2. 4. 80 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 83/13 
Toch  dient  deze  regeling  zo soepel  mogelijk  te wor-
den gehouden.  Het bij de uitvoer  beschikbare  docu-
ment  kan namelijk  zeer  verschillend  zijn naar  gelang 
van de aard  van de goederen  of de organisatie  van 
de onderneming  die  de goederen  uitvoert.  In 
bepaalde  gevallen  zal het geen  douanedocument, 
maar  een  administratief  document  zijn,  zoals  bij 
Gedaan  te Brussel,  12 december  1979. voorbeeld  een kwaliteitsattest,  een verklaring  inzake 
het gevaarlijke  karakter  van  de goederen,  enz.  Het 
belangrijkste  is dat de goederen  en de zending  met 
behulp  van  de in dit document  opgenomen  gege-
vens kunnen  worden  geïdentificeerd.  Daarom  wordt 
voorgesteld  te spreken  van  „alle  commerciële  of 
andere  documenten". 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Raffaele  VANNI 
Advies  inzake  een voorstel  voor  een verordening  (EEG)  van de Raad  tot tweede  wijziging 
van Verordening  (EEG)  nr. 222/77  betreffende  communautair  douanevervoer 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in Publikatie-
blad van de Europese  Gemeenschappen  nr. C 241 van 26 september  1979,  blz. 6. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 24 september  1979  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité 
overeenkomstig  de bepalingen  van  artikel  198 van het Verdrag  tot oprichting  van de 
Europese  Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 12 en 13 december  1979  te Brussel  gehouden  174e 
zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het Verdrag  tot oprichting  van de Europese 
Economische  Gemeenschap,  met name  artikel  198, 
Gezien  het verzoek  om advies  van de Raad  van de 
Europese  Gemeenschappen  van 24 september  1979, 
Gezien  het besluit  van zijn  Bureau  van 25 september 
1979,  de Afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht 
en dienstverlening  met  de voorbereiding  van  een 
advies  inzake  dit onderwerp  te belasten, 
Gezien  het door  de Afdeling  voor  industrie,  handel, 
ambacht  en dienstverlening  tijdens  haar  vergadering 
van 28 november  1979  opgestelde  advies, Gezien  het mondelinge  verslag  van de heer  Marvier, 
rapporteur, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  174e  zitting 
van 12 december  1979, 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT; 
dat met algemene  stemmen  werd  goedgekeurd. 
1. Algemene  opmerkingen 
1.1. Het  Comité  stemt  in met  het streven  van  de 
Commissie  naar  vereenvoudiging  van  de regeling 
inzake  het  communautair  douanevervoer,  dat  de 
ruggegraat  van  het communautaire  handelsverkeer 
Nr. C 83/14 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 2. 4. 80 
vormt.  Een  vereenvoudiging  van  deze  regeling  heeft 
dus rechtstreeks  belangrijke  gevolgen  voor  het han-
delsverkeer.  Voorts  is deze  regeling  van  het grootste 
belang  omdat  het  intracommunautaire  handelsver-
keer van  goederen  die  in het  vrije  verkeer  zijn 
(intern  douanevervoer)  hieronder  valt.  De formali-
teiten  die in het interne  handelsverkeer  moeten  wor-
den vervuld,  dienen  in een economische  unie  name-
lijk zo eenvoudig  mogelijk  te worden  gehouden. 
