Mededeling van de Commissie over richtsnoeren voor een optimale uitvoering van de verkoop van niet-renderende leningen op secundaire markten

(2022/C 405/01)

Inhoudsopgave

GLOSSARIUM EN DEFINITIES 3

SAMENVATTING 7

INLEIDING 11

1. Transactiestructuur: Portefeuilleselectie 12

1.1. Belangrijkste activiteiten 12

1.2. De beperkingen op het gebied van wetgeving, belasting en consumentenbescherming beoordelen 13

1.3. Doelstellingen van het portefeuilleselectieproces 14

1.4. Technische aspecten van het portefeuilleselectieproces 16

1.5. Overweging van het noodzakelijke gebruik van interne middelen en de mogelijke aanvullende behoefte aan externe ondersteuning 17

1.6. Organisatiekwesties 17

2. Voorbereidingsfase 18

2.1. Belangrijkste activiteiten 18

2.2. Aantal fasen van het proces en tijdschema 18

2.3. Opstelling van de belangrijkste documenten 19

2.4. Voorbereiding van de loan tape en opvragen van documentatie 19

2.5. Besluit over het opzetten van een VDR 20

2.6. Opstellen van de koop- en verkoopovereenkomst van de lening 21

3. Fase vóór het op de markt brengen 22

3.1. Belangrijkste activiteiten 22

3.2. Marktpeiling 22

3.3. Bepaling van de beste marketingstrategie 23

3.4. Voorbereiding van het proces en het marketingmateriaal voor de niet-bindende en de bindende fase 25

4. Fase van het niet-bindende bod (fase 1) 27

4.1. Belangrijkste activiteiten 27

4.2. Start van de biedprocedure en verspreiding van het informatiepakket 28

4.3. Bieders die een eerste due diligence-onderzoek uitvoeren 29

4.4. Indiening van niet-bindende biedingen door bieders en opstelling van een shortlist van bieders die doorgaan naar de tweede ronde 29

5. Fase van het bindende bod (fase 2) 29

5.1. Belangrijkste activiteiten 29

5.2. Deliverables van de verkope 30

5.3. Beste praktijken 30

6. Ondertekening van de transactie en afsluiting 34

6.1. Belangrijkste activiteiten 34

6.2. Belangrijkste risico-overwegingen 35

6.3. Overwegingen inzake de LSPA 36

6.4. Andere overwegingen 36

6.5. Prijstoewijzing 36

7. Na de afsluiting 37

7.1. Belangrijkste activiteiten 37

7.2. Migratieproces 37

7.3. Verantwoordelijkheden van de verkoper 38

7.4. Activiteiten na de verkoop 38

BIJLAGEN

GLOSSARIUM EN DEFINITIES

Proces in één fase Een verkoopproces voor NPL’s dat alleen een fase van een bindend bod omvat (fase 2). Proces in twee fasen Een verkoopproces voor NPL’s dat zowel een fase van een niet-bindend bod (fase 1) als een fase van een bindend bod (fase 2) omvat. Bestrijding van witwassen Het witwassen van geld is een vorm van financiële criminaliteit. Daarbij wordt de herkomst van op criminele wijze verkregen inkomsten (“zwart geld”) verhuld, zodat het lijkt alsof ze van een legitieme bron afkomstig zijn. Bestrijding van witwassen verwijst naar de activiteiten die financiële instellingen uitvoeren om te voldoen aan de wettelijke vereisten om actief te controleren op verdachte activiteiten en deze te melden. Analyseverslag Zodra de verkoper de niet-bindende biedingen van de fase 1-beleggers heeft ontvangen, vergelijkt en analyseert hij deze, wat resulteert in een analyseverslag van de niet-bindende biedingen. Dit ondersteunt de verkoper bij het opstellen van een shortlist van bieders die vervolgens naar fase 2 kunnen overgaan. Zodra de verkoper de bindende biedingen van fase 2-beleggers heeft ontvangen, vergelijkt en analyseert hij deze opnieuw, wat resulteert in een analyseverslag van de bindende biedingen. type veiling De verkoper kan een veilingtype kiezen voor de voorgenomen verkoop van NPL’s. Een lijst van veelgebruikte veilingtypen is in bijlage 4 bij deze richtsnoeren gevoegd. AUP-verslag Het AUP-verslag (“agreed-upon procedures” — “overeengekomen procedures”) maakt deel uit van de due diligence van de verkoper die aan beleggers moet worden verstrekt. AUP-opdrachten houden in dat een deskundige specifieke procedures uitvoert die zijn overeengekomen door de deskundige, de verkoper en eventuele derden. Op basis van de feitelijke bevindingen van deze due diligence stelt de deskundige een AUP-verslag op dat wordt gedeeld met de partijen die met de procedures hebben ingestemd. Bindend bod Het bindend bod dat door de fase 2-beleggers moet worden ingediend. Datum van het bindend bod De door de verkoper vastgestelde termijn voor de ontvangst van een bindend bod van de fase 2-beleggers. Richtsnoeren voor het bindend bod Schriftelijke richtsnoeren die door de verkoper aan de fase 2-beleggers worden verstrekt en waarin de vorm en inhoud van het bindend bod in detail zijn beschreven. Brede veiling Een brede veiling is een typisch proces in twee fasen, waarbij een grote lijst van beleggers wordt uitgenodigd een indicatief niet-bindend bod in te dienen. Na deze eerste veilingfase wordt een due diligence-proces uitgevoerd met een beperkte shortlist van beleggers die worden verzocht een definitief bindend bod in te dienen. Na deze tweede veilingfase wordt één enkele voorkeursgegadigde geselecteerd, met wie de verkoper de onderhandelingen over de LSPA en eventueel aanvullende transactieovereenkomsten aangaat. De richtsnoeren hebben betrekking op een breed veilingproces. Afsluiting De datum waarop de NPL-transactie juridisch wordt afgesloten en gewoonlijk de datum waarop de koopprijs wordt betaald en de eigendom van de NPL’s wordt overgedragen aan de koper. Afsluitdatum Het is gebruikelijk dat de verkoper een afsluitdatum vaststelt en aan de fase 2-beleggers meedeelt, vanaf welke de opbrengsten met betrekking tot de NPL’s aan de koper verschuldigd zijn. NPL’s die gebreken vertonen NPL’s die niet voldoen aan alle criteria om in aanmerking te komen of die aan ten minste één uitsluitingscriterium voldoen. Aanmerking voor openbaarmaking De verkoper kan bepaalde verklaringen en garanties aanmerken voor openbaarmaking. Een voorbeeld zou kunnen zijn: “De verkoper garandeert dat alle effecten hypotheken in eerste rang zijn, tenzij zoals naar behoren bekendgemaakt door de verkoper (in een vorm die kan worden aangetoond door de verkoper) aan de koper tot [datum van laatste openbaarmaking].” Due diligence en due diligence-documentatie In de loop van een due diligence-onderzoek biedt de verkoper gewoonlijk op een wijze die in overeenstemming is met de wet, fysieke of virtuele toegang tot relevante due diligence-documentatie, aan de hand waarvan juridische en operationele deskundigen van de fase 2-beleggers de kwaliteit en beschikbaarheid van documenten kunnen beoordelen en verifiëren, de in de prijsstelling gemaakte veronderstellingen kunnen valideren en de vereisten inzake verklaringen en garanties voor de LSPA kunnen beoordelen. Uitsluitingscriteria of criteria om in aanmerking te komen Criteria om in aanmerking te komen zijn criteria die zijn overeengekomen in de LSPA en waaraan elke verkochte NPL moet voldoen. Uitsluitingscriteria zijn criteria die zijn overeengekomen in de LSPA en waaraan geen van de verkochte NPL’s voldoet (of mag voldoen). Externe dienstverleners Externe dienstverleners zijn dienstverleners die een verkoper algemene ondersteuning bieden in het kader van een NPL-verkoopproces, met inbegrip van financieel adviseurs, technisch adviseurs, transactieplatforms en VDR-aanbieders (virtual data room). Meer informatie over specifieke categorieën van externe dienstverleners is te vinden in bijlage 3. Informatie-memorandum Het informatiememorandum bevat een korte presentatie van de belangrijkste kenmerken van de te verkopen NPL’s. Opmerkingen van de belegger bij de LSPA Opmerkingen bij het ontwerp van de koop- en verkoopovereenkomst van de lening (LSPA) die door een fase 2-belegger worden verstrekt in fase 2, doorgaans op de datum van het bindend bod. KYC De KYC-normen (“know your customer” of “know your client” — “ken-uw-cliënt”) worden gebruikt in de financiëledienstensector en stellen eisen aan de verificatie van de identiteit, de geschiktheid en de risico’s die gepaard gaan met het onderhouden van een zakelijke relatie. De procedures passen in het ruimere kader van de bestrijding van witwassen. Loan tape De loan tape is een elektronisch bestand of een reeks bestanden met gegevens over kredietproducten uit de systemen van een financiële onderneming. De tape kan worden beschouwd als een eenmalige momentopname van een subreeks van de kredietportefeuillegegevens van een verkoper. De tape omvat de informatie die de verkoper tijdens fase 2 aan de fase 2-beleggers verstrekt. LSPA De koop- en verkoopovereenkomst van de lening (“Loan Sale and Purchase Agreement”, in het Engels soms ook “Sale and Purchase Agreement” of “Debt Sale Agreement” genoemd). In de richtsnoeren zal de afkorting LSPA worden gebruikt. LSPA-termsheet Een termsheet van maximaal twee tot vier bladzijden, met de belangrijkste voorwaarden van de LSPA (bv. beoogde transactiestructuur, verklaringen en garanties van de verkoper, aansprakelijkheidsregeling), waarover de verkoper in een vroeg stadium van het proces, bv. in fase 1, feedback van beleggers wil krijgen. Management-vergadering Door de verkoper aan de fase 2-beleggers aangeboden vergadering(en) waarop de fase 2-beleggers achtergrondinformatie krijgen over de te verkopen NPL’s en uitleg over de herschikkings- of voorverwerkingsactiviteiten en waarop de fase 2-beleggers vragen kunnen stellen aan medewerkers van de verkoper die een grondige kennis hebben van de te verkopen NPL’s en van eerdere herschikkingsacties. Onderhandse verkoop De onderhandse verkoop is een bilateraal proces waarbij slechts één potentiële belegger betrokken is. Door het ontbreken van concurrentie verschillen de belangrijkste stappen (waarbij relevante documentatie wordt gedeeld) en de uitkomst van het verkoopproces aanzienlijk van die van de brede veiling. Niet-bindend bod Het niet-bindend bod, d.w.z. een indicatief bod dat door een fase 1-belegger wordt ingediend, is een bod dat juridisch niet bindend is voor de bieder. Datum van het niet-bindend bod De door de verkoper vastgestelde termijn voor de ontvangst van een niet-bindend bod van de fase 1-beleggers. Niet-openbaarmakingsovereenkomsten Een niet-openbaarmakingsovereenkomst is een vertrouwelijkheidsovereenkomst die wordt ondertekend door de verkoper en geïnteresseerde beleggers. In de niet-openbaarmakingsovereenkomst worden de voorwaarden uiteengezet waaronder de verkoper bereid is vertrouwelijke informatie te delen. Beleggers moeten de overeenkomst ondertekenen voordat zij toegang krijgen tot de relevante gegevens en met het due diligence-onderzoek kunnen beginnen. Niet-renderende leningen (non-performing loans — NPL’s) Een banklening wordt als niet-renderend beschouwd wanneer er aanwijzingen zijn dat de kredietnemer de lening waarschijnlijk niet zal terugbetalen (vandaar de subcategorie “onwaarschijnlijkheid van betaling” (“unlikely to pay” — UTP)), of wanneer er meer dan 90 dagen verstrijken zonder dat de kredietnemer de overeengekomen aflossingen of rente heeft betaald. Fase 1 = fase van het niet-bindende bod De fase aan het einde waarvan de verkoper verwacht niet-bindende biedingen te ontvangen van alle fase 1-beleggers. Fase 1-belegger Een belegger die door de verkoper is toegelaten om deel te nemen aan fase 1 van een verkoopproces van NPL’s. Fase 2 = fase van het bindende bod De fase aan het einde waarvan de verkoper verwacht bindende biedingen te ontvangen van alle fase 2-beleggers. Fase 2-belegger Een belegger die door de verkoper is toegelaten tot fase 2 van een verkoopproces van NPL’s. Gegevens en documenten van fase 2 Gegevens en documenten die tijdens de voorbereidingsfase door de verkoper zijn opgesteld en aan het begin van fase 2 aan de fase 2-beleggers moeten worden verstrekt. Naast gegevens per lening met betrekking tot alle NPL’s bevatten de gegevens en documenten van fase 2 gewoonlijk due diligence-documentatie die door de fase 2-beleggers moet worden beoordeeld. De gegevens en documenten van fase 2 moeten ook alle kosten of vergoedingen bevatten waarvan de verkoper verwacht dat de koper deze zal dragen. Voorkeurs-gegadigde De belegger die naar de mening van de verkoper het beste bindende bod heeft ingediend. Idealiter en in de meeste gevallen is de voorkeursgegadigde gelijk aan de koper. Process letter Een process letter is een document waarin de stappen van het verkoopproces en de termijnen die door alle betrokken actoren moeten worden nageleefd, worden aangegeven. Koper De belegger met wie de verkoper een LSPA sluit. V&A-proces Een proces dat gewoonlijk in fase 2 wordt uitgevoerd en waarbij fase 2-beleggers vragen kunnen stellen die door de verkoper moeten worden beantwoord. Verklaringen en garanties Verklaringen en garanties die in een LSPA worden gegeven, waarbij de verklaringen en garanties van de verkoper onder meer betrekking kunnen hebben op de NPL’s, de onderliggende zekerheden, de voorverwerking enz. Overgangsdatum voor de servicing De datum waarop de koper of een servicer die namens de koper optreedt, de servicing van de verworven NPL’s overneemt. De overgangsdatum voor de servicing is gewoonlijk gelijk aan de afsluiting, maar kan ook na de afsluiting vallen indien de verkoper en de koper dat zijn overeengekomen. Ondertekening De ondertekening van de definitieve LSPA door de verkoper en de koper, nadat zij over dat document hebben onderhandeld. Afhankelijk van de complexiteit van de transactie kan de ondertekening ofwel voorafgaan aan of samenvallen met de afsluiting. Gerichte veiling Een gerichte veiling is een concurrerend proces dat vergelijkbaar is met de brede veiling, maar waarbij een kortere lijst van potentiële beleggers betrokken is (ongeveer twee tot acht). Deze optie stelt de verkoper doorgaans in staat het proces beter te beheersen en tegelijkertijd te profiteren van een nog steeds concurrerende omgeving. Het is gewoonlijk een proces in twee fasen, hoewel de eerste fase onder specifieke omstandigheden en vooral in situaties met hoge tijdsdruk kan worden weggelaten. Teaser Een teaser is een anoniem marketingdocument dat de belangrijkste achtergrondinformatie van de transactie en beknopte gegevens over de af te stoten NPL’s bevat. De teaser geeft een samenvatting van de belangrijkste elementen van de beleggingsmogelijkheid. Transactie-platforms Transactieplatforms zijn onlinemarktplaatsen die kopers en verkopers van NPL’s met elkaar in contact brengen en het verkoopproces helpen organiseren. Zij vergemakkelijken NPL-transacties door toegang te bieden tot beleggers en technologische ondersteuning (waaronder een VDR). Transactieplatforms bieden de mogelijkheid om online NPL-veilingen te houden, waarbij de verkoper het gewenste veilingtype kan kiezen. Due diligence van de verkoper Een door de verkoper uitgevoerd onderzoek, waarvan de uitkomst wordt gedeeld met beleggers. Een due diligence van de verkoper kan bijvoorbeeld bestaan uit: herwaardering van onroerend goed, consistentiecontroles van de loan tape, beoordeling van juridische documentatie VDR Virtual data room, die door de verkoper kan worden gebruikt om informatie, gegevens en documenten te verstrekken aan alle fase 2-beleggers (en fase 1-beleggers, tenzij de verkoper de VDR alleen voor fase 2 opzet). VDR-aanbieder Een (technologische) onderneming die de opzet en organisatie van een VDR voor een NPL-verkoop verzorgt.

