NL Publicatieblad van de Europese Unie C 17/91

Advies van het Comité van de Regio's — Prioritaire stoffen op het gebied van het waterbeleid

2013/C 17/14

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S

— is ingenomen met het voorstel van de Commissie om de lijst met prioritaire stoffen op het gebied van het waterbeleid uit te breiden, en meent dat het ter verwezenlijking van de doelstellingen van het voorstel nodig of op zijn minst het overwegen waard is om in de lijst met prioritaire stoffen en prioritaire gevaarlijke stoffen ook geneesmiddelen op te nemen;

— verzoekt de verantwoordelijke diensten van de Commissie om de vergunning voor deze stoffen tegen het licht te houden en in de vorm van een aanbeveling te oordelen of deze op de EU-markt gebruikt mogen worden; vindt het belangrijk dat er reeds in de fase van fabricage en goedkeuring van geneesmiddelen naar wordt gekeken hoe de milieueffecten ervan kunnen worden verminderd; is van mening dat er maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat de monitoringactiviteiten voor de lokale en regionale overheden kostenefficiënt zijn;

— dringt erop aan om de periode waarbinnen de lidstaten uitvoering dienen te geven aan de richtlijn, te verlengen tot 24 maanden na vaststelling ervan, zodat ze een juist beeld kunnen krijgen van de gevolgen van deze nationale wettelijke bepalingen en de voor lokale en regionale overheden te maken kosten over een langere periode kunnen worden gespreid;

— zou graag willen dat de lidstaten voor de stoffen met de nummers 2, 5, 15, 20, 22, 23, 28 en 34 t/m 48 de MKN toepassen, te beginnen met de bijwerking van de stroomgebiedbeheerplannen op zijn vroegst in 2021, met als doel een goede chemische toestand voor deze stoffen te verwezenlijken in 2027;

— is het ermee eens dat de lidstaten elke stof op de toezichtlijst dienen te monitoren, maar is van mening dat hiermee best wordt aangevangen binnen 12 maanden na de opname van de stof in de toezichtlijst, zodat ze genoeg tijd hebben om hiervoor de nodige voorbereidingen te treffen; wil dat de lidstaten bij de monitoring van de in de Toezichtlijst opgenomen stoffen ook de mogelijkheid hebben om grensoverschrijdend samen te werken;

— acht het heel belangrijk dat informatie over gevaarlijke stoffen toegankelijk wordt gemaakt en dat de transparantie op dit gebied wordt gewaarborgd, omdat de bevolking het recht heeft om te weten hoe de toestand van het aquatische milieu is en welke maatregelen op stapel staan om hier verbetering in aan te brengen.

Rapporteur Urve ERIKSON (EE/EA), lid van de gemeenteraad van Tudulinna Referentiedocument Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijnen 2000/60/EG en 2008/105/EG betreffende prioritaire stoffen op het gebied van het waterbeleid COM(2011) 876 final – 2011/0429 (COD)

I. BELEIDSAANBEVELINGEN

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S

A. Algemene opmerkingen

1. is ingenomen met het voorstel van de Commissie, waarin een centrale plaats is ingeruimd voor de lijst met prioritaire stoffen op het gebied van het waterbeleid, d.w.z. voor de in Bijlage X van de kaderrichtlijn (2000/60/EG) water opgesomde chemische stoffen die in de EU een groot gevaar vormen voor het aquatische milieu of via dit milieu voor de omgeving.

2. De voorgestelde wijzigingen liggen in de lijn van de tot 2020 van kracht zijnde EU-strategie tot behoud van de biodiversiteit. De voorstellen tot wijziging van de richtlijnen betreffende prioritaire stoffen op het gebied van het waterbeleid komen overeen met de in het kader van de biodiversiteitsstrategie geformuleerde doelstellingen en vormen een aanvulling hierop.

3. Het CvdR staat positief tegenover de verduidelijking van de definitie van gevaarlijke prioritaire stoffen en is er voorstander van dat de lijst van prioritaire stoffen wordt uitgebreid en dat er een lijst van te overwegen prioritaire stoffen wordt opgesteld. Aanvullingen van de lijst dienen altijd geschraagd te worden door deugdelijke wetenschappelijke gegevens over het effect van de stoffen in kwestie op mensen, dieren en planten; ook moeten de kosten voor het toezicht op deze stoffen en de verwijdering ervan uit de watercyclus op te brengen zijn.

