8. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 169/1 
II 
(Voorbereidende besluiten) 
ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ 
Advies inzake het negende verslag van de Commissie aan de Raad - Europees Fonds voor Regionale 
Ontwikkeling 
(85/C 169/01) 
De Commissie heeft op 5 oktober 1984 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van 
het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over het negende verslag van de Commissie aan de Raad - Europees 
Fonds voor regionale ontwikkeling. 
De Afdeling voor regionale ontwikkeling, die met de voorbereiding van de werkzaamheden ter 
zake was belast, heeft haar advies op 15 maart 1985 goedgekeurd. Rapporteur was mevrouw 
Quigley. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 226e zitting (vergadering van 24 april 1985) het 
volgende advies uitgebracht, dat met nagenoeg algemene stemmen (2 onthoudingen) is goedge­
keurd; 
1. Inleiding 
1.1. Het Comité is ingenomen met dit duidelijke en goed 
gepresenteerde negende jaarverslag van het Europees Fonds 
voor Regionale Ontwikkeling (EFRO). Het document is 
bijzonder informatief, goed gestructureerd en goed leesbaar, 
terwijl de gegevens gemakkelijk kunnen worden nageslagen. 
De tekst is met tal van tabellen en afbeeldingen verlucht. Het 
Comité heeft alle waardering voor de hoge kwaliteit van het 
document, die het gevolg is van de vele verbeteringen die in de 
loop der jaren in de presentatie ervan zijn aangebracht. 
1.2. Het verslag moet worden gezien in het licht van het 
hoofddoel van het Fonds, het herstel van het regionaal 
evenwicht binnen de Gemeenschap. Het Comité wijst erop 
dat de verschillen in werkloosheid en inkomenspeil tussen de 
regio's - die de voornaamste indicatoren voor een verstoord 
regionaal evenwicht zijn - sinds 1975, het jaar waarin het 
Fonds werd opgericht, alleen maar groter zijn geworden. 
1.3. Het Comité merkt tevens op dat dit probleem in de 
toekomst waarschijnlijk nog erger zal worden. De commu­
nautaire economie mag dan wel wat gestabiliseerd zijn, maar 
de verwachte groei zal niet voldoende zijn om de achteruit­
gang die in 1979 begonnen is, goed te maken. Dat betekent 
dat er, naast het algemene probleem van regionale werk­
loosheid als gevolg van een te geringe totale vraag en het 
achterblijven van basissectoren als de landbouw, behoefte zal 
blijven bestaan aan structurele aanpassingen in bij voorbeeld 
de sectoren textiel, scheepsbouw, ijzer en staal en machine­
bouw. Met de verdere uitbouw van de Gemeenschap in 1986 zullen de regionale problemen nog grotere vormen gaan 
aannemen. 
1.4. Het Comité acht het een goede zaak dat het rapport 
recht doet aan de behoeften van achtergebleven en door de 
industriële achteruitgang getroffen regio's, maar vindt eens te 
meer dat er een doeltreffender, op alle regionale problemen 
berekend beleid moet worden gevoerd, waarbij het ook aan 
de toewijzing van voldoende, op de groeiende behoeften 
afgestemde financiële middelen denkt. 
1.5. Het Comité meent dat er door een doeltreffender 
gebruik van geld en mankracht tot een vermindering van de 
regionale ongelijkheden kan worden bijgedragen. 
— In de eerste plaats moeten de mensen in de regio's de kans 
krijgen in belangrijke mate bij te dragen tot de bepaling 
van hun eigen toekomst. De nieuwe EFRO-verorde-
ning (J) met haar bepalingen over de inschakeling van de 
regio's zelf, het eigen potentieel en de regionale plannen, 
vormt een beter middel om dit doel te bereiken; maar dan 
moeten de regio's er wel toe worden aangemoedigd op 
eigen benen te staan en plaatselijke initiatieven te ont­
plooien, terwijl voorts iedere regio in verband met zijn 
eigen, unieke problemen, een afzonderlijke behandeling 
dient te krijgen. Het Comité vindt dat de Commissie, die 
nu veel meer de gelegenheid heeft haar stempel op het 
regionaal beleid te drukken, erop moet aandringen dat de 
uit de verordening voortvloeiende maatregelen aan der­
gelijke maatstaven worden gemeten zodat het meer 
algemene, nationaal belang niet langer voorop komt. 
