VERSLAG VAN DE COMMISSIE RESULTATEN VAN DE VIERDE FASE VAN SLIM

VERSLAG VAN DE COMMISSIE

RESULTATEN VAN DE VIERDE FASE VAN SLIM

INLEIDING

Het SLIM-initiatief (vereenvoudiging van de regelgeving voor de interne markt) is in mei 1996 door de Commissie opgestart met als doel te onderzoeken hoe de wetgeving van de interne markt kan worden vereenvoudigd.

In oktober 1998 kondigde de Commissie het begin van de vierde fase van SLIM aan [1]. Deze richtte zich op drie onderwerpen: het vennootschapsrecht, de richtlijnen gevaarlijke stoffen en de richtlijnen voorverpakte producten. De keuze voor deze onderwerpen vond plaats in overleg met de lidstaten, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven.

[1] SEC(1998)1944, "Simpler Legislation for the Single Market (SLIM) : Extension to a fourth phase."

SLIM-FASE IV

VENNOOTSCHAPSRECHT

Achtergrond

In het werkdocument van de Commissie betreffende de uitbreiding van het SLIM-project tot een vierde fase kwam met name de behoefte naar voren aan een onderzoek van de bepalingen van twee richtlijnen over het vennootschapsrecht: de Eerste en Tweede richtlijn [2].

[2] Eerste Richtlijn 68/151/EEG van de Raad van 9 maart 1968 strekkende tot het coördineren van de waarborgen, welke in de Lid-Staten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van de tweede alinea van artikel 58 van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in de vennootschappen als van derden, zulks ten einde die waarborgen gelijkwaardig te maken, PB L 65 van 14.3.1968, Tweede Richtlijn 77/91/EEG van de Raad van 13 december 1976 strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de Lid-Staten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van artikel 58, tweede alinea, van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te maken, PB L 26 van 30.1.1977.

De Eerste Richtlijn betreft in hoofdzaak de verplichte openbaarmaking van essentiële gegevens over vennootschappen en de algemene beschikbaarheid ervan voor belanghebbenden. Deze gegevens worden sinds jaar en dag in nationale publicatiebladen bekendgemaakt en zijn in papieren vorm bij nationale vennootschapsregisters verkrijgbaar. Men was het er op brede schaal over eens dat door ontwikkelingen in de informatietechnologie de vergaring en verspreiding van deze informatie vereenvoudigd en gemoderniseerd kan worden.

De Tweede Richtlijn, die onder meer de oprichting van naamloze vennootschappen, de instandhouding en wijziging van hun kapitaal en de gelijkwaardige bescherming van de aandeelhouders en de schuldeisers van deze vennootschappen betreft, is sinds 1977 van toepassing. Het bleek dat een aantal bepalingen, met name die met betrekking tot het kapitaal van de vennootschap, moesten worden gewijzigd om vennootschappen en hun aandeelhouders meer flexibiliteit te bieden. Bovendien vond men dat andere bepalingen over de oprichting van vennootschappen een buitensporige administratieve last vormden en door minder drukkende regelgeving vervangen zouden moeten worden.

Aanbevelingen [3]

[3] Bijlage 1 bij dit document bevat de volledige lijst van aanbevelingen met betrekking tot de twee richtlijnen inzake het vennootschapsrecht.

Eerste Richtlijn van de Raad

Bij zijn evaluatie van de Eerste Richtlijn kwam het SLIM-team tot de conclusie dat gebruik moet worden gemaakt van de nieuwe informatietechnologieën om de sinds 1967 geldende en door de richtlijn vastgestelde regels inzake registratie en openbaarmaking te moderniseren en te vereenvoudigen. Met het oog hierop deed het team de aanbeveling de huidige procedures in de artikelen 2 tot en met 6 van de Eerste Richtlijn te vervangen door een stelsel gebaseerd op:

- elektronische registratie van vennootschapsdocumenten om de toegangelijkheid en de verspreiding van deze gegevens te verbeteren.

Erkend werd dat iedere stap om tot de oprichting van volledig elektronische vennootschapsregisters te komen, zorgvuldig moet worden gepland en voorbereid en dat de lidstaten voorlopig een overgangsperiode van maximaal vijf jaar moet worden gegund. Gedurende deze periode zouden lidstaten kunnen kiezen voor voortzetting van hun huidige (niet-elektronische) opslagsysteem op voorwaarde dat documenten in een elektronisch formaat worden omgezet. Is de overgangsperiode eenmaal verstreken, dan moeten relevante vennootschapsgegevens elektronisch worden opgeslagen en verspreid, en de inhoud van de bestanden gelijk zijn geformatteerd;

- opslag van vennootschapsdocumenten in een of meer Gemeenschapstalen (zelfs voor vennootschappen zonder buitenlandse vestiging) overeenkomstig de regels die in de lidstaat van herkomst van de vennootschap van toepassing zijn;

- vrijwillige opslag en verspreiding van documenten in andere talen op voorwaarde dat de tekst in één van deze talen wordt aangemerkt als de authentieke versie.

Het SLIM-team ging in dit verband ook in op de in de Elfde Richtlijn vastgelegde openbaarmakingsverplichting bij grensoverschrijdende vestiging van vennootschappen binnen de Europese Gemeenschap. Teneinde de bestaande bepalingen met betrekking tot de openbaarmakingsplicht op te heffen, deed het team de aanbeveling dat de lidstaat van ontvangst niet langer aanvullende eisen stelt, maar alleen de gegevens opvraagt die (verplicht) zouden zijn opgeslagen in de voorgestelde elektronische gegevensbank in het vennootschapsregister van het land van herkomst.

Ook evalueerde het SLIM-team de huidige procedures (artikel 9, leden 2 en 3) en de openbaarmakingsplicht ten aanzien van de vertegenwoordigingsbevoegdheid van personen die namens een vennootschap optreden. Het kwam tot de slotsom dat deze procedures zouden moeten worden uitgebreid tot vennootschapsvertegenwoordigers met algemene vertegenwoordigingsbevoegdheid, maar dat er bij beperkte vertegenwoordigingsbevoegdheid geen openbaarmakingsplicht diende te gelden.

Standpunt van de Commissie

-Openbaarmaking langs elektronische weg

De Commissie steunt deze aanbevelingen en zal nagaan hoe de Eerste Richtlijn het best kan worden gewijzigd. Daarbij zal zij zorgvuldig aandacht besteden aan de duur van de overgangsperiode en de toegankelijkheid en veiligheid van elektronisch beheerde gegevens.

-Gebruik van talen

De Commissie stemt in met de algemene doelstelling van dit voorstel en zal deze nader onderzoeken op haar haalbaarheid.

-Grensoverschrijdende vestiging (Elfde Richtlijn)

De Commissie zal nagaan in hoeverre de bestaande openbaarmakingsplicht voor bijkantoren kan worden vereenvoudigd in het licht van de aanbeveling.

-Vertegenwoordigingsbevoegdheid

De Commissie wijst erop dat dat deze aanbeveling een nieuwe openbaarmakingsplicht voor vennootschappen met zich meebrengt. Zij is van mening dat nadere analyse en onderzoek nodig zijn alvorens zij tot de voorbereiding van een voorstel tot wijziging van de richtlijn overgaat.