4. De waterkwaliteit moet nog verder worden verbeterd, omdat de instandhouding van een evenwichtig aquatisch milieu onontbeerlijk is voor de volksgezondheid en het ecosysteem in het algemeen. Bovendien is een goed beheer van stromend en stilstaand water economisch gezien gunstig voor de aquacultuur.

5. Het opstellen van een toezichtlijst is een geschikte maatregel om de watervoorraden in de EU beter te beschermen. Dit mechanisme is in het leven geroepen om, via een doelgerichte monitoring van mogelijk gevaarlijk stoffen in de EU, een betere prioritering van deze stoffen mogelijk te maken bij een toekomstige herziening van de lijst.

6. De bijdrage die op lokaal en regionaal niveau wordt geleverd aan de bescherming van het milieu, is van groot belang. Dit is te danken aan de mogelijkheid om ter plaatse gebruik te maken van de voorhanden kennis en heeft ook te maken met het feit dat lokale en regionale gemeenschappen onevenredig zwaar worden getroffen door prioritaire stoffen en prioritaire gevaarlijke stoffen die schadelijk zijn voor het aquatische milieu.

B. Beleidsaanbevelingen

7. Het CvdR staat achter de door de Commissie voorgestelde wijziging die inhoudt dat, ter verwezenlijking van de doelstelling van een goede ecologische status van alle wateren in de EU, niet alleen op nationaal niveau maar ook op lokaal niveau en op het niveau van stroomgebieden normen voor chemische stoffen moeten worden vastgesteld. De lidstaten zullen genoeg tijd en extra middelen moeten krijgen om de nodige wettelijke en bestuurlijke regelingen te treffen en de bepalingen inzake een goede chemische en ecologische toestand op te kunnen volgen.

8. Het CvdR kan zich vinden in de beginselen betreffende het toezicht op gevaarlijke stoffen, inhoudende dat de oorzaken van verontreiniging ter plaatse moeten worden onderzocht, en wel zo snel mogelijk en zo dicht mogelijk bij de bron, maar tevens op een kosteneffectieve en milieuvriendelijke wijze. Als er geen aanvullende maatregelen worden genomen, kan het milieu ernstige en langdurige schade oplopen. Daarbij is het van vitaal belang dat potentiële bronnen van verontreiniging worden bestudeerd en in het oog worden gehouden, zodat de omvang van de verontreiniging en de risico's hiervan voor het aquatische milieu in een zo vroeg mogelijk stadium kunnen worden onderkend. Daarnaast is het cruciaal dat aan de hand van geschikte matrices wordt nagegaan langs welke weg gevaarlijke stoffen in het milieu terecht kunnen komen. Het CvdR dringt dan ook aan op efficiënte emissiebeperkingen op EU-niveau.

9. Het CvdR deelt de opvatting dat persistente, bioaccumulerende of toxische stoffen (PBT's) en andere stoffen die zich gedragen als PBT's, nog tientallen jaren in gevaarlijke concentraties terug te vinden kunnen zijn in het aquatische milieu, zelfs als er reeds uitvoerige maatregelen zijn getroffen om de emissies te beperken of te beëindigen. Verder wijst het CvdR erop dat in de richtlijn wordt gesproken over "het gevaar" van de stoffen en niet over "de risico's" ervan. In de ontwerprichtlijn worden daarom bepaalde maximumconcentraties van stoffen voorgesteld, zonder dat wordt ingegaan op de risico's die ontstaan als er reacties met andere stoffen in het aquatische milieu optreden. Zowel met het oog op de analyse van de situatie als vanuit financieel oogpunt zou het nuttiger zijn als werd toegezien op de gevolgen van de chemische verbindingen tussen de in de binnenwateren voorkomende stoffen, zeker als we bedenken dat deze verbindingen zelfs in extreem lage concentraties het aquatische milieu kunnen beïnvloeden.

10. Het is heel belangrijk dat informatie over gevaarlijke stoffen toegankelijk wordt gemaakt en dat de transparantie op dit gebied wordt gewaarborgd. De bevolking heeft het recht om te weten hoe de toestand van het aquatische milieu is en welke maatregelen op stapel staan om hier verbetering in aan te brengen.

11. De lidstaten hebben inderdaad de taak om de in de Toezichtlijst opgenomen stoffen in het oog te houden, maar wel zou het goed zijn als hiermee binnen een jaar na opname van de stof in de lijst wordt begonnen, zodat er voldoende tijd is om een en ander voor te bereiden.

