Advies over preventie van drugsgebruik

(95/C 102/08)

Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 25 januari 1994 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 23, 3e alinea, van zijn Reglement van Orde een advies op te stellen over preventie van drugsgebruik.

De Afdeling voor sociale aangelegenheden, gezinsvraagstukken, onderwijs en cultuur, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 december 1994 goedgekeurd. Rapporteur was mevrouw Guillaume.

Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 322e Zitting (vergadering van 25 januari 1995) het volgende advies uitgebracht, dat met meerderheid van stemmen (2 stemmen tegen, 16 onthoudingen) is goedgekeurd.

1. Algemene opmerkingen

1.1. De verspreiding van drugs en de hiermee verbonden verschijnselen nemen steeds verontrustender vormen aan.

Het aantal drugsverslaafden neemt onophoudelijk toe. Aan de hand van officiële cijfers wordt het totale aantal verslaafden in de EU-landen op 1,5 à 2 miljoen geschat. Daarbij zou deze taxatie nog wel eens aan de voorzichtige kant kunnen zijn. Het aantal jongeren en wel helemaal het aantal zeer jonge personen die hun eerste ervaring met drugs opdoen, nemen toe. 3,5 miljoen Europese jongeren onder 18 jaar (onder wie 500 000 jongeren onder 16 jaar) komen met drugs in aanraking. Het aantal drugsgerelateerde aidsgevallen vertoont een stijgende lijn. Ruim de helft van de aidspatiënten is verslaafd. Ook het probleem van verslaafde gedetineerden wordt groter; volgens officiële ramingen zou meer dan 30% van de gevangenispopulatie verslaafd zijn.

1.2. Ondanks alle inspanningen van de Europese regeringen, waaronder maatregelen ter bestrijding van illegale produktie, verkoop en aanbieden van alle soorten drugs, en de omvangrijke middelen die worden ingezet, zijn op het gebied van drugsbestrijding tot dusver niet de gewenste resultaten geboekt. Drugsmisbruik vormt een grote en nog steeds toenemende bedreiging van de samenleving. Aangezien drugsmisbruik in het verborgene plaatsvindt, is onderzoek naar aard en omvang ervan moeilijk, hetgeen ook al blijkt uit de afwezigheid van betrouwbare statistieken. Ook verschillen definities en opvattingen nog eens van land tot land, waardoor het beeld er niet duidelijker op wordt.

1.2.1. Weliswaar worden er grote drugsvangsten gedaan en wordt enig succes geboekt op het vlak van politie-onderzoek en de behandeling van verslaafden, maar toch neemt het aanbod aan illegale drugs in Europa voortdurend toe. De funeste gevolgen van de samenhang tussen drugs en criminaliteit worden steeds zichtbaarder : deze komen tot uiting in kleine criminaliteit, doordat drugsverslaafden aan geld moeten zien te komen om drugs te kopen, en in een nauwe relatie tussen illegale drugshandel en andere vormen van georganiseerde criminaliteit. De samenleving ondervindt hiervan steeds meer hinder en overlast.

1.2.2. Het overheidsbeleid is tot nu toe vooral gericht op de illegale aanbodzijde van de drugshandel, maar inmiddels wordt algemeen erkend dat controle en maatregelen m.b.t. de aanbodzijde op zichzelf niet volstaan om het drugsprobleem op te lossen.

1.2.3. Dit probleem heeft veel verschillende kanten en treft alle lagen van de bevolking. Door de financiële middelen evenwichtig te verdelen, zou het mogelijk moeten zijn verslaafden ertoe te brengen zich te laten behandelen, de verspreiding van gezondheidsproblemen als gevolg van het gebruik van spuiten te beperken, de drugshandel minder aantrekkelijk te maken en de criminaliteit onder kopers terug te dringen. In nauwe samenhang met een strategie tot beperking van schade en risico's om het gedrag van gebruikers te beïnvloeden en nog grotere risico's te vermijden, moet worden nagegaan hoe een verantwoorde methode voor gecontroleerde verstrekking van hard drugs kan worden uitgewerkt. Hieraan dient een programma voor medische behandeling ten grondslag te liggen, waarvoor duidelijke regels moeten gelden. Het is nu wel duidelijk dat er dringend behoefte is aan een gecooerdineerd en globaal beleid dat zowel op de vraag- als op de aanbodzijde is gericht.

