ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.8

Ook mag in alle redelijkheid worden betwijfeld of de identiteitscontroles en het doorzoeken van bagage en voertuigen bij de grens, in luchthavens, havens of — wat minder vaak voorkomt — in bus of spoorwegstations, terroristen ook echt kunnen tegenhouden. Wel dient gezegd dat de beveiliging van identiteitsdocumenten het behoorlijk moeilijk maakt vervalsingen te produceren. Al deze maatregelen kunnen het criminelen die de grens over willen tot op zekere hoogte lastig maken, maar belemmeren ook de gewone burger in zijn bewegingsvrijheid. Langzaamaan ontstaat een controlesysteem waaraan niemand nog ontsnapt: overal duiken bewakingscamera's en particuliere veiligheidsagenten op, elektronische badges zijn schering en inslag in openbare en particuliere gebouwen, en via mobiele telefoons en andere middelen is het steeds mogelijk na te gaan waar iemand zich bevindt. En toch kunnen we niet verhinderen dat zelfmoordcommando's hun gang gaan. Als niet ook de nodige democratische maatregelen worden genomen om aan te tonen dat deze technologieën enkel en alleen worden gebruikt in zoverre dat noodzakelijk is om te bereiken wat ermee beoogd wordt, zullen de burgers het gevoel krijgen dat zij in een politiestaat leven. Om hier iets aan te doen, kan gedacht worden aan nationale organen die erop toezien dat de controles volgens het boekje verlopen, en aan het instellen van een Europese reflectiegroep die o.m. het probleem van de dossiers van vermeende terroristen aan de orde kan stellen.
5.10

Hoe de definities ook luiden, ze moeten volledig in het voorstel worden opgenomen; ze mogen niet zomaar uit het GHS worden overgenomen en ook mag niet worden volstaan met verwijzingen naar andere documenten. Dit is een goede gelegenheid om het Engelse woord „chemical” voor het eerst te definiëren, als bijvoeglijk én als zelfstandig naamwoord. Als het hetzelfde betekent als „stof”, wat waarschijnlijk het geval is, dan moet dat duidelijk worden gemaakt. Dat zou ook meer duidelijkheid scheppen over de reikwijdte van deze en andere verordeningen en richtlijnen die op veel meer producten betrekking hebben dan alleen die van de nauwkeurig omschreven „chemische” industrie. Ook zou zo duidelijk worden dat de vertaling van het zelfstandig naamwoord „chemical” als „chemische stof” in talen die hier niet één woord voor hebben niet betekent dat er ook andere „niet-chemische” (en niet-giftige?) stoffen bestaan. Hopelijk leidt dit tevens tot een geringer gebruik van goed bedoelde maar betekenisloze aanduidingen als „de meeste artikelen bevatten chemicaliën” (1) (wat zit er dan in de rest van de artikelen?) of „chemicaliën worden op bijna elke werkplek gebruikt” (2) (wat gebruiken ze dan op de overige werkplekken?). Natuurlijk moeten in alle onderdelen van de wetgeving uniforme definities worden gebruikt, maar het kan niet zo zijn dat het ene onderdeel „fundamenteler” is dan het andere (en als dat wel zo mocht zijn, dan geldt het zeker voor dit voorstel) en dat alleen maar om de betekenis van een bepaald woord te achterhalen alle aanverwante wetgeving in haar geheel door alle betrokken partijen moet worden gelezen. Dit is belangrijk als door de vertaling in andere talen verschillen ontstaan die er in het origineel niet waren of als integendeel een essentieel onderscheid wegvalt. Het woord „product” wordt hier bijvoorbeeld in zijn neutrale betekenis gebruikt: iets dat gekocht kan worden voor gebruik op de werkplek of voor privé-gebruik. Het is beslist geen synoniem van het woord „artikel”, dat in de EU- en andere wetgeving een specifieke betekenis heeft. In het Engels is dit duidelijk genoeg, maar in andere talen kan de situatie anders zijn. Hoe het ook zij, het betekenisverschil moet gehandhaafd blijven. Ook andere taalkundig en cultureel bepaalde onduidelijkheden moeten worden opgespoord en vermeden. Zo zou men in Europa bij het begrip „substance-free environment” misschien denken aan de interstellaire ruimte, terwijl het in de VS een school aanduidt waar drinken en roken verboden zijn. En in de populaire media van veel landen geldt iedereen op wiens handen sporen van „chemicaliën” worden aangetroffen als een terrorist.
4.17