Tweede richtlijn van de Raad

Bij zijn evaluatie van de Tweede Richtlijn richtte het SLIM-team zich op de volgende vraagstukken:

-Inbreng in natura (artikel 10, 11 en 27)

Op het ogenblik moet krachtens de richtlijn eventuele inbreng in natura in het kapitaal van de vennootschap door deskundigen worden gewaardeerd. Volgens het SLIM-team is dit echter niet altijd noodzakelijk. Het team stelt voor in de volgende gevallen een waardering door deskundigen achterwege te laten:

- vermogensbestanddelen (aangeboden als inbreng) die reeds recentelijk aan een onafhankelijke en betrouwbare waardering onderworpen zijn geweest, op voorwaarde dat zij geen grote veranderingen hebben ondergaan;

- overdraagbare effecten, op voorwaarde dat deze worden gewaardeerd naar de prijs waarvoor zij op een "gereglementeerde" markt worden verhandeld.

Tevens wees het SLIM-team op een aantal problemen met betrekking tot de definitie van het begrip "inbreng in natura" en met name de waardering van door de vennootschap aanvaarde schuldvorderingen.

- Nominale waarde van aandelen (artikel 8)

Het SLIM-team evalueerde de toepassing van artikel 8, dat betrekking heeft op de uitgifte van aandelen met of zonder nominale waarde, en merkte op dat er enige onduidelijkheid bestaat over de vraag of artikel 8 van toepassing is op de uitgifte van aandelen bij de oprichting van een vennootschap en/of op een nieuwe aandelenuitgifte. Ook ging het team na of de begrippen "nominale waarde" en "fractiewaarde" zoals ze nu in artikel 8 staan, moeten worden gehandhaafd of dat invoering van een systeem waarbij aandelen eenvoudigweg een gedeelte van de totale waarde van een vennootschap vertegenwoordigen, tot een vereenvoudiging (van de huidige regels) zou leiden.

-Intrekking van aandelen (artikel 36)

De huidige regels voorzien alleen in intrekking van aandelen indien de intrekking reeds door de statuten of de oprichtingsakte van de vennootschap was toegestaan op het moment dat de aandelen die moeten worden ingetrokken, werden geplaatst. Het SLIM-team was van mening dat deze regel onvoldoende flexibiliteit biedt en stelde voor de huidige regel te wijzigen.

-Verkrijging van aandelen (artikel 19)

In zijn evaluatie van de huidige procedures voor de verkrijging van eigen aandelen door een vennootschap merkte het SLIM-team op dat het maximum van 10% van de uitstaande aandelen kan worden ontdoken en deed de aanbeveling hiervoor nieuwe procedures in te voeren.

-Financiële bijstand (artikel 23)

Het SLIM-team meende dat het huidige verbod op financiële bijstand tot een praktisch minimum moet worden teruggebracht met iets meer ruimte voor flexibiliteit, en stelt een niveau voor dat gelijk is aan:

- het bedrag van de uitkeerbare netto-activa van de vennootschap, of

- het door middel van nieuw uitgegeven aandelen geplaatste kapitaal.

-Voorkeursrecht bij genoteerde vennootschappen (artikel 29)

Ten aanzien van voorkeursrechten beval het SLIM-team twee wijzigingen aan: ten eerste moet de directieraad, voor een periode van ten hoogste vijf jaar, de bevoegdheid krijgen om extra aandelen uit te geven tegen een inbreng in geld zonder voorkeursrecht, op voorwaarde dat de uitgifte van deze aandelen plaatsvindt tegen marktprijzen of iets daaronder; ten tweede hoeft met betrekking tot de waarde van de aandelen geen deskundigenrapport te worden opgesteld.

Standpunt van de Commissie

-Inbreng in natura

De Commissie neemt beide aanbevelingen over en zal op basis hiervan passende voorstellen tot wijziging van de richtlijn uitwerken. De Commissie is het met het SLIM-team eens dat de term "inbreng in natura" duidelijker moet worden gedefinieerd.

- Nominale waarde

De Commissie erkent dat er behoefte is aan verheldering van de huidige toepassing van artikel 8 en aan nader onderzoek naar de mogelijkheid aandelen in te voeren die slechts een deel van de vennootschap betreffen en waarvan de waarde niet rechtstreeks verband houdt met het vennootschapskapitaal.

-Intrekking / verkrijging van aandelen / financiële bijstand / voorkeursrecht

De Commissie steunt de aanbevelingen inzake deze vier onderwerpen en zal aan passende voorstellen werken.

Conclusies inzake het vennootschapsrecht

Het SLIM-team heeft een aantal verstrekkende voorstellen gedaan op twee belangrijke gebieden van het vennootschapsrecht. Deze aanbevelingen beantwoorden aan de behoefte aan een gemoderniseerd en vereenvoudigd vennootschapsrechtelijk registratiesysteem voor heel Europa, dat gemakkelijker, goedkoper en beter toegang biedt tot vennootschapsbescheiden, een betere wettelijke bescherming biedt en de vestiging van bijkantoren in andere landen vergemakkelijkt. Tezamen bieden deze aanbevelingen een kans om tot een aanzienlijke vereenvoudiging en modernisering alsook tot een terugdringing van kosten en procedures te komen, terwijl tegelijkertijd de belangen van aandeelhouders en schuldeisers worden beschermd.

De Commissie heeft aangegeven het in grote lijnen eens te zijn met alle aanbevelingen, hoewel zij zich in een aantal gevallen het recht voorbehoudt om nader onderzoek en nadere analyses uit te voeren en verder overleg te plegen alvorens zich ertoe te verbinden met voorstellen voor een wijziging van de twee richtlijnen te komen. Het verslag van het SLIM-team is naar de lidstaten gestuurd met het verzoek de Commissie hun opmerkingen over de aanbevelingen te doen toekomen. De Commissie zal deze opmerkingen bestuderen en volgens jaar een mededeling publiceren waarin zij uiteen zal zetten hoe zij verder te werk zal gaan.

RICHTLIJN GEVAARLIJKE STOFFEN (RGS)

Achtergrond

Het SLIM-team evalueerde de toepassing van Richtlijn 67/548/EEG [4] betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen. Deze Richtlijn gevaarlijke stoffen is voor de interne markt van groot belang. Een van de belangrijkste doelstellingen ervan is om enerzijds de goede werking van de Europese interne markt voor chemische stoffen en anderzijds een hoog niveau van bescherming van de volksgezondheid en het milieu te waarborgen.

[4] Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen, PB L 96 van 16.8.1967; Richtlijn 93/67/EEG van de Commissie van 20 juli 1993 tot vaststelling van de beginselen die gelden bij de beoordeling van de risico's voor mens en milieu van stoffen die zijn aangegeven krachtens Richtlijn 67/548/EEG van de Raad, PB L 227 van 8.9.1993; Richtlijn 91/155/EEG van de Commissie van 5 maart 1991 houdende beschrijving en vaststelling van de wijze van uitvoering van het systeem voor specifieke informatie inzake gevaarlijke preparaten krachtens artikel 10 van Richtlijn 88/379/EEG van de Raad, PB L 76 van 22.3.1991; Verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad van 23 maart 1993 inzake de beoordeling en de beperking van de risico's van bestaande stoffen, PB L 74 van 5.4.1993; Richtlijn 76/769/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten, PB L 262 van 27.9.1976; Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk, PB L 131 van 5.5.1998; Richtlijn 90/394/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk, PB L 196 van 26.7.1990; Richtlijn 99/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 mei 1999 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten, PB L 200 van 30.7.1999.