1.2. Deze  vaststelling  toont  aan  dat nog  een  lange 
weg moet  worden  afgelegd.  Het is namelijk  moeilijk 
te begrijpen  dat in het intracommunautaire  handels-
verkeer  van  goederen  die  in het vrije  verkeer  zijn, 
formaliteiten  moeten  worden  vervuld  die uiteinde-
lijk niet  veel  verschillen  van  die welke  gelden  in de 
regeling  voor  het handelsverkeer  van  goederen  uit 
derde  landen.  Bij  de verkoop  van  goederen  waar-
voor  bij vervoer  van  de ene  Lid-Staat  naar  een 
andere  alleen  BTW  verschuldigd  is, moeten  ten min-
ste een  uitvoeraangifte,  een  aangifte  voor  commu-
nautair  douanevervoer  en een  invoeraangifte  (alle  in 
verscheidene  exemplaren)  opgesteld,  gecontroleerd 
en van  talrijke  parafen  voorzien  worden.  In een eco-
nomische  unie  moet  het interne  handelsverkeer  vrij 
kunnen  plaatsvinden.  Het  Comité  spreekt  de wens 
uit dat men  zo spoedig  mogelijk  hiertoe  komt. 
1.3. Hoewel  de voorgestelde  vereenvoudigingen 
het Comité  dus  tot voldoening  stemmen,  stelt  het 
toch vast  dat  nog  veel  vooruitgang  geboekt  moet 
worden. 
2. Bijzondere  opmerkingen 
2.1. Artikel  1, sub a) 
Krachtens  deze  bepaling  wordt  de regeling  voor 
extern  douanevervoer  (formulier  Tl)  toegepast  op 
goederen  die  bij uitvoer  aan  bijzondere  controles 
worden  onderworpen  (omdat  hiervoor  b.v.  bij uit-
voer  restituties  of hiermee  gelijkgestelde  vergoedin-
gen worden  toegekend).  Dit geldt  met  name  voor  de 
produkten  die  onder  het  gemeenschappelijk  land-
bouwbeleid  vallen. 
2.2. Hoewel  het Comité  erkent  dat  de overheids-
diensten  hierdoor  beter  onderscheid  tussen  de ver-
schillende  zendingen  kunnen  maken  en bijgevolg 
beter  controle  hierop  kunnen  uitoefenen,  betreurt 
het dat het zeer  eenvoudige  onderscheid  tussen  goe-
deren  die in het vrije  verkeer  zijn  (intern  douanever-
keer)  en andere  (extern  douaneverkeer)  wordt  opge-
geven. 
2.3. De  voorgestelde  maatregel  moet  gepaard  gaan 
met een  vereenvoudiging  van  de formaliteiten  die 
ten aanzien  van  de onder  het  gemeenschappelijk 
landbouwbeleid  vallende  produkten  moeten  worden 
vervuld.  . 2.4. Artikel  l, sub f) 
Het Comité  stelt  met  voldoening  vast  dat de indie-
ning  van  de kennisgeving  van  doorgang  aan  iedere 
binnengrens  van  de Gemeenschap  die bij commu-
nautair  douanevervoer  wordt  overschreden,  afge-
schaft  wordt.  De in de „Overwegingen"  bij de veror-
dening  opgenomen  opmerking  dat  deze  kennisge-
ving  van  weinig  nut is gebleken,  kan  volledig  wor-
den onderschreven. 
2.5. Het  Comité  stelt  evenwel  vast  dat  de juridi-
sche  toestand  die  aanleiding  heeft  gegeven  tot de 
instelling  van  de kennisgeving  van  doorgang,  onge-
wijzigd  blijft.  Oorspronkelijk  moest  dit document 
worden  ingediend  omdat  de nationale  strafbepalin-
gen en heffingspercentages  niet  uniform  zijn.  Op 
een onder  de regeling  van  het communautair  doua-
nevervoer  vallende  zending  worden  namelijk  in de 
verschillende  landen  waarvan  de grenzen  worden 
overschreden  uiteenlopende  rechtsregels  toegepast 
met betrekking  tot de controle  op, de omschrijving 
van en de sancties  bij eventuele  inbreuken.  Ook  de 
belastingregeling  verschilt  van  land  tot  land.  Er 
bestaat  geen  globale  regeling  voor  verrichtingen  die 
op het  grondgebied  van  verschillende  Lid-Staten 
plaatsvinden.  De overtreder  van  een  voorschrift  kon 
dus de hoogste  heffingen  en de zwaarste  sancties 
opgelegd  krijgen.  De kennisgeving  van  doorgang 
was derhalve  ingesteld  om  bevoegdheden  te verle-
nen aan  een  bepaalde  Lid-Staat,  ten aanzien  waar-
van niet  kon  worden  bewezen  dat  de goederen  op 
regelmatige  wijze  uit het land  waren  uitgevoerd.  In 
de praktijk  kon  de aangever  echter  tevens  aan  de 
hand  van  deze  kennisgeving  ten opzichte  van  een 
bepaalde  Lid-Staat  het bewijs  leveren  dat  de voor-
schriften  inzake  communautair  douanvervoer  in het 
betrokken  geval  in acht  waren  genomen. 
