over de uitoefening van de bevoegdheid tot het vaststellen van gedelegeerde handelingen die aan de Commissie is toegekend bij Richtlijn 2016/802/EU van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (codificatie)

Wanneer dat gerechtvaardigd is in het licht van de wetenschappelijke en technische vooruitgang op het gebied van alternatieve emissiereductiemethoden en op zodanige wijze dat de strikte samenhang met de desbetreffende door de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) vastgestelde instrumenten en normen wordt gewaarborgd, is de Commissie uit hoofde van de zwavelrichtlijn bevoegd om gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van:

Het belangrijkste doel van de zwavelrichtlijn bestaat in het verminderen van de schadelijke gevolgen voor de gezondheid en de schade aan het milieu die wordt veroorzaakt door de emissies van zwaveldioxide (SO2) ten gevolge van de verbranding van bepaalde soorten vloeibare brandstoffen. Dit is een belangrijk doel voor de EU in het kader van de Green Deal en van de ambitie om alle verontreiniging tot nul terug te dringen en duurzame mobiliteit te realiseren, ook via inspanningen door de maritieme sector.

Richtlijn 1999/32/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen is verschillende malen ingrijpend gewijzigd, meest recentelijk bij Richtlijn 2012/33/EU van 21 november 2012 wat het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen betreft, die op 17 december 2012 in werking is getreden en vóór 18 juni 2014 moest zijn omgezet.

VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD over de uitoefening van de bevoegdheid tot het vaststellen van gedelegeerde handelingen die aan de Commissie is toegekend bij Richtlijn 2016/802/EU van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (codificatie)

De Commissie heeft in 2017 reeds verslag uitgebracht over dergelijke uitoefening.

Hoewel de Commissie de uiterste termijn van negen maanden niet heeft gehaald, werd het verslag zo spoedig mogelijk aan het Europees Parlement en de Raad toegezonden zodat hun prerogatieven konden worden geëerbiedigd en de in artikel 16, lid 2, van de richtlijn vermelde termijn van drie maanden in acht kon worden genomen.

·artikel 13, lid 2, punt b), i), inzake monsterneming van scheepsbrandstof voor verbranding aan boord, op het moment van de levering aan schepen voor nalevingscontrole, volgens de richtsnoeren voor de bemonstering van stookolie om te bepalen of deze in overeenstemming is met de herziene bijlage VI bij MARPOL van de IMO , en analyse van het zwavelgehalte ervan;

op) de definitie van “ASTM-methode” als de methode die is omschreven in de uitgave van 1976 van de “American Society for Testing and Materials” betreffende de standaarddefinities en specificaties voor olieproducten en smeermiddelen;

Voorts heeft de Commissie op 16 april 2018 een verslag aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering en naleving van de in Richtlijn (EU) 2016/802 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen vastgestelde normen voor zwavel in scheepsbrandstoffen vastgesteld, waarin ook wordt verwezen naar haar uitoefening van uitvoeringsbevoegdheden die verband houden met de reikwijdte van de gedelegeerde bevoegdheden, ook al zijn deze tot dusver niet uitgeoefend.

Vanwege de dringende behoefte aan een uniforme en kosteneffectieve handhaving van de verplichtingen van de zwavelrichtlijn heeft de Commissie van haar uitvoeringsbevoegdheid immers een prioriteit gemaakt en gezorgd voor de ontwikkeling van: de technische grondslag voor uitvoeringshandelingen met betrekking tot de “methoden voor monsterneming” voor scheepsbrandstoffen, de definitie van een “representatief monster” en de “frequentie van monsterneming” voor scheepsbrandstoffen (overeenkomstig artikel 13, lid 4, van de zwavelrichtlijn).

Tijdens haar voorbereiding van de genoemde handelingen heeft de Commissie passend overleg gepleegd met de lidstaten en de relevante belanghebbenden , onder meer op deskundigenniveau, en heeft zij technische bijstand gekregen van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid.

Bijgevolg heeft de Commissie op 16 februari 2015 Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/253 goedgekeurd, waarin de voorschriften zijn gesteld voor de monsternemingsprocedure voor brandstof aan boord, de controle van brandstofleveranciers die verantwoordelijk zijn voor de aan schepen geleverde brandstof, alsook een verplicht aantal scheepscontroles en brandstofmonsternemingen die de lidstaten jaarlijks moeten uitvoeren ter controle van het zwavelgehalte van de scheepsbrandstoffen die worden gebruikt op schepen die zich in de wateren bevinden waarvoor zij bevoegd zijn.

Tot op heden is er echter onvoldoende nieuwe wetenschappelijke informatie om een bijwerking, door middel van gedelegeerde handelingen, van de desbetreffende bijlagen en artikelen van de in het vorige punt genoemde zwavelrichtlijn te rechtvaardigen. Daarom werd het niet passend geacht de technische normen voor fossiele brandstoffen te actualiseren. Dit strookt ook met de doelstelling van de EU om de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen te verminderen en zo strategische autonomie en klimaatneutraliteit te bereiken.

Er zijn geen specifieke actualiseringen vastgesteld, ook niet door de Internationale Maritieme Organisatie, met betrekking tot het toepassingsgebied van bijlage I inzake equivalente emissiewaarden voor emissiereductiemethoden die aan boord worden gebruikt, aangezien de voorschriften die zijn genoemd met betrekking tot het zwavelgehalte als enige van kracht zijn.

Wat betreft het deel in bijlage II dat betrekking heeft op de reinigingssystemen voor uitlaatgassen, heeft de IMO geen specifieke actualiseringen van de criteria voor lozingswater vastgesteld in de richtsnoeren voor reinigingssystemen voor uitlaatgassen waarnaar in Resolutie MEPC.184(59) van 17 juli 2009 wordt verwezen. In het licht van de huidige ontwikkelingen binnen de IMO met betrekking tot de evaluatie en harmonisatie van de voorschriften en richtsnoeren inzake het lozen van water van reinigingssystemen voor uitlaatgassen in het aquatisch milieu, met inbegrip van de voorwaarden en gebieden, kunnen de genoemde richtsnoeren in de toekomst dienovereenkomstig worden herzien.

Wat betreft het deel in bijlage II dat betrekking heeft op het gebruik van biobrandstoffen als alternatieve nalevingsmethode en de desbetreffende definities in Richtlijn 2009/28/EG ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen, is de enige actualisering de vaststelling van Richtlijn (EU) 2018/2001 (RED II), die een herschikking is van Richtlijn 2009/28/EG. In RED II wordt de definitie van biobrandstoffen als bedoeld in bijlage II bij de zwavelrichtlijn geactualiseerd, maar het gebruik van die brandstoffen in de maritieme sector bevindt zich nog in een zeer vroeg stadium. In het voorstel voor een FuelEU Maritime-verordening, dat deel uitmaakt van het door de Europese Commissie in juli 2021 ingediende wetgevingspakket “Fit for 55”, wordt echter ook verwezen naar nieuwe biobrandstoffen en andere koolstofvrije en koolstofarme brandstoffen. Voor de vaststelling van RED II en FuelEU Maritime kan een herziening van de definities en andere relevante aspecten betreffende biobrandstoffen in bijlage II bij de zwavelrichtlijn nodig zijn. Aangezien de FuelEU Maritime-verordening stroomvoorzieningssystemen op het vasteland voor aangemeerde schepen beschouwt als een emissieloze technologie in EU-havens, zou bovendien het toepassingsgebied van bijlage II in de toekomst kunnen worden verruimd.

Over het algemeen is er op dit moment slechts beperkte ervaring met de bepalingen van bijlage II bij de richtlijn, met name wat betreft het gebruik van LNG-verdampingsverliezen of biobrandstoffen als emissiereductiemethoden. Het is derhalve passend dat eventuele technische actualiseringen via een gedelegeerde handeling worden uitgesteld.

Bovendien zijn er geen significante actualiseringen beschikbaar betreffende de definities in artikel 2 voor a) “zware stookolie” voor gebruik op het land; e) soorten “gasolie voor de scheepvaart” overeenkomstig ISO 8217; en p) de uitgave van 1976 van de “American Society for Testing and Materials” betreffende de standaarddefinities en specificaties voor olieproducten en smeermiddelen. Tot op heden hebben slechts enkele lidstaten kennisgeving gedaan van relevante actualiseringen in het kader van de kennisgevingsprocedure uit hoofde van de transparantierichtlijn voor de eengemaakte markt (Richtlijn (EU) 2015/1535).