12. Het CvdR wil niet dat de aan de monitoring gestelde eisen, zoals vastgelegd in artikel 8 ter van het richtlijnvoorstel, met name als gevolg van de mogelijkheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen worden verscherpt.

13. Om de doelstellingen van het voorstel te kunnen verwezenlijken is het nodig of op zijn minst het overwegen waard om in de lijst met prioritaire stoffen en prioritaire gevaarlijke stoffen ook geneesmiddelen op te nemen, omdat er wetenschappelijke bewijzen zijn dat geneesmiddelen die in het water terecht zijn gekomen, niet alleen schadelijk zijn voor het milieu, maar ook een bedreiging kunnen vormen voor de volksgezondheid en tot een "genetische verontreiniging" van vissoorten kunnen leiden. Uit de beoordeling door de Commissie blijkt dat de vermelde geneesmiddelen risico's met zich meebrengen voor wateren en mogelijk ook voor mensen. De verantwoordelijke diensten van de Commissie zouden daarom de vergunning voor deze stoffen tegen het licht moeten houden en in de vorm van een aanbeveling moeten oordelen of zij op de EU-markt gebruikt mogen worden. Daarom moet er beslist meer onderzoek komen naar behandelingstechnieken en de kosteneffectiviteit ervan. Het CvdR vindt het belangrijk dat er reeds in de fase van fabricage en goedkeuring van geneesmiddelen naar wordt gekeken hoe de milieueffecten ervan kunnen worden verminderd. De lokale en regionale overheden zullen bij de evaluatie en coördinatie van de huidige wet- en regelgeving moeten worden geraadpleegd over de analytische en tegelijk optimale mogelijkheden van het toezicht hierop, terwijl ervoor gezorgd dient te worden dat de maatregelen kostenefficiënt zijn.

14. Waterverontreiniging is een grensoverschrijdend verschijnsel. Het is dan ook verheugend dat er nu pan-Europese normen voor de kwaliteit van het water zijn opgesteld. Van de lidstaten wordt verlangd dat ze toezien op de aanwezigheid van prioritaire stoffen in hun wateren en melding maken van overschrijding van de milieukwaliteitsnormen, waarbij samenwerking tussen de verschillende regio's wordt toegejuicht. Vastgelegd zal moeten worden op welke wijze en waar het toezicht op biota zal plaatsvinden, zodat er vergelijkingen kunnen worden gemaakt tussen alle lidstaten. Gezegd moet worden dat invoering van een toezichtlijst op EU-niveau in zeer belangrijke mate bijdraagt tot de inspanningen die de EU de laatste jaren verricht om betere milieunormen op te stellen op het gebied van bodemverontreiniging, luchtvervuiling, bescherming van de biologische diversiteit en duurzame ontwikkeling. Het is hier van cruciaal belang dat de lokale en regionale overheden bij de toekomstige plannen worden geraadpleegd, zodat een beeld wordt verkregen van de beste mogelijkheden die er zijn, en een duurzaam milieubehoud wordt gegarandeerd.

15. Het aquatische milieu kan ook verontreinigd worden als bepaalde producten die prioritaire en gevaarlijke stoffen bevatten, in de loop of op het einde van hun levenscyclus in het milieu terechtkomen. Het is dan ook zeer belangrijk dat nauwgezet toezicht wordt gehouden op probleemproducten met gevaarlijke bestanddelen en op hun verbreiding in de EU. Tegelijkertijd zullen ook de burgers moeten worden voorgelicht over deze producten, over een juiste omgang hiermee en over een verantwoord gebruik ervan, zodat er minder gevaarlijke stoffen uit deze producten in het milieu belanden. De situatie komt er vaak op neer dat, ook al worden er geen producten met gevaarlijke stoffen vervaardigd en er geen gebruik wordt gemaakt van de chemicaliën in kwestie, men toch wordt geconfronteerd met de milieu-effecten van geïmporteerde goederen en producten. Met het oog op een goede ecologische status van het aquatische milieu is het van belang dat de geplande maatregelen in een groter verband worden gezien. Bovendien is het wellicht tijd om de huidige maximumresidugehalten (MRL's) voor levensmiddelen te herzien, zeker als het om de import van voedselproducten van plantaardige oorsprong gaat.

