Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie inzake de nieuwe programma's van de regio's in het kader van doelstelling 1 en 2 van het structuurbeleid van de Gemeenschap"

(96/C 182/02)

Tijdens zijn 12e zitting van 20 en 21 maart 1996 (vergadering van 21 maart 1996) heeft het Comité van de Regio's een advies uitgebracht over voornoemde mededeling.

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S,

- Gezien zijn besluit van 19 april 1995 om zijn commissie 1 ("Regionale ontwikkeling - Economische ontwikkeling - Plaatselijke en regionale financiën") met de voorbereidende werkzaamheden te belasten;

- Gezien het door zijn commissie 1 op 26 januari 1996 goedgekeurde advies (rapporteurs: de heren Acito en Behrendt);

- Gezien het in artikel 130A van het EG-Verdrag omschreven beleid ter versterking van de economische en sociale samenhang en van het streven om de ontwikkelingsverschillen tussen de diverse regio's en de ontwikkelingsachterstand van de meest achteropgeraakte regio's, met inbegrip van plattelandsgebieden, te verkleinen;

- Gezien de in de artikelen 130C, 130D en 130E vastgelegde verplichting het Comité van de Regio's over de diverse aspecten van het communautaire structuurbeleid te raadplegen (taken, prioritaire doelstellingen, praktische organisatie, algemene regels, toepassingsbesluiten en rapportage over de vorderingen bij de versterking van de economische en sociale samenhang);

heeft het volgende advies uitgebracht.

Algemene opmerkingen

1. De Commissie geeft in haar Mededeling een samenvatting van de in 1994 vastgestelde programma's voor regio's met een ontwikkelingsachterstand (doelstelling 1) en regio's waar de industrie sterk achteruitgaat (doelstelling 2). Het belang van deze programma's blijkt duidelijk uit het feit dat zij ruim driekwart van het totale Structuurfondsenbudget voor hun rekening nemen en tot 1999 (doelstelling 1-regio's) respectievelijk 1996 (doelstelling 2-regio's) het kader vormen voor alle steunmaatregelen ten behoeve van deze twee categorieën probleemregio's. In de betrokken gebieden wonen in totaal 150 miljoen mensen, ofte wel meer dan 40 % van de EU-bevolking.

De inhoud van de Mededeling weerspiegelt echter slechts ten dele de enorme portee van deze besluiten. Het Comité vindt het buitengewoon belangrijk dat de in 1994 goedgekeurde programma's grondig worden geevalueerd, niet alleen omdat deze van grote betekenis zijn voor het structuurbeleid in de periode tot 1999, maar ook omdat uit deze evaluatie de nodige lering kan worden getrokken voor het beleid na 1999. Het onderschrijft dan ook volledig de kritiek van het Europees Parlement, dat erop heeft gewezen dat de resultaten van de in 1988 ingevoerde Structuurfondsenregeling nog niet systematisch zijn geanalyseerd.

2. Het Comité mist in de Mededeling vooral de resultaten van de evaluaties "ex post" van de steunverlening in de periode 1988-1993 en de evaluaties "ex ante" van de programma's voor de periode 1994-1999, waarmee de Commissie volgens de artikelen 8 (lid 5) en 9 (lid 9) van de Kaderverordening (Verordening (EG) nr. 2081/93) bij het nemen van besluiten rekening dient te houden. De Commissie heeft weliswaar een aantal afzonderlijke mededelingen hierover aangekondigd, maar deze laten nog steeds op zich wachten en bovendien zou het Comité liever de beschikking hebben gehad over één enkel document met een analyse van alle evaluatieresultaten en met verder reikende conclusies.

3. Het Comité dankt de Commissie voor het vele werk dat zij heeft verricht om de nieuwe regionale programma's goedgekeurd te krijgen.

Het betreurt echter dat in een aantal gevallen de in artikel 10 van de Cooerdinatieverordening (Verordening (EG) nr. 2082/93) vastgelegde termijnen zijn overschreden (6 maanden voor de vaststelling van de communautaire bestekken en nog eens 2 maanden voor de goedkeuring van concrete maatregelen indien deze minstens tweederde van het voor het eerste jaar bestemde budget voor hun rekening nemen).

4. Volgens het Comité zijn dergelijke vertragingen zeer nadelig voor regionale en lokale gemeenschappen, omdat die de gevolgen hiervan "aan den lijve" ondervinden.

