MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT overeenkomstig artikel 251, lid 2, tweede alinea van het EG-verdrag over hetGemeenschappelijk standpunt van de Raad inzake het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende havenontvangstfaciliteiten voor scheepsafval en ladingresiduen

MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT

1. Voorgeschiedenis:

Voorstel bij de Raad ingediend op: 20.7.1998

Advies van het Europees Parlement (in eerste lezing) uitgebracht op: 11.2.1999

Gewijzigd voorstel door de Commissie goedgekeurd op: 19.4.1999

Bevestiging van de eerste lezing van het Parlement door het nieuwe Parlement: 16.9.1999

Gemeenschappelijk standpunt aangenomen op: 8.11.1999

Advies van het Economisch en Sociaal Comité uitgebracht op: 24.3.1999

Advies van het Comité voor de Regio's 11.3.1999

2. Doel van het voorstel van de Commissie:

Het doel van het voorstel van de Commissie is de verontreiniging van de zee te beperken door ervoor te zorgen dat er in alle EU-havens, havens voor pleziervaartuigen en jachthavens inbegrepen, voldoende afvalontvangstfaciliteiten komen. Het voorstel verschaft ook instrumenten om ervoor te zorgen dat alle schepen, ook vissersschepen en pleziervaartuigen, die deze havens aandoen van de geboden faciliteiten gebruik maken. Deze instrumenten zijn onder meer: verplichte aanmelding, verplichte afgifte, regels voor de onderlinge afstemming van tarieven, en geharmoniseerde controleprocedures.

Met het voorstel wordt voortgebouwd op reeds bestaande internationale verplichtingen die alle lidstaten reeds hebben aanvaard in het kader van het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973 en bijbehorend protocol van 1978 (Marpol 73/78). Het voorstel gaat echter nog een stap verder met een uitgebreide regels inzake de praktische juridisch en financiële verplichtingen die gelden voor de verschillende bij de afgifte van afval en residuen in havens betrokken partijen.

3. Commentaar op het gemeenschappelijk standpunt:

3.1 Algemene opmerkingen inzake het gemeenschappelijk standpunt:

In eerste lezing heeft het Europees Parlement achttien amendementen op het oorspronkelijke voorstel van de Commissie aangenomen. De Commissie heeft daar acht van aanvaard, zij het enkele slechts gedeeltelijk, en andere alleen inhoudelijk of in een andere formulering, en zij heeft haar oorspronkelijk voorstel dienovereenkomstig gewijzigd. De door de Commissie aanvaarde amendementen - of tenminste de grondbeginselen daarvan- zijn in overeenstemming met het doel van het oorspronkelijke voorstel en voegen een meerwaarde toe, omdat ze bepalingen daarvan verduidelijken.

De Commissie kon niet akkoord gaan met andere amendementen om redenen die uiteengezet zijn in de toelichting bij het gewijzigd voorstel (COM(99) 149 def.), en mondeling toegelicht door commissaris Neil Kinnock op de plenaire vergadering van het Europese Parlement van 11 februari 1999.

De Raad heeft een gemeenschappelijk standpunt aangenomen over een tekst die inhoudelijk de meeste in het gewijzigde voorstel van de Commissie opgenomen amendementen bevat alsmede een aantal bijkomende bepalingen. Het is een evenwichtig compromis geworden tussen de verschillende wensen van de lidstaten maar het voorstel van de Commissie is wel overeind gebleven.

3.2 Resultaat van de amendementen van het Europees Parlement, eerste lezing:

Overwegingen:

- Drie van de amendementen van het Europees Parlement die in het gewijzigd voorstel van de Commissie zijn opgenomen waren toevoegingen bij de overwegingen. De Raad heeft er twee van aanvaard (de verwijzing naar het Verdrag van Helsinki en de verwijzing naar de voordelen van een informatiesysteem voor de evaluatie van de uitvoering van de richtlijn). De derde toevoeging had betrekking op de wijziging van artikel 12, lid 3, waarvoor een verklaring voor de notulen van de Raad als de meest geschikte behandeling werd beschouwd. Derhalve wordt overweging 22bis nu geschrapt en de overeenkomst tussen de lidstaten en de Commissie om samen te werken bij de opstelling van gemeenschappelijke criteria voor de identificatie van milieuvriendelijke schepen krijgt de vorm van een verklaring voor de notulen van de Raad. De Commissie gaat met deze verandering akkoord.

