ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.6.2

Marktconforme technologieën en concurrerende producten zullen doorslaggevend zijn voor het al dan niet verwezenlijken van de programmadoelstellingen. Het Comité staat daarom achter de bevordering van projecten die de omzetting van innovaties in voor de markt geschikte producten vergemakkelijken. Desbetreffende activiteiten kunnen evenwel slechts in een vroeg stadium van het innovatieproces zinvol zijn. In principe kunnen de beste technologieën en concurrerende producten en diensten uitsluitend via mededinging ontwikkeld worden.
3.3.1

Bovengenoemd voorschrift is zeer zeker onbetwistbaar, maar biedt alle aanleiding tot verwarring; verder lijkt de samenhang met het volgende lid, 93.1.b, in het gedrang te komen, dat in uitsluiting van aanbestedingsprocedures voorziet van hen voor wie het volgende geldt: „hun is een in artikel 96 bedoelde administratieve sanctie opgelegd”. Het is altijd mogelijk om tegen een opgelegde administratieve sanctie in beroep te gaan via administratieve of juridische weg, maar de voorgestelde tekst lijkt te willen impliceren dat een administratieve sanctie definitief is, ook al is deze slechts in uitvoering. Vergelijking van deze twee voorschriften geeft aanleiding tot twijfels omtrent de logische en juridische criteria die eraan ten grondslag lagen: enerzijds laat art. 93.1.a toe dat de „vermeende” schuldigen van zware overtredingen een rechtsvermoeden van onschuld genieten totdat zij definitief veroordeeld zijn, terwijl volgens art. 93.1.b de in uitvoering zijnde (dus voor hoger beroep vatbare) administratieve sancties een grond voor onmiddellijke uitsluiting vormen. Het EESC wil art. 93.1.b niet „flexibeler” maken, maar hooguit een aanvullend criterium vinden dat art. 93.1.a minder „open” maakt.
4.2

Het wijst erop dat de ultraperifere regio's en hun nationale overheden in een gezamenlijke stellingname ten aanzien van de plaats van de ultraperifere regio's in het cohesiebeleid hebben voorgesteld om deze regio's automatisch in aanmerking te laten komen voor steun uit hoofde van de vroegere doelstelling 1 — de huidige doelstelling „convergentie” — omdat dit volgens hen het beste middel is om hun specifieke problemen aan te pakken. Een dergelijke aanpak biedt de beste garantie voor een gelijke behandeling en geeft deze regio's ook de zekerheid dat zij over voldoende middelen kunnen beschikken om het hoofd te bieden aan hun permanente handicaps.
9.

Het is van groot belang dat visserijactiviteiten gewoon kunnen doorgaan en een goede zaak dat de Commissie in haar voorstel uitgaat van de in het kader van het vorige protocol gebruikte verdeelsleutel en aldus het beginsel van relatieve stabiliteit toepast, onverminderd de bepalingen die eventueel later door de Raad worden vastgesteld. Het EESC gaat daarom akkoord met het voorstel van de Commissie.
4.9

Het EESC stemt in met de maatregelen die worden gepland om misbruik van dwanglicenties te voorkomen. Daarnaast hoopt het dat de houder van ieder octrooi of aanvullend beschermingscertificaat expliciet de mogelijkheid krijgt om eventuele onregelmatigheden te signaleren of aan te vechten, met name wat betreft het bewijs van voorafgaande onderhandelingen en de controle op de overeenstemming van de productie met de bepalingen van art. 8 (met name in de leden 4, 5 en 8).
2.1.4

