ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het belangrijkste probleem waar het initiatief een oplossing voor wil vinden, is dat belastingautoriteiten niet over inlichtingen beschikken om toezicht te houden op de met cryptoactiva verkregen opbrengsten. De onderrapportage van gegevens over opbrengsten en inkomsten van gebruikers van cryptoactiva beperkt in ernstige mate het vermogen van belastingdiensten om ervoor te zorgen dat verschuldigde belastingen daadwerkelijk worden betaald. Cryptoactiva vallen momenteel niet onder het toepassingsgebied van de richtlijn betreffende de administratieve samenwerking (Richtlijn 2011/16/EU van de Raad (DAC)), die voorziet in automatische uitwisseling van inlichtingen tussen de lidstaten voor belastingdoeleinden. Op internet gebaseerde producten, diensten en toepassingen, met name die welke gebruikmaken van gedistribueerde netwerken zoals cryptoactiva, worden gemakkelijk grensoverschrijdend verhandeld. Dit leidt tot fiscale uitdagingen op het gebied van de toegang tot inlichtingen, die alleen kunnen worden opgelost door middel van intensieve administratieve samenwerking tussen landen.

De maatregelen van de lidstaten bieden geen efficiënte en doeltreffende oplossing voor problemen die in wezen van transnationale aard zijn. Een EU-aanpak lijkt de voorkeur te verdienen ter voorkoming van een lappendeken van rapportageverplichtingen die door sommige of alle lidstaten eenzijdig worden toegepast. Maatregelen op EU-niveau zorgen voor samenhang, verminderen de administratieve lasten voor rapporterende entiteiten en belastingautoriteiten, en zijn robuuster in verband met mogelijke lacunes als gevolg van het volatiele karakter van de betrokken activa.
De verschillende opties zijn met name relevant voor kleine ondernemers, die 90 % van het totale aantal betrokken marktdeelnemers uitmaken. 82 % van de totale omzet in de vervaardiging van vuurwapens wordt echter gerealiseerd door grote ondernemingen (en 80 % van alle ondernemingen is slechts in zes lidstaten gevestigd), zodat de maatregelen slechts een marginaal effect zouden hebben voor kmo’s.

Geen van beide opties 1 of 2 heeft specifieke gevolgen voor kmo’s, aangezien zij het huidige regelgevingskader niet wezenlijk wijzigen en geen nieuwe verplichtingen creëren. Het gaat om aanbevelingen of verduidelijkingen van het rechtskader.

Kleine en middelgrote ondernemingen zouden, net als de overige wapenhandelaren, alleen bij optie 3 (beperkte) kosten moeten maken. Het gaat dan met name om het systematisch verstrekken van een bewijs van invoer in het derde land van bestemming. Dit zou niet leiden tot een specifieke last voor de exporteurs, aangezien het gaat om reeds beschikbare informatie die zij in het algemeen al in hun administratie bewaren in het geval van toekomstige controles.

Het vooruitzicht om bij optie 3 een eindgebruikerscertificaat voor uitgevoerde wapens van de categorieën A en B te eisen, werd tijdens de openbare raadpleging in twijfel getrokken door vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, die echter niet in staat bleken het effect van een dergelijke maatregel te kwantificeren. Het belangrijkste punt van zorg is de onmogelijkheid om de werkelijke eindgebruiker in het land van bestemming te bepalen. Deze bezorgdheid wordt getemperd door het feit dat bij optie 3 de verordening zou bepalen dat alleen de daadwerkelijke importeur van civiele vuurwapens (d.w.z. de wapenhandelaar) in het derde land als eindgebruiker zou worden beschouwd. De grootste last zou gelegen zijn in de noodzaak om van de importeur een geauthenticeerde toezegging te verkrijgen om vuurwapens niet opnieuw uit te voeren en niet aan niet-civiele gebruikers te verkopen.
·Optie A — basisscenario: geen wijziging van de verordening, maar verbetering van de uitvoering ervan via richtsnoeren en andere zachte wetgevingsmaatregelen. ·Optie B — reparatie van de verordening: verduidelijking en stroomlijning van het toepassingsgebied, waarborging van de samenhang met andere EU-wetgeving en aanpak van de milieuaspecten van bouwproducten. ·Optie C — toespitsing van de verordening: inclusief alle bij optie B beschreven elementen, alsmede de volgende drie subopties, die kunnen worden gecombineerd: – suboptie C1 — beperking van de toepassing van de verordening tot beoordelingsmethoden;

