Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "Wederzijdse erkenning op de interne markt"

(2001/C 116/03)

Op 2 maart 2000 heeft het Economisch en Sociaal Comité besloten, overeenkomstig art. 23, lid 3 van zijn reglement van orde een advies op te stellen over "Wederzijdse erkenning op de interne markt".

De afdeling "Interne markt, productie en consumptie", die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 november 2000 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Lagerholm, co-rapporteur de heer Bedossa.

Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 377e zitting (vergadering van 29 november 2000) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd.

1. Inleiding

1.1. Tijdens de Raad Interne Markt van maart 1998 waren de lidstaten het erover eens dat in het kader van een bredere discussie over toekomstige maatregelen voor de interne markt ook aandacht moet worden besteed aan het beginsel van wederzijdse erkenning en dat een goede toepassing van dit beginsel één van de prioriteiten van de EU dient te zijn.

1.2. Als onderdeel van haar strategie ter uitvoering van het actieprogramma voor de interne markt heeft de Commissie daarom een mededeling over wederzijdse erkenning(1) en een eerste tweejaarlijks verslag over de toepassing van het beginsel op de producten- en dienstenmarkten(2) uitgebracht. Zij kreeg steun van de Raad, die op 28 oktober 1999 een resolutie over wederzijdse erkenning goedkeurde(3).

1.3. De mededeling gaat over de wederzijdse erkenning van zowel producten als diensten. In dit advies wordt voornamelijk ingegaan op de wederzijdse erkenning van producten. Wat diensten betreft gaat de aandacht specifiek uit naar de wederzijdse erkenning van diploma's.

2. Achtergrond

2.1. Wederzijdse erkenning wordt beschouwd als één van de belangrijkste instrumenten om te zorgen voor een vrij verkeer van goederen op de interne markt. Het is een al sinds lang gehanteerd beginsel en maakt als zodanig deel uit van het "acquis communautaire". In de jaren '90 leunden de Raad en de Commissie zwaar op dit beginsel om de resterende problemen met het vrije verkeer van goederen tussen de lidstaten op te lossen(4). Het blijkt echter in veel gevallen moeilijk te zijn om dit beginsel efficiënt toe te passen en dat staat een goede werking van de interne markt in de weg.

2.2. De wederzijdse-erkenningsregel

2.2.1. Het beginsel houdt in dat een economische actor in lidstaat A goederen op de markt mag brengen of diensten mag aanbieden als die goederen en diensten in lidstaat B volgens de regels van lidstaat B op rechtmatige wijze zijn geproduceerd/geleverd en in de handel gebracht. Met andere woorden: een lidstaat mag de verkoop van zulke legale producten of diensten op zijn grondgebied niet verbieden. Alleen onder zeer speciale omstandigheden mag een lidstaat van dit beginsel afwijken, bijvoorbeeld als de volksgezondheid, de bescherming van consumenten dan wel het milieu in gevaar dreigen te komen, of wanneer er doorslaggevende redenen van algemeen openbaar belang zijn. Zie in dit verband met name art. 30 (ex-art. 36) van het EG-Verdrag.

2.2.2. Voor een goede werking van de wederzijdse-erkenningsregel zijn de voorwaarden voor goederen heel anders dan voor diensten. Ook tussen bepaalde sectoren (zoals voedingsmiddelen, elektrotechniek en motorvoertuigen) en beroepen (zoals artsen, advocaten en tandartsen) bestaan, wat dit aangaat, grote verschillen.

2.2.3. Voor producten zijn er drie vormen van wederzijdse erkenning te onderscheiden:

a) erkenning van technische regels, inclusief normen en specificaties;

b) erkenning van conformiteitsbeoordelingsprocedures: lidstaten besluiten elkaars testprocedures, de rapportage hierover en hun erkenningssystemen als gelijkwaardig te beschouwen;

c) erkenning van de resultaten van conformiteitsbeoordelingsprocedures: erkenning van testresultaten, conformiteitscertificaten, conformiteitsstempels of inspecties.