1.3. Misbruik van illegale drugs, vooral door jongeren, wordt in Europa als een steeds ernstiger maatschappelijk probleem gezien. Hiervan krijgen de individuele burger en de samenleving de rekening gepresenteerd, gezien de kosten van de gezondheidszorg, de uitgaven voor milieu en maatschappelijk en geestelijk welzijn, en de steeds verder toenemende drugscriminaliteit. Terugdringing van deze kosten is een uitdaging aan de gehele Europese samenleving en gecooerdineerde preventieve maatregelen op zowel communautair als nationaal niveau vereist.

1.4. Er is een complexe en dynamische discussie over dit vraagstuk aan de gang, waarin ook nog eens een groot aantal uiteenlopende meningen tot uiting komt. Er worden allerlei oplossingen aangedragen, waarbij het probleem wordt bekeken vanuit de invalshoek van cultuur, onderwijs, psychologie, sociologie, geneeskunde, criminalisering of juist decriminalisering van drugsgebruik. Een flexibele aanpak is noodzakelijk, maar toch blijkt een overweldigende meerderheid van de internationale gemeenschap tegen versoepeling van het stringente drugsbeleid, een standpunt dat ook door de VN-commissie voor narcotica wordt gedeeld.

1.5. De activiteiten van de EG/EU op het gebied van drugsbestrijding via cooerdinatie van bestrijdings- en controlemaatregelen () omvatten tot dusver :

- de oprichting in 1989 van een Europees Comité voor Drugsbestrijding - CELAD -, bestaand uit cooerdinators van nationale drugsbestrijdingsorganisaties uit de lid-staten en vertegenwoordigers van de Commissie;

- de ratificatie door de EG van de VN-conventie tegen handel in illegale narcotica en psychotrope stoffen uit 1988;

- de EG-richtlijn inzake het witwassen van geld;

- de Verordening tot instelling van een Europees Centrum voor drugs en drugsverslaving (REITOX) ();

- steunverlening door de Commissie aan een reeks van uiteenlopende activiteiten op het gebied van drugspreventie, waaronder proefprojecten;

- het EG-programma voor Noord-Zuid-samenwerking ter ondersteuning van alternatieve ontwikkelingsprojecten en handelspreferenties in gebieden waar illegaal opium, coca en cannabis worden verbouwd;

- EU-samenwerking met Oosteuropese (transito-)landen op het gebied van internationaal drugsverkeer.

1.6. Het Comité is het eens met het Europese beleid voor cooerdinatie bij de vervolging van personen die drugs produceren, verhandelen of aanbieden, maar vindt dat er evenveel aandacht moet geschonken aan de bevordering van een beleid voor "terugdringing van de vraag". Dit zou het volgende moeten omvatten :

- van voldoende middelen voorziene programma's voor behandeling, rehabilitatie en educatie van potentiële drugsgebruikers;

- educatie- en preventieprogramma's voor groepen van potentiële drugsgebruikers.

1.6.1. Aangezien drugsgebruik een ernstige bedreiging vormt voor jongeren in Europa en met name bepaalde leeftijdscategorieën van het voortgezet onderwijs, moet volgens het ESC een lange-termijnpolitiek worden gevoerd inzake terugdringing van de vraag en preventie van drugsgebruik op scholen. Zonder het onderwijsbeleid van de individuele lid-staten te beïnvloeden, moeten in de hele EG pogingen worden ondernomen om de "school in Europa" een nieuw elan te geven. In de strijd tegen het drugsgebruik is met name op het gebied van drugspreventie voor de scholen in Europa de allerbelangrijkste rol weggelegd. Er dienen opleidingsprogramma's voor onderwijspersoneel te komen zodat in de scholen in Europa een leerproces wordt voorgestaan "met een hart voor kennis, mens en leven".