(») PB nr. L 169 van 28. 6. 1984. 
Nr. C 169/2 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 7. 85 
— In de tweede plaats kunnen de regionale ongelijkheden 
worden verminderd door de Fondsdoelstellingen zorg­
vuldig te specificeren en achteraf te evalueren welke 
resultaten de toegewezen middelen hebben opgeleverd, 
zodat deze veel doeltreffender kunnen worden aange­
wend. De nieuwe verordening noemt een aantal, in deze 
richting gaande initiatieven en dit is een goed begin. 
Niettemin moet er volgens het Comité nog veel meer aan 
evaluatie worden gedaan om de Fondsinvesteringen zo 
nuttig mogelijk te gebruiken en de grondslag voor de 
toekomstige beleidsvorming te leggen. 
2. Het negende verslag 
2.1. Uit het negende jaarverslag blijkt dat de EFRO-toe-
wij zingen om de regionale verschillen te helpen verkleinen in 
1983 2 010 milljoen Ecu bedroegen, hetgeen een reële 
toename van 7,5 % ten opzichte van het vorige jaar inhoudt. 
Van dit bedrag gingen 100 miljoen Ecu naar specifieke 
maatregelen van de Gemeenschap: deze toewijzing werd niet 
volledig benut zodat een gedeelte van het bedrag voor de 
ondersteuning van maatregelen werd aangewend. Meer dan 
95% van de hulp ging naar vijf Lid-Staten (Italië, het 
Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Griekenland en Ierland), 
waarbij vier vijfde van de totale steun over één vijfde van de 
communautaire regio's werd verdeeld. De zes priori­
taire steungebieden (Mezzogiorno, Groenland, Ierland, 
Noord-Ierland, de Franse overzeese gebiedsdelen en Grie­
kenland) ontvingen in 1983 64,1 % van de EFRO-bijstand, 
tegen 60,6% in 1982. 
2.2. Het verheugt het Comité dat het Fonds is uitgebreid 
en dat de steun thans meer wordt geconcentreerd op gebieden 
die hieraan prioritair behoefte hebben. Wel merkt het op dat 
er in sommige niet-prioritaire regio's een hoger steunbedrag 
per hoofd van de bevolking is toegewezen. Het Comité acht 
dit in beginsel ongewenst en vraagt de Commissie eens na te 
gaan hoe dit mogelijk is. 
2.3. Het valt het Comité voorts op dat in 1983 bijna 
negen tiende van de EFRO-bijstand voor de financiering van 
infrastructuurprojecten - hoofdzakelijk energie, water en 
vervoer - bestemd was. (Het Comité stelt vast dat bij deze 
infrastructuurprojecten, tijdens de door het verslag bestreken 
periode, het accent van vervoer naar energie verlegd is. Uit 
dit soort verschuivingen blijkt hoe noodzakelijk het is dat de 
„aanvaardbaarheid" van infrastructuren flexibel wordt 
geïnterpreteerd.) In slechts één Lid-Staat werd de helft van de 
Fondsbijstand aan produktieve investeringen in de industrie 
besteed. Met behulp van het tiende deel van het Fonds dat 
voor produktieve investeringen werd bestemd, konden 
62 000 banen worden gecreëerd of behouden. Bovendien 
werden 27 studies gefinancierd, waarmee 0,27% van de 
Fondsmiddelen gemoeid was. 
2.4. In 1983 stelde de Commissie voor dat er in de 
herziene, nieuwe EFRO-verordening geen onderscheid meer 
tussen (gequoteerde) bijstandsmaatregelen en (quotavrije) 
specifieke maatregelen zou worden gemaakt. Dit systeem zou 
worden vervangen door indicatieve marges voor de aan de 
Lid-Staten toe te wijzen middelen, waarbij een groter gedeelte van de Fondsmiddelen voor communautaire en 
nationale programma's moest worden gereserveerd. 
2.5. Hierbij is het de bedoeling bij te dragen tot een 
grotere mate van integratie van de verschillende communau­
taire instrumenten, een grotere selectiviteit, een geconcen­
treerder gebruik van Fondsmiddelen in prioritaire gebieden, 
terwijl er tevens meer nadruk moet komen te liggen op 
produktieve investeringen, vooral in kleine en middelgrote 
ondernemingen. 
