Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de "Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio's betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004)"

(2000/C 51/12)

Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 8 juli 1999 besloten overeenkomstig artikel 23, lid 3, van het Reglement van Orde een vervolg van advies op te stellen over de voornoemde mededeling.

De Afdeling "Werkgelegenheid, sociale zaken, burgerschap", die was belast met de voorbereidende werkzaamheden, heeft haar advies op 12 november 1999 met algemene stemmen goedgekeurd; rapporteur was mevrouw Hassett.

Tijdens zijn 368e zitting van 8 en 9 december 1999 (vergadering van 8 december 1999) heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht, dat met 112 stemmen vóór en zonder stemmen tegen (bij 3 onthoudingen) is goedgekeurd.

1. Inleiding

Op 25 januari 1995 heeft het Economisch en Sociaal Comité een initiatiefadvies goedgekeurd over "Preventie van drugsgebruik"(1) (rapporteur: mevrouw Guillaume), waarin het onder andere ingaat op het Actieplan inzake drugsbestrijding dat momenteel van kracht is (1995-1999). De in dat kader verrichte werkzaamheden liggen ten grondslag aan dit vervolgadvies.

1.1. De mededeling van de Commissie betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004) bevat:

- een programma met gecoördineerde actie op alle niveaus ter bestrijding van illegaal drugsgebruik;

- een oproep om preventie de hoogste prioriteit toe te kennen;

- voorstellen om de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken op te voeren;

- voorstellen om de illegale aanvoer van drugs terug te dringen;

- een voorstel om de activiteiten in het kader van het Schengen-akkoord op het gebied van illegale drugs en de uitvoering van het EU-actieplan ter bestrijding van georganiseerde misdaad te bundelen; en

- plannen om clausules voor controle op illegale drugs in handels- en ontwikkelingsakkoorden op te nemen.

1.2. In de mededeling worden de volgende vijf algemene doelstellingen genoemd:

- drugsbestrijding moet een hoge mate van prioriteit behouden in het interne en externe optreden van de EU;

- de geïntegreerde en evenwichtige drugsbestrijdingsaanpak van de EU, waarbij de terugdringing van vraag en van aanbod worden gezien als elkaar versterkende factoren, moet worden voortgezet;

- er moeten objectieve, betrouwbare en vergelijkbare gegevens over de drugsproblematiek in de EU worden verzameld;

- de internationale samenwerking moet worden bevorderd;

- benadrukt moet worden dat er toereikende middelen beschikbaar dienen te komen, waarbij preventiebeleid voorop dient te staan.

In de mededeling wordt tevens een aantal nieuwe uitdagingen genoemd, zoals het groeiende succes van synthetische drugs, het verband tussen drugs en stedelijke criminaliteit, en drugsgerelateerde problemen op sociaal, gezondheids- en strafrechtelijk gebied. Voorts wordt benadrukt dat er dringend methodologische instrumenten dienen te worden ontwikkeld om de effectiviteit van Europese beleidsmaatregelen inzake drugsbestrijding systematisch te beoordelen.

1.3. De strijd tegen drugs staat zowel voor de Europese Unie als voor de lidstaten afzonderlijk nog steeds hoog op de politieke agenda. Het vergaren van betrouwbare informatie terzake - over de verspreiding van illegaal drugsgebruik, drugsgerelateerde sterfgevallen, ongelukken, infecties en ziektegevallen, criminaliteit enz.- teneinde een juist beeld te krijgen van de aard en omvang van het probleem, is zoals bekend zeer problematisch. Desondanks blijkt uit het jaarverslag 1998 van het Europees waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EWDD) duidelijk dat Europa niet op haar lauweren mag gaan rusten.

1.4. Sinds het midden van de jaren tachtig hebben de EU-lidstaten en de Europese Gemeenschap gemeenschappelijke maatregelen genomen ter bestrijding van drugsverslaving en drugshandel en ter bevordering van internationale samenwerking op dit gebied. EU-optreden op het terrein van drugsbestrijding, die in principe onder de bevoegdheid valt van de lidstaten, heeft tot doel initiatieven te ondersteunen en te coördineren op gebieden waar de Europese Unie een meerwaarde kan betekenen. Terugdringing van vraag en aanbod evenals internationale samenwerking vormen momenteel de pijlers van de Europese strategie tegen drugs.