2.2.4. Uitgaande van de artikelen 28 (30) en 30 (36) en het Cassis de Dijon-beginsel is vooral op regelgevingsniveau aandacht besteed aan wederzijdse erkenning, d.w.z.: de technische regels zijn wederzijds erkend. Wil de interne markt echter naar volle tevredenheid functioneren, dan moet het beginsel van wederzijdse erkenning op alle bovengenoemde niveaus worden toegepast. Wederzijdse erkenning op het gebied van conformiteitsbeoordelingen is een belangrijke voorwaarde voor vrij verkeer, ook op terreinen waarop al harmonisatie heeft plaats gehad.

2.2.5. Toepassing van het beginsel is in de eerste plaats een zaak van de lidstaten. Een efficiënte toepassing is dan ook afhankelijk van het vertrouwen tussen de lidstaten, regelgevingsinstanties en conformiteitsbeoordelingsorganen onderling.

2.2.6. De toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning kan onder meer worden gecontroleerd en gewaarborgd door middel van de inbreukprocedures die de Commissie tegen een lidstaat kan aanspannen (art. 226) en de kennisgevingssystemen. Twee van deze systemen zijn vastgelegd in richtlijn 98/34/EEG (voormalig 83/189/EEG) en beschikking 3052/95. Het eerste heeft betrekking op de kennisgeving van nieuwe nationale wetgeving, het tweede op de kennisgeving achteraf wanneer een lidstaat een product uit de markt neemt of de invoer dan wel de verkoop ervan op zijn grondgebied verbiedt. Het systeem is dus bedoeld om op de hoogte te blijven van nieuwe nationale wetgeving of regeringsmaatregelen van lidstaten die de werking van de interne markt kunnen ontwrichten.

2.3. Problemen met de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning

2.3.1. Volgens de Commissiemededeling bleek uit een enquête, waarvan de uitslag in oktober 1998 op het scorebord van de interne markt werd vermeld, dat 80 % van de ondervraagde bedrijven nog altijd op obstakels voor het vrije verkeer van goederen stuitte in de Unie, wat hun mogelijkheden om zaken te doen op de interne markt beperkt. Met betrekking tot goederen wees 41 % van de bedrijven op uiteenlopende nationale specificaties/normen en 34 % op ongebruikelijke test-, keurings- of toelatingsprocedures. Het was te verwachten dat de meeste van deze obstakels te vinden zijn op gebieden waarvoor geen harmonisatierichtlijnen bestaan en waar wederzijdse erkenning het leidend beginsel is om toegang tot de markt te garanderen.

2.3.2. Uit de mededeling van de Commissie en andere onderzoeken maakt het Comité ook op dat de grootste problemen met wederzijdse erkenning zich voordoen in sectoren waar veiligheid en gezondheid voorop staan en waar de lidstaten wat regelgeving betreft niet dezelfde doelstellingen hebben. De moeilijkheden bij het toepassen van het beginsel hebben vaak te maken met de conformiteitsbeoordeling.

2.4. Bij de wederzijdse erkenning van producten doen zich de volgende problemen voor(5):

- de lidstaten hebben weinig vertrouwen in elkaars conformiteitsbeoordeling; zij accepteren alleen nationale test- en keuringsorganen;

- weinig samenwerking op regelgevingsgebied tussen overheidsorganen in de lidstaten met betrekking tot de toepassing van het beginsel;

- het beginsel is moeilijk toe te passen als de prioriteiten op het gebied van volksgezondheid en veiligheid niet in alle lidstaten dezelfde zijn of als in de ene lidstaat met de regelgeving iets anders wordt beoogd dan in de andere, bijvoorbeeld wat voedingsmiddelen en voedingssupplementen betreft;

- het beginsel is moeilijk toe te passen bij milieukwesties als de prioriteiten op milieugebied niet in alle lidstaten dezelfde zijn;