In het bijzonder voor grote hoeveelheden goederen die over lange afstand vervoerd worden en die niet dringend, maar wèl op een bepaalde datum moeten worden afgeleverd, stelde het Comité de Commissie voor om na te denken over de geleidelijke overgang van de „nulvoorraad” naar de idee van een „circulerende voorraad”. Op die manier kan de urgentie van leveringen worden gerelativeerd en kunnen alternatieven voor het wegvervoer een daadwerkelijke mate van concurrentie worden geboden wat betreft kosten en termijnen, terwijl vaste leveringsdata gegarandeerd worden. Een ieder ziet in dat economische logica de praktijk van de nulvoorraad heeft aangemoedigd, omdat de termijnen daarbij zo kort mogelijk worden gehouden: handel is in dit systeem vóór alles een urgentie. Gelet op het streven naar duurzame ontwikkeling blijkt thans dat deze praktijk en zijn gevolgen aanzienlijke kosten met zich meebrengen in termen van vervuiling en een hoog energieverbruik, hetgeen te denken geeft. Het Comité verzoekt de Commissie opnieuw om bij deze reflectie te worden betrokken. Het is van mening dat het wegvervoer over korte afstanden (of voor het laatste gedeelte van een traject) weliswaar onvervangbaar blijft, maar dat een tot het uiterste gedreven „nulvoorraad” en een tot principe verheven urgentie de oorzaak zijn van de vastgestelde problemen bij de overheveling van een deel van het wegvervoer naar andere vervoerswijzen die beter stroken met de doelstellingen van duurzame ontwikkeling.
In dit voorstel wordt ook ingegaan op een aantal algemene problemen in verband met de interpretatie en uitvoering van de huidige EU-wetgeving voor de zogenaamde „stoffen”. Veel van de hier en in de oorspronkelijke EINECS-inventaris opgenomen „bestaande stoffen” zijn strikt genomen ingedeeld als „UVCB-stoffen”, dat wil zeggen complexe mengsels van bekende of onbekende samenstelling, zoals omschreven in een wetenschappelijk artikel uit 1999, waarnaar vervolgens verwezen wordt in een voetnoot op bladzijde 18 van de „Manual of Decisions for Implementation of the Sixth and Seventh Amendments to Directive 67/548/EEC”, gepubliceerd door het Europees Chemicaliënbureau. Het gaat in ieder geval niet om enkelvoudige stoffen, zoals in het algemeen wordt aangenomen. Verder worden er hiervan momenteel maar weinig op de markt gebracht. Dit schraagt het oordeel van de Commissie toen de EINECS-inventaris voor het eerst werd gepubliceerd, namelijk dat „EINECS het aantal commercieel belangrijke stoffen met een factor vier overschatte”, dat wil zeggen: destijds waren er circa 25 000 feitelijk in de handel in grote hoeveelheden. Waarschijnlijk zijn sommige hiervan nu vervangen door de ongeveer 5 000„nieuwe stoffen” die in ELINCS zijn opgenomen — met vergelijkbare omschrijvings- en identificatieproblemen — wat een totaal oplevert van 30 000 stoffen die momenteel op de markt zijn. Dit is beter beheersbaar dan het vaak aangehaalde aantal van 100 000, maar blijft problemen opleveren in verband met publieke en professionele toegang tot reeds verzamelde (maar niet regelmatig bijgewerkte) gegevens over ten minste de helft van deze stoffen. Ook is het voor de bevoegde autoriteiten in de lidstaten niet eenvoudig om te besluiten of een stof al dan niet „bestaand” of „nieuw” is, en, indien dat vaststaat, welke regelgevingsprocedure moet worden gevolgd.
4.12

In het SAP dient niet alleen, zoals de Commissie voorstelt, de bijzondere regeling voor de minst ontwikkelde landen te worden opgenomen, maar ook de regelingen die werden ingesteld bij Verordening 416/2001, incl. die voor suiker. De MOL's zijn terecht bang dat de herziening van het Europese suikerregime, waardoor zij vanaf 1 juli 2009 volledig vrije toegang tot de EU-markt zullen krijgen, de prijzen zo sterk zullen doen dalen dat de hervorming hun per saldo meer nadelen dan voordelen zal opleveren. Het Comité verwijst wat dit betreft naar zijn advies van 15 december 2004 over de voorgestelde hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker (9), waarin het de Commissie oproept gehoor te geven aan de uitdrukkelijke wens van de MOL's om na 2009 een systeem van preferentiële importquota te hanteren. Het pleit in dit verband voor periodieke evaluaties, waarbij o.m. wordt bekeken in hoeverre de doelstellingen van de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker en de ontwikkelingsdoelstellingen van de minst ontwikkelde landen met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht. Verder is het voorstander van een verbod op zgn. swap-deals (trilaterale handel).
4.13

