31. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 337/39 
adequate bescherming van de gezondheid en de veilig­
heid gemeten aan de omvang van het risico." 
3.9.2. Bijlage II, punt 1.4 
Het Comité wijst op zijn advies (*) over de parallelle 
richtlijn betreffende dit onderwerp [doe. COM(88) 76 
def.], waarin sprake is van de informatie die de fa­
brikant over het gebruik van persoonlijke be­
schermingsmiddelen moet verstrekken; de relatie tussen 
fabrikant en gebruiker wordt zeer belangrijk geacht 
voor het tot stand brengen van een zo doelmatig moge­
lijke persoonlijke bescherming. 
3.10.1. Bijlage-Hl, hoofdstuk 1, eerste lid 
Hier kan verwarring ontstaan, aangezien in artikel 8, 
lid 1, wordt bepaald dat de fabrikant een dossier moet 
samenstellen, terwijl hij niet verplicht wordt dit dossier 
voor te leggen. Volgens de artikelen 10 en 11 is die 
voorlegging wel nodig voor de keuring en de verklaring 
van overeenstemming. 
(!) PB nr. C 318 van 12. 12. 1988. 
Gedaan te Brussel, 27 oktober 1988. 
1. Voorwoord 
1.1. Het onderhavige voorstel van de Commissie 
moet worden gezien tegen de achtergrond van Titel 
V van de Europese Akte („Economische en sociale 
samenhang"). De tweede zin van hoofdstuk I, lid 1 b) dient als volgt 
te worden gewijzigd: „ ...dient het fabricagedossier vol­
doende gegevens te bevatten om de erkende keurings­
instelling, ..., in staat te stellen om te verifiëren ..." 
3.10.2. Bijlage Hl, hoofdstuk 1, lid 2, a) (Engelse versie) 
De zin dient als volgt te worden gelezen: ,,a) its confor-
mity to harmonized standards or other technical speci-
fications referred to in Article 5." 
3.11. Bijlage III, hoofdstuk II 
Het Comité is het eens met de door de lid-staten bij de 
aanwijzing van keuringsinstellingen te hanteren mi-
nimumcriteria. Het herhaalt echter wat in eerdere ad­
viezen reeds is gezegd, namelijk dat de lid-staten eikaars 
testcentra en keuringsinstanties op basis van een com­
munautaire regeling dienen te erkennen. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
Daarin wordt nl. bepaald dat, ter bevordering van de 
harmonische ontwikkeling van de Gemeenschap in haar 
geheel, de economische en sociale samenhang binnen 
de Gemeenschap moet worden versterkt en de regionale 
verschillen — en met name de ontwikkelingsach­
terstand van de meest achterop geraakte regio's — 
moeten worden verkleind (art. 130 A). Advies over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van toepassings­
bepalingen voor Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de 
bijstandsverlening door de onderscheiden structuurfondsen, enerzijds, en van die met de 
bijstandsverlening door de Europese Investeringsfondsen en de overige bestaande fi­
nancieringsinstrumenten, anderzij ds 
(88/C 337/13) 
De Raad heeft op 8 augustus 1988 besloten overeenkomstig de bepalingen van de artikelen 
123, 130E en 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap 
het Economisch en Sociaal Comité advies te vragen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor regionale ontwikkeling, ruimtelijke ordening en urbanisme, die met de 
voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 18 
oktober 1988 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Serra Caracciolo; co-rapporteur was de 
heer Amato. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 259e zitting (vergadering van 27 oktober 
1988) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 
Nr. C 337/40 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 12. 88 
1.2. Het Comité heeft reeds eerder verklaard dat 
het dit streven naar meer evenwicht tussen de regio's 
volledig onderschrijft. Het dringt er dan ook op aan 
dat de Gemeenschap een zowel in kwantitatief als in 
kwalitatief opzicht weldoordacht investeringsbeleid 
voert en het nodige doet om de huidige ontwikkelings-
en inkomensverschillen binnen de Gemeenschap werke­
lijk te verminderen. 
1.3. Om de economische en sociale samenhang bin­
nen de Gemeenschap te kunnen versterken is het van 
essentieel belang dat de werking en de criteria van de 
structuurfondsen op een andere leest worden geschoeid, 
hoewel deze fondsen in feite alleen maar zijn bedoeld 
om het gebrek aan evenwicht tussen de regio's weg te 
werken. 
