Nr. C 131/70 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 6. 76 
sociaal  budget  regelmatig  op de hoogte  dient  te 
worden  gehouden  en in de belangrijke  fasen  dient 
te worden  geraadpleegd.  Aldus  kan  het  zijn 
bijdrage  tot de toepassing  van  de in de medede-
ling van  de Commissie  aan  de Raad  neergelegde 
Gedaan  te Brussel,  31 maart  1976. algemene  beginselen  leveren.  Om  het  Comité 
regelmatig  de gewenste  informatie  te verschaffen, 
dient  te worden  gedacht  aan  de procedure  die bij 
het Comité  wordt  toegepast  voor  de economische 
politiek  op middellange  termijn. 
De voorzitter 
van het  Economisch  en  Sociaal  Comité 
Henri  CANONGE 
Advies  inzake  een coördinatie  van  de nationale  instrumenten  van  het werkgelegen-
heidsbeleid 
Het advies  van  het Comité  heeft  niet  op een  bepaald  document  betrekking. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Tijdens  zijn  op 26 februari  1976  gehouden  137e  zitting  heeft  het  Comité  op 
voorstel  van  zijn  Bureau  besloten,  uit eigen  beweging  een advies  inzake  voornoemd 
onderwerp  op te stellen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake 
voornoemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 31  maart  en 1 april  1976  te Brussel 
gehouden  138e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  artikel  20,  vierde  alinea,  van  zijn  Regle-
ment  van  Orde, 
Gezien  het  besluit  dat  de Voltallige  Vergadering 
op 26 februari  1976  op voorstel  van  het Bureau 
heeft  genomen,  een  advies  over  de „Coördinatie 
van de nationale  instrumenten  van  het  werkgele-
genheidsbeleid"  op te stellen, 
Gezien  het  advies  van  de Afdeling  voor  sociale 
vraagstukken  d.d.  11 maart  1976, Gezien  het  door  de rapporteur,  de heer  Laval, 
voorgelegde  rapport, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  138e  zit-
ting van  31 maart  en 1 april  1976  (vergadering 
van 1 april  1976), 
Overwegende  dat  de werkgelegenheidsproblemen 
die zich  in de Lid-Staten  van  de Gemeenschap 
voordoen  onderling  steeds  meer  overeenkomst 
vertonen,  vooral  in de huidige  crisis  die door  een 
stijgende  werkloosheid  gekenmerkt  wordt; 
12. 6. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 131/71 
Overwegende  de in het  verleden  en momenteel 
verrichte  onderzoekingen  en gevolgde  wegen  om 
te komen  tot uitstippeling  en coördinatie  van  het 
werkgelegenheidsbeleid,  zoals  die door  het  Ver-
drag  wordt  beoogd,  door  de Commissie  en de 
Raad  is aanbevolen  en waarop  door  het Econo-
misch  en Sociaal  Comité  in vele  adviezen  is 
aangedrongen; 
Overwegende  de bij de verwezenlijking  van  deze 
doelstellingen  ondervonden  moeilijkheden  als 
gevolg  van  het uiteenlopende  karakter  van  de in 
de Lid-Staten  toegepaste  methoden, 
Overwegende  de belangrijke  rol die de nationale 
diensten  voor  de arbeidsvoorziening  heden  ten 
dage  in het  kader  van  een  beleid  gericht  op 
volledige  en optimale  werkgelegenheid  in ieder 
geval  moeten  spelen; 
Overwegende  dat een  onderscheid  moet  worden 
gemaakt  tussen  arbeidsmarktbeleid  in enge  zin en 
werkgelegenheidsbeleid  in ruime  zin en dat  het 
Comité  zich  over  beide  zal moeten  uitspreken; 
Overwegende  de verscheidenheid  van  de taken  en 
de tenuitvoerlegging  ervan  door  instrumenten  die 
nu eens  verschillen  dan  weer  van  gelijke  aard  zijn; 
Overwegende  zowel  de opgedane  ervaring  als de 
geconstateerde  tekortkomingen, 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  algemene  stemmen  werd  goedgekeurd: 
1. Algemene  kenmerken  van  het  werkgelegen-
heidsbeleid  in de Lid-Staten 
1.1. In  de eerste  plaats  moet  worden  opge-
merkt  dat een  zeer  groot  gedeelte  van  het instru-
mentarium  van  het  werkgelegenheidsbeleid  tot 
stand  is gebracht  tussen  1945  en 1970,  d.w.z. 
voordat  het  probleem  van  de structurele  werk-
loosheid  overal  in de Gemeenschap  zo sterk  de 
kop begon  op te steken. 