Vertragingen kunnen evenwel vermeden worden als de Commissie al in een vroeg stadium duidelijk maakt welke kwaliteitseisen zij van plan is aan de plannen en programma's in kwestie te stellen. Het Comité wijst er in dit verband op dat er geen wettelijke basis bestaat voor een eenzijdige verruiming van de criteria die in de Structuurfondsenverordeningen zijn vastgelegd.

Zonder afbreuk te willen doen aan de beslissingsbevoegdheid van de Commissie (artikel 8, punt 5, en artikel 9, lid 9, van de Kaderverordening) dringt het Comité er verder bij de Commissie op aan dat zij in de toekomst strikter de hand houdt aan het partnerschapsbeginsel (artikel 4, lid 1, van de Kaderverordening). Het uitwerken van objectieve en duidelijke criteria voor het beoordelen van de kwaliteit van de programma's is namelijk een zaak van de Commissie én van de diverse instanties in de lid-staten zelf, met name van de lokale en regionale overheden, die immers het best weten wat er ter plekke nodig is om de doelstellingen van de programma's te halen. Een dergelijke procedure zou ook kostenverlagend kunnen werken, omdat niet langer systematisch onafhankelijke deskundigen hoeven te worden ingeschakeld.

De herziening van 1993

5. Het Comité, dat tot taak heeft de gemeenschappelijke belangen van regionale en lokale overheden te behartigen, gaat in dit advies na in hoeverre de in 1993 goedgekeurde wijzigingen in de Structuurfondsenregeling terug te vinden zijn in de nieuwe programma's voor "doelstelling 1"- en "doelstelling 2"-regio's die de Commissie heeft vastgesteld (de hervorming van 1993 behelsde de volgende aspecten: aanpassing van de prioritaire doelstellingen, uitbreiding van het partnerschap, grondiger aanpak van toezicht en evaluatie, meer aandacht voor milieubehoud, verruiming van de selectiecriteria, ruimere garanties voor de naleving van het additionaliteitsbeginsel, versnelling en vereenvoudiging van de programmeringsprocedures). Het baseert zich hierbij o.m. op de eerste ervaringen die lokale en regionale overheden tijdens de lopende programmeringsperiode met de nieuwe regeling, en met name met de "gecombineerde programmeringsdocumenten", hebben opgedaan.

6. Sinds de invoering van de Structuurfondsenregeling in 1988 is geleidelijk aan duidelijk geworden dat structurele maatregelen van cruciaal belang zijn om de economische en sociale samenhang in de Unie te kunnen verbeteren, een conclusie die in het licht van de doelstellingen van het Witboek "Groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid" alleen maar met nóg grotere stelligheid kan worden bevestigd.

Een versterking van het structuurbeleid - door het Structuurfondsenbudget te verhogen en de efficiëntie van de programma's te verbeteren - kan dan ook alleen maar worden toegejuicht.

7. In het algemeen kan men stellen dat de herziening van 1993 de gewenste resultaten heeft opgeleverd. De regelgeving is nu beter afgestemd op de veranderingen en verschuivingen die zich op economisch en sociaal vlak hebben voorgedaan. Dankzij de aanpassing van de prioritaire doelstellingen kan voortaan meer aandacht worden geschonken aan de (reële en potentiële) werkloosheid, het milieu en de visserij en kan efficiënter worden ingegrepen op gebieden die voor de versterking van de economische en sociale samenhang uitermate belangrijk zijn.

8. De aanpassing van de prioritaire doelstellingen in het licht van de economische en sociale veranderingen in de Unie is volgens het Comité zonder meer een goede zaak, vooral omdat de nieuwe doelstelling 4 ("vergemakkelijking van de aanpassing van de werknemers aan de gewijzigde omstandigheden in het bedrijfsleven en aan de ontwikkeling van de produktiestelsels") de regionale en lokale overheden in staat stelt om een actief werkgelegenheidsbeleid te voeren, dat tegemoet komt aan de specifieke plaatselijke behoeften en bovendien strookt met de strategische richtsnoeren van het Witboek "Groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid".