Kritische massa en wereldwijde concurrentie. Bij de verwezenlijking van O&O-doelstellingen waarvan de kritische massa ook afzonderlijk de capaciteiten van elke lidstaat apart te boven gaat en die dus per definitie alleen in Europees verband kunnen worden gerealiseerd, zoals omvangrijke infrastructuur- of sommige grote technologieprojecten, is het voor de Europese actoren nog belangrijker dan voor de andere betrokkenen om óók de confrontatie met de wereldwijde concurrentie aan te gaan (zie ook de paragraaf over de internationale dimensie van onderzoek) en zich op wereldniveau te bewijzen. Hier geldt ook datgene wat over technologieplatforms is opgemerkt.
1.2

Het document is het vervolg op de mededeling over de vennootschapsbelasting (Vpb) (1), waarin de Commissie reeds voorstelde om richtsnoeren te formuleren voor de interpretatie van de rechtspraak van het Hof van Justitie (HvJ) ter zake. Wat dividenden van particulieren betreft, gaat zij in op het arrest Verkooijen. (2) De gelijkstelling van in- en uitgaande dividenden met kapitaalverkeer is een rechterlijke constructie. Dividenden worden namelijk niet expliciet in het verdrag of de richtlijn genoemd.
3.1.2.2.

Terwijl het zinvol is inzake overname- of asielaangelegenheden ernaar te verwijzen dat onderdanen van derde landen niet naar of via een derde land kunnen worden verwijderd of dat zij als vluchteling door de lidstaten kunnen worden erkend indien zij in betrokken derde land reëel risico lopen op de onder artikel 4 genoemde gronden te worden vervolgd, lijkt opneming van genoemde clausule in het kader van het kleine grensverkeer overbodig.
1.5

In 2003 bracht het Comité een advies uit over het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 90/435/EEG betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (COM(2003) 426 def.) (rapporteur: de heer Polverini). Ook een dit advies kon het Comité zich vinden in de voorstellen voor eliminatie of in ieder geval terugdringing van dubbele of meervoudige heffing over winsten die worden uitgedeeld door een dochter in de lidstaat van de moedermaatschappij of van permanent verblijf.
4.9.1

Lid 2. Het EESC vraagt zich af of de procedures zoals bepaald door de Commissie, niet onnodig ingewikkeld zijn. De procedures voorafgaand aan de goedkeuring zouden gewijzigd kunnen worden, en men zou meer kunnen vertrouwen op het register van de EAV. Het Comité vraagt zich ook af of de werking van de EAV niet zal worden vertraagd door deze nieuwe procedures. Lid 2 moet duidelijker worden verwoord en het EESC stelt voor dat alleen de claims in de officiële talen van de EU worden vertaald, terwijl de ondernemingen meer armslag wordt gelaten wat betreft het vertalen voor marketing-doeleinden. Net als m.b.t. artikel 15 kan men zich afvragen of het opleggen van termijnen wel zin heeft of dat hiermee te veel tijd verloren gaat. Het proces van goedkeuring kan hierdoor onnodig worden getraineerd, omdat het o.g.v. lid 1 en lid 2 de EAV is die het tempo bepaalt.
1.2.