1.4. Een echte, zinvolle hervorming van het 
structuurbeleid van de Gemeenschap dient op de vol­
gende pijlers te stoelen: 
— Coördinatie van alle communautaire, nationale en 
regionale beleidsmaatregelen met rechtstreekse — 
of althans aanzienlijke — gevolgen voor de regio's, 
met name op het vlak van de werkgelegenheid. 
— Concrete en efficiënte samenwerking zowel met de 
regionale en plaatselijke overheden als met de so­
ciaal-economische kringen en hun vertegenwoordi­
gers („partnerschap"). 
— Vereenvoudigde, geharmoniseerde en flexibele pro­
cedures. 
2. Algemene opmerkingen 
2.1. Het Comité betreurt dat de Raad in zijn ka­
derverordening over de structuurfondsen geen rekening 
heeft gehouden met enkele opmerkingen die het in zijn 
vorige adviezen over deze problematiek (*) naar voren 
heeft gebracht. Bovendien stelt het tot zijn spijt vast dat 
deze suggesties evenmin in de nieuwe voorstellen zijn 
verwerkt. 
2.2. Wel bevat het Commissievoorstel een aantal be­
palingen waarmee het Comité zeer ingenomen is. 
Positief vindt het in de eerste plaats dat het additionali-
teitsbeginsel wordt ingevoerd en tevens een methode 
wordt vastgesteld om na te gaan of dit beginsel in de 
praktijk wel wordt nageleefd (art. 9). Het zou wel graag 
zien dat nader wordt aangegeven wat met „overeen­
komstige uitbreiding van de totale overheidsuitgaven" 
precies wordt bedoeld. De toepassing van het additio-
naliteitsbeginsel mag er nl. niet toe leiden dat sommige 
lid-staten met extra uitgaven geconfronteerd worden. 
De jaarlijkse uitbreiding van de financiële middelen van 
de communautaire Fondsen moet dus gepaard gaan met 
een netto verhoging van de overheidsuitgaven voor 
investeringen in de diverse lid-staten. 
Positief vindt het verder ook dat de structurele steun­
maatregelen voortaan vooraf en achteraf geëvalueerd 
zullen worden (art. 27, lid 2). Dat nu steeds een evaluatie 
vooraf zal plaatshebben, is beslist een stap in de goede 
richting. Wel zou het hele controlesysteem moeten wor­
den verbeterd en nader moeten worden omschreven. 
(!) PB nr. C 356 van 31. 12. 1987, blz. 13, en PB nr. C 175 van 
4. 7. 1988, blz. 56. 2.3. Toch stelt het Comité met bezorgdheid vast dat 
een aantal aspecten niet voldoende uit de verf komen 
of zelfs helemaal niet worden aangesneden; het is dan 
ook van oordeel dat de Commissie haar voorstel op 
drie punten dient te wijzigen. 
3. „Partnerschap": raadpleging en overleg 
3.1. In zijn vorige adviezen over de hervorming van 
de structuurfondsen heeft het Comité de wens te kennen 
gegeven dat: 
— de regionale en plaatselijke instanties niet alleen bij 
het uitwerken en indienen van de plannen, maar ook 
bij het uitwerken van de communautaire bestekken 
geraadpleegd worden, 
— de raadpleging van de sociaal-economische kringen 
tot alle beleidsmaatregelen met structurele inslag 
wordt uitgebreid. 
3.2. In artikel 4, lid 1, van de kaderverordening 
wordt bepaald dat de lid-staten moeten beslissen welke 
instanties aan dit overleg kunnen deelnemen. Dit sluit 
echter niet uit dat ook de vertegenwoordigers van de 
sociaal-economische kringen bij dit „partnerschap" 
kunnen worden betrokken. 
Het Comité betreurt dat deze mogelijkheid in het onder­
havige voorstel voor een verordening niet is opgenomen 
en nader uitgewerkt. 
3.3. In de verordening moet duidelijk worden be­
paald dat: 
— de regionale en plaatselijke instanties bij het op­
stellen van de nationale plannen i.v.m. de vijf doel­
stellingen, het uitwerken van de communautaire 
bestekken, het toezicht en de evaluatie dienen te 
worden betrokken, 
— de sociaal-economische kringen in de drie fasen van 
het besluitvormingsproces — plannen, communau­
tair bestek en operationele programma's — dienen 
te worden ingeschakeld. 