SAMENVATTING

Zoals aangekondigd in haar actieplan van 16 december 2020 heeft de Commissie, in nauwe samenwerking met leden en waarnemers van haar NPL-adviespanel, richtsnoeren opgesteld voor een optimale uitvoering van de verkoop van NPL’s op secundaire markten. Doel van deze richtsnoeren is goede verkoop- en koopprocessen voor NPL-transacties op secundaire EU-markten aan te moedigen en in het bijzonder verkopers en kopers te helpen die mogelijk minder ervaring hebben met transacties op secundaire markten.

Het document is gebaseerd op beste praktijken en beschrijft de opeenvolging van de belangrijkste activiteiten die moeten worden verricht bij de voorbereiding van het concurrerende transactieproces. De richtsnoeren schetsen een aantal praktijken en voorwaarden die noodzakelijk worden geacht om tot een succesvol resultaat te komen. Hoewel marktdeelnemers niet verplicht zijn de richtsnoeren te volgen, bieden zij verkopers en kopers van NPL’s een duidelijk en gestructureerd proces dat hen in staat moet stellen een succesvol resultaat te behalen.

Het document is chronologisch van opzet. Elk hoofdstuk is toegespitst op een van de specifieke fasen die tijdens een verkoopprocedure moeten worden doorlopen. Standaard wordt een standaardmarkttransactie in dit document gedefinieerd als een breed veilingproces dat uit meerdere fasen bestaat met twee hoofdfasen: een fase van een niet-bindend bod (fase 1) en een fase van een bindend bod (fase 2).

De onderstaande tabel biedt een schematisch overzicht van het document, dat alle fasen van het transactieproces bestrijkt. Het document geeft een overzicht van de belangrijkste activiteiten en de belangrijkste deliverables voor elke fase. Meer informatie over elk van deze elementen is te vinden in de desbetreffende hoofdstukken in het dispositief van de richtsnoeren.

Fase Belangrijkste activiteiten Belangrijkste deliverables — Eventuele beperkingen op het gebied van wetgeving, belasting en consumentenbescherming evalueren — Het bestaande IT-systeem herzien om het selectieproces te optimaliseren — Definitie van de transactieperimeter / selectie van de te verkopen portefeuille — Beslissen over het gebruik van externe dienstverleners en/of andere externe adviseurs — Bepalen van de meest efficiënte en effectieve organisatorische opzet van het proces (in voorkomend geval ondersteund door externe dienstverleners) — Andere overwegingen met betrekking tot servicing, portefeuillemodellering en vaststelling van de “reserveprijs” — Mogelijke wijzigingen aan het IT-systeem — Selectie van te verkopen portefeuille — De organisatiestructuur opzetten om het transactieproces te beheren — Contracten met externe dienstverleners (indien relevant/vereist) — Het aantal fasen van het proces bepalen (namelijk een proces in twee fasen met niet-bindende biedingen en bindende biedingen, of een proces in één fase, rechtstreeks met bindende biedingen) — Vaststelling van het tijdschema — met inbegrip van interne stappen en marktbenadering (rekening houdend met de betrokkenheid van juridische adviseurs en consultants) — Opstellen van de belangrijkste marketingdocumenten (voornamelijk teaser en informatiememorandum). Er is mogelijk een managementpresentatie nodig tijdens het due diligence-onderzoek in de fase van het bindende bod. Voorbereiding van de belangrijkste procesdocumenten (voornamelijk de niet-openbaarmakingsovereenkomst voor de belegger, de process letter (indien afzonderlijk vereist voor fase 1 en fase 2), richtsnoeren voor het bindend bod en, indien relevant, richtsnoeren voor het niet-bindend bod) — Opstelling van de loan tape en verzameling van documentatie — Opzetten van de VDR (1) (inclusief een gedetailleerde VDR-index), tenzij het gebruik van VDR op basis van een kosten-batenanalyse wordt afgeraden, vooral voor kleine portefeuilles — Voorbereiding van de LSPA — VDR voor beleggers (VDR van fase 1 klaar voor opening, VDR van fase 2 in voorbereiding) — Teaser — Informatiememorandum — Voorontwerp van de managementpresentatie — Voorontwerp van de process letter — Voorontwerp van de LSPA — Loan tape — Ontwerp van de niet-openbaarmakingsovereenkomst — VDR-regels (voor fase 1 en fase 2) — marktpeiling; — bepaling van de beste marketingstrategie; — Onderhandeling over niet-openbaarmakingsovereenkomsten — Voorbereiding van de LSPA-termsheet — Voortzetting van de opstelling van het proces- en marketingmateriaal (bv. presentatie voor beleggers) voor fase 1 en fase 2 — Process letter — Inventaris van het due diligence-materiaal — LSPA-termsheet — Ondertekende niet-openbaarmakingsovereenkomsten — Longlist van beleggers — Facultatief: blijken van belangstelling — Beheer van de VDR voor fase 1-beleggers (met inbegrip van opening, gebruikers- en toegangsbeheer, VDR-rapportage, enz.) — (Voortgezette) opstelling van de gegevens en documenten van fase 2 en de VDR voor beleggers, indien van toepassing — Openbaarmaking van het proces- en marketingmateriaal voor fase 1 — Openbaarmaking van (zinvolle) datatapes aan beleggers (via de VDR) — Beheer van een (beperkt) V&A-proces indien van toepassing vanwege de complexiteit van de perimeter en/of het aantal bieders — Analyse van ingediende niet-bindende biedingen en opmerkingen op de LSPA-termsheets, indien van toepassing — Selectie van een shortlist van bieders die worden toegelaten tot de fase van het bindende bod — Selectie van een veilingtype en voorbereiding van de veiling — Afronding van de NPL-portefeuille, waarbij bepaalde niet in aanmerking komende NPL’s uit de portefeuille kunnen worden verwijderd i) indien zij niet (meer) aan de oorspronkelijke selectiecriteria voldoen of ii) op basis van een redelijk verzoek van beleggers. — VDR voor beleggers (VDR van fase 2 klaar voor opening) of andere middelen om gegevens met beleggers te delen — Loan tapes (volledige reeks) — Facultatief: opstellen van materiaal voor de due diligence van de verkoper (AUP-verslag, juridisch due diligence-onderzoek enz.) — VDR-rapportage (bv. over activiteiten van bieders en aandachtsgebieden) — Antwoorden op vragen op basis van een V&A-proces, indien van toepassing — Analyseverslag van niet-bindende biedingen en shortlist van bieders — Optioneel (indien niet opgenomen in de process letter): Ontwerprichtsnoeren voor het V&A-proces (voor fase 2) — Verstrekking van gegevens en documenten van fase 2 aan fase 2-beleggers — Beheer van het V&A-proces — Facultatief: organisatie van managementbijeenkomst(en) en samenvatting/verstrekking van de resultaten aan alle fase 2-beleggers — Organisatie van de veiling — Analyse van ingediende verklaringen van bindende biedingen en opmerkingen van de beleggers bij de LSPA — Selectie van de voorkeursgegadigde/koper — Facultatief: KYC-proces — Afronding van de NPL-portefeuille, waarbij bepaalde niet in aanmerking komende NPL’s uit de portefeuille kunnen worden verwijderd i) indien zij niet (meer) aan de oorspronkelijke selectiecriteria voldoen of ii) op basis van een redelijk verzoek van beleggers — Terbeschikkingstelling van procesinformatie aan fase 2-beleggers — Terbeschikkingstelling van het ontwerp van de LSPA aan fase 2-beleggers — Terbeschikkingstelling van de richtsnoeren voor het bindend bod aan fase 2-beleggers — Definitieve managementpresentatie — Verstrekking van nieuwe of geactualiseerde informatie (met inbegrip van eventuele kosten in verband met de NPL’s of de transactie die de verkoper wenst te laten dragen door de koper) aan de beleggers via de VDR en het V&A-proces — Facultatief: due diligence-verslagen van de verkoper, te verstrekken aan fase 2-beleggers — Facultatief en indien van toepassing: VDR-rapportage (bv. over activiteiten van bieders en aandachtsgebieden) — Analyseverslag van het bindend bod en selectie van de voorkeursgegadigde — Beheer van een vlotte uitstap uit de portefeuille zodra de verkoop van de NPL’s is afgerond, onder meer door de activiteiten van de verkoper en de koper na de verkoop vast te stellen — Uitvoeren van de LSPA en, indien van toepassing, verdere transactiedocumentatie — financiële afsluiting; — afronden van de voorbereiding van de overdracht van gegevens en documenten; — Onderhandelen en een akkoord bereiken over de overgang van de NPL-servicing van de thans optredende servicer naar de koper of diens servicer — boekhouding van de transactie; — bij de afsluiting: migratieproces: overdracht van NPL’s en relevante informatie en documentatie aan de koper om een vlotte onboarding te garanderen. — VDR-archieven — Definitieve LSPA — uitvoering en implementatie van verplichtingen na de afsluiting volgens de LSPA; — Samenwerking tussen verkoper en koper zoals voorzien in de LSPA en, indien van toepassing, op ad-hocbasis indien zich problemen voordoen of niet-voorziene acties noodzakelijk worden.

INLEIDING

De COVID-19-pandemie heeft in de EU en wereldwijd geleid tot een scherpe economische neergang. Ondanks omvangrijke steunregelingen van de overheden staan banken bloot aan bedrijven en particulieren die financieel kwetsbaarder zijn geworden, met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s). Een cruciale les uit de vorige economische crisis is dat zo vroeg mogelijk moet worden voorkomen dat niet-renderende leningen zich opnieuw gaan opstapelen op de balansen van banken. In dit verband zijn verdere structurele maatregelen nodig om de opstapeling van NPL’s op de balansen van banken als gevolg van de aanhoudende pandemie en de daarmee samenhangende effecten te voorkomen.