2.6. In het bijzonder hecht het Comité grote waarde aan 
de voorgestelde programmagewijze financiering. Maar wel is 
het bezorgd over de trage start die de steunverlening voor 
specifieke maatregelen heeft gehad, hetgeen moet worden 
toegeschreven aan het feit dat vermoedelijk zowel de Com­
missie als de Lid-Staten problemen hadden met deze nieuwe, 
programmagewijze benadering. Het Comité dringt er 
daarom op aan dat de Commissie zo snel mogelijk bekijkt 
hoe deze problemen kunnen worden verholpen. Door te 
bestuderen hoe de Fondstoewijzingen in de Lid-Staten wor­
den beheerd zou de Commissie de basis kunnen leggen voor 
een meer doeltreffende werkwijze. 
2.7. In 1983 kwam 7,6 % van de algemene begroting van 
de Gemeenschap, oftewel 0,09 % van het bruto binnenlands 
produkt (BBP) tegen marktprijzen, bij het Regionaal Fonds 
terecht. De Commissie stelt voor de EFRO-toewijzing voor 
1983, reëel gezien, in de komende vijf jaar te verdubbelen. 
Dit zou betekenen dat de Fondsmiddelen in 1988 0,17 % van 
het BBP zouden gaan uitmaken. In 1984 ging de Fondstoe­
wijzing evenwel met nominaal 6,5% omhoog tot 2 140 
miljoen Ecu, dus, reëel gezien, met niet meer dan 1,5 %; deze 
ontwikkeling vervult het Comité met grote zorg. 
2.8. Afgezien van dit laatste, verontrustende feit, is het 
Comité verheugd over de in het rapport aangekondigde 
veranderingen. De Gemeenschap zou dan beter in staat 
moeten zijn haar regionale problemen krachtiger en doeltref­
fender aan te pakken. Maar zelfs de voorgestelde verdubbe­
ling van de Fondsmiddelen en deze verbeterde procedures 
zullen volgens het Comité niet voldoende blijken om het 
evenwicht tussen de regio's, dat of nu al verstoord is of 
waarschijnlijk binnen een aantal jaren vooral als gevolg van 
de uitbreiding verstoord zal raken, te herstellen. 
3. Analytische benadering 
3.1. Niettemin zou volgens het Comité een meer analy­
tische benadering van de problemen in verband met de 
regionale ongelijkheden en de hiervoor te vinden oplossin­
gen, meer zoden aan de dijk zetten. Hiertoe zouden de 
doelstellingen beter moeten worden omschreven, zou men al 
in het planningstadium nauwgezet moeten nagaan welke 
resultaten van de voorgestelde toewijzingen kunnen worden 
verwacht, en zou men zorgvuldig op de uitvoering van 
projecten en programma's moeten toezien. Door projecten en 
programma's met de beste kosten/batenverhouding te steu­
nen, zou het Fonds aan doeltreffendheid winnen. De be­
langrijkste oorzaak voor het verstoorde regionale evenwicht, 
die de Gemeenschap zal moeten wegnemen, is de in de 
8. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 169/3 
werkloosheidscijfers weerspiegelde slechte situatie op de 
arbeidsmarkt. Ook volgens het Comité zou steeds de vermin­
derde werkloosheid (of de gecreëerde werkgelegenheid) het 
gemeenschappelijke criterium moeten vormen waaraan de 
meeste soorten Fondstoewijzingen kunnen worden getoetst. 
Sommige projecten zullen natuurlijk op korte termijn werk­
gelegenheid scheppen. Andere zullen daarentegen het groei­
potentieel verbeteren, hetgeen op middellange of lange 
termijn weer tot een verbetering van de werkgelegenheid 
leidt. 
4. Concrete gevallen 
4.1. Wat er allemaal bij een meer analytische benadering 
komt kijken, kan worden geïllustreerd wanneer wij even bij 
een aantal in het rapport genoemde gevallen stilstaan. 