3.4. Dit overleg zou — op communautair niveau — 
moeten worden gevoerd met de vertegenwoordigers van 
de nationale, regionale en plaatselijke sociaal-economi­
sche kringen. De Commissie zou zich bij het uitwerken 
van een concrete regeling kunnen laten leiden door de 
ervaring die met de verordening inzake de geïntegreerde 
middellandse-zeeprogramma's (GMP) is opgedaan. Wel 
zou zij daarbij nog de nodige verbeteringen moeten 
aanbrengen. 
3.5. Zowel in de nationale plannen als in de commu­
nautaire bestekken en de controle- en toezichtrapporten 
zou moeten worden aangegeven welke representatieve 
organisaties geraadpleegd zijn. Eventueel zou ook hun 
advies daaraan kunnen worden toegevoegd. 
31. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 337/41 
4. Comités 
4.1. In zijn vorige adviezen heeft het Comité zich 
onvoorwaardelijk voor de instelling van één enkel 
comité uitgesproken. Dat comité zou dan voor alle drie 
fondsen en voor alle vijf doelstellingen bevoegd zijn 
en bestaan uit vertegenwoordigers van alle betrokken 
instanties en partijen (de communautaire, nationale, 
regionale en andere overheden en de sociaal-economi­
sche kringen). 
4.2. De Commissie wil echter drie comités instellen. 
Het Comité betreurt dit omdat de door de Commissie 
voorgestelde oplossing — één comité voor elk van de 
drie structuurfondsen — beslist heel wat moeilijkheden 
zal doen rijzen. Die oplossing biedt nl. geen uitkomst 
voor het probleem van de coördinatie van de diverse 
steunmaatregelen die met het oog op de vijf doelstellin­
gen en in het kader van de drie fondsen worden geno­
men; bovendien zouden de sociaal-economische kringen 
dan alleen in het comité van het Europees Sociaal Fonds 
vertegenwoordigd zijn (art. 124 van het EEG-Verdrag). 
4.3. Het Comité acht het absoluut noodzakelijk dat 
voor deze twee problemen een oplossing wordt gevon­
den. Daarom dringt het erop aan dat men een speciale 
instantie in het leven roept en deze laat nagaan in 
hoeverre de diverse steunmaatregelen ter verwezenlij­
king van de vijf prioritaire doelstellingen in het commu­
nautaire bestek gecoördineerd zijn. Er moet dus beslist 
tenminste een raadgevend comité worden ingesteld, dat 
erop toeziet dat de sociaal-economische kringen en de 
Commissie bij de zaak worden betrokken. 
4.4. Door „vertegenwoordigers van de lid-staten" te 
interpreteren in de zin van artikel 124 van het EEG-
Verdrag (waarin sprake is van „vertegenwoordigers van 
de regeringen en van de vakverenigingen van werk­
nemers en van werkgevers") zou aan de deelname van 
de sociaal-economische kringen aan de werkzaamheden 
van de comités i.v.m. de doelstellingen nrs. 1, 2 en 5 
een juridische grondslag kunnen worden gegeven. 
4.5. In verband met de in de artikelen 26 en 27 
bedoelde toezichtcomités en evaluatieprocedures zou 
men er goed aan doen rekening te houden met de 
ervaring die met de GMP's is opgedaan. Wel zou men de 
toezicht- en evaluatieprocedures nog moeten verbeteren 
door er ook vertegenwoordigers van de sociaal-econo­
mische kringen bij te betrekken. 
4.6. Het Comité zou graag zien dat in de verordening 
de volgende zaken duidelijker wordt aangegeven 
— Op welk niveauu deze comités hun activiteiten die­
nen te ontplooien (er moet nl. voor worden gezorgd 
dat zij ook op regionaal niveau kunnen opereren). 
— Welke vertegenwoordigers van de sociaal-economi­
sche kringen in aanmerking komen om in het kader 
van een verruimd „partnerschap" aan de werkzaam­
heden van die comités deel te nemen. 
— Van welke fysische en financiële indicatoren de 
Commissie bij het toezicht op en de evaluatie van 
de communautaire steunverlening zal uitgaan. — Wat de inhoud van de op te stellen toezichtverslagen 
dient te zijn (het voorstel laat dat in het vage). 