1.2. Het  bestaande  instrumentarium  moet  dus 
sterk  worden  uitgebreid  in verband  met  de nieu-
we situatie  en op bepaalde  punten  beslist  worden 
aangevuld. 
1.3. Sinds  het begin  van  de crisis  wordt  er bij 
de communautaire  instanties,  in het  bijzonder 
door  de vertegenwoordigers  van  de werknemers 
die de gevolgen  ervan  door  de werkloosheid 
immers  het meest  aan  den  lijve  moeten  ondervin-
den, voortdurend  aan  de alarmbel  getrokken. 1.4. Volgens  de laatste  cijfers  die op commu-
nautair  niveau  bekend  zijn  gemaakt  (december 
1975),  is het  aantal  werklozen  in de negen 
Lid-Staten  opnieuw  toegenomen  en  wel  tot 
5 300000,  d.w.z.  gemiddeld  5,5%  van  de 
beroepsbevolking  (10%  in  Ierland)  met  een 
gemiddelde  stijging  van  ca.  60%  t.o.v.  1974 
(Denemarken  + 103,5%;  Verenigd  Koninkrijk 
+ 81,4%;  België  + 79,5%;  Frankrijk  + 71%; 
Italië  + 12%,  waarbij  moet  worden  aangetekend 
dat dit laatste  percentage  ten dele  het resultaat  is 
van overheidsmaatregelen;  de  overheid  heeft 
namelijk  via subsidies  bevorderd  dat de bedrijven 
overgaan  tot  arbeidstijdverkorting  en niet  tot 
ontslagen). 
1.5. Er  zij op gewezen  dat  het  voor  talrijke 
zelfstandigen  steeds  moeilijker  is geworden,  in de 
secundaire  of tertiaire  sector  een dienstbetrekking 
te vinden,  hetgeen  de gedeeltelijke  werkloosheid 
in bepaalde  sectoren  (landbouw,  ambacht,  zelf-
standig  winkelbedrijf)  nog  verscherpt  heeft. 
1.6. Deze  cijfers  zouden  nog  hoger  zijn  uitge-
vallen  indien  niet  verschillende  factoren  hiertegen 
waren  ingegaan:  het  feit  dat  een  groot  aantal 
personen  zich  uit de werkende  bevolking  heeft 
teruggetrokken  omdat  zij, afgeschrokken  door  de 
crisis,  er voorlopig  of definitief  van  hebben  afge-
zien,  een werkkring  te zoeken,  en het feit dat vele 
buitenlanders  naar  derde  landen  zijn  terugge-
keerd. 
1.7. Hieraan  moet  worden  toegevoegd  dat  in 
vele landen  het  systeem  van  een  gegarandeerde 
werkkring  ook  buiten  de overheidssector  sterk  is 
uitgebreid  en dat het aantal  werknemers  dat zijn 
werkkring  dreigt  te verliezen  in 1975  relatief 
minder  groot  is dan  bij voorbeeld  tijdens  de crisis 
van de jaren  dertig. 
1.8. De  geconstateerde  tekortkomingen  in het 
werkgelegenheidsbeleid  hebben  talrijke  oorzaken; 
op de belangrijkste  ervan  zal  moeten  worden 
gewezen  en het  Comité  zal  ze meer  in detail 
moeten  behandelen: 
1.8.1.  Een  werkgelegenheidsbeleid  moet  op 
gecoördineerde  wijze  worden  ontworpen  en toe-
gepast:  de  „stimuleringsprogramma's"  hebben 
een indruk  van  de bestaande  wanorde,  rivaliteit 
en tegenstellingen  gegeven;  alle  programma's 
werden  opgesteld  vanuit  een  te nationale  of zelfs 
regionale  zienswijze,  die vaak  sterk  werd  beïn-
vloed  door  toevallige  factoren  op het vlak  van  het 
binnenlands  beleid,  waarbij  de Gemeenschap  als 
realiteit  buiten  beschouwing  bleef,  zelfs  indien  zij 
soms  na bijeenkomsten  op communautair  niveau 
enigszins  werd  gewijzigd. 
1.8.2.  Een  werkgelegenheidsbeleid  dient  ten 
volle  op de totale  en structurele  dimensie  van 
Nr. C 131/72 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 6. 76 
de crisis  te worden  afgestemd,  terwijl  sommige 
personen  te lang  aan  een  zuiver  conjuncturele 
aanpak  hebben  vastgehouden. 