Met deze richtlijn werden geharmoniseerde bepalingen voor de indeling van gevaarlijke stoffen in vijftien gevaarlijkheidscategorieën en regels voor het kenmerken, de behandeling en het gebruik van deze stoffen ingevoerd. Ook regelt de richtlijn, sinds zij in 1979 voor de zesde keer gewijzigd werd, het op de gemeenschappelijke markt brengen van nieuwe chemische stoffen. Sindsdien zijn er circa 2400 nieuwe stoffen op de markt gebracht.

Sinds de goedkeuring van de richtlijn in 1967 is zij negen keer gewijzigd en zijn de negen bijlagen ervan vijfentwintig keer aangepast met het oog op de toegenomen wetenschappelijke en technische kennis op het gebied van gevaarlijke chemische stoffen.

De richtlijn hangt nauw samen met andere communautaire wetgeving inzake chemische en gevaarlijke stoffen, zoals Richtlijn 93/67/EEG over risicobeoordeling bij "nieuwe" stoffen, Richtlijn 91/155/EEG over het veiligheidsinformatieblad, Verordening EEG 793/93 inzake de beoordeling en de beperking van de risico's van "bestaande stoffen", Richtlijn 76/769/EEG inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten, Richtlijn 98/24/EG betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk, Richtlijn 90/394/EEG betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk en de meer recente Richtlijn 99/45/EG betreffende gevaarlijke preparaten .

Het evaluatie door het SLIM-team moest leiden tot voorstellen om onder meer:

- de structuur van de richtlijn logischer te maken door beleid en technische details te scheiden zodat de wetgeving transparanter wordt en gemakkelijker te wijzigen;

- de invoering van snellere manieren om stoffen in te delen en beter gebruik te maken van beschikbare gegevens over gevaarlijke stoffen te vereenvoudigen;

- kennisgevingsprocedures voor tussenproducten te vereenvoudigen en het kennisgevingssysteem voor in kleine hoeveelheden geproduceerde stoffen te wijzigen;

- beheers- en controletaken te herverdelen (tussen de Commissie, het bevoegde gezag in de lidstaten en producenten) en werkprocedures te stroomlijnen om de doelmatigheid te verbeteren en doeltreffender gebruik te maken van bestaande hulpmiddelen en deskundigheid.

Tegelijkertijd met dit onderzoek vond een bredere evaluatie plaats van de wetgeving en de beleidsoverwegingen van de EU op het gebied van chemische producten en van de voortdurende inspanningen op internationaal niveau om tot een wereldwijd geharmoniseerd stelsel voor de indeling en kenmerking van chemische stoffen te komen.

Aanbevelingen [5]

[5] Bijlage 2 bij dit document bevat de volledige lijst van aanbevelingen met betrekking tot de Richtlijn gevaarlijke stoffen.

Het SLIM-team deed 48 aanbevelingen over, onder meer, de structuur van de Richtlijn, de indeling van stoffen, de aanmelding van nieuwe stoffen en de naleving van de bepalingen van de richtlijn.

De volledige lijst van aanbevelingen is te vinden in bijlage 2 bij deze Mededeling. In het hiernavolgende wordt nader ingegaan op een aantal van de belangrijkste ervan, gevolgd door een samenvatting van het antwoord van de Commissie op het verslag van het SLIM-team.

-Structuur van de richtlijn (5 aanbevelingen)

Met het oog op het belang van de richtlijn enerzijds en de ingewikkelde procedures die zij met zich meebrengt anderzijds, deed het SLIM-team de aanbeveling de juridische grondslag van de richtlijn opnieuw te bestuderen in de context van een bredere evaluatie van het chemisch beleid van de EU, beleidsbepalingen en technische bepalingen beter af te bakenen en na te denken over de vaststelling van afzonderlijke wetgeving voor de indeling van stoffen en voor de kennisgevingsplicht. Voorts zou codificatie van de richtlijn moeten worden overwogen.

-Indeling, verpakking en kenmerking (13 aanbevelingen)

Het SLIM-team wees op de internationale inspanningen, ook van de Gemeenschap, om tot een wereldwijd geharmoniseerd stelsel voor indeling en kenmerking te komen. Het stelde met nadruk dat de Commissie deze ontwikkelingen en het eventuele effect ervan op de richtlijn en op de mogelijke toekomstige aanpassing ervan moet blijven evalueren.

Ook vestigde het SLIM-team de aandacht op de noodzaak van een herziening van de indelingscriteria, zodat bij de indeling en kenmerking van gevaarlijke stoffen ook de factor "toxische potentie" volledig in aanmerking wordt genomen. Het team deed de aanbeveling bijlage IV (veiligheidsinstructies en waarschuwingen) volledig om te gooien en te vereenvoudigen teneinde de toepassing van de richtlijn te verbeteren.

Wat het kenmerken in het algemeen betreft, stelde het team herziening voor van de artikelen 23 en 24, die als buitensporig technisch beschouwd worden, goedkeuring van de bepalingen die ervoor moeten zorgen dat kenmerken alleen relevante informatie bevatten, en grondige herziening van de kenmerkingseisen voor tijdelijk in de EU ingevoerde stoffen.

-Kennisgeving van nieuwe stoffen (21 aanbevelingen)

Na een grondige evaluatie van de werking van de kennisgevingsprocedures voor gevaarlijke stoffen kwam het SLIM-team tot de slotsom dat het stelsel over het geheel genomen naar tevredenheid functioneert, maar dat de procedures en vereisten wel flexibeler gemaakt kunnen worden. Gestreefd moet worden naar een juist evenwicht tussen, enerzijds, de kennisgevingsverplichting, die de openbare veiligheid moet waarborgen, en anderzijds, waar mogelijk, ontheffingen van deze verplichting om zo de ontwikkeling van nieuwe, veilige stoffen ter vervanging van bestaande (meer toxische) stoffen te stimuleren.

-Procedures en gedeelde verantwoordelijkheid (4 aanbevelingen)

Het SLIM-team concludeerde dat er veel te winnen valt met een grondige evaluatie van de bepalingen van de richtlijn die betrekking hebben op de taken van de Commissie, het Europees Bureau voor Chemische Stoffen, de bevoegde nationale overheden en de producenten/kennisgevers. Voorts moet er worden gezocht naar wegen om de transparantie, doeltreffendheid en flexibiliteit bij de uitvoering van deze taken te verbeteren.

Standpunt van de Commissie

De Commissie acht het verslag van het SLIM-team een waardevolle bijdrage en zal het nauwgezet bestuderen. Uit een eerste voorlopige analyse ervan blijkt dat voor de formele goedkeuring van een groot aantal van de gedane aanbevelingen (circa 65%) wijziging van de richtlijn noodzakelijk is. Op dit moment vindt een bredere evaluatie van het beleid inzake chemische stoffen plaats die naar verwachting halverwege 2000 zal zijn afgerond. Hieruit zullen waarschijnlijk nog meer voorstellen voor wijziging van de richtlijn voortkomen. De Commissie zal specifieke wetgevingsvoorstellen naar aanleiding van de aanbevelingen van het SLIM-team dan ook in de context van deze bredere evaluatie in overweging nemen. In de tussentijd zal zij een aantal voorstellen waarvan zij vindt dat er al op korte termijn iets mee gedaan kan worden, nauwgezet bestuderen. Ten aanzien van de aanbevelingen die onder de bevoegdheid van de nationale overheden vallen, roept de Commissie de lidstaten op haar hierin te volgen.

