Nr. C 318/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
2. Bijgevolg stemt het Comité met dit voorstel voor 
een besluit in, doch het plaatst hierbij wel de volgende 
kanttekeningen: 
2.1. Op de eerste plaats is het jammer, dat Oostenrijk 
tot dusver niet heeft besloten om zich bij de overeen­
komst aan te sluiten. In zijn advies van 23 maart 1988 (l) 
heeft het Comité op het belang en de noodzaak van 
deelneming door Oostenrijk, Zwitserland en Joegosla­
vië aan het EG-transitovervoer gewezen. Het Comité 
verzoekt daarom de Commissie al het mogelijke te doen 
om Oostenrijk ertoe te brengen, zich alsnog bij de 
overeenkomst aan te sluiten. 
2.2. In verband met het protocol betreffende de toe­
passing van artikel 3, lid 2, b), op het grondgebied van 
de Europese Economische Gemeenschap zou het Comité 
het toejuichen, wanneer het genoemde artikel van de 
overeenkomst zo snel mogelijk toepassing vindt. 
(•) PB nr. C 134 van 24. 5. 1988, blz. 19. 
Gedaan te Brussel, 28 september 1988. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. (Paragraaf A.l van het Commissiedocument) 
Bij het lezen van het eerste van de algemene punten in 
de toelichting doen zich direct al twee vragen voor: 
1. Voor welke landen van de Gemeenschap geldt 
de richtlijn? 
(') PB nr. C 120 van 7. 5. 1988, blz. 7. 2.3. Het Comité meent artikel 2, lid 1, sub a); tweede 
alinea, zodanig te mogen interpreteren dat ook contai­
ners die weliswaar toebehoren aan ondernemers buiten 
het gebied van de verdragsluitende landen onder de 
liberaliseringsmaatregelen zullen vallen, op voorwaarde 
evenwel dat de maximumafmetingen van de afneembare 
laadbakken of containers de krachtens de bestaande 
EG-voorschriften geldende maximumafmetingen niet 
overschrijden. 
2.4. Helaas moet worden vastgesteld dat deze over­
eenkomst geheel voorbijgaat aan het vervoer via de 
binnenwateren zoals bedoeld in richtlijn 82/603/EEG 
en86/544/EEG(2). 
(2) Richtlijn van de Raad van 28 juli 1982, resp. van 10 november 
1986 tot wijziging van richtlijn 75/130/EEG houdende vast­
stelling van gemeenschappelijke voorschriften voor bepaalde 
vormen van gecombineerd vervoer van goederen tussen de 
lid-staten (PB nr. L 247 van 23. 8. 1982, blz. 6, en PB nr. 
L 320 van 15. 11. 1986, blz. 33). 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
2. Is er inderdaad nu al behoefte aan erkenning 
van eikaars nationale vaarbewijzen? 
Ad vraag 1: Hoewel nergens vermeld, kan men uit de 
tekst wel vaststellen dat deze richtlijn alleen geldt voor 
die landen, waarvoor ook document COM(88) 111 def. 
(sanering van de binnenvloot) geldt. Wanneer dit zo 
mocht zijn, dan dient men dat in het ontwerp op te 
nemen en de desbetreffende landen (Frankrijk, Duits­
land, Nederland, België en Luxemburg) met name te 
noemen. Advies over het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de wederzijdse erkenning van 
nationale vaarbewijzen voor het besturen van schepen in het beroepsgoederenvervoer over 
de binnenwateren (*) 
(88/C 318/08) 
De Raad van de Europese Gemeenschappen heeft op 5 mei 1988 besloten, overeenkomstig 
de bepalingen van artikel 75 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische 
Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde 
voorstel. 
De Afdeling voor vervoer en communicatie, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 14 september 1988 goedgekeurd. Rapporteur 
was de heer Tukker. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 258e zitting (vergadering van 28 sep­
tember 1988) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
12. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 318/19 
Ad vraag 2: Deze vraag wordt in de volgende artikelen 
behandeld. 
1.2. (Paragraaf A.2) 
Het voor de Rijn en enkele zijrivieren (Neckar, Main 
en Moezel) geldende Rijnpatent is slechts geldig voor 
het gedeelte tussen Basel en het Spijkse Veer, dus niet 
voor het Nederlandse gedeelte van de Rijn, nl. Lek en 
Waal. 
