouden dat de lidstaten zeer verschillende systemen kunnen toepassen om goederen te controleren voordat zij in de handel worden gebracht (procedures voor voorafgaande machtiging) of nadat zij in de handel zijn gebracht (markttoezicht). Deze verschillende systemen hebben betrekking op situaties waarin bepaalde goederen helemaal niet gereglementeerd zijn en niet aan nationale wettelijke eisen hoeven te voldoen. Het feit dat “conformiteit met de relevante [...] voorschriften” voor goederen afhankelijk is van een voorafgaande goedkeuring in een lidstaat, betekent niet noodzakelijkerwijs dat deze goedkeuring vereist is voor het rechtmatig in de handel brengen van dezelfde goederen in een andere lidstaat. De verschillende eisen in de lidstaten hebben geen gevolgen voor het begrip “rechtmatig in de handel brengen”.

— Het tweede criterium van het begrip “rechtmatig in de handel brengen” is dat de goederen aan eindgebruikers in die lidstaat worden aangeboden. Onder “op de markt aanbieden” wordt volgens artikel 3, punt 2 van de verordening verstaan “het in het kader van een handelsactiviteit al dan niet tegen betaling verstrekken van goederen voor distributie, consumptie of gebruik op de markt op het grondgebied van een lidstaat”. Elk document dat het volgende bevat: i) ondubbelzinnige gegevens ter identificatie van de goederen of het soort goederen en ter identificatie van leveranciers, klanten of eindgebruikers, en ii) informatie over de datum, zoals een factuur, moet als noodzakelijk en voldoende bewijs worden beschouwd om aan te tonen dat aan het criterium is voldaan.

2.2. “Administratieve besluiten” in de zin van de verordening

2.2.1. Wat is een administratief besluit?

Artikel 2, lid 1, van de verordening bepaalt dat de verordening van toepassing is op “administratieve besluiten” die door een bevoegde autoriteit van een lidstaat van bestemming zijn genomen of zullen worden genomen over dergelijke goederen, die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, voor zover dit administratieve besluit voldoet aan de volgende criteria:

a) de basis van het administratieve besluit is een nationaal technisch voorschrift dat geldt in de lidstaat van bestemming, en

b) het administratieve besluit heeft direct of indirect tot gevolg dat de markttoegang in de lidstaat van bestemming wordt beperkt of ontzegd.

In artikel 2, lid 1, van de verordening wordt tevens bepaald dat onder “administratief besluit” iedere administratieve stap valt die op een nationaal technisch voorschrift is gebaseerd en die hetzelfde rechtsgevolg of wezenlijk dezelfde rechtsgevolgen heeft als een administratief besluit als bedoeld in onder b).

Dit betekent dat het niet noodzakelijk is dat de administratieve stap de naam “besluit” draagt. Van belang is of het gaat om goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht en zowel aan voorwaarde a) als voorwaarde b) hierboven voldoen.

2.2.2. Eerste criterium: nationale technische voorschriften — basis voor een administratief besluit

Overeenkomstig artikel 2, lid 2, van de verordening, wordt voor de toepassing van de verordening onder nationaal technisch voorschrift verstaan, iedere wettelijke, reglementaire of andere bestuursrechtelijke bepaling van een lidstaat die de volgende kenmerken heeft:

a) zij heeft betrekking op goederen of aspecten van goederen waarvoor geen harmonisering op EU-niveau geldt;

b) zij verbiedt het aanbieden van goederen of van goederen van een bepaalde soort op de markt van deze lidstaat of verplicht, feitelijk of rechtens, de naleving van de bepaling in alle gevallen waarin goederen of goederen van een bepaalde soort op de markt van deze lidstaat worden aangeboden, en

c) zij voorziet in ten minste: — het vaststellen van de kenmerken die zijn vereist voor goederen of voor goederen van een bepaalde soort, zoals kwaliteits-, prestatie- of veiligheidsniveau of hun afmetingen, met inbegrip van eisen ten aanzien van deze goederen wat betreft de namen waaronder zij worden verkocht, de bewoordingen, symbolen, testen en testmethoden, verpakking, markering of etikettering en conformiteitsbeoordelingsprocedures (5); — het onderwerpen van goederen of goederen van een bepaalde soort aan andere eisen ter bescherming van de consument of het milieu die van invloed zijn op de levenscyclus van de goederen nadat zij op de markt van die lidstaat zijn aangeboden. Hieronder vallen eisen inzake de gebruiksvoorwaarden, de recycling, het hergebruik of de verwijdering, indien deze voorwaarden een significante invloed kunnen hebben op de samenstelling of de aard van deze goederen, of op het aanbieden ervan op de markt van die lidstaat.

Artikel 2, lid 2, onder c), van de verordening is gebaseerd op artikel 1, lid 1, onder c) en d), van Richtlijn (EU) 2015/1535 van het Europees Parlement en de Raad (6) (hierna de “transparantierichtlijn” genoemd) en artikel 1, leden 2 en 3, van de voorganger ervan, Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (7). Daarom kan de jurisprudentie over deze bepalingen (8) nuttige referentiepunten opleveren. Het is belangrijk op te merken dat nationale technische voorschriften die onder de transparantierichtlijn vallen en waarvan in het ontwerpstadium geen kennisgeving is gedaan, niet aan particulieren kunnen worden tegengeworpen (9). De kennisgevingsprocedure in het kader van de transparantierichtlijn wordt beschreven in hoofdstuk 4 van deze richtsnoeren.

Wat het begrip voorschriften die een significante invloed hebben op het op de markt aanbieden van goederen betreft, zij er bovendien op gewezen dat volgens de rechtspraak van het Hof beperkingen op het gebruik van bepaalde goederen kunnen worden aangemerkt als belemmeringen van het vrije goederenverkeer, aangezien zij van invloed zijn op het consumentengedrag. Consumenten kopen immers geen goederen die zij niet kunnen gebruiken. In de drie punten hieronder worden enkele specifieke voorbeelden van deze rechtspraak besproken.

— Zo heeft het Hof in het arrest Commissie/Italië geoordeeld dat een verbod op het trekken van aanhangwagens door motorfietsen een maatregel van gelijke werking als kwantitatieve invoerbeperkingen vormt. Dit geldt voor zover het verbod leidt tot een belemmering van de toegang tot de betrokken markt voor speciaal voor motorfietsen ontworpen aanhangwagens, daar dit een aanzienlijke invloed heeft op het consumentengedrag en verhindert dat er op de betrokken markt een vraag naar dergelijke aanhangwagens kan bestaan (10). Aangezien de consumenten weten dat het verboden is om hun motorfiets met een speciaal hiervoor ontworpen aanhangwagen te gebruiken, hebben zij er immers nagenoeg geen enkel belang bij om een dergelijke aanhangwagen te kopen (11).

— Evenzo heeft het Hof in het arrest Mickelsson, dat betrekking had op nationale voorschriften voor de aanwijzing van de bevaarbare wateren en vaarwegen, geoordeeld dat de door die voorschriften opgelegde beperking van het gebruik van een product op het grondgebied van een lidstaat, afhankelijk van haar draagwijdte, een aanzienlijke invloed hebben op het consumentengedrag. Dat kan dan weer een negatieve uitwerking hebben voor de toegang van dit product tot de markt van deze lidstaat (12). Aangezien de consumenten weten dat het door een dergelijke regeling toegestane gebruik zeer beperkt is, hebben zij er immers maar weinig belang bij om het betrokken product te kopen (13). In dat verband heeft het Hof geoordeeld dat indien de nationale voorschriften voor de aanwijzing van de bevaarbare wateren en vaarwegen tot gevolg zouden hebben dat de gebruikers van waterscooters deze niet kunnen gebruiken op een wijze die kenmerkend is voor en inherent aan deze producten of dat het gebruik hiervan aanzienlijk wordt beperkt, dergelijke regels ertoe zouden leiden dat de toegang van die producten tot de nationale markt wordt belemmerd en zij een maatregel van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen zouden vormen (14).

— Het Hof heeft ook geoordeeld dat het verbod op het aanbrengen van gekleurde folie op de ruiten van motorvoertuigen strijdig was met artikel 34 VWEU, waarbij het onder meer heeft verklaard dat eventueel geïnteresseerde klanten, handelaars of particulieren er in feite geen belang bij hebben om deze folie te kopen, aangezien zij weten dat zij deze niet op de voorruit en de ruiten aan de passagierszijden van motorvoertuigen mogen aanbrengen (15).

Het is belangrijk te benadrukken dat de verordening niet van toepassing is op administratieve besluiten die zijn gebaseerd op andere soorten maatregelen die onder artikel 34 VWEU vallen, maar geen nationale technische voorschriften vormen, zoals technische specificaties ten behoeve van aanbestedingsprocedures of voorschriften tot gebruik van de officiële talen in de lidstaten (overweging 10 van de verordening).

Bovendien vallen verkoopmodaliteiten alleen binnen de werkingssfeer van artikel 34 VWEU indien zij rechtens of feitelijk discrimineren op grond van de oorsprong van de producten (16).

2.2.3. Tweede criterium: het administratieve besluit heeft direct of indirect tot gevolg dat de markttoegang in de lidstaat van bestemming wordt beperkt of ontzegd

Zoals vermeld in punt 2.2.1 wordt in artikel 2, lid 1, onder b), van de verordening vereist dat “het administratieve besluit [...] direct of indirect tot gevolg [heeft] dat de markttoegang in de lidstaat van bestemming wordt beperkt of ontzegd”.

In het arrest Dassonville (17) heeft het Hof geoordeeld dat “iedere handelsregeling der lidstaten die de intracommunautaire handel al dan niet rechtstreeks, daadwerkelijk of potentieel, kan belemmeren, [...] als een maatregel van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen [is] te beschouwen”.

Een goed voorbeeld van administratieve besluiten die direct tot gevolg hebben dat de markttoegang wordt beperkt of ontzegd, zijn mogelijk die welke de toegang tot de markt van juwelen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, ontzeggen op grond van het feit dat zij niet zijn afgeslagen met een stempelmerk of dat het stempelmerk niet wordt erkend in de lidstaat van bestemming. Op het gebied van edelmetalen is de wederzijdse erkenning vaak een probleem.

Zaak C-525/14, Commissie/Tsjechische Republiek, had betrekking op de weigering van Tsjechië om de stempelmerken van WaarborgHolland, een onafhankelijke waarborginstelling gevestigd in Nederland met filialen in derde staten, te erkennen, en dientengevolge het vereiste dat de betrokken edelmetalen werken worden afgeslagen met een aanvullend Tsjechisch stempelmerk. Het Hof was van oordeel dat als gevolg van die praktijk edelmetalen werken die zijn afgeslagen met de stempelmerken van WaarborgHolland, een Nederlandse waarborginstelling, enkel in de handel mogen worden gebracht op het grondgebied van de Tsjechische Republiek nadat zij in die lidstaat zijn gecontroleerd en daarop een aanvullend waarborgmerk is aangebracht. Deze controle en aanbrenging van een aanvullend waarborgmerk leiden ertoe dat de invoer van deze producten vanuit andere lidstaten op het grondgebied van de Tsjechische Republiek moeilijker en duurder wordt. De praktijk wordt derhalve geacht verboden te zijn op grond van artikel 34 VWEU voor wat betreft stempelmerken die zijn aangebracht in Nederland, maar niet voor wat betreft stempelmerken die zijn aangebracht in filialen in derde staten.