1.5. De strijd tegen drugs kan niet los worden gezien van de totstandbrenging van "een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid", die één van de doelstellingen van het Verdrag van Amsterdam is. Het EU-actieplan ter bestrijding van drugs wordt als een prioriteit op het gebied van de volksgezondheid (Titel XIII, art. 152, van het EG-Verdrag), een prioriteit voor samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken (Titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie) en een prioriteit voor internationale samenwerking (Titel V, VEU) beschouwd.

1.6. Alleen op basis van bovengenoemde "objectieve, betrouwbare en vergelijkbare gegevens" over de drugsproblematiek kunnen op Europees niveau doeltreffende maatregelen en strategieën worden geformuleerd. Voor het verzamelen en verstrekken van dergelijke informatie zijn twee organen in het leven geroepen: het EWDD en de Europol-Drugseenheid (EDU). Het EWDD vergaart en verspreidt niet-vertrouwelijke gegevens over drugsmisbruik ter ondersteuning van beleidsontwikkeling. De EDU analyseert en verstrekt gegevens over georganiseerde drugshandel en daarmee verband houdende criminaliteit, ter ondersteuning van politiële operaties. De Commissie wijst ook op de noodzaak van systematische beoordeling, evaluatie en follow-up. Door de werkzaamheden van beide instanties is betere informatie beschikbaar over de aard en omvang van de drugsproblematiek in de Europese Unie.

1.7. De ernst van de problematiek, de internationale dimensie van drugs en de bedreiging die ervan uitgaat voor zowel de ontwikkelingslanden als de industrielanden vereisen intensievere samenwerking.

1.8. Met het oog op de uitbreiding is het tevens van belang de situatie in de kandidaat-lidstaten te onderzoeken. In het jaarverslag 1998 van het EWDD wordt gesteld dat "de meeste Midden- en Oost-Europese landen in toenemende mate problemen ondervinden met de illegale drugshandel en -doorvoer, en te maken hebben met een groei van het lokale drugsgebruik"(2). Structurele EU-bijstand voor drugsbestrijding, bijv. via het meer-landen-programma Phare, is geboden om deze verontrustende ontwikkelingen een halt toe te roepen.

2. Het advies van het Comité uit 1995 over de "Preventie van drugsgebruik"(3)

2.1. In zijn initiatiefadvies van 1995 stelt het Comité dat, ondanks alle inspanningen van de Europese regeringen, waaronder maatregelen ter bestrijding van illegale productie, verkoop en aanbieden van alle soorten drugs, en de omvangrijke middelen die worden ingezet, op het gebied van drugsbestrijding tot dusver niet de gewenste resultaten zijn geboekt. Algemeen werd erkend dat controle en maatregelen m.b.t. de aanbodzijde op zichzelf niet zouden volstaan om het drugsprobleem op te lossen.

2.2. Het Comité is het in het advies eens met het Europese beleid voor coördinatie bij de vervolging van personen die drugs produceren, verhandelen of aanbieden, maar vindt dat er evenveel aandacht moet worden geschonken aan de bevordering van een beleid voor "terugdringing van de vraag". Dit zou het volgende moeten omvatten:

- van voldoende middelen voorziene programma's voor behandeling, rehabilitatie en educatie van potentiële drugsgebruikers;

- educatie- en preventieprogramma's voor groepen van potentiële drugsgebruikers.

2.3. De omvang van de drugsproblematiek vereist weliswaar een Europees preventiebeleid, maar daarnaast stelde het Comité dat er ook een andere opstelling nodig is. Lidstaten mogen niet het risico lopen als "drugsparadijs" te worden beschouwd omdat zij een nieuwe aanpak wagen. Het zou ook niet zo mogen zijn dat regio's, steden, plaatselijke gemeenschappen of scholen voor hun "reputatie" moeten vrezen als zij een actief beleid ter voorkoming van drugsmisbruik voeren. Een gecoördineerde preventieve aanpak zou het probleem naar buiten helpen brengen en zou de burgers helpen hun individuele en collectieve verantwoordelijkheid te onderkennen.

2.4. Naar het oordeel van het Comité zou in de Europese Unie een veel duidelijker en gecoördineerd beleid moeten worden gevoerd.

2.5. Het Comité spreekt in het advies van 1995 de mening uit dat op plaatselijk en regionaal niveau geïntegreerde netwerken van coördinatieteams tot stand dienen te worden gebracht, die zijn samengesteld uit:

- plaatselijke en gemeentelijke instanties;

- medewerkers die een speciale opleiding op het gebied van drugspreventie hebben genoten;

- medisch en paramedisch personeel;

- politiepersoneel;

- onderwijspersoneel;

- werkgevers, arbeidsbureaus;

- ouders;

- gezins-, hulp- en vrijwilligersorganisaties;

- de plaatselijke pers, televisie en radio;

- full-time deskundige coördinators;

- gezondheidsdiensten, plaatselijke instanties, arbeidsbureaus, sociale partners.