Dit is des te verwonderlijker, daar de vrije Rijnvaart, 
vastgelegd in de Akte van Mannheim van 1868, geldt 
van Basel tot in zee. Een eerste taak van de Commissie 
zou dus kunnen zijn de Centrale Rijnvaartcommissie te 
Straatsburg te verzoeken, stappen te ondernemen om 
het Rijnschipperspatent geldig te doen verklaren tot aan 
zee. Aangezien het patent al uitgeschreven staat tot aan 
zee, ligt daar geen probleem. De Nederlandse regering 
zal misschien moeilijkheden maken. 
1.3. (Paragraaf A.3, AA) 
Ter verduidelijking van de huidige situatie is in bijlage I 
bij dit rapport een inventaris opgenomen van de be­
staande vaarbewijzen en hun geldigheid. 
Daaruit blijkt zonneklaar dat er nog een zeer verwarde 
toestand heerst en dat alleen Duitsland en Frankrijk 
hun systeem van vaarbewijzen of patenten geregeld 
hebben. 
In Nederland bestaat wel een vaarbewijs, maar dat is 
(nog) niet verplicht, en in België en Luxemburg heeft 
men niets nodig. 
1.4. (Paragraaf A.5, A.6) 
Rebus sic stantibus doet zich de vraag voor of het 
wel opportuun is, nu al te streven naar erkenning van 
vaarbewijzen die nog geen rechtskracht hebben of ge­
heel niet bestaan. 
Veeleer dient de Commissie ernaar te streven dat daar 
waar hiaten zijn, deze worden opgevuld en dat de 
betreffende lid-staten erop wordt gewezen zo snel moge­
lijk vaarbewijzen in te voeren. Misschien is het goed 
dat de Commissie daarvoor een tijdslimiet stelt. Eenslui­
dendheid van eisen en voorschriften moet daarbij wor-
Gedaan te Brussel, 28 september 1988. den nagestreefd. Daarbij is het van belang dat men eerst 
de criteria vaststelt waaraan de vaarbewijzen moeten 
voldoen (b.v. aanpassen aan het Rijnschipperspatent). 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. (Paragraaf BA) 
Bij het vaststellen van de eisen voor het verkrijgen van 
een vaarbewijs dient men erop toe te zien dat die liggen 
op het niveau van het Rijnschipperspatent. 
3. Richtlijn 
3.1. (Artikel 3, lid 5) 
60 moet zijn 55. 
3.2. (Artikel 3, lid 6) 
„Behoudens raadpleging van de Commissie enz." te 
vervangen door « Onder voorbehoud van toestemming 
van de Commissie enz.". 
Aan het slot van lid 6 nog toevoegen: 
„Deze andere binnenwateren zijn: Elbe, Weser en 
Donau". 
33. (Artikel 4) 
„Beroepsgoederenvervoer" te veranderen in „goederen­
vervoer". 
Na „over de binnenwateren" toe te voegen: „met uit­
zondering van de vaarwegen waarop het Rijn­
schipperspatent geldt". 
4. Bijlage 
In de titel „beroeps" schrappen. 
De tekst uitbreiden. Zie tekst bijlage van dit rapport. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alfons MARGOT 
Nr. C 318/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 12. 88 
BIJLAGE 
Lijst van de nationale en internationale vaarbewijzen voor het besturen van schepen in het 
goederenvervoer over de binnenwateren 
Rijnvaart 
Rijnschipperspatent 
Geldig op de Rijn en de zijrivieren Neckar, Main en Moezel van Basel tot het Spijkse Veer (bij de Duits-
Nederlandse grens). 
Dit patent is verplicht voor schepen met meer dan 150 ton laadvermogen of 50 m3 waterverplaatsing. 
Niet geldig op Elbe, Weser en Donau. 
Duitsland 
Scbifferpatent {Binnenschifferpatentverordnung, 7 december 1981) 
Verplicht op de Duitse rivieren en kanalen, wanneer men geen Rijnpatent heeft. Wanneer men wel een 
Rijnpatent heeft, heeft men geen Scbifferpatent nodig. 
Voor Elbe, Weser en Donau heeft men altijd nog een extra Streckenpatent nodig. 
Nederland 
Kent een zgn. „vaarbewijs". 
Dit document is echter nog niet verplicht, daar de betreffende wet nog niet van kracht is. 
België 
Niets. 
Luxemburg 
Niets. 
Frankrijk 
CAT. A.: 
Op alle binnenwateren voor schepen tot 55 m lengte en/of 11,4 m breedte. 
CAT. C.P.: 
Voor schepen, duwconvooien en gekoppelde schepen langer dan 55 m of breder dan 11,40 m. 
Op de Seine tussen Rouen en Le Havre is bijzondere kennis vereist of men moet een loods aan boord nemen.