Ten aanzien van de indirecte gevolgen van administratieve besluiten is het belangrijk om in gedachten te houden dat het volstaat dat het administratieve besluit de toegang tot de markt kan beperken of ontzeggen in de lidstaat van bestemming. Een besluit heeft indirecte gevolgen wanneer het, volgens de in de lidstaat heersende feitelijke omstandigheden en opvattingen, niet als zodanig de toegang tot de markt beperkt of ontzegt, maar op zijn minst daartoe in staat is (18).

Besluiten die slechts indirecte gevolgen hebben op de handel binnen de EU moeten duidelijk worden onderscheiden van besluiten waarvan de gevolgen te indirect zijn om enige invloed te hebben. Het Hof heeft in een aantal zaken (19) immers geoordeeld dat de beperkingen die een regeling voor het vrije verkeer van goederen teweeg zou kunnen brengen, zo onzeker en indirect zijn, dat men van de in de regeling vervatte verplichting niet kan zeggen, dat zij de handel tussen de lidstaten belemmert en in strijd met artikel 34 VWEU is.

Indien een maatregel echter slechts een deel van het nationale grondgebied bestrijkt, maar directe of indirecte gevolgen heeft voor het vrije verkeer van goederen, wordt deze beschouwd als een beperking ook al is deze geografisch beperkt.

Zo verbood de Deense wetgeving in de zaak Ditlev Bluhme (20) het houden van honingbijen op het eiland Læsø, met uitzondering van die van de ondersoort bruine Læsø-bij, om deze laatste tegen uitsterven te beschermen. Hoewel de maatregel van kracht was op dit relatief kleine eiland in Denemarken, concludeerde het Hof dat een invoerverbod een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beperking is en dat “aan deze conclusie [...] niet [kan] worden afgedaan door het feit dat deze maatregel enkel voor een deel van het nationale grondgebied geldt” (21). Het Hof verwierp het argument dat een verbod op de invoer van handelswaar (andere soorten honingbijen) dat beperkt is tot een deel van het grondgebied, zou kunnen worden vrijgesteld op de-minimisgronden aangezien dit het handelsverkeer slechts in geringe mate ongunstig beïnvloedt. De maatregel werd krachtens artikel 36 van het Verdrag op grond van de bescherming van de gezondheid en het leven van dieren echter gerechtvaardigd geacht omdat zonder meer vaststond dat de dreigende uitsterving van de bruine Læsø-bij, in geval van kruising met de gele bij, als gevolg van de recessieve genen van de bruine bij, reëel was.

2.2.4. Nationale technische voorschriften en procedures voor voorafgaande machtiging

De nationale wetgeving vereist soms een voorafgaande machtiging voordat goederen in de handel worden gebracht. Een procedure voor voorafgaande machtiging is een administratieve procedure uit hoofde van de wetgeving van een lidstaat die bepaalt dat de bevoegde autoriteit van die lidstaat verplicht is om op basis van een aanvraag door een marktdeelnemer formele toestemming te geven alvorens goederen op de markt van die lidstaat kunnen worden aangeboden (artikel 3, punt 7, van de verordening).

Een procedure voor voorafgaande machtiging is op zichzelf geen nationaal technisch voorschrift in de zin van de verordening (artikel 2, lid 4, van de verordening). Daarom zijn besluiten van de bevoegde autoriteiten die de toegang tot de markt beperken of ontzeggen louter omdat er geen geldige voorafgaande machtiging is verleend voor de goederen, uitgesloten van het toepassingsgebied van de verordening (overweging 11 van de verordening).

Een besluit tot weigering van de voorafgaande machtiging op basis van een nationaal technisch voorschrift wordt echter beschouwd als een administratief besluit in de zin van de verordening, indien dat besluit voldoet aan de andere vereisten van artikel 2, lid 1, eerste alinea, van de verordening (artikel 2, lid 4, van de verordening). Dit betekent dat wanneer het nationale voorschrift waarin de procedure voor voorafgaande machtiging is vastgesteld, uitvoering geeft aan een nationaal technisch voorschrift, elk besluit tot weigering van de voorafgaande machtiging op basis van een nationaal technisch voorschrift een administratief besluit in de zin van de verordening vormt. Bijgevolg kan de verzoeker de geboden procedurele bescherming van de verordening genieten (overweging 11 van de verordening).

2.2.5. Enkele gevallen waarin Verordening (EU) 2019/515 niet van toepassing is

De verordening is niet van toepassing op gerechtelijke beslissingen van nationale rechterlijke instanties (artikel 2, lid 5, onder a), van de verordening). Dit betreft beslissingen van nationale rechterlijke instanties waarin de wettigheid wordt beoordeeld van zaken waarin in één lidstaat rechtmatig in de handel gebrachte goederen wegens de toepassing van een nationaal technisch voorschrift geen toegang tot de markt in een andere lidstaat krijgen (overweging 14 van de verordening).

Voorts is de verordening niet van toepassing op gerechtelijke beslissingen van rechtshandhavingsinstanties die zijn genomen in de loop van onderzoeken naar of vervolging van strafbare feiten die te maken hebben met de terminologie, symbolen of elke materiële verwijzing naar ongrondwettelijke of criminele organisaties of inbreuken van racistische, discriminerende of xenofobe aard (artikel 2, lid 5, onder b), van de verordening).

3. HOE WERKT WEDERZIJDSE ERKENNING IN HET KADER VAN DE VERORDENING?

3.1. Goederen rechtmatig in de handel brengen in de lidstaat van oorsprong

Wanneer marktdeelnemers goederen in een andere lidstaat in de handel brengen terwijl de wetgeving ter zake niet op EU-niveau is geharmoniseerd, moeten zij eerst nagaan dat de goederen in overeenstemming zijn met de voorschriften (of niet onderworpen zijn aan dergelijke voorschriften) van de lidstaat van oorsprong die van toepassing zijn op de dag waarop deze goederen in de lidstaat van bestemming in de handel worden gebracht en aan eindgebruikers in de lidstaat van oorsprong worden aangeboden. Indien de goederen in de lidstaat van oorsprong rechtmatig in de handel zijn gebracht, kunnen marktdeelnemers zich ten overstaan van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van bestemming beroepen op het beginsel van wederzijdse erkenning.

3.2. Goederen verkopen in een andere lidstaat

Artikel 5, lid 3, van de verordening luidt als volgt:

“De marktdeelnemer wordt toegestaan goederen op de markt in de lidstaat van bestemming aan te bieden terwijl de bevoegde autoriteit de in lid 1 van dit artikel bedoelde beoordeling uitvoert, en mag dat blijven doen tenzij de marktdeelnemer een administratief besluit heeft ontvangen waarbij de toegang tot de markt van de goederen wordt beperkt of ontzegd. Dit lid geldt niet indien de beoordeling wordt uitgevoerd in het kader van een procedure voor voorafgaande machtiging, of indien de bevoegde autoriteit tijdelijk het aanbieden op de markt van de te beoordelen goederen opschort overeenkomstig artikel 6.”.

Dit betekent dat zodra aan de voorwaarden van punt 3.1 is voldaan, de marktdeelnemer de goederen in beginsel op de markt van de lidstaat van bestemming mag aanbieden. De marktdeelnemer moet echter controleren of er in de lidstaat van bestemming een procedure voor voorafgaande machtiging bestaat. Indien voor het in de handel brengen van de goederen een voorafgaande machtiging in de lidstaat van bestemming vereist is, moet de marktdeelnemer deze machtiging aanvragen voordat de goederen op die markt worden aangeboden. De goederen kunnen niet onmiddellijk op de markt worden aangeboden wanneer een procedure voor voorafgaande machtiging van toepassing is, of wanneer de bevoegde autoriteit besluit het aanbieden op de markt van de te beoordelen goederen tijdelijk op te schorten.

3.3. Informatie over de beoordeling

Indien een bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming voornemens is om, in het kader van de uitvoering van een nationaal technisch voorschrift, een beoordeling uit te voeren van goederen die onder de verordening vallen, dan moet de marktdeelnemer onverwijld in kennis worden gesteld dat een dergelijke beoordeling is gestart (artikel 5, lid 1, van de verordening). De bevoegde autoriteit moet de marktdeelnemer met name in kennis stellen van: i) de goederen die aan deze beoordeling zijn onderworpen; ii) het toepasselijke nationale technische voorschrift of de toepasselijke procedure voor voorafgaande machtiging, en iii) de mogelijkheid om een verklaring van wederzijdse erkenning te verstrekken (artikel 5, lid 2, van de verordening).

3.4. De verklaring van wederzijdse erkenning (artikel 4 van de verordening)

De verordening biedt producenten, importeurs of distributeurs de mogelijkheid een vrijwillige verklaring (eigen verklaring) op te stellen inzake het rechtmatig in de handel brengen van de goederen, en wel voor het doel van wederzijdse erkenning (hierna “verklaring van wederzijdse erkenning” genoemd). Deze verklaring van wederzijdse erkenning helpt bedrijven om aan te tonen dat de goederen in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht. Tegelijkertijd helpt deze verklaring de bevoegde autoriteiten bij de beoordeling van goederen in de zin van artikel 5 van de verordening en vergemakkelijkt zij de grensoverschrijdende samenwerking.

De bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming moet de marktdeelnemer in kennis stellen als zij voornemens is te beoordelen of bepaalde goederen in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht (artikel 5, lid 1, van de verordening). De verordening zorgt ervoor dat de procedure minder belastend is voor de marktdeelnemer wanneer hij voor de verklaring kiest.

Indien een verklaring van wederzijdse erkenning wordt verstrekt aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming, verlangt de bevoegde autoriteit geen aanvullende informatie en bewijzen die verder gaan dan die welke in de verordening zijn voorgeschreven om na te gaan of de goederen in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht (artikel 5, lid 4, van de verordening).

De verklaring van wederzijdse erkenning moet vergezeld gaan van ondersteunend bewijsmateriaal dat nodig is om de daarin vervatte informatie te verifiëren (artikel 5, lid 4, onder a), van de verordening).

Het gebruik van de vrijwillige verklaring belet bevoegde autoriteiten van de lidstaat van bestemming niet: i) goederen te beoordelen om na te gaan of de legitieme openbare belangen die worden gewaarborgd door het toepasselijke nationale technische voorschrift in hun lidstaat, voldoende worden beschermd, gelet op de kenmerken van de betrokken goederen, of ii) administratieve besluiten te nemen die de toegang tot de markt beperken of ontzeggen, op voorwaarde dat dergelijke besluiten gerechtvaardigd zijn.

De verklaring van wederzijdse erkenning moet te allen tijde juiste en volledige informatie bevatten over de goederen (overweging 19 van de verordening). De verklaring moet worden geactualiseerd zodat eventuele wijzigingen worden weergegeven, zoals wijzigingen in de relevante nationale technische voorschriften (overweging 19 en artikel 4, lid 3, van de verordening).