Hoewel definitieve conclusies een meer diepgaande bestude­
ring van deze materie zouden vergen, kunnen uit boven­
genoemde richtsnoeren toch een aantal interessante beleids­
perspectieven worden gedestilleerd. 
Infrastructurele of productieve investeringen? 
4.2. In het rapport wordt gesteld dat het te ver gaat negen 
tiende van de Fondssteun voor infrastructuurprojecten te 
bestemmen: het wordt wenselijk geacht de bijstand voor 
produktieve investeringen op te trekken tot het drietiende 
gedeelte van de EFRO-bijstand dat in de Fondsverordenin­
gen wordt genoemd. Het Comité onderschrijft deze conclu­
sie, maar beseft niettemin hoe moeilijk het momenteel is tot 
produktieve investeringen te komen, dat de verhouding 
tussen beide typen activiteiten naar gelang van de omstan­
digheden verandert en dat de zo nodige, sterkere concentratie 
van de Fondssteun in bijzonder noodlijdende regio's een 
heilzame uitwerking zal hebben op het aantal infrastruc­
tuurprojecten dat wordt ondernomen. 
4.3. Maar wel meent het Comité dat men door Fondstoe-
wij zingen stringenter op hun kosten/batenverhouding en 
werkgelegenheidseffect te beoordelen een goed middel in 
handen zou hebben om de infrastructuuruitgaven beter 
onder controle te houden. Niet alleen wijst het onderzoek uit 
dat produktieve investeringen in de regel een veel efficiëntere 
manier zijn om werkgelegenheid te scheppen, maar ook dat 
eenmaal gecreëerde infrastructuren soms niet voldoende 
worden benut. Ook moeten wij bedenken dat er gevallen zijn 
waarin bestaande infrastructuren niet voldoende worden 
gebruikt en uitermate kostbaar zijn (b.v. oliegestookte 
elektriciteitscentrales), zodat nieuwe investeringen veel 
vrucht zouden kunnen afwerpen in de vorm van de lagere 
prijzen die de industrie en de consument dan te betalen 
zouden hebben. Daarom draait alles om een zorgvuldige 
bestudering van de kosten en te verwachten opbrengsten van 
ieder project afzonderlijk. 
4.4. Het is tevens belangrijk in te zien dat industriepro­
jecten niet noodzakelijkerwijs extra werkgelegenheid opleve­
ren, dat wil zeggen dat er ook zonder steunmaatregelen wel 
enige werkgelegenheid kan ontstaan. Daarom zou bij pro­
duktieve investeringen altijd moeten worden gekeken naar de 
echte hoeveelheid extra werk die hierdoor kan worden 
gecreëerd. Dan wordt er bij steun ten behoeve van de industrie ook nog vaak van uitgegaan dat de gecreëerde 
banen voor onbeperkte tijd in stand zullen worden gehou­
den. Onderzoek heeft echter uitgewezen dat deze banen een 
uiterst variabele levensduur hebben (gemiddeld ongeveer 
acht jaar). Gesteld wordt dat het gerechtvaardigd zou zijn 
meer steun te geven voor projecten die onderzoek, produkt-
ontwikkeling en marketing omvatten, dan voor industriële 
bedrijven, die waarschijnlijk minder duurzaam zullen zijn. 
Wanneer men ervan uitgaat dat er door de steun extra 
werkgelegenheid moet worden gecreëerd, zijn Fondstoewij­
zingen voor de tertiaire dienstensector en het toerisme ook 
volledig gerechtvaardigd. 
A rbeidsschepping 
4.5. Het Comité vindt dat een extra inspanning voor de 
opvoering van de produktieve investeringen geboden is. Nu 
de financiële middelen zo krap zijn, zou veel bereikt kunnen 
worden door het probleem van arbeidsschepping in 
EFRO-verband op een meer analytische wijze te benaderen. 
Te weinig is bekend over de doeltreffendheid van de 
bestaande prikkels en methoden, de daarmee gemoeide 
kosten, de duurzaamheid van de langs die weg geschapen 
banen, de bijdrage welke door de verschillende sectoren en 
bdrijfstakken tot arbeidsschepping wordt geleverd, of de 
problemen waarmee deze daarbij te kampen hebben. Als een 
diepgaand onderzoek naar deze en aanverwante factoren 
werd ingesteld, zou het gemakkelijker moeten zijn, de juiste 
maatregelen en werktechnieken uit te werken om tekortko­
mingen te ondervangen en te bereiken dat produktieve 
investeringen maximaal tot de vermindering van de regionale 
verschillen bijdragen. 