2.6. Op nationaal niveau zouden, zo stelt het Comité, coördinatiecentra kunnen worden opgezet die toezicht houden op plaatselijke en regionale coördinatieteams, waar nodig specifieke hulp bieden en voor de uitwisseling van gegevens en gestructureerde actie t.a.v. drugsmisbruik zorgen.

2.7. Het Comité stelde voor dat op Europees niveau de volgende maatregelen kunnen worden genomen:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Het Comité stelt met genoegen vast dat er maatregelen zijn genomen die grotendeels overeenkomen met de suggesties uit het advies van 1995.

3. Algemene opmerkingen

3.1. Het Economisch en Sociaal Comité is zeer ingenomen met het Commissievoorstel voor een nieuw Actieplan inzake drugsbestrijding (2000-2004), en zou met name willen wijzen op de specifieke doelstellingen van het Actieplan op de vijf actieterreinen:

1. Informatie

2. Actie gericht op terugdringing van de vraag

3. Consolidatie van het acquis communautaire

4. Internationale actie

5. Coördinatie, integratie en vereenvoudiging.

3.2. Overeenkomstig de door de SAVVN (Speciale zitting over drugs van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties) in 1998 aangenomen politieke verklaring schaart het Comité zich achter de overeengekomen grondbeginselen: gedeelde verantwoordelijkheid, het integreren van drugsbestrijding in de algemene ontwikkeling, een evenwichtige aanpak bij de terugdringing van vraag en aanbod, naleving van de mensenrechten en ondersteuning van een multilaterale benadering.

3.3. Het Comité sluit zich aan bij de stelling dat in het kader van de terugdringing van de vraag volksgezondheid, onderwijs, opleiding en onderzoek, en instrumenten om sociale uitsluiting tegen te gaan, de hoogste prioriteit worden toegekend, teneinde de twee hoofddoelstellingen

- in vijf jaar tijd het gebruik van illegale drugs door jongeren tot 18 jaar sterk terug te brengen, en

- in vijf jaar tijd het aantal drugsgerelateerde sterfgevallen sterk te verlagen

te bereiken. Deze doelstellingen worden doorgaans nagestreefd met programma's die voor de hele bevolking zijn opgezet en middels mainstream-activiteiten die op de dagelijkse behoeften van de mensen zijn gericht. De gezondheidszorg kan op de evaluatie van de behoeften van bepaalde gemeenschappen worden gebaseerd, onderwijs kan worden verzorgd via de school, specifiek jeugdwerk en gemeenschapsnetwerken, research dient te worden ingekaderd in onderzoeken onder een bredere laag van de bevolking, en opleiding kan worden ingebed in een breder verband van maatregelen ter voorbereiding van de mensen op hun loopbaan.

3.3.1. Het Comité onderschrijft de opvatting van de Commissie dat o.m. een doeltreffende toepassing van nieuwe media, met name Internet, bij implementatie en evaluatie van educatieve preventieprogramma's nuttig kan zijn met het oog op educatie en bewustmaking.

3.4. De Commissie legt grote nadruk op de (semi-)overheidssector. Het Comité merkt echter op basis van ervaring op dat het belangrijk is, ook van de in vele lidstaten bestaande bredere sociale partnerschapsmodellen gebruik te maken. In het voorstel wordt het gebruik onderstreept van volksgezondheids- en onderwijssystemen, waarvoor in hoofdzaak lokale en regionale overheden verantwoordelijkheid dragen, maar daarbij wordt slechts gewezen op het belang van bewustmaking door mensen die in dezelfde situatie zitten, de rol van niet-gouvernementele organisaties en de samenleving zelf. Er wordt vrijwel niet gewezen op reeds bestaande partnerschappen, bijvoorbeeld op het gebied van criminaliteit en wangedrag, economische vooruitgang, verbetering van de volksgezondheid en samenwerking tussen bedrijven en lokale overheden.

3.5. Het beginsel van gedeelde verantwoordelijkheid vraagt om een geïntegreerde en evenwichtige aanpak. Hiertoe dient gebruik te worden gemaakt van de middelen die in het kader van sociale partnerschappen beschikbaar zijn. Het Comité wenst te benadrukken hoe belangrijk het aangaan van partnerschappen, middels een memorandum van overleg, is. Dit kan gaan van preventie op de werkplek tot het stimuleren van samenwerking tussen bijvoorbeeld vervoerders en douane.