Wijzigingen in de nationale voorschriften kunnen ook inhouden dat de goederen moeten worden gewijzigd. Indien de specifieke goederen aan de gewijzigde technische voorschriften voldoen, hoeven de goederen niet worden gewijzigd. Indien de goederen als gevolg van de wijzigingen van de nationale voorschriften van de lidstaat waar de goederen rechtmatig in de handel zijn gebracht echter niet meer voldoen aan die voorschriften, moeten de goederen worden aangepast om te voldoen aan de wetgeving van de lidstaat waar zij rechtmatig in de handel zijn gebracht. De marktdeelnemer die het betreffende deel van de verklaring ondertekent is verantwoordelijk voor de inhoud en de nauwkeurigheid van de verklaring (artikel 4, lid 2, van de verordening).

Marktdeelnemers kunnen ervoor kiezen de verklaring van wederzijdse erkenning niet te verstrekken. In dat geval kunnen de bevoegde autoriteiten de marktdeelnemers vragen binnen 15 werkdagen na het verzoek hiertoe documentatie en informatie te verstrekken (artikel 5, leden 5 en 6, van de verordening). De Commissie is van mening dat dit verzoek om documentatie en informatie om redenen van behoorlijk bestuur en ter wille van de rechtszekerheid schriftelijk moet worden gedaan. De documentatie en informatie die een bevoegde autoriteit kan opvragen, moet noodzakelijk zijn voor het beoordelen van: i) de kenmerken van de goederen of het soort goederen, en ii) het rechtmatig in de handel brengen van de goederen in een andere lidstaat (artikel 5, lid 5, van de verordening). Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel mogen de bevoegde autoriteiten echter niet méér vragen dan noodzakelijk is om aan te tonen welke kenmerken de goederen hebben en dat de goederen rechtmatig in de handel zijn gebracht. Een mogelijk voorbeeld van een dergelijk onevenredig verzoek om bewijsmateriaal is het vereiste dat een marktdeelnemer een certificaat inzake het rechtmatig in de handel brengen verkrijgt, dat is afgegeven door een ministerie of een ander bestuursorgaan in de lidstaat van oorsprong.

In artikel 5, lid 8, van de verordening wordt met betrekking tot testrapporten of certificaten die door een conformiteitsbeoordelingsinstantie zijn afgegeven, het volgende bepaald:

“Bij het uitvoeren van de beoordeling uit hoofde van lid 1 houden de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van bestemming terdege rekening met de inhoud van testrapporten of certificaten die door een conformiteitsbeoordelingsinstantie zijn afgegeven en door de marktdeelnemer zijn verstrekt ten behoeve van de beoordeling. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten van bestemming weigeren geen testverslagen of certificaten die zijn afgegeven door een conformiteitsbeoordelingsinstantie welke overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 voor de conformiteitsbeoordelingsactiviteit geaccrediteerd is, op gronden gerelateerd aan de bevoegdheid van die instantie.”.

Dit betekent dat wanneer een marktdeelnemer certificaten heeft verstrekt die zijn afgegeven door een conformiteitsbeoordelingsinstantie welke overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad (22) voor de desbetreffende conformiteitsbeoordelingsactiviteit is geaccrediteerd, de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming geen certificaten van een andere conformiteitsbeoordelingsinstantie mag eisen, enkel omdat zij de bevoegdheid in twijfel trekt van de conformiteitsbeoordelingsinstantie die de certificaten heeft afgegeven.

3.4.1. Inhoud en structuur van de verklaring

De bijlage bij de verordening bevat de structuur van de verklaring van wederzijdse erkenning, die altijd alle in de bijlage opgenomen informatie moet bevatten (artikel 4, lid 1, van de verordening).

De verklaring bestaat uit twee delen, die beide een specifieke doelstelling dienen.

— In deel I wordt informatie verstrekt over de kenmerken van de goederen of het soort goederen en over de specifieke voorschriften die gelden in de lidstaat waar de goederen rechtmatig in de handel zijn gebracht.

— In deel II wordt informatie verstrekt over het in de handel brengen van de goederen of goederen van dat soort in de lidstaat van oorsprong. Het bewijs voor de informatie in dit deel kan onder meer bestaan uit een factuur, een document met bewijs van een verkoop, belastinggegevens, registraties, vergunningen, kennisgevingen aan/van autoriteiten, certificeringen of uittreksels uit openbare registers. Verklaring van wederzijdse erkenning voor de toepassing van artikel 4 van Verordening (EU) 2019/515 van het Europees Parlement en de Raad Deel I 1. Uniek identificatienummer voor de goederen of het soort goederen: … [Noot: vul het identificatienummer van de goederen in of een ander referentienummer dat een unieke identificatie van de goederen of het soort goederen vormt] 2. Naam en adres van de marktdeelnemer: … [Noot: vul de naam, het adres en de woonplaats in van de ondertekenaar van deel I van de verklaring van wederzijdse erkenning: de producent en, in voorkomend geval, van zijn gemachtigde vertegenwoordiger of van de importeur of de distributeur] 3. Beschrijving van de goederen of het soort goederen waarop de verklaring van wederzijdse erkenning betrekking heeft: … [Noot: de beschrijving moet voldoende zijn om de goederen te kunnen identificeren met het oog op de traceerbaarheid ervan. In voorkomend geval kan een foto bij de beschrijving worden gevoegd] 4. Verklaring en informatie over de rechtmatigheid van het in de handel brengen van de goederen of goederen van dat soort: … 4.1. De hierboven beschreven goederen of het soort goederen, alsmede de kenmerken ervan, voldoen aan de volgende in … [Noot: vermeld de lidstaat waarin de goederen of goederen van dat soort volgens de verklaring rechtmatig in de handel zijn gebracht] geldende regels: … [Noot: vul, voor ieder geval, de titel en de gegevens van de officiële bekendmaking van de in die lidstaat geldende regels en de gegevens van het machtigingsbesluit (indien voor de goederen een procedure voor de voorafgaande machtiging vereist is) in], of vermeld dat de boven beschreven goederen of het soort goederen niet aan enige relevante regel onderworpen zijn in … [Noot: vermeld de lidstaat waarin de goederen of goederen van dat soort volgens de verklaring rechtmatig in de handel zijn gebracht]. 4.2. Gegevens van de conformiteitsbeoordelingsprocedure voor de goederen of goederen van dat soort, of gegevens of testverslagen van eventuele testen die zijn uitgevoerd door een conformiteitsbeoordelingsinstantie, met inbegrip van de naam en het adres van die instantie (indien een dergelijke procedure is uitgevoerd of indien dergelijke testen zijn uitgevoerd): … 5. Eventuele aanvullende informatie die relevant wordt geacht voor de beoordeling van de vraag of de goederen of goederen van dat soort in de in punt 4.1 bedoelde lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht: … 6. Dit deel van de verklaring van wederzijdse erkenning wordt opgesteld onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van de in punt 2 bedoelde marktdeelnemer. Ondertekend voor en namens: (plaats en datum): (naam, functie) (handtekening): Deel II 7. Verklaring en informatie over het in de handel brengen van de goederen of goederen van dat soort: … 7.1. De goederen of goederen van dat soort worden aan eindgebruikers op de markt in de in punt 4.1 bedoelde lidstaat aangeboden. 7.2. Informatie waaruit blijkt dat de goederen of goederen van dat soort aan eindgebruikers in de in punt 4.1 bedoelde lidstaat worden aangeboden, met inbegrip van de datum waarop de goederen voor het eerst aan eindgebruikers op de markt in die lidstaat zijn aangeboden: … 8. Eventuele aanvullende informatie die relevant wordt geacht voor de beoordeling van de vraag, of de goederen of goederen van dat soort in de in punt 4.1 bedoelde lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht: … 9. Dit deel van de verklaring van wederzijdse erkenning wordt opgesteld onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van … [Noot: vul de naam, het adres en de woonplaats van de ondertekenaar van deel II van de verklaring van wederzijdse erkenning in, dat wil zeggen: de producent en, in voorkomend geval, zijn gemachtigde vertegenwoordiger, of de importeur of distributeur]. Ondertekend voor en namens: (plaats en datum): (naam, functie) (handtekening):

3.4.2. Taal van de verklaring

De verklaring moet in een van de officiële talen van de EU worden opgesteld. Indien de verklaring echter is opgesteld in een taal die niet de door de lidstaat van bestemming voorgeschreven taal is, moet de verklaring van wederzijdse erkenning door de marktdeelnemer worden vertaald in een door de lidstaat van bestemming voorgeschreven taal (artikel 4, lid 1, zesde alinea, van de verordening).

3.4.3. Wie mag de verklaring opstellen?

De bepalingen van de verordening betreffende de verklaring zorgen voor het nodige evenwicht opdat: i) alle marktdeelnemers de mogelijkheid hebben om de verklaring op te stellen, en ii) de betrokken marktdeelnemer de verantwoordelijkheid op zich kan nemen voor de door hem opgestelde verklaring of delen van de verklaring.

De producent van goederen of goederen van een bepaalde soort is het best in staat om de vrijwillige verklaring op te stellen. De producent kan ook een gemachtigde vertegenwoordiger opdragen namens hem en onder zijn verantwoordelijkheid de verklaring op te stellen (artikel 4, lid 1, eerste alinea, van de verordening). De importeur of de distributeur kan de verklaring ook opstellen op voorwaarde dat deze het benodigde bewijs kan leveren om de in de verklaring opgenomen informatie te verifiëren (artikel 4, lid 1, vijfde alinea, van de verordening).

De producent (of zijn gemachtigde vertegenwoordiger, indien hem dit is opgedragen) mag enkel de informatie in deel I van de verklaring van wederzijdse erkenning invullen (bv. soort, beschrijving, kenmerken van de goederen, toepasselijk voorschrift indien van toepassing in de lidstaat waar de goederen volgens de verklaring rechtmatig in de handel zijn gebracht, conformiteitsbeoordelingsprocedure of rapporten van uitgevoerde tests enz.). In dergelijke gevallen moet de informatie in deel II van de verklaring door de importeur of distributeur worden ingevuld (artikel 4, lid 1, vierde alinea, van de verordening).

Marktdeelnemers die de verklaring van wederzijdse erkenning — of een deel daarvan ondertekenen — zijn verantwoordelijk voor de inhoud en de nauwkeurigheid van de informatie die zij verstrekken in de verklaring. Zij zijn overeenkomstig de nationale wetgeving aansprakelijk en wanneer de verklaring moet worden vertaald, zijn zij verantwoordelijk voor de juistheid van de door hen vertaalde informatie (artikel 4, lid 2, van de verordening).

Marktdeelnemers moeten er ook voor zorgen dat de verklaring van wederzijdse erkenning te allen tijde actueel is, zodat eventuele wijzigingen in de informatie die zij hebben verstrekt worden weergegeven (artikel 4, lid 3, van de verordening).

3.4.4. Wat gebeurt er als de verklaring slechts gedeeltelijk is ingevuld?

Volgens artikel 4, lid 1, derde alinea, van de verordening moet de verklaring van wederzijdse erkenning de in delen I en II van de bijlage vermelde structuur volgen en alle in de bijlage opgenomen informatie bevatten.

Indien de verklaring onvolledig is omdat deze niet alle vereiste elementen bevat, moet de verklaring derhalve als ongeldig worden beschouwd voor de toepassing van artikel 5, lid 4, van de verordening. Als gevolg daarvan zijn artikel 5, leden 5 en 6, van de verordening van toepassing en kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming de voor de beoordeling benodigde informatie opvragen. De marktdeelnemer moet ten minste 15 werkdagen de tijd krijgen om gevolg te geven aan het verzoek om de voor de beoordeling benodigde documenten en informatie te verstrekken.