Het EESC is verheugd dat in iedere lidstaat een nationaal elektronisch register van wegvervoerders wordt aangemaakt, dat alles in het werk wordt gesteld om deze registers vóór 2011 op Europees niveau aan elkaar te koppelen en dat er voorschriften voor de bestuursrechtelijke samenwerking tussen lidstaten komen. Ook kan het zich erin vinden dat personen worden ingelicht wanneer gegevens die op hen betrekking hebben worden opgeslagen of wanneer het voornemen bestaat deze gegevens aan derden door te geven.
5.2.3

Mocht het Commissievoorstel toch in zijn huidige vorm worden goedgekeurd, dan dient men een aantal dingen duidelijk voor ogen te houden. Zo zal het in dat geval van cruciaal belang zijn dat de levenscyclusanalyse van biobrandstoffen en van aardolieproducten zeer zorgvuldig wordt uitgevoerd en dat dit niet als een routineklus wordt afgehandeld. De diverse biobrandstofsoorten hebben namelijk een zeer verschillende impact op de totale CO2-balans. Over het geheel genomen doen biobrandstoffen het qua totale CO2-uitstoot gedurende de volledige levenscyclus beter dan fossiele brandstoffen. De EU moet er alles aan doen om te stimuleren dat er oplossingen worden gevonden die optimale resultaten opleveren.
3.5

Het EESC herhaalt dat het de inspanningen om een CCCTB in te voeren steunt. Een van de beginselen die het Comité in zijn advies ter zake aanreikte, was dat de CCCTB alleen volledig effect kan sorteren als de gemeenschappelijke heffingsgrondslag verplicht gesteld wordt. Van politieke zijde is twijfel over de CCCTB geuit. Het Comité is echter van mening dat inspanningen om een dergelijke grondslag in te voeren niet ter discussie gesteld mogen worden. De CCCTB is op den duur noodzakelijk wil de interne markt naar behoren kunnen functioneren. Bovendien zullen de voorstellen die in de mededelingen van de Commissie worden besproken, gemakkelijker uitgevoerd kunnen worden als er een CCCTB is. Wel kunnen er natuurlijk verschillen van mening bestaan over de vraag hoe deze heffingsgrondslag eruit moet komen te zien. Deze discussie moet echter pas op de agenda komen te staan als er een concreet voorstel is uitgewerkt.
3.3

In de EU maken de investeringen in ICT-onderzoek ongeveer 18 % van de totale O&O-uitgaven uit, terwijl dit aandeel in de VS 34 % en in Japan 35 % bedraagt (3). Dit betekent dat de EU per inwoner 80 euro uitgeeft en de VS en Japan respectievelijk 350 en 400 euro. Onderzoek op het gebied van ingebedde systemen vormt een belangrijk onderdeel van het ICT-onderzoek; in Europa besteedt de overheid hier 380 miljoen euro aan. Ruim de helft van het voor ICT-doeleinden bestemde onderzoeksbudget van bedrijven wordt hieraan uitgegeven.
1.12

Het EESC beveelt aan dat in het geval van rollend materieel dat vóór de inwerkingtreding van de onderhavige richtlijn in gebruik is genomen en waarvoor geen EG-keuringsverklaring is afgegeven, de toepassing van de spoorwegveiligheidsrichtlijn geen extra administratieve rompslomp met zich mee mag brengen voor de spoorwegexploitanten.
2.2

