Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat de waarborging van de universele dienst van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP) betreft" ()

(96/C 153/05)

Op 20 september 1995 heeft de Raad, overeenkomstig artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, besloten het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over voornoemd voorstel.

De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 14 februari 1996 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Hernández Bataller.

Tijdens zijn 333e Zitting (vergadering van 29 februari 1996) heeft het Economisch en Sociaal Comité met meerderheid van stemmen (bij 4 onthoudingen) het volgende advies goedgekeurd.

1. Inleiding

1.1. De Raad steunde met zijn resolutie 93/C 213/01 van 22 juli 1993 inzake het overzicht van de situatie in de telecommunicatiesector en de noodzaak voor verdere ontwikkeling op die markt de Commissie in haar voornemen om vóór 1 januari 1996 de nodige wijzigingen voor te bereiden in het communautaire regelgevende kader, zodat de liberalisering van alle spraaktelefoniediensten voor 1 januari 1998 volledig is gerealiseerd, en de lid-staten met de minst ontwikkelde netten een extra periode van maximaal 5 jaar wordt toegekend.

1.1.1. Bovendien werd in deze Resolutie de liberalisering van alle openbare spraaktelefoniediensten, naast de instandhouding van de universele dienstverlening, genoemd als een van de doelstellingen van het communautaire telecommunicatiebeleid op lange termijn.

1.2. In Resolutie 94/C 48/01 van de Raad van 7 februari 1994 betreffende de beginselen voor de universele dienstverlening in de telecommunicatiesector werd erkend:

a) dat het behoud en de verdere ontwikkeling nodig is van een universele telecommunicatiedienstverlening, die wordt gewaarborgd door en gebaseerd is op beginselen van universaliteit, gelijkheid en continuïteit en die tegen een betaalbare prijs toegankelijk is voor alle gebruikers; hiervoor moesten enkele gemeenschappelijke beginselen worden vastgesteld;

b) dat deze dienst gefinancierd kan worden, mits zij gerechtvaardigd is en door de bevoegde nationale instantie goedgekeurd wordt, door interne overdrachten, toegangsvergoedingen of andere regelingen waarbij recht wordt gedaan aan de beginselen van transparantie, non-discriminatie en proportionaliteit.

1.3. Het Comité oordeelt positief () over het actieplan van de Commissie getiteld "Europa op weg naar de informatiemaatschappij - een actieplan".

1.4. In Resolutie 94/C 379/03 van de Raad van 22 december 1994 betreffende de beginselen van en het tijdschema voor de liberalisering van de telecommunicatie-infrastructuur wordt bevestigd dat de levering van telecommunicatie-infrastructuur per 1 januari 1998 moet zijn geliberaliseerd; hiervoor moet het relevante regelgevende kader worden aangenomen.

1.5. Conform de mededeling van de Commissie van 25 januari 1995 () heeft de Raad Resolutie 95/C 258/01 van 18 september 1995 aangenomen betreffende de instelling van het toekomstige regelgevende kader voor de telecommunicatie, waarin - onder meer - de eis wordt gesteld dat bij voorrang de volgende wetgevende maatregelen worden genomen:

- handhaving en ontwikkeling van een minimumaanbod van diensten in de gehele Unie en de omschrijving van gemeenschappelijke beginselen op het gebied van de financiering van de universele dienstverlening;

- de opstelling van een gemeenschappelijk kader voor de interconnectie van netten en diensten.

1.6. De doelstellingen van het richtlijnvoorstel zijn het garanderen van de open toegang tot netwerken en diensten en van het recht van marktdeelnemers om interconnectie te krijgen met de netwerken en diensten van anderen wanneer dit redelijkerwijze gerechtvaardigd is.

1.6.1. Het voorgestelde geharmoniseerde interconnectiekader wordt gekenmerkt door:

- toepassing van de ONP-beginselen van transparantie, objectiviteit en non-discriminatie, in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel;

- voorrang aan commerciële onderhandelingen tussen interconnecterende partijen, waarbij echter bepaalde voorwaarden a priori door de nationale regelgevende instanties op telecommunicatiegebied kunnen worden vastgesteld;

- duidelijke verantwoordelijkheden voor de nationale regelgevende instanties, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, met inbegrip van doeltreffende geschillenbeslechtingsmechanismen.

2. Algemene opmerkingen

2.1. Het Comité is verheugd dat de Commissie een richtlijnvoorstel heeft ingediend waarin de beginselen zijn vervat die voor levering van de Open Network Provision (ONP) zijn vastgesteld om de activiteit van de verschillende actoren in de sector telecommunicatie, netwerken en diensten te regelen in het kader van de open mededinging, welke vanaf 1998 zal gelden als gevolg van de liberalisering van de diensten en infrastructuren op telecommunicatiegebied.

2.1.1. Het is zaak te verzekeren dat de afwijkingen van de nationale regelgevingen onderling ten opzichte van een gemeenschappelijk Europees kader minimaal zijn, omdat anders het risico bestaat van uiteenlopende interpretaties in de verschillende lid-staten op een terrein dat geheel en al activiteiten binnen en alom in Europa betreft.

2.1.2. Het Comité stelt echter met bezorgdheid vast dat het richtlijnvoorstel niet geheel duidelijk is, vooral wat de definitie van het openbaar karakter van de netwerken en diensten betreft.

2.1.3. Diverse voorschriften betreffen zowel de interconnectie- en interoperabiliteitsaspecten als de diensten met een universeel karakter. Het zou beter zijn, deze twee zo verschillende onderwerpen apart te behandelen. In verschillende passages in het voorstel lopen de beschrijvingen dooreen en komen punten naar voren die in de toekomst, in de praktijk met de exploitanten, interpretatieproblemen kunnen veroorzaken.

2.1.4. Daarom acht het Comité voor dit belangrijke normatieve voorstel meer duidelijkheid gewenst; er zouden concrete definities en scheidslijnen moeten worden vastgesteld, terwijl er tevens voor een systematischere en logischere structuur moet worden gezorgd.

2.1.5. Het Comité neemt kennis van het proces van liberalisering van de telecommunicatie in de Europese Unie en zou graag zien dat deze liberalisering in de toekomst efficiëntie, concurrentie en solidariteit als uitgangspunten neemt, en het "Europees sociaal model" respecteert, terwijl ook de consumenten een adequate bescherming wordt gewaarborgd.

2.2. Toepassing van de voorschriften betreffende de mededinging

2.2.1. Wat de in het richtlijnvoorstel vervatte voorwaarden omtrent eerlijke mededinging voor de economische actoren betreft, is het Comité het niet eens met de asymmetrie die de Commissie in haar gehele voorstel handhaaft.

2.2.2. Het Comité heeft in dit verband gesteld () dat het door de liberalisering van de mededinging nog belangrijker wordt basisbeginselen van eerlijke concurrentie vast te stellen, met name op het gebied van de interconnectie van netwerken.

2.2.3. Het Comité deed verder ook reeds de volgende uitspraak ():

" Om voor eerlijke concurrentie en volledige toepassing van de mededingingsvoorschriften te zorgen, is het van het grootste belang dat de overgang van de huidige monopoliesituatie naar concurrentie-omstandigheden ordelijk verloopt, of het nu om particuliere of openbare ondernemingen overeenkomstig artikel 222 van het EG-Verdrag gaat. Alleen zo kan aan misbruik van de markt een halt worden toegeroepen en kan een eenzijdige belasting van aanbieders worden tegengegaan. In dit verband is het ook zaak dat ondernemingen uit beschermde monopoliesectoren (energie, andere plaatselijke monopolies) hun activiteiten op het gebied van telecommunicatie niet met opbrengsten uit deze monopolies financieren. Volgens het Comité is invoering van een controlemechanisme beslist noodzakelijk.

De volgens objectieve en niet-discriminerende, transparante criteria vast te stellen ordeningsvoorwaarden dienen voor alle toekomstige netwerkexploitanten te gelden, zodat iedereen gelijke kansen heeft en de concurrentie goed functioneert."

2.2.4. De vrije mededinging moet behelzen dat er voor nieuwe exploitanten geen beperkingen inzake toegang tot de markt worden opgelegd die niet worden gerechtvaardigd door objectieve, transparante criteria, die proportioneel zijn en niet discriminerend zijn ten aanzien van de beschikbaarheid van de te verdelen middelen.

2.2.5. Het Comité is van mening dat, onverminderd de stimulerende maatregelen die de Commissie met betrekking tot de nieuwe exploitanten kan aannemen, de maatregelen in de regelgeving betreffende de geliberaliseerde telecommunicatie evenwichtig en niet discriminerend moeten zijn, en alle exploitanten, ook diegenen die reeds op de markt opereren, gelijke kansen moeten waarborgen.

2.2.6. Het Comité wenst dat de Commissie gedragscodes voorstelt waarin objectieve parameters voor eerlijke en oneerlijke mededinging worden vastgesteld.

2.3. De universele dienstverlening

2.3.1. Het Comité stelt nogmaals het volgende: "een prioritaire doelstelling - nog vóór de liberalisering van de hele spraaktelefoondienst - dient te zijn omvang, organisatie en financiering van de universele dienstverlening te omschrijven" ().

2.3.2. Het Comité is van mening dat als "het begrip 'universele dienstverlening' nader moet worden omschreven, ook het verband moet worden aangegeven tussen 'basisdiensten' en 'universele dienstverlening'. Dat betekent dat dit laatste begrip dynamisch dient te zijn, zodat wijzigingen die verband houden met de technische ontwikkelingen mogelijk zijn." Ook moet de universele dienstverlening worden beschouwd als een "essentieel sociaal concept", en moeten er regelingen worden getroffen om de universele dienstverlening in stand te houden ().

2.3.3. Het Comité heeft dan ook vastgesteld () dat de instandhouding, de ontwikkeling en de financiering van de universele dienstverlening op het gebied van telecommunicatie sleutelfactoren zijn voor de toekomstige ontwikkeling in de Gemeenschap. Daarom mogen de gebruikers een universele dienstverlening verwachten die aan hun behoeften beantwoordt en die naar gelang van de technische ontwikkeling verder kan uitgroeien.

2.3.4. Het Comité memoreert nogmaals () dat alle gebruikers gelijke kansen, alsook een eerlijke toegang tot moderne informatie- en telecommunicatiediensten moeten hebben.

2.3.5. Er moet rekening mee worden gehouden dat de universele dienstverlening bijdraagt tot het realiseren van de doelstellingen inzake sociaal-economische cohesie en territoriale gelijkheid in de Gemeenschap.

2.3.6. In de voor advies voorgelegde tekst zou meer duidelijkheid gewenst zijn als van universele dienstverlening wordt gesproken.

2.3.7. Het Comité betreurt het dat het nog geen akkoord heeft bereikt met de Commissie over de uitbreiding van het toepassingsgebied van de openbare dienstverlening.

2.3.8. Het is bekend dat de Commissie de kwestie van de omschrijving van de universele dienstverlening bestudeert, en in maart een mededeling met voorstellen terzake zal uitbrengen; het Comité is voornemens om op dat moment een uitspraak te doen over het concept, de draagwijdte en de afbakening van de universele dienstverlening.

2.4. Openbaar karakter van de netten en diensten

2.4.1. Het Comité is bezorgd over de onduidelijkheid waarmee in het voorstel het openbaar karakter van de netten en diensten is gedefinieerd.

2.4.2. De kwalificatie "openbaar" zou moeten dienen om een scheidslijn aan te geven in een verticale dienstverlening (een geïntegreerde kolom die het gehele gebied vanaf de fysieke media tot de dienstverlening aan de eindgebruiker omvat).

2.4.3. In het voorstel zou moeten worden gekozen voor een nauwkeuriger definitie; wellicht moet de finaliteit van het begrip "openbaar" b.v. als volgt worden aangeduid:

- "openbaar net": een net waarvan eenieder (natuurlijke of rechtspersoon) gebruik mag maken;

- "openbare dienst": een dienst waarop eenieder in gelijke mate recht van toegang heeft.

Beschikbaarheid zou in dergelijke begrippen kenmerkend zijn voor het aspect "openbaar belang van het goed".

2.5. Organisaties met een "aanmerkelijke marktpositie"

2.5.1. Het Comité is van mening dat het begrip organisaties met een "aanmerkelijke marktpositie" op communautair niveau moet worden gedefinieerd.

2.5.2. De karakterisering van deze organisaties, waarvoor meer stringente verplichtingen gelden dan voor andere die deze kwalificatie niet verdienen, is verwarrend. Er zijn hier verscheidene criteria te overwegen: omzet, impact op de economie van het land, en technische criteria zoals geografische of demografische spreiding, dienstenaanbod, enz.

2.5.3. In elk geval is de onduidelijkheid hier te groot, omdat de indeling niet statisch is, maar in de tijd of met de interconnectie-overeenkomsten die deze organisaties aangaan, kan variëren. Dit kan leiden tot instabiele situaties of tegenstrijdigheden in contracten, b.v. wanneer een organisatie "wier marktaandeel niet aanmerkelijk is" door overeenkomsten te sluiten wel een aanmerkelijk marktaandeel verkrijgt, in welk geval de verplichtingen uit een en ander weer niet "aanmerkelijk" zouden zijn.

2.5.4. Artikel 17 van het voorstel opent de mogelijkheid dat aan een organisatie met een "aanmerkelijke marktpositie" een nationaal karakter wordt verleend, dat per lid-staat kan verschillen en aanleiding kan geven tot mogelijke concurrentiedistorsies.

2.6. Nationale regelgevende instanties

2.6.1. Verscheidene aspecten van het richtlijnvoorstel berusten op de hypothese dat de nationale regelgevende instanties zich onderwerpen aan de hogere autoriteit van de Commissie. De impact van het optreden van een Europese regelgevende instantie, een mogelijkheid waaraan nu toch moet worden gedacht, is echter buiten beschouwing gebleven.

2.6.2. Ten aanzien van het subsidiariteitsbeginsel zou het voorstel erin moeten voorzien dat de Commissie zich in bepaalde zaken bevoegd verklaart. Met andere woorden, er zou een hogere instantie op Europees niveau moeten komen die de taak heeft, klachten van exploitanten te behandelen.

2.6.3. Wanneer regelingen voor het oplossen van conflicten uitsluitend op vrijwilligheid zijn gebaseerd, kan men bij de toepassing van de voorschriften op leemten stuiten. Daarom moeten er criteria worden vastgesteld voor een objectieve - maar wel verplichte - handelwijze.

2.6.4. Het Comité hoopt dat in alle lid-staten nationale regelgevende instanties (NRI's) worden opgezet, die onafhankelijk zijn van de nationale telecommunicatie-organisaties.

2.7. Telecommunicatienetten

2.7.1. In het richtlijnvoorstel worden de telecommunicatienetten wellicht wat te eenvoudig voorgesteld. Immers, het zijn geen fysieke, maar virtuele netten, waarin de informatiestroom verschillende exploitanten passeert zonder dat de continuïteit wordt onderbroken. In dit scenario is het moeilijk de kosten te schatten, en wellicht zou het voorstel enkele criteria inzake rationaliteit en bovenal homogeniteit tussen leveranciers moeten aanreiken.

2.7.2. De connectieverplichtingen zouden zorgvuldig moeten worden omschreven, omdat zij anders tot een nachtmerrie kunnen worden waardoor nieuwe marktdeelnemers worden gedemotiveerd deze sector te betreden, en daardoor de ontwikkeling van een volledig concurrerend scenario beperkt zou blijven. Daarom is handhaving van het concept "allen met allen" fundamenteel voor het openbaar belang.

3. Bijzondere opmerkingen

3.1. Artikel 5 (Interconnectie en bijdragen aan de universele dienstverlening)

3.1.1. In artikel 5 worden de scenario's besproken van de verdeling van de kosten die verband houden met een bepaalde universele dienstverlening.

3.1.2. In het eerste lid van dit artikel 5 worden de mogelijkheden tot financiering beperkt tot de netten en diensten van Groep I van bijlage I (telefonie), een beperking die geheel willekeurig is.

3.1.3. Hier treedt een bepaalde asymmetrie aan de dag, terwijl de universele dienstverlening elke organisatie verplicht tot het maken van kosten die alleen kunnen worden gedeeld met organisaties die openbare netten exploiteren. Het zou dan ook wenselijk zijn het voorstel breder op te zetten, zodat alle actoren die netten exploiteren er onder vallen.

3.1.4. Het Comité is van mening dat meerdere factoren in overweging moeten worden genomen, zoals investeringsvoordelen, de beschikbaarheid van installaties en het commerciële voordeel dat een exploitant belast wordt met de universele dienstverlening. Bepaalde voordelen houden verband met de ligging: omzetcijfer (grote investeringen die door volume rendabel worden, geringe marginale kosten, enz.) aandacht voor de cliënt en het voeren van een merk dat overal bekend is, zonder dat men in reclame behoeft te investeren. Men zou moeten trachten deze voordelen in geld uit te drukken, hoe moeilijk dit ook zal zijn.

3.2. Artikel 6 (Eisen ten aanzien van niet-discriminatie en transparantie)

3.2.1. In artikel 6 worden de vereisten van non-discriminatie en transparantie met betrekking tot interconnectie gespecificeerd voor de netwerken en diensten met een "aanmerkelijke" marktpositie.

3.2.2. Voor dit artikel moet worden gezocht naar een redactie waarin kwaliteit en prijs worden gekoppeld en een vergelijking mogelijk wordt van gelijksoortige aanbiedingen in intern verband en door andere exploitanten.

3.2.3. Het Comité is van mening dat de beginselen van non-discriminatie en transparantie beslist moeten worden geëerbiedigd, en dat deze zonder uitzondering gelijkelijk moeten worden toegepast op alle actoren die op de markt actief zijn.

3.2.3.1. De interconnectie-voorschriften dienen met name, los van de aard van degene die de interconnectie tot stand brengt, van toepassing te zijn daar waar interconnectie plaats vindt.

3.2.4. Het Comité acht het noodzakelijk uit te maken wat de strategische informatie is, aangezien een akkoord van alle partijen zeer moeilijk te bereiken zal zijn. In elk geval moeten de maatregelen worden toegepast die met het oog op transparantie nodig zijn, zonder dat de vertrouwelijkheid of het bedrijfsgeheim wordt geschonden.

3.2.4.1. Het Comité is van mening dat de voorgestelde verplichtingen omtrent financiële informatie botsen met vertrouwelijkheidsaspecten. Daarom vindt het Comité dat deze verplichting beperkt moet blijven tot geschillen die op het communautaire niveau tot uiting komen.

3.3. Artikel 7 (Beginselen voor interconnectieprijzen en kostenberekeningssystemen)

3.3.1. Een belangrijke bepaling van dit voorstel is artikel 7, aangezien hierin de beginselen worden omschreven waarnaar de organisaties met een "aanmerkelijke marktpositie" zich moeten richten wanneer zij de interconnectieprijzen vaststellen.

3.3.2. De verplichting tot het voeren van een doorzichtige kostenboekhouding, en het aanrekenen van interconnectieprijzen die op de kosten zijn gebaseerd, zou moeten worden uitgebreid tot alle organisaties die openbare telecommunicatienetten exploiteren. De beperking tot organisaties met een "aanmerkelijke marktpositie" - een begrip dat nadere invulling behoeft - lijkt willekeurig.

3.3.3. In lid 2 zouden de gezamenlijk gebruikte middelen, een infrastructuur die gebruikt wordt om verschillende diensten te verlenen en die zeer vaag wordt aangeduid (gemeenschappelijke installatie), moeten worden onderscheiden naar verschillende momenten (mobiele installatie). Het kan moeilijk zijn de kosten te ramen die gepaard gaan met een nieuwe koppeling van netten of de exploitatie daarvan, reden waarom het bewijs van de kosten flexibel moet zijn en aan de specifieke situatie moet kunnen worden aangepast.

3.3.4. Met betrekking tot lid 3 moet duidelijk zijn dat de detaillering of uitsplitsing altijd redelijk moet blijven, en nooit tot buitensporig hoge extra kosten (in uitrusting, administratie en bureaucratie) mag leiden. De gevraagde mate van detaillering zou homogeen en voor alle economische actoren vergelijkbaar moeten zijn.

3.3.4.1. Dit is van cruciaal belang voor de sanering van de telecommunicatiemarkt, overeenkomstig de geest van het richtlijnvoorstel.

3.4. Artikel 8 (Scheiding van boekhoudingen en financiële informatie)

3.4.1. In artikel 8 worden de eisen van gescheiden boekhouding toegepast op verticaal geïntegreerde organisaties met een "aanmerkelijke marktpositie" of organisaties die bijzondere of exclusieve rechten in andere sectoren (dan de telecommunicatie) genieten, dit om oneerlijke, kruissubsidies tussen bepaalde activiteiten te voorkomen.

3.4.2. Als de boekhoudkundige scheiding verplicht kan worden gesteld, zou dit gelijkelijk moeten gelden voor alle actoren, ongeacht hun marktaandeel.

3.5. Artikel 9 (Algemene verantwoordelijkheden van de nationale regelgevende instanties)

3.5.1. Het heeft geen zin dat de nationale regelgevende instanties technische eisen stellen, het is wellicht genoeg dat zij kwaliteit waarborgen en eisen dat wordt voldaan aan criteria van typegoedkeuring en interoperabiliteit.

3.5.2. De interconnectie moet in elk geval zoveel mogelijk gebaseerd zijn op commerciële besprekingen; de nationale regelgevende instantie dient tussenbeide te komen wanneer een van de partijen hiertoe een gerechtvaardigd verzoek indient.

3.6. Artikel 10 (Essentiële eisen)

3.6.1. In artikel 10 worden de essentiële eisen behandeld die moeten worden vastgelegd in de interconnectieovereenkomsten: veiligheid bij de exploitatie van het net, behoud van de integriteit van het net, interoperabiliteit van de diensten en gegevensbescherming.

3.6.2. De redactie van het voorstel moet worden aangescherpt op het punt van de betrouwbaarheid van het net; er zouden enkele rationele capaciteitscriteria voor de behoeften in noodsituaties moeten worden geformuleerd, evenals de eis dat hiertoe de noodzakelijke middelen worden verstrekt.

3.6.3. Er moeten duidelijke, objectieve en meetbare criteria worden vastgesteld voor economische compensaties. Aan de hand van deze criteria moet de netwerkexploitant kunnen besluiten omtrent de meest passende vorm om tegen redelijke kosten, die gerechtvaardigd worden door het risico dat men zich niet aan de regels zou houden, aan deze criteria te voldoen.

3.6.4. In hoeverre de integriteitscriteria beperkingen kunnen inhouden voor de onderhandelingen over bepaalde interconnectievoorwaarden, is onduidelijk. Het waarborgen van de integriteit van het net moet de eerste doelstelling zijn, en de interconnectievoorwaarden moeten zodanig zijn dat de integriteit wordt gerespecteerd. Onderhandelingen kunnen wel eens onmogelijk worden wanneer een van de partijen voorwaarden stelt die onverenigbaar zijn met het waarborgen van de integriteit.

3.6.5. Wat de interoperabiliteit betreft, zou moeten worden vermeld dat het mogelijk is zich te wenden tot openbare keuringsinstanties die vooraf een positief advies moeten geven. Tevens zouden internationaal overeengekomen dienstprofielen van toepassing zijn.

3.7. Artikel 12 (Nummeraangelegenheden)

3.7.1. Voor het Comité is de "portabiliteit" van de nummers een belangrijke kwestie. Zonder portabiliteit komt de mogelijkheid van de gebruiker om van exploitant te veranderen nl. in gevaar.

3.7.2. De procedures voor de toekenning van nummers en numerieke intervallen moeten transparant en billijk zijn en op het juiste moment worden ingeleid; de toekenning dient te geschieden op een wijze die objectief, transparant en niet-discriminerend is.

3.7.3. Het Comité vindt ook dat een Europees nummeringsstelsel nodig is om op Europese schaal spraaktelefoniediensten te kunnen creëren en gebruiken, met inbegrip van groene en gratis nummers.

3.7.4. Niettemin zou de Commissie zich moeten bezinnen op de technische uitvoering, en op de termijn en de kosten die daarmee gemoeid zouden zijn.

3.8. Bijlage I (Specifieke openbare telecommunicatienetwerken en -diensten)

3.8.1. De omschrijving van het vaste openbare telefoonnetwerk is te gedetailleerd: allereerst zijn daar de al eerder gemaakte opmerkingen over de digitalisering en het groeiend aantal fysieke media, en in de tweede plaats de vermelding van fax- en modemdiensten, die wellicht onder het hoofd "de vaste openbare telefoondienst" meer op haar plaats is.

3.8.2. De definitie van huurlijnen gaat in op ongebruikelijke zaken, zoals de mogelijkheid tot een flexibel gebruik van de bandbreedte, en de routerings- en beheermogelijkheden. Waarschijnlijk zou dit soort lijnen voldoende zijn gekarakteriseerd door een meer neutrale definitie in de eerste zin.

3.8.3. Ook de definitie van "openbare mobiele telefoonnetwerken" zou moeten worden herzien, omdat één netwerkaansluitpunt zich inderdaad niet op een vaste locatie bevindt, het andere netwerkaansluitpunt niet gespecificeerd wordt en half en half onder de aanduiding valt van "vaste openbare telefoondienst" waarop de mogelijke verbinding ten dele berust, en in elk geval moet kunnen aansluiten.

3.9. Bijlage II (Organisaties met rechten en plichten ten aanzien van onderlinge interconnectie ten einde de beschikbaarheid van diensten op Europese schaal te garanderen)

3.9.1. Binnen het lokale net, waarin een groot deel van de investeringen wordt gedaan, zijn de vaste kosten een doorslaggevend element; deze vaste kosten worden onvoldoende gedekt door dienovereenkomstige inkomsten (maandabonnement), maar worden gesubsidieerd voor de inkomsten die verband houden met het gebruik van het net (hoofdzakelijk interlokale verbindingen); deze situatie is binnen een monopolieregeling te verdedigen, maar niet in een situatie van vrije mededinging.

3.9.2. Het Comité is van mening dat het zolang nog geen evenwichtige herschikking van de tarieven heeft plaatsgevonden, ook nodig is alle historische marktdeelnemers (kabelexploitanten) die hun vaste kosten niet kunnen dekken via inkomsten uit abonneegelden, toe te staan deze kosten te dekken m.b.v. interconnectie-inkomsten.

3.9.2.1. Wordt dit laatste niet toegestaan, dan zou dit de facto ertoe leiden dat alleen de abonnees van marktdeelnemers die tot vaste netten behoren (in meerderheid residentiële netten) de vaste lokale kosten zouden betalen, en daardoor de abonnees van andere geïnterconnecteerde marktdeelnemers, die deze vaste kosten niet dragen, zouden subsidiëren.

3.10. Bijlage IV (Lijst van elementen en subelementen van de algemene interconnectieprijzen)

3.10.1. In bijlage IV wordt een indicatieve, niet-volledige lijst gegeven van elementen die van invloed kunnen zijn op de interconnectieprijzen.

3.10.2. Hoewel het indicatieve karakter van de tekst wordt erkend, lijkt een presentatie die een statisch beeld geeft van het net of de netten die worden samengekoppeld, niet adequaat. Soms zal toevoeging van een interface en aanrekening van het gebruik voldoende zijn, zoals in deze bijlage wordt beschreven. Soms zal echter ook een interconnectieovereenkomst moeten worden aangegaan die tot algemene aanpassing van een of beide van de samen te koppelen netten leidt, met alle investeringen vandien. Interconnectie is geen neutraal gegeven. Men moet zich richten op oplossingen waarbij deze kosten en financiële risico's redelijk worden verdeeld, en waarbij gedurende voldoende tijd een adequaat gebruik wordt gewaarborgd.

3.10.3. Het zal moeilijk zijn de investeringen in het net die een afgeleide zijn van commerciële strategieën te harmoniseren met investeringen uit hoofde van de verplichting interconnectieovereenkomsten met andere netten te sluiten. De nationale regelgevende instanties zouden in geval van onenigheid tussen partijen als arbiter moeten optreden.

Brussel, 29 februari 1996.

De voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

C. FERRER

() PB nr. C 313 van 24. 11. 1995, blz. 7.

() PB nr. C 110 van 2. 5. 1995, blz. 37.

() Doc. COM(94) 682 ("Groenboek inzake de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur en kabeltelevisienetwerken").

() PB nr. C 236 van 11. 9. 1995, blz. 38; PB nr. C 39 van 12. 2. 1996, blz. 52.

() PB nr. C 301 van 13. 11. 1995, blz. 24.

() PB nr. C 110 van 2. 5. 1995, blz. 37; PB nr. C 127 van 7. 5. 1994; PB nr. C 34 van 2. 2. 1994.