In artikel 15, lid 1, van deze verordening werd bepaald dat de Commissie uiterlijk op 31 december 2003 aan het Europees Parlement en de Raad een verslag diende voor te leggen over de productietendensen in de verschillende lidstaten, de invloed van de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening op de afzet en de economische levensvatbaarheid van de sector; tevens diende daarin het maximumgehalte aan onzuiverheden en scheven voor korte vlasvezels en voor hennepvezels te worden behandeld.
3.6

De Commissie wijst er terecht op dat er wat duurzame hulpbronnen betreft soms sprake is van overexploitatie. Over hout schrijft de Commissie bijvoorbeeld dat slechts een deel van de jaarlijkse aanwas werkelijk gebruikt wordt, wat betekent dat het in ruime mate voor andere (milieuvriendelijke) doeleinden gebruikt zou kunnen worden. Dit is aan de ene kant zeker juist, maar er moet ook met twee andere aspecten rekening worden gehouden: bossen hebben – als alle ecosystemen – niet alleen een materiële functie, maar ook een zeer aanzienlijk immaterieel belang, bijvoorbeeld als ecosysteem of recreatiegebied. Deze aspecten, maar ook hun beschermingsfunctie (tegen hoog water of lawines), kunnen op gespannen voet staan met een maximaal commerciële exploitatie. Aan de andere kant zijn bossen geografisch zeer ongelijk verdeeld; door de enorme schade aan bossen in delen van de toetredingslanden (bijvoorbeeld het Erz-, Riesen- en Isergebergte) is niet alleen een potentieel lokaal te gebruiken natuurlijke hulpbron verwoest, maar is ook het extreme hoge water van de Oder (1997) en de Elbe (2002) mede veroorzaakt.
3.10

Er valt een aanzienlijke stijging te verwachten van de aanschafprijs en onderhoudskosten van voertuigen, als gevolg van de invoering van intelligente veiligheidssystemen. Bijkomende veiligheidssystemen zijn alleen mogelijk indien de consument bereid is hiervoor te betalen. Het zal van fundamenteel belang zijn de consument ervan te overtuigen dat de extra kosten zich vertalen in een verminderd risico van ongevallen. Ook daarom is het bijhouden van ongevalsoorzaakstatistieken – waarover in de Mededeling wordt gesproken – door het eSafety Forum, van fundamenteel belang. Het is met name zaak dat het CARE-systeem (5) wordt gereorganiseerd, en dat voortaan ook de oorzaken van ongevallen worden bijgehouden en geanalyseerd, zo veel mogelijk in combinatie met de gegevens die door sommige autofabrikanten worden verzameld.
1.3.1

Er zij aan herinnerd dat verwondingen bij dit soort ongevallen twee oorzaken kunnen hebben: verwondingen ten gevolge van het „eerste” contact van de voetganger of fietser met de voorzijde van de auto, en vaak ook verwondingen ten gevolge van het „tweede” contact van de voetganger of fietser met het wegdek. In ieder geval staat het vast dat het een illusie is te hopen dat een voetganger beschermd kan worden als het „eerste” contact bij een snelheid van meer dan 40 km/h plaatsvindt. Als de botssnelheid evenwel lager is, kunnen de gevolgen worden gereduceerd; dit geldt met name voor het stadsverkeer dat voor vrijwel de helft van de ongevallen verantwoordelijk is.
1.1

Verwacht wordt dat de tweede aardgasmarktrichtlijn, die is goedgekeurd in juni 2003, zal leiden tot de nodige structurele wijzigingen in het regelgevend kader, bedoeld om de resterende obstakels voor de voltooiing van de interne markt uit de weg te ruimen. De richtlijn bepaalt dat alle niet-huishoudelijke afnemers van gas vanaf 1 juli 2004 hun leverancier vrij mogen kiezen en alle particuliere consumenten per 1 juli 2007. Ook krijgen derden toegang tot transmissie- en distributienetten op basis van gepubliceerde en gereguleerde tarieven en komt er een onderhandelde of gereguleerde toegang tot opslagfaciliteiten. De richtlijn voorziet verder in een juridische ontvlechting van transmissie- en grote resp. middelgrote distributiebedrijven en in de instelling van een regelgevende instantie in elke lidstaat.
2.