Wat Verordening nr. 11 ter uitvoering van artikel 79, lid 3, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap betreffende de opheffing van discriminaties inzake vrachtprijzen en vervoervoorwaarden betreft, wordt beoogd achterhaalde verplichtingen te schrappen en bepaalde verplichtingen te wijzigen om de administratieve lasten voor bedrijven tot een minimum te beperken. Met name is in artikel 5 bepaald dat vervoersondernemingen (en de regeringen van de lidstaten) vóór 1 juli 1961 informatie moeten geven over de vervoertarieven, -prijzen en -voorwaarden. In artikel 6, lid 1, van de verordening is bepaald dat een vervoerdocument moet worden opgesteld waarin informatie moet worden opgenomen over de afzender, de aard van de vervoerde goederen, de plaats van oorsprong en bestemming van de goederen, de te volgen route of afstand en de eventuele punten van grensoverschrijding. Deze laatste gegevens zijn niet langer noodzakelijk om de doelstellingen van de verordening te verwezenlijken en kunnen bijgevolg worden geschrapt. In artikel 6, lid 2, derde zin, van de verordening wordt de vervoerder verplicht een exemplaar van dit document te bewaren waarin de definitieve vrachtprijzen, de overige kosten, en eventueel de kortingen en alle andere voorwaarden die de vrachtprijzen en vervoervoorwaarden beïnvloeden, zijn vermeld. Dit voorschrift kan worden geschrapt daar de betreffende gegevens thans beschikbaar zijn via de boekhoudsystemen. In artikel 6, lid 3, moet expliciet worden verwezen naar vrachtbrieven, die grote bekendheid hebben en zeer gangbaar zijn bij het vervoer over land. Hiermee wordt de rechtszekerheid voor vervoersondernemingen vergroot, aangezien verduidelijkt wordt dat deze vrachtbrieven volstaan als zij alle in artikel 6, lid 1, verlangde gegevens bevatten.
„3.11

Met de vraag of een op mondiale, open markten gericht Europees landbouwbeleid duurzaam kan zijn, worden automatisch ook de mondiale spelregels voor productie en handel aan de orde gesteld. De WTO is een organisatie waarbinnen overeenkomsten worden gesloten om de vrije wereldhandel te bevorderen. Zoals het EESC al meermalen heeft gesteld is een vrije, geliberaliseerde handel niet automatisch ook duurzaam. Helaas staat in In de strategie staat niets over de manier waarop een vrije handel kan uitmonden in een handel die in overeenstemming is kan worden gebracht met de duurzaamheidsbeginselen. Dit is een grote tekortkoming! Ook nu weer moet het EESC er helaas op wijzen dat de EU-beleidsmakers hebben verzuimd een antwoord te geven op deze vraag, die reeds drie jaar geleden werd opgeworpen, al heeft de EU de afgelopen jaren wel zeer haar best gedaan om over nieuwe regels in de geglobaliseerde handel en met het IMF en de Wereldbank te onderhandelen”.
1.8

Even nuttig is volgens het Comité versterking van de monitoring door de lidstaten van de consumptie en het gebruik van additieven, enzymen en aroma's met behulp van doeltreffende methoden, in aanvulling op de door het bedrijfsleven geleverde gegevens.
5.21

Het is een goede zaak dat de Commissie inziet dat de mobilisatie van het publiek voor de uitvoering van doeltreffende maatregelen één van de belangrijkste doelstellingen van onderwijs en voorlichting is. Een tweede in de mededeling genoemde doelstelling is te zorgen voor betrouwbare en relevante informatie over de risico's en de gevolgen voor de gezondheid van schadelijke en gevaarlijke alcoholconsumptie.
5.2

In overweging 8 wordt een uitzondering gemaakt voor „voertuigen waarvan de resterende levensduur te kort is”. Daarbij wordt uiteraard gedoeld op voertuigen die reeds lang in gebruik zijn en die dus nog maar een beperkte levensduur over hebben. Aangezien de gemiddelde levensduur van het vrachtwagenpark niet in alle lidstaten dezelfde is, zou de Commissie dit aspect duidelijker moeten formuleren, lees: kwantificeren.
Heel Europa wordt gekenmerkt door ontoereikende investeringen in onderzoek en heeft nog een lange weg af te leggen voor de doelstellingen van de Lissabonstrategie verwezenlijkt zullen zijn. Jonge onderzoekers moeten daardoor vaak in extreem onzekere omstandigheden werken en kunnen voor zichzelf geen toekomst of loopbaan in de sector van het wetenschappelijk of technologisch onderzoek opbouwen. Het feit dat de gemiddelde leeftijd van wetenschappers in Europa hoger ligt dan in andere wereldmachten, vormt een risico voor de toekomst.

In India en China stijgt bv. het aantal afgestudeerden in de wetenschappen, zodanig dat ca. 60 % van de in de VS werkzame onderzoekers en wetenschappers uit die landen afkomstig is. In tal van Europese landen wordt de laatste jaren daarentegen een duidelijke daling van het aantal ingeschrevenen aan wetenschapsfaculteiten waargenomen.
3.

Het mag duidelijk zijn dat het voor het EESC onmogelijk is om in een kort tijdsbestek en zonder de benodigde middelen het complexe werk van de Commissie over te doen en na te gaan of dat terecht en in overeenstemming met alle regels is uitgevoerd. Daar staat tegenover dat de algemeen bekende professionaliteit van de Commissie net als bij eerdere codificaties ook nu weer de garantie vormt voor een onberispelijk resultaat.
2.1

Het Comité neemt akte van de argumenten van de Commissie en is van mening dat het niet het juiste moment is om inhoudelijk diep in te gaan op de bepalingen uit de richtlijn. Omdat er op korte termijn toch wetgeving moet komen voor de sector en omdat het Comité geloof hecht aan de opmerking van de Commissie dat de bestaande maatregelen reeds hun waarde hebben bewezen, is het Comité het alleszins eens met het voorstel tot verlenging. Bovendien is een termijn van twee jaar (dus tot 31 december 2008) net voldoende, en misschien zelfs wel te kort, om nieuwe voorstellen in deze kwestie uit te werken, zeker als men bedenkt dat de wetgevingsprocedures op fiscaal gebied een lange adem vereisen.
2.4

Toch blijft de omzetting in een aantal opzichten zorgen baren. Met name verontrustend is dat het een aantal lidstaten waarschijnlijk zeer moeilijk zal vallen om ervoor te zorgen dat al hun locaties, conform de in de richtlijn neergelegde eis, eind 2007 aan de IPPC-criteria voldoen. (De meeste Europese landen hebben tien jaar de tijd gehad om de richtlijn volledig om te zetten, en zelfs de nieuwe lidstaten hebben alweer zo'n drie jaar lang de gelegenheid gekregen om in ieder geval de basis te leggen voor het houden van toezicht op de locaties in kwestie.) Bovendien blijven sommige autoriteiten vaag over hun beweegredenen om vergunningen te verlenen voor activiteiten die veel meer uitstoot veroorzaken dan volgens de BREF-documenten geoorloofd is. Het concept van geïntegreerde beoordeling, waarbij emissies in verschillende media tegen elkaar kunnen worden afgewogen, wordt niet altijd even efficiënt in praktijk gebracht. Ook de uiteenlopende frequentie en degelijkheid waarmee inspectieprocedures worden uitgevoerd is een punt van zorg.
2.4

Dit moet resulteren in een eenvoudiger, economisch efficiënter en kostenbesparend systeem. Onder het Haagse stelsel hoeven aanvragers geen vertalingen van documenten over te leggen, geen vergoedingen aan bureaus en agenten in verschillende landen te betalen en niet meer te letten op per land verschillende termijnen voor verlenging. In plaats daarvan is sprake van één aanvraag bij één instantie en één vergoeding, wat voor het geregistreerde model recht op bescherming oplevert in de in de aanvraag genoemde bij de Akte van Genève aangesloten landen.
1.2

In 1990 werden de etiketteringsvoorschriften geharmoniseerd; de bestanddelen moesten voortaan in dalende volgorde van gewicht worden aangegeven. De exacte hoeveelheden hoefden niet vermeld te worden. In de nasleep van de BSE- en dioxinecrises werd in 2002 besloten een zgn. „open vermelding” met zowel kwantitatieve als kwalitatieve gegevens over de inhoud in te voeren. Dit hield in dat de gewichtspercentages van de bestanddelen in afnemende volgorde van belangrijkheid vermeld moesten worden, waarbij een marge van 15 % van de aangegeven waarde getolereerd werd. Daarnaast werd bepaald dat op verzoek van de klant het exacte gewichtspercentage van de bestanddelen moest worden meegedeeld (2).
1.2

Aandelenblokkering, d.w.z. de verplichting om aandelen vóór een algemene vergadering gedurende een paar dagen te blokkeren of in bewaring te geven om te kunnen stemmen is een praktijk die nog altijd in een aantal lidstaten bestaat en soms zelfs op verplichte basis. Dit is een dure zaak want aandeelhouders kunnen voor de vergadering hun aandelen niet meer verhandelen. Voorts beschouwt de meerderheid van de institutionele beleggers deze gang van zaken als een van de grootste hinderpalen voor de uitoefening van het stemrecht. In artikel 7 van het voorstel wordt iedere voorwaarde dat aandelen moeten worden geblokkeerd door deze voor een algemene vergadering te deponeren, uitgesloten. Weliswaar vormt een dergelijke voorwaarde nog slechts in een beperkt aantal landen gangbare praktijk, maar toch is het Comité met dit voorstel ingenomen.
2.8

Ook de Verenigde Naties geven blijk van grote belangstelling voor dit onderwerp, waarbij zij zelfs de aanzet hebben gegeven tot een aantal maatregelen. Zo hebben zij een speciaal comité (7) opgericht dat tot taak had een internationaal verdrag ter bestrĳding van grensoverschrĳdende georganiseerde criminaliteit op te stellen. Twee jaar later werd dit verdrag in Palermo aangenomen (8). Hierna ging men al snel inzien hoe groot de invloed van de handel in vuurwapens is.
1.1

SESAR is het technologisch onderdeel van het gemeenschappelijk Europees luchtruim, een initiatief dat in 2004 is gelanceerd ter hervorming van de luchtverkeersleiding. SESAR zal nieuwe communicatie-, verkeersgeleidings- en computertechnologieën introduceren tussen de verkeersleiding en de cockpit, wat zal leiden tot een optimalisering van het werk van verkeersleider en piloot. Want ook al wordt de cockpit steeds verder geautomatiseerd, toch communiceren verkeersleiders en piloten nog steeds per radio.
4.3.2

Het Comité vindt de eerste twee uitzonderingen in principe gerechtvaardigd, ook al is nog een open vraag wat een contract van geringe waarde is. Bij de derde uitzondering kunnen echter meerdere vraagtekens worden geplaatst. Ten eerste gaat het hier om een erg belangrijke sector (met een omzet van ongeveer 50 miljard euro). Ten tweede zijn er veel minder voorwaarden verbonden aan deze gunningsprocedures dan in het geval van onderhandse gunningen aan een interne exploitant, zelfs al worden in artikel 7 nuttige maatregelen voorzien om informatie te verspreiden. Ten slotte is het spoorvervoer gezien zijn aard geen sector die definitief moet worden uitgesloten van de concurrentie, onder beding dat het conform is aan een systeem zoals dat van artikel 5, lid 2, van het voorstel voor een verordening.
4.11

In het voorstel lijkt te worden gedacht aan slechts 20 bijkomende arbeidsplaatsen bij het EASA (zie bladzijde 55, totaal aantal mensen in dienst) in verband met de uitbreiding van het takenpakket. Dit getal zou moeten worden vergeleken met de ongeveer 200 mensen die thans bij de nationale luchtvaartautoriteiten van de EU werken en zich bezighouden met regelgeving op het gebied van luchtvaartactiviteiten en vergunningen voor vliegtuigbemanningen. Voorts biedt de sector in het huidige nationale systeem, dat middels de gezamenlijke luchtvaartautoriteiten (JAA) wordt gecoördineerd, veel steun aan het opstellen van nieuwe regels, wat in het EASA-systeem niet meer mogelijk is. De stellige overtuiging is dan ook dat 20 posten bij het EASA niet voldoende zal zijn om het EASA zijn bijkomende rollen te laten vervullen. Dit kan leiden tot nog meer vertraging in belangrijke regelgevingsactiviteiten van het EASA (wat thans reeds op andere gebieden het geval is) waardoor de veiligheid in gevaar kan worden gebracht en het mededingingsvermogen van de sector in de EU kan worden ondermijnd. Ook voor normalisatie-inspecties door het EASA van de nationale luchtvaartautoriteiten van de EU en voor veiligheidsanalyses op deze nieuwe bevoegdheidsgebieden, is veel meer geld nodig om overal een gelijk niveau van toezicht op de veiligheid te waarborgen.
4.7.3