3.4.5. Hoe en wanneer kan de verklaring worden gebruikt?

De bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming moet de betrokken marktdeelnemer “onverwijld” in kennis stellen van haar voornemen om te beoordelen of goederen in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht en, zo ja, of de legitieme openbare belangen die worden gewaarborgd door het geldende nationale technische voorschrift in de lidstaat van bestemming, voldoende worden beschermd (artikel 5, lid 1, van de verordening).

Tegelijkertijd moet de bevoegde autoriteit overeenkomstig artikel 5, lid 2, van de verordening het volgende vermelden:

— de goederen die aan de beoordeling zijn onderworpen;

— het toepasselijke technische voorschrift of de procedure voor voorafgaande machtiging;

— de mogelijkheid om een verklaring van wederzijdse erkenning te verstrekken.

De marktdeelnemer kan ervoor kiezen een verklaring van wederzijdse erkenning in te dienen met het ondersteunend bewijsmateriaal dat nodig is om de daarin vervatte informatie te verifiëren. Dit is minder belastend voor de marktdeelnemer, aangezien de bevoegde autoriteit van een marktdeelnemer geen andere informatie of documentatie mag verlangen om aan te tonen dat de goederen in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht (artikel 5, lid 4, van de verordening).

3.4.6. Indienen van documenten

De verklaring en het bewijsmateriaal moeten binnen een termijn van ten minste 15 werkdagen na het verzoek van de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming worden ingediend (artikel 5, lid 6, van de verordening). De verklaring kan op papier of elektronisch worden verstrekt of online beschikbaar worden gesteld, in overeenstemming met de voorschriften van de lidstaat van bestemming (artikel 4, lid 4, van de verordening).

3.5. Beoordeling door de bevoegde autoriteit (artikel 5, lid 1, van de verordening)

Een bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming kan goederen beoordelen om na te gaan:

— of de goederen of goederen van dat soort in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht;

— en zo ja, of de legitieme openbare belangen die worden gewaarborgd door het geldende nationale technische voorschrift van de lidstaat van bestemming, voldoende worden beschermd, gelet op de kenmerken van de betrokken goederen.

De toegang tot de markt van de lidstaat van bestemming voor goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, kan enkel worden beperkt of ontzegd wanneer:

1) het nationale technische voorschrift van de lidstaat van bestemming een legitieme doelstelling van algemeen belang nastreeft, en

2) de beperking of ontzegging van toegang evenredig is, hetgeen betekent dat de maatregel geschikt is om het doel te bereiken en noodzakelijk is (deze gaat niet verder dan nodig is om het doel te bereiken).

De administratieve besluiten die de toegang tot de markt van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, beperken of ontzeggen, mogen niet louter gebaseerd zijn op het feit dat de beoordeelde goederen op een andere manier aan het door de lidstaat nagestreefde legitieme algemene doel voldoen dan de manier waarop goederen in die lidstaat aan dat doel voldoen (overweging 5 van de verordening). Wat betekent het dat de goederen op een andere manier aan het legitieme algemene doel voldoen? Dat betekent dat goederen het door de nationale wetgever nagestreefde doel kunnen bereiken, ook al zijn zij bijvoorbeeld in de lidstaat van oorsprong getest met testmethoden die verschillen van de in de lidstaat van bestemming voorgeschreven methode.

3.5.1. Legitieme gronden van openbaar belang

Volgens artikel 36 VWEU vormen de artikelen 34 en 35 VWEU geen beletsel voor verboden of beperkingen van invoer, uitvoer of doorvoer die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van bescherming van: i) de openbare zedelijkheid, ii) de openbare orde of de openbare veiligheid; iii) de gezondheid en het leven van personen, dieren of planten; iv) het nationaal artistiek historisch en archeologisch bezit, of uit hoofde van bescherming van v) de industriële en commerciële eigendom. Deze verboden of beperkingen mogen echter geen middel tot willekeurige discriminatie noch een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten vormen.

Naast de in artikel 36 VWEU genoemde gronden, zijn er door het Hof ontwikkelde “dwingende redenen van openbaar belang” of “dringende behoeften” (23). In het arrest Cassis de Dijon (24) heeft het Hof verklaard dat een belemmering van het vrije verkeer van goederen als gevolg van dispariteiten van de nationale wettelijke regelingen op de verhandeling van de producten moet worden aanvaard, voor zover dringende behoeften, onder meer verband houdend met de doeltreffendheid der fiscale controles, de bescherming van de volksgezondheid, de eerlijkheid der handelstransacties en de bescherming van consumenten, ze noodzakelijk maken. Het Hof kan andere rechtvaardigingsgronden erkennen. Bijvoorbeeld de bescherming van grondrechten (zoals de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vergadering van manifestanten (25)), de bescherming van consumenten (26), de bescherming van kinderen (27) of de bescherming van het milieu (28).

Meer informatie over legitieme gronden van openbaar belang is te vinden in de Guide to the application of Treaty provisions governing the free movement of goods (29).

3.5.2. Het evenredigheidsbeginsel

Het besluit moet in overeenstemming zijn met het evenredigheidsbeginsel. Dit betekent dat het administratieve besluit geschikt moet zijn om het nagestreefde doel te bereiken en niet verder mag gaan dan wat nodig is om dit doel te verwezenlijken.

In zaak C-320/03, Commissie/Oostenrijk, heeft het Hof geoordeeld dat “om na te gaan of een dergelijke belemmering evenredig is aan het in casu nagestreefde rechtmatige doel, namelijk de bescherming van het milieu, moet worden uitgemaakt of zij noodzakelijk en geschikt is om de geoorloofde doelstelling te bereiken” (30).

De evenredigheid van het nationale technische voorschrift is de grondslag voor het aantonen van de evenredigheid van het administratieve besluit dat op dit voorschrift is gebaseerd. De wijze waarop de evenredigheid van het administratieve besluit moet worden aangetoond, moet echter geval per geval worden bepaald (overweging 27 van de verordening).

De Guide to the application of Treaty provisions governing the free movement of goods bevat nuttige informatie over de evenredigheidstoets.

Hierna worden enkele voorbeelden van het evenredigheidsbeginsel besproken.

a) Is de maatregel geschikt om te waarborgen dat het beoogde doel wordt bereikt?

Het Hof heeft de geschiktheid van de maatregelen om het doel te bereiken, beoordeeld in onder meer de volgende zaken (31).

— In het arrest Ålands Vindkraft heeft het Hof benadrukt dat het gebruik van hernieuwbare energiebronnen voor elektriciteitsproductie de milieubescherming ten goede komt, omdat aldus wordt bijgedragen aan een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, die een van de belangrijkste oorzaken van klimaatverandering is, die de EU en haar lidstaten hebben besloten tegen te gaan (32).

— In het arrest Commissie/Italië (aanhangwagens) heeft het Hof geoordeeld dat een verbod op het trekken van aanhangwagens door motorfietsen geschikt is om het doel te verwezenlijken dat erin bestaat de verkeersveiligheid te verzekeren (33).

— In het arrest Dynamic Medien heeft het Hof geoordeeld dat het geen twijfel lijdt dat het verbod op de verhandeling en de overdracht per postorderverkoop van beelddragers die niet door de bevoegde autoriteit zijn gekeurd en geclassificeerd met het oog op de bescherming van de minderjarigen en waarop geen van deze autoriteit afkomstige vermelding is aangebracht van de leeftijd vanaf welke zij kunnen worden bekeken, een maatregel vormt ter bescherming van het kind tegen informatie en materiaal die schadelijk zijn voor zijn of haar welzijn (34).

b) Is de maatregel noodzakelijk om dat doel te bereiken?

Het administratieve besluit is evenredig indien het niet alleen geschikt, maar ook noodzakelijk is om het legitieme doel te bereiken. In dit deel van de beoordeling moet de volgende vraag worden onderzocht: gaat het administratieve besluit verder dan wat noodzakelijk is om het legitieme doel te bereiken? Het administratieve besluit gaat verder dan wat noodzakelijk is indien er minder beperkende middelen zijn om hetzelfde doel te bereiken. De onderstaande voorbeelden laten zien welke vragen moeten worden gesteld om de noodzaak van een administratief besluit te beoordelen.

— In het arrest Commissie/Tsjechische Republiek heeft het Hof erop gewezen dat lidstaten, in het kader van de bestrijding van fraude om de bescherming van de consument op hun grondgebied te waarborgen, het recht hebben om te beslissen dat waarborgmerken die zijn aangebracht op het grondgebied van derde staten, niet een niveau van bescherming van de consument bieden dat gelijkwaardig is aan de waarborgmerken die zijn aangebracht door onafhankelijke instanties op het grondgebied van de lidstaten (behalve wanneer de uit derde staten invoerende lidstaat, die over een gelijkwaardig systeem inzake het aanbrengen van waarborgmerken beschikt, de goederen controleert en de resultaten voldoen aan de voorschriften van die lidstaat (35)). Het Hof heeft echter geoordeeld dat de maatregel niet evenredig was met het nagestreefde doel, aangezien hetzelfde doel had kunnen worden bereikt met alternatieve, minder beperkende maatregelen. Ten eerste hadden de Tsjechische autoriteiten van de importeur een schriftelijk bewijs kunnen verlangen van de plaats waar het betrokken stempelmerk is aangebracht en, in voorkomend geval, van de plaats waar de betrokken edelmetalen werken in de EU in het vrije verkeer en rechtmatig in de handel zijn gebracht. Ten tweede hadden de Tsjechische autoriteiten de weigering van erkenning van de stempelmerken van WaarborgHolland kunnen beperken tot enkel die omstandigheden waarin een aanvullende controle van deze metalen werken door de Tsjechische autoriteiten daadwerkelijk gerechtvaardigd is door de noodzaak de consument te beschermen, met name in geval van invoer uit derde landen (36).

— In de zaak Ålands Vindkraft werd een windmolenpark in Finland de Zweedse toekenning van stroomcertificaten geweigerd omdat dergelijke certificaten uitsluitend waren voorbehouden aan in Zweden gelegen installaties voor groenestroomproductie. Het Hof heeft echter geoordeeld dat de maatregel evenredig was, omdat niet was gebleken dat Zweden het evenredigheidsbeginsel had geschonden door het loutere feit dat het een van groenestroomcertificaten gebruikmakende steunregeling enkel ten goede liet komen aan op het nationale grondgebied geproduceerde groene stroom. De lidstaten hebben een verplicht nationaal streefcijfer voor hernieuwbare energie (hun billijk aandeel in de inspanning) en de enige elektriciteit die zij kunnen meetellen voor een dergelijk streefcijfer is de elektriciteit die in hun installaties wordt geproduceerd. Als gevolg daarvan kon Zweden er terecht van uitgaan dat een dergelijke territoriale beperking niet verder gaat dan nodig is voor de verwezenlijking van de door zowel Richtlijn (EG) 2009/28 van het Europees Parlement en de Raad (37) als de in het kader daarvan vastgestelde nationale regeling nagestreefde doelstelling om de productie en indirect het verbruik van groene stroom in de Unie te verhogen (38).