Om de banken een extra instrument in handen te geven om het hoofd te bieden aan de uitdagingen op het gebied van kredietrisico’s als gevolg van de COVID-19-pandemie, heeft de Commissie in haar actieplan van december 2020 over de aanpak van niet-renderende leningen in de nasleep van de COVID-19-pandemie gerichte maatregelen geschetst om de secundaire markten voor NPL’s te verbeteren. De verdere ontwikkeling van secundaire markten voor probleemleningen is in dit verband een van de belangrijkste beleidsterreinen. Een diepe en liquide secundaire markt voor probleemactiva in de hele EU zou banken beter in staat stellen hun NPL’s te verminderen door ze aan derde beleggers te verkopen. Als banken beter in staat zijn om niet-rendabele activa via secundaire markten van hun balans te halen, kunnen zij zich beter concentreren op hun kredietverleningsactiviteiten, komt er op hun balans ruimte vrij voor nieuwe leningen en kunnen zij het economisch herstel financieren (2). Vlottere toegang tot en deelname aan de markt moeten worden aangemoedigd, met name voor kleinere verkopers en kopers die van cruciaal belang kunnen zijn voor de afwikkeling van NPL’s op lokaal niveau.

Naarmate de economische repercussies van de COVID-19-pandemie voelbaar werden, is de handel in NPL’s aanvankelijk sterk teruggelopen, maar sinds kort is het tempo weer aan het stijgen. Wanneer de nationale steunmaatregelen worden afgebouwd, zal het aantal insolventies waarschijnlijk toenemen en zullen de balansen van banken waarschijnlijk door deze stress worden getroffen. Banken moeten klaarstaan om de problemen van debiteuren vroegtijdig te onderkennen, tijdig proactief met hun kredietnemers in gesprek te gaan en indien nodig een passende herstructurering te overwegen (3). Indien een verkoop van (portefeuilles van) NPL’s aan derde beleggers als een geschikte aanpak wordt beschouwd, moeten banken klaarstaan om een efficiënt en effectief transactieproces te voeren dat tot het best mogelijke resultaat leidt. Dit zou resulteren in een betere prijs voor de NPL’s, die worden verkocht aan een gerenommeerde koper die ervoor zorgt dat de wetgeving, met inbegrip van de consumentenbescherming, wordt nageleefd.

Daartoe heeft de Commissie in haar actieplan aangekondigd dat zij in samenwerking met de Europese Bankautoriteit (EBA) en de belanghebbenden richtsnoeren voor verkopers van NPL’s zou ontwikkelen. Daarom publiceert de Commissie de richtsnoeren voor een optimale uitvoering van de verkoop van NPL’s op secundaire markten. Doel van deze richtsnoeren is goede verkoop- en koopprocessen voor NPL-transacties op secundaire EU-markten aan te moedigen en in het bijzonder verkopers en kopers te helpen die mogelijk minder ervaring hebben met transacties op secundaire markten. De richtsnoeren kunnen leiden tot een aantal voordelen voor de secundaire EU-markten, doordat zij een grotere standaardisering van processen mogelijk maken, de efficiëntie en transparantie van het tijdschema van transacties vergroten en de marktpraktijken in de lidstaten verbeteren, met name daar waar de secundaire markten minder ontwikkeld zijn.

In dit document wordt een overzicht gegeven van de beste praktijken in de volgorde van de belangrijkste activiteiten die bij de voorbereiding van het concurrerende transactieproces moeten worden verricht. Voor alle verschillende fasen geven de richtsnoeren duidelijke suggesties over wat een efficiënte en effectieve aanpak zou zijn. Ze bieden een gedetailleerd overzicht van de belangrijkste processtappen en de materialen die bij normale markttransacties aan externe beleggers worden verstrekt. Aangezien het van groot belang is om relevante gegevens en informatie te delen, bevatten de richtsnoeren suggesties die specifiek betrekking hebben op de reikwijdte van de openbaarmaking in de verschillende fasen.

De richtsnoeren schetsen een aantal praktijken en voorwaarden die noodzakelijk worden geacht om tot een succesvol resultaat te komen. Banken (als verkopers van NPL’s) zijn de belangrijkste doelgroep, met name kleinere instellingen die minder ervaring hebben met het van de hand doen van NPL’s op secundaire markten. De richtsnoeren weerspiegelen echter ook het perspectief van grotere banken, aangezien dit document een marktpraktijknorm zou kunnen worden voor alle verkopers van NPL’s. Buiten de banksector kunnen de richtsnoeren ook een referentiedocument vormen voor andere instellingen die zich bezighouden met de verkoop van NPL’s.

Marktdeelnemers zijn niet verplicht de richtsnoeren te volgen. Ze zijn veeleer bedoeld om verkopers en kopers van NPL’s te ondersteunen bij het volgen van een duidelijke en gestructureerde procesbeschrijving die het mogelijk maakt tot een succesvol resultaat te komen. De richtsnoeren bevatten met name aanwijzingen over specifieke stappen die de verkoper en de koper kunnen nemen om het proces efficiënter en effectiever te maken. In de richtsnoeren wordt ook gewezen op bepaalde stappen die belangrijker zijn voor een specifiek type (en in sommige gevallen een specifieke omvang) transactie en/of activaklasse.

Wat de soorten transacties betreft, hebben de richtsnoeren betrekking op rechtstreekse verkopen van (grote) NPL-portefeuilles en verwijzen zij naar (grote) single-name-transacties (4). Zowel ongedekte als gedekte leningen komen in aanmerking, met inbegrip van de volgende NPL-categorieën:

— Gedekt door residentieel vastgoed (Residential real estate — “RRE”): vereist veel controles en goede documentatie is essentieel.

— Gedekt door zakelijk vastgoed (Commercial real estate — “CRE”): zeer heterogeen van aard, met kenmerken die verschillen naargelang van de locatie, de omvang, de bedrijfstak, het gebruik enz.

— Blootstelling aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s): noodzaak van een sterke nadruk op de waardering van zekerheden, kasstroomanalyse en het gebruik van statistische methoden en steekproeven.

— Niet-gedekte consumentenkredieten: portefeuilles bestaan doorgaans uit kleine blootstellingen.

— Niet-gedekte zakelijke kredieten: impliceert zwaardere due diligence.

— Leasing: heeft bijzondere kenmerken en een hoge specialisatiegraad (5).

Het bovenstaande impliceert dat NPL’s een “speciaal” product zijn. De verkoop van NPL’s is vaak zeer portefeuillespecifiek. Een volledige standaardisering van het proces zou daarom niet mogelijk zijn en is ook niet de doelstelling van de richtsnoeren.

Het document is chronologisch van opzet. Elk hoofdstuk is toegespitst op een van de specifieke stappen die tijdens een verkoopprocedure moeten worden gevolgd. De twee belangrijkste alternatieve standaardstrategieën voor het opzetten van een concurrerende procedure zijn een gerichte veiling en een onderhandse verkoop. In de richtsnoeren wordt nader ingegaan op deze twee alternatieve strategieën en de mogelijke implicaties ervan indien ervoor wordt gekozen. De richtsnoeren geven een breed veilingproces weer, dat een doorgaans proces in twee fasen is.

Dit document is opgesteld door de Commissie, in nauwe samenwerking met leden en waarnemers van haar NPL-adviespanel. De samenstelling van dit panel is te vinden in bijlage 1.

1. Transactiestructuur: Portefeuilleselectie

1.1. Belangrijkste activiteiten

De portefeuilleselectie legt de grondslag voor een succesvolle transactie. Het is essentieel om een verkoopbare portefeuille te selecteren die voldoet aan de interne strategische doelstellingen en die beleggers aantrekt. Een vroegtijdige betrokkenheid van het hoger management bij het portefeuilleselectieproces verhoogt de uitvoeringszekerheid, wat zowel voor de verkoper als de koper van belang is. Een verkoopbare en goed geselecteerde portefeuille vermindert het uitvoeringsrisico, waardoor inefficiënt gebruik van middelen door alle betrokken partijen wordt voorkomen.

De belangrijkste activiteiten in deze eerste fase zijn de volgende:

— beoordeling van beperkingen op het gebied van wetgeving, belasting en consumentenbescherming;

— herziening van het bestaande IT-systeem om het selectieproces te kunnen optimaliseren;

— definitie van de transactieperimeter/selectie van de te verkopen portefeuille;

— beslissing over i) het gebruik van interne middelen versus externe dienstverleners, ervan uitgaande dat een bepaald niveau van interne middelen altijd nodig zal zijn (6); en ii) de bepaling van de meest efficiënte en effectieve organisatorische opzet om het proces te leiden.

— verfijning van andere overwegingen rond servicing, portefeuillemodellering en vaststelling van de “reserveprijs”.

Om het selectieproces te optimaliseren en hoge kosten voor gegevensvalidatie, gegevensafstemming en tijdrovende handmatige wijzigingen te vermijden, moet het bestaande IT-systeem worden geëvalueerd en zo nodig aangepast. Hoe complexer een transactie is, des te waarschijnlijker is het dat een projectmatige opzet voor de interne organisatie van een verkoper wordt geadviseerd, aangezien alle interne belanghebbenden bij een transactie zo beter op één lijn kunnen worden gebracht en de voortgang van de transactie nauwlettender in het oog kan worden gehouden.

Portefeuilleselectie speelt een belangrijke rol bij elke transactie, aangezien de juiste keuze van een portefeuille de sleutel is tot een succesvolle uitvoering. Het portefeuilleselectieproces moet de vereisten en strategische doelstellingen van de verkoper weerspiegelen en tegelijkertijd beleggers aantrekken, die misschien niet noodzakelijk op één lijn zitten met de verkoper. De doelstellingen van de verkoper kunnen worden ingegeven door veranderingen in de strategie, druk van de toezichthouder en/of wijzigingen in de risicobereidheid. Hoewel de verkoper misschien verwacht complexere blootstellingen tegen een hoge prijs te verkopen, moeten deze doelstellingen wellicht worden bijgesteld omdat beleggers een andere opbrengstverwachting en kostenberekening hebben voor herschikkingsstrategieën voor de aangeboden NPL’s. De beslissing om NPL’s te verkopen of aan te houden om van verdere opwaartse trends te profiteren, wordt voornamelijk bepaald door de interne visie binnen de organisatie van de verkoper (invorderingswaarde na aftrek van uitwinningskosten in combinatie met het effect op de resultatenrekening voor verschillende bedrijfssegmenten van klanten) versus de waargenomen marktvisie (van toepassing op de portefeuille of op individuele NPL’s).

Het portefeuilleselectieproces moet wellicht ook activa uitsluiten die moeilijk uitwinbaar zijn bij een kredietnemer en/of moeilijk toe te wijzen zijn aan een derde of die specifiek gemarkeerd zijn binnen de portefeuille. Een goed voorbeeld hiervan zijn blootstellingen met rechten van derden, of vorderingen die anderszins bezwaard zijn, zoals garanties. In dergelijke gevallen is het vaak moeilijk of onwaarschijnlijk om van de begunstigde de vereiste toestemming te verkrijgen om het activum over te dragen. Dit kan leiden tot situaties waarin bijvoorbeeld sommige blootstellingen van de kredietnemer, zoals termijnleningen, aan de koper worden overgedragen, terwijl de meest arbeidsintensieve blootstellingen bij de bank blijven. Hieruit blijkt ook hoe belangrijk het is dat het transactieteam (indien gescheiden van het herschikkingsteam) een open dialoog onderhoudt met de respectieve herschikkingsverantwoordelijken.

Opgemerkt zij dat de portefeuille later in het proces nog wijzigingen kan ondergaan, d.w.z. dat redelijke niet in aanmerking komende vorderingen zullen worden uitgesloten zodra zij worden ontdekt. Tijdens fase 1 en fase 2 blijft de verkoper de NPL’s controleren en nagaan of bepaalde leningen van de uiteindelijke portefeuille moeten worden uitgesloten, in overeenstemming met de criteria om in aanmerking te komen en de uitsluitingscriteria. De voorkeursgegadigde (die in de meeste gevallen uiteindelijk/idealiter ook de koper is) kan eveneens vragen om bepaalde NPL’s uit te sluiten. Op basis hiervan wordt de portefeuille definitief samengesteld. Chronologisch omvat deze aanpak de volgende stappen:

— toepassing van de voornaamste selectiecriteria (type, tegenpartij, status, omvang, geografie enz.);

— uitsluiting van niet-overdraagbare leningen (7); en

— uitsluiting van leningen volgens de onderhandelingen tussen de verkoper en de koper.