9. Over de aanpassing en integratie van de selectiecriteria in het kader van de doelstellingen 2 en 5b - een wijziging die bedoeld is om meer recht te doen aan de verschillen tussen de diverse regionale en lokale stelsels en aan de complexiteit van ontwikkelingsprocessen - is het Comité daarentegen minder te spreken. Zo heeft het kritiek op de aard van de statistische informatie waarvan steunaanvragen voor regio's of delen van regio's vergezeld dienen te gaan; er moet namelijk informatie worden verstrekt over sociaal-economische indicatoren waarover op lokaal niveau zelden gegevens beschikbaar zijn, terwijl géén informatie hoeft te worden gegeven over een aantal indicatoren waarover wél gemakkelijk recente gegevens kunnen worden verstrekt, hoewel ook die indicatoren op de een of andere manier betrekking hebben op de economische en sociale situatie van regionale of lokale rechtsgemeenschappen. Verder heeft het bezwaar tegen het feit dat voor doelstelling 2 uiterst strikte selectiecriteria gelden, terwijl in het kader van doelstelling 5b ook steun wordt verleend aan gebieden die slechts ten dele aan de criteria voldoen; dit leidt tot een ongelijke behandeling die de hoofddoelstelling van het structuurbeleid - versterking van de samenhang in de Unie - in gevaar kan brengen.

10. De verruiming van de steunverlening via het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds vindt het echter weer wél een goede zaak. Regionale en lokale overheden krijgen hierdoor de nodige armslag om complexere ontwikkelingsplannen in de steigers te zetten, vooral op belangrijke gebieden die tot dusver nog niet op zo'n grote schaal profijt konden trekken van de Structuurfondsen, zoals onderzoek en ontwikkeling, milieubescherming, stimulering van het MKB en ontwikkeling van het menselijk potentieel.

11. Met betrekking tot doelstelling 2 is nu al duidelijk dat de in artikel 9 van de Kaderverordening genoemde periode van drie jaar te kort is om het effect van de steunverlening precies te kunnen beoordelen, temeer daar de selectie van de subsidiabele gebieden en het op gang komen van de programma's altijd met de nodige vertraging gepaard gaan. Het Comité verzoekt de Raad en de Commissie dan ook om bij de herziening van de lijsten van subsidiabele gebieden (conform artikel 9, lid 6, van de Kaderverordening) de voor doelstelling 2 vastgelegde criteria op transparante en objectieve wijze toe te passen en geen gebruik te maken van de in artikel 9, lid 7, voorziene mogelijkheid om de criteria te veranderen.

12. Het Comité is van oordeel dat naar meer synergie en samenhang tussen de diverse communautaire beleidsmaatregelen moet worden gestreefd. Het vindt het dan ook positief dat in het structuurbeleid meer aandacht wordt besteed aan milieuaspecten, aan de naleving van de mededingingsregels en de richtlijnen betreffende de gunning van overheidsopdrachten en aan de toepassing van het beginsel van gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Het stelt tot zijn voldoening vast dat er, blijkens de Mededeling van de Commissie, op al deze gebieden vooruitgang wordt geboekt.

Het wijst er echter op dat in het kader van dit streven naar meer samenhang tussen de verschillende beleidsmaatregelen voorrang moet worden gegeven aan het bundelen van de beschikbare middelen rond de prioritaire strategische ontwikkelingsdoelstellingen. Het staat dan ook volledig achter de voorgestelde selectieve aanpak, die tot doel heeft de economische ontwikkeling van de betrokken landen en regio's te stimuleren. Om dezelfde reden kant het zich, in het belang van de economische en sociale samenhang, tegen elke poging om de Structuurfondsen bij gebrek aan andere financieringsbronnen te gebruiken voor het bekostigen van activiteiten die noch naar de letter noch naar de geest in de Verordeningen worden bedoeld.

13. De Commissie verklaart in haar Mededeling dat "de particuliere sector een veel grotere directe bijdrage aan de programma's levert dan in de vorige periode". Het Comité wijst er in dit verband op dat de Commissie de nationale, regionale en lokale overheden duidelijk moet laten weten op welke manier voor dergelijke particuliere of gemengde projecten steun uit de Structuurfondsen kan worden verkregen, zodat de particuliere sector daadwerkelijk een bijdrage kan leveren aan de tenuitvoerlegging van het structuurbeleid.

14. Het Comité stelt tot zijn tevredenheid vast dat ook vorderingen zijn gemaakt bij de integratie van de Structuurfondsen onderling en met de andere financieringsinstrumenten, vooral op gebieden als ontwikkeling van het menselijk potentieel, bevordering van lokale ontwikkelingsprocessen en plattelandsontwikkeling. Het is echter van oordeel dat integratie geen doel op zichzelf mag zijn, omdat zulks heel wat administratieve en financiële rompslomp met zich brengt, wat alleen te rechtvaardigen is als er substantiële synergie-effecten op regionaal en lokaal niveau van te verwachten zijn. Om de integratie van de fondsen te vergemakkelijken, dringt het er bij de Commissie op aan de werkzaamheden van de betrokken directoraten-generaal beter te cooerdineren, uniforme administratieve en financiële procedures in te voeren en een gemeenschappelijk systeem voor gegevensverwerking op te zetten.