– suboptie C2 — beperking van het toepassingsgebied tot kerngebieden;

– suboptie C3 — optioneel maken van de gemeenschappelijke technische taal voor fabrikanten. ·Optie D — verbetering van de verordening: Voortbouwend op Optie B kunnen ook vereisten met betrekking tot de inherente kenmerken van producten worden ingevoerd om de gezondheid, de veiligheid en het milieu te beschermen. Dergelijke productspecifieke vereisten kunnen worden geformuleerd aan de hand van drie subopties (D1 en D2 kunnen worden gecombineerd): – suboptie D1 — aanpak met nieuwe regels voor productvereisten; – suboptie D2 — aanpak met technische specificaties voor productvereisten; – suboptie D3 — een hybride oplossing tussen D1 en D2 (met behoud van de kernelementen van elke suboptie). ·Optie E — intrekking van de verordening: De verordening zou worden ingetrokken, producten zouden afhankelijk zijn van wederzijdse erkenning tussen lidstaten. Conclusie Optie D is de voorkeursoptie, aangezien uit de analyse is gebleken dat dit de beste manier is om de doelstellingen te verwezenlijken.
Diverse wetgevings- en niet-wetgevingsopties zijn verkend, hetgeen uiteindelijk de volgende voorkeursopties voor vijf centrale dimensies opleverde: -Toepassingsbereik: de informatie die via het ESAP toegankelijk zal zijn, zal alle informatie over entiteiten, producten en andere relevante punten omvatten die moet worden gepubliceerd door entiteiten die onder de EU-wetgeving inzake financiële diensten vallen. Een en ander zal gefaseerd verlopen over de periode 2024-2026; -Formaten: het ESAP zal informatie/documenten accepteren die zijn opgesteld in een open en breed gebruikt formaat dat voor data-extractie geschikt is, en zal op de lange termijn de verdere ontwikkeling van machinaal leesbare formaten mogelijk maken, samen met een gemeenschappelijk minimumaantal metadata; -Verzamelende instanties: het verzamelen van informatie zal decentraal worden georganiseerd, waarbij wordt voortgebouwd op bestaande nationale instanties zoals de officieel aangewezen mechanismen (OAM’s) of EU-instanties zoals de Europese toezichthoudende autoriteiten. Dankzij al deze verzamelende instanties krijgt het ESAP toegang tot die informatie via application programming interfaces (API’s); -Open data: het ESAP zal een beleid van open data stimuleren, met als pijlers open gebruiksvoorwaarden die alle mogelijkheden bieden voor hergebruik, vrije toegang tot informatie en wijdverbreide open formaten; -Governance: het ESAP zal worden aangestuurd door de Europese Autoriteit voor effecten en markten (“ESMA”).
De effectieve toepassing van het grondrecht op gelijke beloning van vrouwen en mannen voor gelijke of gelijkwaardige arbeid, zoals vastgelegd in artikel 157 VWEU, blijft een grote uitdaging in de EU. Individuele beloningsdiscriminatie en systemische vooroordelen in beloningsstructuren zijn slechts enkele van de onderliggende oorzaken van de beloningskloof tussen mannen en vrouwen, maar daarnaast zijn er nog, zoals horizontale en verticale segregatie. De beloningskloof tussen mannen en vrouwen, over alle lidstaten van de EU berekend, bedraagt inmiddels 14 % en stagneert op dat niveau. Dit is een probleem voor zowel werknemers als werkgevers.