1.2. De beperkingen op het gebied van wetgeving, belasting en consumentenbescherming beoordelen

Alvorens een NPL-portefeuille samen te stellen en te verkopen, moeten verschillende wettelijke controles worden uitgevoerd, die van land tot land verschillen:

— Is het toegestaan om de leningen aan een derde te verkopen (bv. bankgeheim, bijzondere leningsvoorwaarden enz.) en wat zijn de vereisten voor de derde (zoals voorgeschreven door de plaatselijke wetgeving ter uitvoering van de richtlijn inzake kredietservicers en kredietkopers (8))?

— Is het toegestaan gegevens te delen met derden en welke gegevens mogen worden gedeeld en welke niet of alleen met een gegevensverwerkingsovereenkomst (9)?

— Is het nodig een vergunning aan te vragen bij regelgevende instanties, rekening houdend met de specifieke kenmerken van de beoogde transactie (alsook met de bepalingen van de plaatselijke wetgeving tot uitvoering van de richtlijn inzake kredietservicers en kredietkopers)?

— Bestaan er bij verkoop aan een derde verplichtingen voor de portefeuille die voortvloeien uit een contract met een huidige kredietservicer/advocaat (bv. juridische kosten, boeten enz.)?

— Zijn de leningen onderworpen aan beperkingen of omvatten zij beursgenoteerde ondernemingen met bijzondere beperkingen (bv. voorkennis, werknemers van de verkoper, bij wet vastgelegde toewijzingsbeperkingen)?

— Is de toestemming van een openbare/overheidsontwikkelingsbank (bv. Finnreva, KfW) nodig bij verkoop aan een derde?

— Wat zijn de fiscale gevolgen volgens het rechtsgebied van de verkoper?

Als de onderliggende contracten van de NPL’s zijn beëindigd (“opgezegde leningen”), is de hele blootstelling gewoonlijk onmiddellijk en volledig opeisbaar, waardoor directe verkoop mogelijk is. Voor de blootstellingen van de NPL-subcategorie “onwaarschijnlijkheid van betaling” (UTP) is de situatie echter complexer omdat de onderliggende contracten nog steeds geldig zijn en zowel de vorderingen als de contracten in aanmerking moeten worden genomen om de afstoting uit te voeren (10).

Met het oog op een passende consumentenbescherming gelden er, waar van toepassing, bepaalde lokale/nationale wettelijke informatieverplichtingen jegens consumenten die moeten worden nagegaan en nageleefd.

1.3. Doelstellingen van het portefeuilleselectieproces

De portefeuilleselectie speelt een sleutelrol in de vermindering van het uitvoeringsrisico. Het beperken van dit risico is essentieel voor een efficiënte en effectieve verkoop van een NPL-portefeuille en is een van de belangrijkste factoren bij transacties, zowel voor verkopers als voor kopers. Het risico dat een transactie mislukt, vooral wanneer de verkoper en de koper veel tijd en middelen hebben geïnvesteerd, mag niet worden onderschat, en kan ook leiden tot reputatieschade voor de verkoper en/of de koper. Wanneer een verkoper niet in staat is een transactie uit te voeren, is het, afhankelijk van de specifieke oorzaken, mogelijk dat beleggers niet opnieuw deelnemen aan toekomstige transacties die door dezelfde verkoper worden georganiseerd. Verkopers die in het verleden transacties hebben geannuleerd, staan mogelijk bekend als minder aantrekkelijk/betrouwbaar dan andere verkopers, omdat zij geassocieerd kunnen worden met grotere onzekerheid en het risico dat transacties opnieuw worden geannuleerd. Beleggers besteden hun beperkte middelen, personeel en kapitaal bij voorkeur aan transacties op de markt waarvan zij verwachten dat de kans op uitvoering het grootst is, en verspillen liever niet veel geld en andere (interne) middelen aan due diligence-activiteiten. Anderzijds is het mogelijk dat fase 1-beleggers die zich uit het proces terugtrekken na onrealistische niet-bindende biedingen te hebben ingediend, door de verkoper niet meer worden uitgenodigd voor toekomstige transacties.

Het is van cruciaal belang om de portefeuilleselectie te gebruiken als een middel om de verschillende en vaak tegenstrijdige belangen van alle belanghebbende partijen tegen elkaar af te wegen. Bij een portefeuilleverkooptransactie moeten vaak veel verschillende interne belanghebbenden worden betrokken, waaronder ten minste het NPL-relatiebeheerteam en vertegenwoordigers van Finance, Risk, IT, Legal en Compliance. Intern verwachtingsmanagement is daarom belangrijk om de goedkeuringen te krijgen die nodig zijn om een transactie uit te voeren. Gezien de verschillende betrokken interne afdelingen kan zelfs een goed ontworpen en goed uitgevoerd proces echter zwaar drukken op de organisatie van de verkoper. Bovendien kan het nodig zijn de interne IT-systemen te verbeteren, wat extra kosten met zich meebrengt. In gevallen waarin externe ondersteuning voor advies en validatie van gegevens, indicatieve prijzen enz. nodig is, kunnen de totale directe en indirecte kosten hoog uitvallen. Daarom moet de verkoper erkennen dat er aanzienlijke kosten kunnen zijn, ongeacht of de transactie met succes wordt afgerond.

Voorbeelden van factoren die ertoe kunnen leiden dat transacties niet tot een goed einde worden gebracht, zijn onder meer:

— het niet verkrijgen van de noodzakelijke interne goedkeuring, (naast andere redenen) als gevolg van: — ingediende prijzen die ver onder de prijsverwachtingen liggen; — ontbrekende en/of ontoereikende betrokkenheid van het hoger management; en/of — het opduiken van onverwachte factoren (bijvoorbeeld negatieve berichtgeving in de pers, wijziging van de wetgeving enz.);

— slechte markttiming als gevolg van een gebrek aan belangstelling bij beleggers en/of geen markt voor de aangeboden portefeuille;

— technische redenen, bv. overdrachtsbeperkingen die zich tijdens het transactieproces voordoen. Gewoonlijk zijn dergelijke beperkingen te voorzien en mag de gekozen perimeter geen NPL’s omvatten waarvoor een dergelijk risico bestaat;

— ontbrekende gegevens en/of problemen met de gegevenskwaliteit, met negatieve gevolgen voor prijsstelling en/of overdracht;

— juridische/fiscale beperkingen voor de verkoop van NPL’s in bepaalde rechtsgebieden, bv. specifieke vergunningsvereisten voor kopers (die zouden moeten verdwijnen zodra de richtlijn inzake kredietservicers en kredietkopers is omgezet), de voorwaarde van gerechtelijke invordering vóór elke verkoop, belastingen die de transactie commercieel niet levensvatbaar maken enz (11).

De meeste van deze factoren kunnen worden verzacht door een weloverwogen portefeuilleselectie en een goed onderzocht/gepland verkoopproces alvorens een transactie te lanceren. Een portefeuilleselectie die gebaseerd is op een bevestigd strategisch besluit van het hogere management zal doorgaans de nodige goedkeuring krijgen, aangezien zij meestal al is afgestemd op de managementdoelstellingen en het strategische plan van de bank voor het afstoten van NPL’s. De redenen en mogelijke doelstellingen voor het uitvoeren van een transactie worden behandeld in bijlage 2.

Zelfs als er geen vooraf bepaalde of alomvattende strategie is voor een actief NPL-verkoopprogramma, moet een portefeuilleselectie altijd in overeenstemming zijn met de algemene interne doelstellingen en kernprestatie-indicatoren en voldoen aan de interne richtsnoeren. Het is belangrijk op te merken dat de interne strategische doelstellingen niet noodzakelijkerwijs per geval hoeven te worden gehaald. Het is mogelijk dat het toevoegen van blootstellingen die niet voldoen aan de criteria op een single-name-basis, toch ten goede komt aan de algemene verhandelbaarheid van de portefeuille. Zo zouden bijvoorbeeld activa waarvoor op de markt duidelijke belangstelling bestaat, aan de portefeuille kunnen worden toegevoegd, ook al voldoen zij niet aan alle transactiedoelstellingen. Een dergelijke toevoeging kan de aantrekkelijkheid van het aanbod in absolute termen verhogen en de beleggersbasis verbreden, hetgeen tot een hogere prijs kan leiden.

Het selecteren van een portefeuille die aan de verwachtingen van de verkoper voldoet, is zeker een eerste vereiste, zij het slechts één aspect van een succesvolle transactie. De portefeuille moet ook de interesse van de beleggers wekken en moet hen in staat stellen hun verwachtingen te realiseren. Marktonderzoek en peilingen zijn essentieel om deze risicofactor te beperken. Het is uiteraard zinloos een portefeuille te selecteren die voldoet aan de eisen/overwegingen van de verkoper, maar waarnaar op de markt geen vraag zou zijn. Bij de portefeuilleselectie is het de kunst de marktvraag in evenwicht te brengen met de interne doelstellingen van de verkoper in het selectieproces.

Het is raadzaam een homogene portefeuille samen te stellen die gericht is op specifieke groepen beleggers. Hoewel er soms gemengde portefeuilles worden verkocht, moet bij de samenstelling van de portefeuille bovendien worden vermeden te veel verschillende activaklassen door elkaar te gebruiken, aangezien beleggers meestal gespecialiseerd zijn in specifieke activaklassen. In de meeste gevallen maken beleggers een keuze tussen:

— consumenten OF ondernemingen OF overheid;

— gedekt met harde activa (bv. onroerend goed, vliegtuigen, auto’s, enz.) OF niet-gedekt; en

— failliet OF niet failliet

Voorts wordt geadviseerd een homogene NPL-portefeuille samen te stellen met betrekking tot het rechtsgebied, d.w.z. NPL’s (en idealiter ook zekerheden in de vorm van vastgoed) te selecteren uit slechts één rechtsgebied. Het aantal beleggers zal afnemen voor portefeuilles die NPL’s uit verschillende rechtsgebieden omvatten, en portefeuilles die meerdere landen bestrijken, verhogen de complexiteit met betrekking tot verschillende parameters van de geplande transactie voor zowel de verkoper als de koper (juridisch, fiscaal, servicing). Bij de beoordeling van het rechtsgebied moet de verkoper rekening houden met het volgende:

— Waar is de NPL effectief “geboekt”, d.w.z. in welk rechtsgebied is de verkoper gevestigd?

— Welke nationale wetgeving is van toepassing op de onderliggende leningsovereenkomsten?

— Waar wonen de kredietnemers / hebben zij hun zetel of statutaire zetel (op het ogenblik dat de lening werd toegekend en momenteel)?

— Waar bevinden zich de zekerheden (in de vorm van vastgoed)?

Andere relevante criteria waarmee rekening moet worden gehouden, zijn de omvang en de potentiële koopprijs van de portefeuille. Beleggers moeten tijd en middelen investeren in het due diligence-proces, dat moet worden meegenomen in de berekening van hun potentiële rendement op de belegging. Bovendien is het mogelijk dat deze belegging helemaal niet wordt terugverdiend indien een andere partij de transactie binnenhaalt. Als de portefeuille te klein is in termen van belegbare middelen en het verwachte rendement te laag is, kunnen de potentiële due diligence-kosten hoger zijn dan het verwachte rendement op de aangeboden portefeuille of moet de verkoper overwegen om in de LSPA te voorzien in uitgebreide verklaringen en garanties om het risico van het niet mogelijk maken van due diligence te compenseren en/of om geïnteresseerden een kans te bieden zich vertrouwd te maken met een portefeuille. In dit geval is het risico groot dat niemand aan het proces zou deelnemen of een bod zou uitbrengen. Aangezien de due diligence-kosten een aanzienlijke verzonken kostenpost vormen ingeval de bieder niet als voorkeursgegadigde wordt geselecteerd, en bijdragen aan de complexiteit, moet het juiste evenwicht worden gevonden tussen omvang, verklaringen en garanties en prijs/rendement van de portefeuille om belangstelling op de markt te wekken.

1.4. Technische aspecten van het portefeuilleselectieproces

Het is belangrijk rekening te houden met de meer technische aspecten van een portefeuilleselectieproces. IT-systemen in banken zijn vaak niet specifiek ontworpen voor het afstoten van portefeuilles, maar gewoonlijk om het interne herschikkingsproces en de herschikkingsverantwoordelijke in hun dagelijkse taken te ondersteunen. Een bank biedt haar cliënten diverse producten aan en moet een aanzienlijke hoeveelheid boekhoudkundige en regelgevingsinformatie openbaar maken, voornamelijk op het niveau van de totale blootstelling. Het bedrijfsmodel van een bank in het kader van de bankportefeuille is echter meestal niet gericht op het frequent aan- en verkopen van activa. Het IT-systeem van een bank is niet ontworpen voor frequente transacties. Het weerspiegelt gewoonlijk het blootstellingsbeeld, omdat dit voor de bank belangrijk is. Het weerspiegelt niet noodzakelijk een meer juridische of contractuele visie, die vanuit transactieoogpunt van cruciaal belang kan zijn. Het op passende wijze verstrekken van informatie aan potentiële beleggers kan derhalve een uitdaging vormen voor een bank, en de informatie die wordt gebruikt voor het opstellen van de loan tapes moet gewoonlijk worden gevalideerd (op het opstellen van een loan tape wordt in punt 2 nader ingegaan).

