ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9.

De Commissie is samen met het Nederlandse Raadsvoorzitterschap, en met deelname van tal van stakeholders, begonnen aan de voorbereiding van het Pact van Amsterdam. Het is de bedoeling om in het kader van twaalf thematische partnerschappen driejarige actieplannen voor geïntegreerd beleid voor de grootste stedelijke problemen uit te werken en in de praktijk te brengen. Ze zijn bedoeld als een van de belangrijkste instrumenten om de stedelijke agenda ten uitvoer te leggen. Ze zullen meerdere beleidsterreinen omvatten die gevolgen hebben voor stedelijke gebieden in de EU. Voorts is het voor het welslagen van de partnerschappen en van de „EU Urban Agenda Board”, die toezicht zal houden op het proces, van cruciaal belang dat zij nauw samenwerken met stedelijke, lokale en regionale overheden, lidstaten, Europese instellingen (waaronder het CvdR) en plaatselijke belanghebbende partijen. Het CvdR pleit ervoor dat de aandacht geconcentreerd wordt op een beperkt aantal belangrijke beleidsterreinen waarop tastbare resultaten behaald kunnen worden en de meerwaarde van de stedelijke agenda van de EU aangetoond kan worden. De twaalf omschreven thema’s vormen geen definitieve lijst. Er kunnen ook partnerschappen gevormd worden voor andere thema’s die een geïntegreerde beleidsaanpak vergen, zoals aandacht voor de culturele en toeristische dimensie in de stadsontwikkeling, nieuwe, inclusieve vormen van participatie, innovatie en „slimme steden”. Een algehele beoordeling van de thema’s zal echter pas mogelijk zijn als de partnerschappen gestalte hebben gekregen, omdat dan pas duidelijk wordt of en hoe voor de Europese Unie zulke centrale thema’s als jeugdwerkloosheid verankerd zijn. Het valt toe te juichen dat vier partnerschappen („luchtkwaliteit”, „woningbouw”, „armoede in steden” en „migratie en integratie van vluchtelingen”) al op proef met hun werkzaamheden zijn begonnen. Voor het verdere verloop van de partnerschappen is het cruciaal dat van meet af aan wordt uitgegaan van een in hoge mate bindend karakter, bijvoorbeeld in de vorm van halfjaarlijkse verslagen aan de Commissie, de Raad, het Parlement en het CvdR. Het CvdR wijst erop dat de thematische partnerschappen ook een bijdrage kunnen leveren aan de uitwerking van toekomstige EU-wetgeving en de herziening van vigerende EU-wetgeving. Wat betreft de financiering van de deelname aan de thematische partnerschappen, die uit ca. 15 partners zullen bestaan, heeft Nederland reeds 50 000 EUR uitgetrokken om elk partnerschap te ondersteunen. Het CvdR roept de Commissie dan ook op na te gaan of het mogelijk is financiële steun voor technische bijstand te verlenen om het geïnteresseerde lokale overheden gemakkelijker te maken partner te worden.
56.

Verder is het belangrijk dat er meer inzicht komt in de mariene omgeving en ecologie en dat er op dit gebied meer controle en onderzoek wordt verricht, zodat er een uitgebreider pakket gegevens ter beschikking komt dan momenteel het geval is. In dit verband moeten er ook uitvoerigere milieu-effectbeoordelingen worden verricht, uitgaande van een ecosysteemgerichte benadering waarbij de in deze regio’s bestaande biodiversiteit in aanmerking wordt genomen en de mogelijke effecten van installaties op het mariene milieu gekwantificeerd worden.
56.

Het EBI geeft de burger een instrument dat hem in staat stelt om actief deel te nemen aan de Europese beleidsvoering; het zou dan ook niet door EU-instellingen geïnitieerd moeten worden. Het CvdR is zich echter wel bewust van zijn eigen rol en verantwoordelijkheden en merkt in dit verband op dat zijn bureau heeft besloten (2) dat het CvdR aan Europese burgerinitiatieven kan meewerken. Het herhaalt dat het gaarne bereid is om EBI's die onder de bevoegdheidsterreinen van het CvdR vallen en die politiek relevant worden geacht te ondersteunen, waarbij gedacht kan worden aan: hulp aan de Europese Commissie bij het toetsen van voorgestelde EBI's op hun lokale/regionale belang en subsidiariteit; optreden als gastheer voor EBI-gerelateerde bijeenkomsten; ondersteuning van decentrale communicatieactiviteiten over EBI's; het eventuele opstellen van initiatiefadviezen over het thema van een EBI; actieve deelname aan de EP-hoorzittingen en de politieke follow-up; ondersteuning van de tenuitvoerlegging van succesvolle EBI's en eventueel van de wetgeving in reactie daarop.
12.