In de context van een „Europa van de burgers” is het van groot belang dat het Gemeenschapsrecht begrijpelijk en transparant is. Europees Parlement, Raad en Commissie hebben er dan ook op gewezen dat meermaals gewijzigde wetteksten gecodificeerd moeten worden; bij een Interinstitutioneel akkoord van 20 december 1994 zijn zij een versnelde werkmethode hiervoor overeengekomen. Bij codificatie mogen geen inhoudelijke wijzigingen in de betrokken wetteksten aangebracht worden.
KENNISGEVING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK TOT INTREKKING VAN DE KESNNISGEVING BETREFFENDE HET OPLEGGEN VAN SACTIES VOOR NIET-NALEVING VAN DE VERPLICHTING TOT HET AANHOUDEN VAN MINIMUMRESERVES

(2021/C 418/04)

In artikel 7, lid 1, van Verordening (EG) nr. 2531/98 van de Raad van 23 november 1998 met betrekking tot de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank wordt onder meer bepaald dat wanneer een instelling geheel of gedeeltelijk in gebreke blijft wat betreft het nakomen van de overeenkomstig die verordening opgelegde reserveverplichtingen en hierop betrekking hebbende verordeningen of beschikkingen van de Europese Centrale Bank (ECB), de ECB bevoegd is tot het opleggen van sancties. Bepaalde onderdelen van het sanctiebeleid zijn openbaar gemaakt in de Kennisgeving van de Europese Centrale Bank betreffende het opleggen van sancties voor niet-naleving van de verplichting tot het aanhouden van minimumreserves (1). Deze elementen zijn overgeheveld naar Besluit (EU) 2021/1815 van de Europese Centrale Bank (ECB/2021/45) (2).

Kennisgeving (2000/C 39/04) wordt hierbij ingetrokken met ingang van 3 november 2021.

(1) PB C 39 van 11.2.2000, blz. 3.

(2) Besluit (EU) 2021/1815 van de Europese Centrale Bank van 7 oktober 2021 betreffende de methode die wordt toegepast voor de berekening van sancties wegens niet-naleving van de verplichting tot het aanhouden van minimumreserves en de daarmee verband houdende minimumreserveverplichtingen (ECB/2021/45) (PB L 367 van 15.10.2021, blz. 4).
KENNISGEVING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK BETREFFENDE HET OPLEGGEN VAN SANCTIES VOOR NIET-NALEVING VAN DE VERPLICHTING TOT HET AANHOUDEN VAN MINIMUMRESERVES

(2000/C 39/04)

Artikel 7, lid 1, van Verordening (EG) nr. 2531/98 van de Raad van 23 november 1998 met betrekking tot de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank bepaalt onder meer dat wanneer een instelling geheel of gedeeltelijk van gebreke blijft wat betreft het nakomen van de overeenkomstig die verordening en daarop betrekking hebbende verordeningen of beschikkingen van de ECB opgelegde reserveverplichtingen, de Europese Centrale Bank (ECB) bevoegd is tot het opleggen van zekere sancties.

Teneinde te zorgen voor doorzichtigheid ten aanzien van het door de ECB gevolgde beleid inzake sancties op het terrein van reserveverplichtingen, heeft de ECB besloten tot openbaarmaking van de volgende onderdelen uit dat beleid inzake sancties dat zij tot verdere kennisgeving zal toepassen:

1. Het bedrag van de door de Europese Centrale Bank, opgelegde sanctie in het geval van niet-naleving van de verplichting tot het aanhouden van minimumreserves

In het geval van niet-naleving van de verplichting tot het aanhouden van het vereiste niveau van minimumreserves, overeenkomstig de verordeningen van de Raad of daarop betrekking hebbende verordeningen of beschikkingen van de ECB, zal een sanctie worden opgelegd die wordt berekend als een boetebetaling van 2,5 procentpunten boven het gemiddelde, genomen over de reserveperiode waarin de overtreding zich voordeed, van de marginale beleningsrente van het Europees Stelsel van Centrale Banken, toegepast op het dagelijkse gemiddelde bedrag van de door de betrokken instelling niet aangehouden minimumreserves.