3.6. Het is zonder meer zaak dat de met het drugspreventieprogramma 1996-2000 opgedane ervaring bij de tenuitvoerlegging van het voorgestelde actieplan wordt verwerkt. Waar nodig moeten resultaten worden gedeeld, verfijnd en geconcentreerd. Successen worden vaak belicht, maar het is zeker zo belangrijk dat ook mislukkingen worden geëvalueerd. Bij het ontwerpen van nieuwe maatregelen moet lering worden getrokken uit de ervaring. De noodzaak van multidisciplinaire en multidimensionale reacties op lokaal, nationaal en mondiaal niveau wordt hierdoor alleen maar sterker benadrukt.

3.7. Doorgaans wordt voor het eerst met drugs geëxperimenteerd wanneer deze door een bekende worden aangeboden. Daarom is, zoals algemeen erkend, preventie onder leeftijdgenoten en groepen van mensen die in soortgelijke situaties verkeren van groot belang. Jongeren dienen dan ook van begin af aan te worden betrokken bij het opzetten van preventieprogramma's.

3.8. Het verband tussen drugs, alcohol en tabaksproducten is ingewikkeld. Soms blijkt duidelijk dat gebruik van de ene stof gebruik van de andere in de hand werkt. In andere situaties is dit echter niet zo evident, en ook levert de onderling uiteenlopende juridische status van de stoffen een probleem op. Preventieve maatregelen t.a.v. tabak en alcohol kunnen ook helpen voorkomen dat illegale drugs worden uitgeprobeerd. Tevens dient er absoluut op te worden gewezen hoe gevaarlijk het is bepaalde stoffen, bijvoorbeeld drugs en alcohol, te combineren. De strategie dient evenwel niet te worden gericht op de stoffen als zodanig, maar op het identificeren van betrokkenen via bovengenoemde leeftijdsgenoten. Gebruik is vaak in de eerste plaats een kwestie van beschikbaarheid. Het Comité wijst erop dat niet alleen verboden drugs gezondheidsrisico's met zich meebrengen, en dat er in de lidstaten op veel van de nieuwe synthetische drugs nog geen controle is.

3.9. De door de Unie overeengekomen tenuitvoerlegging van de SAVVN-actieprogramma's is onontbeerlijk voor een doeltreffende strategie om de aanvoer terug te dringen. Daarnaast dient de EU internationale samenwerking met betrekking tot drugsbestrijding tot een van de doelstellingen van haar betrekkingen met derde landen te maken. Het Verdrag biedt via het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) overigens mogelijkheden om over een breed front krachtiger extern tegen drugs op te treden.

3.10. Momenteel wordt alom beseft dat illegaal drugsgebruik en -verslaving voor àlle lidstaten een probleem vormt. Naast het instandhouden van controle en het harmoniseren van strafmaatregelen is een dynamisch, Europees preventiebeleid geboden, dat wordt geschraagd door de concrete maatregelen die de Europese Raad genomen wil zien. De nieuwe Verdragsbepalingen bieden mogelijkheden voor de gecoördineerde en brede aanpak die nodig is om zowel vraag als aanbod terug te dringen. Aangezien volgens VN-cijfers 8% van de wereldhandel uit drugshandel bestaat, onderstreept het Comité het belang van een consistent EU-beleid ter bestrijding van drugsproductie en -handel. Op het gebied van zowel justitie als binnenlandse en buitenlandse zaken dient nauwer te worden samengewerkt. Het is belangrijk dat via Europees en nationaal beleid de lokale gemeenschappen een kader wordt geboden om problemen duurzaam op te lossen. Zonder nationaal beleid bestaat veelal het risico dat lokale gemeenschappen emotioneel en subjectief reageren.

3.11. Het Comité juicht het EU-optreden inzake synthetische drugs toe. Dit Gemeenschappelijk Optreden(4) strekt ertoe een mechanisme in te voeren voor snelle uitwisseling van informatie over nieuwe synthetische drugs en de beoordeling van hun risico's, teneinde de controlemaatregelen die in de lidstaten voor psychotrope stoffen gelden ook te kunnen toepassen op nieuwe synthetische drugs.