Het pakket aanbevelingen en goede praktijken dat de Commissie als kwaliteitskader voorstelt, en ten aanzien waarvan ze aanbeveelt dat ze op vrijwillige basis worden overgenomen, verwijst naar geen enkele specifieke rechtsgrondslag in de verdragen en vormt een sui generis-rechtsmiddel dat in de Verdragen ook niet expliciet is opgenomen. Met deze handelwijze van de Commissie is het voor het Europees Parlement niet mogelijk om zich hierover op nuttige wijze uit te spreken. Dat neemt niet weg dat het Commissievoorstel past binnen het kader van de gedeelde bevoegdheden tussen de EU en de lidstaten op het gebied van het sociaal beleid zoals die in de artikelen 151 en 153 VWEU zijn omschreven en dat de uitwisseling van ervaringen en voorbeelden van succesvolle praktijken op EU-niveau een duidelijke meerwaarde heeft. Het voorstel voldoet dan ook aan de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.
De klassieke EU-benadering gaat ervan uit dat onze regio’s, steden en gemeenten bevolkt zijn door EU-burgers en non-discriminatie focust zich dan op de rechten van de burgers van andere lidstaten maar de sociologische werkelijkheid, zeker in grote steden, is uiteraard veel complexer. Maatschappelijke integratie kan alleen bereikt worden via vormen van representatie- en participatiedemocratie, met behoud van de historisch-culturele roeping van het grondgebied als basis voor goed samenleven. Wil men dus alle inwoners betrekken, dan moet men ook de definitie van „citizenship” verbreden (zie RvE in zijn „White Paper on Intercultural Dialogue” (2008): „Citizenship in the widest sense, is a right and indeed a responsibility to participate in the cultural, social and economic life and in public affairs of the community together with others”); dezelfde lijn spreekt professor Antonio Papisca over de „Nova Civitas”.
38.

Het herstel na een ramp kan vele jaren in beslag nemen, en om een en ander vlot te doen verlopen zijn verzekeringen van groot belang. Publiek-private partnerschappen kunnen in dit verband van waarde zijn en moeten worden aangemoedigd. Particuliere verzekeringen kunnen ertoe bijdragen dat de overheidsfinanciën gezond blijven en kunnen een positieve rol spelen een rol in rampenrisicobeheer. Ook kunnen zij de economische impact verzachten en het herstel sneller doen verlopen. Bovendien kan een goed doordacht verzekeringsbeleid risicogedrag ontmoedigen en ertoe leiden dat mensen zich bewuster worden van de risico’s. Er moeten duidelijke afspraken worden gemaakt over de terreinen waarop publiek-private partnerschappen kunnen optreden en over hun doelstellingen.
39.

Het CvdR is ingenomen met de constructieve dialoog die heeft plaatsgevonden in het kader van „Licenties voor Europa”, vooral over de behoefte en de procedures om het Europees cinematografisch erfgoed te digitaliseren, restaureren en toegankelijk te maken voor de burgers. Dit zou moeten gebeuren op onderling verbonden platforms, zodat de erfgoedinstellingen de in hun archieven opgeslagen werken kunnen vrijgeven terwijl de rechthebbenden een rechtvaardig deel van de inkomsten krijgen.
8.

In de effectbeoordeling (2) bij het voorstel wordt nader ingegaan op de regelingen die thans in sommige lidstaten bestaan. Het feit dat de Europese markt voor investeringen in langetermijnactiva momenteel versnipperd is, is enerzijds een reden om ELTIF's in te voeren, maar anderzijds een belemmering voor een efficiënte implementatie van de ELTIF's. De ELTIF's moeten zorgen voor een evenwicht tussen het aantrekken en genereren van de vraag naar langetermijninvesteringen en het waarborgen van voldoende keuzevrijheid voor investeerders. (ELTIF's ter bevordering van grensoverschrijdende langetermijninvesteringen).
59.