4.6. Uit het verslag blijkt dat het accent meer is komen te 
liggen op de steunverlening ten behoeve van het midden- en 
kleinbedrijf (MKB), een sector welke het Comité krachtig 
gesteund zou willen zien, omdat deze in bijzondere mate kan 
bijdragen tot de ontwikkeling binnen een regio. Het is niet 
geheel duidelijk of deze accentverlegging heeft plaatsgevon­
den omdat kleinere bedrijven het op de kapitaalmarkt 
moeilijker hebben, of omdat zij beter in staat zijn - vooral 
ook extra en meer duurzame - werkgelegenheid te scheppen 
dan grotere ondernemingen. Aan de hand van exacte gege­
vens ter zake, die door middel van een diepgaand onderzoek 
van deze materie zouden moeten worden verkregen, zouden 
specifieke maatregelen kunnen worden uitgewerkt om de 
mogelijkheden van het midden- en kleinbedrijf volledig te 
benutten. 
Grotere ondernemingen ondervinden niet dezelfde operatio­
nele moeilijkheden als het MKB en ervaren arbeidsschepping 
vaak als een uiterst kostbare aangelegenheid; niettemin kan 
het ook hier gebeuren dat in het kielzog van bepaalde 
projecten direct of indirect een groot aantal arbeidsplaatsen 
geschapen wordt - en indirect dan vooral in het MKB. Bij de 
subsidiëring van dergelijke activiteiten zou gelet moeten 
worden op relevante factoren, zoals met name op de 
verhouding kosten/baten, de duurzaamheid van de gescha­
pen betrekkingen, en de mate waarin de Fondsinvesteringen 
en de in de regio's bestaande sociaal-economische structuren 
elkaar aanvullen. 
Nr. C 169/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 7. 85 
4.7. Het Comité vindt dat de Commissie bij de toewijzing 
van steun voor produktieve investeringen een voorkeur aan 
de dag zou moeten leggen voor die categorieën van bedrijven 
die hiervoor op goede gronden speciaal in aanmerking 
komen. Een belangrijke overweging hierbij is de mate waarin 
de verschillende aspecten van produktieve investeringen 
onderling complementair kunnen worden gemaakt. De 
geraamde Fondsuitgaven per extra jaar werkgelegenheid 
zouden een goed algemeen criterium voor de beoordeling van 
de doeltreffendheid van de uitgaven kunnen vormen. 
Nieuwe initiatieven 
4.8. In het rapport, dat bijzondere nadruk legt op de 
voordelen van een coördinatie van de onder de verschillende 
structuurfondsen vallende activiteiten, wordt een aantal 
initiatieven beschreven. De experimenten met geïntegreerde 
maatregelen in Belfast en Napels, de geïntegreerde ontwik­
kelingsprogramma's voor de Western Isles en Lozere, en het 
voorstel voor geïntegreerde mediterrane programma's, dat 
nog steeds op problemen stuit, hoewel het Comité al 
meermalen op de uitvoering ervan heeft aangedrongen, 
behoren tot de belangrijkste ontwikkelingen in de activiteiten 
van het Regionaal Fonds. Hierbij gaat men ervan uit dat een 
coherent programma waarbinnen de activiteiten van ver­
schillende communautaire instrumenten worden gecoördi­
neerd meer effect zal hebben dan wanneer er van een 
dergelijke gecombineerde inzet geen sprake is. Het rapport 
doet evenwel geen schattingen omtrent het synergische effect 
van deze geïntegreerde maatregelen en programma's. Het 
Comité meent dat de economische uitwerking van de ver­
schillende projecten zou moeten worden bestudeerd, waarbij 
dan ook moet worden gekeken naar het synergisch effect, de 
gecreëerde extra werkgelegenheid en de uitgaven van het 
Fonds per extra jaar werkgelegenheid. Hier zou ook voor het 
Comité, dat van meet af aan grote belangstelling voor de 
geïntegreerde benadering heeft gehad, een rol kunnen zijn 
weggelegd. 