— In de zaak Dynamic Medien heeft het Hof de noodzaak van de maatregel als volgt beoordeeld: wat betreft de materiële reikwijdte van het betrokken verbod moet worden opgemerkt dat het Jugendschutzgesetz (wet ter bescherming van de minderjarigen) zich niet verzet tegen elke vorm van verhandeling van niet-gekeurde beelddragers. Uit de beslissing blijkt namelijk dat het vrijstaat dergelijke beelddragers in te voeren en te verkopen aan volwassenen via distributiekanalen waarmee een persoonlijk contact tussen de leverancier en de koper is gemoeid en waardoor er aldus voor kan worden gewaakt dat kinderen geen toegang hebben tot de betrokken beelddragers. Gelet op deze elementen blijkt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling niet verder gaat dan noodzakelijk is voor het bereiken van het door de betrokken lidstaat nagestreefde doel (39).

— In zaak C-265/06, Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek, heeft het Hof geoordeeld dat de bestrijding van de criminaliteit en de veiligheid van het wegverkeer dwingende redenen van algemeen belang kunnen vormen die een belemmering van het vrije verkeer van goederen kunnen rechtvaardigen. Ook al kan het verbod op het aanbrengen van gekleurde folie “deze controle weliswaar vergemakkelijken en is het bijgevolg geschikt ter verwezenlijking van de doelstellingen, de criminaliteit te bestrijden en de veiligheid van het wegverkeer te verzekeren, betekent dit nog niet dat het noodzakelijk is om deze doelstellingen te bereiken, en dat er hiervoor geen andere, minder beperkende middelen bestaan” (40). Dat het verbod noodzakelijk was, was des te minder bewezen daar de autoriteiten hadden erkend dat motorvoertuigen die van meet af aan zijn uitgerust met getinte ruiten die voldoen aan de in Richtlijn 92/22 van de Raad (41) vastgestelde beperkingen, zijn toegestaan op hun grondgebied. Bovendien bestaat er een uitgebreid assortiment van gekleurde folies (gaande van transparante folie tot nagenoeg ondoorzichtige folie), wat impliceert dat de gewenste visuele controle van het interieur van motorvoertuigen althans bij sommige folies, namelijk die welke voldoende doorzichtig zijn, mogelijk is. Het Hof heeft derhalve geconcludeerd dat het verbod op gekleurde folie in voertuigen als overdreven en dus als onevenredig ten opzichte van de nagestreefde doelstellingen moet worden aangemerkt (42).

3.6. Tijdelijke opschorting van de toegang tot de markt (artikel 6 van de verordening)

Als een bevoegde autoriteit van een lidstaat van bestemming goederen onderzoekt teneinde te beslissen of zij die goederen de toegang tot de markt beperkt of ontzegt, mag die autoriteit niet de bevoegdheid hebben om te besluiten tot opschorting van de toegang tot de markt, behalve in gevallen waar snel ingrijpen vereist is om te voorkomen dat hetzij de veiligheid of de gezondheid van personen, hetzij het milieu in het gedrang komt of om te voorkomen dat goederen worden aangeboden wanneer daarvoor een algemeen verbod geldt op grond van het openbaar belang of de openbare veiligheid, waaronder bijvoorbeeld misdaadpreventie (overweging 29 van de verordening).

Overeenkomstig artikel 6, lid 1, van de verordening kunnen de bevoegde autoriteiten van een lidstaat wanneer zij een beoordeling van de goederen uitvoeren, het aanbieden van deze goederen op de markt in die lidstaat opschorten, doch uitsluitend als:

a) de goederen een ernstig risico vormen voor de veiligheid of de gezondheid van de mens of voor het milieu bij normaal of redelijk te verwachten gebruik, met inbegrip van ernstige risico’s waarvan het effect niet onmiddellijk is, en waarvoor snel ingrijpen door de bevoegde autoriteit vereist is, of

b) het aanbieden van de goederen of van goederen van dat soort op de markt van die lidstaat in het algemeen verboden is in die lidstaat op gronden van openbare zedelijkheid of openbare veiligheid.

Wanneer de bevoegde autoriteit van een lidstaat de toegang tot de markt tijdelijk opschort, moet zij de betrokken marktdeelnemer, de Commissie en de andere lidstaten daarvan onverwijld in kennis stellen (artikel 6, lid 2, van de verordening). Als de reden voor de opschorting is dat de goederen een ernstig risico vormen voor de veiligheid of de gezondheid van de mens of voor het milieu bij normaal of redelijk te verwachten gebruik, met inbegrip van ernstige risico’s waarvan het effect niet onmiddellijk is, en waarvoor snel ingrijpen door de bevoegde autoriteit vereist is, moet bij de kennisgeving een gedetailleerde technische of wetenschappelijke rechtvaardiging worden gevoegd die aantoont waarom het geval binnen de werkingssfeer van dat punt valt (artikel 6, lid 2, van de verordening).

3.7. Administratief besluit (artikel 5, leden 9 tot en met 13, van de verordening)

De bevoegde autoriteit van een lidstaat van bestemming kan na voltooiing van een beoordeling een administratief besluit nemen over de goederen die zij heeft beoordeeld (artikel 5, lid 9, van de verordening).

Zoals eerder vermeld, is wederzijdse erkenning geen absoluut beginsel. Uitzonderingen op dit beginsel moeten echter wel goed worden gemotiveerd. De toegang tot de markt van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, kan niet worden beperkt of ontzegd enkel op grond van het feit dat de nationale voorschriften andere eisen stellen aan de betrokken goederen. Indien er een werkelijke reden is om de toegang tot de markt te beperken of te ontzeggen, moet een dergelijk besluit worden gemotiveerd.

Tot nu toe worden in administratieve besluiten zelden de redenen genoemd voor het beperken of ontzeggen van de toegang tot de markt voor goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht.

In artikel 5, leden 10 tot en met 12, van de verordening worden de categorieën gegevens genoemd die in het administratieve besluit moeten worden verstrekt.

Het administratieve besluit moet de redenen voor het besluit bevatten op een wijze die voldoende gedetailleerd en beargumenteerd is, zodat gemakkelijk kan worden beoordeeld of het besluit verenigbaar is met het beginsel van wederzijdse erkenning en met de voorschriften van de verordening (artikel 5, lid 10, van de verordening). Het administratieve besluit moet met name de volgende gegevens bevatten (artikel 5, lid 11, van de verordening):

a) het nationale technische voorschrift waarop het administratieve besluit gebaseerd is;

b) de legitieme gronden van openbaar belang die de toepassing van het nationale technische voorschrift dat ten grondslag ligt aan het administratieve besluit rechtvaardigen;

c) het technisch of wetenschappelijk bewijs dat door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming is overwogen, met inbegrip van, indien van toepassing, alle relevante wijzigingen in de stand van de techniek die zich sinds de inwerkingtreding van het nationale technische voorschrift hebben voorgedaan;

d) een samenvatting van de door de betrokken marktdeelnemer aangevoerde argumenten, indien die er zijn, die relevant zijn voor de beoordeling of de goederen rechtmatig in de handel zijn gebracht en of de legitieme openbare belangen die worden gewaarborgd door het toepasselijke technische voorschrift van de lidstaat van bestemming, voldoende worden beschermd, gelet op de kenmerken van de betrokken goederen;

e) bewijs dat aantoont dat het administratieve besluit geschikt is om het nagestreefde doel te bereiken en niet verder gaat dan wat nodig is om dit doel te verwezenlijken.

Voor de toepassing van artikel 5, lid 11, van de verordening wordt “legitieme gronden van openbaar belang” gedefinieerd als een van de in artikel 36 VWEU genoemde gronden van openbaar belang of andere dwingende redenen van openbaar belang (artikel 3, punt 14, van de verordening) (43).

Het administratieve besluit moet de rechtsmiddelen specificeren die krachtens de in de lidstaat van bestemming geldende nationale wetgeving beschikbaar zijn, alsmede de termijnen waarbinnen deze rechtsmiddelen moeten worden aangewend. Het moet eveneens een verwijzing bevatten naar de mogelijkheid voor marktdeelnemers om Solvit te gebruiken en het nieuwe probleemoplossingsmechanisme (artikel 5, lid 12, van de verordening, zie ook punt 3.10).

De marktdeelnemer moet onverwijld in kennis worden gesteld van het administratieve besluit tot beperking of ontzegging van de toegang tot de markt. Het besluit wordt pas van kracht wanneer de betrokken marktdeelnemer ervan in kennis is gesteld (artikel 5, leden 9 en 13, van de verordening).

3.8. Kennisgeving aan de Commissie en aan de andere lidstaten

De nationale bevoegde autoriteiten moeten de Commissie en de andere lidstaten in kennis stellen van:

— tijdelijke opschortingen (artikel 6, lid 2, van de verordening);

— administratieve besluiten (artikel 5, lid 9, van de verordening).

Voor de toepassing van artikel 5, lid 9, en artikel 6, lid 2, van de verordening moet gebruik worden gemaakt van het informatie- en communicatiesysteem voor markttoezicht (ICSMS) (artikel 11, lid 1, van de verordening).

De Commissie moet de in het ICSMS beschikbare informatie gebruiken voor een toekomstige evaluatie van de verordening (artikel 14, lid 2, van de verordening).

Tijdelijke opschortingen moeten onverwijld via het ICSMS aan de Commissie en de andere lidstaten worden meegedeeld (artikel 6, lid 2, van de verordening).

Administratieve besluiten moeten uiterlijk twintig werkdagen nadat het besluit is genomen, via het ICSMS aan de Commissie en de andere lidstaten worden meegedeeld (artikel 5, lid 9, van de verordening).

De tijdelijke opschorting of het administratieve besluit waarvan kennis is gegeven, moet in het ICSMS worden geüpload.

In theorie moet van een maatregel die via het systeem voor snelle uitwisseling van informatie (Rapex) (44) of het systeem voor snelle waarschuwingen voor levensmiddelen en diervoeders (RASFF) (45) is meegedeeld voor goederen die niet onder de harmonisatiewetgeving van de EU vallen en die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel worden gebracht, ook uit hoofde van de verordening kennis worden gegeven door middel van het ICSMS.

De verordening is bedoeld om voor de lidstaten de last van dubbele kennisgeving weg te nemen in gevallen waarin een maatregel via twee systemen moet worden gemeld. In artikel 7 is daarom bepaald dat indien een administratief besluit of een tijdelijke opschorting ook een maatregel is waarvan kennis moet worden gegeven via Rapex of RASFF, “een afzonderlijke kennisgeving aan de Commissie en aan de andere lidstaten uit hoofde van deze verordening niet nodig is”, op voorwaarde dat aan de volgende voorwaarden is voldaan: a) de kennisgeving van de maatregel via Rapex of RASFF vermeldt dat zij ook als kennisgeving uit hoofde van Verordening (EU) 2019/515 moet worden beschouwd, en b) het bewijsmateriaal dat voldoet aan de vereisten van Verordening (EU) 2019/515, is bij de kennisgeving gevoegd.

De bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming is verantwoordelijk voor het uploaden van de krachtens de verordening vereiste documenten. Zoals hierboven vermeld, behelzen deze documenten het administratieve besluit en de tijdelijke opschorting (vergezeld van de gedetailleerde technische of wetenschappelijke rechtvaardiging in gevallen waarin sprake is van een ernstig risico voor de veiligheid of de gezondheid van de mens of voor het milieu).

3.9. Rechtsmiddelen tegen het administratieve besluit

In elk administratief besluit dat de bevoegde autoriteit van een lidstaat van bestemming uit hoofde van de verordening neemt, moeten de rechtsmiddelen die krachtens de geldende nationale wetgeving beschikbaar zijn, en de termijnen waarbinnen deze rechtsmiddelen moeten worden aangewend, worden gespecificeerd (artikel 5, lid 12, van de verordening en overweging 35 van de verordening), zodat een marktdeelnemer tegen het besluit in beroep kan gaan of een zaak aanhangig kan maken. De beschikbare mogelijkheden om dergelijke beslissingen aan te vechten hangen af van de rechtsmiddelen die de nationale wetgeving biedt (administratieve beroepsinstantie, nationale rechterlijke instanties of andere beroepsinstanties). In het algemeen bieden de nationale rechtsstelsels de mogelijkheid om direct of na een administratief beroep bij een rechterlijke instantie op te komen tegen het administratieve besluit van de bevoegde autoriteit tot beperking of ontzegging van de markttoegang.

In artikel 8 van de verordening wordt een nieuw probleemoplossingsmechanisme geïntroduceerd om in doelmatige verhaalsmogelijkheden te voorzien en het vertrouwen in de wederzijdse erkenning te herstellen. Deze nieuwe procedure is toevertrouwd aan het Solvit-netwerk.

3.10. Wat is Solvit?

Solvit is een bestaand netwerk van centra dat door de lidstaten is opgezet met als doel snelle, effectieve en informele oplossingen te vinden voor problemen die burgers en ondernemingen ondervinden wanneer hun EU-rechten in de eengemaakte markt door overheidsinstanties worden ontzegd, gebaseerd op Aanbeveling 2013/461/EU van de Commissie inzake de beginselen voor de werking van Solvit (46).

Solvit is een informeel, buitengerechtelijk probleemoplossingsmechanisme dat een alternatief biedt voor een gerechtelijke procedure. Het biedt praktische oplossingen voor burgers en ondernemingen die moeilijkheden ondervinden bij grensoverschrijdende situaties in verband met de eengemaakte markt en die worden veroorzaakt door een overheidsinstantie. Solvit is een gratis dienst die door de nationale overheid van elke EU-lidstaat, IJsland, Liechtenstein en Noorwegen wordt verstrekt. De beginselen voor de werking ervan zijn uiteengezet in Aanbeveling 2013/461/EU van de Commissie, waarin staat dat elke lidstaat een Solvit-centrum voldoende middelen ter beschikking moet stellen om ervoor te zorgen dat het aan het netwerk kan deelnemen (47).

De Solvit-procedure kan worden ingeleid door marktdeelnemers die gevolgen ondervinden van een administratief besluit. Aanbeveling 2013/461/EU stelt geen tijdslimiet aan het inleiden van de Solvit-procedure. Indien marktdeelnemers echter besluiten gebruik te maken van Solvit, is het raadzaam het administratieve besluit zo spoedig mogelijk aan Solvit voor te leggen. Aangezien Solvit een informeel mechanisme is, heeft het gebruik van de Solvit-procedure geen opschortende werking op de formele termijn voor het instellen van een administratief of gerechtelijk beroep, noch vervangt het een dergelijk beroep. Indien een marktdeelnemer tijdens een lopende Solvit-procedure een gerechtelijk beroep instelt, is het gebruikelijk het Solvit-centrum hiervan in kennis te stellen. Het Solvit-centrum sluit dan de Solvit-procedure af en het mandaat van het Solvit-centrum eindigt (48).

Wanneer de nationale systemen voorzien in de mogelijkheid om tegen het administratieve besluit van de bevoegde autoriteit tot beperking of ontzegging van de markttoegang een administratief beroep in te stellen bij de autoriteit die belast is met het toezicht op die bevoegde autoriteit (afhankelijk van het systeem dat in de betrokken lidstaat van toepassing is), besluiten sommige autoriteiten de procedure tijdelijk stop te zetten als er een Solvit-probleemoplossingsprocedure loopt. Hierdoor kan de toezichthoudende autoriteit rekening houden met het Solvit-proces.

Alle Solvit-zaken worden behandeld door twee Solvit-centra: het centrum van oorsprong (inleidend centrum) en het leidingnemend centrum (uitvoerend centrum) (49). Het centrum van oorsprong bevindt zich doorgaans in de lidstaat van de indiener, terwijl het leidingnemend centrum zich bevindt in de lidstaat van de autoriteit waarover een klacht is ingediend. Het centrum van oorsprong is verantwoordelijk voor het maken van een juridische beoordeling van het probleem en het voorbereiden van de zaak alvorens deze voor te leggen aan het Solvit-centrum van de autoriteit waarover een klacht is ingediend (50). Het leidingnemend centrum is ervoor verantwoordelijk oplossingen te vinden voor de indieners, waaronder een verduidelijking van het toepasselijke EU-recht, en brengt het centrum van oorsprong regelmatig op de hoogte van de vooruitgang in de klacht (51).

De Solvit-centra gebruiken een veilig onlinesysteem om de zaken te behandelen (52). Dit maakt communicatie efficiënt en bevordert een volledige transparantie. De Commissie heeft toegang tot het systeem, houdt toezicht op de kwaliteit van de behandeling van zaken en biedt bijstand en verduidelijkingen in complexe zaken.

3.11. Solvit en het probleemoplossingsmechanisme van artikel 8 van de verordening

De in Aanbeveling 2013/461/EU beschreven Solvit-procedure en het bijzondere probleemoplossingsmechanisme van artikel 8 van de verordening verschillen van elkaar. Het belangrijkste verschil tussen beide is dat de Solvit-centra de Commissie kunnen verzoeken advies uit te brengen.

De in Aanbeveling 2013/461/EU beschreven Solvit-procedure biedt de Solvit-centra geen mogelijkheid om de Commissie om advies te vragen. In artikel 8, lid 1, van de verordening wordt echter bepaald dat wanneer een marktdeelnemer een Solvit-procedure heeft ingesteld, het inleidende centrum of het uitvoerende centrum de Commissie kan verzoeken advies uit te brengen om de zaak te helpen oplossen. Deze specifieke procedure is alleen van toepassing in gevallen waarin de autoriteiten een administratief besluit overeenkomstig artikel 5 van de verordening hebben genomen. In het kader van deze procedure kan een Solvit-centrum de Commissie te verzoeken te beoordelen of het administratieve besluit verenigbaar is met het beginsel van wederzijdse erkenning en de vereisten van de verordening (artikel 8, leden 1 en 2, van de verordening). Het probleemoplossingsmechanisme uit hoofde van de verordening voorziet in langere termijnen dan de gebruikelijke Solvit-procedure, zodat de Commissie voldoende tijd heeft om het advies uit te brengen.

Om de marktdeelnemers bewust te maken van de beschikbaarheid van het specifieke probleemoplossingsmechanisme van de verordening, moeten alle administratieve besluiten die de nationale autoriteiten uit hoofde van de verordening nemen een verwijzing bevatten naar de mogelijkheid voor de marktdeelnemers om gebruik te maken van Solvit en naar het probleemoplossingsmechanisme dat is vastgesteld in artikel 8 van de verordening (artikel 5, lid 12, van de verordening; zie ook punt 3.7). Het administratieve besluit zou bijvoorbeeld een alinea als de volgende kunnen bevatten:

“U kunt dit besluit aan Solvit voorleggen onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in Aanbeveling 2013/461/EU. Het inleidende centrum of het uitvoerende centrum kan de Commissie verzoeken advies uit te brengen om te helpen bij het oplossen van de zaak, overeenkomstig het bepaalde in artikel 8, lid 1, van Verordening (EU) 2019/515.”.

Solvit is altijd beschikbaar geweest voor marktdeelnemers die met problemen op de eengemaakte markt te maken hebben. Andere problemen in verband met het in de handel brengen van goederen in een andere lidstaat, zoals het uitblijven van een antwoord van de bevoegde autoriteit of een weigering om een besluit te nemen, worden nog steeds op de gebruikelijke wijze behandeld door Solvit. Dergelijke problemen leiden echter niet tot het inzetten van het specifieke probleemoplossingsmechanisme zoals dat wordt beschreven in artikel 8 van de verordening.

3.12. Het advies van de Commissie in het kader van het probleemoplossingsmechanisme van artikel 8 van de verordening

Wanneer de informele aanpak van Solvit mislukt en twijfel blijft bestaan over de verenigbaarheid van het administratieve besluit met het beginsel van wederzijdse erkenning, kan elk van de betrokken Solvit-centra de Commissie om advies verzoeken (artikel 8, lid 1, van de verordening). Het doel van het advies van de Commissie is om haar in staat te stellen te beoordelen of het administratieve besluit verenigbaar is met het beginsel van wederzijdse erkenning en de vereisten van de verordening (artikel 8, lid 2, van de verordening). De Commissie neemt onder meer de in het kader van de Solvit-procedure verstrekte documenten en informatie in aanmerking. Zij kan via het betrokken Solvit-centrum om aanvullende informatie of documenten verzoeken (artikel 8, lid 3, van de verordening).

Binnen 45 werkdagen na ontvangst van het verzoek om advies (in deze termijn is niet de tijd inbegrepen die de Commissie nodig heeft voor het ontvangen van de aanvullende informatie en documenten) voltooit de Commissie haar beoordeling en brengt zij advies uit (artikel 8, lid 4, van de verordening). In dit advies wordt uitsluitend ingegaan op de vraag of het administratieve besluit verenigbaar is met het beginsel van wederzijdse erkenning en met de vereisten van de verordening (artikel 8, lid 2, van de verordening). Zo nodig worden in het advies van de Commissie de punten van zorg genoemd waaraan in de Solvit-zaak aandacht moet worden besteed, of worden aanbevelingen gedaan om de zaak te helpen oplossen (artikel 8, lid 4, van de verordening). Met het advies van de Commissie moet tijdens de Solvit-procedure rekening worden gehouden (artikel 8, lid 6, van de verordening).

De Commissie stelt de betrokken marktdeelnemer en de bevoegde autoriteiten via het desbetreffende Solvit-centrum in kennis van haar advies. Zij stelt ook alle lidstaten in kennis van dat advies via het ICSMS (artikel 8, lid 6, van de verordening). De marktdeelnemer kan gebruikmaken van het in artikel 8, lid 4, van de verordening bedoelde advies van de Commissie en dit ter beschikking te stellen van alle relevante derden.

Indien de Commissie tijdens de beoordelingstermijn wordt meegedeeld dat de zaak is opgelost, hoeft zij geen advies uit te brengen (artikel 8, lid 5, van de verordening).

Het feit dat de Commissie een advies uitbrengt doet geen afbreuk aan haar bevoegdheden krachtens artikel 258 VWEU (overweging 40 van de verordening).

3.13. De rol van de productcontactpunten (artikel 9 van de verordening)

De verordening maakt het veel gemakkelijker dan voorheen om goederen die niet onder de EU-harmonisatieregels vallen in andere lidstaten op de markt te brengen, maar legt ook meer verantwoordelijkheid bij de marktdeelnemers. Zij moeten op de hoogte zijn van de desbetreffende nationale voorschriften, niet alleen in de lidstaat waar zij hun goederen rechtmatig in de handel brengen, maar ook in de lidstaat van bestemming, bijvoorbeeld of er een procedure voor voorafgaande machtiging bestaat.