De boetebetaling wordt berekend door middel van de volgende formule:

>REFERENTIE NAAR EEN GRAFIEK>

Waarbij

Pt= de boetebetaling die is verschuldigd ten gevolge van het niet aanhouden van de vereiste reserves voor reserveperiode t

Dt= het bedrag van vereiste reserves die niet zijn aangehouden voor reserveperiode t (als een dagelijks gemiddelde)

nt= het aantal kalenderdagen in reserveperiode t

i= de kalenderdag en reserveperiode t

MLRi= de marginale beleningsrente op dag i

2. Herhaalde niet-naleving van de minimumreserveverplichtingen

Indien een reserveplichtige instelling haar verplichting tot het aanhouden van het vereiste niveau van minimumreserves meer dan twee keer niet naleeft gedurige enige twaalfmaandse periode, zal deze instelling worden geacht een herhaalde niet-naleving te hebben gepleegd.

Voor elke herhaalde niet-naleving zal een sanctie worden opgelegd, die wordt berekend overeenkomstig de onder 1 hierboven vermelde formule, van een boete van 5 procentpunten boven het gemiddelde, genomen over de reserveperiode waarin de overtreding zich voordeed, van de door de betrokken instelling niet aangehouden minimumreserves.
2.

Terwijl de wijziging van Verordening (EG) nr. 1338/2001 onontbeerlijk is om het vervoer van vervalsingen ten behoeve van het Kader mogelijk te maken, alsook het vrijgeven van vervalsingen door nationale autoriteiten, zou kunnen worden onderzocht in hoeverre gezamenlijk optreden op grond van Titel VI van het EU-Verdrag in dat opzicht nuttig kan zijn. In concreto zou de toepasselijkheid van artikel 31, lid 1, sub e) van het EU-Verdrag kunnen worden overwogen, aangezien de in beslag genomen vervalsingen worden gebruikt als bewijsmiddel in bij nationale gerechtelijke instanties aanhangige strafprocedures. Met name dienen de lidstaten te waarborgen dat, voorzover de rechten van verdachten en in staat van beschuldiging gestelden niet worden geschaad, het personeel van NAC's en NCB's die geen NAC's zijn, ten behoeve van het Kader rechtmatig een hoeveelheid in beslag genomen valse bankbiljetten kan vervoeren en bewaren, op voorwaarde deze op eerste aanvraag onmiddellijk terug te bezorgen aan de vervolgende of justitiële autoriteiten.
AANBEVELING VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK

van 10 februari 2000

betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken

(ECB/2000/2)

(2000/C 62/07)

DE RAAD VAN BESTUUR VAN DE EUROPESE CENTRALE BANK,

Gelet op de Statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank, inzonderheid artikel 27.1,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en van de nationale centrale banken (NCB's) worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants die zijn aanbevolen door de Raad van Bestuur van de ECB en aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

(2) De externe accountants die in Aanbeveling nr. ECB/1998/5 van de ECB(1) zijn aanbevolen, komen overeen met de huidige door elke deelnemende NCB benoemde accountants en doen geen afbreuk aan het recht van de ECB om, indien zich daartoe de noodzaak voordoet vanwege een verandering in de situatie, andere externe accountants voor de NCB's aan te bevelen,

DOET DE VOLGENDE AANBEVELING:

- met ingang van het financiële jaar 2000, KPMG Deutsche Treuhand-Gesellschaft AG en Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG te benoemen als externe accountants van de Deutsche Bundesbank voor de jaarrekeningen;

- dat de Raad van de Europese Unie zijn Besluit nr. 1999/70/EG(2) betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken dienovereenkomstig aanpast.

Deze aanbeveling wordt gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Deze aanbeveling is gericht tot de Raad van de Europese Unie.

Gedaan te Frankfurt am Main, 10 februari 2000.

De president van de ECB

Willem F. DUISENBERG

(1) PB C 411 van 31.12.1998, blz. 11.

(2) PB L 22 van 29.1.1999, blz. 69.