5. Criteria 
5.1. Het Comité neemt kennis van de criteria die 
reeds zijn uitgewerkt om te bepalen welke regio's in het 
kader van de doelstellingen nrs. 1 en 2 voor structurele 
steun in aanmerking komen. Het dringt er echter op 
aan dat: 
— met name m.b.t. doelstelling nr. 2 rekening wordt 
gehouden met de mogelijkheid tot steunverlening 
op grond van artikel 9, lid 2, tweede alinea, derde 
streepje, van de kaderverordening (verlies van werk­
gelegenheid — herstructurering van de ijzer- en 
staalsector of andere industriële sectoren die met 
een crisis te kampen hebben), 
— de voor doelstelling nr. 5 b voorgestelde criteria 
worden herzien; deze zijn nl. onaanvaardbaar om­
dat zij te talrijk en te onnauwkeurig zijn en indruisen 
tegen het beginsel dat de steun gebundeld moet 
worden. 
Het Comité verwijst daarom naar zijn vorig advies over 
deze problematiek, waarin het heeft voorgesteld de 
steun van het Europees Fonds voor regionale ontwikke­
ling (EFRO) en van het Europees Sociaal Fonds (ESF) 
ten behoeve van regio's die wel onder doelstelling 
nr. 5 b maar niet onder doelstellingen nrs. 1 en 2 vallen 
vooral aan bergstreken en achtergebleven eilandgebie­
den te doen toekomen. 
5.2. Het Comité ziet in dat de Commissie over enige 
armslag moet kunnen beschikken, maar is niettemin 
van oordeel dat zij zich daarbij aan welbepaalde criteria 
dient te houden. 
6. Geïntegreerde aanpak 
6.1. Het Comité wijst er nogmaals op dat zijn voor­
keur uitgaat naar een methode die het mogelijk maakt 
op regionaal niveau een zo groot mogelijke synergie 
teweeg te brengen; vandaar zijn positieve houding t.o.v. 
„partnerschap", coördinatie, concentratie van de steun 
en meerjarenplanning. 
6.2. Net als in zijn vorige adviezen dringt het Comité 
erop aan dat een bijzondere inspanning wordt geleverd 
om de structurele steunverlening op een geïntegreerde 
manier aan te pakken. De thans voorgestelde wijzigin­
gen m.b.t. de integratie van de vijf prioritaire doelstel­
lingen in het kader van de regionale plannen, het „part­
nerschap" en de coördinatie van de steunverlening zijn 
ingegeven door het verlangen om de positieve gevolgen 
van een dergelijke aanpak op zo veel mogelijk gebieden 
te laten doorwerken, b.v. door de oprichting van ge­
mengde regionale en plaatselijke organen en maatschap­
pijen ter bevordering van de economische ontwikkeling 
en de werkgelegenheid. Bovendien moet worden be­
paald dat geïntegreerde projecten in het kader van 
structurele steunmaatregelen met een horizontaal ka­
rakter steeds voor regio's op niveau NUTS III dienen 
te gelden, ook al blijven zij onder de bevoegdheid van 
de regionale overheden vallen. 
Nr. C 337/42 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 12. 88 
6.3. Het Comité is dan ook van oordeel dat de Com­
missie ruimere mogelijkheden moet krijgen om de 
steunverlening op een dergelijke manier aan te pakken. 
7. Nieuwe procedures 
Het Comité dringt erop aan dat beter wordt aangegeven 
waarin de diverse fasen van de nieuwe procedure precies 
bestaan. Het is nl. van oordeel dat in deze verordening 
in de eerste plaats naar duidelijkheid dient te worden 
gestreefd. De verordening moet meteen kunnen worden 
begrepen en ten uitvoer gelegd zonder dat daarvoor 
eerst nog een aantal toepassingsbesluiten moeten wor­
den uitgevaardigd. 
7.1. Plannen 
7.1.1. Het Comité is van oordeel dat de regionale 
plannen voor de onder de doelstellingen nrs. 2 en 5 
vallende regio's in de regionale planning moeten worden 
geïntegreerd, maar het had eigenlijk liever gezien dat 
slechts één regionaal plan voor de vijf doelstellingen 
samen moest worden opgesteld. 
7.1.2. In de kaderverordening wordt weliswaar be­
paald dat voor de doelstellingen nrs. 3 en 4 een natio­
naal plan moet worden opgesteld, maar dit betekent 
niet dat het verboden is dit plan verder onder te verdelen 
naar regio. 