1.7. Op het stuk van cooerdinatie van strategieën ter vermindering van vraag en aanbod is inmiddels enige vooruitgang geboekt :

- in juni 1990 heeft de Europese Raad de Commissie verzocht de Raad en de ministers van volksgezondheid regelmatig een verslag over het terugdringen van de vraag naar drugs in de lid-staten voor te leggen;

- in november 1990 heeft de Commissie een eerste verslag voorgelegd, dat o.m. de volgende conclusies van de lid-staten bevatte :

"... De methoden voor het terugdringen van de vraag naar drugs ontwikkelen zich in de lid-staten voortdurend en vaak in hoog tempo; bovendien wordt een grote verscheidenheid aan methoden onderzocht. De lid-staten achten het van belang evaluatieprogramma's in te voeren en te verbeteren. Zij benadrukken het belang van een ruimer kader van preventieve maatregelen waarin diverse culturele, gezondheids- en sociale problemen worden aangepakt, alsmede de behoefte aan een totale aanpak van de drugsproblemen, in een hele reeks milieus tegelijk...";

- in december 1990 heeft de Europese Raad het Europese plan voor drugsbestrijding goedgekeurd, dat in 1992 te Edinburgh is bijgewerkt;

- sinds 1991 neemt de Europese Gemeenschap deel aan de strategie inzake drugscontrole van de "Pompidou-groep" van de Raad van Europa;

- in 1992 heeft de Commissie haar tweede verslag over het terugdringen van de vraag naar drugs gepubliceerd ();

- in november 1993 heeft de Commissie drugsverslaving verklaard tot prioritair terrein voor communautaire maatregelen op het gebied van de volksgezondheid krachtens de nieuwe mogelijkheden die artikel 129 van het Verdrag betreffende de Europese Unie biedt ();

- in juni 1994 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan een mededeling en een actieplan inzake preventie van drugsverslaving (doc. COM(94) 223 def.);

- Titel VI, artikel K.1, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarin het gaat om "samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken" ten behoeve van "de strijd tegen drugsverslaving", heeft eveneens nieuwe mogelijkheden geopend voor initiatieven van de Commissie en van de lid-staten;

- in juni 1994 heeft de Commissie een "actieplan inzake drugsbestrijding (1995-1999)" () goedgekeurd.

1.7.1. Het ESC heeft met voldoening kennis genomen van het algemene actieplan, waarin optimaal gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden die het Verdrag betreffende de Europese Unie biedt. Behalve maatregelen voor cooerdinatie in en tussen de lid-staten bevat het drie communautaire beleidslijnen :

- maatregelen voor het terugdringen van de vraag naar drugs;

- maatregelen ter bestrijding van de illegale drugshandel;

- maatregelen op internationaal niveau - gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.

1.8. Teneinde de vraag naar drugs terug te dringen, zijn preventieve maatregelen gepland om de maatschappelijke en economische rehabilitatie van verslaafden te bevorderen, en komen er bijzondere maatregelen voor risicogroepen. Er is dringend behoefte aan versterking van de samenwerking tussen alle betrokken instanties op medisch, maatschappelijk en justitieel vlak. Het ESC erkent tevens dat milieu-, sociaal-economische en culturele factoren een rol spelen bij de strijd tegen drugs.

1.8.1. Hoewel er herhaaldelijk op werd gewezen dat voor een doeltreffende bestrijding van het drugsgebruik rekening moet worden gehouden met culturele factoren, konden tot op heden geen concrete voorstellen voor een gericht optreden in dit verband worden geformuleerd. Hierin moet dringend verandering komen.

1.9. De op 24 en 25 juni 1994 op Korfoe gehouden Europese Raad () heeft "met voldoening de vorderingen vastgesteld die zijn gemaakt met de tenuitvoerlegging van het prioritair actieplan dat in december 1993 in Brussel is opgesteld, met inbegrip van de indiening door de Commissie van een nieuw drugsplan dat een belangrijk nieuw kader biedt voor preventie van drugsverslaving, vermindering van drugshandel en optreden op internationaal niveau". Het werktempo werd tijdens de Europese Raad van Essen opgevoerd, waar concrete maatregelen zijn overeengekomen op alle gebieden die onder het actieplan vallen (Europol, algemene drugsbestrijdingsstrategie, gemeenschappelijke visumlijst, justitiële samenwerking, asielbeleid, cooerdinatie met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid).