Niet-naleving van dit grondrecht heeft nadelige gevolgen – voor de economische onafhankelijkheid van vrouwen tijdens hun beroepsleven en daarna, alsook voor de efficiënte werking van de arbeidsmarkt en de concurrentie op de interne markt. Verwachtingen over het toekomstige inkomen kunnen misleidend zijn wanneer vrouwen een keuze moeten maken voor een baan, arbeidstijd en loopbaanpatroon, en kunnen als gevolg van een suboptimale participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt een duidelijk gevaar inhouden voor productiviteitsverlies in de economie als geheel. Voor werkgevers leidt dit inefficiënte gebruik van middelen tot productiviteitsverlies en verborgen kosten. Ten slotte kunnen verschillen in de behandeling van vrouwen en mannen op het gebied van beloning ook van invloed zijn op het concurrentievermogen van werkgevers, in de zin dat werkgevers die niet voldoen aan het beginsel van gelijke beloning en bijvoorbeeld in verschillende landen uiteenlopende regels toepassen, een oneerlijk (en onrechtmatig) voordeel kunnen hebben.

De volgende factoren kunnen bijdragen tot individuele beloningsdiscriminatie en gendervooroordelen in mechanismen voor beloningsvorming en de waardering van door vrouwen verrichte arbeid:

- gebrek aan beloningstransparantie op het niveau van de individuele werknemer en werkgever;

·- gebrekkige toepassing van de begrippen ‘beloning’ en ‘gelijkwaardige arbeid’; en

·- ontoereikende toegang tot de rechter vanwege procedurele belemmeringen en onvoldoende rechtsmiddelen voor slachtoffers.

Een gebrek aan beloningstransparantie belet werknemers te beoordelen of hun recht op gelijke behandeling met betrekking tot beloning wordt geëerbiedigd, en verhult ook de onderwaardering van door vrouwen verrichte arbeid als gevolg van (vaak onbewuste) vooroordelen in beloningsstructuren. Problemen met het correcte gebruik van sleutelbegrippen bij de beoordeling van gelijke ‘beloning’ voor gelijke arbeid of ‘gelijkwaardige arbeid’ bemoeilijken de toepassing van het recht op gelijke beloning voor zowel werknemers als werkgevers. Ontoereikende toegang tot de rechter, in combinatie met de angst van werknemers voor represailles, maakt de handhaving van het recht op gelijke beloning nog moeilijker.
Cryptoactiva zijn een soort digitale activa die voornamelijk gestoeld zijn op cryptografie en “distributed ledger”-technologie (DLT). Sommige cryptoactiva kunnen worden beschouwd als financiële instrumenten in het kader van Richtlijn markten voor financiële instrumenten – MiFID II of als e-money in het kader van de richtlijn elektronisch geld – EMD2, maar de meeste cryptoactiva vallen buiten het toepassingsgebied van de bestaande financiële EU-wetgeving.

Voor cryptoactiva die niet onder de financiële EU-wetgeving vallen, worden consumenten en beleggers blootgesteld aan aanzienlijke risico’s door het gebrek aan toepasselijke regels voor diensten die met dergelijke activa samenhangen (zoals beurzen, handelsplatformen, aanbieders van bewaarportemonnees). Er bestaan ook aanzienlijke risico’s voor de marktintegriteit (markmanipulatie) in de secundaire markt van cryptoactiva. Een aantal lidstaten heeft op nationaal niveau specifieke regels vastgesteld voor alle - of een deel van de - cryptoactiva die buiten het toepassingsgebied van de bestaande Uniewetgeving vallen. Dit leidt tot compartimentering in het toezicht, waardoor de mededinging op de interne markt wordt verstoord, het moeilijker wordt voor aanbieders van cryptoactivadiensten om hun activiteiten op grensoverschrijdende basis op te schalen en het risico ontstaat op regelgevingsarbitrage. Hoewel de markt voor cryptoactiva beperkt in omvang blijft en momenteel geen bedreiging vormt voor de financiële stabiliteit, neemt het dagelijkse handelsvolume gestaag toe. De zogenoemde “stablecoins” (een type cryptoactiva met aspecten die de prijs ervan stabiliseren) kunnen voor bijkomende problemen zorgen als zij wereldwijd door consumenten worden gebruikt (b.v. financiële stabiliteit en monetaire soevereiniteit). Om regelgevingsarbitrage te voorkomen en consumenten gepaste bescherming te bieden, zou de behandeling ervan in de regelgeving moeten afhangen van hun specifieke ontwerp. Bij gebrek aan een EU-kader voor cryptoactiva zal het gebrek aan consumentenvertrouwen in cryptoactiva de ontwikkeling van deze markt hinderen, waardoor kansen worden gemist op het gebied van snelle, goedkope en efficiënte betaalinstrumenten of nieuwe financieringsbronnen voor EU-ondernemingen.