2.6. Indien  de kennisgeving  van  doorgang  wordt 
afgeschaft  zonder  dat de heffingspercentages  en de 
sancties  worden  geharmoniseerd,  bestaat  het gevaar 
dat de aangever  genoemd  bewijs  niet  kan  leveren  en 
op grond  van  de in artikel  1, sub  k), vastgestelde 
vermoedens  wordt  vervolgd  in de Lid-Staat  waar  de 
heffingspercentages  het hoogst  zijn  en de zwaarste 
sancties  worden  toegepast  (zie  onderstaande  para-
graaf  2.7). 
2.7. De  in artikel  1, sub  k), voorgestelde  wijzigin-
gen van  artikel  36 van  de verordening  vormen  geen 
oplossing  voor  dit probleem.  Hierbij  wordt  alleen  de 
bewijslast  ten nadele  van  de aangever  omgekeerd  en 
wordt  de wettelijk  aangenomen  fictieve  plaats  waar 
de inbreuk  heeft  plaatsgevonden,  gewijzigd.  Indien 
de aangever  namelijk  niet  kan  bewijzen  dat de goe-
deren  regelmatig  zijn  uitgevoerd  uit de Lid-Staat  die 
hem vervolgt,  bepaalt  de verordening  alleen  dat de 
inbreuk  in dit geval  wordt  geacht  te zijn  begaan  in 
de Lid-Staat  van  vertrek  (en  niet  in de Lid-Staat 
waar  de inbreuk  werkelijk  is gepleegd);  kan  de aan-
gever  genoemd  bewijs  wel  leveren,  dan  wordt  het 
2. 4. 80 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 83/15 
eerstvolgende  doorvoerland  in aanmerking  geno-
men. 
2.8. Hierbij  wordt  dus  het beginsel  vastgelegd,  dat 
de omschrijving  van  de inbreuken  en de sancties 
een zuiver  nationale  aangelegenheid  blijft,  hoewel 
tegenover  een  communautaire  regeling  toch  een 
communautair  en vooral  gemeenschappelijk  rechts-
stelsel  zou  moeten  staan.  Hiermee  zou  kunnen  wor-
den voorkomen  dat  een  onregelmatigheid  naar 
gelang  van  de bevoegde  Lid-Staat  op zeer  uiteenlo-
pende  wijze  omschreven  en bestraft  wordt. 
2.9. Het  Comité  stemt  dus  in met  de vereenvoudi-
ging  die  uit het  bijna  volledig  afschaffen  van  de 
kennisgeving  van  doorgang  voortvloeit,  maar  het 
betreurt  dat  hiermee  het  eigenlijke  probleem  niet 
wordt  opgelost.  Het  vreest  dat een  aangever  bij een 
onder  de regeling  van  het communautair  douanever-
keer vallende  zending  in een  rechtsconflict  verwik-
keld kan  raken,  dat voor  hem  zowel  voordelig  als 
nadelig  kan  uitvallen.  In een  dergelijk  geval  zal hij 
zich echter  moeilijk  kunnen  verdedigen,  omdat  hij 
niet over  rechtsmiddelen  beschikt. 