4.9. De uitslag van dergelijke studies zou natuurlijk van 
onschatbare waarde zijn voor een bepaling van het toekom­
stige beleid met betrekking tot de geïntegreerde programma's 
en maatregelen (de omstandigheden waarin deze de beste 
resultaten zullen opleveren en een zo doeltreffend mogelijke 
aanwending van de beschikbare middelen). 
4.10. Bovendien is het Comité verheugd dat er, zoals in 
het rapport wordt vermeld, steeds meer studies ter voorbe­
reiding van geïntegreerde maatregelen worden verricht. 
Voor zover dergelijke studies bepaalde behoeften aan het 
licht brengen, zou het volgens het Comité logisch en ook 
wenselijk zijn, de nodige bevoegdheden en middelen toe te 
wijzen om te garanderen dat het uiteindelijk op te stellen 
programma van geïntegreerde maatregelen in deze behoeften 
kan voorzien. 
Studies 
4.11. In het algemeen moet ervan worden uitgegaan dat 
er, om de EFRO-middelen zo efficiënt mogelijk te kunnen 
aanwenden, meer en meer gebruik moet worden gemaakt van de geboden mogelijkheid om studies te verrichten, 
voordat er met enige, door het Fonds te financieren activi­
teiten een begin wordt gemaakt. Bovendien wil het Comité in 
dit advies voornamelijk wijzen op de noodzaak van een veel 
betere evaluatie van de resultaten door de Commissie en van 
een hierop af te stemmen beleidsvorming. 
Demonstratieprojecten 
4.12. Nu is voorgesteld de Fondsmiddelen uit te breiden, 
zal de Commissie zich genoodzaakt zien nieuwe regiona­
le-beleidsinitiatieven te ontplooien. De ervaring heeft geleerd 
dat deze vaak niet te voorspellen gevolgen kunnen hebben. 
Ook is het in vele gevallen moeilijk te voorzien wat de 
kwantitatieve uitwerking van dergelijke initiatieven op werk­
gelegenheid en andere belangrijke economische grootheden 
zal zijn. Daar komt nog bij dat sommige regio's of landen 
misschien speciale kennis hebben opgedaan, waarmee ande­
re, bij de uitvoering van bijzondere projecten (b.v. de 
ontwikkeling van ambachtelijke bedrijven of coöperaties), 
hun voordeel zouden kunnen doen. In dergelijke situaties zou 
de Commissie volgens het Comité moeten overwegen in een 
aantal hiervoor geschikte regio's meer met demonstratiepro­
jecten te werken. Het verloop van dergelijke projecten zou 
dan van zeer nabij moeten worden gevolgd en bestudeerd om 
zo de sterke maar ook de zwakke punten van een bepaalde 
aanpak te vinden. De aldus verkregen informatie zou voor de 
latere beleidsvorming (programma's èn projecten) van 
onschatbare waarde zijn. 
5. Conclusies 
5.1. Het; Comité staat positief tegenover het verslag, maar 
vindt wel dat de hierin verschafte informatie beslist ook een 
meer uitgebreide analyse van de Fondsactiviteiten zou moe­
ten omvatten. Verder zouden de doelstellingen van het Fonds 
veel duidelijker moeten worden omschreven en zouden de 
toewijzingen meer op hun doeltreffendheid moeten worden 
getoetst. 
5.2. Deze benadering is in overeenstemming met de geest 
van het Fonds, hoewel wordt ingezien dat er nog tijd en geld 
nodig zal zijn om alles volledig tot ontwikkeling te brengen. 
Het volgende jaarverslag, waarmee tien jaar EFRO wordt 
afgesloten, zou een uitstekende gelegenheid zijn om met 
dergelijke evaluaties een begin te maken. 
5.3. Het Comité beseft dat al zijn suggesties een uitzon­
derlijk zware financiële belasting voor Directoraat-generaal 
XVI zouden betekenen en adviseert de Commissie dan ook 
voldoende competente en ervaren mensen met bovenge­
noemde extra werkzaamheden te belasten. 