Om ervoor te zorgen dat de marktdeelnemers bij het verzamelen van productinformatie in de lidstaten niet op zichzelf worden teruggeworpen, vergemakkelijkt de verordening het verzamelen van deze informatie via de productcontactpunten. In artikel 9, lid 1, van de verordening is bepaald dat de productcontactpunten hun diensten verlenen overeenkomstig Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (53) (de verordening inzake één digitale toegangspoort). De productcontactpunten moeten adequaat worden uitgerust en van middelen voorzien (artikel 9, lid 1, en overweging 42 van de verordening) zodat zij hun belangrijke rol kunnen spelen in het bevorderen van de communicatie tussen de nationale autoriteiten en de marktdeelnemers.

De productcontactpunten verstrekken online informatie over (artikel 9, lid 2, van de verordening):

a) het beginsel van wederzijdse erkenning en de toepassing van de verordening op het grondgebied van hun lidstaat, met inbegrip van informatie over de procedure voor de beoordeling van goederen krachtens artikel 5 van de verordening;

b) de directe contactgegevens van de bevoegde autoriteiten in hun lidstaat, met inbegrip van de gegevens van de instanties die belast zijn met het toezicht op de uitvoering van de nationale technische voorschriften die op het grondgebied van hun lidstaat gelden;

c) de rechtsmiddelen en procedures die op het grondgebied van hun lidstaat ter beschikking staan in het geval van een geschil tussen de bevoegde autoriteit en een marktdeelnemer, met inbegrip van het in artikel 8 van de verordening bedoelde probleemoplossingsmechanisme.

Hoewel de productcontactpunten verantwoordelijk zijn voor het beschikbaar stellen van de belangrijkste gegevens op hun websites (zie artikel 9, lid 2, en overweging 42 van de verordening), kunnen zij ook rechtstreeks door de marktdeelnemers of de bevoegde autoriteiten van de lidstaten worden bereikt en moeten zij binnen 15 werkdagen na ontvangst van een verzoek nadere informatie verstrekken (artikel 9, leden 3 en 4, van de verordening). Zij moeten deze nadere informatie kosteloos verstrekken (artikel 9, lid 5, van de verordening). De productcontactpunten moeten taken uitvoeren die verband houden met de verstrekking van productgerelateerde informatie, met inbegrip van elektronische of onlinetoegang tot de nationale technische voorschriften, zonder afbreuk te doen aan de nationale regelgeving met betrekking tot de verspreiding van nationale technische voorschriften (overweging 42 van de verordening).

De nationale autoriteiten kunnen de productcontactpunten of de autoriteiten van een andere lidstaat (bv. de lidstaat van oorsprong/waar de goederen voor het eerst rechtmatig in de handel zijn gebracht) ook bereiken en deze om informatie vragen om de gegevens te controleren die de marktdeelnemers ten behoeve van de beoordeling van de goederen hebben verstrekt (zie artikelen 5, 9 en 10, lid 3, van de verordening). De productcontactpunten kunnen ook worden gebruikt om de contacten tussen de betrokken bevoegde autoriteiten te vergemakkelijken (artikel 10, lid 3, van de verordening).

Van de productcontactpunten mag echter niet worden verlangd dat zij schriftelijk of online inzage geven in normen waarop de intellectuele-eigendomsrechten van normalisatie-instellingen of -organisaties van toepassing zijn (overweging 42 van de verordening).

Artikel 10 van de verordening bevat regels inzake administratieve samenwerking die de belangrijkste gebieden voorschrijven waarop een efficiënte samenwerking tussen productcontactpunten en nationale autoriteiten noodzakelijk is.

3.14. Administratieve samenwerking (artikel 10 van de verordening)

De verordening versterkt de productcontactpunten als een van de belangrijkste communicatiekanalen voor de wederzijdse erkenning en verbetert de communicatie tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en de productcontactpunten.

Een van de vormen van administratieve samenwerking waarin de verordening voorziet is de uitwisseling van ambtenaren tussen de lidstaten en het organiseren van gemeenschappelijke opleidings- en voorlichtingsprogramma’s voor autoriteiten en ondernemingen (artikel 10, lid 1, onder c), van de verordening). De Commissie zorgt voor samenwerking tussen de autoriteiten van de lidstaten en de productcontactpunten, terwijl de lidstaten ervoor zorgen dat hun bevoegde autoriteiten en productcontactpunten aan deze activiteiten deelnemen (artikel 10, leden 1 en 2, van de verordening).

De administratieve samenwerking is met name van belang voor de beoordeling van goederen. Via het ICSMS kunnen de bevoegde autoriteiten van een lidstaat van bestemming contact opnemen met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de producten voor het eerst rechtmatig op de markt zijn gebracht, indien zij de door de marktdeelnemer verstrekte informatie moeten verifiëren (artikel 5, lid 7, van de verordening). De bevoegde autoriteiten moeten binnen 15 werkdagen alle informatie die relevant is voor de controle van de gegevens en de documenten die de marktdeelnemer ten behoeve van de beoordeling van de betrokken goederen heeft verstrekt (artikel 10, lid 3, van de verordening).

De productcontactpunten kunnen worden gebruikt om, binnen de termijn van 15 werkdagen voor het verstrekken van de gevraagde informatie, de contacten tussen de bevoegde autoriteiten te vergemakkelijken (artikel 10, lid 3, van de verordening).

4. VOORAFGAANDE BEOORDELING VAN NATIONALE TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN — RICHTLIJN (EU) 2015/1535 EN DE EENGEMAAKTEMARKTCLAUSULE

Richtlijn (EU) 2015/1535 is een belangrijk instrument ter voorkoming van technische handelsbelemmeringen voor producten die niet of slechts gedeeltelijk onder de harmonisatiewetgeving van de EU vallen. De richtlijn draagt bij tot meer en betere wederzijdse erkenning door de lidstaten te verplichten de Commissie in kennis te stellen van ontwerpen voor technische voorschriften voor producten en diensten van de informatiemaatschappij voordat deze in nationaal recht worden omgezet.

Richtlijn (EU) 2015/1535 en de verordening zijn van toepassing in verschillende fasen van de levenscyclus van een technisch voorschrift. Samen zorgen zij ervoor dat nationale voorschriften op geen enkel moment in hun levenscyclus ongerechtvaardigde handelsbelemmeringen opwerpen.

De kennisgevingsprocedure in het kader van Richtlijn (EU) 2015/1535 stelt de Commissie en de lidstaten in staat technische voorschriften voor producten en diensten van de informatiemaatschappij te onderzoeken die de afzonderlijke lidstaten voornemens zijn vast te stellen. De procedure voorkomt dat nieuwe technische handelsbelemmeringen ontstaan door ervoor te zorgen dat de nationale wetgeving verenigbaar is met het EU-recht en de beginselen van de interne markt. Daarnaast stelt de procedure bedrijven en andere belanghebbenden in staat opmerkingen over de meegedeelde ontwerpen te maken in de databank van het informatiesysteem betreffende technische voorschriften (“Technical Regulations Information System”, TRIS).

Een essentieel kenmerk van de procedure ligt in de rechtsgevolgen van niet-nakoming. Het Hof van Justitie heeft in zijn arrest in de zaak C-194/94 (54) het beginsel geformuleerd dat niet-nakoming van de kennisgevingsplicht (artikel 5 van Richtlijn (EU) 2015/1535) de niet-toepasselijkheid van deze technische voorschriften meebrengt, waardoor deze niet aan particulieren kunnen worden tegengeworpen.

Het Hof heeft geoordeeld dat Richtlijn (EU) 2015/1535 aldus moet worden uitgelegd dat zij rechtstreekse werking heeft, wat betekent dat particulieren zich er rechtstreeks op moeten kunnen beroepen in zaken voor de nationale rechter waarin zij tegenover de bevoegde autoriteiten staan. Het Hof heeft ook geoordeeld dat de nationale wettelijke regeling niet van toepassing was omdat deze niet was meegedeeld. Het Hof was van oordeel dat als niet-meegedeelde voorschriften tegenwerpbaar bleven, dit het doel en het oogmerk van de richtlijn zou verijdelen, waardoor de lidstaten in de verleiding zouden komen om van mededeling af te zien. Het arrest in zaak C-194/94 heeft grote gevolgen gehad voor het effect van Richtlijn (EU) 2015/1535. In wezen betekent dit dat ondernemingen niet kunnen worden gedwongen om zich te houden aan nationale technische voorschriften die niet zijn meegedeeld.

Het feit dat een technisch voorschrift is meegedeeld, betekent echter niet dat de toepassing ervan gegarandeerd verenigbaar is met het EU-recht. Een technisch voorschrift waarvan kennis is gegeven, kan nog steeds het vrije verkeer van goederen beperken, afhankelijk van de wijze waarop de nationale autoriteiten het voorschrift toepassen. Hier speelt Verordening (EU) 2019/515 inzake wederzijdse erkenning een rol om ervoor te zorgen dat het voorschrift in elk afzonderlijk geval correct wordt toegepast op een wijze die in overeenstemming is met het beginsel van wederzijdse erkenning.

Om de nationale autoriteiten en de marktdeelnemers van het beginsel van wederzijdse erkenning bewust te maken, kunnen de lidstaten overwegen om duidelijke en ondubbelzinnige “eengemaaktemarktclausules” in hun nationale technische voorschriften op te nemen (overweging 16 van de verordening), teneinde het risico te beheersen dat deze voorschriften regelgevingsbarrières voor het handelsverkeer opwerpen (55), en de toepassing van dat beginsel te vergemakkelijken. Met betrekking tot de kennisgevingsprocedure van Richtlijn (EU) 2015/1535 beveelt de Commissie regelmatig aan dat de autoriteiten van de betrokken lidstaat, indien noodzakelijk, de eengemaaktemarktclausule in het meegedeelde ontwerp opnemen, zoals uiteengezet in de mededeling “Het goederenpakket: Het vertrouwen in de eengemaakte markt versterken” (56). Hieronder staat een verder verduidelijkte versie van de clausule:

“Goederen die rechtmatig in een andere lidstaat van de Europese Unie of in Turkije in de handel zijn gebracht, of uit een land dat partij is bij de EER-Overeenkomst, afkomstig zijn en er rechtmatig in de handel zijn gebracht, worden geacht met deze voorschriften verenigbaar te zijn. De toepassing van deze voorschriften is onderworpen aan Verordening (EU) 2019/515 van 19 maart 2019 betreffende de wederzijdse erkenning van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht.”

5. HET VERBAND TUSSEN VERORDENING (EU) 2019/515 EN RICHTLIJN 2001/95/EG

Richtlijn 2001/95/EG inzake algemene productveiligheid (57) (hierna “de RAPV” genoemd) bepaalt dat uitsluitend veilige producten op de markt mogen worden gebracht (artikel 3 RAPV) en stelt de productveiligheidsverplichtingen van producenten en distributeurs vast. Op grond van deze richtlijn beschikken de bevoegde autoriteiten van de lidstaten over de bevoegdheid om gevaarlijke producten te verbieden of andere passende maatregelen te nemen (artikel 8 RAPV).

De RAPV is van toepassing op consumentenproducten, namelijk producten die onder de harmonisatiewetgeving van de EU vallen (voor zover die wetgeving geen specifieke bepalingen bevat die op hetzelfde doel gericht zijn als Richtlijn 2001/95/EG) en producten die niet op EU-niveau zijn geharmoniseerd (artikel 1, lid 2, en artikel 2, onder a), RAPV).