3.12. De Unie dient een veel duidelijker en gecoördineerder beleid t.a.v. de toetreding te voeren. Er dienen met de toetredingslanden protocollen te worden gesloten waarin hun verplichtingen in verband met het terugdringen van de aanvoer van drugs via hun grondgebied worden omschreven, programma's worden vastgelegd om de vraag naar illegale drugs te verlagen en hun deelname aan internationale acties te verzekeren. Ook controle-overeenkomsten over zgn. uitgangsstoffen (die een belangrijke rol spelen bij de vervaardiging van bijv. amfetamines) moeten hierbij worden betrokken. Het Comité beveelt aan, het acquis op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid grote prioriteit toe te kennen, waaronder het acquis inzake drugsbestrijding.

3.12.1. Tegelijkertijd zouden de kandidaat-lidstaten aangemoedigd moeten worden gebruik te maken van de mogelijkheid betrokken te zijn bij proefprojecten in het kader van de programma's Oisin en Falcone.

3.13. De laatste jaren is dopinggebruik in de sport zeer sterk toegenomen. Doping in de sport betekent in de meeste gevallen niet het gebruiken van illegale drugs, maar het misbruiken van op zich legale stoffen. In de strijd tegen doping zijn een duidelijk en welomschreven wettelijk kader en nauwere internationale samenwerking geboden. Het Comité is dan ook zeer ingenomen met het besluit van de Europese Commissie om op uitnodiging van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) een dialoog met het IOC aan te gaan en deel te nemen aan de oprichting en werking van een internationaal anti-doping-agentschap. Het wordt steeds belangrijker om het vertrouwen, zowel binnen de sportsector als bij het publiek, te herstellen.

3.14. De Commissie wijst op de werkgelegenheidsinitiatieven van de EU en haar onderwijs- en beroepsopleidingsprogramma's. Hoewel deze programma's oorspronkelijk niet zijn opgezet om het drugsprobleem aan te pakken, zijn er een aantal zeer verdienstelijke projecten op touw gezet. Daarom moeten richtsnoeren en maatregelen worden ontwikkeld die vervolgens in de programma's worden opgenomen als instrument om de drugsproblematiek en aanverwante problemen op te lossen. Het Comité is van oordeel dat er meer financiële middelen beschikbaar moeten komen om coördinatie met het oog op terugdringing van de vraag naar drugs te vergemakkelijken.

3.15. In heel Europa is er hard aan drugsbestrijding gewerkt. Het is evenwel duidelijk dat zulks veelal geïsoleerd geschiedde, zonder een samenhangende en systematische beleidsstrategie en vaak op ad hoc-basis. Het Comité betreurt het tekort aan toegewijde jongerenwerkers, met name op straat. Coördinatie op Europees niveau zou het jongerenwerk moeten versterken.

3.16. Het preciezer in kaart brengen van het drugsprobleem is van groot belang. In de Commissiemededeling wordt weinig informatie gegeven over de aard en omvang van het probleem. Een van de grootste tekortkomingen in het Commissiedocument is dat drugsmisbruik vrijwel geheel wordt beschouwd als een stedelijk verschijnsel. Uit onderzoek blijkt namelijk dat het ook in plattelandsgebieden een ernstig probleem vormt, maar dat daar geen adequate infrastructuur bestaat voor een doeltreffende aanpak.

4. Conclusies en aanbevelingen

4.1. De mededeling van de Commissie betreffende een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004) vormt een belangrijke stap op weg naar een brede aanpak. Het stemt echter tot grote bezorgdheid dat de financiële dekking voor de uitvoering van het plan niet is geregeld. Het spreekt namelijk voor zich dat het plan zonder passende financiële middelen niet succesvol ten uitvoer kan worden gelegd. De Commissie moet bij de uitvoering van het actieplan rekening houden met de beschikbare middelen en daarmee voor een evenwichtige benadering zorgen, tussen enerzijds terugdringing van de vraag en anderzijds die van het aanbod, daarbij wel rekening houdend met de eigen verantwoordelijkheden van de lidstaten.