1.8.3.  Bij  het voeren  van  het werkgelegenheids-
beleid  moet  men  uitgaan  van  de vaststelling  dat 
een kwart  en in sommige  Lid-Staten  zelfs  een 
derde  van  de werklozen  jonger  is dan  25 jaar  en 
dat men  het  niet  mag  laten  bij  de klassieke 
verklaring  voor  de  jeugdwerkloosheid  (in  het 
bijzonder  terughoudendheid  bij de werkgevers  en 
een te geringe  beroepsopleiding).  Sommige  perso-
nen schrijven  deze  jeugdwerkloosheid,  die waar-
schijnlijk  de komende  jaren  nog  zal  aanhouden 
(ondanks  de gunstige  vooruitzichten  voor  een 
economisch  herstel),  toe aan  zich  wijzigende  ten-
densen  in de maatschappij  en de opvattingen. 
1.8.4.  In  een  werkgelegenheidsbeleid  moet 
mede  rekening  worden  gehouden  met  de veran-
derende  opvattingen  over  de taak  en de plaats 
van de vrouw,  die  in het  advies  van  het  Comité 
inzake  de richtlijn  betreffende  de gelijke  behande-
ling van  mannelijke  en  vrouwelijke  werkne-
mers  (') aan  de orde  worden  gesteld. 
1.8.5.  De  onderwijssystemen  bieden  zelden 
mogelijkheden  voor  soepelheid  en polyvalentie  in 
een later  stadium.  Een  werkgelegenheidsbeleid 
vereist  echter  een  intensieve  afstemming  van  de 
opleidingssystemen  op de werkgelegenheid,  die 
zelden  tot stand  is gekomen. 
1.8.6.  Op  sommige  terreinen  bestaan  tussen  de 
Lid-Staten  opvallende  verschillen,  bij voorbeeld 
ten aanzien  van  het  doel  van  bemiddeling  en de 
respectieve  rol van  de werkgevers  en het arbeids-
bureau  bij  de plaatsing  van  werklozen  (zo  is in 
Italië  de werkgever  bij  een  „numeriek"  aanbod 
van arbeidsplaatsen  verplicht,  de  door  het 
arbeidsbureau  aangewezen  kandidaten  aan  te 
stellen). 
1.8.7.  De  nationale  diensten  voor  de arbeids-
voorziening  hebben  de  laatste  jaren  met  een 
tekort  aan  arbeidskrachten  te kampen  gehad  en 
zijn afhankelijk  van  regeringsmaatregelen.  Als 
gevolg  hiervan  zijn  hun  mogelijkheden  om tegen 
de huidige  situatie  op te treden  meestal  onvol-
doende.  Bovendien  is men  slecht  op de hoogte 
van de functie  die  de ondernemingen  op  het 
terrein  van  het  werkgelegenheidsbeleid  vervullen 
en is er soms  geen  sprake  van  coördinatie  met  het 
werkgelegenheidsbeleid  van  de overheid. 
1.9. Daar  de  nationale  diensten  voor  de 
arbeidsvoorziening  hun  taak  vervullen  binnen  het 
kader  en ter uitvoering  van  de sociaal-economi-
sche  politiek  van  de Lid-Staten,  is hun  doeltref-
fendheid  en hun  mogelijke  bijdrage  tot de coördi-
(>) PB nr. C 286  van  15.  12.  1975. natie  op Europees  niveau  sterk  afhankelijk  van  de 
opzet,  de wijze  van  uitvoering  en de coördinatie 
van de  sociaal-economische  politiek  van  deze 
staten. 
1.10.  Bovendien  worden  de mogelijkheden  tot 
optreden  van  deze  nationale  diensten  tevens 
beperkt  door  het  feit  dat  de onderdelen  van  een 
actief  werkgelegenheidsbeleid  waarmee  wordt 
gestreefd  naar  volledige  en optimale  werkgelegen-
heid,  ressorteren  onder  andere  sectoren  van  het 
regeringsbeleid  (investeringen,  creëren  van  werk-
gelegenheid,  monetair  beleid,  beïnvloeding  van  de 
binnenlandse  markt,  enz.). 
1.11.  De  economische  oplossingen,  de bestrij-
ding  van  de inflatie  en de monetaire  maatregelen, 
factoren  die aan  de verbetering  van  de werkgele-
genheid  in de Gemeenschap  ten grondslag  liggen, 
vormen  het  onderwerp  van  het  onderzoek  dat 
door  de Afdeling  voor  economische  en financiële 
vraagstukken  van  het Comité  zal worden  verricht 
en waarbij  met  het  onderhavige  advies  en het 
bijgaande  rapport  rekening  zal  ipoeten  worden 
gehouden. 
1.12.  Het  Comité  heeft  zich  dus  overeenkom-
stig de door  hemzelf  afgebakende  opdracht  willen 
beperken  tot  het  opsporen  van  de hoofdlijnen 
waarlangs  de coördinatie  van  het  werkgelegen-
heidsbeleid  der Lid-Staten  moet  plaatsvinden. 