Het CvdR is een voorstander van samenwerking van lokale en regionale overheden en hun partners met vrijwilligersorganisaties, om waardevolle schoonmaakinitiatieven meer zichtbaarheid te geven. Terwijl strandschoonmaakdagen, vuilnisbakken op het strand en afvalinzameling op het strand slechts een fractie van het afval inzamelen, helpen zij wel om lokale gemeenschappen bewuster te maken van het probleem. Ook kan worden gedacht aan campagnes van de visserijsector, om op rustdagen afval op te vissen uit zee, en de mogelijkheid voor vissersboten om zich van hun afval te ontdoen in de dichtstbijzijnde haven in plaats van de thuishaven. In dit verband is het CvdR ingenomen met het voornemen van de Europese Commissie om in 2014 in heel Europa een „schoonmaakdag” te houden en biedt het zijn medewerking aan dit initiatief aan.
6.

Het CvdR wijst op de paradox waar de EU mee kampt: aan de ene kant is er een grote afhankelijkheid van ingevoerde visserij- en aquacultuurproducten (circa 60% van de totale consumptie) om aan de vraag van de consumenten in de EU te voldoen, aan de andere kant is er de dringende noodzaak om de maximale duurzame opbrengst van de visbestanden in de EU te respecteren ten einde de levensvatbaarheid voor toekomstige generaties veilig te stellen. Er wordt in dit verband aan herinnerd dat de aquacultuur bijdraagt aan de levering van producten die gelijkwaardig zijn aan die van de visserij, maar dat hierbij duurzame kweekmethoden worden gehanteerd, zodat de instandhouding van de visbestanden niet in gevaar wordt gebracht. Door een hoog werkgelegenheidsniveau te waarborgen fungeert de aquacultuur bovendien als een echte sociale schokdemper in perioden van crisis.
8.

Het is goed dat de Commissie inziet dat een duidelijk op de Roma en hun specifieke behoeften gerichte aanpak die diep is verankerd in een algemene strategie ter bestrijding van armoede en uitsluiting, niet alleen verenigbaar is met het beginsel van non-discriminatie op zowel nationaal als EU-niveau, maar in feite ook de enige manier is om dit specifieke probleem het hoofd te bieden.
3.

Het is goed dat er gesprekken zijn begonnen over versoepeling van de visumplicht, hetgeen er toe moet leiden dat Moldavische burgers zonder visum kunnen afreizen naar het Schengen-gebied. In dat verband is het buitengewoon zinvol dat Roemenië en Moldavië een verdrag hebben getekend over het kleine grensverkeer tussen beide landen. Dankzij dit verdrag, dat in maart 2010 in werking is getreden, mogen Moldavische burgers die binnen een strook van 50 km van de Moldavisch-Roemeense grens wonen, in Roemenië binnen dezelfde afstand vrij reizen. Het is positief dat dit het intermenselijk contact, maar ook de betrekkingen tussen lokale overheden langs de EU-buitengrens met Moldavië zal helpen versterken. Bovendien is het een belangrijke stap vooruit in de strijd tegen de administratieve belemmeringen voor de ontwikkeling van grensoverschrijdende partnerschappen.
3.

Het is verheugd over de talrijke initiatieven die de EU op het gebied van stedelijk beleid heeft onplooid en over de EU-financiering die al voor een groot aantal stedelijke initiatieven ondersteuning heeft geboden. Daarom is het zaak dat er verder wordt gegaan dan het Groenboek en dat de politieke reikwijdte van het stedelijke mobiliteitsbeleid wordt vergroot. Gezien de mogelijke voordelen die een verbeterde duurzame mobiliteit in stedelijke en grootstedelijke gebieden met zich meebrengt voor zowel het concurrentievermogen, de vermindering van de CO2-uitstoot, de verminderde afhankelijkheid van fossiele brandstoffen en voor de levenskwaliteit van de EU-burgers in stedelijke gebieden, is het wenselijk dat de EU zich op dit terrein meer inspanningen getroost. Er is een coherente agenda nodig en de EU dient een expliciete rol te spelen, teneinde te voorkomen dat uit hoofde van het subsidiariteitsbeginsel op de rem wordt getrapt.
1.