Voor eenmalige transacties kan de validatie en, in voorkomend geval, de correctie van gegevens vaak handmatig worden verricht. In gevallen waarin meer regelmatige transacties zijn gepland, is het zinvol het IT-systeem te verbeteren om een efficiënter proces mogelijk te maken. Dit kan een herziening van het bestaande IT-systeem inhouden en het wijzigen en/of creëren van een aantal (extra) velden voor transactiedoeleinden. De verbeteringen aan het IT-systeem moeten de verkoper in staat stellen gedurende het hele transactieproces tijdig relevante gegevens over alle posities te verstrekken. Hierdoor zouden de due diligence-kosten voor de beleggers en de totale transactiekosten dalen, waardoor de prijsstelling zou verbeteren.

Een innovatieve aanpak ter ondersteuning van efficiënte transacties is de invoering van een specifiek veld in het frontofficesysteem waarmee de leningsverantwoordelijke (of herschikkingsverantwoordelijke) een blootstelling kan classificeren als geschikt voor transactiedoeleinden. Aangezien de kredietbeheerders het beste zicht moeten hebben op de waarde van een blootstelling, zijn zij wellicht in een betere positie om een interne herschikkingsstrategie of een verkoopstrategie aan te bevelen. Met dit veld kunnen de kredietbeheerders derhalve specifieke leningen als afstootbaar classificeren en zich concentreren op leningen waaraan zij wellicht meer waarde kunnen toevoegen.

Bovendien moet het transactiebeheerteam in staat zijn specifieke beheerdoelstellingen te filteren en NPL’s op te nemen die aan de beheerdoelstellingen voldoen. Voor het opnemen van deze NPL’s is gewoonlijk de goedkeuring van de betrokken kredietbeheerder vereist. Een dergelijke aanpak stelt het transactieteam ook in staat de timing van een transactie beter te sturen, wat nuttig kan zijn als er op dat moment te veel andere verkopers op de markt actief zijn. Het opzetten van een interne warehousingfunctie is een zeer eenvoudig en krachtig instrument. Aangezien dit veld actief wordt gebruikt door de kredietbeheerder, zou het ook een nauwere afstemming tussen de kredietverantwoordelijke en het transactieteam mogelijk maken.

Wanneer het transactieteam concludeert dat een voldoende omvang is bereikt en dat het een gunstig moment is om de markt op te gaan, kunnen de relevante gegevens uit het frontofficesysteem worden geüpload naar een systeem dat wordt gebruikt (en in sommige gevallen speciaal is ontwikkeld) door het transactieteam. De software maakt een gedetailleerde analyse van de portefeuille mogelijk, geeft stratificatietabellen weer, vult de relevante velden in en produceert uiteindelijk de loan tape. Op basis van de gegevens wordt een eerste beoordeling van een mogelijke koopprijs aan het hogere management verstrekt. Na goedkeuring door het hogere management kan het transactieproces in gang worden gezet. In de context van een “gewone” portefeuille, met volledige datareeksen en LSPA, werkt het hierboven beschreven proces goed en kan het snel inzicht verschaffen in een potentiële portefeuille en de impact van een verkoop. In het geval van grotere of specifieke transacties die geen duidelijke beweegreden (reden voor verkoop) hebben en portefeuilles die ongestructureerd zijn samengesteld, met een mix van verschillende activaklassen, is een gedetailleerde analyse per geval onvermijdelijk. Er zouden extra inspanningen nodig zijn, vooral met betrekking tot organisatorische kwesties.

1.5. Overweging van het noodzakelijke gebruik van interne middelen en de mogelijke aanvullende behoefte aan externe ondersteuning

Alvorens de samenstelling en verkoop van de portefeuille voor te bereiden, moet de verkoper nadenken over de beschikbare interne middelen voor de geplande verkoopactiviteiten en de eventuele noodzaak om een beroep te doen op een externe dienstverlener, zoals een transactieplatform (zie ook bijlage 3).

De volgende vragen kunnen helpen bij het besluitvormingsproces:

— Beschikt de verkoper over interne deskundigen die ervaring hebben met de uitvoering van een verkoopproces?

— Heeft de verkoper toegang tot een brede beleggersdatabase om de meest geschikte en concurrerende beleggers voor de transactie te selecteren?

— Weet de verkoper wat beleggers verwachten in het due diligence-proces?

— Heeft de verkoper ondersteuning nodig bij de voorbereiding van de gegevens?

— Beschikt de verkoper over een interne jurist of is ondersteuning nodig in de vorm van juridisch/fiscaal advies voor de documentatie (niet-openbaarmakingsovereenkomst, LSPA)?

— Heeft de verkoper zijn eigen technische capaciteiten voor het delen van de gegevens of is een VDR-dienstverlener of een transactieplatform nodig?

1.6. Organisatiekwesties

Bij het plannen van een transactie zijn een speciaal intern team en/of een externe dienstverlener het overwegen waard. In dit deel ligt de nadruk op interne aspecten en overwegingen. Het plannen en uitvoeren van een succesvolle transactie kan niet alleen aan de krediet-/herschikkingsbeheerder worden overgelaten, maar vereist, zoals eerder gezegd, vaardigheden van vele afdelingen en kan baat hebben bij de faciliterende rol van een adviseur. De hoeveelheid werk die hiermee gemoeid is, mag niet worden onderschat. Evenzo is de waarde van een bestaand netwerk van kopers en de ervaring met het uitvoeren van meerdere transacties van groot belang.

Een andere belangrijke overweging is of de persoonlijke doelstellingen van een krediet-/herschikkingsbeheerder in strijd zouden kunnen zijn (of lijken te zijn) met de algemene managementdoelstelling met betrekking tot de transactie. Het kan ingewikkeld zijn om de individuele doelstellingen van een krediet-/herschikkingsbeheerder af te stemmen op de doelstellingen die zouden worden bereikt door de verkoop van NPL’s op de markt, waardoor zijn/haar werklast zou worden verminderd. Het kan ook zijn dat krediet-/herschikkingsbeheerders zich persoonlijk zorgen maken over het feit dat de verkoop van hun blootstellingen op de markt hun rol overbodig zou kunnen maken. Een optie om dit probleem te ondervangen, vergelijkbaar met de mogelijkheid om een veld voor verhandelbare activa in het IT-systeem op te nemen (zie vorig punt), is om de jaarlijkse doelstellingen voor krediet-/herschikkingsbeheerders aan te passen om de krediet-/herschikkingsfunctionaris aan te moedigen het “juiste vakje aan te kruisen”. Dit is een succesvolle methode gebleken om de juiste en doeltreffende identificatie van kredieten voor een verkoopprogramma te stimuleren.

De oprichting van een speciaal (en idealiter onafhankelijk) transactieteam/afdeling kan voor veel verkopers (indien economisch efficiënt) raadzaam zijn en zou de organisatorische opzet voor de facilitering en uitvoering van doeltreffende NPL-transacties verder verbeteren. Een dergelijk gespecialiseerd team zou kennis over de NPL-markten en ervaring met de marktdynamiek (in verschillende landen/rechtsgebieden) kunnen opbouwen. Dit zou het team in staat stellen advies te verlenen over de selectie van NPL-portefeuilles, mogelijke marktprijzen en de economische voordelen van de verkoop van een specifieke portefeuille. Dit vergemakkelijkt op zijn beurt de vereiste (voorafgaande) goedkeuring en steun van het (hogere) management om NPL-transacties aan te gaan.

Voor grotere transacties kan het raadzaam zijn de transactie als een (afzonderlijk) project op te zetten. Het project zou om de hierboven uiteengezette redenen moeten worden geleid door het interne transactieteam (eventueel ondersteund door externe dienstverleners).

In het geval van grotere verkopende instellingen kan worden geadviseerd dat het transactieteam een projectbeheerbureau opricht, dat de verschillende werkstromen coördineert, gedeelde mappen opzet om informatie tussen de verschillende werkstromen uit te wisselen, en de communicatie met de stuurgroep organiseert. In de stuurgroep moeten alle betrokken hogere leidinggevenden zitting hebben om ervoor te zorgen dat zij steeds op de hoogte zijn van de voortgang van de transactie en het eens zijn over het juiste resultaat. Dit helpt het risico te beperken dat de goedkeuring voor de verkoop zou worden geweigerd. Wat de opzet en uitvoering van verschillende werkstromen betreft, beschikken verkopers over het algemeen over een vrij grote flexibiliteit. De belangrijkste werkstromen moeten echter hun functies kunnen vervullen en mogen niet worden verstoord door een al te complexe structuur. Dergelijke processen hebben betrekking op de validatie/verbetering/verrijking van loan tapes, gegevens/due diligence (die moet worden geleid door de lening-/herschikkingsbeheerder), financiën, marketing (geleid door de transactiemanager) en juridische kwesties.

Een dergelijke opzet, met inbegrip van een projectbeheerbureau, is wellicht niet haalbaar voor een kleinere verkoper die een NPL-portefeuille wil verkopen die door de markt als klein wordt beschouwd, maar die voor de verkoper van aanzienlijke omvang is. De (kleinere) verkoper moet intern nagaan wat de meest doeltreffende en kostenefficiënte organisatorische opzet is, rekening houdend met de omvang en de complexiteit van de te verkopen NPL’s.

2. Voorbereidingsfase

2.1. Belangrijkste activiteiten

Voortbouwend op de hierboven beschreven acties en overwegingen moet de verkoper tijdens de voorbereidingsfase de volgende hoofdactiviteiten uitvoeren:

— bepaling van het aantal fasen van het proces (namelijk een proces in twee fasen met niet-bindende biedingen en bindende biedingen, of een proces in één fase, rechtstreeks met bindende biedingen);

— vaststelling van het tijdschema — met inbegrip van de interne stappen en de benadering van de markt (rekening houdend met de betrokkenheid van juridische adviseurs en consultants en met de tijd die nodig is om in te gaan op eventuele verzoeken van beleggers);

— opstelling van de belangrijkste marketingdocumenten (voornamelijk de teaser en het informatiememorandum). Tijdens het due diligence-onderzoek in fase 2 kan een presentatie door het management vereist zijn. opstelling van de belangrijkste procesdocumenten (voornamelijk niet-openbaarmakingsovereenkomsten voor beleggers, de process letter (indien afzonderlijk vereist voor fase 1 en fase 2), richtsnoeren voor de bindende biedingen en, indien relevant, richtsnoeren voor de niet-bindende biedingen);

— opstelling van de loan tape en verzameling van documentatie;

— opzet van de VDR (12) (inclusief een gedetailleerde VDR-index);

— opstelling van de LSPA.

2.2. Aantal fasen van het proces en tijdschema

Allereerst moet worden besloten of een proces in twee fasen dan wel een proces in één fase moet worden uitgevoerd, afhankelijk van het type portefeuille dat op de markt moet worden gebracht en de verwachte termijnen (als het type activa bijvoorbeeld goed bekend is en er een goed inzicht is in de verwachte prijzen, kan de voorkeur worden gegeven aan een proces in één fase om de tijdlijn te verkorten). Er moet een tijdschema worden opgesteld, met alle nodige interne stappen en mijlpalen om de markt te benaderen, rekening houdend met:

1. de consistentie van het goedkeuringstraject, voortvloeiend uit de delegatie van bevoegdheden door de Raad van Bestuur en de tekenbevoegdheden (13);

2. de vaststelling van de lijst van mogelijke beleggers die moeten worden uitgenodigd. In geval van afstoting moeten alle interne nalevingsvereisten (bv. KYC) worden nageleefd;

3. identificatie van de lijst van mogelijke servicers die moeten worden uitgenodigd voor elke belegger die mogelijk geïnteresseerd is in de overname, maar momenteel geen toegang heeft tot een servicer;

4. het creëren van concurrerende omstandigheden voor de biedingen om voldoende prijsspanning te bereiken, voor zover van toepassing; in het geval van een kleine NPL-portefeuille of een single-name-transactie moet de verkoper echter ook de hogere transactiekosten en -inspanningen afwegen tegen de mogelijkheid van een bilaterale onderhandelingsbenadering;

5. definitie van de transactiedocumentatie — de betrokken interne juristen, eventueel ondersteund door een extern juridisch adviseur, moeten het eens worden over de niet-openbaarmakingsovereenkomst, de LSPA en eventueel aanvullende transactiedocumenten; de LSPA moet bovendien worden afgetekend door de fiscale afdeling en door de accountants;

6. rekening houden met de tijd die nodig is voor het uitvoeren van de due diligence van de verkoper / herstel van de gegevens, voor het opstellen van de teaser en het informatiememorandum en de loan tape.