1.13.  Het  Comité  heeft  vooral  een  overzicht 
willen  geven  van  het door  de Lid-Staten  toegepas-
te instrumentarium,  vergelijkingen  gemaakt,  enige 
waardeoordelen  uitgesproken,  de  instrumenten 
getoetst  aan  de  communautaire  richtlijnen  en 
willen  beoordelen  tegen  de achtergrond  van  de 
huidige  werkgelegenheidscrisis. 
1.14.  Zoals  het Comité  enige  weken  geleden  al 
heeft  verklaard,  vormt  deze  crisis  een  uitdaging 
zowel  aan  de industriële  maatschappij  als aan  de 
Gemeenschap  zelf.  Het  Economisch  en Sociaal 
Comité  moet  het  „sociaal  geweten"  van  de 
Gemeenschap  zijn,  en in een  sfeer  van  overleg 
alles  in het  werk  stellen  om  oplossingen  op 
Europees  niveau  te zoeken,  hetgeen  in eerste 
instantie  vereist  dat men  inzicht  heeft  in de taken 
en de  organisatie  van  de  arbeidsbureaus  der 
Lid-Staten. 
2. Taken  en organisatie  van  de nationale  dien-
sten voor  de arbeidsvoorziening  in de Lid-Sta-
ten 
2.1. Op  grond  van  de  door  de studiegroep 
verzamelde  gegevens  komt  men  tot de conclusie 
dat de arbeidsbureaus  in de Lid-Staten  over  het 
12. 6. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 131/73 
geheel  genomen  ongeveer  dezelfde  functies  ver-
vullen;  de voornaamste  zijn  aangegeven  in de 
tabel  van  het rapport  van  de Afdeling. 
2.2. In  dit verband  moet  eraan  worden  herin-
nerd  dat  de  meeste  nationale  wetsbepalingen 
berusten  op een  gemeenschappelijk  uitgangspunt, 
nl. de door  de I.A.O.  vastgestelde  beginselen  met 
betrekking  tot de werkloosheid  en de arbeidsbu-
reaus  (Conventie  van  Washington  van  1925, 
Conventie  nr. 88,  Aanbeveling  nr. 83 van  1948, 
Aanbeveling  nr.  37  van  1949  en  Conventie 
nr. 122  van  juni  1964). 
2.3. Tevens  kan  men  algemeen  stellen  dat de 
nationale  arbeidsbureaus  als  voornaamste  taak 
hebben,  zowel  in kwalitatief  als in kwantitatief 
opzicht  een  beter  evenwicht  op de arbeidsmarkt 
tot stand  te brengen. 
2.4. Bij  nauwkeurige  bestudering  kan  men  ech-
ter vaststellen  dat  sommige  Lid-Staten  bepaalde 
eigenaardigheden  kennen,  maar  ook  dat er grote 
verschillen  bestaan  ten  aanzien  van  de wijze 
waarop  deze  arbeidsbureaus  hun  functies  hebben 
georganiseerd.  Zo kunnen  de administratieve  pro-
cedures  en gebruiken  van  land  tot  land  sterk 
uiteenlopen.  Zowel  op centraal  als op regionaal 
niveau  zijn  de bevoegdheden  verschillend  ver-
deeld,  waardoor  niet  slechts  de vergelijkingsmo-
gelijkheden  worden  beperkt,  maar  ook  de voor-
uitzichten  voor  samenwerking  tussen  de nationale 
arbeidsdiensten  niet  bepaald  worden  bevorderd. 
2.5. In  een in 1967  door  de Commissie  van  de 
Europese  Gemeenschappen  uitgegeven  studie  over 
de diensten  voor  de arbeidsvoorziening  van  de 
Lid-Staten  werd  te dien  aanzien  het  volgende 
opgemerkt: 
„Wanneer  men  zich  tot de hoofdzaken  beperkt, 
kan men  volstaan  met  in dit verband  op te 
merken,  dat  de inhoud  van  de voornaamste 
functies  welke  aan  de diensten  voor  arbeids-
voorziening  zijn  opgedragen,  in alle  Lid-Staten 
naar  dezelfde  hoofdlijnen  zijn  omschreven.  De 
verschillen  liggen  vooral  in de uitvoeringsmid-
delen  waarover  de landen  voor  een  bepaalde 
taak beschikken  en in de min  of meer  grote 
vorderingen  welke  bij de tenuitvoerlegging  wer-
den bereikt;  deze  moet  men  echter  ook  zien  in 
het licht  van  de problemen  en de omstandighe-
den, die er vaak  toe leiden  dat het accent  gelegd 
wordt  op  dringende  en voorrang  vragende 
taken." 
2.6. Het  Comité  heeft  evenwel  tevens  vastge-
steld  dat  de taken  en de organisatie  van  de 
nationale  diensten  vqor  de arbeidsvoorziening 
van land  tot land  alsmede  in de tijd  variëren. 
Hoewel  alle  Lid-Staten  beschikken  over  een  net 
van arbeidsbureaus  onder  leiding  van een centrale instantie,  variëren  de bevoegdheden  en de taken 
van deze  diensten,  alsmede  de aard  en het doel 
van hun  functies  van land  tot land  in sterke  mate. 
In de meeste  gevallen  is de dienst  voor  de 
arbeidsvoorziening  een  overheidsinstantie,  in 
andere  gevallen  wordt  deze  taak  waargenomen 
door  publiekrechtelijke  organisaties  die over  een 
grote  autonomie  beschikken.  Men  moet  zich 
ongeacht  de status  van  deze  instanties  echter 
afvragen  in hoeverre  zij doeltreffend  zijn,  bij 
voorbeeld  hoeveel  van  hun  bemiddelingspogingen 
succes  hadden. 
2.7. Een  andere  bron  van  moeilijkheden  is 
gelegen  in de verschillen  tussen  de Lid-Staten  op 
het terrein  van  de  werkgelegenheidsstructuur 
(bevolkingsstructuur,  relatieve  betekenis  van  de 
sectoren,  samenstelling  van  de beroepsbevolking, 
stand  van  economische  en technologische  ontwik-
keling,  enz.). 
2.8. De  in het  rapport  gegeven  beschrijving 
van de taken  en de organisatie  van  de verschillen-
de diensten  voor  de arbeidsvoorziening  heeft  tot 
doel,  de voornaamste  tendensen  tegenover  elkaar 
te stellen,  te wijzen  op de voornaamste  punten 
van overeenkomst  en verschil,  en materiaal  te 
verschaffen  voor  de conclusies  en concrete  voor-
stellen  met  betrekking  tot de mogelijkheden  tot 
coördinatie. 
3. Eerste  conclusies 
A. Het  werkgelegenheidsbeleid 
3.1. Na  dit  korte  overzicht  moet  een  eerste 
opmerking  worden  gemaakt:  de definities  en de 
doelstellingen  van  het werkgelegenheidsbeleid  der 
Lid-Staten  dienen  om  enkele  gemeenschappelijke 
hoofdlijnen  te worden  gegroepeerd.  Daartoe  is 
het volgende  noodzakelijk: 
3.1.1.  Voorop  staat  dat  weer  een  hoog  en 
duurzaam  groeipercentage  moet  worden  bereikt. 
Men  kan  ervan  uitgaan  dat de westerse  volkshuis-
houdingen  alleen  met  een  gerichte  groei  en een 
aangepast  werkgelegenheidsbeleid  een goed  werk-
gelegenheidspeil  zullen  bereiken. 
3.1.1.1.  Niettemin  moet  men  zijn  gedachten 
laten  gaan  over  oude,  nieuwe  en voor  de toe-
komst  voorspelbare  factoren: 
— de houding  van  de jeugd  ten  opzichte  van 
arbeid; 
— het  feit  dat men  zich  afwendt  van  bepaalde 
typen  van  handwerk  en de massale  inschake-
ling van arbeidskrachten  uit derde  landen; 
— de achteruitgang  van  de secundaire  en de 
vooruitgang  van de tertiaire  sector. 
Nr. C 131/74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 6. 76 
3.1.1.2.  Het  streven  naar  een  groter  welzijn  en 
de ontwikkeling  van  de dienstverlening  die nieu-
we werkgelegenheid  schept  is het onderwerp  van 
gesprek  in alle  landen  die  aan  de top  van  de 
industriële  groei  staan.  In dit  verband  is een 
zekere  opleving  van  landbouw  en ambacht  niet 
uitgesloten,  hetgeen  in overeenstemming  is met  de 
prioriteiten  van  een  werkelijke  regionale  ontwik-
keling.  Overigens  rijzen  bij de ontwikkeling  van 
sommige  vormen  van  part-time  werk  ingewikkel-
de problemen  die zeker  bestudeerd  zouden  moe-
ten worden. 
3.1.2.  In  het  werkgelegenheidsbeleid  moet 
noodzakelijkerwijs  de nieuwe  internationale  eco-
nomische  orde  waarmee  wordt  gezocht  naar 
nieuwe  betrekkingen,  worden  verdisconteerd; 
hierover  wordt  onderhandeld  tussen  de rijke  en 
de arme  landen,  tussen  de gebruikers  en de 
producenten  van  energie  en grondstoffen,  alsme-
de tussen  deze  beide  groepen  en hen  die  noch 
over energie  noch  over  grondstoffen  beschikken. 
3.1.2.1.  Men  dient  met  een  nieuwe  interna-
tionale  arbeidsverdeling  en een  geleidelijke  ver-
plaatsing  van economische  activiteiten  rekening  te 
houden. 
3.1.3.  In  een  werkgelegenheidsbeleid  dient  bij 
de uitbreiding  van  nieuwe  activiteiten  beslist 
rekening  te worden  gehouden  met  de opleidings-
systemen  die de kennis  steeds  verder  uitbreiden, 
terwijl  voor  te veel  banen,  vooral  in de industrie, 
slechts  een  zeer  beperkte  kennis  wordt  gevraagd. 
De nadruk  moet  echter  worden  gelegd  op de in 
het algemeen  gunstige  gevolgen  van  opleidingsac-
tiviteiten  voor  de werkgelegenheid. 
3.1.4.  Een  werkgelegenheidsbeleid  kan  slechts 
worden  uitgewerkt  indien  rekening  wordt  gehou-
den met  de steeds  belangrijkere  rol die de grote 
nationale  bedrijven  en de multinationals  spelen 
bij het vestigen  van  industrie  en het scheppen  en 
opheffen  van arbeidsplaatsen. 
3.1.5.  Bij  de uitwerking  van  een  werkgelegen-
heidsbeleid  moet  men  verder  gaan  dan  de con-
juncturele  moeilijkheden  om op bepaalde  chroni-
sche gevallen  greep  te krijgen,  zoals: 
— de verstoringen  van  het regionaal  evenwicht, 
— de industrieën  en activiteiten  die achteruitgaan 
(ook  in landbouw  en ambacht), 
— de problemen  van  bepaalde  groepen  personen 
(vrouwen,  gehandicapten,  migrerende  werkne-
mers,  jongeren). 
3.1.6.  Op  communautair  niveau  dient  bij alle 
initiatieven  op het terrein  van  regionaal  beleid  en 
sectoriële  of categoriale  maatregelen  ruime  aan-
dacht  te worden  besteed  aan  de werkgelegen-heidsproblematiek.  Aangezien  het  moeilijk  is, 
inzake  de werkgelegenheid  globale  analyses  te 
verrichten  en globale  prognoses  op te stellen,  zou 
het nuttig  zijn  deze  problematiek  ook  sectorieel, 
alsmede  regionaal  te benaderen. 
3.1.7.  Als  eerste  conclusie  moet  de volgende 
algemene  eis worden  gesteld: 
Elk besluit,  de tenuitvoerlegging  van  elke  oplos-
sing,  het  gebruik  van  elk instrument  vereist  de 
samenwerking  tussen  de overheid  en de betrok-
ken sociaal-economische  categorieën;  wat  voor 
elke Lid-Staat  geldt,  geldt  natuurlijk  ook  op 
Gemeenschapsniveau. 
B. De  taken  en  organisatie  van  de nationale 
diensten  voor  de arbeidsvoorziening 
3.2. In  de meeste  Lid-Staten  van  de Gemeen-
schap  verrichten  de  nationale  arbeidsbureaus, 
hoewel  zij  qua  organisatie  en administratieve 
procedures  onderling  sterk  kunnen  verschillen, 
een aantal  activiteiten  die de Commissie  in voor-
noemde  studie  over  de diensten  voor  de arbeids-
voorziening  in de Lid-Staten  van  de Gemeenschap 
in tabelvorm  heeft  samengevat;  deze  tabel  staat  in 
het rapport  van  de Afdeling. 
3.2.1.  Het  Comité  verzoekt  de Commissie  deze 
tabel  zo spoedig  mogelijk  uit te breiden  en bij te 
werken  aan  de hand  van  de meest  recente  gege-
vens.  De door  de studiegroep  voorbereide  vragen-
lijst die is gebruikt  voor  de totstandbrenging  van 
dit document  zou  als basis  kunnen  dienen  voor 
een systematisch  onderzoek.  Deze  vragenlijst  is 
opgenomen  in het volledige  dossier  dat is aange-
legd voor  het opstellen  van  dit advies. 
3.3. Op  grond  van  de door  de studiegroep 
verzamelde  gegevens  kan  men  stellen  dat  de 
volgende  factoren  de goede  werking  en de doel-
treffendheid  van  de diensten  voor  de arbeidsvoor-
ziening  bevorderen: 
— een  coherent  homogeen  systeem  waardoor  een 
overzicht  wordt  verkregen  van  de verschillen-
de aspecten  van  de werkgelegenheidsproble-
men:  bemiddeling,  werkloosheidsverzekering, 
beroepsopleiding  en herscholing,  begeleiding 
van ondernemingen,  studies,  prognoses  en 
statistieken  over  de arbeidsmarkt  enz.,  hoewel 
men een  aantal  vraagtekens  kan  plaatsen  bij 
de technische  scheiding  van  de hulpverlening 
(bemiddeling)  en de controle  (werkloosheids-
uitkeringen); 
— nauwe  medewerking  van  de sociale  partners 
bij de organisatie  en het beheer  van  de dien-
sten voor  de arbeidsvoorziening; 
12. 6. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 131/75 
— een  efficiënte  dienstverlening  in het kader  van 
een actief  werkgelegenheidsbeleid,  met  name 
voor  sommige  bevolkingsgroepen  die  terug-
houdend  staan  tegenover  de diensten  voor  de 
arbeidsvoorziening  (leidinggevend  personeel, 
vrouwen,  pas  afgestudeerden,  werknemers  uit 
de landbouw-,  handels-  en ambachtelijke  sec-
tor); 
— gebruikmaking  van  moderne  technieken  om 
een beter  inzicht  in de arbeidsmarkt  te verkrij-
gen door  snelle,  permanente  informatie  waar-
door  vraag  en aanbod  tot  elkaar  kunnen 
worden  gebracht,  de werknemers  een  werk-
kring  kan  worden  geboden  die met  hun  wen-
sen overeenkomt  en de werkgevers  kunnen 
worden  geholpen  bij het zoeken  van  arbeids-
krachten  die de vereiste  vakkennis  bezitten; 
— inspanningen  om het imago  van  deze  diensten 
bij hun  „klantenkring"  te verbeteren; 
— beschikking  over  zeer  bekwaam  personeel,  in 
het bijzonder  voor  bemiddelingsfuncties; 
— rationeel  net  van  vestigingsplaatsen  van  de 
diensten  voor  de werkvoorziening,  de moge-
lijkheid  van  territoriale  compensatie  van  vraag 
en aanbod; 
— betere  coördinatie  met  het werkgelegenheids-
beleid  van  de bedrijven. 
Al deze  factoren  zijn  thans  terug  te vinden  in 
eenheden  die in bestuurlijk  en financieel  opzicht 
tot op zekere  hoogte  autonoom  functioneren. 
C. Mogelijkheid  tot  samenwerking 
3.4. Gezien  de voorgaande  opmerkingen,  de 
bepalingen  van  het Verdrag  en de in de inleiding 
van het  rapport  vermelde  hoofdlijnen  is het 
Comité  van  mening  dat  de nationale  diensten 
voor  de arbeidsvoorziening  in een  eerste  fase  bij 
voorkeur  op de volgende  terreinen  zouden  moe-
ten gaan  samenwerken: 
3.4.1.  Uitbreiding  van  de wederzijdse  voorlich-
ting en uitwisseling  van  ervaring  over  de organi-
satie,  de functionering  en de bevoegdheden  van 
de nationale  diensten  (in  het  bijzonder  door 
uitwisselingsprogramma's  voor  ambtenaren).  De 
Commissie  zou  een  nuttige  bijdrage  kunnen  leve-
ren door  de in 1967  gepubliceerde  studie  over  de 
diensten  voor  de arbeidsvoorziening  in de Lid-
Staten  der Gemeenschap  bij te werken  en door  te 
gaan  met  de organisatie  van  de reeds  op geregelde 
tijdstippen  gehouden  vergaderingen  van  de direc-
teuren-generaal  voor  de arbeidsvoorziening  der 
Lid-Staten.  Zij  zou  moeten  trachten,  de nodige 
gelden  vrij  te maken  om een  klein  communautair 
secretariaat  op te richten  met  behulp  waarvan  de nationale  overheidsdiensten  de door  hen  wense-
lijk geachte  contacten  optimaal  kunnen  organise-
ren. 
3.4.2.  Maatregelen  waardoor  de in de Lid-Sta-
ten gebruikte  statistische  gegevens  en begrippen 
— men  denke  b.v.  aan  de definitie  van  het begrip 
„werkloosheid"  en  „geschiktheid  voor  een 
betrekking"  —  beter  vergelijkbaar  worden 
gemaakt. 
3.4.3.  Bestudering,  voorbereiding  en uitvoering 
van gemeenschappelijke  maatregelen  die qua  doel 
beperkt  zijn,  maar  toch  kunnen  leiden  tot concre-
te resultaten  ten behoeve  van  bepaalde  categorie-
en van  de bevolking,  regio's  of sectoren  voor  wie, 
resp.  waar  samenwerking  tussen  de diensten  voor 
de arbeidsvoorziening  bijzonder  gewenst  is; voor 
deze  samenwerking  bestaan  gunstige  vooruitzich-
ten. Men  kan  hierbij  denken  aan  de volgende 
categorieën,  resp.  onderwerpen: 
— migrerende  werknemers, 
— grensarbeiders, 
— werkloosheid  van  de jeugd  en van  vrouwen, 
— regionale  aspecten  van  het werkgelegenheids-
beleid, 
— uitwisseling  van  ervaring  met  het creëren  van 
arbeidsplaatsen, 
— toepassing  van  de communautaire  wetgeving 
inzake  het vrije  verkeer  van  werknemers,  met 
name  op het gebied  van  de sociale  zekerheid. 
3.4.4.  De  inzet  van  middelen  waardoor  het 
SEDOC-systeem  zijn  functie  volledig  kan  vervul-
len (wijziging  van  het  systeem  op de nodige 
punten  en uitbreiding  ervan  aan  de hand  van  de 
opgedane  ervaring  en de inzichten  van  de natio-
nale diensten  voor  de arbeidsvoorziening). 
3.4.5.  Gebruikmaking  van  het  Europees  So-
ciaal  Fonds  als instrument  bij  uitstek  van  het 
werkgelegenheidsbeleid  en het  bevorderen  van 
maatregelen  die  als  voorbeeld  voor  Europese 
samenwerking  kunnen  dienen. 
3.4.6.  Het  leggen  van  de nodige  contacten 
tussen  alle  organen  waar  een  actief  werkgelegen-
heidsbeleid  kan  worden  uitgestippeld  (Permanent 
Comité  voor  arbeidsmarktvraagstukken  en de 
Driepartijenconferentie)  en het  Economisch  en 
Sociaal  Comité  waarin  alle  belangen  van  de 
sociale  beroepsgroepen  zijn  vertegenwoordigd. 
3.4.7.  Actieve  medewerking  in Gemeenschaps-
verband  aan  de werkzaamheden  van  de I.A.O., 
met name  met  betrekking  tot de Wereldconferen-
tie voor  de werkgelegenheid,  de onderhandelin-
gen over  nieuwe  Conventies  en de werkzaamhe-
Nr. C 131/76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 12. 6. 76 
sociale  partners  in de Lid-Staten  kan  bevorde-
ren en organiseren,  met  name  in het kader  van 
de jaarlijkse  Arbeidsconferentie. 
Algemene  conclusies 
4. De  voorstellen  van  het  Comité  zullen  bij 
realisering  de mogelijkheid  openen  tot  betere 
samenwerking  tussen  de nationale  en communau-
taire  instanties,  die  schijnbaar  een  onmisbare 
voorwaarde  is voor  het  boeken  van  wezenlijke 
vooruitgang  bij de coördinatie  van  het eigenlijke 
werkgelegenheidsbeleid.  Deze  vooruitgang  zelf is 
weer  afhankelijk  van  de voortgang  die  wordt 
gemaakt  bij de realisering  van de Economische  en 
Monetaire  Unie  en het  vastleggen  van  gemeen-
schappelijke  doelstellingen  voor  de verwezenlij-
king van volledige  en optimale  werkgelegenheid. 
De voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Henri  CANONGE 
Advies  inzake  een voorstel  voor  een verordening  (EEG)  van  de Raad  houdende  een 
overgangsregeling  voor  de gemeenschappelijke  ordening  der markten  in de sector 
schapevlees 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 243  van  23 oktober  1975, 
blz. 6. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 26 september  1975  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité 
overeenkomstig  de bepalingen  van  de artikelen  43 en 198  van  het Verdrag  tot 
oprichting  van  de Europese  Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd 
voorstel  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake 
voornoemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 31 maart  en 1 april  1976  te Brussel 
gehouden  138e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: den in verband  met  de gevolgen  van  de nieuwe 
internationale  arbeidsverdeling  voor  de werkgele-
genheid  in de geïndustrialiseerde  landen. 
3.4.8.  Deze  samenwerking  dient  wat  het Eco-
nomisch  en Sociaal  Comité  betreft  o.m.  in de 
volgende  punten  tot uiting  te komen: 
— systematische  gegevens-  en documentatie-uit-
wisseling  tussen  het Internationaal  Arbeidsbu-
reau en het Comité; 
— deelneming  op een nog  te bepalen  manier  van 
vertegenwoordigers  van  het  Comité  aan 
bepaalde  werkzaamheden  van  het  Interna-
tionaal  Arbeidsbureau  (Conferentie  inzake  de 
werkgelegenheid,  regionale  conferenties,  semi-
naria,  enz.); 
— het nemen  van  een  initiatief  waardoor  het 
Comité  de contacten  en het overleg  met  de 
Gedaan  te Brussel,  1 april  1976.