Het amendement op artikel 3:

- De Commissie heeft dit amendement in principe aanvaard, op voorwaarde van een wijziging van de formulering om het in overeenstemming te brengen met de tekst van Marpol 73/78 (artikel 12, lid 1 onder i) van het gewijzigd voorstel). De Raad gaf er echter de voorkeur aan het punt van de vrijgestelde schepen te regelen met een verklaring voor de notulen van de Raad, in verband met de speciale positie van oorlogschepen in de EG-wetgeving en de moeilijkheden die bij de handhaving van voorgestelde bepaling zullen optreden. De Commissie aanvaardt deze argumenten en meent dat de verklaring van de Raad voldoende garantie is dat ook schepen met volledige diplomatieke onschendbaarheid die onder de vlag van lidstaten varen de regels met betrekking tot de afvalverwijdering zullen naleven.

De amendementen op artikel 11:

- Ten aanzien van het amendement van het Parlement op artikel 11, lid 3 inzake de gevolgen van niet-naleving van de richtlijn waren de Commissie en de Raad het met het Parlement eens dat koppeling van inspectie aan laden en lossen of het aan boord nemen van passagiers te ver zou gaan. Hoewel de Commissie in haar gewijzigd voorstel de door het Parlement voorgestelde formulering heeft overgenomen, was de Raad van mening dat een uitgebreide inspectie krachtens Richtlijn 95/21/EG in dit verband misschien niet passend is, aangezien zij een aantal controles omvat die alleen op de veiligheid betrekking hebben. Verder vond de Raad dat een verwijzing naar die richtlijn niet zou passen, aangezien de afvalinspecties niet altijd door ambtenaren van de havenstaatcontrole worden uitgevoerd. De Commissie aanvaardt deze redenering en gaat er ook mee akkoord dat een verwijzing naar de bepaling dat de haven pas mag worden verlaten na een passend onderzoek een voldoende afschrikwekkend middel en controlemechanisme is, indien zij gekoppeld wordt aan het stelsel van sancties van artikel 13.

De amendementen op artikel 12:

- Met betrekking tot het voorstel om een nieuw lid 12.3bis op te nemen inzake EU-criteria voor milieuvriendelijke schepen bevatte het gewijzigd voorstel van de Commissie een bepaling in die zin, zij het dan dat de formulering aanzienlijk was gewijzigd. De Raad was het eens met het principe van streven naar deze criteria, maar vond dat de beste manier om dit principe op te nemen een verklaring voor de notulen van de Raad was, die aan het gemeenschappelijk standpunt wordt gehecht. De Commissie kan met deze aanpak leven.

De amendementen op een nieuw artikel 17bis:

- Het Parlement uitte zijn bezorgdheid over het onder de definitie vallen van slib en het ontbreken van een definitie van toereikendheid in het oorspronkelijke richtlijnvoorstel en stelde voor om in de richtlijn te vermelden dat deze zal worden aangepast, zodra over deze punten binnen de IMO in internationaal verband duidelijkheid zou zijn geschapen. Wat het slib betreft ging de Commissie in beginsel akkoord, en nam artikel 15, lid 3 in haar gewijzigd voorstel op. De Raad ging met het principe akkoord, maar was bereid nog een stap verder te gaan door de stoffen van bijlage IV van Marpol (automatisch) onder het toepassingsgebied te laten vallen na de inwerkingtreding van bijlage IV. Een en ander volgt uit de wijzigingen van de artikelen 2, lid 3 en 16, lid 1 van het gemeenschappelijk standpunt en heeft de steun van de Commissie. Wat de definitie van toereikendheid aangaat, het Marine Environment Protection Committee van de IMO heeft haar werkzaamheden met betrekking tot dit onderwerp afgesloten tijdens de bespreking van dit voorstel in de werkgroep van de Raad. Er is in het gemeenschappelijk standpunt gestreefd naar samenhang met de IMO-aanpak en de gewijzigde tekst van artikel 4 is hiervan de waarborg. De Commissie steunt die amendementen.

Het amendement op bijlage I:

- De Commissie en de Raad aanvaarden beiden het beginsel van verwijzing naar een EG-verordening in plaats van naar ISO-normen voor het aanduiden van een milieuzorgsysteem. Zij doen dit met name omdat de veranderde verwijzing het doel van deze bepaling niet wijzigt, omdat de twee milieuzorgsystemen in grote trekken gelijk zijn. Een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem dat gebouwd is op vrijwillige medewerking mag niet in dit verband verplicht of "in feite verplicht" gemaakt worden. De Commissie en de Raad hebben daarom de oorspronkelijke formulering van het voorstel ("de procedures worden geacht conform te zijn...") behouden, hoewel zij het eens zijn met een gewijzigde verwijzing naar de EEA-verordening.

