VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

over de inspanningen die de lidstaten in 2014 hebben geleverd om tot een duurzaam evenwicht tussen vangstcapaciteit en vangstmogelijkheden te komen



Inleiding

Overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid moeten de lidstaten jaarlijks een verslag opstellen over de verhouding tussen de vangstcapaciteit van hun vloot en de vangstmogelijkheden. Om een gemeenschappelijke aanpak in de gehele Unie te bevorderen, worden die nationale vlootverslagen opgesteld aan de hand van de in 2014 door de Commissie vastgestelde richtsnoeren voor de analyse van het evenwicht tussen vangstcapaciteit en vangstmogelijkheden volgens artikel 22 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid (hierna "de richtsnoeren van de Commissie" genoemd). Voorts moet een lidstaat die een structurele onevenwichtigheid vaststelt, voor de betrokken vlootsegmenten een actieplan indienen, onder vermelding van de ter aanpassing dienende streefdoelen, de aan te wenden instrumenten en een duidelijk tijdschema voor de uitvoering. Op basis van die nationale vlootverslagen stelt de Commissie een verslag op over de inspanningen die de lidstaten hebben geleverd om tot een duurzaam evenwicht tussen vangstcapaciteit en vangstmogelijkheden te komen. Onderhavig verslag betreft het jaar 2014.

De jaarlijkse verslagen en actieplannen van de lidstaten

Alle 23 kustlidstaten hebben bij de Commissie een verslag voor 2014 ingediend. Het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) is door de Commissie verzocht het evenwicht tussen vangstcapaciteit en vangstmogelijkheden op een gestandaardiseerde manier voor alle EU-vlootsegmenten te analyseren. Alle verstrekte evenwichtsindicatoren die in het kader van de EWG's 15-17 van het WTECV zijn gebruikt, werden berekend in overeenstemming met de richtsnoeren van de Commissie.

Het WTECV heeft geconcludeerd dat de lidstaten bij het opstellen van hun nationale verslagen aanzienlijke inspanningen hebben geleverd. Uit de analyse van de nationale verslagen blijkt evenwel dat de indicatoren niet in alle gevallen voor alle vlootsegmenten konden worden berekend. Dit komt door ontbrekende gegevens of, in het geval van economische en technische indicatoren, door clustering van segmenten (om de vertrouwelijkheid van commerciële informatie te waarborgen). Het ontbreken van gegevens kan de berekening van de evenwichtsindicatoren voor de vlootsegmenten bemoeilijken en bijgevolg afdoen aan de betrouwbaarheid en de representativiteit van die indicatoren. Om de dekkingsgraad en de geschiktheid van de indicatoren te verbeteren, moeten de lidstaten volgens het WTECV uitgebreidere gegevensreeksen verstrekken met een grotere dekking van de vlootsegmenten en meer analytische beoordelingen van de bestanden, waarmee wordt gedoeld op biologische en onderzoeksgegevens die worden verzameld op grond van het gegevensverzamelingskader (hierna "het GVK" genoemd). De dekkingsgraad en de geschiktheid van de indicatoren zouden daarnaast kunnen worden verbeterd door uit te gaan van vangstgegevens in plaats van aanlandingen. Daarbij kan een koppeling worden gemaakt met teruggooigegevens in logboeken, d.w.z. gegevens die zijn verzameld in het kader van Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een controleregeling van de Unie die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen (hierna "de controleverordening" genoemd) en die worden gebruikt in het GVK. Een ander probleem betreft de samenhang van vangst- en inspanningsgegevens met een adequate geografische indeling van de Middellandse Zee, zonder welke het niet mogelijk is om de capaciteit met de inspanningen en uiteindelijk de vangstmogelijkheden in verband te brengen. Eveneens problematisch is het feit dat de lidstaten minder gegevens verzamelen over kleinschalige visserij dan over andere vlootsegmenten. Daardoor worden de inspanningen, aanlandingen en vangsten van de kleinschalige visserij in het algemeen niet gemonitord. Uit de analyse blijkt wel dat sommige vlootsegmenten, zoals trawlers, economisch afhankelijk zijn van bestanden die boven het MSY-niveau voor visserijdruk worden bevist. Ook bevestigt de analyse dat de benuttingsgraad van de vaartuigen in veel lidstaten laag is. Deze observaties rechtvaardigen een permanent actief beheer van de vlootcapaciteit en bijsturing waar dat nodig is. De lidstaten moeten onverminderd aandacht besteden aan de vangstcapaciteit van hun vloten om te komen tot economisch levensvatbare vloten die de mariene biologische hulpbronnen op een duurzame manier exploiteren.

Op grond van het gemeenschappelijk visserijbeleid moeten de lidstaten maatregelen nemen om de vangstcapaciteit van hun vloten op termijn aan te passen aan hun vangstmogelijkheden. In concrete gevallen van structurele overcapaciteit op segmentniveau is een actieplan ter beperking van de onevenwichtigheden een transparant en doeltreffend middel om gaandeweg een evenwicht tussen de vissersvlootcapaciteit en de vangstmogelijkheden te bereiken.

In 2015 stelden meer lidstaten een actieplan op dan in 2014. In totaal hebben 17 lidstaten aan de hand van biologische, economische of technische indicatoren en/of aanvullende informatie vlootsegmenten geïdentificeerd die volgens hen onevenwichtig zijn of potentiële tekenen van onevenwichtigheid vertonen, en waarvoor derhalve overeenkomstig de richtsnoeren van de Commissie een actieplan moet worden opgesteld. Vijf lidstaten hebben dan weer geconcludeerd dat geen enkel vlootsegment een duidelijke onevenwichtigheid vertoonde, en hebben geen actieplan ingediend.

In deze context vervult het jaarlijkse verslag een belangrijke rol. Op grond van Verordening (EU) nr. 508/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij is de indiening van een nationaal verslag over het evenwicht tussen vangstcapaciteit en vangstmogelijkheden overeenkomstig de richtsnoeren van de Commissie een ex-antevoorwaarde voor de goedkeuring van het operationeel programma in het kader van het EFMZV. Bovendien kan voor specifieke uit het EFMZV gefinancierde maatregelen, zoals de definitieve beëindiging van activiteiten, de vervanging van motoren of starterssteun voor jonge vissers, slechts EFMZV-steun worden verleend voor vlootsegmenten met een vastgestelde overcapaciteit (in het geval van definitieve beëindiging) of zonder structurele overcapaciteit (in het geval van de vervanging van motoren en starterssteun voor jonge vissers).

Aldus kunnen de lidstaten aan de hand van de actieplannen aangeven welke maatregelen, met inbegrip van de definitieve beëindiging van activiteiten, zijn gepland om de vangstcapaciteit te beperken van segmenten die niet worden geacht in evenwicht met hun vangstmogelijkheden te zijn. In de komende jaren zal de EFMZV-steun voor maatregelen voor de definitieve beëindiging van activiteiten de capaciteit van de EU-vloot helpen beperken en zo de druk op mariene hulpbronnen doen afnemen.

De staat van de vissersvlootcapaciteit in de Unie

Op grond van het gemeenschappelijk visserijbeleid (hierna "het GVB" genoemd) moeten de lidstaten er eveneens op toezien dat de vangstcapaciteit van hun vloot vanaf 2014 nooit groter is dan de in bijlage II bij Verordening (EU) nr. 1380/2013 vastgestelde capaciteitsmaxima. Zoals hierboven opgemerkt, wordt de vlootcapaciteit verder afgebouwd. In lijn met de trend over de laatste tien jaar (zie de bijlagen III en IV) is de vangstcapaciteit van de 28 lidstaten tussen januari 2014 en november 2015 gedaald met 0,8 % in kilowatt (kW) en met 1,3 % in brutotonnage (gross tonnage of GT) (zie bijlage I).

In november 2015 waren er 85 065 vaartuigen ingeschreven in het vlootregister van de EU met een totale capaciteit van 1 627 125 GT en 6 474 617 kW. Dat wijst op een vermindering in 2015 (uitgezonderd de ultraperifere gebieden) van 0,6 % in aantal vaartuigen (zie bijlage I). De vangstcapaciteit van de EU-vloot lag 18,42 % onder de capaciteitsmaxima voor tonnage en 11,60 % onder de maxima voor vermogen (zie grafiek 1). Voor de ultraperifere gebieden van de EU, die goed zijn voor 5,4 % van de totale EU-vloot, is de vlootcapaciteit tussen januari 2014 en november 2015 gedaald met 0,1 % in GT en gestegen met 0,9 % in kW (zie bijlage V).

Om te zorgen voor accurate metingen in het vlootregister, geldt voor de lidstaten overeenkomstig de controleverordening een certificatieplicht voor nieuwe motoren en voor vervangende en technisch aangepaste motoren van meer dan 120 kW. Deze geldt vanaf januari 2012 voor vaartuigen die onderworpen zijn aan een visserij-inspanningsregeling en vanaf januari 2013 voor alle vaartuigen. Voorts moeten de lidstaten overeenkomstig de controleverordening een verificatie van gegevens verrichten op basis van een steekproefplan. Zij moeten ook een fysieke controle uitvoeren wanneer er aanwijzingen zijn dat het motorvermogen van een vissersvaartuig groter is dan het op de visvergunning van dat vaartuig vermelde vermogen.

Eind december 2015 hadden 18 lidstaten een steekproefplan voor de verificatie van het motorvermogen aangenomen.

Naar aanleiding van 16 precontentieuze procedures heeft de Commissie van de lidstaten alle steekproefplannen inzake motorvermogen ontvangen. Momenteel voert de Commissie audits uit om toe te zien op de daadwerkelijke uitvoering ervan.