1.10. De omvang van de drugsproblematiek vereist weliswaar een Europees preventiebeleid, maar daarnaast is er ook een andere opstelling nodig. Daarom is het een van de meest dringende prioriteiten van de Europese Unie en van alle grote landen een dam op te werpen aan een noodsituatie (waar het in feite op neerkomt), die een steeds grotere bedreiging vormt doordat hierdoor de economische, sociale, culturele en rechtsfundamenten van de samenleving worden ondermijnd. Niet alleen dienen de inspanningen van de regeringen op dit terrein te worden opgevoerd, ook dient met zorg de tot dusverre gevolgde strategie te worden geëvalueerd om hierin zo nodig wijzigingen aan te brengen. Een van de essentiële voorwaarden voor het welslagen van de strijd tegen drugs is zoals bij elk conflict niet het eens en voor altijd uitstippelen van een taktiek en een strategie, maar de mogelijkheid om op de realiteit en op de opgedane ervaringen in te spelen.

1.10.1. Toen steeds duidelijker begon te worden dat een voornamelijk repressieve strategie weinig uithaalt, moesten vooral in de afgelopen jaren zowel in de wetgeving als in de praktijk de sancties tegen drugsverslaafden enigszins worden verzacht. In dit verband vielen in verscheidene lid-staten experimenten waar te nemen om de schade en de gevaren van drugsgebruik in te perken.

1.10.2. De discussie over de drugsproblematiek wordt wellicht meer dan discussies over andere onderwerpen door vooroordelen en emoties gekenmerkt. Het besef lijkt onvoldoende doorgedrongen dat dit een materie is waar vrijwel geen zekerheden te bekennen zijn en het gezien de grote ernst van het verschijnsel uitermate noodzakelijk is de discussie zuiver en vrij van vooroordelen te houden. Op dit terrein is al heel wat research verricht; niettemin blijft het moeilijk, een objectief totaalbeeld van het drugsverschijnsel te krijgen. Hiervoor zijn verscheidene redenen aan te voeren, met name het feit dat het illegale karakter van het drugsgebruik een aanzienlijke handicap vormt voor het doen van betrouwbare waarnemingen. Verder is het verschijnsel permanent aan veranderingen onderhevig.

1.10.3. Niettemin dient de strategie grondig, systematisch en constant te worden geëvalueerd en dient er steeds op te worden toegezien dat de maatregelen bij de realiteit aansluiten.

1.10.4. Lid-staten mogen niet het risico lopen als "drugsparadijs" te worden beschouwd omdat zij een nieuwe aanpak wagen. Het zou ook niet zo mogen zijn dat regio's, steden, plaatselijke gemeenschappen of scholen voor hun "reputatie" moeten vrezen als zij een actief beleid ter voorkoming van drugsmisbruik voeren. Een gecooerdineerde preventieve aanpak zou het probleem naar buiten helpen brengen en zou de burgers helpen hun individuele en collectieve verantwoordelijkheid te onderkennen. Een open en gecooerdineerde benadering zou de Europese samenleving als geheel helpen begrijpen waarom mensen, en in het bijzonder jongeren, aan de drugs raken. Op deze manier zou er een eerlijk, zakelijk en informatief preventiebeleid kunnen komen dat potentiële drugsgebruikers en kwetsbare "doelgroepen" aanspreekt.

2. Bijzondere opmerkingen

2.1.

Behoefte aan een gecooerdineerde strategie

Het Comité acht het een goede zaak dat er in heel Europa grote inspanningen worden geleverd op het vlak van voorlichtingscampagnes, beperking van door drugs aangerichte schade, behandeling en rehabilitatie. Er blijkt echter vaak sprake te zijn van op zichzelf staande, versnipperde en spontane activiteiten, waaraan geen globaal en systematisch beleid ten grondslag ligt :

- zo worden voorlichtingscampagnes over het algemeen via de nationale media gevoerd, zonder dat hieraan op plaatselijk niveau een systematische aanpak in termen van structuur en toezicht is verbonden en en zonder dat de doeltreffendheid van de campagne wordt geëvalueerd;

- informatiepakketten voor het basisonderwijs worden niet gekoppeld aan specifieke projecten voor ouders of zelfhulpgroepen, zoals telefonische hulpdiensten;

- de cooerdinatie tussen overheden, medische instanties en NGO's oogt weinig gestructureerd;

- er wordt te weinig gebruik gemaakt van programma's voor de werkplek; er dient meer aandacht te worden besteed aan maatschappelijke rehabilitatie en herintreding op de arbeidsmarkt door mede te experimenteren met nieuwe bestuursinstrumenten ten behoeve van sociaal problematische segmenten van de arbeidsmarkt;

- de drugspreventieteams van de politie kampen met personeelsgebrek en cooerdinatieproblemen;

- cooerdinatie van de drugspreventiemaatregelen van de nationale overheid en de plaatselijke overheden vindt vaak alleen plaats tussen gespecialiseerde diensten, en zou gebaat zijn bij een algemene, maatschappelijke strategie.

2.1.1. De publieke bewustmakingscampagnes waarom de hele strijd tegen het drugsgebruik draait, mogen niet leiden tot indirecte negatieve publiciteit voor drugs. Vele campagnes blijken uiteindelijk de schijnwerper te richten op de "verboden vrucht", met alle gevolgen vandien. Zowel op Europees, als op nationaal en plaatselijk vlak dient een duidelijk onderscheid te worden gemaakt tussen enerzijds maatschappelijke bewustmaking en voorlichting, en anderzijds indirecte negatieve publiciteit voor drugs.

2.2.

Cooerdinatieteams

Het Comité is van mening dat de Europese Unie een duidelijker beleid moet voeren, zodat zij dichter bij de vele burgers en instanties komt te staan die zich met drugsbestrijding bezighouden. Zonder afbreuk te willen doen aan het subsidiariteitsbeginsel, dringt het er bij de lid-staten op aan, onderling vergelijkbare cooerdinatieteams in te stellen, om dit gemeenschappelijke en zeer urgente probleem aan te pakken.

2.2.1. De middelen die voor de bestrijding van het drugsprobleem ter beschikking worden gesteld, dienen gericht en doeltreffend te worden aangewend. In de plaats van nieuwe Europese systemen van professionele drugsbestrijders stelt het ESC voor, de inspanningen van diegenen die in Europese netwerken met dergelijke taken belast zijn, te cooerdineren.

2.2.2. Op plaatselijk en regionaal niveau dienen geïntegreerde netwerken van cooerdinatieteams tot stand te worden gebracht, die zijn samengesteld uit :

- plaatselijke en gemeentelijke instanties;

- medewerkers die een speciale opleiding op het gebied van drugspreventie hebben genoten (o.m. maatschappelijk werkers, leerkrachten, jeugdwerkers);

- medisch en paramedisch personeel dat werkzaam is op het gebied van behandeling en rehabilitatie;

- politiepersoneel van adequaat gefinancierde drugspreventieteams, dat zich bezighoudt met terugdringing van de vraag naar drugs;

- onderwijspersoneel, dat verantwoordelijkheid toebedeeld moet krijgen, niet alleen via informatiepakketten en sporadische seminars, maar via scholing en steun van de betrokken autoriteiten en ouders, zodat zij zich ervan bewust worden dat zij eerstelijnshulp kunnen bieden aan kinderen die het slachtoffer van "klantenwinning" worden;

- werkgevers, arbeidsbureaus en instanties die op het terrein van banenplannen en scholing werkzaam zijn;

- ouders, die door de plaatselijke overheid en de school op het bestaan van drugsproblemen op school attent moeten worden gemaakt en op hun rol bij het opsporen en bestrijden ervan moeten worden gewezen;

- gezins-, hulp- en vrijwilligersorganisaties en andere gespecialiseerde particuliere instanties als therapeutische gemeenschappen en extra-murale hulpprogramma's die actief zijn op het gebied van preventie van drugsgebruik of hiervoor eventueel kunnen worden ingeschakeld;

- de plaatselijke pers, televisie en radio, die systematisch bij lopende informatiecampagnes moeten worden betrokken;

- full-time deskundige cooerdinators;

- gezondheidsdiensten, plaatselijke instanties, arbeidsbureaus, sociale partners en vrijwilligersorganisaties die in onderlinge cooerdinatie greep op het verschijnsel dienen te krijgen en ex-drugsverslaafden weer in de samenleving moeten integreren en weer aan werk moeten helpen.