Voornamelijk  de vervoerders  kunnen  voor  extra 
moeilijkheden  komen  te staan.  Ter voorkoming  van 
bedoelde  moeilijkheden  stelt  het Comité  voor  dat 
dezen  bij het douanekantoor  van  binnenkomst  ver-
zoeken  een  stempel  op het T-formulier  aan te bren-
gen, hetgeen  hun  eventueel  de mogelijkheid  zou bie-
den te bewijzen  dat de onder  douanevervoer  plaats-
gevonden  verrichting  op regelmatige  wijze  is uitge-
voerd.  Het  Comité  erkent  dat  dit  slechts  een 
lapmiddel  is waarmee  alleen  kan  worden  voorko-
men dat de aangever  over  geen  enkel  bewijsmiddel 
beschikt.  Het  stelt  dan  ook  voor  dat  deze  kwestie 
opnieuw  wordt  bestudeerd. 
2.10.  Artikel  1, sub g) 
Het Comité  keurt  deze  bepaling  met  betrekking  tot 
de gestelde  termijn  goed,  daar  het gebruik  in de ver-
schillende  Lid-Staten  op dat gebied  uiteenloopt  en 
de aangever  toch  één  zelfde  behandeling  moet  wor-
den verzekerd. 
2.11.  Artikel  1, sub h) 
Krachtens  deze  bepaling  wordt  de verplichting  om 
een zekerheid  te stellen  opgeheven  „wanneer  het 
risico  dat de eventueel  opeisbare  rechten  en andere 
heffingen  niet  zouden  kunnen  worden  ingevorderd, 
zeer gering  is". 
Het Comité  stemt  in met  de aan  dit voorstel  ten 
grondslag  liggende  bedoeling,  maar  het stelt  vast  dat 
de Lid-Staten  moeten  oordelen  over  de omvang  van 
het risico.  Zolang  geen  objectieve  beoordelingscrite-
ria zijn  vastgelegd  — hetgeen  de Commissie  thans 
wel wil  gaap  doen  —,  zullen  de diensten  van  de Lid-Staten  altijd  de neiging  hebben  zich  maximaal 
tegen  risico's  te dekken.  Het  begrip  „risico"  zou  dus 
nader  moeten  worden  omschreven. 
2.12.  Artikel  1, sub j) 
Het Comité  vraagt  zich  af of het rationeel  is voor  de 
kennisgeving  met  betrekking  tot de niet-zuivering 
van het  document  Tl een  termijn  van  één  jaar  en 
voor  de kennisgeving  met  betrekking  tot de als 
gevolg  van de niet-zuivering  te betalen  bedragen  een 
termijn  van  drie  jaar  vast  te stellen.  Volgens  het 
Comité  kan  deze  laatste  kennisgeving  binnen  een 
kortere  termijn  plaatsvinden. 
2.13.  Artikel  1 sub k), punt  3, sub a) 
Zie de voorafgaande  opmerkingen  met  betrekking 
tot artikel  I, sub f)-
2.14.  Artikel  1, sub k), punt  4 
Het Comité  stemt  in met  deze  bepaling,  waarbij 
wordt  voorkomen  dat  de borg  en/of  de aangever 
systematisch  aansprakelijk  worden  gesteld,  ook 
wanneer  de echte  schuldige  kan  worden  vervolgd. 
Het betreurt  eens  te meer  dat  de Lid-Staten  zelf 
„passende  maatregelen"  moeten  nemen.  Deze  bepa-
ling is dan ook  meer  een aanbeveling  dan  een  objec-
tief voorschrift. 
2.15.  Artikel  I, sub 1) 
Het Comité  stemt  in met  de ontheffing  van de ver-
plichting  tot zekerheidstelling  in het intern  douane-
vervoer.  Het  spreekt  de wens  uit dat  de lijst  met 
uitzonderingen  zo kort  mogelijk  wordt  gehouden. 
Het wijst  er nogmaals  op dat ondanks  de verschillen 
tussen  de Lid-Staten  op het  gebied  van  heffingen, 
en met  name  van  belastingen,  toch  een  gemeen-
schappelijke  lijst  moet  worden  opgesteld  die niet  de 
som van  de eisen  van  de Lid-Staten  mag  zijn.  In de 
plaats  daarvan  moet  het  werkelijk  communautaire 
risico  worden  beoordeeld. 
