Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (door de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag ingediend)

TOELICHTING

A. Principes

1. Op 12 oktober 2001 heeft de Commissie bij de Raad een voorstel ingediend voor een verordening tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer. (COM(2001) 573 def. - 2001/0241(COD)) [1]

[1] PB C 51 van 26.2.2002, blz. 234

2. Op 29 mei 2002 heeft het Europees Economisch en Sociaal Comité gunstig advies uitgebracht.

3. Op 14 januari 2003 heeft het Europees Parlement in eerste lezing advies uitgebracht over het voorstel van de Commissie. Het Parlement heeft 69 amendementen aangenomen waarvan 22 volledig, 9 met redactionele wijziging, 8 in principe en 8 gedeeltelijk door de Commissie zijn aanvaard. Dit standpunt is terug te vinden in de wijzigingen die in het gewijzigde voorstel zijn aangebracht.

4. Een aantal amendementen (10, 11, 60, 63 en 70(a-d)) die in principe zijn aanvaard, zijn bedoeld om de handhaving van de bepalingen van deze wetgeving te verbeteren. De Commissie zal deze amendementen opnemen in een afzonderlijk voorstel tot wijziging van Richtlijn 88/599/EEG betreffende standaardprocedures voor de controle [2]. Andere amendementen (62, 70(e) en 9 gedeeltelijk) hebben betrekking op de bepalingen van Verordening (EEG) 3821/85 [3] als gewijzigd en zullen middels deze verordening in die verordening worden opgenomen.

[2] PB L 325 van 29.11.1988, blz. 55

[3] PB L 370 van 31.12.1985, blz. 8

5. De Commissie grijpt de wijziging van haar voorstel tevens aan om enkele verdere wijzigingen aan te brengen, in de eerste plaats om de introductie van bepaalde amendementen van het Parlement in overeenstemming te brengen met andere delen van het voorstel, met name wat betreft de herinvoering van het kalenderweeksysteem, en in de tweede plaats om bepaalde elementen van haar oorspronkelijke voorstel te verduidelijken, met name in verband met de discussies die momenteel in de Raad gaande zijn.

B. Toelichting van de amendementen

Van de 69 door het Europees Parlement aangenomen amendementen heeft de Commissie er 47 aanvaard. Deze zijn als volgt opgenomen:

I Aanvaarde amendementen

Overwegingen

6. Overweging 3, waarin wordt verwezen naar de problemen die zich met de huidige verordening hebben voorgedaan, is uitgebreid met moeilijkheden bij de controle van de verordening (amendement 2).

7. De overwegingen 9, 10 en 11 hebben betrekking op de AETR [4]-overeenkomst. De Commissie heeft de redactionele wijziging van de tekst van overweging 9 aanvaard, evenals de eis van overweging 11 om elke tegenstrijdigheid tussen de regels van de Gemeenschap en de AETR snel aan te pakken. (amendementen 3 en 4)

[4] Europese Overeenkomst nopens de arbeidsvoorwaarden voor de bemanningen van motorrijtuigen in het internationale vervoer over de weg (AETR) van 1 juli 1970

8. In overweging 13 is thans uitdrukkelijk vermeld dat de handhavingsautoriteiten van de lidstaten ernaar streven in een permanent comité overeenstemming te bereiken over de wijze waarop de verordening ten uitvoer moet worden gelegd (amendement 5).

9. Overweging 17 benadrukt de noodzaak van controles langs de weg om erop toe te zien dat de regels worden nageleefd door voertuigen die van buiten de lidstaat komen (amendement 7)

Artikel 1

10. Artikel 1 weerspiegelt thans het feit dat een van de doelstellingen van de verordening is verbeterde controle en handhaving te bereiken en veilige werkmethodes in de sector te bevorderen (amendement 12). Een voorbeeld van de eerstgenoemde doelstelling is de introductie van extraterritoriale toepassing van controles langs de weg en een voorbeeld van de laatstgenoemde doelstelling is de verplichte invoering van tachografen en het nationale geregelde personenvervoer.

Artikel 2

11. Artikel 2(1) verruimt het toepassingsgebied thans met internationale punt-naar-punt-bezorgingsdiensten waarbij het toegestane maximumgewicht van de voertuigen meer dan 2,8 ton bedraagt (amendement 14). Lokale en regionale koeriers- en expressdiensten werden gezien als een sector die in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel het best op nationaal niveau kan worden gereguleerd. Voor internationale bezorgingsdiensten over lange afstand kon de Commissie evenwel een bescheiden verruiming van de werkingssfeer van de verordening aanvaarden met het oog op de veiligheid van het wegverkeer. Bovendien wordt opgemerkt dat één lidstaat reeds dit lagere gewichtscriterium op algemene grondslag toepast (Duitsland).

12. In artikel 2(2) is thans bepaald dat voor voertuigen die zijn ingeschreven in een derde land dat geen partij is bij de AETR, de bepalingen van de verordening van toepassing zijn. De noodzaak om concurrentievervalsing binnen de Unie te vermijden heeft voorrang en dit dient tot uiting te komen in de bepalingen van de verordening (amendementen 15 en 16). De regels van de AETR-overeenkomst zijn thans beperkt tot voertuigen die zijn ingeschreven in derde landen die partij zijn bij de overeenkomst en die de Unie binnenkomen.

Artikel 3

13. De vrijstelling van voertuigen die worden gebruikt voor bescherming van de burgerbevolking, de strijdkrachten en de brandweer is verduidelijkt door deze te beperken tot die activiteiten die strikt bestemd zijn voor de betrokken taken en door ervoor te zorgen dat het gebruik wordt gecontroleerd.(amendement 18).

14. De voorgestelde straal waarbinnen de vrijstelling voor voertuigen die zijn uitgerust voor reparaties en wegslepen geldt, is verruimd van 50 km naar 100 km (amendement 21). Dit lijkt een compromis te zijn dat door de sector kan worden aanvaard terwijl tegelijkertijd de kwestie van reparatie- en sleepdiensten over lange afstand wordt geregeld.

15. Er is een nieuwe vrijstelling voor historische commerciële voertuigen opgenomen om de huidige toepassing van vrijstellingen op dit gebied te verduidelijken. Terwijl de vroegere algemene vrijstelling krachtens artikel 4(12) kon worden toegepast voor vrachtvoertuigen, waren de afzonderlijke lidstaten verplicht om een aanvraag in te dienen voor een nationale vrijstelling overeenkomstig artikel 13(2) voor passagiersvoertuigen met oldtimer-status. Hierin is thans duidelijkheid gebracht (amendement 17).

Artikel 4

16. In artikel 4(1) heeft de Commissie amendement 25 gedeeltelijk aanvaard door een uitzondering te maken voor ritten die volledig op besloten terrein plaatsvinden. Voor ritten die op besloten terrein beginnen of eindigen, maar voor het overige deel via een openbare weg plaatsvinden, is de Commissie evenwel van mening dat de voertuigen onder de werkingssfeer van de verordening dienen te vallen.

17. In artikel 4(2) aanvaardt de Commissie dat er geen redenen zijn om de definitie te beperken tot mechanisch op eigen kracht bewegende voertuigen en daarom die zinssnede geschrapt (amendement 26). Wanneer een lidstaat het gebruik van voertuigen die gebruik maken van alternatieve energie, wenst te bevorderen, dan bestaat de mogelijkheid van een nationale, in afstand en gewicht beperkte, ontheffing in het voorgestelde artikel 13(e).

18. In artikel 4(3) aanvaardt de Commissie dat de definitie van bestuurder moet worden beperkt tot een persoon die zich in hetzelfde voertuig bevindt (amendement 28). Wanneer bestuurders in een konvooi van voertuig veranderen, of zich verplaatsen om een vrachtwagen onderweg over te nemen, valt de handhaving moeilijk te regelen of te controleren indien de voorgestelde definitie waarin sprake is van zich bevinden in een voertuig, wordt gehandhaafd. De Commissie is echter niet van mening dat het doel het voertuig te gaan besturen moet worden aangetoond en daarom heeft zij daar de oorspronkelijke formulering gehandhaafd.

19. De Commissie aanvaardt het door het Parlement en door een meerderheid van de lidstaten in de Raad naar voren gebrachte argument om een definitie van rijtijd op te nemen (amendement 29) in een nieuw lid, artikel 4(4). Het rijden naar een plaats om een voertuig op te halen is hierin niet opgenomen, aangezien deze activiteit in de zaak Skills [5] is aangemerkt als "andere werkzaamheden".

[5] Zaak 297/99 Skills Motor Coaches Ltd. van 18.01.2001

20. De definitie van "onderbreking"' in artikel 4(5) is uitgebreid om te verduidelijken dat het voornaamste doel erin bestaat een rustperiode te bieden (amendement 30).

21. De definitie van normale dagelijkse rusttijd in het hernummerde artikel 4(8) is gewijzigd om opnieuw te voorzien in de mogelijkheid van een beperkte opsplitsing van de dagelijkse rusttijd (amendementen 31 en 42). De herintroductie van deze flexibiliteit zou niet tot problemen met de handhaving hoeven te leiden.

22. De definitie van wekelijkse rusttijd in het hernummerde artikel 4(9) is gewijzigd in verband met de herintroductie van een vaste kalenderweek als grondslag voor berekeningen waarbij een wekelijkse rusttijd in twee kalenderweken kan vallen (amendement 32). Naar aanleiding van de reacties van de sector en om te voorkomen dat de arbeidsvoorwaarden voor bestuurders verslechteren, heeft de Commissie besloten om de mogelijkheid van een beperking tot 36 opeenvolgende uren op de standplaats of in de woonplaats van de bestuurder en tot 24 uur buiten de standplaats met compensatie opnieuw in te voeren (amendement 78 gedeeltelijk). Om echter de handhaving te vergemakkelijken en ervoor te zorgen dat voldoende rekening wordt gehouden met geaccumuleerde vermoeidheid, moet de compensatie vóór het einde van de week volgende op die waarin de bekorte wekelijkse rusttijd is aangevangen, in zijn geheel worden opgenomen (zie hernummerd artikel 8(8) en amendement 45).

23. Het systeem voor de berekening van de rij- en rusttijden wordt weer gebaseerd op kalenderweken om de samenhang met de Arbeidstijdenrichtlijn 2002/15/EG [6] te verbeteren (amendementen 1 en 37). De verwijzingen naar de flexibele week zijn daarom geschrapt.