2.2.3. Op nationaal niveau zouden de regeringen cooerdinatiecentra kunnen opzetten die toezicht houden op plaatselijke en regionale cooerdinatieteams, waar nodig specifieke hulp bieden en voor de uitwisseling van gegevens en gestructureerde actie t.a.v. drugsmisbruik zorgen. Deze centra zouden met name :

- informatiecampagnes kunnen helpen cooerdineren;

- netwerken in het hele land kunnen opzetten;

- voor toezicht op en evaluatie van innoverende projecten kunnen zorgen (centra voor methadonverstrekking, doorverwijzing van hulpvragenden, projecten voor het omruilen van spuiten en mobiele drugsteams onder medisch toezicht, riaggs).

2.2.3.1. Het Comité is het met de Commissie eens dat bevordering van positieve referentiemodellen belangrijk kan zijn bij preventie van drugsverslaving. Het valt niet te ontkennen dat de bijna alom overheersende - en door de massamedia unaniem en krachtig aangemoedigde - hegemonie van levenswijzen waarin overwinningen, het hoe dan ook verwerven van succes en consumptie tot een cultus verheven zijn, een van de factoren is die ertoe bijdragen, vooral bij jongeren, psychische omstandigheden te creëren die een vlucht in drugs stimuleren.

2.2.3.2. Het Comité is zich ervan bewust dat het heel moeilijk is paal en perk te stellen aan die hegemonie en benadrukt daarom de wenselijkheid van het ontwikkelen van een beleid gericht op verheffendere mogelijkheden om de persoonlijkheid te bevestigen. Dit zou op verschillende niveaus moeten gebeuren : van geschikte richtsnoeren in het onderwijs tot systematische, nadrukkelijke openbare berichtgeving, waarbij ook een intelligent gebruik van reclame kan worden gemaakt, over alternatieve modellen op het stuk van waarden, gedrag, behoeften en levensstijl.

2.2.3.3. De nationale en Europese instanties die dienaangaande onderzoek verrichten en informatie over de evaluatie van projecten terzake verzamelen en doorgeven, moeten de maatschappelijke organisaties bijstaan. De cooerdinatieteams moeten enerzijds op nationaal vlak het optreden van de maatschappelijke organisaties cooerdineren en anderzijds zorgen voor een snel inwinnen en uitwisselen van informatie van de EU naar de verschillende lid-staten toe.

2.2.4. Op Europees niveau zouden de volgende maatregelen kunnen worden genomen :

- instelling van een groep van nationale cooerdinators voor drugszaken, aangevuld met een multidisciplinair team dat de "drie pijlers" van de Europese Unie vertegenwoordigt;

- oprichting van een permanent EU-comité voor drugspreventie, bestaande uit professionele adviseurs (waaronder vertegenwoordigers uit de gezondheidszorg, het onderwijs, de politie en de academische wereld) van de Commissaris voor sociale zaken, om alle aspecten van het drugsmisbruik in Europa en de beste preventiemethodes te kunnen beoordelen;

- actieve tenuitvoerlegging van de bepalingen van artikel 129 inzake "samenwerking en cooerdinatie tussen de lid-staten" op het gebied van de volksgezondheid, "met inbegrip van drugsverslaving", en steun aan het initiatiefrecht waarover de Commissie op dit terrein beschikt;

- uitbreiding in 1996 van deze "samenwerking en cooerdinatie" en van het initiatiefrecht van de Commissie op het terrein van het sociaal beleid, teneinde drugsmisbruik en -verslaving te voorkomen en te bestrijden;

- steun aan de inspanningen van de Commissie om in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie een actievere rol te spelen en op Europees niveau educatief materiaal inzake de beste aanpak van drugspreventie op te stellen, te publiceren en te verspreiden, en steun aan officiële en vrijwillige instanties die op dit terrein actief zijn;

- organisatie van meer Europese Weken tegen drugs (oktober 1994) in combinatie met een belangrijk Europees seminar, met het doel een fonds van de Commissie op te richten voor subsidie aan initiatieven met een permanent karakter;