Ook zou de Commissie moeten nagaan of het, met name in het kader van doelstelling 1, niet mogelijk is om ook de communautaire initiatieven in de Structuurfondsenregeling te integreren. Dat zou de planning op lokaal en regionaal niveau namelijk een stuk eenvoudiger maken.

15. Het Comité vindt het een goede zaak dat nauwlettender zal worden toegezien op de naleving van het additionaliteitsbeginsel. Regionale en lokale overheden hebben er alle belang bij dat de lid-staten hun eigen structurele maatregelen in de betrokken gebieden niet mogen terugschroeven. Wanneer de Commissie overeenkomstig artikel 9, lid 2, van de Cooerdinatieverordening nagaat of het additionaliteitsbeginsel wordt nageleefd, moet zij niet alleen rekening houden met de macro-economische context waarin de betrokken financieringen plaatshebben, maar ook met specifieke economische omstandigheden zoals privatiseringen, buitengewoon hoge structurele uitgaven van de overheid en conjuncturele ontwikkelingen van de nationale economie in de voorafgaande periode.

16. De vereenvoudiging van de programmeringsprocedures door de invoering van "gecombineerde programmeringsdocumenten" moet het mogelijk maken om in één enkel document aan te geven welke prioritaire doelstellingen met de communautaire steunverlening worden nagestreefd en welke concrete maatregelen die doelstellingen moeten helpen verwezenlijken. De bedoeling is om op die manier de totstandkoming van de programma's te versnellen en de doelmatigheid van de maatregelen te vergroten.

Vanuit regionaal en lokaal oogpunt bezien valt er echter niet veel vooruitgang te bespeuren. Ook al behoeft er maar één enkel document meer te worden opgesteld, toch neemt de administratieve rompslomp in de betrokken regio's nauwelijks af. Voor het samenstellen van het "gecombineerde programmeringsdocument" moeten immers evenveel gegevens bijeen worden gebracht en evenveel voorbereidende werkzaamheden van inhoudelijk aard worden verricht als bij het opstellen van regionale ontwikkelingsplannen en operationele programma's. Er moet wellicht nog eens worden nagedacht over de vraag of de in te dienen plannen en programma's nu werkelijk in detail moeten worden uitgewerkt en toegelicht.

Ook de lid-staten zelf hebben daar kennelijk hun twijfels over. Dit blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat de zes lid-staten die geheel of voor een groot gedeelte onder doelstelling 1 vallen nog steeds de omslachtige procedure van de communautaire bestekken toepassen.

17. De regionale en lokale overheden en de Commissie zouden het bij het uitwisselen van ervaringen vooral moeten hebben over het vereenvoudigen en versnellen van de plannings-, uitvoerings- en financieringsprocedures. Dit is van essentieel belang voor een adequaat en efficiënt gebruik van de Structuurfondsen, niet alleen in de huidige periode maar ook na 1999.

Het Comité is bereid daarbij als spreekbuis van de regionale en lokale overheden te fungeren. Dit is echter alleen mogelijk als het, net als het Europees Parlement, uitvoerig over de Structuurfondsenproblematiek wordt geïnformeerd.

18. Het zou het ook een goede zaak vinden als het door de Commissie zou worden betrokken bij het uitstippelen van algemene beleidslijnen, het uitwerken van uitvoeringsbepalingen of het nemen van andere besluiten waarvoor de Commissie bevoegd is. Op die manier zou de Commissie niet alleen kunnen profiteren van de specifieke kennis en kunde van de regionale en lokale instanties, maar ook het partnerschapsbeginsel in praktijk kunnen brengen.

De rol van regionale en lokale overheden

19. Vanuit regionaal en lokaal oogpunt bezien is de uitbreiding van het partnerschap tot sociaal-economische kringen en lokale en regionale overheden - overeenkomstig de "respectieve institutionele regelingen en gebruiken" van elke lid-staat - de meest verregaande koerswijziging in het Structuurfondsenbeleid. De inschakeling van deze kringen en instanties zal de transparantie van de steunverlening en de betrokkenheid van de burgers beslist ten goede komen, vooral bij de voorbereiding van de plannen en programma's.