16. Het CvdR bekritiseert in dit verband dat de Commissie nog steeds geen voorstel heeft geformuleerd voor een uniforme Europese regeling voor de emissiebeheersing c.q. de productie en het op de markt brengen van prioritaire stoffen of producten die deze stoffen bevatten, waarmee de lidstaten de nakoming van de in het richtlijnvoorstel genoemde vereisten kunnen waarborgen.

Rol van de lokale en regionale overheden

17. Een van de primaire doelstellingen van het milieubeleid van de EU dient te zijn dat er geen onherstelbare schade aan het aquatische milieu wordt toegebracht. Hier heeft het Comité van de Regio's als spreekbuis van het lokale en regionale niveau in de EU een belangrijke taak te vervullen. Met hulp van de lokale en regionale overheden is het Comité van de Regio's in staat om de op subnationaal niveau voorhanden kennis te verzamelen en een bijdrage te leveren aan de monitoring waarvoor de lidstaten zelf verantwoordelijk zijn. Als de problemen op lokaal en regionaal niveau met hulp van de decentrale overheden worden geïdentificeerd en de lokale en regionale bestuurders de nodige opleidingen en cursussen worden aangeboden, zouden de voorgestelde wijzigingen betreffende deze richtlijnen effectiever kunnen worden doorgevoerd en de gerezen problemen gemakkelijker kunnen worden opgelost.

18. Omdat het waarborgen van een gezond aquatisch milieu essentieel is voor de levenskwaliteit van de mensen en ook voor de ontwikkeling van het bedrijfsleven, spelen de lokale en regionale overheden hier een centrale rol.

19. De rol van de lokale en regionale overheden bij het verspreiden van informatie over de chemische toestand van het aquatische milieu en de hierop betrekking hebbende maatregelen op alle maatschappelijke niveaus valt niet te onderschatten. Een maatschappelijk draagvlak en burgerinspraak zijn nodig om te garanderen dat de watervoorraden worden beschermd, de problemen in kaart worden gebracht en de beste maatregelen worden genomen om de ze op te lossen, alsook de kosten van een en ander in te schatten.

Het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel

20. In de EU bestrijken gedeelde stroomgebieden waarbij nationale grenzen worden overschreden, bij elkaar 60% van de oppervlakte. Voor een efficiënte bescherming van watervoorraden is dan ook een gemeenschappelijke EU-aanpak nodig. In onderhavig document beperkt het CvdR zich tot de identificatie van prioritaire stoffen en de vaststelling van gemeenschappelijke milieukwaliteitsnormen. Er worden naast de reeds bestaande maatregelen op EU-niveau geen nieuwe maatregelen voorgesteld. Het is aan de lidstaten om specifieke en aanvullende maatregelen te treffen voor het monitoren van de verontreiniging. Zij zijn het die met inachtneming van de plaatselijke omstandigheden de meest effectieve manier ter verwezenlijking van de doelstellingen kunnen kiezen.

21. Omdat de voorgestelde maatregelen zo specifiek van aard zijn dat de lidstaten alleen niet in staat zijn om deze uit te voeren, en ze zo grootschalig en ingrijpend zijn dat ze beter op EU-niveau kunnen worden genomen, is het voorstel niet strijdig met het in art. 5 van het EU-Verdrag verankerde subsidiariteitsbeginsel. Het voorstel is ook in overeenstemming met het in hetzelfde artikel genoemde evenredigheidsbeginsel, omdat het niet verder gaat dan wat nodig is om de doelstellingen te verwezenlijken.

22. Hoewel de Commissie in de Toelichting bij haar voorstel aangeeft dat er geen gevolgen voor de begroting worden verwacht, zal er toch rekening mee moeten worden gehouden dat in de lidstaten de extra monitoringtaken, de identificatie van nieuwe stoffen en de verwijdering van nieuwe gevaarlijke stoffen ook voor regio's en gemeenten tot hogere kosten zullen leiden. Omdat er voor het behoud van een schoon leefmilieu toch het een en ander veranderd zal moeten worden, heeft het zin om de voorwaarden te scheppen voor een goede ecologische status van de watervoorraden, anders zullen in de toekomst de kosten om het water weer schoon te krijgen veel hoger uitvallen. Op de lange termijn zal de bescherming van de watervoorraden zeer kostenbesparend blijken te zijn.