4.2. Het is zonder meer zaak dat de bepalingen van titel VI van het Verdrag van Amsterdam integraal worden uitgevoerd. Daarin wordt nl. gesteld dat drugs, al dan niet met georganiseerde criminaliteit verbonden, in talloze opzichten een gevaar vormen voor de collectieve en de individuele veiligheid. Een en ander is gebaseerd op gedeelde verantwoordelijkheid van de productie-, doorvoer- en consumptielanden. Een van de belangrijkste elementen van dit brede kader is het inzetten van alle gerechtelijke en politionele middelen tegen smokkelaars en criminele organisaties. Het optreden tegen drugs moet beslist worden opgevoerd. Het is onaanvaardbaar dat in de grote Europese steden bepaalde wijken in handen vallen van handelaren die onverbloemd drugs verkopen aan verslaafden, zonder dat de politie hier een stokje voor steekt en de handelaren aanpakt. Voor het vaststellen van minimumvoorschriften inzake criminele activiteiten en strafmaatregelen is betere coördinatie nodig, en daarom dient bijzondere aandacht uit te gaan naar harmonisering van wetgeving en samenwerking tussen politie, douane en justitie. Politie, onderwijsinstellingen en rehabilitatiecentra dienen gezamenlijk een preventief beleid te voeren.

4.3. Het Comité heeft nota genomen van de conclusies van de Europese Raad in Tampere, met name de aanbevelingen m.b.t. de totstandkoming van een ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Ook heeft het Comité kennis genomen van de wijziging van Richtlijn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld, waarover het momenteel een advies opstelt. Bij het opstellen van dit advies over het Actieplan inzake drugsbestrijding is ervan uitgegaan dat de punten die tijdens de Top in Tampere aan de orde zijn geweest, in volgende ESC-adviezen zullen worden behandeld.

4.4. De Commissie wordt verzocht de situatie diepgaander te analyseren. Er zijn behoorlijk wat (onderzoeks)resultaten over drugsgebruik in de lidstaten voorhanden, maar het is tevens nodig om de gevolgen van het gebruik te analyseren en in kaart te brengen. Vaak worden conclusies op een zuiver analytische basis getrokken. Het Comité dringt aan op onderzoek waarin wordt gekeken naar de sociaal-economische factoren die de ontwikkeling van drugsgebruik beïnvloeden. Veelvuldig blijft de feitelijke situatie uit het gezichtsveld. Met behulp van betere analyses en een evaluatie van goede en slechte praktijkvoorbeelden zullen de Unie en haar lidstaten tot een efficiënte strategie kunnen komen.

4.5. Het Comité stelt vast dat er bij drugs zowel aan de vraag- als aanbodzijde steeds meer gebruik wordt gemaakt van het Internet. Daarom roept het Comité de Commissie op, het Actieplan ter bevordering van het veilige gebruik van Internet(5), waarover het Comité in april 1998 een advies heeft uitgebracht(6), ten uitvoer te leggen.

4.6. Het Comité wijst op de positieve resultaten die met sommige onderdelen van de kaderprogramma's voor de jeugd en werkgelegenheidsinitiatieven ter zake van drugsbestrijding zijn geboekt. Het is evenwel bezorgd over het feit dat deze programma's zullen worden beschouwd als de informele opleidingstak van het actieplan. Deze programma's en initiatieven zijn zoals veel EU-maatregelen gericht op jongeren in het algemeen, en daardoor bestaat het risico dat onderhavig actieplan zijn doelgroep zal missen. Het Comité dringt er bij de Commissie op aan, meer middelen beschikbaar te stellen voor preventie en terugdringing van de vraag.

4.7. Andere belangrijke kwesties in verband met uitsluiting en isolatie worden vaak over het hoofd gezien wanneer de aandacht op de drugsproblematiek is gericht. Het is nu belangrijker dan ooit om deze problemen te begrijpen en met behulp van het actieplan aan te pakken. Veel jongeren voelen zich eenzaam en uitgesloten, hetgeen in drugsgebruik tot uiting komt. De Commissie moet wegen vinden om deze groep te bereiken en te helpen. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat een jongere pas in contact met volksgezondheidsinstanties komt wanneer er reeds een kritisch stadium is bereikt. Lokale werkgelegenheidsprogramma's en groepen kunnen wellicht een alternatief hulpkanaal vormen. Er dient duidelijk betere samenwerking plaats te vinden tussen de verschillende diensten die zich inzetten voor kinderen en jongeren, op ieder - ook Europees - niveau.

Brussel, 8 december 1999.

De voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

B. RANGONI MACHIAVELLI

(1) PB C 102 van 24.4.1995.

(2) Jaarverslag (1998) over de drugsproblematiek in de Europese Unie - Europees waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving, blz. 61.

(3) PB C 102 van 24.4. 1995.

(4) Gemeenschappelijk Optreden van 16 juni 1997, door de Raad vastgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle inzake nieuwe synthetische drugs, 97/396/JBZ, PB L 167 van 25.6.1997.

(5) Beschikking 276/1999/EG, PB 33 van 6.2.1999.

(6) PB C 214 van 10.7.1998.