Wat de deïnstitutionalisering en het daarbij veranderde zorgmodel betreft, kan worden vastgesteld dat er eind jaren 90 een nieuwe periode is begonnen waarbij een eind kwam aan de verminderde ziekenhuisopnames en aan de illusie die de deïnstitutionalisering opriep; in plaats daarvan werd de noodzaak ingezien van een gecombineerde organisatie van gedegen zorg in leefgemeenschappen en voltijdse hospitalisering. Te veel hospitalisering maakt dat er onvoldoende middelen kunnen worden toegekend en niet de nodige diensten (qua omvang en keuzemogelijkheden) kunnen worden ontwikkeld voor de leefgemeenschap van de patiënten en hun families. Anderzijds houdt het geen steek de voorkeur te geven aan ambulante verzorging als deze niet op ieder moment ook wordt ondersteund door ziekenhuisverzorging die onmiddellijk en steeds beschikbaar is, bv. voor korte verblijven van patiënten in een crisissituatie die met geen andere behandeling geholpen kunnen worden. Ten slotte kan de hospitalisering ook niet worden verminderd als de ambulante zorg niet beschikt over diensten die: vermijdbare ziekenhuisopnames kunnen voorkomen; patiënten die langdurig zijn opgenomen en na een passende voorbereiding uit het ziekenhuis worden ontslagen, kunnen opvangen en begeleiden; niet-gehospitaliseerde patiënten kunnen begeleiden om hen in de gemeenschap te integreren in aanvaardbare omstandigheden waarbij rekening wordt gehouden met hun behoeften; patiënten voor wie dit nodig is, kunnen begeleiden bij het pendelen tussen ambulante en ziekenhuisverzorging.
Asiel, immigratie, integratie, „geloofwaardige respons” en de aspecten „multidimensionaal” en „duurzaam” maken deel uit van de beoogde doelstellingen. Als aanvulling op de door de Commissie in het groenboek over een communautaire aanpak van migratie (12) gekozen economische invalshoek zou in de Mededeling derhalve dieper moeten worden ingegaan op de individuele en universele rechten op het vlak van migratie. Daartoe zouden verbanden moeten worden gelegd met het algemene programma „Grondrechten en justitie” en zou de Commissie zich moeten baseren op de internationale conventie inzake de bescherming van migranten en hun gezinnen. (13)

Het EESC roept de Commissie tevens op om meer uit te gaan van het beoordelingsverslag dat een onafhankelijk comité van juristen elke vier jaar in het kader van het institutionele toezicht op het herziene Sociaal Handvest van de Raad van Europa opstelt en aan het Intergouvernementeel comité voorlegt, en om in haar aanvullende voorstellen met dat verslag rekening te houden.

Opvallend is dat de Commissie de voorgestelde structurele fondsen voor een groot deel wil laten beheren door de lidstaten, in het kader van hun prerogatieven en overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel. Wat het evenredigheidsbeginsel betreft, is het EESC de volgende mening toegedaan, die het reeds in zijn advies over het Haagse programma en het bijbehorende actieplan heeft verwoord: „In het Haags Programma krijgt het invoeren van instrumenten om bestaand beleid te evalueren duidelijk prioriteit. Alvorens hiertoe over te gaan dient er een gedetailleerd onafhankelijk onderzoek te worden verricht naar de vraag hoe efficiënt en rechtmatig (worden de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden gerespecteerd?) dit is, of het niet verder gaat dan nodig is en of het een meerwaarde heeft.” (14)

Het EESC maakt zich zorgen over het vervolg dat zal worden gegeven aan de hoorzitting van 14 juni 2005 over het in het begin van deze paragraaf genoemde groenboek, waaraan werd deelgenomen door maatschappelijke organisaties, ngo's en sociale partners. Tijdens die hoorzitting sprak een groot aantal organisaties zich uit tegen een aanpak waarin het economische aspect een veel grotere rol speelt dan mensenrechten en vóór een alomvattende benadering van alle mogelijke humanitaire, culturele, sociale en juridische consequenties waarmee migranten en gastlanden te maken kunnen krijgen.
5.8

Het EESC is bovendien van mening dat de huidige discussie over het regelgevingskader voor beleggingsfondsen moet worden aangegrepen om ook aandachtig te kijken naar de ontwikkeling van „maatschappelijk verantwoord beleggen”, waarbij het streven naar winst niet ten koste gaat van sociale ontwikkeling en milieubescherming. In 2003 was circa 0,37 % van het door Europese door icbe's beheerde vermogen belegd in „ethische fondsen” (4). De vergelijking met de Amerikaanse markt, waar datzelfde jaar 11,3 % van het door icbe's beheerde geld in ethische fondsen was belegd, laat zien dat de groeimarges voor maatschappelijk verantwoorde beleggingen in Europa nog zeer groot zijn.