- de kennis van de wederzijdse-erkenningsregel laat te wensen over op regelgevingsniveau en op het niveau waar het beginsel moet worden toegepast;

- het is voor overheidsorganen moeilijk in te schatten of het evenredigheidsbeginsel naar behoren wordt toegepast en rekening te houden met de regels van andere lidstaten - hiervoor is een goede kennis van de regelgeving van andere lidstaten nodig;

- bij ingewikkelde producten waarvoor diepgaande technische analyses nodig zijn, is het moeilijk het beginsel toe te passen en de risico's goed in te schatten;

- het streven van lidstaten om het goede voorbeeld te geven wat consumenten- en milieubescherming betreft leidt tot onderling verschillende eisen, waardoor de wederzijdse erkenning in het gedrang komt;

- de kennisgevings/informatieprocedures overlappen elkaar en zijn weinig efficiënt - sommige worden niet gebruikt of zorgen niet voor het opheffen van de handelsbelemmeringen waarvoor ze bedoeld zijn;

- de toepassing van het beginsel is onder meer niet efficiënt als gevolg van de langzaam draaiende ambtelijke molens, de kosten van bestuurlijke procedures en de bureaucratische rompslomp voor de betrokken partijen;

- als harmonisatie-richtlijnen niet werken (bijvoorbeeld voor bouwmaterialen), zou het beginsel van wederzijdse erkenning een handvat moeten zijn om voor een bepaald product toegang tot de markt te garanderen; momenteel is dit niet het geval.

2.5. Uit de in de mededeling genoemde onderzoeken van dienstverlenende bedrijven blijkt dat er weinig schot zit in het verwijderen van handelsbarrières tussen de lidstaten. Problemen met de wederzijdse erkenning van diensten hangen meestal samen met uiteenlopende nationale regels voor de bescherming van consumenten.

3. Opmerkingen over de Commissiemededeling

3.1. Het Comité is het eens met de aanpak en de maatregelen die de Commissie voorstelt in de mededeling. Vooral haar volgende voorstellen verdienen bijval:

1. Er moet beter toezicht komen op de toepassing van het beginsel, om de geloofwaardigheid ervan te vergroten, bijvoorbeeld door elke twee jaar een verslag uit te brengen; de Commissie zal de plichten van de lidstaten meer benadrukken en sneller optreden tegen inbreuken; er moet meer gebruik worden gemaakt van de kennisgevingsprocedures.

2. Maatregelen gericht op burgers en economische actoren, bijvoorbeeld verbetering van de voorlichting, economische analyse en opleidingen (sectorale ronde tafels), om het beginsel beter te helpen toepassen.

3. Maatregelen door de lidstaten; zij moeten clausules over wederzijdse erkenning opnemen in hun wetgeving en meer aan bestuurlijke samenwerking gaan doen.

3.2. De Commissie moet in de toekomst duidelijker aangeven op welk van de verschillende niveaus - technische voorschriften, conformiteitsbeoordeling (procedures en resultaten) - de problemen met de wederzijdse erkenning van producten spelen. Per niveau doen zich namelijk verschillende problemen voor en zijn ook andere oplossingen nodig.

3.3. De problemen op het gebied van de conformiteitsbeoordeling van producten waar het bedrijfsleven momenteel mee te maken heeft, zouden met het beginsel van wederzijdse erkenning wel eens moeilijk aan te pakken kunnen zijn. Deze barrières - volgens de Commissie gaat het om eisen die marktgerelateerd zijn/zich in een grijs gebied bevinden - hangen nauw samen met nationale normen en regelingen. Terwijl harmonisatie een verandering in de nationale regelgevingscultuur zou bevorderen, waarbij ook een aantal van deze "grijze" barrières zou verdwijnen, bestaat het gevaar dat deze barrières door wederzijdse erkenning juist alleen maar steviger verankerd raken.