Voor cryptoactiva die wel onder de financiële EU-wetgeving vallen, is er een gebrek aan rechtszekerheid over hoe de bestaande financiële EU-wetgeving moet worden toegepast (b.v. de prospectusverordening , MiFID II en de verordening centrale effectenbewaarinstelling ). Deze situatie leidt ertoe dat slechts sporadisch security tokens worden uitgegeven op de primaire markt, en beperkt het potentiële gebruik van DLT in financiële markten, zoals wordt aangetoond door het gebrek aan DLT-gebaseerde marktinfrastructuur (zoals handelsplatformen of centrale effectenbewaarinstellingen) die de handel in security tokens en de afwikkeling van transacties mogelijk maakt.
De verordening voorziet in een systeem om in de hele EU rechtstreeks en snel verzoeken om bewijsverkrijging tussen gerechten in burgerlijke en handelszaken te verzenden en uit te voeren. Daarnaast voorziet zij in precieze criteria voor de vorm en inhoud van dergelijke verzoeken. De verordening heeft met name de omslachtige regeling die lidstaten gebruikten in het kader van een Haags verdrag, vervangen door een modern systeem van rechtstreekse contacten tussen gerechten (voor het verzenden van verzoeken en het terugzenden van verkregen bewijs). Thans hebben elk jaar ongeveer 3,4 miljoen gerechtelijke procedures in burgerlijke en handelszaken grensoverschrijdende implicaties. In veel van deze zaken is de bewijsverkrijging zeer belangrijk voor een goede rechtsbedeling. Momenteel vinden de contacten tussen de door de verordening aangewezen organen nog steeds bijna uitsluitend op papier plaats, met nadelige gevolgen voor de kosten en de doeltreffendheid. Daarnaast wordt zelden gebruikt gemaakt van videoconferenties om personen in een andere lidstaat te verhoren. Met dit initiatief wordt ingespeeld op de noodzaak om de wetgeving te actualiseren en moderne technologie te gebruiken bij grensoverschrijdende bewijsverkrijging. Tegelijkertijd vult het een aantal lacunes in de verordening op die aan het licht zijn gekomen bij de evaluatie van de werking ervan. Deze lacunes leiden tot drie belangrijke categorieën van problemen: - vertragingen en kosten voor burgers, bedrijven en lidstaten; - tekortkomingen in de bescherming van procedurele rechten; en - juridische complexiteit en rechtsonzekerheid. Het derde punt omvat de dubbelzinnigheid van sommige niet-gedefinieerde basisbegrippen in de verordening en een gebrek aan duidelijkheid dat voortvloeit uit het facultatieve karakter van de verordening, die naast het nationale recht geldt. De betrokken belanghebbenden zijn burgers en bedrijven, als partijen bij gerechtelijke procedures, gerechtelijke en andere autoriteiten van de lidstaten, en beoefenaars van juridische beroepen (hoofdzakelijk rechters en advocaten). Dit initiatief hangt nauw samen met het initiatief betreffende de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken ("betekening en kennisgeving van stukken"), zoals geregeld bij Verordening (EG) nr. 1393/2007. De twee initiatieven zijn nauw verweven met de algemene prioriteit van de Commissie van digitalisering en e-justitie en volgen het voorbeeld van de parallelle werkzaamheden op het gebied van het strafrecht (e-Evidence) teneinde te zorgen voor een gelijk speelveld op het gebied van zowel het strafrecht als het burgerlijk recht. Zij bouwen voort op en profiteren van bestaande verwezenlijkingen en rechtsnormen van de EU, zoals e-CODEX en de eIDAS-verordening.
C) een centraal maritiem éénloketsysteem op EU-niveau, met uitgebreid (optie C1) of beperkt (optie C2) gegevensbereik.