[6] PB L 80 van 23.3.2002, blz. 35

24. In verband met de definitie van meervoudige bemanning in het hernummerde artikel 4(15) heeft de Commissie aanvaard dat zich in de praktijk gevallen kunnen voordoen waarin de tweede bestuurder kort na het begin van de rit wordt opgepikt. Zij is daarom bereid de flexibiliteit van amendement 34 te aanvaarden. Aangezien dit slechts betrekking heeft op een korte periode aan het begin van de rit, hoeft de handhaving geen problemen op te leveren.

Artikel 8

25. De amendementen 41 en 43 zijn aanvaard om de tekst van de leden 2(1) en 4 te verduidelijken. De Commissie neemt ook de amendementen 44 en 45 over in de leden 7 en 8. Deze introduceren opnieuw respectievelijk een bepaling om rekening te houden met het kalenderweeksysteem en een compensatie voor wekelijkse rusttijd. (Zie opmerkingen onder de punten 17 en 18 hierboven). Overweging 15 is dienovereenkomstig gewijzigd.

26. Amendement 107 sluit de mogelijkheid van het hernummerde artikel 8(6) om de wekelijkse rusttijden door te brengen in een stilstaand voertuig uit. De Commissie heeft dit gedeeltelijk aanvaard door als compromis voor te stellen dat alleen de bekorte wekelijkse rusttijd buiten de standplaats in het voertuig kan worden doorgebracht. Het komt vooral tijdens deze kortere periode buiten de standplaats voor dat de bestuurders van deze optie gebruik moeten maken en het voertuigontwerp is de afgelopen 17 jaar in dit verband aanzienlijk verbeterd.

Artikel 9

27. De Commissie kan aanvaarden dat om praktische redenen en uitsluitend in de specifieke situaties die in dit artikel worden genoemd, maximaal twee onderbrekingen van een normale dagelijkse rusttijd worden toegestaan (amendement 47).

Artikel 10

28. In het hernummerde lid 7 heeft de Commissie in een andere formulering het principe van amendement 48 aanvaard dat degenen die bestuurders verplichten tot onmogelijke tijdschema's waardoor zij de bepalingen van deze verordening overtreden, en degenen die dergelijke dienstregelingen aanvaarden, eveneens een zekere mate van verantwoordelijkheid moeten dragen. De bepaling sluit ook aan bij die van artikel 14(3) van Richtlijn 2002/15/EG zodat de samenhang in de sociale wetgeving op dit gebied behouden blijft.

Artikel 11

29. De Commissie aanvaardt amendement 51 gedeeltelijk door de zinssnede die tot concurrentievervalsing zou kunnen leiden te schrappen.

Artikel 12

30. De Commissie aanvaardt dat amendement 52 een passende verplichting introduceert ter aanvulling van de speciale regeling, zodat een tijdige bijwerking van het register van rijtijden, onderbrekingen en rusttijden wordt gewaarborgd en de handhaving wordt vergemakkelijkt.

Artikel 13

31. Amendement 53 op artikel 13(1)(b) is aanvaard, omdat het doel van de afwijking wordt verduidelijkt en het gebruik van dergelijke voertuigen voor andere wegvervoersactiviteiten wordt uitgesloten. De Commissie erkent ook de noodzaak van een beperkte afwijking voor plaatselijke postdiensten, waarvoor in amendement 54 een ontheffing wordt gegeven wanneer het vervoer niet de hoofdactiviteit van de bestuurder is. Om gelijke voorwaarden te creëren is gebruik gemaakt van de term leverancier van de universele dienst die is gedefinieerd in de Postrichtlijn 97/67/EG.

Artikel 19

32. De Commissie aanvaardt dat het, met name gezien de introductie van het extraterritorialiteitsbeginsel bij het opleggen van sancties voor geconstateerde overtredingen, nodig is te bepalen dat sancties niet discriminerend moeten zijn (amendement 64 gedeeltelijk). Overweging 24 is daarom eveneens gewijzigd om hiermee rekening te houden. In de Engelse tekst is "penalties" (Nederlandse tekst sancties) vervangen door "sanctions", een algemenere term die in de beraadslagingen van de Raad beter werd aanvaard.

Artikel 20 (nieuw)

33. De Commissie heeft een afzonderlijk artikel gecreëerd om deze specifieke handhavingsmaatregel te behandelen. De Commissie kan de verduidelijking van de beperkingen van de sanctie aanvaarden, maar geeft de voorkeur aan een verwijzing naar de eenvoudiger omschrijving van de sanctie, namelijk stillegging (amendement 65).

Artikel 21 (hernummerd)

34. De Commissie acht het wenselijk betrokken te zijn van de uitwisseling van informatie over de interpretatie en toepassing van de verordening. Daarom is een afzonderlijk lid 3 gebruikt om de inhoud van amendement 66 op te nemen.

II Amendementen op Verordening (EEG) nr. 3821/85

35. Amendement 62 betreft de invoering van een eis om alle gegevens over de rij- en rusttijden gedurende één jaar te bewaren of op te slaan. Deze eis geldt reeds voor dienstroosters (artikel 14(6) van Verordening nr. 3820/85) en voor registratiebladen van analoge tachografen (artikel 14(2) van Verordening nr. 3821/85). In verband met de Wijzigingsverordening (EG) nr. 2135/98, waarin de digitale tachograaf werd geïntroduceerd, was de Raad op dat ogenblik van mening dat regelingen voor het downloaden van gegevens een nationale bevoegdheid dienden te blijven, zodat in artikel 1(7) (b), nieuw lid 5, de lidstaten enkel worden verplicht ervoor te zorgen dat deze gegevens gedurende ten minste 365 dagen na de datum van registratie beschikbaar kunnen worden gesteld. Amendement beoogt dit bewaren van geregistreerde gegevens uitdrukkelijk verplicht te stellen voor ondernemingen wat betreft toekomstige digitale tachograafgegevens. Aangezien met digitale tachograafinstrumenten gedownloade gegevens ook elektronisch kunnen worden verzonden en kunnen worden opgeslagen in een centrale database, is de tekst aangepast om hiermee rekening te houden. Er is een nieuw lid (8) toegevoegd aan artikel 10 van de voorgestelde verordening in het kader van het hoofdstuk over de aansprakelijkheid van de onderneming, in plaats van aan Verordening nr. 3821/85. Er is een bijbehorende definitie van overbrengen (downloaden) toegevoegd met het oog op overeenstemming met de definitie van bijlage IB van Verordening (EEG) nr. 3821/85. In verband met deze toevoeging is een extra overweging (28) toegevoegd.

36. De Commissie erkent eveneens dat ondernemingen expliciet moeten worden verplicht om gegevens te downloaden van het apparaat in het voertuig en de bestuurderskaart, zodat deze toegankelijk zijn voor inspecties. De minimale downloadfrequentie kan van lidstaat tot lidstaat verschillen, maar het doel moet zijn een toegankelijke en permanente registratie voor periodieke inspecties verplicht te stellen. Er is evenwel voorzien in de mogelijkheid dat deskundigen van de lidstaten in een comité een optimale minimale verplichte downloadfrequentie bespreken en overeenkomen.

Artikel 25 (hernummerd)

37. Hoewel het door de Commissie voorgestelde nieuwe artikel 10(8) betrekking heeft op het downloaden en opslaan van elektronische gegevens (zie punt 36 hierboven), moet ook het bewaren van printouts van de tachograaf, die de bestuurder maakt wanneer hij niet in staat is zijn bestuurderskaart te gebruiken, worden geregeld. Dit is een verder aspect van amendement 62, waarin werd verklaard dat alle "gegevens" gedurende één jaar zouden moeten worden bewaard. Dit kan het best worden geregeld in het kader van de huidige bepalingen inzake registratiebladen van artikel 14(2) van Verordening nr. 3821/85. Bijgevolg is de desbetreffende bepaling zo veranderd dat deze thans een passende en chronologische opslag van alle registratiebladen omvat. Aan deze toevoeging is ook een nieuwe overweging (28) gewijd.

38. Amendement 70(e) betreft de toevoeging van een expliciete eis dat de bestuurder wanneer hij terugkeert naar het voertuig na een afwezigheid (gewoonlijk een dagelijkse of wekelijkse rustperiode) al zijn andere werkzaamheden en beschikbaarheden sinds hij het voertuig verliet handmatig in de digitale tachograaf invoert. Hiertoe wordt artikel 15(2) van Verordening (EEG) nr. 3821/85 vervangen om duidelijk te maken dat handmatige invoer van dergelijke activiteiten verplicht is. Aan deze eis wordt ook een nieuwe overweging (28) gewijd.

39. De amendementen 90 en 70(a) breiden het aantal voorafgaande dagen waarin controleambtenaren rij- en rusttijden kunnen controleren uit tot respectievelijk 28 en 27 dagen, zodat volledig kan worden geprofiteerd van de gegevens die dank zij de digitale tachograaf beschikbaar zijn. Krachtens artikel 15(7) van Verordening nr. 3821/85 als gewijzigd en artikel 3(2), eerste streepje van Richtlijn 88/599/EEG [7], kunnen controleambtenaren momenteel als er duidelijke aanwijzingen zijn voor onregelmatigheden de registraties van de voorgaande dagen van de lopende week controleren en die van de laatste dag waarop de bestuurder in de voorafgaande week heeft gereden. De Commissie aanvaardt het feit dat moet worden geprofiteerd van de toekomstige nieuwe tachograafapparatuur, maar zij is van mening dat een verplichte controleperiode van vier weken bij controles langs de weg overdreven is. Inspecteurs die controles langs de weg uitvoeren, moeten een zekere mate van keuzevrijheid behouden. Het aantal te controleren dagen dient echter wel zo te worden aangepast dat de maximale rijtijd van 90 uur per twee weken langs de weg kan worden gecontroleerd. Hiermee worden de potentiële verbeteringen van de controle dankzij de digitale tachograaf erkend zonder een te grote extra belasting op de inspecteurs en de bedrijven te leggen en kan een belangrijke beperking van de rijtijden langs de weg worden gecontroleerd. Overweging 28 betreft eveneens deze wijziging.

[7] PB L 325 van 29.11.1988, blz. 55.

III Verworpen amendementen

40. De Commissie heeft de amendementen 6, 8 en 9, gedeeltelijk, niet aanvaard, aangezien deze een onredelijke administratieve belasting zouden meebrengen voor de bedrijven en de controleambtenaren.

41. De amendementen 13, 35, 49 en 89 lijken weinig zinvol te zijn. De Arbeidstijdenrichtlijn 2002/15/EG voor deze sector staat op zichzelf en weerspiegelt de uiteenlopende manieren waarop deze regels in de Unie ten uitvoer worden gelegd. Deze richtlijn verplicht de werkgevers reeds zich op de hoogte te stellen van de totale tijd die de bestuurders werken. De minimumleeftijden voor de bestuurders zijn thans opgenomen in het voorstel inzake de opleiding van de bestuurders; het Parlement heeft in eerste lezing geen bezwaar gemaakt tegen de logische aanwezigheid ervan in dat voorstel. Wat de overeenstemming van dit voorstel met Verordening (EEG) nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer betreft, zal de Commissie erop toezien dat deze tijdens de discussies over het voorstel behouden blijft.

42. De Commissie handhaaft haar standpunt dat een meer gerichte benadering van ontheffingen en uitzonderingen nodig is. Humanitaire hulp (amendement 19) is een te breed concept en kan worden uitbesteed aan commerciële ondernemingen; geprivatiseerde nutsbedrijven en diensten of diensten waarin particuliere ondernemingen concurreren, hebben nog steeds te maken met concurrentiedruk (amendementen 20, 24, 55, 56, 58); het ophalen van melk van boerderijen kan gepaard gaan met vervoer over lange afstand (amendement 23). Amendement 59 inzake het vervoer van levende dieren is in beperktere vorm al terug te vinden in de herziene ontheffing van artikel 13 (1)(b) waarin "landbouwbedrijven" worden genoemd. Er lijken geen goede gronden te zijn voor een ontheffing voor speciaal uitgeruste voertuigen voor gebruik als winkels en dergelijke (amendement 57). Amendement 22, waarin bepaalde voertuigen lichter dan 3,5 ton worden uitgezonderd, lijkt onnodig, aangezien deze voertuigen buiten de werkingssfeer van de verordening vallen. Hoewel de Commissie ernaar streeft de ontheffingen en uitzonderingen voornamelijk te beperken tot die welke gerechtvaardigd zijn op grond van het lichte gewicht van de voertuigen, de korte afstand van de ritten of het openbaar belang, erkent zij dat er in de praktijk een zekere flexibiliteit nodig is bij de toepassing van deze ontheffingen en uitzonderingen.

43. Amendement 83 wordt verworpen, aangezien dit de huidige werkonderbreking van artikel 7 verkort van 45 minuten naar 30 minuten na 4 uur 30 minuten rijden. De Commissie is van mening dat de huidige 45 minuten een goede minimumwerkonderbreking is en dat een verkorting niet bijdraagt tot de verkeersveiligheid.

44. Amendement 39 wordt verworpen aangezien dit amendement het aantal andere bestuurdersactiviteiten op uitgezonderde voertuigen dat wordt meegerekend bij de berekening van de dagelijkse rijtijd beperkt tot stadsbussen. Hoewel het mogelijk is dat in deze sector vaker op basis van verschillende rechtsgrondslagen wordt gereden (mixed scope), is er geen logische reden waarom alleen deze sector in aanmerking wordt genomen terwijl het rijden op basis van verschillende rechtsgrondslagen in andere uitgezonderde voertuigen aanvaardbaar wordt geacht.

45. Hoewel de eis van amendement 61 dat nationale geregelde busdiensten hun voertuigen uitrusten met een digitale tachograaf, zodra dit verplicht wordt, prijzenwaardig is, is dit niet haalbaar. In de eerste plaats schrijft Verordening (EG) nr. 2135/98 alleen voor dat nieuwe voertuigen moeten worden uitgerust met een digitale tachograaf. Er is geen verplichting om de bestaande vloot eveneens uit te rusten. Bovendien zou deze bepaling gezien de datum voor de invoering van de digitale tachograaf, 5 augustus 2004 weinig ruimte laten voor een overgangsperiode.

46. De amendementen 67 en 69 bevatten voorstellen die in strijd zijn met de comitologieregels en moeten daarom worden verworpen, terwijl reeds is voorzien in een instrument om amendement 68 uit te voeren, een uniforme interpretatie en toepassing van de voorschriften van de verordening, in de vorm van het voorgestelde comité van de artikelen 23 en 24.

IV Nieuwe amendementen van de Commissie op het voorstel

Artikel 3

47. In de inleidende zin is verduidelijkt dat het om "vervoer over de weg" gaat in overeenstemming met de definitie van artikel 4(1).

48. Punt 9: met het oog op een consequente terminologie is de gewichtslimiet veranderd van kilogram in ton - zie ook punt 63 van de toelichting.

Artikel 4

49. Punt 4: de definitie van "onderbreking" is nader gepreciseerd door wat de aard van de onderbreking betreft uitdrukkelijk elke mogelijkheid van een rijactiviteit uit te sluiten. Dit weerspiegelt een consensus die momenteel in de beraadslagingen van de Raad is bereikt.

50. Punt 6: de definitie van "andere werkzaamheden" is gekoppeld aan de definitie van "werk" in de Arbeidstijdenrichtlijn 2002/15/EG voor deze sector. Zodoende wordt gezorgd voor samenhang tussen beide rechtsinstrumenten en een duidelijke verklaring. In de vroegere interpretatie werd geen definitie van de term gegeven, maar werd alleen aangegeven wat er niet onder viel.

51. Punt 11: de definitie van dagelijkse rijtijd is nader gepreciseerd.

52. Punt 16: definitie van vervoersonderneming is gepreciseerd met de vermelding dat hieronder zowel bedrijven vallen die vervoer verrichten voor derden als bedrijven die vervoer verrichten voor eigen rekening.

Artikel 6

53. Lid 2 is uitgebreid om ervoor te zorgen dat er geen misverstand bestaat over het verband tussen de verordening en Richtlijn 2002/15/EG wat betreft de maximaal toegestane wekelijkse rijtijd van 56 uur en de maximaal toegestane wekelijkse arbeidstijd van 60 uur en om de overeenstemming tussen beide rechtsinstrumenten te bevorderen.

54. Hernummerd lid 5: uit de beraadslagingen van de Raad is naar voren gekomen dat er een consensus bestaat over een duidelijkere en uitgebreidere tekst inzake het rijden op basis van verschillende rechtsgrondslagen dat mee kan tellen bij het bepalen van de rijtijd. De Commissie kan zich omwille van de verkeersveiligheid verenigen met deze benadering en neemt deze consensus daarom op in haar gewijzigde voorstel.

Artikel 7

55. De Commissie blijft 45 minuten beschouwen als een redelijke onderbreking na 4,5 uur rijden. Het doel van het oorspronkelijke voorstel van de Commissie voor de onderbrekingen was misbruik te vermijden van de huidige mogelijkheid om de onderbreking van 45 minuten op te splitsen in perioden van 15 minuten. Het doel van amendement 83 van het Parlement is ervoor te zorgen dat een herinvoering van een opsplitsing in 15 minuten alleen mag worden toegestaan wanneer deze voorafgaat aan een werkonderbreking van tenminste 30 minuten. De Commissie heeft de tekst aangepast om rekening te houden met deze doelstelling. Overweging 14 is eveneens met het oog daarop aangepast.

Artikel 8

56. Lid 2 is gewijzigd om duidelijk te maken dat de bestuurder verplicht is een dagelijkse rustperiode te nemen.

57. Lid 3 is gewijzigd in verband met de anomalie in een kalenderweeksysteem dat het rijden op de laatste drie dagen van de ene week en de eerste drie dagen van de volgende week het mogelijk kan maken dat een bestuurder gedurende deze periode van zes dagen voortdurend een bekorte dagelijkse rusttijd heeft, een situatie die zou indruisen tegen de geest van de verordening.

58. Het nieuwe lid 5 komt overeen met de bepalingen van de huidige verordening en verschaft de sector opnieuw aanzienlijke flexibiliteit bij de toekenning van de wekelijkse rusttijden. In de eerste plaats wordt de mogelijkheid van opeenvolgende bekorte wekelijkse rusttijden opnieuw ingevoerd - er wordt rekening gehouden met de gevolgen voor de verkeersveiligheid doordat in lid 8 een kortere periode wordt voorgeschreven voor de compenserende rusttijden, een periode die ook controles op de naleving vergemakkelijkt. In de tweede plaats kunnen bestuurders met een wekelijkse rusttijd aan het begin van de eerste week en een wekelijkse rusttijd aan het einde van de volgende week binnen de maximaal toegestane rijtijd van 90 uur gedurende langere periodes rijden. Hiermee kan enigszins worden tegemoet gekomen aan de wensen van de exploitanten van ongeregelde passagiersdiensten waarvoor tot dusverre een speciale regeling gold waaronder de bestuurder 12 dagen kon rijden zonder een wekelijkse rusttijd.

59. Het vroegere lid 5 is geschrapt omdat de herintroductie van een compensatieregeling voor de wekelijkse rusttijd in het nieuwe lid 8, waar wordt voorgeschreven dat de compensatie kan worden opgenomen aan het einde van de daaropvolgende week, hetzelfde effect heeft. De compensatie die de daaropvolgende week wordt gegeven voor een bekorte wekelijkse rusttijd van 24 uur levert in totaal minimaal 45 uur op (wanneer de volgende wekelijkse rusttijd eveneens bekort is) of 66 uur (wanneer een normale wekelijkse rusttijd wordt opgenomen).

Artikel 10

60. Lid 3 is anders geformuleerd om duidelijk te maken dat het rijden op het grondgebied van een lidstaat geen nieuwe overtreding is nadat de geldende regels al zijn overtreden. In plaats daarvan wordt het concept extraterritorialiteit bij de controles langs de weg ingevoerd. Uit de beraadslagingen van de Raad is eveneens naar voren gekomen dat de lidstaten een langere periode kunnen aanvaarden waarbinnen dergelijke overtredingen kunnen worden gecontroleerd en maatregelen kunnen worden getroffen. Dit is opgenomen in de nieuwe tekst. In een bijkomende alinea wordt ingegaan op het risico om meermaals voor dezelfde overtreding te worden vervolgd.

Artikel 11

61. De Commissie heeft een nieuwe zin toegevoegd gebaseerd op de huidige verordening, waarin wordt benadrukt dat de verordening in het internationale vervoer over de weg prevaleert.

Artikel 12

62. De Commissie heeft een nieuwe zinssnede ingevoegd om rekening te houden met het toekomstige gebruik van de digitale tachograaf bij de registratie van dergelijke gebeurtenissen.

Artikel 13

63. De punten 1(c) en (e) zijn licht gewijzigd doordat het maximaal toegestane gewicht wordt uitgedrukt in ton in plaats van kg omwille van de eenvormigheid binnen de verordening. Na beraadslagingen in de Raad heeft de Commissie besloten de noodzaak van twee afwijkingen te aanvaarden: in de eerste plaats een enger afgebakende afwijking voor minibussen (punt 1(h)); in de tweede plaats is de Commissie voor gebieden waar de bevolkingsdichtheid buitengewoon laag is, andere weggebruikers zeldzaam zijn en bijgevolg de verkeersveiligheid minder een probleem is (nieuw lid 3), bereid in speciale goed gemotiveerde gevallen een speciale afwijking te erkennen en toe te staan.

Artikel 16

64. Lid 3 is licht gewijzigd om de voorschriften inzake het dienstrooster te verduidelijken.

Artikel 23

65. De Commissie erkent dat de samenstelling van dit comité niet hoeft te worden gedefinieerd, aangezien hiervoor de normale comitologieregels gelden.

Artikel 24

66. Het mandaat van het comité is duidelijker afgebakend.

Artikel 25

67. In verband met de wijzigingen van Verordening (EEG) nr. 3821/85 heeft de Commissie besloten een extra punt toe te voegen dat tijdens de beraadslagingen van de Raad over het voorstel naar voren is gekomen, namelijk een nieuwe alinea in artikel 15(1) van die verordening. Momenteel zijn bestuurders verplicht aan het eind van de dag een afdruk te maken van hun rijactiviteiten en andere werkzaamheden en deze te ondertekenen en van de gegevens te voorzien waarmee zij kunnen worden geïdentificeerd. De nieuwe alinea verplicht bestuurders die voor het begin van hun rit nog geen bestuurderskaart hebben, om een afdruk te maken. Zodoende wordt voorkomen dat afdrukken die aan het eind van de dag worden vermaakt door malafide bedrijven worden gemanipuleerd voordat zij worden ondertekend om de registraties van de rijtijden in overeenstemming met de wetgeving te brengen; bovendien wordt een bestuurder voor een bepaalde rit aan een voertuig gekoppeld Bovendien zullen bestuurders een dergelijke afdruk waarschijnlijk al maken met het oog op mogelijke controles langs de weg. De mogelijke voordelen voor de handhaving worden groter geacht dan de extra belasting die deze nieuwe eis meebrengt en zullen bestuurders stimuleren om hun bestuurderskaarten in orde te houden. Aan deze nieuwe eis is een nieuwe overweging 28 gewijd.

C Conclusie

Gelet op artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag wijzigt de Commissie haar voorstel als volgt.

67.

2001/0241 (COD)

Gewijzigd voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoer

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71,

Gezien het voorstel van de Commissie [8],

[8] PB C ... van ..., blz. ...

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité [9],

[9] PB C ... van ..., blz. ...

Gezien het advies van het Comité van de Regio's [10],

[10] PB C ... van ..., blz. ...

Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag [11],

[11] PB C ... van ..., blz. ...

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Verordening (EEG) 3820/85 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer [12] beoogde de concurrentievoorwaarden tussen verschillende binnenlandse vervoersmethoden te harmoniseren, met name met betrekking tot het wegvervoer, en de werkomstandigheden en de verkeersveiligheid te verbeteren. Op al deze gebieden moet blijvend vooruitgang worden geboekt.

[12] PB L 370 van 31.12.1985, blz. 1.

(2) Artikel 17 bis, punt 2, van Richtlijn 93/104/EG [13] betreffende een aantal aspecten van de organisatie van arbeidstijd, gewijzigd bij Richtlijn 2000/34/EG van het Europees Parlement en de Raad [14], legt lidstaten op maatregelen te treffen die de mobiele werknemers het recht op "passende rusttijden" geven.

[13] PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18.

[14] PB L 195 van 1.8.2000, blz. 41.

(3) Gebleken is dat zich moeilijkheden hebben voorgedaan bij de uniforme interpretatie, toepassing, naleving en controle in alle lidstaten van enkele bepalingen van Verordening (EEG) 3820/85 [15] betreffende rijtijden, onderbrekingen en rusttijden voor bestuurders in het binnenlandse en internationale wegvervoer binnen de Gemeenschap, dit wegens de algemene bewoordingen waarin zij zijn gesteld.

[15] PB L 370 van 31.12.1985, blz. 1.

(4) Een effectieve en uniforme naleving van deze bepalingen is wenselijk om de doelstellingen daarvan te bereiken en om de toepassing van deze voorschriften geen slechte reputatie te bezorgen. Er is derhalve een duidelijker en eenvoudiger samenstel van voorschriften noodzakelijk die gemakkelijker kunnen worden begrepen, geïnterpreteerd en toegepast door zowel de sector van het wegvervoer als de met de handhaving belaste instanties.

(5) De in deze verordening vervatte maatregelen inzake arbeidsomstandigheden mogen niet worden gebruikt om vooruit te lopen op het recht van de sociale partners om, via CAO-overleg of anderszins, voor werknemers gunstiger bepalingen vast te stellen.

(6) Het is wenselijk om duidelijk het toepassingsgebied van deze verordening te bepalen door de belangrijkste categorieën voertuigen die hieronder vallen, aan te geven.

(7) Er zouden volledige definities van de essentiële termen moeten worden gegeven om de interpretatie makkelijker te maken en te verzekeren dat de verordening op uniforme wijze wordt toegepast.

(8) De bepalingen van de Europese Overeenkomst nopens de arbeidsvoorwaarden voor de bemanningen van motorrijtuigen in het internationale vervoer over de weg (AETR), van 1 juli 1970, als gewijzigd dienen van toepassing te blijven op het vervoer over de weg van goederen en personen door voertuigen die zijn ingeschreven in een lidstaat of een land dat partij is bij de AETR, en zulks voor de gehele rit wanneer die rit gaat van de Gemeenschap naar of door een land dat partij is bij de Overeenkomst.

(9) Voor vervoer met voertuigen die zijn ingeschreven in een derde land dat niet partij is bij de AETR, moeten de bepalingen van deze verordening gelden voor dat deel van de rit dat binnen de Gemeenschap wordt afgelegd.

(10) Daar de inhoud van de AETR onder het toepassingsgebied van deze verordening valt, berust de bevoegdheid tot het onderhandelen over en de sluiting van de betrokken Overeenkomst bij de Gemeenschap.

(11) Indien een wijziging van de interne regeling van de Gemeenschap op het betreffende gebied een dienovereenkomstige wijziging van de AETR vereist, zullen de lidstaten gemeenschappelijk optreden om zo spoedig mogelijk een dergelijke wijziging in de AETR te bewerkstelligen volgens de daarin voorgeschreven procedure.

(12) De lijst met uitzonderingen dient te worden bijgewerkt teneinde rekening te houden met de ontwikkelingen in het wegvervoer gedurende de afgelopen vijftien jaar.

(13) De basisvoorschriften inzake de rijtijden moeten worden verduidelijkt en vereenvoudigd teneinde een effectieve en uniforme naleving door middel van de digitale tachograaf mogelijk te maken, zoals bepaald in Verordening (EEG) 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer [16], zoals gewijzigd bij Verordening (EEG) 2135/98 [17]. Bovendien zullen de met handhaving belaste instanties van de lidstaten er in het kader van het permanent comité naar streven overeenstemming te bereiken over de uitvoering van deze verordening.

[16] PB L 370 van 31.12.1985, blz. 8.

[17] PB L 274 van 9.10.1998, blz. 1.

(14) Het is mogelijk gebleken op grond van de bestaande regels de dagelijkse rijtijden en onderbrekingen zo te registreren dat een bestuurder te lang zonder een volledige onderbreking achter het stuur kan zitten, hetgeen afbreuk doet aan de verkeersveiligheid en aan de arbeidsomstandigheden van bestuurders. Er zou derhalve voor moeten worden gezorgd dat opgesplitste onderbrekingen zo worden gespreid dat misbruik wordt vermeden.

(15) De thans geldende compensatieperiodes voor bekorte rusttijden, zowel de dagelijkse als de wekelijkse, zijn zo flexibel en gevarieerd gebleken dat zij in de praktijk niet af te dwingen zijn. Teneinde de regeling te vereenvoudigen, zou een nieuw evenwicht moeten worden gevonden dat weliswaar flexibel is, maar voor de bestuurder een betere norm vormt en tevens calculeerbaar is. De normale dagelijkse rusttijden moeten worden verlengd en bekorte dagelijkse rusttijden zouden niet mogen worden gecompenseerd. Compensatie voor wekelijkse bekorte rusttijden dient aan het eind van de daaropvolgende week te worden gegeven.

(16) Bij het wegvervoer binnen de Gemeenschap wordt voor een gedeelte van de rit veelal gebruik gemaakt van veerboten en treinen. Er zouden derhalve voor dergelijke activiteiten duidelijke, passende bepalingen betreffende de dagelijkse rusttijden en onderbrekingen moeten worden ingevoerd.

(17) Met het oog op de toename van het grensoverschrijdende goederen- en personenvervoer is het wenselijk, in het belang van de verkeersveiligheid en gezien de toename van controles langs de weg, dat gecontroleerd wordt of alle rij- en rusttijden in andere lidstaten of derde landen naar behoren worden nageleefd en dat deze tijden onder de verordening komen te vallen.

(18) De aansprakelijkheid van vervoersondernemingen moet in ieder geval betrekking hebben op vervoersondernemingen die natuurlijke of rechtspersonen zijn en de desbetreffende regeling dient niet uit te sluiten dat wordt opgetreden tegen natuurlijke personen die de plegers of aanstichters van overtredingen van deze verordening of medeplichtigen hieraan zijn.

(19) Het is noodzakelijk dat bestuurders die voor meer dan één werkgever werkzaam zijn, aan ieder werkgever informatie verschaffen, zodat deze zijn verantwoordelijkheden uit hoofde van deze verordening kan nakomen.

(20) Teneinde de sociale vooruitgang te bevorderen en de verkeersveiligheid te verbeteren, moet elke lidstaat het recht behouden om passende maatregelen te treffen.

(21) De nationale ontheffingen dienen de veranderingen in de sector wegvervoer te weerspiegelen en moeten beperkt blijven tot die elementen welke thans niet aan concurrentiedruk onderhevig zijn.

(22) De lidstaten dienen regels vast te stellen voor voertuigen die bestemd zijn voor geregeld personenvervoer waarbij de lengte van het traject niet meer dan 50 kilometer bedraagt. Deze regels moeten een adequate bescherming bieden in de vorm van toegestane rijtijden en voorgeschreven onderbrekingen en rusttijden.