3.4. Het merendeel van de conformiteitsbeoordelingen wordt momenteel door particuliere organen uitgevoerd. De Commissie kan daardoor moeilijk iets doen aan de problematische toepassing van het wederzijdse-erkenningsbeginsel op dit gebied. Vaak is geharmoniseerde wetgeving echter een beter middel om op het gebied van conformiteitsbeoordelingen voor een goede toepassing van dit beginsel te zorgen.

3.5. Dat wederzijdse erkenning niet goed schijnt te werken op gebieden waar veiligheid en gezondheid voorop staan, komt waarschijnlijk doordat dit beginsel alleen goed toepasbaar is als de lidstaten het eens zijn over de functionele gelijkwaardigheid van de doelstellingen en de regelgeving. Bestaan er op dit punt grote verschillen, dan zijn krachtige harmoniseringsmaatregelen nodig om deze kloof te dichten en er zo voor te zorgen dat wederzijdse erkenning mogelijk is. Om dit probleem aan te pakken moet er meer systeem worden gebracht in de uitwisseling van informatie en bestuurlijke samenwerking.

3.6. De Commissie lijkt in haar mededeling de voorkeur te geven aan wederzijdse erkenning boven harmonisatie. In een aantal gevallen is het ESC van mening dat zij té sterk voor wederzijdse erkenning pleit.

3.6.1. Eén van de belangrijkste redenen waarom de Commissie de voorkeur geeft aan wederzijdse erkenning boven harmonisatie is dat zij het subsidiariteitsbeginsel in acht wil nemen. Dit beginsel is inderdaad van groot belang, maar mogelijk niet zo relevant als het op de harmonisatie van producteisen aankomt. In dat geval hebben bedrijven (inclusief het MKB) en consumenten meer baat bij één norm en één serie producteisen in een harmoniseringsrichtlijn.

3.6.2. Verder helpt harmonisatie de EU waarschijnlijk vaak in haar streven om de wetgeving in de Unie en in de lidstaten tot een minimum te beperken en zo effectiever te maken. Harmonisatie betekent in dit geval: van meer naar minder wetgeving, waarbij uiteenlopende nationale regels geharmoniseerd worden. Vooral gezien de uitbreiding van de EU, waarbij één stel regels beter is dan vijftien of meer, is dit van groot belang. Wat "geharmoniseerde producten" betreft, heeft de EU vooruitgang geboekt en met een aantal kandidaat-lidstaten in het kader van de pretoetredingsstrategie overeenkomsten kunnen sluiten over zaken als de conformiteitsbeoordeling en de acceptatie van industrieproducten (zogenoemde PECA-overeenkomsten - Protocol betreffende een Europese Overeenkomst inzake overeenstemmingbeoordeling). Dankzij deze overeenkomsten wordt per branche de wetgeving van de kandidaat-lidstaten afgestemd op die van de EU en kunnen ook deze landen profiteren van de voordelen van de interne markt.

3.6.3. De Commissie is ook terecht van mening dat wederzijdse erkenning goed kan zijn voor productdiversiteit. Zonder die erkenning is het tegenovergestelde effect mogelijk: door de gebrekkige harmonisering worden dan lokale markten beschermd en afgeschermd voor producten uit andere lidstaten, met alle negatieve gevolgen van dien voor de productdiversiteit. Geharmoniseerde eisen in de vorm van een richtlijn of een norm hebben in het algemeen geen regulatieve werking, maar zijn gebaseerd op prestaties of functioneel van aard; de productdiversiteit zou er niet door beïnvloed hoeven te worden.

3.6.4. Harmonisatie is vaak een absolute voorwaarde om ervoor te zorgen dat de lidstaten samen technische handelsbarrières slechten en hun regelingen op één lijn brengen. De Commissie wijst er in de mededeling op dat het wederzijdse-erkenningsbeginsel in de WTO/TBT-overeenkomst inzake technische handelsbarrières wordt gesteund. Dit heeft echter vooral betrekking op de conformiteitsbeoordeling. En zelfs voor de wederzijdse-erkenningsovereenkomsten die de EU en de VS hebben gesloten was harmonisatie van de EU-wetgeving een voorwaarde.