7.1.3. Het Comité zou graag zien dat nader wordt 
aangegeven op welk niveau de plannen moeten worden 
uitgewerkt. „De territoriale eenheid die (de bevoegde 
instanties van de lid-staten) het geschikst achten" leent 
zich z.i. voor al te uiteenlopende interpretaties. Daarom 
stelt het voor te bepalen dat plannen die slechts voor 
één regio bedoeld zijn op regionaal niveau (d.w.z. door 
de bevoegde regionale instanties) dienen te worden op­
gesteld. Plannen die voor meer dan één regio bedoeld 
zijn of een sectoraal aspect van de ontwikkeling van 
meer dan één regio ten goede komen, zouden daaren­
tegen overeenkomstig de regels van het „partnerschap" 
gezamenlijk door de nationale overheid en door alle 
betrokken regionale en plaatselijke instanties moeten 
worden uitgewerkt. Daarom zou de tekst van artikel 5, 
lid 2, derde alinea, als volgt moeten worden gewijzigd: 
„... wordt onderscheid gemaakt tussen de acties en 
uitgaven voor elk van de regio's ...". 
7.1.4. Het feit dat sommige problemen op niveau 
NUTS III worden aangepakt betekent niet dat de desbe­
treffende maatregelen niet in het regionaal plan mogen 
worden opgenomen of — indien er geen regionaal plan 
als zodanig bestaat — niet op de regionale planning 
mogen worden afgestemd. 
7.1.5. Het grootste probleem houdt echter verband 
met doelstelling nr. 5 a. Het planningsbeginsel geldt 
voor alle doelstellingen zonder uitzondering. Het is dan 
ook onaanvaardbaar dat doelstelling nr. 5 a van meet 
af aan buiten de nieuwe procedures wordt gelaten. 
7.1.6. Gelet op de in de kaderverordening gestelde 
termijnen dringt het Comité aan op een spoedige herzie­
ning van de landbouwverordeningen en verzoekt het de 
Commissie en de Raad daarbij naar een betere coördi­natie en integratie tussen doelstelling nr. 5 a en de over­
ige doelstellingen — zowel op het niveau van de plannen 
als op dat van de communautaire bestekken — te 
streven. 
7.1.7. Het Comité acht de in artikel 6 aangegeven 
termijn voor het indienen van de plannen te krap en 
zou dan ook graag zien dat deze wordt gelijkgetrokken 
met die voor de doelstellingen nrs. 3 en 4 (1 juni 1989). 
7.2. Communautaire bestekken 
7.2.1. Het Comité betreurt dat de juridische om­
schrijving van de communautaire bestekken te wensen 
overlaat, hoewel het hier een fundamenteel onderdeel 
van de hervorming van de structuurfondsen betreft. 
Deze bestekken worden namelijk omschreven als „in­
tentieverklaringen aan de lid-staten", hetgeen weinig 
garanties biedt dat het overleg met de betrokken in­
stanties concrete resultaten zal opleveren. 
7.2.2. Het Comité stelt voor te bepalen dat bij de 
herziening van de communautaire bestekken alle be­
trokken kringen geraadpleegd dienen te worden. 
7.2.3. Verder vindt het Comité het absoluut noodza­
kelijk dat precies wordt aangegeven of voor ieder plan 
een communautair bestek moet worden opgesteld dan 
wel of een communautair bestek meer dan één plan of 
slechts een deel van een plan kan omvatten. Dit is nl. 
van doorslaggevend belang voor de draagwijdte en het 
effect van de communautaire bestekken. Daarom zou 
de inhoud van de communautaire bestekken duidelijker 
moeten worden omschreven. 
7.2.4. In de Spaanse versie van het Commissiedocu­
ment moet Titel III van de voorgestelde coördinatie­
verordening — overeenkomstig de in artikel 8, lid 5, 
van Verordening (EEG) nr. 2052/88 van 24 juni 1988 
gebruikte terminologie — marcos comunitarios de 
apoyo (i.p.v. estructuras comunitarias de apoyo) 
worden. 
7.3. Vormen van bijstandsverlening 
7.3.1. Operationele programma's 
Het Comité acht het van fundamenteel belang dat met 
— al dan niet geïntegreerde — operationele pro­
gramma's wordt gewerkt. 
7.3.2. Programmacontracten 
Het Comité betreurt dat in het Commissievoorstel met 
geen woord wordt gerept over programmacontracten, 
hoewel daarmee in het kader van de GMP's positieve 
ervaringen zijn opgedaan. Het wijst er nogmaals op dat 
het programmacontracten als een uitermate belangrijk 
instrument beschouwt, waarvan de toepassing bij elk 
operationeel programma verplicht zou moeten worden 
gesteld. Bovendien is het Comité van oordeel dat niet 
alleen de communautaire, nationale en regionale of 
plaatselijke overheidsinstanties, maar ook de andere bij 
de tenuitvoerlegging van het programma ingeschakelde 
overheidsinstanties bij deze programmacontracten be­
trokken zouden moeten worden. 
31. 12. 88 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 337/43 
7.4.. Bijstand van de fondsen 
7AA. Het Comité is tegen een vorm van coördinatie 
waarbij de financiële middelen van de diverse fondsen 
afzonderlijk worden beheerd. Het is veeleer voorstander 
van een algemene planning van de ontwikkelings­
behoeften op regionaal niveau, omdat zulks tot een 
geleidelijke integratie van de diverse steunmaatregelen 
zou leiden en meer garanties zou bieden voor het tot 
stand komen van de noodzakelijke synergie, met name 
wat de afdeling „Oriëntatie" van het Europees Oriën­
tatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) 
betreft. 
7.4.2. Het Comité betreurt dat niet wordt aangege­
ven hoeveel geld resp. het ESF en het EOGFL voor 
doelstelling 1 zullen uittrekken. 
7.4.3. Uit de formulering van artikel 14, lid 1, blijkt 
niet duidelijk genoeg dat in de aanvragen om bijstand 
precies moet worden aangegeven op welke vorm van 
bijstandsverlening de aanvraag betrekking heeft. 
„Specifieke actie" is — juridisch gezien — een te vaag 
begrip en moet daarom worden vervangen door de term 
„vormen van bijstandsverlening" genoemd in artikel 5 
van Verordening (EEG) nr. 2052/88. 
7.4.4. In vergelijking met de richtsnoeren van 
artikel 13 van de kaderverordening (minimum- en 
maximumpercentages voor de bijstandsverlening door 
de fondsen) geven de bepalingen van artikel 18 van het 
onderhavige voorstel (variatie van de hoogte van de 
bijstand) aanleiding tot verwarring, daar de opgegeven 
percentages niet bindend zijn en slechts als richtsnoer 
kunnen worden gebruikt. 
7.4.5. De voorgestelde acties en maatregelen dienen 
in ieder geval in overeenstemming te zijn met het com­
munautaire bestek. De woorden „in voorkomend ge­
val" in artikel 14, lid 3, eerste streepje, moeten dus 
geschrapt worden. 
Gedaan te Brussel, 27 oktober 1988. 8. Bijzondere opmerkingen 
8.1. Het Comité is van oordeel dat verschillende 
andere punten in het voorstel voor een verordening 
meer aandacht zouden moeten krijgen en op een pas­
sende manier zouden moeten worden geregeld. 
8.1.1. Artikel 3, dat betrekking heeft op de coördina­
tie tussen de structuurfondsen, de Europese In­
vesteringsbank (EIB) en de overige financie­
ringsinstrumenten van de Gemeenschap, is onbevredi­
gend omdat er niet concreet in wordt aangegeven hoe 
deze coördinatie tot stand moet worden gebracht. 
8.1.2. Artikel 33, dat betrekking heeft op de aan de 
communautaire maatregelen te geven publiciteit, zou 
de Commissie meer mogelijkheden moeten geven om 
de lid-staten bepaalde verplichtingen op te leggen. 
8.1.3. Verder zou er meer nadruk op moeten worden 
gelegd dat technische bijstand bij voorrang aan de meest 
achterop geraakte regio's moet worden verleend en dat 
hiermee reeds bij de uitwerking van de plannen een 
aanvang dient te worden gemaakt, zodat die regio's 
zoveel mogelijk van de communautaire steun kunnen 
profiteren. 
8.1.4. Uit niets blijkt dat de Commissie bij het uit­
werken van de financiële regeling oog heeft gehad voor 
de doeltreffendheid van de structurele steunverlening. 
8.2. Wat de coördinatie van de communautaire 
steunmaatregelen met structurele inslag betreft, wijst 
het Comité er nogmaals op dat alle financie­
ringsinstrumenten zó moeten worden gecombineerd dat 
een zo groot mogelijke spreiding van nieuwe arbeids­
plaatsen wordt bereikt. 
8.3. Het Comité acht het noodzakelijk dat de Com­
missie bij de tenuitvoerlegging van de hervorming voor 
een duidelijke en precieze organisatie zorgt, waarbij 
de nodige coördinatie verzekerd wordt en de nieuwe 
structurele steunmaatregelen het gewenste effect sor­
teren. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE