1.

verzoekt de Raad en de Commissie de volgende aanbevelingen in overweging te nemen: (i) te waarborgen dat het beginsel van bevoegdheidstoedeling overeenkomstig artikel 5, lid 1, VEU wordt nageleefd, alsook de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie, volgens welke „de keuze van de rechtsgrondslag van een EU-maatregel moet berusten op objectieve, voor rechterlijke toetsing vatbare gegevens, waartoe met name het doel en de inhoud van de maatregel behoren” (8); (ii) derhalve gebruik te maken van het door de Commissie juridische zaken aangenomen advies in briefvorm van 19 februari 2016, „aangezien het voorgestelde besluit van de Raad ertoe strekt de lidstaten te machtigen om namens de Unie het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag te bekrachtigen of tot dat protocol toe te treden en, als gevolg daarvan, gebonden te zijn door de regels van het HNS-verdrag van 2010, en overwegende dat laatstgenoemd verdrag niet alleen betrekking heeft op milieuschade (doordat het toepassing geeft aan het beginsel van preventief handelen en het beginsel dat de vervuiler betaalt), maar ook op schade anders dan milieuschade ten gevolge van het vervoer van bepaalde stoffen over zee, vormen de artikelen 100, lid 2, 192, lid 1, en 218, lid 6, onder a), punt v), de juiste rechtsgrondslag van het voorstel.” (iii) erop toe te zien dat de uniformiteit, integriteit en effectiviteit van gemeenschappelijke regelingen van de Unie niet negatief worden beïnvloed door de internationale verplichtingen die worden aangegaan door bekrachtiging van of toetreding tot het HNS-verdrag van 2010, overeenkomstig de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie (9); (iv) in dit verband meer aandacht te besteden aan het feit dat het HNS-verdrag van 2010 en de milieuaansprakelijkheidsrichtlijn elkaar overlappen wat betreft milieuschade veroorzaakt op het grondgebied en in de wateren die vallen onder de rechtsmacht van een staat die partij is bij het verdrag, wat betreft schade door milieuvervuiling die is veroorzaakt in de exclusieve economische zone (EEZ) of in een gelijkwaardige zone (maximaal 200 zeemijl vanaf de basislijnen) van een staat die partij is, en wat betreft preventieve maatregelen om dergelijke schade te voorkomen of beperken (preventieve maatregelen, primair herstel en complementair herstel); (v) erop toe te zien dat de mogelijkheid van een conflict tussen de milieuaansprakelijkheidsrichtlijn en het HNS-verdrag van 2010 tot een minimum wordt beperkt door alle benodigde maatregelen te nemen zodat de exclusiviteitsclausule als bedoeld in artikel 7, leden 4 en 5 van het HNS-verdrag 2010, op grond waarvan geen andere claim tegen de reder kan worden ingediend tenzij deze in overeenstemming is met voornoemd verdrag, ten volle wordt nageleefd door de bekrachtigende of toetredende lidstaten, overeenkomstig artikel 4, lid 2, en bijlage IV van de milieuaansprakelijkheidsrichtlijn; (vi) erop toe te zien dat het risico wordt verlaagd op het ontstaan en bestendigen van een concurrentienadeel voor de landen die klaar zijn om toe te treden tot het HNS-verdrag van 2010 ten opzichte van de landen die dit proces wellicht wensen te vertragen en alleen gebonden blijven aan de milieuaanspakelijkheidsrichtlijn; (vii) erop toe te zien dat een einde komt aan het permanent naast elkaar bestaan van twee regelingen inzake maritieme aansprakelijkheid — een EU-regeling en een internationale regeling — hetgeen leidt tot fragmentatie van Uniewetgeving en tevens een duidelijke toespitsing van de aansprakelijkheid in gevaar brengt, en kan leiden tot langdurige en kostbare gerechtelijke procedures ten nadele van slachtoffers en van de scheepvaartsector; (viii) in dit verband erop toe te zien dat de lidstaten expliciet verplicht worden tot het nemen van alle noodzakelijke stappen waarmee zij een concreet resultaat kunnen boeken, namelijk de bekrachtiging van of toetreding tot het HNS-verdrag van 2010 binnen een redelijk tijdsbestek, dat niet langer dan twee jaar mag zijn na de inwerkingtreding van het besluit van de Raad;