B) een gemeenschappelijke IT-oplossing voor een front-end-onderdeel voor meldingsgateways in alle nationale elektronische platformen, met uitgebreid (optie B1) of beperkt (optie B2) gegevensbereik;
Beleidsoptie 2 heeft de voorkeur van alle geraadpleegde groepen van belanghebbenden (d.w.z. fabrikanten, detailhandelaren, particulieren, overheidsinstanties). Sommige maatregelen krijgen meer steun van sommige groepen van belanghebbenden dan andere, maar over het algemeen zijn de belanghebbenden het met elkaar eens. Beleidsoptie 2 kan worden gecombineerd met bepaalde niet-wetgevende maatregelen uit beleidsoptie 1. Beleidsoptie 1 alleen wordt ontoereikend geacht, terwijl beleidsoptie 3 over het algemeen als onevenredig wordt beschouwd en te duur om ten uitvoer te leggen.

Beleidsoptie 2 stemt in hoge mate overeen met de algemene doelstellingen van het initiatief en zal bijdragen tot de verwezenlijking van alle specifieke doelstellingen gericht op veiligheid en in verband met de interne markt. De sociale gevolgen van de voorgestelde beleidsmaatregelen zullen positief zijn, met name wat betreft de volksgezondheid en nieuwe werkgelegenheid in de sector onderzoek en ontwikkeling, omdat er behoefte is aan alternatieve producten en producten met een lagere concentratie van stoffen waarvoor een beperking geldt. Over het algemeen zullen de economische gevolgen negatief zijn, maar beleidsoptie 2 zal een positief effect op de concurrentie hebben en tot een gelijker speelveld voor de fabrikanten leiden. Er worden geen positieve milieu-effecten verwacht.
De verwachte baten kunnen niet geheel nauwkeurig worden geraamd, maar in een recent onderzoek naar de "kosten van een niet-verenigd Europa voor de eengemaakte markt" werd aangetoond dat een vermindering van de handelsbarrières zou kunnen leiden tot een toename van de handel binnen de EU van meer dan 100 miljard EUR per jaar. Het in dit onderzoek gebruikte begrip "handelsbarrières" is breder en bestrijkt meer dan alleen wederzijdse erkenning, maar het maakt wel een raming mogelijk van de verwachte baten.
Effectbeoordeling: herziening van Verordening (EG) nr. 1371/2007 inzake de rechten en verplichtingen van reizigers in het spoorvervoer

Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?
In de effectbeoordeling worden de volgende drie opties nader onderzocht: 1. Basisscenario, waarbij geen EU-beleidsmaatregelen worden genomen. 2. Een pan-Europees persoonlijk pensioenproduct (PEPP), waarbij een statuut zou worden uitgewerkt voor een EU-PEPP, op basis van een stel gemeenschappelijke en flexibele functies via een vrijwillige aanvullende regeling. 3. Harmonisatie, waarbij nationale persoonlijk-pensioenregelingen worden geharmoniseerd. De voorkeuroptie is optie 2. Onder die optie zou de toegenomen standaardisering van de cruciale productfuncties aanbieders namelijk kansen bieden om schaalvoordelen tot stand te brengen, terwijl bij de cruciale functies enige flexibiliteit wordt gelaten zodat aanbieders zo veel als mogelijk van nationale fiscale prikkels kunnen profiteren. Hiermee zouden persoonlijke pensioenen over een langere periode van tien jaar of meer, en in de aanname dat het PEPP dezelfde fiscale prikkels zou krijgen als nationale producten, beter ingeburgerd geraken, zouden aanbieders meer beleggen in het kader van de KMU en zou grensoverschrijdende ontwikkeling worden bevorderd. Consumenten zouden een ruimere keuze kunnen krijgen en afdoende bescherming genieten wanneer ze voor hun pensioen sparen. Dit soort statuut zou kostenefficiënt zijn en politiek haalbaar omdat bestaande persoonlijke producten niet hoeven te worden aangepast aan een nieuw regelgevingskader en bestaande regelingen ongemoeid worden gelaten.
De Commissie heeft via twee openbare raadplegingen feedback van belanghebbenden over de werking van EMIR ontvangen. Uit de raadpleging kwam een aantal vragen naar voren, maar er werden geen concrete beleidsopties aangehaald die overwogen konden worden. Er was brede steun van alle groepen belanghebbenden om de regels evenrediger te maken. De rapportage van transacties kreeg veel aandacht. De respondenten, vooral ondernemingen en brancheorganisaties, vroegen om de rapportagevereisten voor niet-financiële tegenpartijen terug te schroeven. Een groot aantal respondenten uit verschillende groepen belanghebbenden was ook van mening dat dubbele rapportage door eenzijdige rapportage vervangen zou moeten worden. Deze optie werd in deze effectbeoordeling onderzocht, maar afgewezen. Respondenten wezen ook op de behoefte om vrijstellingen in te voeren voor clearing- en margestortingsvereisten voor tegenpartijen die niet systeemrelevant zijn.

In discussies met deskundigen van de lidstaten in een later stadium werden de overwogen specifieke beleidsopties besproken. De meeste deskundigen van de lidstaten waren voor de voorkeursopties die in deze effectbeoordeling zijn gekozen.
Om de invoering van ongerechtvaardigde en onevenredige nationale regelgevingsmaatregelen te vermijden, omvat de dienstenrichtlijn een procedure in het kader waarvan lidstaten de invoering of wijziging van regelgevingsmaatregelen dienen aan te kondigen. Deze procedure was ontworpen om ervoor te zorgen dat nieuwe/gewijzigde nationale regelgevingsmaatregelen de dienstenrichtlijn naleven. De bestaande procedure heeft echter een aantal belangrijke tekortkomingen die de doelmatigheid ervan aantasten. Veel lidstaten laten het na om nieuwe of gewijzigde regelgevingsmaatregelen aan te kondigen, melden uitsluitend reeds vastgestelde maatregelen of verstrekken niet de benodigde informatie. Sommige belangrijke vereisten uit de dienstenrichtlijn vallen buiten het toepassingsgebied van de kennisgevingsplicht. De gevolgen van de niet-kennisgeving zijn onduidelijk.

Het doel van dit initiatief is het bevorderen van meer concurrerende en beter geïntegreerde dienstenmarkten door middel van een verbeterde toepassing van de dienstenrichtlijn en door het voorkomen van de invoering van ongerechtvaardigde en onevenredige regelgevingsbelemmeringen die in strijd zijn met de dienstenrichtlijn en die de vrijheid van vestiging en de vrije grensoverschrijdende dienstverrichting verstoren.

De hervorming van een bestaande kennisgevingsprocedure ingesteld op EU-niveau ter verbetering van de naleving van de EU-dienstenrichtlijn is alleen mogelijk aan de hand van maatregelen op EU-niveau. De eengemaakte markt wordt in zijn geheel getroffen door alle wettelijke eisen vastgesteld door een enkele lidstaat, aangezien deze belemmeringen kunnen creëren voor alle dienstverrichters die zich in die lidstaat willen vestigen (binnenlands of buitenlands) of grensoverschrijdende diensten willen aanbieden.