3.3 Door de Raad toegevoegde nieuwe bepalingen en standpunt terzake van de Commissie:

Overwegingen

- De Raad heeft om wille van efficiency de overwegingen gewijzigd en herschikt overeenkomstig de tekst van het gemeenschappelijk standpunt. De Commissie heeft m redenen van samenhang en duidelijkheid met deze herschikking ingestemd.

Artikel 2:

- Afgezien van redactionele wijzigingen en een nieuwe formulering van "scheepsafval", waarover in het vorige hoofdstuk is gesproken, heeft de Raad twee definities gewijzigd. De eerste was de definitie van "schip", waaraan het woord "zeegaand" is toegevoegd, waardoor binnenschepen van het toepassingsgebied van de richtlijn worden uitgesloten, alsmede - middels artikel 3 - de havens waarvan alleen door die schepen gebruik wordt gemaakt. De tweede veranderde definitie is die van "haven". De bedoeling hiervan is de tautologie van de oorspronkelijke definitie te vermijden en het door de definitie bestreken gebied duidelijker en gedetailleerder te beschrijven. In wezen is er echter geen verschil, aangezien het allebei ruime definities van "haven" zijn, die ook terminals en jachthavens omvatten. De Commissie is blij met de verduidelijkingen.

Artikel 3:

- De woorden "met inbegrip van vissersvaartuigen en pleziervaartuigen" in lid 1 zijn bedoeld om extra te benadrukken dat dit "schepen" zijn in de zin van de richtlijn. De woorden "tenzij uitdrukkelijk anders bepaald" werden onnodig geacht. Met de toevoeging aan lid 2 wordt bereikt dat havens die uitsluitend door binnenschepen worden gebruikt of schepen die recht hebben op diplomatieke onschendbaarheid van het toepassingsgebied van de richtlijn worden uitgesloten. Hiermee wordt de logica van MARPOL 73/78 gevolgd. De Commissie gaat akkoord met deze verduidelijking, die voortspruit uit overwegingen in verband met de rechtspraak, maar is wel van mening dat, krachtens de verklaring van de lidstaten die deel uitmaakt van het gemeenschappelijk standpunt, ook havens die alleen door marineschepen en andere onschendbare schepen worden gebruikt afvalontvangstfaciliteiten moeten bieden.

Artikel 4:

- De Raad heeft besloten om eis inzake aanbod van havenontvangstfaciliteiten te koppelen aan de behoeften van de schepen die normaliter van deze voorzieningen gebruikmaken. De precisering van toereikendheid in lid 2 vloeit voort uit verdere ontwikkelingen binnen de Internationale Maritieme Organisatie en de noodzaak om de Europese opvattingen zoveel mogelijk met de internationale concepten in overeenstemming te brengen. De wijzigingen in het derde lid leggen de plicht om naar behoren melding te maken van ontoereikende faciliteiten bij de lidstaten in plaats van bij de kapitein. De Commissie aanvaardt al deze wijzigingen, aangezien zij het oorspronkelijke voorstel verder verduidelijken, zonder afbreuk te doen aan de wezenlijke inhoud.

Artikel 5:

- De Raad heeft enkele bepalingen aan artikel 5 toegevoegd om de tekst te verduidelijken. De nieuwe tekst benadrukt de plicht om bij de ontwikkeling van een plan voor ontvangst en verwerking van afval overleg te plegen met de betrokken partijen. In het oorspronkelijke voorstel was er van deze overlegprocedure alleen in de Bijlage sprake. Aangezien een en ander de doelstellingen van het oorspronkelijke voorstel ondersteunt en onderbouwt, aanvaardt de Commissie de toevoeging.

- Met het nieuwe lid 2 wordt getracht havens niet onnodig te belasten, door de ontwikkeling van regionale plannen toe te staan, wanneer efficiency dat vereist. De Commissie acht dit een haalbare oplossing voor dicht bij elkaar gelegen kleine havens, die onder een gemeenschappelijk afvalbeheerbeleid vallen en voor wie een eigen plan een te grote administratieve last zou betekenen. Voor de Commissie is het echter een dwingende eis dat deze bepaling niet mag worden misbruikt of verkeerd worden uitgelegd in die zin dat het nationaal afvalbeheer wordt verdrongen door een beperkt aantal regionale plannen die de volledige kustlijn bestrijken. Zij benadrukt daarom het belang van de bepaling inzake specificatie voor iedere haven afzonderlijk, en vindt dat de optie van regionale planning in de eerste plaats beperkt dient te blijven tot dicht bij elkaar gelegen havens. .

Artikel 6:

- De Raad heeft twee bepalingen gepreciseerd met betrekking tot de voorafgaande meldingsplicht voor schepen. De toevoeging aan het einde van het eerste lid maakt duidelijk dat de ontvanger ook de exploitant van de ontvangstfaciliteit kan zijn, en dat in dat geval deze persoon de informatie aan de bevoegde instantie moet doorgeven. De Commissie was van mening dat het oorspronkelijke voorstel al in deze mogelijkheid voorzag, maar verzet zich niet tegen de door de Raad voorgestelde verduidelijking. De tweede wijziging is de precisering in lid 2 van de tijd dat de informatie aan boord moet worden bewaard. De Commissie acht deze precisering een verbetering, en is het met de Raad eens dat bewaring van de informatie aan boord tot aan de volgende haven de geschikte bewaartijd is. Het opsporen van afvalverwijderingsgegevens over een langere periode kan gebeuren met behulp van de scheepsafval- en oliejournaals.

Artikel 7:

- De Raad heeft in lid 2 van artikel 7, dat betrekking heeft op de verplichtingen van schepen inzake de afgifte van scheepsafval, een aantal nieuwe bepalingen opgenomen. De nieuwe formulering in de eerste zin van dit lid geeft aan dat schepen het recht hebben uit te varen wanneer de voorwaarden zijn vervuld, terwijl de vorige versie impliceerde dat de autoriteiten van de lidstaat in elk afzonderlijk geval eerst toestemming moesten geven. Aangezien dit tot een onevenredig zware administratieve belasting voor zowel de schepen als de autoriteiten had kunnen leiden, beschouwt de Commissie deze precisering als een verbetering. De aan het eind van de zin toegevoegde woorden verduidelijken verder dat de geplande opslagruimte voor afval speciaal voor dat doel moet worden gereserveerd en dat de totale hoeveelheid afval, en niet alleen de hoeveelheid die nog moet worden verzameld, relevant is.

- De tweede zin van lid 2 is nieuw. Deze voorziet in bijkomende door de havenstaat te nemen voorzorgsmaatregelen indien het schip weliswaar voldoende opslagcapaciteit voor afval heeft, maar in verband met zijn verdere route een risico voor het mariene milieu oplevert. De Commissie is van oordeel dat in dit verband het risico dat het afval op zee wordt geloosd de bepalende factor is.

- De Commissie is van mening dat het derde lid, dat eveneens door de Raad is ingevoegd, van belang is gezien de in het tweede lid aangebrachte wijzigingen. Dit derde lid voorziet in de mogelijkheid voor de lidstaten te kiezen voor strengere afgifte-eisen indien deze in overeenstemming zijn met het internationale recht. Dit betekent enerzijds dat de richtlijn de lidstaten niet verhindert stringentere regionale afgiftenormen te hanteren die internationaal zijn overeengekomen, zoals de wijziging op bijlage IV bij het Verdrag van Helsinki van 1974/1992 inzake de Oostzee. Anderzijds houdt dit in dat afgifte-eisen die niet in overeenstemming zijn met of voldoen aan het internationale recht niet in aanmerking komen.

Artikel 8:

- In artikel 8, lid 2, onder a), is het woord "substantieel" geschrapt uit de formulering van het principe inzake de bijdrage in de kosten voor het in ontvangst nemen van afval die door alle schepen die de haven aandoen moet worden betaald, ongeacht of zij daadwerkelijk van de faciliteiten gebruik maken. In eerste lezing heeft het Parlement op dit punt een amendement voorgesteld dat inhield dat ten minste 90% van de kosten voor het in ontvangst nemen van afval zou moeten worden gedekt door bijdragen van alle schepen. Dit amendement werd niet gesteund door de Commissie, aangezien deze van oordeel was dat zo onvoldoende rekening werd gehouden met de behoefte aan specifieke oplossingen voor de verschillende havens en lidstaten.

- De Raad was ook van mening dat een flexibeler aanpak moest worden gehanteerd ten aanzien van de bijdrageregeling, zij het dat daardoor de aan het artikel inzake de bijdrageregelingen ten grondslag liggende fundamentele principes (namelijk dat alle schepen in de kosten bijdragen en dat de bijdrageregeling het lozen van afval op zee niet mag stimuleren) niet mogen worden ondergraven. Het gemeenschappelijk standpunt is de afspiegeling van een delicaat evenwicht tussen de verschillende inzichten van de lidstaten met betrekking tot deze kwestie. Het oordeel van de Commissie is dat de bijdrageregeling een zekere mate van flexibiliteit mogelijk moet maken en dat het belangrijkste aspect van dit artikel is dat de twee bovenvermelde principes gehandhaafd blijven. Zij heeft het gemeenschappelijk standpunt aanvaard bij wijze van compromis, mede rekening houdend met de hieronder vermelde gezamenlijke verklaring. Verder is de Commissie van mening dat de oorspronkelijke formulering en die in het gemeenschappelijk standpunt in de praktijk betrekkelijk weinig verschil uitmaken.

- Het voorstel van het Parlement een nieuw lid inzake follow-up-maatregelen op te nemen voor het geval de bijdrageregeling de concurrentie nadelig zou beïnvloeden, is door de Commissie niet geaccepteerd. Afgezien van de praktische moeilijkheden die verbonden zijn aan de beoordeling van eventuele negatieve effecten op de concurrentie op basis van één (ondergeschikt) element van de totale havenbijdrage, is het ook om formele redenen onaanvaardbaar: indien zich daadwerkelijk problemen met de concurrentie zouden voordoen, dan kan de Commissie gebruik maken van de haar krachtens het Verdrag verleende bevoegdheden. Wel delen zowel de Raad als de Commissie de bezorgdheid van het Parlement dat een bijdrageregeling die lozen op zee in onvoldoende mate ontmoedigt, schadelijke milieu-effecten kan hebben en dat een regeling die te flexibel is ongewenste gevolgen kan hebben voor de afvalstromen binnen de Gemeenschap. Het gemeenschappelijk standpunt bevat dan ook een voor de notulen bestemde verklaring van de Raad en de Commissie dat een voorstel tot wijziging van de richtlijn moet worden ingediend mochten dergelijke effecten zich voordoen.

- Voorts zijn in artikel 8 alleen redactionele wijzigingen aangebracht. Het schrappen van een gedeelte van de eerste zin van lid 2 heeft te maken met het feit dat het per definitie weinig waarschijnlijk is dat een bijdrage de afgifte van scheepsafval kan bevorderen. De wijziging in de formulering van lid 2, onder b), volgt uit het schrappen van het woord "substantieel" in lid 2, onder a), en is bedoeld om te benadrukken dat het artikel niet van invloed is op de relatie tussen het vaste en het variabele gedeelte van de bijdrage. De Commissie accepteert deze wijzigingen.

Artikel 9:

- De Raad heeft besloten in het artikel over vrijstellingen specifiek melding te maken van het eerste lid van artikel 7, in plaats van naar het hele artikel te verwijzen. Met deze wijziging wordt beoogd duidelijk te maken dat een vrijstelling nooit tot gevolg mag hebben dat een schip met onvoldoende opslagcapaciteit voor afval door mag varen. Door de aanpassingen in het tweede lid wordt gepreciseerd dat de lidstaten niet elke vrijstelling apart bij de Commissie moeten melden, maar dat een minder bureaucratisch kennisgevingssysteem voor dit doel zal volstaan. De Commissie kan deze wijzigingen accepteren aangezien deze alleen de aan het oorspronkelijke voorstel ten grondslag liggende ideeën verduidelijken.

Artikel 11:

- Afgezien van de eerder beschreven wijziging in de regeling voor het toezicht op de naleving, zijn in artikel 11 alleen redactionele wijzigingen aangebracht. De uitbreiding van de in lid 2, tweede streepje, bedoelde inspectie heeft een wijziging in de formulering tot gevolg gehad: naast "onnauwkeurigheden" in de meegedeelde informatie zijn nu ook "andere redenen om aan te nemen dat het schip niet aan de richtlijn voldoet" vermeld. De Commissie is het eens met de in artikel 11 aangebrachte wijzigingen en is van mening dat het artikel daardoor duidelijker is geworden.

Artikel 12:

- De Commissie heeft besloten het bepaalde in artikel 12, lid 1, onder g), te schrappen; daarin was voorzien in een passende schadeloosstelling voor de eigenaars van schepen die aan de richtlijn hebben voldaan, maar vanwege ontoereikende havenontvangstfaciliteiten onnodig oponthoud hebben ondervonden. Als reden hiervoor is opgegeven dat op basis van de bestaande juridische procedures hoe dan ook een schadeloosstelling voor schepen kan worden verkregen en dat deze bepaling dus overbodig was. De Commissie is van oordeel dat deze bepaling een garantie was voor schepen en scheepseigenaars en dus een belangrijke factor in de totstandkoming van een goed evenwicht tussen de rechten en verplichtingen van schepen respectievelijk havens waarin de richtlijn voorziet, en betreurt bijgevolg dat deze bepaling is geschrapt. Zij heeft een verklaring in de notulen van de Raad laten opnemen waarin zij nota neemt van de standpunten van de lidstaten terzake en meedeelt dat zij deze kwestie zal blijven volgen en er zo nodig op zal terugkomen. Op deze wijze heeft de Commissie ervoor gezorgd dat ernstige problemen die zich kunnen voordoen doordat in het kader van deze richtlijn mogelijk te weinig aandacht is besteed aan de behoeften en rechten van schepen in de toekomst kunnen worden aangepakt.

Artikel 14

- De gewijzigde tekst van artikel 14 verwijst naar Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999. Dit besluit is vastgesteld nadat de Commissie haar gewijzigd voorstel had ingediend en de tekst daarvan is dus bijgewerkt om deze in overeenstemming te brengen met de recentste tekst. De Commissie kan deze manier van verwijzing naar Besluit 1999/468/EG accepteren.

Artikel 15:

- De Raad heeft gepreciseerd dat in het kader van de comitéprocedure alleen de definitie uit Marpol 73/78 en niet alle definities moeten kunnen worden gewijzigd. De Raad geeft ook de voorkeur aan het gebruik van de meeromvattende term "IMO-instrumenten" in plaats van "resoluties", teneinde verwijzingen naar in deze richtlijn bedoelde relevante IMO-teksten die zijn bijgewerkt of gewijzigd gemakkelijk te kunnen aanpassen. De Commissie heeft geen bezwaren tegen de wijzigingen in dit artikel.

Artikel 16

- De Raad wilde de termijn voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn verlengen van 18 naar 24 maanden. De Commissie wilde juist een kortere termijn, met name omdat alle lidstaten partijen zijn bij Marpol 73/78 en zijn dus krachtens het internationale recht reeds verplicht zijn voor passende havenontvangstfaciliteiten te zorgen. De Commissie is zich er echter van bewust dat de termijn van 24 maanden ook al een compromis was tussen uiteenlopende verlangens van verschillende lidstaten en verzet zich daar dan ook niet tegen. Evenmin verzet zij zich tegen het schrappen van het derde lid van artikel 16, dat voor een deel een doublure vormde met lid 1 en bovendien voorzag in een kennisgevingsprocedure die veel bureaucratische rompslomp met zich mee had kunnen brengen.

Bijlagen I & II:

- De Raad heeft een aantal wijzigingen in de bijlagen bij de richtlijn aangebracht. Met deze wijzigingen wordt uitsluitend beoogd de oorspronkelijke bedoeling van het voorstel van de Commissie te verduidelijken en de bijlagen gebruikersvriendelijker te maken. Wat bijlage II betreft, moeten de wijzigingen in de mee te delen informatie ervoor zorgen dat de haven over het vereiste minimum aan gegevens beschikt om naar behoren toezicht te kunnen houden op de toepassing van de richtlijn. De Commissie verklaart zich akkoord met alle wijzigingen in de bijlagen, aangezien deze meer duidelijkheid scheppen en de basisprincipes van haar oorspronkelijk en gewijzigd voorstel onverlet laten.

3.4 Problemen in verband met de comitéprocedure bij de vaststelling van het gemeenschappelijk standpunt:

Zie onder artikel 14

4. Conclusies

De Commissie is van mening dat het gemeenschappelijk standpunt inhoudelijk aanvaardbaar is, aangezien daarin de basisprincipes van het oorspronkelijke voorstel worden gerespecteerd en een aanzienlijke meerwaarde wordt gerealiseerd door de opgenomen verduidelijkingen en bijkomende bepalingen. Voorts is in dit gemeenschappelijk standpunt terdege rekening gehouden met de door het Europees Parlement goedgekeurde amendementen die in het gewijzigd voorstel van de Commissie waren verwerkt.