De verordening is van toepassing op consumptiegoederen en niet-consumptiegoederen of op aspecten van goederen die niet onder de harmonisatiewetgeving van de EU vallen.

5.1. Maatregelen met betrekking tot producten die een risico voor de gezondheid en veiligheid van de consument inhouden

De RAPV beschrijft de procedure voor de bevoegde autoriteiten om passende maatregelen te nemen indien producten een risico inhouden, zoals de in artikel 8, lid 1, onder b) tot en met f), RAPV bedoelde maatregelen. De artikelen 5 en 6 van de verordening doen geen afbreuk aan de toepassing van artikel, lid 1, onder b) tot en met f), en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2001/95/EG (zie artikel 2, lid 6, van de verordening).

5.2. Maatregelen met betrekking tot consumentenproducten die andere risico’s inhouden

Ten aanzien van consumentenproducten is de verordening van toepassing wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, op grond van een nationaal technisch voorschrift en om andere redenen dan een risico voor de gezondheid en de veiligheid van de consument, voornemens zijn de toegang tot de markt te beperken of te ontzeggen voor een consumentenproduct dat niet onder de harmonisatiewetgeving van de EU valt en dat in een andere lidstaat rechtmatig in de handel is gebracht. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn wanneer deze autoriteiten om milieuredenen beletten dat een product op de markt wordt gebracht, hoewel het geen risico voor de gezondheid en de veiligheid van de consument vormt.

(1) Verordening (EU) 2019/515 van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2019 betreffende de wederzijdse erkenning van goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 764/2008 (PB L 91 van 29.3.2019, blz. 1).

(2) Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking nr. 3052/95/EG (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 21).

(3) Zie Mededeling van de Commissie van 19 december 2017, Het goederenpakket: Het vertrouwen in de eengemaakte markt versterken (COM(2017) 787 final), en overweging 5 van de verordening.

(4) Arrest van het Hof van Justitie van 14 april 2011, Vlaamse Dierenartsenvereniging en Janssens, gevoegde zaken C-42/10, C-45/10 en C-57/10, ECLI:EU:C:2011:253, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak.

(5) Dit punt geldt tevens voor: i) productiemethoden en -processen voor landbouwproducten in de zin van artikel 38, lid 1, VWEU; ii) productiemethoden en -processen voor producten die bestemd zijn voor menselijke of dierlijke consumptie, en iii) productiemethoden en -processen voor andere producten indien die gevolgen hebben voor de kenmerken van deze producten (zie artikel 2, lid 3, van de verordening).

(6) Richtlijn (EU) 2015/1535 van het Europees Parlement en de Raad van 9 september 2015 betreffende een informatieprocedure op het gebied van technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (PB L 241 van 17.9.2015, blz. 1).

(7) Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (PB L 204 van 21.7.1998, blz. 37).

(8) Zie bijvoorbeeld het arrest van het Hof van Justitie van 13 oktober 2016, M. en S., C-303/15, ECLI:EU:C:2016:771; arrest van het Hof van Justitie van 11 juni 2015, Berlington, C-98/14, ECLI:EU:C:2015:386; arrest van het Hof van Justitie van 19 juli 2012, Fortuna e.a., gevoegde zaken C-213/11, C-214/11 en C-217/11, ECLI:EU:C:2012:495; arrest van het Hof van Justitie van 26 oktober 2006, Commissie/Helleense Republiek, C-65/05, ECLI:EU:C:2006:673; arrest van het Hof van Justitie van 8 november 2007, Schwibbert, C-20/05, ECLI:EU:C:2007:652; arrest van het Hof van Justitie van 21 april 2005, Lindberg, C-267/03, ECLI:EU:C:2005:246; arrest van het Hof van Justitie van 26 september 2018, Van Gennip e.a., C-137/17, ECLI:EU:C:2018:771.

(9) Arrest van het Hof van Justitie van 30 april 1996, CIA Security/Signalson, C-194/94, ECLI:EU:C:1996:172.

(10) Arrest van het Hof van Justitie van 10 februari 2009, Commissie/Italië, C-110/05, ECLI:EU:C:2009:66, punten 56-58.

(11) Arrest van het Hof van Justitie van 10 februari 2009, Commissie/Italië, C-110/05, ECLI:EU:C:2009:66, punt 57.

(12) Arrest van het Hof van Justitie van 4 juni 2009, Mickelsson, C-142/05, ECLI:EU:C:2009:336, punt 26.

(13) Arrest van het Hof van Justitie van 4 juni 2009, Mickelsson, C-142/05, ECLI:EU:C:2009:336, punt 27.

(14) Arrest van het Hof van Justitie van 4 juni 2009, Mickelsson, C-142/05, ECLI:EU:C:2009:336, punt 28.

(15) Arrest van het Hof van Justitie van 10 april 2008, Commissie/Portugese Republiek, C-265/06, ECLI:EU:C:2008:210, punt 33.

(16) Arrest van het Hof van Justitie van 24 november 1993, Keck en Mithouard, gevoegde zaken C-267/91 en C-268/91, ECLI:EU:C:1993:905, punten 16 en 17. Voor meer informatie over verkoopmodaliteiten, zie Guide to the application of Treaty provisions governing the free movement of goods, 2010, hoofdstuk 3.1.10.

(17) Arrest van het Hof van Justitie van 11 juli 1974, Procureur des konings/Benoît en Gustave Dassonville, 8/74, ECLI:EU:C:1974:82.

(18) Arrest van het Hof van Justitie van 8 september 2009, Budějovický Budvar, národní podnik, C-478/07, ECLI:EU:C:2009:521, punten 81 en 82.

(19) Arrest van het Hof van Justitie van 14 juli 1994, Peralta, C-379/92, ECLI:EU:C:1994:296, punt 24.

(20) Arrest van het Hof van Justitie van 3 december 1998, Ditlev Bluhme, C-67/97, ECLI:EU:C:1998:584, punten 19 en 20.

(21) Ibidem, punt 20.

(22) Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het verhandelen van producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93 (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 30).

(23) Het Hof noemde deze “dringende behoeften” in het arrest Cassis de Dijon.

(24) Arrest van het Hof van Justitie van 20 februari 1979, Rewe-Zentral AG/Bundesmonopolverwaltung für Branntwein, zaak 120/78, ECLI:EU:C:1979:42, punt 13.

(25) Arrest van het Hof van Justitie van 12 juni 2003, Schmidberger, C-112/00, ECLI:EU:C:2003:333: “beperking van het intracommunautaire handelsverkeer kan worden gerechtvaardigd door het legitiem belang dat de bescherming van de grondrechten vormt, in casu de grondrechten van manifestanten op het gebied van de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vergadering”.

(26) Arrest van het Hof van Justitie van 22 september 2016, Europese Commissie/Tsjechische Republiek, C-525/14, ECLI:EU:C:2016:714.

(27) Arrest van het Hof van Justitie van 14 februari 2008, Dynamic Medien Vertriebs GmbH/Avides Media AG, C-244/06, ECLI:EU:C:2008:85: verbod op de invoer uit het Verenigd Koninkrijk naar Duitsland van dvd’s of videocassettes die Japanse tekenfilms, genaamd “Animes”, bevatten, omdat daarop geen van deze autoriteit afkomstige vermelding was aangebracht van de leeftijd vanaf welke deze kunnen worden bekeken, waarbij de bescherming van minderjarigen een gerechtvaardigde grondslag voor het verbod vormt.

(28) Arrest van het Hof van Justitie van 1 juli 2014, Ålands Vindkraft AB/Energimyndigheten, C-573/12, ECLI:EU:C:2014:2037; arrest van het Hof van Justitie van 15 november 2005, Commissie/Oostenrijk, C-320/03, ECLI:EU:C:2005:684.

(29) Guide to the application of Treaty provisions governing the free movement of goods, 2010 (https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/a5396a42-cbc8-4cd9-8b12-b769140091cd).

(30) Arrest van het Hof van Justitie van 15 november 2005, Commissie/Oostenrijk, C-320/03, ECLI:EU:C:2005:684, punt 85.

(31) Voor meer informatie, zie Guide to the application of Treaty provisions governing the free movement of goods, 2010 (https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/a5396a42-cbc8-4cd9-8b12-b769140091cd).

(32) Arrest van het Hof van Justitie van 1 juli 2014, Ålands Vindkraft AB/Energimyndigheten, C-573/12, ECLI:EU:C:2014:2037, punt 78.

(33) Arrest van het Hof van Justitie van 10 februari 2009, Commissie/Italië, C-110/05, ECLI:EU:C:2009:66, punt 64.

(34) Arrest van het Hof van Justitie van 14 februari 2008, Dynamic Medien Vertriebs GmbH/Avides Media AG, C-244/06, ECLI:EU:C:2008:85, punt 47.

(35) Arrest van het Hof van Justitie van 22 september 2016, Europese Commissie/Tsjechische Republiek, C-525/14, ECLI:EU:C:2016:714, punten 54 en 55.

(36) Arrest van het Hof van Justitie van 22 september 2016, Europese Commissie/Tsjechische Republiek, C-525/14, ECLI:EU:C:2016:714, punten 65 en 66.

(37) Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van Richtlijn 2001/77/EG en Richtlijn 2003/30/EG (PB L 140 van 5.6.2009, blz. 16).

(38) Arrest van het Hof van Justitie van 1 juli 2014, Ålands Vindkraft AB/Energimyndigheten, C-573/12, ECLI:EU:C:2014:2037, punt 104.

(39) Arrest van het Hof van Justitie van 14 februari 2008, Dynamic Medien Vertriebs GmbH/Avides Media AG, C-244/06, ECLI:EU:C:2008:85, punt 48.

(40) Arrest van het Hof van Justitie van 10 april 2008, Commissie/Portugese Republiek, C-265/06, ECLI:EU:C:2008:210, punten 38-41.

(41) Richtlijn 92/22/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende veiligheidsruiten en materialen voor ruiten van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (PB L 129 van 14.5.1992, blz. 11).

(42) Arrest van het Hof van Justitie van 10 april 2008, Commissie/Portugese Republiek, C-265/06, ECLI:EU:C:2008:210, punten 38-48.

(43) Zie ook punt 3.5.1.

(44) In overeenstemming met Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 december 2001 inzake algemene productveiligheid (PB L 11 van 15.1.2002, blz. 4).

(45) In overeenstemming met Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1).

(46) Aanbeveling 2013/461/EU van de Commissie van 17 september 2013 inzake de beginselen voor de werking van Solvit (PB L 249 van 19.9.2013, blz. 10).

(47) Afdeling IV, punt 2 van Aanbeveling 2013/461/EU.

(48) Afdeling III, punt 6 van Aanbeveling 2013/461/EU.

(49) Afdeling V.A, punt 1 van Aanbeveling 2013/461/EU.

(50) Afdeling V.B, punt 2 van Aanbeveling 2013/461/EU.

(51) Afdeling V.C, punt 2 van Aanbeveling 2013/461/EU.

(52) De onlinedatabank van Solvit is een opzichzelfstaande module in het informatiesysteem interne markt. Gezien deze technische integratie zijn de in Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt en tot intrekking van Beschikking 2008/49/EG van de Commissie (“de IMI-verordening”) (PB L 316/1 van 14.11.2012) inzake de verwerking van persoonsgegevens en vertrouwelijke informatie vastgestelde voorschriften ook van t