4. Aanbevelingen

4.1. Het ESC is van mening dat een goede toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning een van de prioriteiten van Commissie en Parlement zou moeten zijn, vooral omdat de Commissie ter voltooiing van de interne markt een voorkeur lijkt te hebben voor wederzijdse erkenning als instrument. Het Comité staat volledig achter de voorstellen in de mededeling en met name in het eerste tweejaarlijkse verslag.

4.2. Volgens de Commissie is het vinden van evenwicht tussen de harmonisatie van nationale wetgevingen en de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning een delicate maar essentiële taak. Niet harmoniseren en op wederzijdse erkenning vertrouwen zou echter wel eens duurder kunnen uitvallen dan de Commissie suggereert. Een geharmoniseerde Europese markt is in veel gevallen de enige manier om de resterende handelsbarrières te slechten. De Commissie zou daarom in de toekomst een beter evenwicht moeten proberen te vinden tussen harmonisatie en wederzijdse erkenning.

4.3. Om ervoor te zorgen dat de technische handelsbarrières multilateraal worden geslecht en producteisen in grote lijnen worden gelijkgetrokken, is in veel gevallen een geharmoniseerde Europese markt nodig. De ontwikkeling van de interne markt is van groot belang voor het concurrentievermogen van de Europese industrie, aangezien producten steeds ingewikkelder worden en er hoe langer hoe minder tijd is om producten te ontwikkelen en op de markt te brengen. Met het oog op zowel het bedrijfsleven als consumenten is het van belang dat de Commissie rekening houdt met dit mondiale aspect bij het kiezen van een instrument (harmonisatie of wederzijdse erkenning).

4.4. Omdat veel van de resterende obstakels voor het vrije verkeer van goederen met de conformiteitsbeoordeling te maken hebben, zou de Commissie meer aandacht moeten besteden aan de wederzijdse erkenning in dit verband en aan de rol die keuringsdiensten, certificatie- en normalisatie-organen spelen. Zij zou zich over het volgende moeten buigen: 1) hoe kan een sterkere pan-Europese infrastructuur tot stand worden gebracht waarbij de conformiteitsbeoordelingsorganen zich houden aan het wederzijdse-erkenningsbeginsel? 2) uitbreiding van de huidige bekendmakingsprocedures, zodat conformiteitsbeoordelingsorganen verplicht worden te melden wanneer dubbele testen vereist zijn; 3) meer aandacht voor etikettering op dit gebied.

4.5. De Commissie zou er meer nadruk op moeten leggen dat het netwerk van de coördinatiecentra voor de interne markt, waarvan elke lidstaat er één bezit, versterkt dient te worden en dat deze centra bij de bevordering van wederzijdse erkenning een grotere rol moeten gaan spelen.

4.6. Aangezien bestuurlijke samenwerking een voorwaarde is voor een goed functionerende wederzijdse erkenning, zou de Commissie bij wijze van follow-up van de resolutie van de Raad uit 1994 een voortgangsrapport over administratieve samenwerking moeten opstellen. Dit om voor meer uitwisseling van informatie en bestuurlijke samenwerking tussen de lidstaten te zorgen.

4.7. Volgens de Strategie voor de interne markt en de gerichte acties om de resterende obstakels te verwijderen(6) moeten de lidstaten en de Commissie de in de mededeling van de Commissie en de resolutie van de Raad genoemde maatregelen vóór juni 2001 hebben uitgevoerd. Het ESC zou de tenuitvoerlegging van die maatregelen m.b.t. de volgende punten op de voet willen volgen:

- verfijning van het kennisgevingssysteem;

- bevordering van de wederzijdse erkenning van certificaten en testen;

- bevordering van de uitwisseling van informatie en van bestuurlijke samenwerking.