20. Hoe belangrijk de rol van regionale en lokale overheden is, blijkt ook uit de ervaringen die in de periode 1985-1993 bij de uitwerking en het beheer van de programma's, en onlangs nog bij het opstellen van de nieuwe programma's, zijn opgedaan. De ene lid-staat vult deze rol heel anders in dan de andere. In sommige lid-staten worden de regio's nauw betrokken bij de selectie van subsidiabele regio's (met name in het kader van doelstelling 2), bij het uitwerken van de "gecombineerde programmeringsdocumenten" of communautaire bestekken en bij de onderhandelingen met de Commissie over de concrete maatregelen die met EU-steun zullen worden uitgevoerd. In andere lid-staten daarentegen is dit alles een zaak van de centrale overheid en komen de regio's er niet aan te pas.

Het Comité wijst er nogmaals op dat de lid-staten de regionale en lokale overheden zo veel mogelijk bij de voorbereiding van deze programma's moeten betrekken en dat de Commissie niet mag instemmen met programma's die niet met de medewerking van de regionale instanties tot stand zijn gekomen. Bovendien dringt het erop aan dat ook de Commissie zelf met het standpunt van de regionale "partners" m.b.t. de prioriteiten voor het gebruik van de fondsen rekening houdt, op voorwaarde dat deze stroken met de Verordening.

Op het stuk van het beheer van de programma's zijn de verschillen tussen de lid-staten echter minder groot. Uitvoeringsbesluiten worden vaak op regionaal niveau genomen, met instemming en medewerking van lokale overheden, zelfs wanneer de uitvoering zélf een centrale aangelegenheid blijft.

21. Ook de toezichtcomités zijn vanuit lokaal en regionaal oogpunt gezien van grote betekenis. Zij zijn gaandeweg uitgegroeid tot belangrijke advies- en besluitvormingsorganen, die inmiddels heel wat ervaring met de verschillende Structuurfondsen hebben opgedaan en flexibel op iedere (financieel-)technische kwestie kunnen reageren. Positief is in dit verband dat in het kader van doelstelling 1 de communautaire bestekken en de operationele programma's van de regio's zelf in de loop van de nieuwe zesjarige programmeringsperiode flexibel aan eventuele prioriteitswijzigingen, en aan de financiële consequenties daarvan, kunnen worden aangepast. Bovendien is het mogelijk de steunverlening op specifieke deelgebieden of zelfs op geheel nieuwe gebieden te richten.

22. Overigens is nauwere samenwerking met regionale en lokale overheden op sommige beleidsterreinen tot de normale gang van zaken gaan behoren. In dit verband moet het beleid ten aanzien van het MKB, de werkgelegenheid (incl. bestrijding van de werkloosheid) en het milieu worden vermeld. Al deze beleidssectoren gaan lokale instellingen direct aan, want vaak hebben deze zélf bepaalde taken en bevoegdheden op deze terreinen. Regionale en lokale overheden zijn bijgevolg beter dan wie ook in staat de steunverlening op een efficiënte manier aan te pakken, het effect van de steunmaatregelen precies te beoordelen en particuliere investeerders aan te trekken, wat uiteindelijk méér en ook betere resultaten oplevert.

23. Het Comité zou gaarne zien dat het partnerschapsbeginsel nóg consequenter wordt toegepast. Het pleit met name voor een hechtere samenwerking tussen Commissie, lid-staten en lokale en regionale overheden. Het verwacht daarom van alle lid-staten dat zij, conform de Verordening, de sociale partners bij hun werkzaamheden betrekken. In de plannings- en evaluatiefase en op de lagere bestuursniveaus lijkt het zinvol ook andere actoren om een actieve bijdrage te vragen, mits de uitvoering van de steunmaatregelen en het beheer van de fondsen hierdoor niet gecompliceerder worden.

Verder verwijst het Comité in dit verband naar zijn advies van 20 juli 1995 over "De rol van regionale en lokale autoriteiten bij de toepassing van het partnerschapsbeginsel in het kader van de Structuurfondsenregeling".

Evaluatie van de programma's

24. Door meer aandacht te schenken aan toezicht en evaluatie (zowel "ex ante" als "ex post") verkrijgt men een veel beter inzicht in de concrete gevolgen van de steunverlening voor de economische ontwikkeling, de werkgelegenheid, het concurrentievermogen en het menselijk potentieel in de betrokken regio's.

25. Volgens het Comité is een intensievere evaluatie van de programma's noodzakelijk om te weten te komen hoe goed en effectief de Structuurfondsenmaatregelen zijn en om beter te kunnen nagaan of de middelen in kwestie wel efficiënt worden ingezet.

Een dergelijke evaluatie legt echter een zware last op regionale en lokale overheden, die grote aantallen gegevens moeten leveren. Om die last te verlichten zou het een goede zaak zijn als de evaluatiemethoden en -indicatoren worden gelijkgetrokken en beter worden afgestemd op de nationale procedures. De vraag is echter hoe dit in de praktijk moet worden aangepakt.

Ook hier is het zaak dat de Commissie en de regionale en lokale overheden in een vroeg stadium en in het kader van de partnerschapsregeling overleg met elkaar plegen en overeenstemming zien te bereiken over de meest geschikte evaluatiecriteria. Standaardisering (om vergelijkbare gegevens over alle communautaire regio's te verkrijgen) moet echter tot een minimum beperkt blijven. Het belangrijkste is namelijk dat in iedere regio, in het licht van de specifieke plaatselijke omstandigheden, wordt nagegaan hoe de ontwikkelingsdoelstellingen dáár gerealiseerd worden.

26. Voor een dergelijke evaluatie is een aanzienlijk wetenschappelijk, technisch, organisatorisch en menselijk potentieel vereist. De beschikbaarheid daarvan verschilt echter sterk van lid-staat tot lid-staat en kan zelfs binnen één en dezelfde lid-staat aanzienlijk variëren per regio, waardoor vooral op regionaal niveau ook het vermogen om groei- en werkgelegenheidsbevorderende programma's uit te werken fors uiteen loopt. In gebieden met een beperkt evaluatiepotentieel is het gevaar groter dat de uitgewerkte programma's op minder belangrijke ontwikkelingsfactoren gericht zijn, wat de efficiëntie niet ten goede komt.

Dit gebrek aan evenwicht kan - en moet - worden verholpen door op grote schaal ervaringen uit te wisselen, know-how door te geven en samen te werken. De Commissie moet hierbij een stimulerende rol spelen en er aldus voor zorgen dat de Structuurfondsen een efficiëntere bijdrage kunnen leveren aan het verbeteren van de samenhang op lokaal en regionaal niveau.

Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor het Comité, dat, bijvoorbeeld door het instellen van een vaste werkgroep, kan helpen bij het verspreiden van informatie over de toe te passen evaluatiemethoden onder de regionale en lokale overheden.

Conclusies

27. Het Comité van de Regio's:

a) dankt de Commissie voor het vele werk dat zij heeft verricht om de nieuwe regionale programma's goedgekeurd te krijgen;

b) stelt vast dat de herziening van de Structuurfondsenverordeningen van 1993 haar waarde in de nieuwe programmeringsperiode al heeft bewezen;

c) verwacht dat de Commissie in de toekomst de in de Verordeningen bepaalde termijnen voor het nemen van besluiten strikt in acht zal nemen;

d) stelt voor om, conform het partnerschapsbeginsel, de regionale en lokale overheden ook te betrekken bij het uitwerken van objectieve en duidelijke criteria voor het beoordelen van de kwaliteit van de programma's en bij het ontwikkelen van evaluatiemethoden waarbij rekening wordt gehouden met de specifieke situatie in de betrokken gebieden en met de procedures die in de lid-staten in kwestie gelden;

e) stemt in met een selectieve aanpak waarbij de beschikbare middelen bij voorrang worden gebruikt om de prioritaire ontwikkelingsdoelstellingen van de betrokken lid-staten en regio's te verwezenlijken en op die manier duurzame arbeidsplaatsen te scheppen;

f) dringt er bij de Commissie op aan de onderlinge integratie van de Fondsen te vergemakkelijken door de werkzaamheden van de betrokken directoraten-generaal beter te cooerdineren en uniforme administratieve en financiële procedures in te voeren;

g) stelt voor dat de Commissie en de regionale en lokale overheden bij het uitwisselen van ervaringen vooral aandacht besteden aan het vereenvoudigen en versnellen van de plannings-, uitvoerings- en financieringsprocedures en aan het verbeteren van de evaluatiemethoden;

h) is bereid de Commissie hierbij via de instelling van een vaste werkgroep als directe gesprekspartner ter zijde te staan.

Brussel, 21 maart 1996.

De voorzitter

van het Comité van de Regio's

P. MARAGALL i MIRA