2.3. Opstelling van de belangrijkste documenten

Vervolgens moet de instelling de documentatie met betrekking tot de NPL’s en het commerciële materiaal opstellen. Een teaser bevat de belangrijkste achtergronden bij de transactie en beknopte gegevens over de af te stoten NPL’s, een process letter met alle relevante transactiestappen en -tijdschema’s (zie ook punt 3.4) en een informatiememorandum met nadere informatie over de transactiestructuur en de NPL-portefeuille. Het informatiememorandum bevat een gedetailleerde beschrijving van de beoogde NPL-portefeuille / enkelvoudige blootstelling en dient als het primaire marketingdocument in het biedproces. Het bevat ook een samenvatting, beleggingsoverwegingen, verkoopstructuur, biedingsmethode, geraamde invorderingen enz.

In deze documenten moeten alle regels van het proces, waaronder het tijdschema, de voorwaarden enz. duidelijk worden vermeld. Het belang van duidelijke en transparante communicatie in de beginfase moet worden benadrukt, om aan potentiële beleggers uit te leggen waarom de transactie plaatsvindt en wat de spelregels zijn. Dit zou anders tot misverstanden kunnen leiden en uiteindelijk de transactie in gevaar kunnen brengen. Verkopers mogen deze zachte feiten niet over het hoofd zien, omdat zij een belegger kunnen motiveren om een transactie te overwegen.

2.4. Voorbereiding van de loan tape en opvragen van documentatie

In deze fase moet de verkopende instelling beginnen met het verzamelen van de gegevens over de NPL’s (en zekerheden, indien van toepassing) van de portefeuille, om de loan tapes op te stellen die aan de beleggers ter beschikking zullen worden gesteld. De verkoper moet een loan tape opstellen die ten minste informatie bevat over de volgende belangrijke hoofdgebieden:

— totaal uitstaand bedrag en uitsplitsing in hoofdvordering, rente, vergoedingen en kosten;

— datum van uitgifte;

— aard van de kredietnemers;

— status van de vordering/kredietnemer (bv. insolvabel);

— datum van in gebreke blijven en informatie over de maatregelen die zijn genomen om verjaring te voorkomen;

— historische betalingen, idealiter per lening;

— status van invorderingsprocedures en verwachte invorderingen (bedrijfsplan), indien beschikbaar;

— juridische status van de schuld (bv. vóór de gerechtelijke procedure, momenteel in gerechtelijke procedure, schuld waarvoor reeds een eigendomstitel is verkregen, en schuld onder uitwinningsmaatregelen (14));

— indien de lening door zekerheden is gedekt, bovendien: essentiële informatie over zekerheden, met inbegrip van de rang van het retentierecht, registerfeiten (geregistreerde bedragen), rechten van derden, beschikbare openmarktwaarden, persoonlijke garanties enz. Voor door zakelijk vastgoed gedekte leningen kan meer informatie nodig zijn over de status van de huurder/bewoner, het rendement en de brutomarkthuur. In het geval van bedrijfsleningen kan het nodig zijn financiële verklaringen van de kredietnemers enz. toe te voegen.

Om een nauwkeuriger prijsbepaling van kredietportefeuilles te verkrijgen, is het raadzaam ernaar te streven niet alleen een momentopname van de gegevens te maken, maar ook enkele historische prestatiegegevens te verstrekken, met name over invorderingspercentages. Historische prestatiegegevens moeten de daadwerkelijke bruto-invorderingskasstromen (met inbegrip van gedetailleerde informatie over tussentijdse invordering en geld onder bewarend beslag bij de rechtbank) over de portefeuille op het niveau van de lening of de kredietnemer plus procedurekosten en gerechtskosten omvatten. De historische prestatiegegevens kunnen geaggregeerde invorderingscurves omvatten die de algemene ervaring van de verkopende instelling met de herschikking van leningen weergeven. Vanwege de verstoorde relatie met de kredietnemer is informatie over de juridische status ook zeer nuttig. Het is raadzaam ook een interne due diligence van de verkoper uit te voeren om de volledigheid en de juistheid van de opgeslagen informatie te controleren en uiteindelijk de gegevenskwaliteit te verbeteren via ad-hocherstel. Een due diligence van de verkoper kan intern worden uitgevoerd of met de steun van een (gespecialiseerde) externe dienstverlener, die bovendien een neutraal (en mogelijk duidelijker) beeld kan geven van de belangrijkste relevante informatie die openbaar moet worden gemaakt, en die vooral van invloed is op de prijzen.

Het is belangrijk op te merken dat de door de EBA gestandaardiseerde NPL-gegevenstemplates, die voor het eerst in 2017 zijn ontwikkeld om financiële due diligence en de waardering van NPL-transacties te helpen vergemakkelijken, in de toekomst een steeds belangrijkere rol zullen spelen. Op verzoek van de Commissie en na de vaststelling van de richtlijn inzake kredietservicers en kredietkopers werkt de EBA momenteel aan een herziening van de gegevenstemplates, waarbij deze worden gestroomlijnd om banken te helpen zich beter voor te bereiden als onderdeel van hun strategieën voor het beheer van NPL’s in de nasleep van de COVID-19-pandemie. Het gebruik van de templates was tot dusver vrijwillig, maar de richtlijn inzake kredietservicers en kredietkopers (15) draagt de EBA op deze verder te ontwikkelen tot technische uitvoeringsnormen voor kredietinstellingen. In overeenstemming met de in de richtlijn vastgelegde voorwaarden zullen kredietinstellingen in de toekomst verplicht zijn de templates te gebruiken voor overdrachten van niet-renderende kredietovereenkomsten (met inbegrip van overdrachten aan andere kredietinstellingen). Rekening houdend met de ervaring van de marktdeelnemers aan de koper- en de verkoperszijde, moeten de herziene templates eenvoudiger, evenrediger en doeltreffender worden, hetgeen een consequente prijsontdekking in de gehele interne markt mogelijk zou maken.

De verkoper kan volledigheids-, nauwkeurigheids- en andere kwaliteitscontroles op de gegevens uitvoeren en een loan tape creëren in het specifieke formaat dat vereist is voor transactie- of regelgevingsdoeleinden. In dit verband wordt geadviseerd gebruik te maken van de NPL-gegevenstemplate van de Europese Bankautoriteit, die in de toekomst verplicht zal worden. Een externe dienstverlener kan ook ondersteuning bieden bij de bepaling van een verwachte prijs voor de specifieke portefeuille.

Bij de opstelling van de documentatie moeten de feitelijke leningdossiers, of een steekproef daarvan, worden meegenomen, aangezien de beleggers die tijdens het due diligence-onderzoek nodig zullen hebben. In ieder geval zal de beschikbaarheid van documentatie een thema worden tijdens de fase van het bindende bod, aangezien beleggers gewoonlijk verklaringen en garanties vragen in verband met de beschikbaarheid van documentatie. Documentatie in een overdraagbare vorm moet klaar zijn vóór de ondertekening/afsluiting. Kennis van welke gegevens en documentatie in welke vorm kunnen worden verstrekt, is een eerste vereiste wanneer een verkoopproces voor NPL’s wordt gestart.

Het verzamelen van fysieke documentatie is niet zomaar een kleinigheid. Documentatie van lage kwaliteit kan leiden tot een lagere prijs. Afhankelijk van de leningsovereenkomst kan dit een verscheidenheid aan documenten en bescheiden omvatten:

— leningdocumentatie: — overeenkomsten of akten met debiteuren; — gerechtelijke documentatie; — insolventiedocumentatie;

— aanhangsels bij leningen met een langere looptijd;

— documentatie over zekerheden;

— correspondentie met de cliënt of de rechterlijke instanties;

— correspondentie met advocaten.

Indien de verkoper besluit een steekproef van de documenten alleen met beleggers te delen, moet het proces voor het samenstellen van de steekproef goed worden uitgelegd en moeten alle in de steekproef opgenomen kredietnemers duidelijk in de loan tape worden vermeld. De verkoper moet steekproefdocumentatie opstellen voor een (statistisch) willekeurige steekproef. Als de gekozen NPL’s geen willekeurige steekproef (lijken te) vormen, zullen analisten op beleggersniveau hierop wijzen en zullen beleggers waarschijnlijk om aanvullende documentatie vragen, wat het hele proces kan vertragen of, als de verkoper niet aan het verzoek voldoet, kan leiden tot lagere aangeboden prijzen omdat de beleggers vrezen dat de kwaliteit van de gegevens niet uniform is voor de NPL’s in de portefeuille.

2.5. Besluit over het opzetten van een VDR

Om informatie te delen, wordt voor grotere transacties met voornamelijk digitaal beschikbare informatie geadviseerd gebruik te maken van een VDR (interne VDR-oplossing en/of externe dienstverlener die VDR-oplossingen aanbiedt). Dit maakt het mogelijk downloads van documenten en de activiteit van elke potentiële belegger op gemakkelijk controleerbare wijze te traceren. Bovendien maakt een VDR gewoonlijk V&A-sessies mogelijk en kan elk verzoek om aanvullende informatie aan elke belegger worden meegedeeld, hetgeen een eerlijk en transparant proces vergemakkelijkt. Een VDR kan intern door de verkoper worden opgezet of in samenwerking met een externe dienstverlener (zie ook bijlage 3 voor meer details).

Indien de verkoper ervoor kiest gebruik te maken van een VDR, worden alle (elektronisch beschikbare) gegevens en documenten via de VDR gedeeld. Maakt de verkoper geen gebruik van een VDR, dan kiest de verkoper een ander veilig medium voor gegevensoverdracht.

De beslissing om een VDR op te zetten en te gebruiken moet per geval worden genomen om tegemoet te komen aan de belangen van alle deelnemende partijen. Met name voor kleine portefeuilles of single-name-transacties moet een kosten-batenanalyse worden uitgevoerd, die het gebruik van een VDR kan afraden en alternatieve oplossingen kan suggereren die in dergelijke omstandigheden kostenefficiënter zouden kunnen zijn.

Bij gebruik van een VDR moeten in een specifiek document richtsnoeren worden opgenomen met de regels die de beleggers bij het gebruik van de VDR in acht moeten nemen (inzake toegang tot de VDR en gebruik van de daarin openbaar gemaakte informatie). Het document bevat doorgaans de lijst van personen die toegang krijgen tot de VDR, de regels voor de dataroom en de toestemmingsrechten (bv. toestemmingsniveaus voor downloads, afdrukmogelijkheden enz.). De VDR-regels moeten evenwichtig zijn en moeten vermelden dat in geval van conflict de afspraken in de niet-openbaarmakingsovereenkomst prevaleren. Het kan tot aanzienlijke vertraging leiden indien de VDR-regels stringentere bepalingen bevatten dan de niet-openbaarmakingsovereenkomst, met inbegrip van de eventuele persoonlijke aansprakelijkheid van personen die de VDR betreden. Indien beleggers-analisten weigeren aan de VDR deel te nemen op grond van bijvoorbeeld bepalingen inzake persoonlijke aansprakelijkheid, is dat niet in het belang van de verkoper of het proces in het algemeen.

De in de VDR geüploade documenten moeten voldoen aan de toepasselijke wetgeving inzake bescherming van persoonsgegevens en het bankgeheim. Daarom moeten, indien van toepassing, persoonsgegevens (d.w.z. persoonlijk identificatienummer, naam/achternaam enz.) en/of gevoelige informatie zwart worden gemaakt na advies van interne/externe transactieadviseurs.

Aan de andere kant geeft de verkoper in deze fase beleggers toegang tot essentiële informatie in de vorm van de loan tapes om een portefeuilleanalyse mogelijk te maken. Hoe relevanter de informatie, hoe groter de kans dat de verkoper realistische niet-bindende prijsbiedingen krijgt. Relevante informatie moet ten minste het volgende omvatten: totaal uitstaand bedrag, segment van debiteuren (particulieren, kleine bedrijven, grote ondernemingen enz.), datum van wanbetaling, historische betalingen, juridische status van de schuld, details betreffende de zekerheid (in geval de lening gedekt is). In het geval van grote portefeuilles is het mogelijk dat de VDR in fase 1 niet de volledige documentatie bevat. In dat geval kan in fase 2 een steekproef van de leningdocumentatie worden verstrekt. De reikwijdte van de informatie over de leningdocumentatie kan tijdens fase 1 aan de fase 1-beleggers worden meegedeeld, zodat zij hiermee rekening kunnen houden bij hun niet-bindende biedingen. Het is mogelijk dat de criteria voor steekproeven naar behoren aan de beleggers moeten worden bekendgemaakt en in de vorm van verklaringen en garanties in de LSPA worden opgenomen. Indien een beroep wordt gedaan op externe dienstverleners, wordt hun aangeraden de steekproefcriteria te controleren en te bekrachtigen.

2.6. Opstellen van de koop- en verkoopovereenkomst van de lening

Afgezien van gegevens en documentatie zullen de in de LSPA opgenomen voorwaarden van invloed zijn op de prijs. Het proces rond de LSPA moet dus al in de voorbereidingsfase worden gestart en deel uitmaken van de documentatie die via de VDR met beleggers moet worden gedeeld voordat het bindend bod wordt ingediend, en het moet een belangrijk element zijn dat voor het bindend bod zelf in aanmerking moet worden genomen.