23. Naar de inschatting van de Commissie zal uitvoering van de richtlijn vooral als positief gevolg hebben dat de zuivering van drinkwater minder kosten met zich mee zal brengen. Als de concentratie van prioritaire stoffen in het aquatische milieu kleiner wordt, heeft dat gevolgen voor de kwaliteit van het drinkwater en de voedingsmiddelen en indirect dus ook voor de volksgezondheid. Ook de lagere kosten voor gezondheidszorg dienen hier dus te worden aangemerkt als een voordeel.

II. AANBEVELINGEN VOOR WIJZIGINGEN

Wijzigingsvoorstel 1

Artikel 2, wijziging van Richtlijn 2008/105/EG: invoeging in Artikel 3

Door de Commissie voorgestelde tekst Wijzigingsvoorstel Artikel 3 Artikel 3 1. Overeenkomstig artikel 1 van deze richtlijn en artikel 4 van Richtlijn 2000/60/EG passen de lidstaten de MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I bij deze richtlijn toe op oppervlaktewaterlichamen. 1. Overeenkomstig artikel 1 van deze richtlijn en artikel 4 van Richtlijn 2000/60/EG passen de lidstaten de MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I bij deze richtlijn toe op oppervlaktewaterlichamen. De lidstaten passen de MKN op oppervlaktewaterlichamen toe overeenkomstig de in deel B van bijlage I vastgestelde voorschriften. De lidstaten passen de MKN op oppervlaktewaterlichamen toe overeenkomstig de in deel B van bijlage I vastgestelde voorschriften. 2. Voor de stoffen met de nummers 5, 15, 16, 17, 21, 28, 34, 35, 37, 43 en 44 in deel A van bijlage I, passen de lidstaten de biota-MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I toe. Voor de overige stoffen passen de lidstaten de water-MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I toe. 2. Voor de stoffen met de nummers 2, 5, 15, 20, 22, 23, 28 en 34 t/m 48 passen de lidstaten de MKN toe, te beginnen met de bijwerking van de stroomgebiedbeheerplannen in 2021, met als doel een goede chemische toestand voor deze stoffen te verwezenlijken in 2027. 2. 3 Voor de stoffen met de nummers 5, 15, 16, 17, 21, 28, 34, 35, 37, 43 en 44 in deel A van bijlage I, passen de lidstaten de biota-MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I toe. Voor de overige stoffen passen de lidstaten de water-MKN zoals vastgesteld in deel A van bijlage I toe.

Motivering

Aanbevolen wordt om een nieuw lid 2 in te voegen. In de ontwerprichtlijn wordt voorgesteld om genoemde stoffen al in 2015 op te nemen in het stroomgebiedbeheersplan. De termijn is dan zo kort dat er nog niet genoeg monitoringdata voorhanden zullen zijn om voldoende inzicht te krijgen in de belasting en de toestand van de wateren, zodat er geen basis is voor het nemen van maatregelen. Bovendien is er nog maar zeer weinig bekend over mogelijke maatregelen die de belasting bij deze stoffen kunnen verminderen. De termijn is te kort om deze stoffen adequaat mee te nemen in de herziening van het tweede beheerplan, dat eind 2014 officieel moet worden gepresenteerd.

Wijzigingsvoorstel 2

Artikel 2, wijziging van Richtlijn 2008/105/EG: invoeging in Artikel 8 ter – Toezichtlijst, lid 4

Door de Commissie voorgestelde tekst Wijzigingsvoorstel van het CvdR 4. De lidstaten monitoren elke stof op de toezichtlijst in geselecteerde representatieve monitoringstations over een periode van ten minste 12 maanden die aanvangt binnen 3 maanden na de opname van de stof in de toezichtlijst. 4. De lidstaten monitoren elke stof op de toezichtlijst in geselecteerde representatieve monitoringstations over een periode van ten minste 12 maanden die aanvangt binnen 3 12 maanden na de opname van de stof in de toezichtlijst. Elke lidstaat selecteert ten minste één station per geografisch gebied van gemiddeld 15 000 km2 met een minimum van één per lidstaat. Elke lidstaat selecteert ten minste één station, rekening houdend met het per geografische gebied dat binnen zijn invloedssfeer valt; als richtwaarde hiervoor geldt van gemiddeld15 000 km2 met een minimum van één per lidstaat. Bij de monitoring van de in de Toezichtlijst opgenomen stoffen kunnen de lidstaten ook grensoverschrijdend samenwerken. Bij het selecteren van representatieve stations en het vastleggen van de monitoringfrequentie en het tijdspad voor elke stof houden de lidstaten rekening met de gebruiksmodellen van de stof. De monitoringfrequentie mag niet lager liggen dan eenmaal per jaar. Bij het selecteren van representatieve stations en het vastleggen van de monitoringfrequentie en het tijdspad voor elke stof controleren de lidstaten de productievolumes en houden de lidstaten ze rekening met de gebruiksmodellen van de stof,de concentraties en de uitwerking op het milieu. De monitoringfrequentie mag niet lager liggen dan eenmaal per jaar.