Conclusies inzake gevaarlijke stoffen

Het verslag van het SLIM-team inzake gevaarlijke stoffen bevat een groot aantal nuttige aanbevelingen, die niet alleen ingaan op de huidige gebreken van de richtlijn en de problemen die de lidstaten en de Europese Commissie bij de toepassing ervan in de Europese Gemeenschap ondervinden, maar ook een leidraad bieden voor de toekomstige aanpassing van de richtlijn. Tevens leveren de aanbevelingen een aanzienlijke bijdrage aan de op dit moment lopende evaluatie van het beleid inzake chemische stoffen.

In een groot aantal aanbevelingen wordt aangegeven waar en in welke mate vereenvoudiging en verduidelijking is vereist en hoe dit het best kan gebeuren.

WETGEVING INZAKE VOORVERPAKKINGEN

Achtergrond

Het SLIM-team inzake voorverpakkingen evalueerde de regels voor producten (vloeistoffen/niet-vloeistoffen, voedingsmiddelen/niet voor voeding bestemde producten) die in afwezigheid van de koper in bepaalde hoeveelheden verpakt worden. Deze regels zijn in hoofdzaak vastgelegd in drie richtlijnen die sinds hun goedkeuring halverwege en eind jaren zeventig aanzienlijke wijzigingen hebben ondergaan.

In twee richtlijnen (75/106/EEG en 80/232/EEG) zijn zowel voor vloeistoffen [6] (wijn, mineraalwater, enz.) als voor niet-vloeibare stoffen (voedingsmiddelen en niet voor voeding bestemde producten) de reeksen volumes en hoeveelheden vastgelegd waarin producten mogen worden voorverpakt. De richtlijnen 75/106/EEG en 76/211/EEG [7] regelen de controle van de door de fabrikant of de verpakker van een produkt opgegeven volumes of hoeveelheden door harmonisatie van de metrologische controlemethoden.

[6] Richtlijn 75/106/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het voorverpakken naar volume van bepaalde vloeistoffen in voorverpakkingen met bepaalde inhoud, PB L 42/1 van 15.2.1975, inclusief latere wijzigingen.

[7] Richtlijn 76/211/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten in zake het voorverpakken naar gewicht of volume van bepaalde produkten in voorverpakkingen, PB L 46/1 van 26.2.1976, inclusief latere wijzigingen.

Deze richtlijnen werden aanvankelijk goedgekeurd omdat de uiteenlopende nationale wetten een belemmering vormden voor de handel en voor de nauwkeurige productinformatie ten behoeve van de consumenten.

Deze richtlijnen werden door het SLIM-team geëvalueerd vanwege hun complexiteit (de richtlijnen hebben betrekking op een veertigtal producten, bepaalde reeksen van waarden zijn erg ingewikkeld, enz.), vanwege de verschuiving die in de tussentijd was opgetreden in consumptiepatronen en consumentenvoorkeuren, en vanwege bedenkingen die waren gerezen over de vraag of dergelijke wetgeving wel gehandhaafd moest worden. Bovendien is door de opeenvolgende wijzigingen van de richtlijnen en de uitbreiding van de werkingssfeer van Richtlijn 75/106/EEG de toepassing van deze wetgeving steeds problematischer geworden.

Zoals het SLIM-team in zijn verslag opmerkte, was de toepassing van de richtlijnen in kwestie met name problematisch door de wirwar aan regels en praktijken die op reeksen van toepassing zijn: bepaalde reeksen zijn verplicht (bijv. voor wijn) terwijl andere facultatief zijn gebleven. Bovendien behielden de lidstaten het recht om bepaalde reeksen op nationaal niveau verplicht te stellen, omdat deze onder het Gemeenschapsrecht facultatief bleven. Het uiteenlopen van de regels leidde ten dele tot een opdeling van de communautaire markt in verschillende nationale markten.

Daarbij komt dat er nieuwe verpakkingsformaten en nieuwe producten op de markt zijn gekomen. De onderbrenging hiervan in het al bestaande reeksenstelsel droeg verder bij aan de verwarring.

Ten aanzien van de volledige en correcte uitvoering van de metrologische controles van volumes en hoeveelheden door de lidstaten, merkte het SLIM-team in zijn verslag op dat de verschillende ervaringen die de nationale overheden op dit gebied hebben opgedaan tot verschillende interpretaties kunnen leiden en dat daarom de opvattingen over de problemen op dit gebied dringend op één lijn moeten worden gebracht.

Aanbevelingen [8]

[8] Bijlage 3 bij dit document bevat de volledige lijst van aanbevelingen van het SLIM-team inzake voorverpakkingen.

Na uitvoerige evaluatie van de wetgeving erkende het SLIM-team dat de huidige communautaire regels een aantal tekortkomingen kennen, en wees het een aantal bepalingen aan die voor problemen zorgen en die moeten worden aangepakt.

Het SLIM-team was het er met name over eens dat vereenvoudingen en verbeteringen mogelijk waren op het gebied van de communautaire reeksen van voorgeschreven hoeveelheden voor voorverpakte producten en van de metrologische eisen die de nauwkeurigheid van hoeveelheidsopgaven moeten waarborgen.

-Reeksen van voorgeschreven hoeveelheden voor voorverpakte producten

De meerderheid van het SLIM-team concludeerde dat de communautaire reeksen in beginsel moeten worden gehandhaafd, omdat hiermee op een haalbare manier kan worden gewaarborgd dat producten op alle nationale markten worden toegelaten, hetgeen de voltooiing van de interne markt ten goede komt. Daarnaast werd opgemerkt dat reeksen in bepaalde gevallen nog steeds dienen om de consument te beschermen, ondanks de goedkeuring van de in Richtlijn 98/6/EG ingevoerde verplichte prijsaanduiding (prijs per kilogram of per liter).

In dit verband stelde het SLIM-team voor een grondige analyse te maken van de bestaande communautaire en nationale hoeveelheidsreeksen, zodat kan worden vastgesteld in welke productsectoren er behoefte is aan communautaire reeksen, en zodat categorieën met vergelijkbare producten opnieuw gegroepeerd kunnen worden, dit alles ter verbetering van de transparantie van de markt.

Het SLIM-team was van mening dat een toekomstig wetgevingskader voor een hervormd reeksenstelsel kan worden gegrondvest op "volledige harmonisatie", op voorwaarde dat in dit stelsel de nodige flexibiliteit wordt ingebouwd. Daarbij verdient het gebruik van verordeningen de voorkeur boven dat van richtlijnen.

-Metrologische eisen ter waarborging van de nauwkeurigheid van hoeveelheidsopgaven.

Ten aanzien van dit onderwerp stelde het SLIM-team de hiernavolgende maatregelen voor.

Vereenvoudiging van de huidige wetgeving door:

- samenvoeging van de in Richtlijn 75/106/EEG en Richtlijn 76/211/EEG vastgelegde metrologische eisen tot één wetgevingsdocument;

- handhaving van het systeem van gemiddelde hoeveelheden in deze richtlijnen en verplichtstelling van nu nog facultatieve bepalingen;

- evaluatie van andere bepalingen in de communautaire wetgeving inzake hoeveelheidsaanduidingen voor voorverpakte producten, teneinde deze bepalingen samen in één nieuwe richtlijn onder te brengen.