4.8. Het ESC is het ermee eens dat zijn waarnemingspost voor de interne markt (WIM) in dit verband zou moeten samenwerken met de Commissie en de maatregelen ter bevordering van wederzijdse erkenning efficiënter zou moeten helpen maken.

4.9. In het algemeen moeten klachten van bedrijven over obstakels als gevolg van een slecht functionerende wederzijdse erkenning structureler en transparanter worden afgehandeld. Het ESC staat achter de voorstellen in de mededeling die hierop betrekking hebben.

5. Opmerkingen en aanbevelingen betreffende de wederzijdse erkenning van diploma's

5.1. In de mededeling staat duidelijk op welke problemen een aantal beroepsgroepen stuit, vooral de beroepsgroepen die het moeten stellen zonder een richtlijn waarin de invoering van het beginsel van wederzijdse erkenning en het vrije verkeer van diplomahouders worden geregeld.

5.1.1. Daarom moet bekeken worden hoe de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning kan worden verbeterd; voor deze beroepen is het namelijk een praktisch, sterk middel voor economische integratie.

5.1.2. Vooral individuele personen zijn de dupe van problemen die zich voordoen als gevolg van het van geval tot geval beoordelen van de gelijkwaardigheid van kwalificaties.

5.1.3. De Commissie wijst er terecht op dat het beginsel van wederzijdse erkenning beter onder de aandacht van de betrokken overheden in de lidstaten moet worden gebracht.

5.1.4. Het ESC gaat akkoord met de door de Commissie voorgestelde richtsnoeren inzake de erkenning van dilpoma's.

5.1.4.1. Sectorale rondetafelconferenties in Europees verband tussen vertegenwoordigers van met supervisie belaste instanties en vertegenwoordigers van de betrokken beroepsgroepen; nationale studiebijeenkomsten over specifieke onderwerpen.

5.1.4.2. Specifieke projecten - die door de lidstaten aan de Commissie zijn voorgelegd - om een interactief informatiebeleid van de grond te helpen krijgen.

5.1.4.3. Afhandeling van afzonderlijke klachten in probleemsectoren en systematische follow-up van door de lidstaten voorgestelde oplossingen. Als de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de toepassing van het beginsel, dan moeten zij wel goed samenwerken om een en ander beter te laten verlopen.

5.1.4.4. Het is vooral van belang dat er een telematicanetwerk voor onderlinge contacten komt en dat meer gebruik wordt gemaakt van "contactpunten" - of nog specifieker coördinatoren - voor gereguleerde beroepen in alle sectoren van de interne markt.

5.2. Het ESC is met name te spreken over de voorgestelde maatregelen om voor een geloofwaardig toezicht op de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning te zorgen:

- de Commissie legt Raad en Parlement om de twee jaar een evaluatieverslag voor (zoals met name de verslagen over de richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG over de algemene regeling) en probeert lidstaten met soortgelijke problemen bewust te maken van bilaterale oplossingen tussen andere lidstaten;

- de Commissie ziet erop toe dat wordt voldaan aan de verplichtingen die voortvloeien uit de correcte toepassing van het EU-recht en stelt (in sommige gevallen automatisch) overeenkomstig het EG-Verdrag in alle relevante gevallen een procedure in wegens inbreuk;

- er moet zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt van de kennisgevingsprocedure, vooral op de niet-geharmoniseerde gebieden, om te bereiken dat het beginsel van wederzijdse erkenning in de nationale wetgeving wordt opgenomen;

- de informatievoorziening en economische analyses moeten beter worden.

5.3. Beroepsverenigingen en -organisaties, zowel op nationaal als op Europees niveau, hebben soms getracht oplossingen voor te stellen om de kloof te overbruggen tussen de algemene aard van richtlijn 89/48/EEG en het specifieke karakter van de verschillende beroepen, gezien de duidelijk positieve resultaten van sectorale richtlijnen.

5.3.1 De legislatieve aanpak, waaronder ook de herziening van richtlijn 89/48/EEG moet worden begrepen (op het ogenblik in tweede lezing bij het Europees Parlement), brengt met zich mee dat er een nieuwe richtlijn zal worden voorgesteld waarin de huidige specifieke - sectorale - richtlijnen zullen worden gebundeld en waaronder ook die beroepen zullen vallen die nu genoemd worden in richtlijn 89/48/EEG, waarvoor opleidingen van vijf jaar en meer vereist zijn. Hiermee wordt beoogd de Gemeenschap in haar geheel een instrument in handen te geven om de technologische innovatie aan te kunnen en in te kunnen spelen op de vereisten van een complexe markt, terwijl de verbruiker tegelijkertijd kwalitatief goede dienstverlening wordt gegarandeerd.

5.3.2 Aangezien deze legislatieve aanpak tijdrovend is en beslag op middelen legt, is een andere benadering de schepping van een Europees referentiekader geweest, in de vorm van bijvoorbeeld een aanbeveling en dus zonder bindende rechtskracht.

5.3.2.1 Niet-gereglementeerde beroepsgroepen kunnen een reeks gemeenschappelijke regels aanvaarden betreffende opleiding, kwaliteitsgaranties en deontologie, waarmee zij zich op vrijwillige basis, op herkenbare wijze kunnen onderscheiden.

5.3.2.2 Een goed voorbeeld hiervan is de titel "Eur-ing" die Europese ingenieurs voeren die aan bepaalde opleidings- en beroepscriteria voldoen welke door de beroepsgroep van ingenieurs op Europees niveau zijn vastgelegd.

5.3.3 Andere beroepen zijn bereid dit voorbeeld te volgen, op voorwaarde dat:

- de beroepsgroep op Europees niveau op enigerlei wijze georganiseerd is,

- zij al normen voor de opleiding hebben vastgesteld en zo mogelijk regels voor de wederzijdse erkenning van diploma's,

- zij hun professionalisme op de markt willen bewijzen ter bescherming van de consument.

5.3.3.1 Beroepsgroepen waar het hier onder meer om gaat, zijn: landbouwkundig ingenieurs, geologen, landmeters en technici in de voedingsmiddelenindustrie en in laboratoria. Het is opmerkelijk dat al deze beroepen iets met gezondheid en veiligheid te maken hebben, in lijn met artikel 52 van het EG-Verdrag.

5.3.3.2 Dit is natuurlijk maar een voorlopige opsomming van beroepen - de door de coördinatiegroep voor de richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG verzamelde gegevens geven geen volledig beeld - die geleidelijk bijgewerkt moet worden.

5.3.3.3 De tweede aanpak heeft uiteraard alleen betrekking op niet-gereglementeerde beroepen, dat wil zeggen beroepen waarvan de uitoefenaars niet tot een genootschap of een vereniging behoren

5.4 Gezien het belang van de wederzijdse erkenning van diploma's, vooral voor niet-gereglementeerde beroepen, en het urgente karakter van de problematiek, steunt het ESC echter de invoering van een Europees systeem van erkenning en registratie waarbij de beoefenaren van het desbetreffende beroep overal in de EU de bij overeenkomst vastgelegde status genieten(7).

Brussel, 29 november 2000.

De voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

G. Frerichs

(1) COM(1999) 299 def., 16 juni 1999.

(2) SEC(1999) 1106 def., 13 juli 1999.

(3) 12122/99.

(4) Inclusief de 3 EVA-lidstaten, die samen met de EU-lidstaten de EER vormen.

(5) Publicatie van UNICE over wederzijdse erkenning van juni 1999.

(6) COM(2000) 257 def.

(7) Zoals gevraagd door EP-lid Gemelli in zijn petitie gericht tot de voorzitter van de Commissie en tot de verantwoordelijke Commissaris, mevrouw Reding.