(23) In het belang van een daadwerkelijke naleving is het wenselijk dat alle geregelde nationale en internationale passagiersdiensten gecontroleerd worden op het gebruik van het standaard registreermechanisme.

(24) De lidstaten stellen regelgeving vast inzake sancties op overtredingen van de voorschriften van deze verordening en dragen zorg voor de naleving van deze sancties. Deze sancties dienen doeltreffend en evenredig te zijn, een afschrikkende werking te hebben en niet-discriminerend te zijn. De mogelijkheid om, indien ernstige overtredingen zijn geconstateerd, het voertuig stil te leggen moet deel uitmaken van de gemeenschappelijke scala aan sancties die door de lidstaten kunnen worden toegepast.

(25) In het belang van een volledige en daadwerkelijke naleving is het wenselijk dat er wordt gezorgd voor uniforme bepalingen inzake de aansprakelijkheid van vervoersondernemingen en bestuurders voor overtredingen van de in deze richtlijn vervatte maatregelen. Deze aansprakelijkheid kan naar gelang van het geval strafrechtelijke, civielrechtelijke of administratieve sancties in de lidstaten tot gevolg hebben.

(26) Overeenkomstig het subsidiariteits- en het proportionaliteitsbeginsel zoals vermeld in artikel 5 van het Verdrag, kan de doelstelling duidelijke gemeenschappelijke regels inzake rij- en rusttijden voor bestuurders in het wegvervoer vast te stellen niet in voldoende mate door de lidstaten worden gerealiseerd, en kan zij derhalve, wegens de behoefte aan een gecoördineerde transnationale actie, beter door de Gemeenschap worden bereikt. Deze verordening blijft beperkt tot het minimum dat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken en reikt niet verder dan hetgeen daartoe nodig is.

(27) Overeenkomstig artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie [18] verleende bevoegdheden dienen de uitvoeringsbepalingen van deze verordening te worden aangenomen via de in artikel 3 van dat besluit bedoelde raadplegingsprocedure.

[18] PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

(28) Verordening (EEG) 3821/85 dient te worden gewijzigd om de specifieke verplichtingen voor vervoersondernemingen en bestuurders te verduidelijken en de rechtszekerheid te bevorderen en de handhaving van rij- en rusttijden door controles langs de weg te vergemakkelijken.

(29) Deze verordening dient ter wille van de duidelijkheid en doelmatigheid Verordening (EEG) 3820/1985 te vervangen.

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

Inleidende bepalingen

Artikel 1

Deze verordening geeft voorschriften voor de rijtijden, de onderbrekingen en de rusttijden van bestuurders in het goederenvervoer en personenvervoer over de weg, teneinde de voorwaarden voor concurrentie tussen verschillende binnenlandse vervoersmethoden te harmoniseren, met name met betrekking tot het wegvervoer, en ter verbetering van de werkomstandigheden en de verkeersveiligheid.

De bepalingen van de verordening hebben tevens tot doel betere controle- en handhavingspraktijk in de lidstaten en betere arbeidspraktijk in de wegvervoerssector te bevorderen

Artikel 2

1. Deze verordening is van toepassing op vervoer over de weg:

(a) van goederen waarbij het toegestane maximumgewicht van de voertuigen, dat van de aanhangwagens of opleggers inbegrepen, meer dan 3,5 ton bedraagt, en in het geval van internationale punt-naar-punt bezorgingsdiensten, waarbij het toegestane maximumgewicht van de voertuigen meer dan 2,8 ton bedraagt; of

(b) van personen door voertuigen die zijn gebouwd of permanent zijn aangepast om meer dan negen personen, de bestuurder daaronder begrepen, te kunnen vervoeren en die daartoe zijn bestemd.

Deze verordening is van toepassing op voertuigen die zijn ingeschreven in de Gemeenschap waarbij geldt dat het wegvervoer:

(a) in zijn geheel plaatsvindt binnen de Gemeenschap; of

(b) plaatsvindt tussen de Gemeenschap en een derde land dat geen partij is bij de Europese Overeenkomst nopens de arbeidsvoorwaarden voor de bemanningen van motorrijtuigen in het internationale vervoer over de weg (AETR) of een dergelijk land doorkruist.

2. Deze verordening is van toepassing op het vervoer met voertuigen die zijn ingeschreven in een derde land dat geen partij is bij de AETR, tijdens de gehele rit binnen de Gemeenschap.

3. De AETR is van toepassing op vervoer over de weg dat verricht wordt door in een lidstaat of in een land dat partij is bij de AETR ingeschreven voertuigen, indien de gehele rit plaatsvindt tussen de Gemeenschap en een land dat partij is bij de AETR, of door een dergelijk land.

Artikel 3

Onverminderd artikel 6, lid 6, is deze verordening niet van toepassing op vervoer over de weg door:

1. voertuigen die bestemd zijn voor geregeld personenvervoer waarbij de lengte van het traject niet meer dan 50 kilometer bedraagt;

2. voertuigen waarvan de toegestane maximumsnelheid niet meer dan 30 km per uur bedraagt;

3. voertuigen van, of zonder bestuurder gehuurd door, strijdkrachten, bescherming burgerbevolking, brandweer en korpsen voor de handhaving van de openbare orde voorzover het vervoer plaatsvindt in het kader van de taak waarmee deze organen zijn belast en onder hun verantwoordelijkheid;

4. voertuigen die gebruikt worden in noodsituaties of voor reddingsoperaties;

5. speciaal voor medische doeleinden uitgeruste en gebruikte voertuigen die eigendom zijn van, of zonder bestuurder worden gehuurd door, de staat;

6. speciaal voor het vervoer van circus- of kermismateriaal uitgeruste voertuigen;

7. voertuigen die speciaal zijn uitgerust voor reparaties en wegslepen, binnen een straal van 100 km rond hun standplaats;

8. voertuigen die op de weg worden beproefd met het oog op de technische ontwikkeling, reparatie of onderhoud, en nieuwe of vernieuwde voertuigen die nog niet in gebruik zijn genomen;

9. voertuigen die worden gebruikt voor niet-commercieel goederenvervoer en waarvan het toegestane maximumgewicht niet meer dan 7,5 ton bedraagt.

10. historische commerciële voertuigen die worden gebruikt voor het niet-commerciële vervoer van goederen of passagiers.

Artikel 4

Voor de toepassing van deze verordening gelden de volgende definities:

1. "wegvervoer": iedere verplaatsing die geheel of gedeeltelijk over de openbare weg plaatsvindt, in lege of beladen toestand, van een voertuig, bestemd voor het vervoer van personen of goederen;

2. "voertuig": motorrijtuig, trekker, aanhangwagen of oplegger, zoals hierna omschreven:

- "motorrijtuig": ieder voertuig, gewoonlijk gebruikt voor het vervoer van personen of goederen, dat zich op eigen kracht over de weg beweegt, niet zijnde een voertuig dat zich permanent langs spoorstaven beweegt;

- "trekker": ieder voertuig, in het bijzonder gebouwd voor het trekken, duwen of in beweging brengen van aanhangwagens, opleggers, werktuigen of machines, dat zich op eigen kracht over de weg beweegt, niet zijnde een voertuig dat zich permanent langs spoorstaven beweegt;

- "aanhangwagen": ieder voertuig, bestemd om aan een motorrijtuig of aan een trekker te worden gekoppeld;

- "oplegger": een aanhangwagen welke geen vooras heeft en op zodanige wijze aan de trekker of het motorrijtuig wordt gekoppeld dat een belangrijk deel van zijn eigen gewicht en van het gewicht van zijn lading door de trekker of het motorrijtuig wordt gedragen;

3. "bestuurder": iedere persoon die het voertuig bestuurt, zelfs gedurende een korte periode, of die zich in hetzelfde voertuig bevindt om het in voorkomende gevallen te kunnen besturen;

4. "rijtijd": de duur van de activiteit gedurende welke de bestuurder de controle over het voertuig uitoefent en een actieve weggebruiker is, met inbegrip van onderbrekingen van de verplaatsing van het voertuig waarbij de bestuurder aan het stuur blijft;

5. "onderbreking": een periode waarin de bestuurder niet mag rijden en ook geen andere werkzaamheden mag verrichten en die uitsluitend als rustperiode dient;

6. "andere werkzaamheden": elke andere activiteit dan rijden als gedefinieerd in artikel 3, onder a), van Richtlijn 2002/15/EG van de Raad als "arbeidstijd";

7. "rusttijd": een ononderbroken periode waarin de bestuurder vrijelijk over zijn tijd kan beschikken;

8. "dagelijkse rusttijd": de dagelijkse periode waarin de bestuurder vrijelijk over zijn tijd kan beschikken, met inbegrip van een "normale dagelijkse rusttijd" of een "bekorte dagelijkse rusttijd":

- "normale dagelijkse rusttijd": een ononderbroken rusttijd van ten minste 12 uur. De normale dagelijkse rusttijd kan worden opgesplitst in twee perioden, waarvan de eerste tenminste 3 ononderbroken uren bedraagt en de tweede tenminste 9 ononderbroken uren bedraagt;

- "bekorte dagelijkse rusttijd": een ononderbroken rusttijd van ten minste 9 uur doch minder dan 12 uur;

9. "wekelijkse rusttijd": een periode waarin de bestuurder vrijelijk over zijn tijd kan beschikken, met inbegrip van een "normale wekelijkse rusttijd" of een "bekorte wekelijkse rusttijd":

- "normale wekelijkse rusttijd": een ononderbroken rusttijd van ten minste 45 uur;

- "bekorte wekelijkse rusttijd": een ononderbroken rusttijd van minder dan 45 uur die kan worden bekort tot minimaal 36 opeenvolgende uren indien genomen op de normale standplaats van het voertuig of in de woonplaats van de bestuurder, of tot minimaal 24 opeenvolgende uren indien genomen buiten die plaatsen ;

10. " week": de periode tussen 00.00 uur op maandag en 24.00 uur op zondag ;

11. "dagelijkse rijtijd": de totale bij elkaar opgetelde rijtijd tussen het einde van de ene dagelijkse rusttijd en het begin van de volgende dagelijkse rusttijd of tussen een dagelijkse en een wekelijkse rusttijd;

12. "wekelijkse rijtijd": de totale bij elkaar opgetelde rijtijd gedurende een week;

13. "toegestaan maximumgewicht": het hoogst toelaatbare totaalgewicht van het rijklare voertuig, het laadvermogen daaronder begrepen;

14. "geregelde passagiersdiensten": binnenlandse en internationale diensten als omschreven in artikel 2 van Verordening (EG) 684/92 van de Raad [19];

[19] PB L 74 van 20.3.1992, blz. 1, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) 11/98 van de Raad, PB L 4 van 8.1.1998, blz. 1.

15. "meervoudige bemanning": een bestuurder maakt deel uit van een meervoudige bemanning van een voertuig indien er zich gedurende een rijtijd tussen twee opeenvolgende dagelijkse rusttijden of tussen een dagelijkse rusttijd en een wekelijkse rusttijd ten minste één andere bestuurder in het voertuig bevindt om het te besturen. Bij meervoudige bemanning is de aanwezigheid van een andere bestuurder gedurende het eerste uur facultatief, maar gedurende de resterende periode verplicht;

16. "vervoersonderneming": een natuurlijke persoon, een rechtspersoon, een vereniging of een groep mensen zonder rechtspersoonlijkheid, met of zonder winstoogmerk, of een officiële instantie, met eigen rechtspersoonlijkheid of afhankelijk van een autoriteit met een rechtspersoonlijkheid, die zich bezighoudt met vervoer over de weg voor rekening van derden of voor eigen rekening.

HOOFDSTUK II

Bemanning, rijtijden, onderbrekingen en rusttijden

Artikel 5

1. De minimumleeftijd van conducteurs wordt vastgesteld op 18 jaar.

2. De minimumleeftijd van bijrijders wordt vastgesteld op 18 jaar. Lidstaten mogen echter de minimumleeftijd voor bijrijders terugbrengen tot 16 jaar, op voorwaarde dat:

(a) het vervoer over de weg plaatsvindt binnen een lidstaat en binnen een straal van 50 km rondom de standplaats van het voertuig, met inbegrip van de gemeenten waarvan het centrum binnen deze straal ligt;

(b) de terugbrenging geschiedt met het oog op de beroepsopleiding; en

(c) dit plaatsvindt conform de nationale arbeidswetgeving van de betreffende lidstaat.

Artikel 6

1. De dagelijkse rijtijd mag niet meer bedragen dan negen uur.

De dagelijkse rijtijd mag echter worden verlengd tot ten hoogste 10 uur, doch niet meer dan twee keer in een week.

2. De wekelijkse rijtijd mag niet meer bedragen dan 56 uur, waarbij de maximale wekelijkse arbeidstijd als gedefinieerd in artikel 4, onder a), van Richtlijn 2002/15/EG niet mag worden overschreden.

3. De totale bij elkaar opgetelde rijtijd gedurende twee opeenvolgende weken mag niet meer bedragen dan 90 uur.

4. De dagelijkse en wekelijkse rijtijd omvat alle rijtijd binnen het grondgebied van de Gemeenschap of van een derde land.

5. Wanneer een bestuurder van een voertuig waarop deze verordening van toepassing is, tussen twee opeenvolgende dagelijkse rusttijden of tussen een dagelijkse en een wekelijkse rust tijd tevens:

(a) een voertuig bestuurt waarvoor een uitzondering ingevolge artikel 3 of een ontheffing ingevolge de artikelen 13 en 14 geldt en/of;

(b) een voertuig bestuurt voor het vervoer van goederen waarbij het toegestane maximumgewicht van het voertuig niet meer bedraagt dan 3,5 ton;

wordt de totale rijtijd in aanmerking genomen in verband met de maximaal toegestane dagelijkse en wekelijkse rijtijden van de bestuurder ter fine van artikel 4 en de voorgaande leden van dit artikel en manueel geregistreerd op een registratieblad of afdruk.

Artikel 7

1. Na ten hoogste 4½ uur rijden moet de bestuurder een onderbreking van ten minste 45 minuten in acht nemen, tenzij hij aan een rusttijd begint.

2. Deze werkonderbreking mag worden vervangen door een onderbreking van tenminste 15 minuten gevolgd door een onderbreking van tenminste 30 minuten, zodanig verdeeld over de periode dat aan de bepalingen van lid 1 wordt voldaan.

Artikel 8

1. Een bestuurder moet dagelijkse en wekelijkse rusttijden nemen.

2. Binnen 24 uur na het einde van de voorafgaande dagelijkse of wekelijkse rusttijd moet een bestuurder een nieuwe dagelijkse rusttijd genomen hebben.

Indien het gedeelte van de dagelijkse rusttijd dat binnen de vereiste periode van 24 uur valt ten minste 9 doch niet meer dan 12 uur is, wordt deze dagelijkse rusttijd als een bekorte dagelijkse rusttijd aangemerkt.

3. Een bestuurder mag tussen twee wekelijkse rusttijden ten hoogste drie keer een bekorte dagelijkse rusttijd hebben.

4. In afwijking van lid 2 geldt dat een bestuurder die deel uitmaakt van een meervoudige bemanning, een nieuwe dagelijkse rusttijd moet hebben genomen binnen 30 uur na het einde van een dagelijkse of wekelijkse rusttijd.

5. In de loop van iedere week wordt een van de dagelijkse rusttijden verlengd tot een wekelijkse rusttijd.

6. Dagelijkse rusttijden en bekorte wekelijkse rusttijden buiten de standplaats mogen in een voertuig worden doorgebracht indien dit voor iedere bestuurder behoorlijke slaapfaciliteiten biedt en het voertuig stilstaat.

7. Een wekelijkse rusttijd die in twee weken valt, mag in een van beide weken geteld worden, maar niet in beide.

8. Een bestuurder die een bekorte wekelijkse rusttijd neemt, moet een aanvullende rusttijd nemen die overeenkomt met het verschil tussen 45 uur en de duur van de genomen bekorte wekelijkse rusttijd. Deze aanvullende rusttijd:

- moet en bloc worden genomen;

- moet worden genomen voor het einde van de week die volgt op de week waarin de bekorte wekelijkse rusttijd werd aangevangen;

- moet worden gevoegd bij een wekelijkse rusttijd of een dagelijkse rusttijd.

Artikel 9

1. In afwijking van artikel 8 mag, wanneer een bestuurder een voertuig begeleidt dat per veerboot of trein wordt vervoerd, en op voorwaarde dat hij een normale dagelijkse rusttijd neemt, die rusttijd hooguit tweemaal worden onderbroken door andere werkzaamheden die niet langer dan één uur duren.

2. Tijdens de normale dagelijkse rusttijd zoals bedoeld in lid 1 moet de bestuurder kunnen beschikken over een bed of slaapbank.

HOOFDSTUK III

Aansprakelijkheid van de onderneming

Artikel 10

1. Een vervoersonderneming mag bestuurders die zij in dienst heeft of die opdrachten voor haar uitvoeren, niet betalen, zelfs niet wanneer dit geschiedt in de vorm van premies of loontoeslagen, naargelang van de afgelegde afstand en/of de hoeveelheid vervoerde goederen als hierbij de verkeersveiligheid in gevaar wordt gebracht.

2. De onderneming organiseert het werk van de bestuurders zoals bedoeld in lid 1 zodanig dat deze de bepalingen van hoofdstuk II van deze verordening en van Verordening (EEG) 3821/85 van de Raad kunnen naleven. Een vervoersonderneming moet de bestuurder naar behoren instrueren, en zij dient daartoe regelmatig te controleren of het bepaalde in hoofdstuk II van de onderhavige verordening en in Verordening (EEG) 3821/85 wordt nageleefd.

3. De lidstaten leggen een sanctie op aan een onderneming en/of bestuurder voor elke overtreding van deze verordening die zij op hun grondgebied vaststellen en waarvoor nog geen sanctie is opgelegd, ook wanneer die overtreding is begaan op het grondgebied van een andere lidstaat of van een derde land.

De lidstaten houden rekening met alle bewijzen die door de onderneming en/of bestuurder worden verstrekt om aan te tonen dat reeds een sanctie is opgelegd voor een overtreding of dat een overtreding reeds voorwerp is van een gerechtelijke procedure.

4. Vervoersondernemingen die zijn gevestigd in een lidstaat, zijn aansprakelijk voor overtredingen zoals bedoeld in lid 3 die zijn begaan door bestuurders van die onderneming, zelfs wanneer de bestuurder ten tijde van de overtreding niet op het grondgebied van die lidstaat was.

5. Een vervoersonderneming is niet aansprakelijk overeenkomstig lid 4 als blijkt dat -

(a) de overtreding het gevolg was van het feit dat de bestuurder de instructies die hem door de vervoersonderneming zijn meegegeven, niet heeft opgevolgd; of

(b) de onderneming niet wist en redelijkerwijs niet kon weten dat de bestuurder bij verschillende werkgevers in dienst is geweest of voor verschillende ondernemingen opdrachten heeft uitgevoerd en daarbij uiteenlopende instructies heeft gekregen die ertoe zouden leiden dat hij de bepalingen van hoofdstuk II zou overtreden.

6. Een bestuurder die in dienst is bij of opdrachten uitvoert voor meer dan een vervoersonderneming, moet elke onderneming die informatie verschaffen die deze nodig heeft om te voldoen aan hoofdstuk II.

7. Expediteurs, verladers, transporteurs, hoofd- en onderaannemers en uitleenbedrijven voor bestuurders zorgen ervoor dat contractueel overeengekomen tijdschema's voor het vervoer aan de bepalingen van deze verordening voldoen.

8(a). Een vervoersonderneming die onder het toepassingsgebied en de bepalingen van deze verordening valt en die gebruikmaakt van voertuigen die zijn uitgerust met een controleapparaat dat in overeenstemming is met bijlage IB van Verordening (EEG) nr. 3821/85 als laatstelijk gewijzigd:

i. zorgt ervoor dat alle relevante gegevens zo vaak als is voorgeschreven door de lidstaat waar de vervoersonderneming is gevestigd of zo vaak als nodig om ervoor te zorgen dat alle door of voor die onderneming verrichte activiteiten worden overgebracht, van de voertuigunit en de bestuurderskaart worden overgebracht;

ii. zorgt ervoor dat alle gegevens die van de voertuigunit en de bestuurderskaart worden overgebracht gedurende tenminste twaalf maanden vanaf de registratie ervan worden bewaard en op verzoek van een functionaris met inspectiebevoegdheid in de lokalen van de onderneming rechtstreeks of op afstand toegankelijk zijn.

(b). In dit lid heeft "overbrengen" de betekenis die daaraan wordt toegekend in Verordening (EG) nr. 1360/2002 [20] van de Commissie van 13 juni 2002, hoofdstuk I (definities), onder s).

[20] PB L 207 van 5.8.2002, blz. 1.

(c). De uiterste termijn waarbinnen de relevante gegevens ingevolge lid a), onder i), moeten worden overgebracht, kan door de Commissie worden vastgesteld volgens de raadplegingsprocedure van artikel 23, lid 2.

HOOFDSTUK IV

Ontheffingen

Artikel 11

Elke lidstaat kan langere minimumonderbrekingen en -rusttijden of kortere maximumrijtijden opleggen voor vervoer over de weg dat geheel op zijn grondgebied plaatsvindt, dan die welke zijn vastgelegd in de artikelen 6 tot en met 9. De bepalingen van deze verordening blijven evenwel van toepassing op bestuurders die deelnemen aan internationale vervoersactiviteiten.

Artikel 12

Mits de verkeersveiligheid niet in gevaar komt en teneinde een geschikte stopplaats te kunnen bereiken, mag de bestuurder afwijken van de bepalingen van de artikelen 6 tot en met 9, voorzover zulks nodig is om de veiligheid van personen, van het voertuig of van zijn lading te waarborgen. De bestuurder moet uiterlijk bij aankomst op een geschikte stopplaats aard en reden van een dergelijke afwijking aantekenen op het registratieblad of een afdruk van zijn controleapparaat of in het dienstrooster .

Artikel 13

1. Mits geen afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen van artikel 1, mag elke lidstaat voor zijn eigen grondgebied of, met instemming van de betrokken Staat, voor het grondgebied van een andere lidstaat ontheffing verlenen van artikel 5 - 9 voor vervoer dat wordt verricht met:

(a) voertuigen van, of zonder bestuurder gehuurd door, de overheid voor vervoer over de weg dat de particuliere vervoersondernemingen niet beconcurreert;

(b) voertuigen voor goederenvervoer die door landbouw-, tuinbouw-, bosbouw- of visserijbedrijven in het kader van hun eigen bedrijvigheid worden gebruikt voor ritten binnen een straal van 50 km rond de vestigingsplaats van het bedrijf;

(c) voertuigen waarvan het maximum toegestane gewicht niet meer bedraagt dan 7,5 ton, die worden gebruikt door leveranciers van de universele dienst als gedefinieerd in artikel 2, onder 13, van Richtlijn 97/67/EG voor het bezorgen van goederen of die worden gebruikt voor het vervoer van het materieel of de uitrusting die de bestuurder beroepshalve gebruikt. Deze voertuigen mogen alleen binnen een straal van 50 km rond de vestigingsplaats van het bedrijf worden gebruikt en op voorwaarde dat dit vervoer niet de hoofdactiviteit van de bestuurder is;

(d) voertuigen die uitsluitend rijden op eilanden waarvan de oppervlakte niet meer dan 2300 km2 bedraagt en die niet met de rest van het nationale grondgebied zijn verbonden door een brug, een wad of een tunnel, geschikt voor het verkeer van motorvoertuigen;

(e) Voor goederenvervoer gebruikte voertuigen, binnen een straal van 50 km rond de vestigingsplaats van het bedrijf, die worden aangedreven met aardgas of LPG of elektriciteit, met een toegestaan maximumgewicht, met inbegrip van aanhangwagens of opleggers, van niet meer dan 7,5 ton;

(f) voertuigen die worden gebruikt voor autorijlessen met het oog op het verkrijgen van een rijbewijs, op voorwaarde dat deze niet worden gebruikt voor het commerciële vervoer van goederen of personen;

(g) voertuigen die worden gebruikt in verband met de rioleringsdienst, diensten ter bescherming tegen overstromingen, watervoorziening, onderhoud van en toezicht op snelwegen, of de vuilnisophaaldienst.

(h) voertuigen met 10 tot 17 zitplaatsen die uitsluitend worden gebruikt voor het vervoer van passagiers, op voorwaarde dat zij uitsluitend voor sociale doeleinden door niet commerciële instellingen worden gebruikt.

2. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de afwijkingen die zij uit hoofde van lid 1 hebben toegestaan en de Commissie brengt deze ter kennis van de andere lidstaten.

3. Op voorwaarde dat geen afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen van artikel 1 en de bestuurders voldoende worden beschermd, kan een lidstaat na goedkeuring door de Commissie op zijn grondgebied voor voertuigen die worden gebruikt in van tevoren afgebakende gebieden met een bevolkingsdichtheid van minder dan vijf inwoners per vierkante kilometer in de volgende gevallen beperkte uitzonderingen op deze verordening toestaan:

- voor binnenlandse geregelde passagiersdiensten waarvan de dienstregeling door de autoriteiten is bevestigd, uitzonderingen wat betreft de onderbrekingen, en

- voor binnenlandse goederenvervoersactiviteiten over de weg die geen gevolgen hebben voor de interne markt en die nodig zijn om bepaalde sectoren van de industrie op het grondgebied in stand te houden en waarvoor de ontheffingsbepalingen van deze verordening een maximale straal van 100 km voorschrijven.

Het vervoer over de weg waarop deze afwijking van toepassing is, kan, uitsluitend om de rit te beginnen of te beëindigen, een rit omvatten naar een dichterbevolkt gebied. De aard en omvang van dergelijke maatregelen dienen proportioneel te zijn.

Artikel 14

Mits geen afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen van artikel 1, kunnen lidstaten, na machtiging door de Commissie, ontheffing verlenen van de toepassing van de artikelen 6 - 9 van deze verordening op onder uitzonderlijke omstandigheden verricht vervoer.

In dringende gevallen kunnen zij voor een periode van ten hoogste 30 dagen een tijdelijke afwijking toestaan, die onmiddellijk ter kennis van de Commissie wordt gebracht.

De Commissie brengt elke krachtens dit artikel verleende ontheffing ter kennis van de andere lidstaten.

Artikel 15

De lidstaten zorgen ervoor dat bestuurders van de in artikel 3, lid 1, omschreven voertuigen onder de toepassing vallen van nationale regels die een adequate bescherming bieden in de vorm van toegestane rijtijden en voorgeschreven onderbrekingen en rusttijden.

HOOFDSTUK V

Controle en sancties

Artikel 16

1. Indien er in het voertuig geen controleapparaat is geïnstalleerd overeenkomstig Verordening (EEG) 3821/85, zijn de bepalingen in lid 2 en 3 van dit artikel tot 31 december 2006 van toepassing op:

(a) geregeld binnenlands personenvervoer; en

(b) geregeld internationaal personenvervoer, indien het begin- en het eindpunt van de lijn zich bevinden binnen een straal van 50 km hemelsbreed van een grens tussen twee lidstaten, en indien het traject niet langer is dan 100 km.

2. De vervoersonderneming stelt een dienstregeling en een dienstrooster op, die voor iedere bestuurder de naam, de standplaats alsmede het vooraf vastgestelde rooster moeten bevatten van de verschillende rijtijden, de overige werkzaamheden, de onderbrekingen en de beschikbaarheid.

Iedere bestuurder van een voertuig dat een in lid 1 bedoelde dienst onderhoudt, moet een uittreksel uit het dienstrooster en een afschrift van de dienstregeling bij zich hebben.

3. Het dienstrooster moet:

(a) alle in lid 2 genoemde gegevens bevatten voor een periode die minimaal de vorige 28 dagen beslaat; deze gegevens moeten met regelmatige tussenpozen, die niet langer mogen zijn dan 1 maand, worden bijgewerkt;

(b) worden ondertekend door het hoofd van de vervoersonderneming of diens gevolmachtigde; en

(c) na afloop van de betrokken periode gedurende één jaar door de onderneming worden bewaard. Zij verstrekt de betrokken bestuurders op verzoek een uittreksel uit het rooster.

(d) op verzoek van een functionaris met inspectiebevoegdheid worden getoond en overhandigd.

Artikel 17

Lidstaten moeten aan de hand van het standaardschema zoals beschreven in Besluit 93/173/EEG [21] van de Commissie de nodige inlichtingen verstrekken zodat zij in staat wordt gesteld om om de twee jaar een verslag op te stellen over de toepassing van deze verordening en van Verordening (EEG) 3821/85 en over de ontwikkelingen op de betrokken gebieden.

[21] PB L 72 van 25.3.1993, blz. 33.

De Commissie moet deze inlichtingen uiterlijk op 30 september van het jaar na afloop van de tweejarige periode ontvangen.

De Commissie legt dit verslag binnen dertien maanden na afloop van de tweejarige periode voor aan de Raad en het Europees Parlement.

Artikel 18

De lidstaten zullen de maatregelen nemen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van deze verordening.

Artikel 19

De lidstaten stellen regelgeving vast inzake sancties op overtredingen van de voorschriften van deze verordening en dragen zorg voor de naleving van deze sancties. Deze sancties dienen doeltreffend, evenredig en niet-discriminerend te zijn en een afschrikkende werking te hebben. Zij kunnen van civielrechtelijke, administratieve of strafrechtelijke aard zijn.

Artikel 20

Wanneer een lidstaat van mening is dat er sprake is van een overtreding op deze verordening die de verkeersveiligheid in gevaar kan brengen, is die lidstaat bevoegd het betrokken voertuig stil te leggen tot het ogenblik waarop een einde is gemaakt aan de oorzaak van de overtreding. Artikel 21

1. De lidstaten verlenen elkaar assistentie bij de toepassing van deze verordening en het toezicht op de naleving daarvan.

Zij lichten de lidstaat waar de betreffende vervoersonderneming is gevestigd in over overtredingen van de bepalingen in hoofdstuk II die zijn begaan op of buiten hun grondgebied, met inbegrip van overtredingen die zijn begaan vóór de meest recente wekelijkse rusttijd.

Dergelijke inlichtingen worden binnen een redelijk tijdsbestek verstrekt en moeten informatie omvatten over eventuele opgelegde sancties.

2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten wisselen geregeld alle beschikbare informatie uit over:

(a) de overtredingen van de bepalingen in hoofdstuk II door niet-ingezetenen en de sancties die zij voor deze overtredingen op hen hebben toegepast;

(b) de sancties die een lidstaat voor in andere lidstaten begane overtredingen op zijn ingezetenen heeft toegepast.

3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten doen elkaar en de Commissie geregeld alle relevante informatie toekomen over de nationale interpretatie en toepassing van de bepalingen van deze verordening.

Artikel 22

De Gemeenschap voert onderhandelingen met derde landen wanneer dit nodig is voor de toepassing van deze verordening.

Artikel 23

Comitéprocedure

1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité zoals bedoeld in artikel 18, lid 1, van Verordening 3821/85.

2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de raadplegingsprocedure van artikel 3 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 7 en 8 van dat besluit.

Artikel 24

Uitvoeringsmaatregelen

1. Op verzoek van een lidstaat of eigener beweging:

(a) onderzoekt de Commissie gevallen waar zich verschillen voordoen in de toepassing en naleving van de bepalingen van de verordening, met name wat betreft rijtijden, onderbrekingen en rusttijden;

(b) licht de Commissie de bepalingen van de verordening toe en zorgt zij voor een uniforme aanpak;

neemt de Commissie in deze specifieke gevallen een besluit overeenkomstig de raadplegingsprocedure zoals bedoeld in artikel 23, lid 2. De Commissie deelt haar besluit mede aan het Europees Parlement, de Raad en de lidstaten.

2. Onverminderd artikel 226 van het Verdrag kunnen de lidstaten het besluit van de Commissie binnen een maand aan de Raad voorleggen. De Raad kan in uitzonderlijke omstandigheden binnen twee maanden een andersluidend besluit nemen.

HOOFDSTUK VI

Slotbepalingen

Artikel 25

Verordening (EEG) 3800 21/85, als gewijzigd bij Verordening (EEG) 2135/98, wordt als volgt gewijzigd:

(i) Artikel 14, lid 2, wordt als volgt gewijzigd:

"De onderneming moet de registratiebladen en afdrukken na het gebruik ten minste één jaar in chronologische volgorde en leesbare vorm bewaren; de onderneming verstrekt de betrokken bestuurders op verzoek een kopie. De registratiebladen en afdrukken moeten op verzoek van de met de controle belaste ambtenaren worden overgelegd of overhandigd."

(ii) Aan artikel 15, lid 1, wordt de volgende alinea als vijfde alinea toegevoegd:

"Wanneer een bestuurderskaart is beschadigd, gebrekkig werkt of niet in het bezit van de bestuurder is:

i. maakt de bestuurder aan het begin van zijn rit een afdruk van de gegevens van het door hem bestuurde voertuig, waarop hij vermeldt:

a. gegevens waardoor hij kan worden geïdentificeerd (naam, nummer van zijn bestuurderskaart of rijbewijs), voorzien van zijn handtekening;

b. de in lid 3, tweede streepje, onder b), c) en d), aangegeven tijdgroepen.

ii. maakt de bestuurder aan het eind van zijn rit een afdruk van de gegevens over de tijden die zijn geregistreerd door het controleapparaat en vermeldt hij alle tijden die aan andere werkzaamheden dan rijden zijn besteed nadat de afdruk was voorzien van identificatiegegevens (naam, nummer van zijn bestuurderskaart of rijbewijs) en van zijn handtekening

(iii) Artikel 15, lid 2, tweede alinea, wordt vervangen door:

"Wanneer de bestuurders niet bij het voertuig zijn en daardoor het apparaat in het voertuig niet zelf kunnen bedienen, moeten de in lid 3, tweede streepje, onder b), c) en d), aangegeven tijdgroepen:

i. wanneer het voertuig is uitgerust met een aan een bijlage I beantwoordend controleapparaat, met de hand, door automatische registratie of anderszins, leesbaar op het registratieblad worden opgetekend zonder dat dit wordt bevuild; of

ii. wanneer het voertuig is uitgerust met een aan bijlage IB beantwoordend controleapparaat, op de bestuurderskaart worden opgetekend met behulp van de voorziening voor handmatige invoer waarmee het controleapparaat is uitgerust."

(iv) artikel 15, lid 7, eerste streepje, wordt als volgt gewijzigd:

"- de registratiebladen van de lopende dag en die welke hij de voorafgaande vijftien opeenvolgende dagen heeft gebruikt."

Artikel 26

Verordening (EEG) 3820/85 wordt ingetrokken.

Artikel 27

Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

De verordening is van toepassing vanaf januari 2004.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te Brussel, [...]

Voor het Europees Parlement Voor de Raad

De Voorzitter De Voorzitter

FINANCIEEL MEMORANDUM

Beleidsgebied(en): Beleid op het gebied van vervoer over land, door de lucht en over zee

Activiteit(en):

Titel van de actie: Verordening van het Europees Parlement en de Raad tot Harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer

1. BEGROTINGSPLAATS(EN) + OMSCHRIJVING(EN)

06 01 04 03

2. ALGEMENE CIJFERS

2.1. Totale toewijzing voor de actie (deel B): EUR 40.000

2.2. Duur: onbepaald - jaarlijkse uitgave

2.3. Meerjarenraming van de totale uitgaven:

a) Tijdschema vastleggingskredieten/betalingskredieten (financiële steunverlening) (zie punt 6.1.1)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

b) Technische en administratieve bijstand en ondersteuningsuitgaven (zie punt 6.1.2)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

c) Financiële gevolgen in verband met de personele middelen en andere administratieve uitgaven (zie punt 7.2 en 7.3)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

2.4 Verenigbaarheid met de financiële programmering en de financiële vooruitzichten

|X| Voorstel verenigbaar met de bestaande financiële programmering

| | Dit voorstel vereist een herprogrammering van de betrokken rubriek van de financiële vooruitzichten

| | Inclusief, in voorkomend geval, een beroep op de bepalingen van het interinstitutioneel akkoord.

2.5 Financiële gevolgen voor de ontvangsten [22]:

[22] Raadpleeg het begeleidend document voor meer informatie.

|X| Geen enkele financiële implicatie (betreft technische aspecten in verband met de tenuitvoerlegging van een maatregel)

OF

| | Financiële gevolgen - Het effect op de ontvangsten is als volgt:

Opmerking: Alle gegevens en rapporten die betrekking hebben op de berekeningsmethode van de gevolgen voor de ontvangsten, moeten worden opgenomen in een aparte bijlage

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

(Vermeld elke betrokken begrotingslijn. Voeg het juiste aantal rijen toe aan de tabel als de gevolgen betrekking hebben op meer dan één begrotingslijn)

3. BEGROTINGSKENMERKEN

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

4. RECHTSGRONDSLAG

Artikel 71 van het Verdrag

5. BESCHRIJVING EN MOTIVERING

5.1. Noodzaak van communautaire steunverlening [23]

[23] Raadpleeg het begeleidend document voor meer informatie.

5.1.1 Doelstellingen

Het doel van het adviescomité is:

* het waarborgen van een uniforme toepassing en naleving van de verordening door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten;

* het bevorderen van de uitwisseling van meningen en ontwikkelingen op het gebied van vervoer; en

* het opwerpen van discussiepunten die betrekking hebben op de verordening en die binnen het comité op een grondiger en gedecideerder manier kunnen worden opgelost.

De gewenste uitkomst is een doeltreffender en uniformere toepassing van de regels binnen de gehele Unie en een proactieve benadering van de ontwikkelingen die zich binnen de sector voordoen.

5.1.2 Getroffen maatregelen met betrekking tot de evaluatie ex ante

Interne overweging van de discussiepunten die door de groep in behandeling worden genomen

5.1.3 Getroffen maatregelen na de evaluatie ex post

Interne beoordeling van de feedback van de groep over de gevolgen van de punten waarover overeenstemming is bereikt

5.2 Voorgenomen acties en wijze van financiering uit de begroting

- de doelgroep(en) (vermeld indien mogelijk het aantal begunstigden);

de wegvervoersector van de Europese Unie in het algemeen en de bestuurders van voertuigen voor goederen- en personenvervoer over de weg in het bijzonder.

- de specifieke doelstellingen voor de programmeringsperiode (in meetbare termen);

Het adviescomité zal bijstaan in:

* het opstellen van de tweejaarlijkse verslagen die de Commissie moet overleggen overeenkomstig artikel 16, lid 2, van de verordening - tot op heden komt de input van lidstaten in dergelijke verslagen te laat binnen en is deze ongestructureerd, waardoor de impact en het nut van de verslagen beperkt blijven;

* het verschaffen van duidelijkheid over een gemeenschappelijke mening ten aanzien van de tenuitvoerlegging en naleving van de regels in alle lidstaten;

* het geven van advies ten aanzien van de verbetering van de communautaire wetgeving met het oog op de huidige activiteiten; en

* het benadrukken van ontwikkelingen in de sector die van invloed zijn op de tenuitvoerlegging van de verordening en daaraan verwante wetgeving.

De middelen die dit comité nodig heeft in verband met het voeren van een secretariaat en het organiseren van vergaderingen staan vermeld in punt 6 en 7 hieronder. De kosten worden betaald uit de huidige begrotingslijnen.

5.3 Methode van tenuitvoerlegging

Adviescomité zoals beschreven in Besluit 1999/468/EG van de Commissie.

6. FINANCIËLE GEVOLGEN

6.1 Totale financiële gevolgen voor deel B - (voor de gehele programmeringsperiode)

(De berekeningsmethode van de totale bedragen in de onderstaande tabel wordt nader verklaard aan de hand van de specificatie in tabel 6.2.)

6.1.1. Financiële steunverlening

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

6.2 Berekening van de kosten per overwogen maatregel in deel B (voor de gehele programmeringsperiode) [24]

[24] Raadpleeg het begeleidend document voor meer informatie.

(In geval van meerdere acties, voldoende gegevens vermelden van de specifieke maatregelen die voor elk van deze acties worden genomen, zodat een schatting kan worden gemaakt van de omvang en kosten van de werkzaamheden).

Vastleggingen in EUR

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Indien nodig, de berekeningsmethode toelichten

7. GEVOLGEN VOOR HET PERSONEELSBESTAND EN DE ADMINISTRATIEVE UITGAVEN

7.1 Gevolgen voor de personele middelen

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

7.2 Algemene financiële gevolgen in verband met de personele middelen

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Deze bedragen vertegenwoordigen de totale kosten van de posten voor 12 maanden, omdat de duur van de werkzaamheden niet bekend is.

7.3 Andere uit de actie voortvloeiende administratieve uitgaven

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

De bedragen vertegenwoordigen de totale uitgaven gedurende 12 maanden.

(1) De aard van het comité en de groep waar het deel van uitmaakt, aangeven.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

De bovengenoemde ramingen zijn opgenomen in het voorontwerp van begroting 2004.

8. FOLLOW-UP EN EVALUATIE

8.1 Follow-upsysteem

Gaande

8.2 Procedure en periodiciteit van de geplande evaluatie

Kwartaalvergaderingen

9. FRAUDEBESTRIJDINGSMAATREGELEN

Onkostendeclaraties van deskundigen worden gecontroleerd op conformiteit met de regels van de Commissie.