- door de EU gefinancierde initiatieven op het gebied van scholing en opleiding inzake drugspreventie (scholing van docenten, scholing en participatie van de politie, scholingsprogramma's en functieomschrijvingen voor in de drugspreventie werkzame personen en cooerdinators;

- snelle tenuitvoerlegging van de in het actieplan van de Commissie opgenomen voorstellen voor scholing en uitwisseling van personen die beroepshalve met drugsbestrijding te maken hebben, aanvullen en bijwerken van lopende scholingsprogramma's en verbetering van scholingsmaatregelen die om hun potentieel "multiplier-effect" zijn gekozen;

- EU-voorlichtingscampagnes en netwerken, gebaseerd op transnationaal partnerschap als de in het actieplan van de Commissie voorgestelde "interdisciplinaire uitwisseling" en het "Europees forum voor uitwisselingen en samenwerking tussen steden";

- bevordering van een aantal door de EU gefinancierde transnationale proefprojecten in bepaalde gebieden, zodat in heel Europa een netwerk van cooerdinatieteams (zoals bedoeld in par. 2.1) tot stand komt, dat de beste benaderingen van medische en psychologische behandeling en van preventie en schadebeperking opspoort en vergelijkt, waarbij wordt gezorgd voor uitwisseling tussen de actieve deelnemers in elk team.

2.3. Inmiddels wordt alom erkend dat het probleem van illegaal drugsgebruik en drugsverslaving in alle lid-staten voorkomt. Er is dan ook een dynamisch Europees preventiebeleid nodig, dat wordt ingevuld d.m.v. de door de Raad voorgestelde concrete maatregelen. De nieuwe bepalingen van het EU-Verdrag bieden ruimte voor een gecooerdineerde en breed opgezette benadering, die nodig is om zowel vraag als aanbod terug te dringen. Het Comité is het volledig eens met deze aanpak en dringt er bij de Commissie op aan zich te blijven inspannen om nieuwe voorstellen ter tafel te brengen en steun aan maatregelen van de lid-staten te verlenen.

Brussel, 25 januari 1995.

De Voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

Carlos FERRER

() Zie toespraak door Commissaris Flynn voor de b+zondere zitting inzake drugs van de Voltallige Vergadering van de Verenigde Naties, New York, 26. 10. 1993.

() Verordening (EEG) van de Raad nr. 302/93 van 8. 2. 1993; PB nr. L 36 van 12. 2. 1993 - Advies van het ESC : PB nr. C 223 van 31. 8. 1992.

() Doc. SEC(92) 725 def.

() Doc. COM(93) 559 fin, PB nr. C 388 van 31. 12. 1994.

() Doc. COM(94) 234 def.

() Conclusies van het voorzitterschap, SN 150/94, paragraaf III, 2.

BIJLAGE bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité

Het volgende wijzigingsvoorstel, dat ten minste één kwart van de stemmen vóór heeft gekregen, werd tijdens de beraadslagingen verworpen :

Paragraaf 1.9

Eerste zin "De omvang ... opstelling nodig." vervangen door de volgende passage :

"Aangezien doelstellingen en resultaten van de drugsbestrijding sterk uiteenlopen, dient erover te worden nagedacht of het tot dusverre gevoerde beleid niet aan bijstelling toe is. Met name dienen evaluaties plaats te vinden m.b.t. voorstellen voor alternatieve reglementering waarmee het verschijnsel drugs tot hanteerbare afmetingen kan worden teruggebracht en de schade van het gebruik van drugs aan de gezondheid van verslaafden, alsook de totale economische kosten, de overlast voor de burgers en de politieke problemen die de samenleving van de verschillende consequenties van het verschijnsel ondervindt, tot een minimum kan worden beperkt. In het bijzonder dient te worden nagegaan of het mogelijk - of juist niet - is, de markt voor soft drugs geleidelijk los te weken van de markt voor hard drugs.

Een Europees preventiebeleid, dat uiteraard noodzakelijk is, dient vergezeld te gaan van een attitudeverandering. (Hierna volgt weer de tekst van de rapporteur) Lid-staten mogen ..."

Uitslag van de stemming

Stemmen vóór : 24, stemmen tegen : 51, onthoudingen : 14.