5.4. Ten slotte wijst het Comité er nogmaals op dat de 
regionale werkgelegenheidsverschillen, ondanks de grotere 
EFRO-toewijzingen, de laatste jaren beduidend zijn toege-
8. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 169/5 
nomen. Het Comité gelooft niet dat de voor de volgende 
jaren geplande uitbreiding van het Fonds voldoende zal zijn 
om deze trend te keren. Door met de beschikbare middelen 
doeltreffender op de behoeften van de plaatselijke gemeen­
schappen in te spelen en deze laatste meer rechtstreeks bij het besluitvormingsproces te betrekken, zou in deze situatie 
verbetering kunnen worden gebracht, iets dat dringend 
gewenst is. Verder diepgaand onderzoek zou kunnen uitwij­
zen dat er alle reden bestaat om de financiële toewijzingen 
aanzienlijk te verhogen. 
Gedaan te Brussel, 24 april 1985. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de 
wetgevingen der Lid-Staten betreffende voor de bestuurderszitplaats bevestigde kantelbeveiligings-
inrichtingen met twee stijlen voor smalspoortrekkers op wielen voor land- en bosbouw 
{SS/C 169/02) 
De Raad heeft op 7 december 1984 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 100 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en dienstverlening, die met de voorbereiding van de 
werkzaamheden was belast, heeft haar advies ter zake op 10 april 1985 goedgekeurd. Rapporteur was 
de heer Masprone. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 226e zitting (vergadering van 24 april 1985) het 
volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd: 
Het Comité wijst vóór alles op de betekenis van het 
onderhavige richtlijnvoorstel, dat bedoeld is om, in het kader 
van de opheffing van de technische handelsbelemmeringen, 
de'veiligheid van trekkers - en vooral ook van smalspoor­
trekkers, die uiteraard eerder zullen kantelen - te vergroten. 
Het Comité wijst erop dat beroepsziekten en vaak dodelijke 
ongevallen in de landbouwsector nog steeds aan de orde van 
de dag zijn. 
Aan deze situatie zou iets kunnen worden gedaan door 
bijvoorbeeld landbouwtrekkers veiliger in het gebruik te 
maken; dit wordt bevestigd door de in verschillende landen 
bestaande statistieken betreffende dodelijke ongevallen in 
agrarische bedrijven, die de laatste jaren duidelijk een 
dalende lijn vertonen. Uiteraard kan de veiligheid van de 
trekker niet meer worden gegarandeerd wanneer de ge­
bruikers wijzigingen in de beschermingsvoorzieningen aan­
brengen. 
Het Comité gaat over het algemeen akkoord met het 
onderhavige richtlijnvoorstel, dat een aanvulling vormt op 
het voorgaande, waarin alleen sprake was van op frame of 
cabine van dit type trekkers aangebrachte beveiligingen. 
Overigens heeft het Comité er reeds in zijn advies van 6 juli 
1983 nota van genomen dat de Commissie voornemens was 
later nog een richtlijn betreffende kantelbeveiligingsinrich-
tingen met twee aan de voorzijde bevestigde stijlen aan de 
Raad voor te leggen. En dat is dan hierbij gebeurd. Het 
Comité was er bovendien mee akkoord gegaan dat er twee afzonderlijke richtlijnen zouden komen; maar wel had het 
erop gewezen dat deze dan gelijktijdig in werking moesten 
treden, omdat een tractorfabrikant toch zelf moet kummen 
beslissen welke soort beveiligingsvoorzieningen hij op zijn 
produkt aanbrengt. 
Het Comité is dezelfde mening toegedaan. 
Artikel 1, eerste punt 
Het verheugt het Comité dat de Commissie zijn suggesties 
met betrekking tot de vrije hoogte voor dit type trekker in het 
onderhavige voorstel ter harte heeft genomen (1). 
Artikel 1, tweede punt 
Het Comité stelt vast dat de Commissie in het onderhavige 
voorstel - het voorgaande ligt momenteel bij de Raad op 
tafel - behalve de minimumspoorbreedte nu ook de maxi-
mumspoorbreedte in aanmerking neemt. Het Comité vraagt 
zich af waarom; het zou gaarne zien dat de tekst na het 
tweede gedachtenstreepje als volgt werd geformuleerd: 
„— minimumspoorbreedte van beide assen minder dan 
1 150 mm.". 
(>) Doe. CES 662/83.