Aanpassing van de werkingssfeer van de richtlijnen:

- inspelend op de nieuwe marktontwikkelingen moet de werkingssfeer van de huidige wetgeving worden uitgebreid tot en met nominale waarden van 25 kilo of liter en moet een aantal problemen met betrekking tot de uitvoering van metrologische controles van deze grotere hoeveelheden worden opgelost;

- metrologische controles moeten ook worden toegepast bij de bepaling van het netto-uitlekgewicht, terwijl er een in de hele Gemeenschap toe te passen methode voor de bepaling van het nettogewicht moet worden overeengekomen;

- bij de herziening van de huidige bepalingen moet van de gelegenheid gebruik worden gemaakt om begrippen die aanleiding geven tot interpretatieproblemen, duidelijker te definiëren.

Standpunt van de Commissie

De Commissie zal de aanbevelingen van het SLIM-team nauwkeurig bestuderen en, waar passend, in nauwe samenwerking met de lidstaten en de overige betrokken partijen de noodzakelijke maatregelen voorstellen.

Conclusies inzake voorverpakkingsregels

Het verslag van het SLIM-team biedt een nuttig overzicht van de moeilijkheden bij de toepassing van de huidige wetgeving, en stelt vast in welke gebieden verheldering of verbetering geboden is.

BIJLAGE 1

AANBEVELINGEN VAN HET SLIM-TEAM INZAKE HET VENNOOTSCHAPSRECHT

1. Eerste richtlijn over het vennootschapsrecht (68/151/EEG)

1.1. Openbaarmaking langs elektronische weg - artikelen 2 tot en met 6

Het team kwam tot de conclusie dat het traditionele systeem waarbij gegevens over een vennootschap op papier worden opgeslagen en bekendgemaakt, vervangen moet worden door elektronische gegevensverwerking zodat de gegevens vanuit heel Europa geraadpleegd kunnen worden. De overgang naar elektronische opslag en verspreiding zou op geleidelijke wijze en volgens de mogelijkheden van de beschikbare technische hulpmiddelen moeten plaatsvinden binnen een vastgestelde periode, bijv. vijf jaar.

1.2. Gebruik van talen - artikelen 2 tot en met 6

Teneinde vennootschapsgegevens internationaal toegankelijker te maken, wordt voorgesteld om, zelfs indien een vennootschap geen bijkantoren in het buitenland heeft:

- documenten in een of meer Gemeenschapstalen op te slaan en te verspreiden volgens de in de lidstaat van herkomst van de vennootschap geldende regels, waarbij

- de nationale wetgever de vennootschap moet toestaan documenten op vrijwillige basis in andere talen op te slaan en te verspreiden, op voorwaarde dat slechts één versie in een EU-taal als authentiek geldt. Voorts kunnen de lidstaten ook het gebruik van andere talen toestaan.

1.3. Openbaarmaking langs elektronische weg van documenten met betrekking tot grensoverschrijdende vestiging (Elfde richtlijn over het vennootschapsrecht (89/666/EEG))

In het geval van grensoverschrijdende vestiging binnen de Gemeenschap wordt voorgesteld een "lidstaat-van-herkomstbeginsel" te hanteren. Daarbij zouden in de ontvangende lidstaat geen aanvullende registratie-eisen mogen worden gesteld, maar zouden alle benodigde gegeven uit de elektronische gegevensbank van het vennootschapsregister van de lidstaat van herkomst van de vennootschap moeten kunnen worden gehaald.

Door middel van een richtlijn moet nader worden aangegeven welke gegevens er ten minste moeten worden geregistreerd in het land van herkomst. Lidstaten van ontvangst zouden aan vennootschappen geen aanvullende openbaarmakingsverplichtingen mogen opleggen. Zonodig moeten de gegevens in de taal van de lidstaat van ontvangst worden vertaald.

1.4. Vertegenwoordigingsbevoegdheid - artikel 9, leden 2 en 3

Er is verduidelijking gewenst ten aanzien van de bekendmaking van volmachten van vertegenwoordigers van een vennootschap anders dan van de organen ervan (de directie of directieleden die gezamenlijk dan wel afzonderlijk optreden).

Voorgesteld wordt om door middel van een richtlijn de opneming van vertegenwoordigers met algemene bevoegdheden (andere dan de organen) in het register verplicht te stellen. Beperkte volmachten hoeven niet openbaar te worden gemaakt.

2. Tweede richtlijn over het vennootschapsrecht (77/91/EEG)

2.1. Inbreng in natura - artikel 10, 11 en 27

Een waardering door deskundigen van inbreng in natura is niet altijd nuttig of noodzakelijk en zou niet verplicht moeten worden gesteld indien:

- de vermogensbestanddelen reeds aan een waardering door onafhankelijke deskundigen onderworpen zijn geweest (op voorwaarde dat dit deskundigenrapport voldoende recent en betrouwbaar is, in hetzelfde perspectief is opgesteld, en dat er met betrekking tot de ingebrachte vermogensbestanddelen geen grote veranderingen zijn opgetreden), of indien

- overdraagbare effecten worden ingebracht; deze moeten worden gewaardeerd naar hun prijs op een "gereglementeerde" markt.

Tevens wijst het SLIM-team op problemen met betrekking tot de definitie van "inbreng in natura" en met name de waardering van schuldvorderingen op de vennootschap zelf.

2.2. Nominale waarde, fractiewaarde - artikel 8

Artikel 8 wordt door de meeste lidstaten toegepast op het moment van oprichting en/of bij nieuwe aandelenuitgiften. Daar waar artikel 8 niet bij nieuwe aandelenuitgiften wordt toegepast, zou men als derde mogelijkheid kunnen overwegen aandelen een percentage van de gehele vennootschap te laten vertegenwoordigen. Het SLIM-team stelt voor nader te onderzoeken of de begrippen nominale waarde en fractiewaarde moeten worden gehandhaafd en of de derde mogelijkheid tot een vereenvoudiging zou kunnen leiden.

2.3. Intrekking van aandelen - artikel 36

Het SLIM-team stelt voor om in lidstaten die geen maatregelen hebben ingevoerd die "squeeze-out" (gedwongen uitkoping van minderheids- door meerderheidsaandeelhouders) mogelijk maken, intrekking van door een vennootschap uitgegeven aandelen toe te staan. Het recht op intrekking kan worden bedongen bij de uitgifte van aandelen of, ten aanzien van eerder uitgegeven aandelen, bij besluit van de algemene vergadering. Dit zou alleen zijn toegestaan wanneer één aandeelhouder in het bezit is van ten minste 90% van de aandelen van de vennootschap.

2.4. Verkrijging van eigen aandelen - artikel 19

Het SLIM-team stelt voor de verkrijging van eigen aandelen te beperken tot maximaal het bedrag van de uitkeerbare netto-activa; lidstaten zijn vrij te beslissen of zij de verkrijging van eigen aandelen willen beperken tot een bepaald aantal uitstaande aandelen. De op dit moment geldende toestemmingsduur moet worden verlengd tot vijf jaar. De verkrijging van eigen aandelen dient te geschieden tegen marktprijzen.

2.5. Financiële bijstand -artikel 23

Het verbod op financiële bijstand moet worden teruggebracht tot een praktisch uitvoerbaar minimum door deze te beperken tot het bedrag van de uitkeerbare netto-activa of tot het door middel van nieuw uitgegeven aandelen geplaatste kapitaal.

2.6. Voorkeursrechten -artikel 29

In afwijking van artikel 29, lid 4, wordt voorgesteld om, tenzij de statuten van de vennootschap anders bepalen, toe te staan dat de algemene vergadering de directie voor ten hoogste vijf jaar machtiging verleent extra aandelen zonder voorkeursrecht uit te geven, op voorwaarde dat deze extra aandelen ten minste tegen de marktprijs of iets daaronder worden uitgegeven en dat geen deskundigenrapport nodig is.

BIJLAGE 2

AANBEVELINGEN VAN HET SLIM-TEAM INZAKE GEVAARLIJKE STOFFEN

LIJST VAN AANBEVELINGEN

Structuur van de Richtlijn

1. De juridische grondslag en de vorm van de voor verwezenlijking van de doelstellingen inzake indeling, verpakking en kenmerking en voor de vaststelling van kennisgevingsbepalingen in de lidstaten meest aangewezen instrumenten dienen te worden bestudeerd in de bredere context van het EU-beleid inzake chemische stoffen.

2. De Richtlijn moet actueler worden geformuleerd aan de hand van de hedendaagse denkwijze en beginselen waarmee goed chemisch beheer op holistische wijze wordt onderbouwd.

3. De opbouw van de Richtlijn moet logischer worden: in de hoofdtekst moeten alleen beleidszaken en hoofdzaken worden opgenomen, terwijl technische details in de bijlagen aan bod moeten komen.

4. Onderzocht moet worden wat de voor- en de nadelen zijn van: het splitsen van de bepalingen inzake indeling en kenmerking van gevaarlijke stoffen en preparaten en de bepalingen inzake kennisgeving over gevaarlijke stoffen in twee verschillende rechtsinstrumenten, waarbij de bepalingen inzake indeling en kenmerking van gevaarlijke stoffen en preparaten in één rechtsinstrument worden samengevoegd; en van het uitvaardigen van een verordening voor bepalingen inzake indeling en kenmerking, of in ieder geval voor de Bijlagen van de Richtlijn die op indeling en kenmerking betrekking hebben (Bijlagen I tot VI, IX). Bij voorstellen dienaangaande dient men rekening te houden met de verwevenheid van de Richtlijn met andere stukken in de EU-wetgeving die met dit onderwerp verband houdt.

5. Het SLIM-team wees met nadruk op de noodzaak van een gecodificeerde versie van de Richtlijn gevaarlijke stoffen met daarin verwerkt de in dit verslag gedane aanbevelingen.

Doelstellingen, reikwijdte en definities

6. Artikel 1, lid 1, van de Richtlijn moet worden herzien om de doelstellingen met de hedendaagse praktijk in overeenstemming te brengen en de verschillende onderdelen te verduidelijken.

7. De vraag of de in artikel 1, lid 2, genoemde bepalingen van de werking van de Richtlijn uitgezonderd moeten blijven, moet opnieuw worden bestudeerd in het licht van de ontwikkelingen op het gebied van de wereldwijde harmonisatie en de evaluatie in een ruimere context van het EU-beleid inzake chemische stoffen.

8. De in de Richtlijn gehanteerde definities en met name die voor "op de markt brengen" en "alleenvertegenwoordiger" moeten opnieuw worden bestudeerd. Ook moet worden nagegaan of er in de context van recyclageproducten definities voor "artikelen" en "afval" kunnen worden ingevoerd.

9. Om actualisering van de in artikel 2, lid 2, opgenomen definities van gevaarlijke stoffen en preparaten te vergemakkelijken, moet worden nagegaan of het mogelijk is de technische en wetenschappelijke details van deze definities in een van de Bijlagen bij de Richtlijn onder te brengen.

Indeling, verpakking en kenmerking van gevaarlijke stoffen

Indeling, met inbegrip van wereldwijd geharmoniseerde indeling

10. De Commissie dient in aanmerking te nemen dat in de OESO, de ILO en andere VN-instellingen wordt gewerkt aan een wereldwijd geharmoniseerd stelsel voor de indeling en kenmerking van chemische stoffen, het Globally Harmonised System (GHS). Zij moet nagaan wat het effect van het GHS is op Richtlijn 67/548/EEG en andere daarmee verband houdende EU-wetgeving.

11. Wat de indelingscriteria betreft, moet worden erkend dat vanwege de effecten die sommige gevaarlijke stoffen op de menselijke gezondheid kunnen hebben (bijv. sensibilisatie, carcinogeniteit, mutageniteit en toxische effecten op de voortplanting), begrippen als "potentie" en/of "biologische werking" van belang zijn voor het indelen en kenmerken van gevaarlijke stoffen.

12. Bijlage VI moet met het oog op de toepassing ervan op gevaarlijke stoffen en preparaten kritisch worden herzien en begrijpelijker worden gemaakt.

13. Onderzocht moet worden hoe het probleem van stoffen die vanwege het ontbreken van gegevens niet zijn ingedeeld, moet worden aangepakt.

14. In het licht van de resultaten van de Conferentie van Århus van 23-25 juni 1998 over toegang tot informatie, inspraak door de bevolking en mogelijkheid van verhaal in milieuzaken moet het grote publiek gemakkelijker toegang krijgen tot informatie over de indeling van stoffen. Daarbij valt te denken aan bijvoorbeeld publicatie op Internet van relevante informatie over activiteiten van het Europees bureau voor chemische stoffen op het gebied van indeling en kenmerking van gevaarlijke stoffen, het aanbieden van belangrijke informatie over de eigenschappen van stoffen, en het onder voorbehoud bekendmaken van de indeling en kenmerking van stoffen waaraan nog gewerkt wordt.

Risicoinformatie: kenmerking en veiligheidsinformatiebladen

15. De bepalingen in de Richtlijn inzake kenmerking en de inhoud van het kenmerk moeten mede aan de hand van resultaten van relevant onderzoek op dit gebied worden herzien om de begrijpelijkheid en het nut ervan te verbeteren en overbodige informatie achterwege te laten.

16. De technische informatie in de artikelen inzake het kenmerken van gevaarlijke stoffen moet apart in een van de Bijlagen bij de Richtlijn worden ondergebracht.

17. De eisen inzake het kenmerken van stoffen die in de EU worden ingevoerd en vóór distributie worden opgeslagen, moeten worden herzien teneinde de doeltreffendheid ervan te verbeteren en onnodige lasten te vermijden. Deze eisen moeten ervoor zorgen dat aan de hand van de geboden informatie tijdens de opslag de noodzakelijke gezondheids- en veiligheidsmaatregelen voor mens en milieu kunnen worden getroffen.

Bijlage I: structuur en procedure voor de tenuitvoerlegging

18. Onderzocht moet worden hoe reeds bestaande gegevens over indeling en kenmerking, met name van die van de gegevensbank IUCLID (International Uniform Chemical Information Database), beter gebruikt kunnen worden en hoe deze gegevens sneller in Bijlage I bij Richtlijn 67/548/EEG kunnen worden opgenomen.

19. Bijlage I of de gegevensbank met gedetailleerde informatie over de in Bijlage 1 genoemde stoffen moet de "leeftijd" van de indelings- en kenmerkingsgegevens bevatten, uitgedrukt aan de hand van de datum van de vergadering van de Commissiewerkgroepen voor indeling en kenmerking waarin de indelings- en kenmerkingsgegevens werden aanbevolen, of van de datum van goedkeuring door de Commissie van deze gegevens.

20. De bekendmaking van Bijlage 1 en de tenuitvoerlegging ervan op het niveau van de lidstaten moeten worden gestroomlijnd om de bijlage gebruikersvriendelijker te maken.

21. Ook moet worden nagegaan hoe het aantal taalversies van de chemische namen van de stoffen in kwestie kan worden beperkt.

22. Er moet worden nagedacht over procedures ter bespoediging van de opname van indelings- en kenmerkingsvoorstellen in Bijlage I, zodat de indelings- en kenmerkingsgegevens sneller beschikbaar zijn voor gebruik. Daarbij mag het huidige stelsel, alsook het vertrouwen dat de lidstaten in elkaar stellen, niet worden aangetast.

Kennisgeving van "nieuwe" stoffen

De opzet voor de kennisgeving van nieuwe stoffen

23. Er moet worden nagegaan of het aantal kennisgevingen die op een groep soortgelijke stoffen, bijvoorbeeld zouten van een bepaalde stof, betrekking hebben, kunnen worden verminderd door deze samen in één kennisgeving onder te brengen. Dit dient te gebeuren op basis van wetenschappelijke argumenten en met bestaande stoffen opgedane ervaring.

24. Het verdient aanbeveling een verkorte administratieve procedure in te voeren voor de kennisgeving van stoffen die reeds onder andere erkende kennisgevingsstelsels zijn aangemeld en goedgekeurd. Voorts moeten worden nagegaan welke mogelijkheden er zijn op het gebied van flexibiliteit ten aanzien van de tijdsduur en de erkenning van beoordelingen.

Specifieke eisen

25. De bepalingen inzake vrijstelling voor onderzoek en ontwikkeling (O&O) moeten worden herzien zodat ten aanzien van de kwantiteitsdrempel voor wetenschappelijk O&O en de tijdsduurlimiet voor proces-georiënteerde O&O meer flexibiliteit mogelijk is.

26. De criteria aan de hand waarvan wordt bepaald of een polymeer een nieuwe stof is, moeten worden herzien, zonder dat dit koste gaat van de wetenschappelijke onderbouwing ervan. Er moet met name aandacht worden besteed aan de vereisten voor het testen van polymeren, die beter op het belang van de zaak moeten worden afgestemd.

27. De kennisgevingseisen voor tussenproducten die op de markt worden gebracht, moeten in overeenstemming worden gebracht met de beperkte mate waarin mens en milieu aan deze stoffen worden blootgesteld. De eisen dienen in een juiste verhouding te staan tot de hoeveelheden waarom het gaat en de veiligheidseisen tijdens normale omgang met en gebruik van deze tussenproducten.

28. Voorts moet aandacht worden besteed aan tot bepaalde locaties beperkte, geïsoleerde tussenproducten die niet onder de werkingssfeer van de Richtlijn vallen. Het verdient aanbeveling na te gaan hoe ervoor kan worden gezorgd dat op de plaats waar met de stof gewerkt wordt, voldoende informatie is over de bescherming van mens en milieu en de in geval van nood te treffen maatregelen.

29. De versoepelde kennisgevingseisen voor stoffen die in hoeveelheden van minder dan een ton per jaar per producent op de markt worden gebracht, moeten worden geëvalueerd. Ook moet worden nagegaan of de huidige kennisgevingseisen kunnen worden vervangen door registratie door het bedrijfsleven zelf in combinatie met controle en bescherming door het bevoegd gezag.

Procedures, plichten en verantwoordelijkheden

30. Nagegaan moet worden hoe de huidige kennisgevingsprocedures voor nieuwe stoffen kunnen worden verbeterd. Daarbij moet worden onderzocht op welke gebieden centralisatie van het informatiebeheer de doeltreffendheid van het kennisgevingsstelsel zou kunnen versterken.

31. Er dient dringend een onafhankelijke evaluatie plaats te vinden van de kennisgevingsprocedure in al haar aspecten, waaronder de toepassing ervan, en van de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de Commissie, het bevoegde gezag en de de partij die de kennisgeving doet. Uit deze evaluatie moet naar voren komen hoe de rol van de partijen transparanter en het proces doelmatiger kan worden gemaakt en hoe op doeltreffender wijze de hulp van deskundigen kan worden ingeroepen.

32. Het bevoegde gezag moet de mogelijkheid krijgen om voor het verlenen van toestemming bij hernieuwde kennisgevingen (kennisgevingen die voor een tweede maal worden ingediend na aanpassing van het dossier aan de eisen van de Richtlijn) passende termijnen, zelfs van minder dan 60 dagen, te hanteren.

33. De kennisgever moet van de uitkomst van de kennisgevingsprocedure op de hoogte worden gesteld en dient te worden geraadpleegd indien conclusies van elkaar afwijken.

34. Teneinde onnodige meervoudige kennisgevingen tegen te gaan moet worden onderzocht of de voorziening van het alleenvertegenwoordigerschap uitgebreid moet worden tot EU-producenten en niet-EU-bedrijven die niet de oorspronkelijke producenten van de ingevoerde nieuwe stof in kwestie zijn.

35. In overeenstemming met bestaande EU-bepalingen inzake dierenbescherming moet de ontwikkeling van doeltreffender methoden voor gegevensuitwisseling worden gestimuleerd, zodat herhaling van dierproeven vermeden kan worden. Daartoe moeten de standpunten van de lidstaten op dit punt op één lijn worden gebracht. Er moeten doeltreffende manieren worden ontwikkeld om informatieuitwisseling te vergemakkelijken en de rechten van de "eerste kennisgever", d.w.z. het bedrijf dat de gegevens levert, te beschermen.

36. Onderzocht moet worden of voor in de EU geproduceerde nieuwe stoffen die alleen voor uitvoer naar derde landen bestemd zijn en niet onder enig ander erkend stelsel zijn aangemeld, kennisgeving verplicht kan worden gesteld. Een dergelijke kennisgevingsplicht dient in overeenstemming te zijn met Verordening (EEG) nr. 2455/92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de in- en uitvoer van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure van Voorafgaande Geïnformeerde Toestemming (PIC).

Testmethoden

37. De Commissie moet nagaan hoe de omzetting van de Test Guidelines van de OESO in testmethoden voor Richtlijn 67/548/EEG bespoedigd kan worden.

38. Bepaalde gebieden waarvoor betere testmethoden moeten worden ontwikkeld, zoals de beoordeling van enzymen, moeten worden onderzocht.

Risicobeoordeling bij nieuwe stoffen

39. De kennisgever van een nieuwe stof moet de eerste risicobeoordeling zelf gaan uitvoeren. Het is van het grootste belang dat deze daarbij voldoende technische begeleiding krijgt en over de juiste software kan beschikken. Deze wijziging mag niet ten koste gaan van het recht van het bevoegd gezag om in het kader van zijn evaluatie van de risicobeoordeling om aanvullende inlichtingen te vragen.

40. De eis inzake de risicobeoordeling dient in juiste verhouding te staan tot het belang van de zaak. Daarom moeten er passende minimumwaarden worden vastgesteld waarboven een risicobeoordeling vereist is, zoals een bepaald tonnage of het risiconiveau van een stof.

41. De toegankelijkheid en de beschikbaarheid voor het publiek van informatie over risicobeoordeling moet worden verbeterd. Opties zoals het bekendmaken van risicobeoordelingen en het opzetten van een centrale gegevensbank met risicobeoordelingen, moeten nader worden onderzocht. Wel moeten daarbij de vertrouwelijke gegevens die een kennisgever overlegt, afdoende beschermd worden.