Op grond van EEG-Verordening nr. 1408/71 wordt onder „grensarbeider” verstaan iedere werknemer of zelfstandige die werkzaam is op het grondgebied van een lidstaat en woont op het grondgebied van een andere lidstaat, waarnaar hij in beginsel dagelijks of ten minste eenmaal per week terugkeert.
8.

Bovendien moet de subsidiabiliteitsperiode verlengd worden tot juni 2026; er zijn geen middelen voorzien om de gevolgen van de brexit vanaf 2023 te verzachten, en de Europese solidariteit mag niet beperkt blijven tot 2021 en 2022. — Het CvdR wijst erop dat de in de reserve voorziene subsidiabiliteitsperiode helemaal niet is afgestemd op de duur van de overgangsperiode voor de visserijsector. Van een passende ondersteuning van de visserij kan alleen sprake zijn als de subsidiabiliteitsperiode wordt verlengd tot juni 2026. Complementariteit met het EFMZVA is weliswaar onontbeerlijk, maar het EFMZVA is en blijft het structuurinstrument om het gemeenschappelijk visserijbeleid ten uitvoer te leggen, waarin geen rekening kan worden gehouden met de asymmetrische territoriale gevolgen van de brexit. — Wat betreft de uitrol van een permanente controle-infrastructuur merkt het CvdR op dat het vanwege de huidige gezondheidssituatie in verband met COVID-19 niet mogelijk is om de werkelijke stromen te meten en de investeringen onmiddellijk te doen. — Bepaalde maatregelen of investeringen kunnen een dusdanige voorbereidings- of uitvoeringstermijn vergen dat vastleggingen en betalingen vóór 31 december 2022 niet haalbaar zijn. In dit verband moet niet alleen worden gedacht aan openbare aanbestedingsprocedures maar ook aan procedures die moeten waarborgen dat de maatregelen of investeringen in overeenstemming zijn met de vigerende nationale of EU-regels (milieueffectbeoordelingen, stedenbouwkundige vergunningen, inspraakprocedures, procedures voor het melden van staatssteun enz.). — Het CvdR benadrukt dat de gevolgen van de brexit in de EU van regio tot regio verschillen en is dan ook zeer verheugd dat de lidstaten speelruimte krijgen om maatregelen uit te werken die zo veel mogelijk aansluiten bij de behoeften. Voor zowel de industrie, het toerisme, het vervoer, onderzoek en innovatie als de landbouw- en agrovoedingssector moeten, afhankelijk van de lokale en regionale behoeften, maatregelen ontwikkeld kunnen worden. Ter wille van een goed begrip en een correcte uitvoering moet in de verordening expliciet worden aangegeven dat de reserve op allerlei verschillende terreinen kan worden ingezet.
40.

Het CvdR zet zich in om de bijdrage en de rol van het spoor in het openbaar vervoer te versterken en het aantrekkelijker te maken, zowel in economisch als in sociaal opzicht. Naast het bevorderen van de klimaatneutraliteit van de spoorwegen moet met het oog op de komende generatiekloof en de veranderingen in de beroepen in het spoorvervoer ook de aantrekkelijkheid van het werken in deze sector worden vergroot en benadrukt. Het CvdR wil daarom met name: — de lidstaten en regionale overheden oproepen om de opleiding voor beroepen in het spoorwegvervoer te bevorderen en in het hoger onderwijs afdelingen of cursussen voor zulke opleidingen op te zetten die aansluiten bij de eisen van de markt, met name op het gebied van engineering, automatisering, seinwezen en andere vakgebieden; — de spoorwegondernemingen aanmoedigen om aanvullende opleidingen aan te bieden om werken in de spoorwegsector aantrekkelijker te maken; — aanbevelen dat de spoorwegondernemingen en onderwijsinstellingen, met steun van de regionale overheden en de lidstaten, wedstrijden organiseren voor leerlingen om hun kennis van de spoorwegen te testen; — de Europese Commissie oproepen om het #DiscoverEU-programma te handhaven en uit te breiden. Het CvdR stelt ook voor een gezamenlijk initiatief in het leven te roepen om dit programma aan de spoorwegsector te koppelen. Dat initiatief zou de Interrail-reizen van jongeren moeten combineren met een programma van evenementen in steden en regio’s, waarbij de nadruk ligt op lokale stations als culturele locaties of gespecialiseerde excursies waarbij jongeren meer over het spoor kunnen leren; — toejuichen dat de spoorwegsector deelneemt aan het internationale kunstfestival Europalia 2021, dat als thema de invloed van het spoor op de kunst heeft, alsook het belang van het spoor als katalysator van veranderingen.
2. Het deel van de financiële middelen voor het ESF+-onderdeel onder gedeeld beheer in het kader van de doelstelling investeren in groei en werkgelegenheid bedraagt 100 000 000 000 EUR in lopende prijzen of 88 646 194 590 EUR in prijzen van 2018, waarvan 200 000 000 EUR in lopende prijzen of 175 000 000 EUR in prijzen van 2018 wordt toegewezen voor de in artikel 23, onder i), bedoelde transnationale samenwerking ter ondersteuning van innovatieve oplossingen en 400 000 000 EUR in lopende prijzen of 376 928 934 EUR in prijzen van 2018 als aanvullende financiering voor de in artikel 349 VWEU bedoelde ultraperifere gebieden en de regio’s van NUTS-niveau 2 die voldoen aan de criteria van artikel 2 van Protocol nr. 6 bij de Akte van Toetreding van 1994.

2. Het deel van de financiële middelen voor het ESF+-onderdeel onder gedeeld beheer in het kader van de doelstelling investeren in groei en werkgelegenheid bedraagt 100 000 000 000 EUR in lopende prijzen of 88 646 194 590 EUR in prijzen van 2018, waarvan 200 000 000 EUR in lopende prijzen of 175 000 000 EUR in prijzen van 2018 wordt toegewezen voor de in artikel 23, onder i), bedoelde transnationale samenwerking ter ondersteuning van innovatieve oplossingen. Met het oog op de versterking van de economische, sociale en territoriale samenhang moet bij de verdeling van de financiële middelen bijzondere aandacht uitgaan naar de minst ontwikkelde regio’s alsook naar de regio’s als bedoeld in artikel 174, derde alinea, VWEU. Daarnaast wordt 400 000 000 EUR in lopende prijzen of 376 928 934 EUR in prijzen van 2018 als aanvullende financiering gebruikt voor de in artikel 349 VWEU bedoelde ultraperifere gebieden en de regio’s van NUTS-niveau 2 die voldoen aan de criteria van artikel 2 van Protocol nr. 6 bij de Akte van Toetreding van 1994.
Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het programma Digitaal Europa voor de periode 2021-2027

COM(2018) 434 final

Alleen in het Engels beschikbaar werkdocument van de diensten van de Commissie — Executive Summary Of The Impact Assessment Accompanying the document Proposal for a Regulation of the European Parliament and of the Council establishing the Digital Europe programme

SWD(2018) 306 final

Alleen in het Engels beschikbaar werkdocument van de diensten van de Commissie — Impact Assessment Accompanying the document Proposal for a Regulation of the European Parliament and of the Council establishing the Digital Europe programme for the period 2021-2027

SWD(2018) 305 final
12.

Het Comité betreurt daarom het voorstel van de Commissie dat hervormingsverbintenissen en financiële prikkels door de Commissie en de nationale overheden bilateraal moeten worden overeengekomen en uitgevoerd in het kader van het Europees Semester zonder dat de lokale en regionale overheden daarbij formeel hoeven te worden betrokken, afhankelijk van de bevoegdheidsverdeling in de lidstaten. Het risico is namelijk reëel dat de voorgestelde aanpak zal leiden tot een aantasting van die bevoegdheidsverdeling en tot schending van het beginsel van subsidiariteit of lokale of regionale autonomie zoals gedefinieerd in het desbetreffende handvest van de Raad van Europa. In de door de Commissie in mei 2017 gepubliceerde discussienota over de verdieping van de EMU wordt bijvoorbeeld onder meer verwezen naar de voorstellen om overeenstemming te bereiken over bindende normen om de kwaliteit van overheidsuitgaven te meten. Het toezicht op de naleving van die normen via bestaande scoreboards zou in het Europees Semester worden geïntegreerd. Als de toegang tot EU-fondsen afhankelijk wordt gemaakt van een bepaald niveau van naleving van deze normen, zou dat betekenen dat de EU haar benadering en beleidskoers oplegt op beleidsgebieden die vallen onder de gedeelde bevoegdheden van de Unie en de lagere bestuursniveaus, wat een inbreuk op het subsidiariteitsbeginsel zou vormen.
5.