De verkoper moet beslissen over het proces met betrekking tot de LSPA:

— In welke taal moet de LSPA aan beleggers worden verstrekt? Het wordt als een standaardpraktijk op de markt beschouwd dat Engels de voorkeur geniet, op voorwaarde dat bij specifieke juridische termen ook wordt verwezen naar de respectieve juridische term in de lokale taal. Wanneer de beoogde beleggers echter (uitsluitend) lokaal zijn, is de lokale taal wellicht aanvaardbaar.

— Wordt de overeenkomst opgesteld door bedrijfsjuristen of moet er een beroep worden gedaan op externe juridische adviseurs?

— Zijn er LSPA-modellen beschikbaar bij brancheverenigingen of transactieplatforms?

— Welke informatie hebben de juristen nodig om de LSPA aan de portefeuille te kunnen aanpassen?

— Welke verklaringen en garanties kan de verkoper geven? Input van het herschikkingsteam is hier absoluut noodzakelijk.

— Wie moet er intern zijn handtekening zetten onder de LSPA voordat deze aan de beleggers wordt verstrekt (16)?

— Stel een redelijke termijn vast waarbinnen beleggers hun opmerkingen moeten opstellen en houd daarbij rekening met extra tijd die nodig kan zijn indien de LSPA niet in het Engels is opgesteld, maar internationale ondernemingen/fondsen tot de beleggers behoren.

— Stel interne tijdschema’s op: Wat moet er gebeuren en wanneer, om de opleveringstermijn te kunnen halen?

— Wanneer moet het ontwerp van de LSPA aan de beleggers worden overhandigd?

Het ontwerp van de LSPA moet in de volgende fase verder worden ontwikkeld (zie ook punt 3.4).

3. Fase vóór het op de markt brengen

3.1. Belangrijkste activiteiten

De fase vóór het op de markt brengen omvat de voorafgaande beoordeling van de marktbereidheid om feedback op een transactie te ontvangen. Deze fase resulteert in de definitieve selectie van de transactiestructuur en -perimeter, de process letter waarin de regels en het tijdschema van de transactie worden beschreven, en een inventaris van het due diligence-materiaal waarin wordt aangegeven op welk moment in het proces belangrijk materiaal zal worden vrijgegeven aan potentiële beleggers.

De belangrijkste activiteiten zijn de volgende:

— marktpeiling;

— bepaling van de beste marketingstrategie;

— voortzetting van de voorbereiding van het proces en het marketingmateriaal voor de fase van het niet-bindende bod en de fase van het bindende bod.

De reikwijdte en diepgang van de fase vóór het op de markt brengen worden bepaald door vaak tegenstrijdige eisen waarbinnen de verkoper opereert. De verkoper moet een evenwicht vinden tussen:

— zijn behoefte aan transparantie van de transactie zoals geëist door zijn belanghebbenden (bv. toezichthouders, aandeelhouders enz.); en

— de algemene doelstelling (bv. maximaliseren van terugvorderingen/waarde, snelheid en kosten, minimaliseren van verstoringen, discretie, leveren aan klanten in noodsituaties enz.).

3.2. Marktpeiling

In deze fase kan de verkoper een “marktpeiling” uitvoeren op basis van de kenmerken van de voorgenomen transactie en een longlist van potentiële beleggers opstellen om hun belangstelling voor de transactie te peilen. Externe beperkingen van het proces kunnen een open uitnodiging aan zoveel mogelijk beleggers in de weg staan en/of het is mogelijk dat de verkoper niet op de hoogte is van de meest waarschijnlijke beleggers. Daarom is het belangrijk om zonder beperking toegang te hebben tot een zo breed mogelijke beleggerspool en deze aan te houden. In dit verband kunnen externe dienstverleners in een aantal rechtsgebieden bepaalde verkopers helpen om via hun beleggersdatabanken de juiste beleggers te vinden.

Als onderdeel van de marktpeiling kan de verkoper een teaser uitgeven waarin het beoogde proces (met een algemeen tijdschema), de regels voor toegang tot informatie en de biedprocedure worden gepresenteerd. Het is belangrijk de verwachtingen te verduidelijken en het proces zo gedetailleerd mogelijk te schetsen. Daarom is het belangrijk een concreet tijdschema te geven, aan te geven wanneer de deliverables van de verkoper zullen worden geleverd, wanneer de biedingen worden verwacht en op welke basis enz.

De teaser is een anoniem marketingdocument waarin de belangrijkste elementen van de voorgestelde verkoop van NPL’s worden samengevat. Deze kan aan potentiële beleggers worden verstrekt vóór de ondertekening van een niet-openbaarmakingsovereenkomst (en geeft een eerste indicatie van wanneer die overeenkomst moet worden ondertekend/uitgevoerd). Met name voor verkopen van NPL’s waarbij vastgoed als onderpand is betrokken, is het van belang dat een dergelijke teaser een zo volledig mogelijke reeks afbeeldingen, kaarten enz. omvat. Voor zover mogelijk zonder vertrouwelijk materiaal vrij te geven, moet de teaser ten minste betrekking hebben op de belangrijkste gegevens betreffende het vastgoed, de locatie van het vastgoed, de hoogtepunten van de beleggingen, een overzicht van de kredietnemers, de huidige fase van het juridische proces van de lening, belangrijke financiële indicatoren, een foto (17) en contactgegevens (18).

De teaser wordt verspreid onder beoogde beleggers om hen kennis te laten maken met de voornaamste kenmerken van de beoogde transactie. De verkoper verzamelt blijken van belangstelling van potentiële beleggers. Na ontvangst van de schriftelijke blijken van belangstelling kan de verkoper overwegen nog meer beleggers voor het verkoopproces uit te nodigen.

De interne/externe juridisch adviseur van de verkoper moet met de potentiële beleggers en hun raadslieden onderhandelen over de niet-openbaarmakingsovereenkomsten. Aan het einde van deze fase moeten de potentiële beleggers deze niet-openbaarmakingsovereenkomsten ondertekenen. Na de uitvoering van de niet-openbaarmakingsovereenkomst kan de verkoper een eerste process letter en informatiememorandum verspreiden onder de beleggers van fase 1.

Aangezien niet-openbaarmakingsovereenkomsten een complex onderwerp op zich vormen, kan het veel tijd kosten om over een dergelijke overeenkomst te onderhandelen met ervaren beleggers die eigen interne regels en richtsnoeren moeten nakomen. Dit moet worden weerspiegeld in het tijdschema. Het is mogelijk dat een belegger klaar is om snel te tekenen en dat het proces toch nog weken wordt opgehouden omdat met een andere belegger over de niet-openbaarmakingsovereenkomst moet worden onderhandeld. Geadviseerd wordt om de onboarding van geïnteresseerde beleggers te centraliseren, waarbij gebruik wordt gemaakt van strikte teamverantwoordelijkheden en moderne technologieën (via interne systemen of via bv. transactieplatforms).

Elementen waarmee rekening moet worden gehouden bij de marketing/reclame van een verkoop:

De keuze van de woonplaats van de beleggers en de taal van het marketingmateriaal is zeer belangrijk. Als vuistregel geldt dat transacties met een mogelijke contante prijs (netto-opbrengst) van minder dan 5 tot 20 miljoen EUR (afhankelijk van het land en de specifieke kenmerken van de NPL-portefeuille) mogelijk enkel aantrekkelijk zijn voor lokale beleggers; grotere transacties moeten zowel voor lokale als internationale beleggers op de markt worden geadverteerd. Internationale beleggers zullen doorgaans verwachten dat de transactie gepaard gaat met algemeen aanvaarde marktdocumenten en -processen (bv. niet-openbaarmakingsovereenkomst van de LMA (“Loan Market Association”)) en hebben Engelse documentatie nodig voor het transactieproces. Ook voor kleinere transacties moet Engelse documentatie worden overwogen, omdat “lokale beleggers” gelieerd kunnen zijn aan grotere ondernemingen die hun zetel in het buitenland hebben en waar goedkeuring van een comité moet worden verkregen.

Het is ook belangrijk om nader in te gaan op de selectie van beleggers op basis van de voorkeur in de specifieke activacategorie. Beleggers op de NPL-markt verdelen hun belangstelling meestal op basis van een aantal factoren (zie ook punt 1.3). De bereidheid om te kopen kan ook worden aangetoond door middel van een financiële verbintenis (bv. een terugbetaalbare aanbetaling). Wat deze laatste optie betreft, moet de verkoper de mate van zekerheid die een aanbetaling biedt, afwegen tegen de extra inspanningen die voortvloeien uit de noodzaak om over nog een document te onderhandelen en om de financiële aanbetalingen van de verschillende beleggers te verwerken, die uiteindelijk zullen moeten worden terugbetaald (behalve voor de koper, voor wie het aanbetaalde bedrag in mindering kan worden gebracht op de koopprijs).

3.3. Bepaling van de beste marketingstrategie

Zoals hierboven is opgemerkt, moet een keuze worden gemaakt tussen een proces in één fase en een proces in twee fasen. Het laatste wordt gekenmerkt door twee niveaus van openbaarmaking: In de eerste plaats wordt aan de inschrijvers tijdens de fase van het niet-bindende bod informatie op hoog niveau verstrekt. Vervolgens krijgen geselecteerde beleggers toegang tot een tweede niveau van informatieverstrekking tijdens de fase van het bindende bod, die doorgaans meer gedetailleerd due diligence-materiaal omvat (AUP-verslag, herwaarderingen, beoordeling van de servicing enz.) In een proces in één fase daarentegen krijgen alle bieders in één keer toegang tot dezelfde informatie.

Er zijn een aantal voordelen verbonden aan een fase van het niet-bindende bod:

(i) de concurrentie neemt toe aangezien de initiële groep van bieders groter is;

(ii) beleggers worden voor de volgende fase geselecteerd op basis van de verklaringen van hun niet-bindende bod, zodat de meer werkintensieve bindende fase en due diligence slechts met een beperkte groep beleggers wordt uitgevoerd, waardoor het algemene proces efficiënter en gemakkelijker te beheren is;

(iii) beleggers kunnen tijdens de fase van het niet-bindende bod om aanvullende gegevens vragen, die de verkoper kan voorbereiden en vervolgens in de bindende fase kan verstrekken. Noodzakelijke openbaarmakingen over de kwaliteit van de portefeuille kunnen de prijsstelling van de portefeuille verhogen (hetgeen tot een nauwkeuriger prijsstelling leidt) en de besprekingen over de LSPA vergemakkelijken;

(iv) prijsontdekking kan belangrijker zijn voor UTP-portefeuilles, die in de nasleep van de COVID-19-crisis vaker zouden kunnen voorkomen dan het geval was voor de oudere NPL’s die in de afgelopen tien jaar werden verhandeld;

(v) gevoeligere gegevens/informatie (zoals particuliere contractuele en gerechtelijke informatie in verband met de kredietnemer zelf, herwaarderingen van eigendommen, volledige evaluatie van de servicer enz.) worden enkel verstrekt aan de bieders op de shortlist in fase 2.

Aan de andere kant zijn de nadelen van een fase met een niet-bindend bod onder meer:

(i) de transactie kan langer duren gezien de twee fasen van het proces;

(ii) er moeten twee reeksen gegevens worden voorbereid. Niettemin zou de tweede loan tape profijt moeten trekken van het gedeeltelijke werk dat in de eerste is verricht, waardoor een completere informatievoorziening wordt bereikt; en

(iii) een breder beleggersbereik kan de vertrouwelijkheid van de transactie verminderen.

In het algemeen kan een proces in twee fasen worden geadviseerd wanneer het aantal potentiële beleggers nog niet is teruggebracht tot bijvoorbeeld vijf of minder. Indien een verkoper reeds weet dat het aantal beleggers beperkt zal zijn en concurrentie zelfs contraproductief zou kunnen zijn, kan hij zeker een snellere (en waarschijnlijk winstgevendere) shortlistprocedure overwegen.

Lengte van de openbaarmakingsfasen: Gemiddeld duurt fase 1 ongeveer vier weken en de tweede fase vier tot twaalf weken (afhankelijk van het feit of de portefeuille al dan niet is gedekt en of de verkoper zich aan zijn eigen leveringstermijnen zal houden). Gezien de heterogeniteit van portefeuilles en het op maat gemaakte karakter van deze transacties, verschilt de precieze duur echter per portefeuille en beleggersbestand.

Zodra het besluit om te kiezen voor een proces in één fase of een proces in twee fasen is genomen, op basis van de marktpraktijken, zijn de drie standaardstrategieën voor het opzetten van een concurrerend proces een brede veiling, een gerichte veiling en een onderhandse verkoop. Hieronder volgt een overzicht van deze drie opties en aanwijzingen over wat in verschillende scenario’s de beste marketingstrategie is.

Brede veiling

Een brede veiling is een typisch proces in twee fasen, waarbij een grote lijst van beleggers wordt uitgenodigd een indicatief niet-bindend bod in te dienen. Na deze eerste fase van de veiling wordt een due diligence-proces uitgevoerd met een beperkte shortlist van beleggers die worden uitgenodigd een definitief bindend bod in te dienen. Na deze tweede veilingfase wordt één enkele voorkeursgegadigde geselecteerd, met wie de verkoper de onderhandelingen over de LSPA en eventueel aanvullende transactieovereenkomsten aangaat.

Voortbouwend op de bovengenoemde voordelen, ligt het voornaamste voordeel van dit proces in de grotere basis van potentiële beleggers:

— meer concurrentie leidt tot hogere verkoopresultaten;

— beleggers doorlopen een transparanter selectieproces dat gebaseerd is op de prijs en niet op persoonlijke relaties; en

— vanuit het oogpunt van de naleving zijn een meer representatieve marktprijs en een prijsvergelijking beschikbaar.

De belangrijkste nadelen zijn de extra middelen die nodig zijn om de transactie te beheren, het delen van vertrouwelijke informatie met meer deelnemers, reputatierisico’s voor verkopers en het mogelijke risico van mislukte uitvoering met nieuwe beleggers. Wat longlists van beleggers betreft, bestaat het risico van een te lange lijst erin dat de beleggers die echt geïnteresseerd zijn in de transactie, in een dergelijke situatie terughoudender kunnen zijn om tijd en middelen te besteden aan het due diligence-onderzoek, als gevolg van de zeer grote concurrentie en de perceptie dat het proces minder gericht is.

Voor transacties gericht op een breed publiek, van bepaalde verkopers in een aantal rechtsgebieden, zouden transactieplatforms een efficiënte manier kunnen bieden om het nadeel van een groot aantal beleggers te minimaliseren. Transactieplatforms zijn bedoeld om de complexe interactie met meerdere mogelijke beleggers te verschuiven van de verkoper naar een speciaal daarvoor gebouwd platform.

Gerichte veiling

Een gerichte veiling is een concurrerend proces dat vergelijkbaar is met de brede veiling, maar waarbij een kortere lijst van potentiële beleggers betrokken is (ongeveer twee tot acht). Deze optie stelt de verkoper doorgaans in staat het proces beter te beheersen en tegelijkertijd te profiteren van een nog steeds concurrerende omgeving. Het is gewoonlijk een proces in twee fasen, hoewel onder specifieke omstandigheden en vooral in situaties met hoge tijdsdruk, de eerste fase kan worden weggelaten.

De belangrijkste voordelen houden verband met de beperktere groep potentiële beleggers:

— minder complexiteit (minder interacties, minder due diligence-inspanningen nodig in deze fase);

— de deelnemers zijn goed bekend, waardoor het proces sneller verloopt en de kans op succes groter is. Een gerichte veiling maakt het ook mogelijk een betere verbintenis van elke deelnemer te verkrijgen, aangezien zij geloven dat zij een betere kans maken om als voorkeursgegadigde te worden geselecteerd, wat hen ertoe aanzet meer middelen te besteden en meer inspanningen te leveren op het gebied van due diligence, wat een positief effect kan hebben op de prijs en de LSPA;

— het V&A-proces met de beleggers is beter beheersbaar door het team van de bank; en

— beperking van potentiële problemen met vertrouwelijkheid van informatie en beperkte reputatierisico’s.

De belangrijkste nadelen van een beperkte openbaarmaking zijn de beperkte concurrentie, in het bijzonder de mogelijke uitsluiting van nieuwkomers die in de transactie geïnteresseerd hadden kunnen zijn. Dit kan leiden tot een lagere verkoopopbrengst en, in het ergste geval, tot een herziening door de toezichthouder in een later stadium.

Onderhandse verkoop

De onderhandse verkoop is een bilateraal proces waarbij slechts één potentiële belegger betrokken is. Door het ontbreken van concurrentie verschillen de belangrijkste stappen (waarbij relevante documentatie wordt gedeeld) en de uitkomst van het verkoopproces aanzienlijk van die van de brede veiling. Deze strategie zal eerder worden gevolgd in scenario’s waarin snelheid en vertrouwelijkheid in verband met de transactie voor de verkoper van cruciaal belang zijn, of in de volgende gevallen:

— bij de voorlopige marktbeoordeling toonde slechts een beperkt aantal beleggers (één of twee) belangstelling voor de transactie;

— de onderhandelingen tussen de verkoper en de potentiële koper zijn al eerder gevoerd of het gaat om een herhaalde/vervolgtransactie, zodat het wellicht niet nodig is een concurrerend proces te starten.

De belangrijkste voordelen houden verband met speciale kennis van en belang in de debiteur/crediteur:

— beleggers die reeds in een specifieke debiteur (onderneming) hebben geïnvesteerd, zouden een premie kunnen betalen omdat zij minder due diligence-activiteiten hoeven te verrichten en minder risico lopen;

— beleggers/servicers die reeds voor de crediteur servicing verrichten, hebben in de loop der tijd specifieke knowhow/procedures ontwikkeld zodat zij een premie kunnen betalen en zekerheid bieden wat de uitvoering betreft;

— de inspanning voor het delen van due diligence-documenten is zeer gering.

De belangrijkste nadelen zijn de mogelijke verzameling van beperkte referentieprijzen en de beperkte marktfeedback.

Afhankelijk van de keuze tussen de drie bovenstaande opties, kunnen de volgende tijdschema’s worden overwogen:

Procedure Voorbereidende fasen Fase van het niet-bindende bod (Fase 1) Fase van het bindende bod (Fase 2) Onderhandeling- en ondertekening Brede veiling — proces in twee fasen 8-12 weken 4-6 weken 6-10 weken 2-4 weken Gerichte veiling — proces in twee fasen 6-10 weken 4-6 weken 6-10 weken 2-4 weken Gerichte veiling — proces in één fase 6-8 weken n.v.t. 6-10 weken 2-4 weken Onderhandse verkoop — proces in één fase 4-8 weken n.v.t. 6-8 weken 2-4 weken (19)

3.4. Voorbereiding van het proces en het marketingmateriaal voor de niet-bindende en de bindende fase

Voorbereiding van het proces en het marketingmateriaal voor de fase van het niet-bindende bod

Het einddoel van de fase vóór het op de markt brengen is het voorbereiden van het proces en de marketingmaterialen die passen bij de gekozen marketingstrategie (d.w.z. breed, gericht, onderhands). Het resultaat is een process letter (20), die wordt gedeeld met beleggers die een niet-openbaarmakingsovereenkomst hebben ondertekend. In de process letter wordt het volgende bepaald:

(i) de procedure en de regels waaraan de deelnemers aan de verkoop zich zullen houden; en

(ii) de inventaris van het due diligence-materiaal, waarin gedetailleerd wordt aangegeven welk materiaal dat in de vorige fasen is voorbereid (bijvoorbeeld de teaser, de loan tapes, leningdocumenten, taxaties, het AUP-verslag, het juridische due diligence-verslag, de LSPA’s, enz.) zal worden opgenomen in de fase van het niet-bindende bod en de fase van het bindende bod (indien tot een gesplitst proces is besloten).

Het belang van deze fase kan niet worden onderschat. Beleggers bouwen vertrouwen op in een proces dat gebaseerd is op de professionele strekking van de “spelregels” zoals die door de verkoper in de process letter zijn vastgelegd. Beleggers investeren doorgaans liever due diligence-kosten in processen waarbij zij veel vertrouwen hebben in het tijdpad en de doelstellingen van de verkoper. Omgekeerd schaden verkoopprocessen die te maken lijken te hebben met verschuivende tijdlijnen, veranderende regels enz. niet alleen de vooruitzichten voor dat individuele verkoopproces, maar ook de vooruitzichten van de verkoper op de uitvoering van verdere verkopen. Verkopers moeten hiermee rekening houden bij het opstarten van een verkoopproces voor NPL’s en bedenken dat beleggers minder geneigd zijn opnieuw aan processen deel te nemen als zij een van de volgende zaken hebben waargenomen:

— de verkoper lijkt alleen geïnteresseerd te zijn in een kruiscontrole van de boekwaarde van zijn NPL’s;

— de verkoper start regelmatig een transactieproces voor dezelfde (of soortgelijke) portefeuille, maar verkoopt niet omdat zijn prijsverwachtingen niet worden ingelost, terwijl hij zijn reserveprijs nooit bekendmaakt.

Evenzo vermindert een belegging in deze fase het risico van juridische kosten, regelgevend toezicht en aansprakelijkheid later. In de process letter worden de verwachtingen van de beleggers ten aanzien van het proces, het tijdschema en de vorm van het biedproces vastgesteld. Dit document stelt hen in staat middelen toe te wijzen en bepaalt hun strategie.

In de process letter moet ten minste worden ingegaan op:

— Beperkingen op welk type entiteiten kunnen bieden: op basis van advies van interne of externe juridische (regelgevings-)adviseurs moet de verkoper vergunnings- of andere vereisten specificeren die van toepassing zijn op de koper. Ook al is het juridisch gezien hoofdzakelijk een verplichting van de koper om voor die naleving te zorgen, wil de verkoper niet het risico lopen dat het proces vertraging oploopt of dat beleggers die niet aan de eisen kunnen voldoen, tot fase 2 worden toegelaten.

— Wijze waarop een bieder de process letter erkent en ermee instemt: bijvoorbeeld schriftelijke bevestiging voorafgaand aan het bod, door het indienen van een bod enz.

— Alle termijnen die van toepassing zijn op de desbetreffende transactiefase, met inbegrip van de deliverables van de verkoper zoals gegevens, documentatie over een steekproeflening en de LSPA.

— KYC: in welk stadium moet een kandidaat-bieder KYC-materiaal verstrekken?

— Biedprocedure: — Hoe zal de due diligence worden uitgevoerd, en in welke stadia zullen verschillende niveaus van materiaal worden vrijgegeven? Zo zal bijvoorbeeld tijdens de fase van het niet-bindend bod een geanonimiseerde loan tape beschikbaar worden gesteld; een gedetailleerde loan tape wordt in de fase van het bindend bod beschikbaar gesteld. — Hoe zullen vragen in verband met due diligence worden behandeld? Indieningsprocedure, beoogde doorlooptijd enz. — Aanbetaling: Is een aanbetaling vereist om een bod te kunnen indienen en wat zijn de instructies voor de indiening ervan, indien vereist? — Hoe moeten biedingen worden ingediend? Bijvoorbeeld via e-mail, elektronisch platform, telefoon, fysiek enz. — Biedingswijze: of de verkoop wordt uitgevoerd als een verzegeld bod, een Engelse veiling, een Nederlandse veiling of een hybride model (zie ook bijlage 4 voor meer informatie). — Wat een geldig bod is: bijvoorbeeld of partiële biedingen in aanmerking zullen worden genomen, of biedingen die afhankelijk zijn van wijzigingen in de LSPA in aanmerking zullen worden genomen enz. — Gedurende welke periode moeten de biedingen bindend zijn (bv. 72 uur) in fase 2?

— Afsluitdatum: wat wordt de berekeningsdatum voor leningen waarbij rente wordt opgebouwd? Hoe worden na deze datum ontvangen betalingen van hoofdsom en rente behandeld?

— Uiterste datum voor het indienen van biedingen: wanneer moeten de biedingen uiterlijk worden ingediend en worden laattijdige biedingen in aanmerking genomen?

— Nomenclatuur van het bod: moeten biedingen worden ingediend als een percentage van de uitstaande hoofdsom of brutoboekwaarde of als een bedrag in de biedingsvaluta, enzovoort?

— Bevestiging van het bod: hoe zal de verkoper de ontvangst van het bod bevestigen en wat moet de bieder doen als hij geen bevestiging ontvangt?

— Hoe de biedingen zullen worden beoordeeld: wat zal bijvoorbeeld het proces zijn als identieke biedingen worden ontvangen, is de verkoper verplicht te verkopen ongeacht de waarde van het hoogste bod, is de verkoper verplicht te verkopen aan de hoogste bieder enz.?

— Gunning van het bod: hoe worden de winnende en verliezende bieders geïnformeerd?

— Afsluitingsproces: voor de winnende bieder, proces en tijdlijn tot de afsluiting, bv.: — Aanbetaling als blijk van goede trouw. Als een aanbetaling vereist is: hoe wordt deze berekend, wat is de uiterste termijn, en onder welke omstandigheden wordt de aanbetaling geretourneerd? — Uitvoering van de LSPA. Wanneer is ondertekening gepland?

— Andere: andere factoren die de verkoper overweegt. Voorbeelden hiervan zijn of de verkoper financiering zal aanbieden, of de goedkeuring van regelgevende instanties vereist is enz.

In de vorige fasen van het voorbereidingsproces zijn alle documenten en materialen opgesteld die aan de belegger ter beschikking zullen worden gesteld. In de inventaris van het due diligence-materiaal wordt voor het team van de verkoper en de potentiële beleggers vastgelegd in welke fase materiaal wordt vrijgegeven. Het vrijgeven van