Motivering

Met de monitoring van de stoffen die zijn opgenomen in de Toezichtlijst (zie het aan Richtlijn 2008/105/EG op voorstel van de Commissie toe te voegen artikel 8 ter), dient al heel snel na opname van een stof in de lijst te worden begonnen. Omdat de lidstaten onvoldoende informatie hebben over de details van de aanstaande monitoring, zou een termijn van 3 maanden wel erg kort zijn om een begroting op te stellen, de financiering rond te krijgen, aanbestedingsprocedures te organiseren, monsters te nemen en deze met adequate methoden te analyseren.

Bij het monitoren van de stoffen die in de Toezichtlijst zijn opgenomen, is samenwerking zinvol en noodzakelijk, zeker in het geval van grensoverschrijdende wateren. Zonder samenwerking kunnen de kosten van het ontwikkelen van nieuwe analysemethoden bijzonder hoog oplopen. Als de activiteiten op het gebied van monitoring en analyse gezamenlijk worden georganiseerd, zou dit economisch voordeliger zijn en zouden de analyses beter met elkaar kunnen worden vergeleken. Het ontwikkelen van samenwerkingsmogelijkheden is niet in tegenspraak met het opzetten van onafhankelijke regionale stations. Monitoringactiviteiten die gezamenlijk worden georganiseerd, wekken meer vertrouwen.

Wijzigingsvoorstel 3

Artikel 2, wijziging van Richtlijn 2008/105/EG: invoeging in Artikel 8 ter – Toezichtlijst, lid 5

Door de Commissie voorgestelde tekst Wijzigingsvoorstel van het CvdR 5. De lidstaten brengen binnen 18 maanden nadat de stof is opgenomen in de toezichtlijst en elke daaropvolgende 12 maanden zolang de stof op de lijst staat, verslag uit aan de Commissie over de resultaten van de krachtens lid 4 uitgevoerde monitoring. Het verslag bevat informatie over de representativiteit van het station en de monitoringstrategie. 5. De lidstaten brengen binnen 18 24 maanden nadat de stof is opgenomen in de toezichtlijst en elke daaropvolgende 12 maanden zolang de stof op de lijst staat, verslag uit aan de Commissie over de resultaten van de krachtens lid 4 uitgevoerde monitoring. Het verslag bevat informatie over de representativiteit van het station, en de monitoringstrategie en eventueel de grensoverschrijdende samenwerking.

Motivering

Als wijzigingsvoorstel 1 wordt goedgekeurd, zal automatisch ook de termijn waarbinnen verslag moet worden uitgebracht, verlengd dienen te worden.

Wijzigingsvoorstel 4

Artikel 3, lid 1

Door de Commissie voorgestelde tekst Wijzigingsvoorstel van het CvdR 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op (1) aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op (2) aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.

Motivering

De algemene effectbeoordeling van het op EU-niveau opgestelde voorstel is niet geschikt om de gevolgen van de door de afzonderlijke lidstaten in te voeren wettelijke bepalingen nauwkeurig in te schatten. Om een juist beeld te krijgen van de gevolgen van deze nationale wettelijke bepalingen, moet empirisch veldonderzoek worden verricht, waarmee 24 à 36 maanden heen zullen gaan en veel kosten gemoeid zijn. De ontwikkeling van nieuwe identificatiemethoden vergt tijd en veel geld. Aan de eisen uit het voorstel kan gemakkelijker worden voldaan als de te maken kosten over een langere periode worden gespreid.

Brussel, 30 november 2012 De voorzitter van het Comité van de Regio's Ramón Luis VALCÁRCEL SISO

(1) 12 maanden na vaststelling van deze richtlijn.

(2) 12 24 maanden na vaststelling van deze richtlijn.