Het CvdR maakt zich ernstige zorgen over de gevolgen van de brexit voor het burgerschap, en is dan ook van mening dat het absoluut noodzakelijk is dat de rechten van de Europese burgers en hun gezinnen die in het Verenigd Koninkrijk wonen, en, op basis van wederkerigheid, de rechten van Britse onderdanen die in een andere EU- lidstaat wonen, met de nodige duidelijkheid en volledige inachtneming van de rechtszekerheid zullen worden gewaarborgd, en dat dit de komende jaren een speciaal aandachtspunt blijft. Hiervoor is het met name noodzakelijk dat de toekomstige overeenkomst de nodige garanties biedt, die doeltreffend, niet-discriminerend en zo breed mogelijk moeten zijn om de rechten van burgers te eerbiedigen, met inbegrip van het recht op permanent verblijf van EU-burgers in het Verenigd Koninkrijk en van Britse burgers in de EU. Het spreekt voor zich dat, in het belang van een billijke oplossing, deze rechten op basis van wederkerigheid gewaarborgd moeten zijn.
Het streven naar vereenvoudiging van de openbare aanbestedingen voor schone voertuigen is alvast een pluspunt, maar het is de vraag hoe het voorstel van de Commissie om per lidstaat procentuele doelstellingen vast te stellen voor de aanschaf van schone voertuigen, in wetgeving zal worden omgezet en gehandhaafd. In veel lidstaten exploiteren lokale en regionale overheden de meeste vormen van openbaar vervoer en heeft de staat niets te zeggen over welke voertuigen lokale en regionale overheden moeten kopen, leasen, huren of contracteren.

Als pioniergebruikers zijn lokale en regionale overheden belangrijke actoren in de bevordering van schone technologie in de vervoerssector, al moet er tegelijkertijd op worden gewezen dat de voor het openbaar vervoer gecreëerde infrastructuur doorgaans niet geschikt is voor het verkeer van particuliere personenwagens en er daarom niet meteen overloopeffecten kunnen worden verwacht. De financiering van de transitie naar schoon vervoer moet worden gewaarborgd. De door de Europese Unie beschikbaar gestelde financiële middelen volstaan niet om de ambitieuze maatregelen voor de meest verlieslatende openbaarvervoersystemen te bekostigen. De Commissie wordt daarom verzocht met voorstellen voor andere financieringsmogelijkheden te komen waarbij verder wordt gekeken dan naar het gebruik van financieringsinstrumenten, omdat deze vanwege de negatieve rendementsvooruitzichten doorgaans geen zoden aan de dijk zetten.
„getuigschrift van hoger onderwijs”, een door een bevoegde instantie afgegeven diploma, certificaat of andere opleidingstitel waaruit blijkt dat de houder met succes een postsecundair hogeronderwijsprogramma of evenwaardig tertiaironderwijsprogramma heeft gevolgd, bestaande uit een reeks cursussen die worden aangeboden door een onderwijsinstelling die in de staat waarin zij is gevestigd, wordt erkend als hogeronderwijsinstelling of evenwaardige tertiaironderwijsinstelling, waar de studie die ervoor gevolgd moet worden ten minste drie jaar duurt en conform de nationale wetgeving overeenstemt met ten minste ISCED 2011 niveau 6 of met EKK niveau 6;

„getuigschrift van hoger onderwijs”, een door een bevoegde instantie afgegeven diploma, certificaat of andere opleidingstitel waaruit blijkt dat de houder met succes een postsecundair hogeronderwijsprogramma of evenwaardig tertiaironderwijsprogramma heeft gevolgd, bestaande uit een reeks cursussen die worden aangeboden door een onderwijsinstelling die in de staat waarin zij is gevestigd, wordt erkend als hogeronderwijsinstelling of evenwaardige tertiaironderwijsinstelling, waar de studie die ervoor gevolgd moet worden ten minste drie jaar duurt en conform de nationale wetgeving overeenstemt met ten minste ISCED 2011 niveau 6 of met EKK niveau 6; in het geval van personen met een vluchtelingenstatus of personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, die op het grondgebied van de EU verblijven en niet in het bezit zijn van de vereiste documenten om hun kwalificaties te bewijzen, voorzien de lidstaten in passende aanvullende procedures om hun opleidingsniveau en vaardigheden vast te stellen;