42. De beslissingscriteria voor aanvullend testen van kennisgevingsniveaus 1 en 2 moeten worden geharmoniseerd. In plaats van alle in Bijlage VIII van de Richtlijn genoemde testen uit te voeren, kan men beter de resultaten van de aan de hand van informatie op basisniveau uitgevoerde risicobeoordeling in aanmerking nemen.

Vertrouwelijkheid van gegevens

43. Onderzocht moet worden hoe het publiek toegang kan krijgen tot betekenisvolle generieke informatie over risicobeoordelingen zonder dat dit ten koste gaat van de vertrouwelijkheid van gegevens en de rechten van de eerste kennisgever. Artikel 9 over de tienjaarsregel voor reeds aangemelde stoffen moet duidelijker worden geformuleerd.

Andere kwesties

Naleving

44. De daadwerkelijke naleving van de Richtlijn in de lidstaten moet worden gestimuleerd. In dit verband zou men reguliere netwerken voor grensoverschrijdende samenwerking op het gebied van inspecties en het verbeteren van het gebruik van bestaande netwerken voor de tenuitvoerlegging van de Richtlijn in overweging kunnen nemen.

45. Er dient op korte termijn een geconsolideerde, gemakkelijker te hanteren versie van de Richtlijn worden vervaardigd om naleving ervan te stimuleren.

Frequentie van de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek

46. Er moet een onderzoek worden ingesteld naar het effect van de frequentie van de aanpassingen van de Richtlijn op het bedrijfsleven en de lidstaten. De resultaten van dit onderzoek moeten worden gebruikt om de behoefte aan wetenschappelijke en technische wijzigingen in overeenstemming te brengen met de behoefte aan vermindering van onnodige lasten.

Advertisement

47. Artikel 26, over reclame, moet in overeenstemming worden gebracht met het corresponderende artikel in de nieuwe Richtlijn gevaarlijke preparaten.

Reporting

48. De frequentie van de verslaglegging over de tenuitvoerlegging van de Richtlijn in de lidstaten moet worden herzien.

ANNEX 3

AANBEVELINGEN VAN HET SLIM-TEAM INZAKE WETGEVING OVER VOORVERPAKKINGEN

1. Reeksen van voorgeschreven hoeveelheden voor voorverpakte producten

De meerderheid van het SLIM-team was van mening dat de nieuwe reeksen moeten worden gehandhaafd op voorwaarde dat de huidige wetgeving wordt aangepast en flexibeler en duidelijker wordt gemaakt.

1.1. Er moet een herziening van de huidige, zowel op communautair als op nationaal niveau geldende hoeveelheidsreeksen (d.w.z. in EG-richtlijnen vastgelegde reeksen, aanvullende reeksen die door de lidstaten zijn goedgekeurd voor productcategorieën waarop de communautaire wetgeving van toepassing is, en nationale reeksen waarop de richtlijnen niet van toepassing zijn) worden overwogen, zodat kan worden vastgesteld voor welke producten de reeksen moeten worden gehandhaafd en zodat vergelijkbare productcategorieën opnieuw kunnen worden gegroepeerd met het oog op een grotere transparantie van de markt. Deze herziening moet ertoe leiden dat communautaire reeksen alleen zijn vastgesteld voor productsectoren die dat vereisen en dat geen reeksen worden vastgesteld die de handel niet bevorderen.

1.2. Een "volledige harmonisatie" van hoeveelheidsreeksen op Europees niveau (d.w.z. verplichte Gemeenschapsreeksen in plaats van nationale reeksen) is een mogelijkheid die het overwegen waard is, omdat hierdoor de rechtszekerheid wordt gewaarborgd en zij beter past in de context van de interne markt.

Nieuwe wetgeving moet eerder de vorm hebben van een verordening dan van een richtlijn, omdat een verordening rechtstreeks toepasselijk is. Volledige harmonisatie moet echter hand in hand gaan met flexibiliteit, wil vrij verkeer met de nodige rechtszekerheid gewaarborgd zijn. Daartoe dient men verzamelingen van maten flexibel genoeg te maken om, bijvoorbeeld door een incrementele aanpak, te kunnen inspelen op marktontwikkelingen en veranderende behoeften. Ook kan de wetgeving door middel van de comité-procedure van de Commissie aan de technische vooruitgang worden aangepast.

1.3. Gemeenschapsreeksen voor de capaciteiten van recipiënten die onder de huidige wetgeving vallen, moeten worden gehandhaafd.

2. Metrologische eisen ter waarborging van de nauwkeurigheid van hoeveelheidsopgaven

Ter verbetering van de kwaliteit van de bestaande wetgeving beval het SLIM-team de volgende maatregelen aan.

2.1. Vereenvoudiging van de wetgeving

Het wordt raadzaam geacht de in Richtlijn 75/106/EEG en Richtlijn 76/211/EEG vastgelegde metrologische eisen die op de hoeveelheidsaanduiding op voorverpakte producten betrekking hebben, in één wetgevend document samen te voegen.

Het op gemiddelde hoeveelheid gebaseerde stelsel waarop deze richtlijnen zijn gebaseerd, moet worden gehandhaafd en de huidige facultatieve bepalingen moeten verplicht worden gemaakt (volledige toepassing). Bij een evaluatie van de huidige wetgeving moet ook naar andere bepalingen van communautaire wetgeving inzake hoeveelhedsaanduidingen op voorverpakte producten worden gekeken en worden nagegaan of de eisen in kwestie in één richtlijn kunnen worden samengevoegd. Het vooruitzicht van volledige toepassing is een gelegenheid om na te gaan of handhaving van het "e"-teken wenselijk is.

2.2. Aanpassing van de werkingssfeer van de richtlijnen en metrologische controles

Om in te spelen op de huidige marktontwikkelingen - bepaalde verbruiksartikelen (spijsolie, kunstmest, groenten, enz.) worden nu al in hoeveelheden boven de huidige limiet van 10 kilo of 10 liter voorverpakt - moet de bestaande wetgeving inzake de aanduiding van hoeveelheden op voorverpakte producten worden uitgebreid tot voorverpakkingen met nominale hoeveelheden tot en met 25 kilo of liter. In dit verband zal moeten worden nagegaan hoe de aanpassing van metrologische controlemethoden (bijv. het aantal te nemen steekproeven, statische methoden, enz.) moet worden aangepakt.

2.3. Netto-uitlekgewicht

Bestaande bepalingen inzake metrologische controles moeten ook voor het netto-uitlekgewicht gaan gelden. Daarvoor is een gemeenschappelijke definitie van de maximaal toegestane afwijking vereist en moet tevens een communautaire methode voor de bepaling van het uitlekgewicht worden overeengekomen. In dat verband moet worden gekeken naar reeds op internationaal niveau verricht werk over dit onderwerp.

2.4. Definities

Bij de evaluatie van de wetgeving moet tevens klaarheid worden geschapen in definities en begrippen die tot interpretatieproblemen aanleiding geven, zodat de communautaire wetgeving samenhangender wordt. Bijvoorbeeld: de definitie van nettogewicht en de verenigbaarheid ervan met Richtlijn 94/62/EG inzake verpakkingen. Daarbij kan men profijt trekken van het werk dat op internationaal niveau reeds is verricht (OML en WELMEC).