. 2.16.  Artikel  I, sub m) 
Het Comité  merkt  op dat de Lid-Staten  op de uit-
voeraangifte  dikwijls  meer  gedetailleerde  inlichtin-
gen verlangen  dan  op het Tl-formulier.  Het  neemt 
aan dat de aangever  in dat geval  alleen  een  T2-for-
mulier  behoeft  in te vullen. 
3. Conclusie 
3.1. Uit  de voorafgaande  bijzondere  opmerkingen 
blijkt  duidelijk  dat  de overwogen  vereenvoudigin-
Nr. C 83/16  Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  2.  4. 80 
gen — hoe  waardevol  zij ook  zijn  — ontoereikend 
zijn om tot een  eenvoudige  en duidelijke  regeling 
voor  het communautaire  handelsverkeer  te komen. 
Het gaat  namelijk  in de meeste  gevallen  niet  om 
fundamentele  wijzigingen,  maar  om de vereenvou-
diging  van  procedures  en formaliteiten.  De vereen-
voudigingen  hebben  dus  een  beperkte  draagwijdte 
en kunnen  in bepaalde  gevallen  een  gevaarlijk  juri-
disch  vacuüm  voor  de aangever  creëren,  dat  de 
Commissie  onverwijld  zou  moeten  trachten  weg  te 
werken. 
3.2. Met  een  echte  hervorming  moet  dus  nog  wor-
den begonnen.  In de periode  van  bijna  tien  jaar 
gedurende  welke  de regeling  van het communautair 
douanevervoer  wordt  toegepast,  is duidelijk  gewor-
den waar  de fundamentele  problemen  zich  voor-doen.  Een  daadwerkelijke  vereenvoudiging  kan 
slechts  door  het opstellen  van  een  echt  communau-
tair douanewetboek  tot stand  worden  gebracht.  Om 
tot een  dergelijke  vereenvoudiging  te komen,  is het 
namelijk  noodzakelijk  dat alle  douaneregelingen  in 
alle Lid-Staten  op dezelfde  wijze  kunnen  worden 
toegepast,  en dat dezelfde  oorzaken  dezelfde  gevol-
gen hebben.  Dit laatste  impliceert  dat de omschrij-
ving van  de onregelmatigheden  en de sancties 
overal  identiek  moeten  zijn.  Is dat niet  het geval, 
dan zijn  alle voorgestelde  vereenvoudigingen  — hoe 
belangrijk  zij in beginsel  ook  zijn  — niet  meer  dan 
lapmiddelen.  Een  dergelijke  toestand  acht  het 
Comité  onaanvaardbaar;  er dient  dan  ook  onver-
wijld  een  duidelijke  oplossing  voor  te worden 
gevonden. 
Gedaan  te Brussel,  12 december  1979.  De  yoorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Raffaele  VANN1 
Advies  inzake 
— een voorstel  voor  een richtlijn  van de Raad  inzake  de grenswaarden  voor  de kwiklozin-
gen in het aquatische  milieu  die afkomstig  zijn  van de sector  elektrolyse  van alkali-
chloriden,  en 
— een voorstel  voor  een richtlijn  van de Raad  inzake  de vereiste  kwaliteitsdoelstellingen 
voor  het aquatische  milieu  waarin  door  de sector  elektrolyse  van alkalichloriden  kwik 
wordt  geloosd 
De teksten  waarop  de adviesaanvragen  betrekking  hebben  zijn  bekendgemaakt  in 
Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr. C 169  van 6 juli 1979,  blz. 2 en 6. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 29 juni  1979  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  overeen-
komstig  de bepalingen  van  artikel  198  van het Verdrag  tot oprichting  van de Europese 
Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemde  voorstellen  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 12 en 13 december  1979  te Brussel  gehouden  174e 
zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: