Gewijzigd voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD tot uitbreiding van het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land

(door de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag ingediend)

TOELICHTING

1. Verloop van de procedure

Op 27 januari 1999 heeft de Commissie twee voorstellen voor een richtlijn [1] goedgekeurd, namelijk

[1] COM (1999) 3 def. van 27.1.1999.

* het voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor de terbeschikkingstelling, in het raam van verrichting van grensoverschrijdende diensten, van werknemers die onderdaan van een derde land zijn (hierna: het eerste voorstel) [2],

[2] PB C 67 van 10.3.1999, blz.12.

* het voorstel voor een Richtlijn van de Raad tot uitbreiding van het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land (hierna: het tweede voorstel) [3].

[3] PB C 67 van 10.3.1999, blz. 17.

De voorstellen zijn op 12 februari 1999 aan het Parlement en de Raad toegezonden. Op 26 mei 1999 heeft het Economisch en Sociaal Comité een advies over deze voorstellen uitgebracht. [4] Over het eerste voorstel is het Europese Parlement in het kader van de medebeslissingsprocedure geraadpleegd. Over het tweede voorstel is het Parlement op 25 januari 2000 door de Raad geraadpleegd.

[4] PB C 209 van 22.7.1999, blz. 5.

Het Parlement heeft de twee voorstellen laten onderzoeken door de Commissie juridische zaken en interne markt (die voor het verslag verantwoordelijk is), de Commissie voor werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie vrijheden en rechten van de burger en de Begrotingscommissie (de laatste drie zijn geraadpleegd ter fine van advies). De Commissie juridische zaken en interne markt heeft, na onderzoek van de verslagen van de andere drie commissies (goedgekeurd op respectievelijk 23 november 1999, 29 november 1999 en 31 maart 1999) haar eigen rapport [5] op 11 januari 2000 goedgekeurd. In de voltallige zitting van 3 februari 2000 heeft het Parlement zijn advies tot goedkeuring van het voorstel van de Commissie, onder voorbehoud van de wijzigingen die het heeft aangebracht, goedgekeurd en de Commissie verzocht haar voorstellen dienovereenkomstig te wijzigen in overeenstemming met artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag.

[5] Verslagen van het Europees Parlement van 2 februari 2000 (A5-0007/2000 en A5-0012/2000).

2. Het gewijzigde voorstel

Het Europees Parlement is het eens met de hoofddoelstellingen van de voorstellen van de Commissie, met inbegrip van de noodzaak om een EG-dienstverrichtingskaart in te voeren. Zijn steun geldt ook voor de door de Commissie aangevoerde juridische grondslagen, aangezien de voorstellen op het vrij verkeer van diensten zijn gestoeld.

De door het Parlement voorgestelde wijzigingen zijn enerzijds technisch van aard en zijn anderzijds bedoeld als aanvulling op het mechanisme voor afgifte van de "EG-dienstverrichtingskaart". De Commissie heeft de helft van de amendementen overgenomen, waarvan sommige onder voorbehoud van wijziging van de structuur en de formulering maar met behoud van de door het Parlement gewenste strekking en de noodzakelijke samenhang tussen de wijzigingen in beide voorstellen.

3. Het eerste voorstel

3.1. Geheel of gedeeltelijk door de Commissie aanvaarde amendementen

3.1.1. Overwegingen

In de zesde overweging is amendement 2 verwerkt, waardoor wordt benadrukt dat alle elementen van het voorstel uit het vrije verkeer van diensten voortvloeien. Om redactionele redenen is de oorspronkelijke zesde overweging in twee overwegingen gesplitst (6 en 6bis). De wijzigingen in de andere overwegingen hangen samen met de wijzigingen van de desbetreffende artikelen (zie hieronder).

3.1.2. Het dispositief

Artikel 2, lid 1

In de nieuwe versie wordt rekening gehouden met de amendementen 7, 9 en 10. Het Parlement vraagt om voor de definitie van "terbeschikkingstelling van de werknemer" niet naar Richtlijn 96/71/EG te verwijzen. Bovendien is de regeling voor de dienstverrichtingskaart versoepeld: de dienstverrichter kan niet alleen een kaart voor de hele Gemeenschap aanvragen, maar ook voor een of enkele lidstaten.

Artikel 2, lid 1bis

In de eerste plaats wordt expliciet aangegeven in welke situaties een dienstverrichter een werknemer ter beschikking kan stellen; de lidstaat waar de dienstverrichter gevestigd is, controleert zo bij de afgifte van de kaart of het geen uitzendorganisatie betreft die de werknemer aan een andere onderneming ter beschikking stelt. De amendementen 7 en 8 zijn dus verwerkt in die zin dat de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd, ervoor zorgt dat de kaart op de juiste manier wordt gebruikt en dat er duidelijke regels op de erkenning van de kaart door de andere lidstaten van toepassing blijven.

Bovendien heeft de Commissie elementen uit amendement 10 overgenomen, zoals:

* de voorwaarde van een "gebruikelijke verblijfplaats" in de vorm van een toegestaan verblijf voor de duur van minstens twaalf maanden, waarbij onderdanen van derde landen waarvan het verblijf niet is toegestaan, maar slechts wordt getolereerd, expliciet worden uitgesloten;

* redactionele wijzigingen betreffende de verzekering tegen de risico's van ziekte en arbeidsongevallen.

Artikel 2, leden 2 en 3

In deze bepalingen wordt rekening gehouden met amendement 11, waarin wordt voorgesteld een nauwer verband te leggen tussen de duur van het regelmatige werk voorafgaand aan de afgifte van de kaart en de geldigheidsduur van de kaart.

Bovendien is de definitie van "regelmatig werk" verduidelijkt. De Commissie kan echter niet akkoord gaan met een minimumperiode van drie maanden voordat de kaart kan worden afgegeven (amendement 11). Deze tijdsduur zou het mogelijk maken om onderdanen van derde landen in hun land van oorsprong te werven om ze vrijwel onmiddellijk in andere lidstaten ter beschikking te stellen. Daarom is het voorstel van een minimumperiode van zes maanden gehandhaafd.

Artikel 2, lid 3bis

Overeenkomstig amendement 10 worden verduidelijkt wat de gevolgen zijn indien ineens niet meer aan de voorwaarden voor afgifte van de kaart wordt voldaan, bijvoorbeeld bij opzegging van de arbeidsovereenkomst tussen de dienstverrichter en de ter beschikking gestelde werknemer. Amendement 10 is dus in het artikel verwerkt.

Artikel 2, lid 4

Overeenkomstig amendement 10 heeft de Commissie besloten de verplichtingen van de dienstverrichter bij het ongeldig worden van de kaart vast te stellen. In dit verband is een oplossing voor alle mogelijke gevallen voorgesteld, met inbegrip van de normale beëindiging van de geldigheidsduur van de kaart.

Artikel 2, lid 5 (en overweging 8)

In de wijzigingen wordt het eerste deel van amendement 15 overgenomen; dit betreft de verhouding tussen de lidstaat die de kaart heeft afgegeven, de dienstverrichter en de ter beschikking gestelde werknemer wanneer de arbeidsovereenkomst tussen de dienstverrichter en de werknemer wordt beëindigd. Het tweede deel van amendement 15 betreft de verhouding tussen de betrokken particulieren en de lidstaat waar een dienst wordt verricht. Daarom is dit deel verwerkt in artikel 3, lid 3, van het gewijzigde voorstel (zie hieronder).

Artikel 3, lid 1

Hierin is amendement 16 opgenomen. Het wordt echter noodzakelijk geacht om de eis om een eenvoudige kopie van de opdracht van de dienstverrichter aan de autoriteiten van de ontvangende lidstaat te overhandigen, te vervangen door de eis van een authentieke verklaring.

Artikel 3, lid 3 (en overweging 9)

De toevoeging betreft de verplichtingen van de dienstverrichter ten opzichte van de ontvangende lidstaat wanneer de arbeidsovereenkomst wordt beëindigd (zie hierboven, artikel 2, lid 5).

Artikel 5bis (en overweging 13bis)

In amendement 14 wenst het Parlement dat een nieuw raadgevend comité wordt voorgesteld dat de Commissie moet bijstaat bij de vaststelling van het uitvoeringsverordening, alsmede dat er rekening wordt gehouden met de nieuwe rechten van het Parlement ingevolge Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden.

Het eerste punt is niet overgenomen. Het voorstel voorziet in de aanname van één uitvoeringsmaatregel. De oprichting van een nieuw comité zou daarom overdreven zijn.

Het nieuwe artikel 5bis verzekert echter wel de naleving van de nieuwe rechten van het Parlement in het kader van de medezeggenschap op grond van het nieuwe besluit 1999/468/EG, met name artikel 8.

3.2. Door de Commissie verworpen amendementen

3.2.1. Benaming van de kaart

Volgens amendement 1 zou de naam "EU-dienstverrichtingkaart" moeten zijn. Aangezien het echter een document op basis van het Gemeenschapsrecht betreft dat bindende gevolgen voor particulieren en de autoriteiten in de lidstaten heeft, laat het EG-Verdrag dit niet toe.

3.2.2. De overwegingen

In amendement 4 wordt voorgesteld de motivering voor een tijdelijke verblijfstitel in de ontvangende lidstaat in overweging 10 te schrappen, terwijl de desbetreffende bepaling wordt gehandhaafd. Amendement 6 betreffende overweging 15 beoogt een verduidelijking ten aanzien van de mogelijke controles achteraf in de ontvangende lidstaat. Dit is overbodig en dus onaanvaardbaar.

3.2.3. Het dispositief

Artikel 2, lid 1, tweede alinea

Sommige delen van amendement 10 zijn door de Commissie overgenomen (zie hierboven). In dit amendement worden voor de afgifte van de kaart ook de volgende voorwaarden voorgesteld:

* de legale status van de ter beschikking te stellen werknemer in de lidstaat van vestiging van de dienstverrichter moet de geldigheidsduur van de kaart met drie maanden overschrijden;

* de lidstaat van vestiging van de dienstverrichter controleert ambtshalve op eventuele problemen op het gebied van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid als bedoeld in Richtlijn 64/221/EEG in de andere betrokken lidstaten;

* de andere lidstaten mogen zich tevens tegen iedere voorwaarde voor afgifte van de kaart (met inbegrip van de bovengenoemde) verzetten. Aangezien dit recht niet beperkt is in de tijd, zou dit zowel voor als na de afgifte van de kaart kunnen worden uitgeoefend.

De Commissie stelt echter het volgende voor:

* de duur van de legale status van de onderdaan van het derde land in de lidstaat van vestiging van de dienstverrichter hoeft de geldigheidsduur van de kaart niet te overschrijden;

* de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd en waar de ter beschikking te stellen werknemer verblijft, verklaart dat de situatie op zijn grondgebied aan de voorschriften voldoet; op grond van dit gewijzigde voorstel zou dit onderzoek nog preciezere voorwaarden moeten voldoen;

* de lidstaat waar een dienstverrichting plaatsvindt, erkent de kaart, maar mag de dienstverrichter verplichten om voorafgaand aan een terbeschikkingstelling de autoriteiten van die lidstaat gegevens over de dienstverrichting en de ter beschikking te stellen persoon te verstrekken. Hierdoor kan deze staat in grote lijnen het personenverkeer op zijn grondgebied controleren, ongeacht de situatie met betrekking tot de binnengrenzen van de Gemeenschap, en zo nodig van de richtlijn afwijken om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid als bedoeld in Richtlijn 64/221/EEG.

Deze onderdelen van amendement 10 worden niet om inhoudelijke redenen afgewezen, maar in verband met de voorgestelde instrumenten. De Commissie stemt ermee in dat de lidstaten een rol moeten spelen, met name in het licht van overwegingen van openbare orde. De voorstellen van het Parlement zijn voor de bevoegde autoriteiten en de betrokken particulieren echter onuitvoerbaar.

Uit het feit dat het Parlement het met de Commissie over de toepasselijkheid van Richtlijn 64/221/EEG eens is, blijkt wel dat er inhoudelijk geen verschil van mening is. Overigens zou de bovengenoemde extra periode van drie maanden ertoe leiden dat onderdanen van derde landen in feite drie maanden de tijd zouden hebben om naar de lidstaat van vestiging van de dienstverrichter terug te keren, terwijl hij onmiddellijk na afloop van een dienstverrichting in een andere lidstaat moet terugkeren. Zijn terugkeer wordt met name gegarandeerd door de verplichting op grond van artikel 2, lid 5, van het voorstel om de werknemer opnieuw toe te laten.

Artikel 2, lid 4, eerste alinea

Amendement 13 moet worden verworpen voor zover het de toevoeging van de "aard van de dienstverrichting" betreft. Noch uit de tekst van het amendement, noch uit de motivatie van het Parlement blijkt of deze informatie de activiteit van de dienstverrichter of die van de ter beschikking gestelde werknemer betreft.

Artikel 3, lid 3 (en overweging 9)

De amendementen 3 en 17 beperken de mogelijkheden voor een ontvangende lidstaat om de dienstverrichter te verplichten de terbeschikkingstelling van een werknemer die onderdaan van een derde land is voorafgaand aan diens binnenkomst te melden indien de werknemer geen geldige kaart bezit.

Deze amendementen zijn onaanvaardbaar omdat ze terbeschikkingstelling zonder kaart zouden vergemakkelijken en de ontvangende lidstaat geen enkele controle meer zou hebben over de legale status in de lidstaat waar de dienstverrichter is gevestigd. Bovendien is de voorgestelde richtlijn bedoeld om een coördinatie in de regeling betreffende de dienstverrichtingskaart tussen de lidstaten tot stand te brengen en niet om voorzieningen te treffen voor gevallen waarin een dienstverrichter geen gebruik van de kaart wenst te maken.

Artikel 4

In een nieuw artikel 4, lid 2bis, wordt voorgesteld Richtlijn 96/71/EG van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten, geheel van toepassing te verklaren. Zoals de Commissie reeds in haar oorspronkelijke voorstel heeft verklaard, is deze richtlijn al van toepassing op onderdanen van derde landen die in het kader van een dienstverrichting ter beschikking zijn gesteld. Amendement 18 is dus niet nodig.

Artikel 5, leden 1 tot en met 3

Amendement 19 beoogt maatregelen voor samenwerking tussen de lidstaten die voornamelijk berusten op het beginsel dat het niet noodzakelijk is de bevoegde autoriteiten in de lidstaat waar men een dienst kan verrichten te kennen, aangezien die lidstaat ook voor de toepassing van deze richtlijn verantwoordelijk is. Dit is al aan de orde geweest bij de amendementen 10 en 17 (zie hierboven). Amendement 19 is om bovengenoemde redenen dan ook niet aanvaardbaar. De rol van genoemde autoriteiten blijft voor een goede toepassing van de richtlijn van fundamenteel belang.

4. Het tweede voorstel

4.1. Geheel of gedeeltelijk door de Commissie aanvaarde amendementen

4.1.1. Artikel 1, lid 3,onder a), artikel 2, lid 2, en overweging 5bis

Het Parlement wilde "schijnzelfstandigen" uitsluiten. Dit zijn zelfstandigen die volgens een specifieke traditie of wetgeving in veel lidstaten slechts formeel een status van zelfstandige hebben, maar die in werkelijkheid moeten worden beschouwd als werknemers die, gezien de omstandigheden waarin zij hun activiteiten uitoefenen, in een afhankelijke en ondergeschikte relatie tot een onderneming staan.

De Commissie acht de behoefte aan verduidelijking aanvaardbaar om eventueel misbruik betreffende de "echte begunstigden" van deze richtlijn te voorkomen. Zij is echter geen voorstander van de in de amendementen 9 en 15 voorgestelde oplossingen. Hierdoor zouden de lidstaten waar de dienst wordt verricht het recht krijgen bezwaar aan te tekenen; hierdoor zouden zij de mogelijkheid hebben van de richtlijn af te wijken "in bijzondere gevallen, wanneer de activiteiten van de dienstverrichter wezenlijk verschillen van de in de nationale voorschriften vastgelegde voorwaarden voor zelfstandige arbeid".

De door het Parlement voorgestelde oplossing biedt te weinig duidelijkheid en juridische zekerheid, zowel voor de begunstigden van de richtlijn, die geen zekerheid zouden hebben over de concrete waarde van een afgegeven kaart, als voor de autoriteiten van de lidstaten die de kaart moeten erkennen. Het verdient daarom de voorkeur de definitie van de dienstverrichter in artikel 1 te verduidelijken. Hierbij wordt verondersteld dat vrijwel alle lidstaten ervan uitgaan dat een werknemer een band heeft met slechts met één onderneming; de mate van afhankelijkheid en ondergeschiktheid bepaalt of er sprake is van een activiteit als werknemer. Indien een zelfstandige in de loop van de tijd relaties met meer dan een onderneming onderhoudt, zijn eventuele twijfels over zijn status als zelfstandige ongerechtvaardigd.

De Commissie stelt dan ook voor dat het voor het hebben van een hoofdvestiging noodzakelijk is om de laatste twaalf maanden met minstens twee afnemers een contractuele band te hebben gehad. (zie artikel 1, lid 3, onder a) en dat een onderdaan van een derde land geen dienstverrichtingskaart kan krijgen als hij niet voordurend actief is in de lidstaat waar hij zijn hoofdvestiging heeft (zie artikel 2, lid 2). In de nieuwe overweging 5bis worden de onderliggende redenen gegeven.

4.1.2. Punten die met de eerste richtlijn overeenkomen

Om dezelfde redenen als in de eerste richtlijn zijn de volgende artikelen gewijzigd:

- Artikel 1, lid 3, onder b), over het verblijf (amendement 7);

- Artikel 2, lid 1, tweede alinea, lid 1bis, lid 2bis en lid 2ter (deel van amendement 9);

- Artikel 2, lid 3, eerste alinea (deel van amendement 9, en amendement 10), met inbegrip van de aard van de activiteiten van de dienstverrichter, toegevoegd als verplichte vermelding op de dienstverrichtingskaart;

- Artikel 3, lid 1, voor een oplossing die coherent is met de eerste richtlijn (amendement 12).

- Artikel 5bis, voor zover het het informatierecht van het Parlement betreft (deel van amendement 11);

4.2. Door de Commissie verworpen amendementen

4.2.1. Amendementen die wel voor de eerste, maar niet voor de tweede richtlijn aanvaardbaar zijn.

Het Parlement heeft identieke amendementen voor de eerste en de tweede richtlijn voorgesteld, hoewel er geen redenen zijn om ze in de tweede richtlijn op te nemen:

Overweging 7 (amendement 2): Het wegnemen van juridische onzekerheden is ook als doelstelling van de tweede richtlijn voorgesteld, hoewel deze maatregel geen betrekking heeft op de bestaande situatie, maar bedoeld is om nieuwe rechten voor een bepaalde categorie onderdanen van derde landen te creëren.

Artikel 5bis, lid 2:

De amendementen 4 en 11 betreffen een aannameprocedure voor de uitvoeringsmaatregel, die identiek aan die in de eerste richtlijn zou zijn. Aangezien alleen de Raad voor het goedkeuren van de tweede richtlijn bevoegd is, kan een uitvoeringsmaatregel geen invloed hebben op de medebeslissingsprocedure als bedoeld in artikel 251 van het Verdrag. De rechten van het Parlement in verband met het medebeslissingsrecht zijn hiermee dus niet gemoeid, omdat artikel 8 van Besluit 1999/468/EG niet van toepassing is.

4.2.2. Amendementen die zijn verworpen om dezelfde redenen als die welke in het kader van de eerste richtlijn zijn aangegeven.

Voor zover de Commissie voorgestelde amendementen voor de eerste richtlijn niet kon aanvaarden, gold dit ook voor de vrijwel identieke amendementen voor de tweede richtlijn. Daarom zij verwezen naar de redenen die in het kader van de eerste richtlijn zijn aangegeven. Het betreft de benaming van de kaart (amendement 1), artikel 2, lid 1, tweede alinea (het onaanvaardbare gedeelte van amendement 9), artikel 3, lid 3 en overweging 10 (amendementen 3 en 14), en artikel 5 (amendement 16).

4.2.3. Overige verworpen amendementen

De amendementen 5, 6 en 7 betreffen zuiver redactionele wijzigingen van artikel 1. Aangezien de strekking van het oorspronkelijke voorstel duidelijk is, ziet de Commissie geen redenen om haar voorstel te wijzigen.

1999/0013 (CNS)

Gewijzigd voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD tot uitbreiding van het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie, inzonderheid op artikel 49, tweede alinea,

Gezien het voorstel van de Commissie [6],

[6] PB C 67 van 10.3.1999, bladzijde 17.

Gezien het advies van het Europees Parlement [7],

[7] Advies van 3.2.2000 (nog niet in het Publicatieblad verschenen).

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité [8],

[8] PB C 209 van 22.7.1999, blz. 5.

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Krachtens artikel 3, lid 1, punt c), van het Verdrag is de afschaffing tussen de lidstaten van hinderpalen voor het vrije verkeer van diensten een van de doelstellingen van de Gemeenschap. Het vrije verkeer van diensten kan worden uitgebreid tot zelfstandigen die geen burger van de Unie zijn, maar legaal in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land zijn.

(2) Deze uitbreiding werd al ruim veertig jaar geleden in het EG-Verdrag voorzien. Het valt niet te rechtvaardigen dat een onderdaan van een derde land die een ononderbroken, daadwerkelijke band met de economie van een lidstaat heeft, een vennootschap in de zin van artikel 48van het Verdrag moet oprichten om vrij diensten te kunnen verrichten, en dat zelfstandigen die onderdaan van een derde land zijn als natuurlijk persoon dit recht niet kunnen genieten.

(3) Werknemers die onderdaan van een derde land zijn, kunnen ter beschikking worden gesteld, terwijl zelfstandigen wier activiteiten ook waarde aan de economie van een lidstaat toevoegen, nergens in de interne markt grensoverschrijdende activiteiten mogen uitoefenen. De uitbreiding van het vrij verrichten van diensten tot zelfstandigen die onderdaan van een derde land zijn, staat niet in de weg aan de toepassing van nationale bepalingen die in een zekere, aan die van werknemers gelijkwaardige sociale bescherming van deze personen bieden.

(4) Het is daarom dienstig in een dergelijke uitbreiding te voorzien op het tijdstip waarop de Gemeenschap, bij Richtlijn .../../EG van het Europees Parlement en de Raad [9], in het kader van een dienstverrichting de terbeschikkingsstellingsvoorwaarden verduidelijkt voor werknemers die onderdaan van een derde land zijn. Gezien artikel 51, lid 1, van het Verdrag, kan het toepassingsgebied ratione personae van deze richtlijn slechts tot dienstverrichters die in de vervoerssector actief zijn, worden uitgebreid bij een specifiek, krachtens de Verdragsbepalingen inzake het gemeenschappelijke vervoersbeleid vastgesteld besluit.

[9] PB L ...

(5) Een zelfstandige die onderdaan van een derde land is, heeft in de lidstaat waar hij diensten verricht geen recht van vestiging. Deze richtlijn doet overigens geen afbreuk aan op communautair of op nationaal niveau dan wel ingevolge internationale verdragen reeds erkende rechten, met inbegrip van die welke worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, met name wat het gezinsleven betreft.

(5bis) Een zelfstandige die onderdaan van een derde land is, kan slechts vrij diensten verrichten indien hij zijn hoofdvestiging in een lidstaat handhaaft en zijn verblijf voor minstens twaalf maanden er is toegestaan. Nadere informatie van de begunstigde van de richtlijn is onontbeerlijk indien er twijfel bestaat over het zelfstandige karakter van de activiteit van een onderdaan van een derde land.

(6) Het tijdelijke karakter van een dienstverrichting moet niet alleen naar de duur van de prestatie worden beoordeeld, maar ook op basis van de frequentie, periodiciteit of continuïteit. Dit sluit niet uit dat de dienstverrichter de mogelijkheid heeft zich een zekere infrastructuur te verschaffen, voor zover deze voor de verwezenlijking van de dienstverrichting nodig is.

(7) Het recht van binnenkomst en verblijf op het grondgebied van de lidstaat waar de dienst wordt verricht is een uitvloeisel van het vrij verrichten van diensten.. Wegens het ontbreken van uniforme nationale documenten voor alle aspecten van de verplaatsing vergemakkelijkt de "EG-dienstverrichtingskaart" grensoverschrijdende dienstverrichtingen , zodat een dienstverrichter in het kader van zijn normale activiteiten daadwerkelijke of mogelijke verplaatsingen kan overwegen De dienstverrichter moet zelf beslissen of hij de EG-dienstverrichtingskaart aanvraagt. Deze richtlijn doet evenmin afbreuk aan de verplichtingen die de Gemeenschap en haar lidstaten in het raam van de Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS) [10] op zich hebben genomen. De EG-dienstverrichtingskaart mag slechts de gegevens bevatten die voor de naleving van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens [11] nodig zijn;

[10] PB L 336 van 23.12.1994, blz. 190.

[11] PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

(8) De lidstaat van afgifte van de EG-dienstverrichtingskaart dient rekening te houden met overwegingen van openbare orde die bestrijding van de illegale immigratie beogen, door te attesteren dat de situatie in de lidstaat waar de dienstverrichter de onderdaan van een derde land in dienst heeft, overeenkomstig de voorschriften is. Dit document moet de verklaring bevatten dat de zelfstandige hoofdactiviteit heeft in de lidstaat waar hij gevestigd is. Derhalve moet zorg worden gedragen voor een beveiliging van dat document om vervalsing te beletten. Het is dientengevolge niet meer nodig een visum voor binnenkomst te verlangen

(9) Aldus dient de door de lidstaat waar de zelfstandige gevestigd is, afgegeven EG-dienstverrichtingskaart de nodige garantie te bieden dat iedere andere lidstaat waar een dienstverrichting zal geschieden, de betrokkene voor een of meer dienstverrichtingen binnenkomst en verblijf, dat wil zeggen het verblijf gedurende en wegens de vervulling van de dienstverrichting, toestaat. Deze garantie dient de verplichting in te houden dat de verplaatsing niet als onderbreking van het verblijf en van de aanvankelijk toegestane activiteit als zelfstandige wordt beschouwd, en in het bijzonder de verplichting om de betrokkene onder alle omstandigheden opnieuw toe te laten. De lidstaat waar de dienstverrichting geschiedt, moet dan ook niet meer zijn eigen eisen ten aanzien van de binnenkomst, het verblijf en de toegang tot een tijdelijke activiteit als zelfstandige kunnen stellen.

(10) Iedere lidstaat moet de verplichting kunnen opleggen dat vóór de binnenkomst op zijn grondgebied van de betrokken dienstverrichter, diens aanwezigheid en de dienstverrichting(en) waarvoor deze zich verplaatst, worden gemeld Deze lidstaat moet dankzij deze verplichte melding vooraf in een gegeven geval om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid binnen de door deze richtlijn gestelde grenzen de nodige maatregelen kunnen nemen Iedere lidstaat waar een dienst wordt verricht, moet ook de verplichting kunnen opleggen om zich na binnenkomst een tijdelijke verblijfstitel te verschaffen wanneer, gerekend over een periode van twaalf maanden, met de dienstverrichting(en) waarvoor de zelfstandige zich verplaatst, zes maanden worden overschreden. De geldigheidsduur van een verblijfstitel mag tot die van de EG-dienstverrichtingskaart worden beperkt wanneer die lidstaat voor verblijf van meer dan twaalf maanden een verblijfstitel volgens de nationale bepalingen wil afgeven.

(11) Het nuttig effect van een uitbreiding vergt ook op het stuk van de erkenning van in de Gemeenschap verkregen diploma's, getuigschriften en andere titels gelijke behandeling van onderdanen van derde landen en burgers van de Unie in hun hoedanigheid van dienstverrichter. Deze gelijke behandeling is tot het verrichten van diensten beperkt . Zij dient niet voor in een derde land verkregen en slechts in één lidstaat erkende diploma's, getuigschriften en andere titels te gelden.

(12) De lidstaten mogen buiten de Gemeenschap gevestigde zelfstandigen geen gunstiger behandeling geven dan diegenen genieten die in de Gemeenschap gevestigd zijn De lidstaten mogen om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid van deze richtlijn afwijken. De grenzen van deze afwijking jegens de betrokken zelfstandigen die onderdaan van een derde land zijn, moeten worden vastgesteld op basis van de in Richtlijn 64/221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid [12], laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 75/35/EEG [13] bedoelde coördinatie ;

[12] PB 56 van 4.4.1964, blz. 850.

[13] PB L 14 van 20.1.1975, blz. 14.

(13) Voor de uitvoering van deze richtlijn is een nauwe samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten in de lidstaten onontbeerlijk Het is voor de autoriteiten van de lidstaten nuttig een uniform model van de EG-dienstverrichtingskaart vast te stellen Het is dienstig de Commissie de bevoegdheid te verlenen om dit model en de andere bijzonderheden van de EG-dienstverrichtingskaart vast te stellen volgens de procedure die is voorzien in Verordening (EG) nr. 1683/95 van de Raad van 29 mei 1995 betreffende de invoering van een uniform visummodel [14];

[14] PB L164 van 14.7.1995, blz. 1.

(13bis) De voor de uitvoering van deze richtlijn noodzakelijke maatregelen zijn maatregelen van algemene strekking in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [15]. Daarom moeten deze maatregelen worden vastgesteld volgens de in artikel 5 van genoemd besluit voorgeschreven regelgevingsprocedure.

[15] PB L 184 van 7.7.1999, blz. 23.

(14) deze richtlijn geen afbreuk doet aan de bevoegdheid van de lidstaten om vast te stellen welke onderdanen van derde landen voor een activiteit als zelfstandige worden toegelaten, onder welke voorwaarden deze toelating mag worden verlengd en welke beroepsactiviteit al dan niet wordt gereglementeerd;

(15) Deze richtlijn gaat overeenkomstig het in artikel 5, derde alinea, van het EG-Verdrag bedoelde proportionaliteitsbeginsel niet verder dan wat nodig is om de doelstelling van het vrij verkeer van diensten te verwezenlijken. De lidstaten mogen controleren of een onderdaan van een derde land tijdelijk een grensoverschrijdende dienst verricht of op het grondgebied van een andere lidstaat dan die waar hij zijn hoofdvestiging heeft, permanent een activiteit als zelfstandige uitoefent. Deze richtlijn is beperkt tot verplaatsingen met het oog op een dienstverrichting in een andere lidstaat waarbij twaalf maanden niet worden overschreden, en tot de erkenning van in de Gemeenschap verkregen diploma's, getuigschriften en andere titels.

(16) De lidstaten dienen voor de toepassing van deze richtlijn een regime van passende sancties vast te stellen.

(17) De Commissie dient uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze richtlijn in de nationale wetgeving wordt omgezet, de toepassing van deze richtlijn te onderzoeken teneinde in voorkomend geval de nodige wijzigingen voor te stellen.

HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

1. De lidstaten zien erop toe dat in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land, binnen de door deze richtlijn gestelde grenzen, het vrij verrichten van diensten genieten overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn.

2. Deze richtlijn heeft geen betrekking op onderdanen van een derde land voor wie grensoverschrijdende diensten worden verricht en op dienstverrichtingen in de vervoerssector.

3. Voor de doeleinden van deze richtlijn wordt onder "dienstverrichter" verstaan iedere natuurlijke persoon, die onderdaan is van een derde land en die in de lidstaat van vestiging:

a) volgens de voorschriften zijn hoofdvestiging heeft opgericht, vanwaar hij daadwerkelijk en permanent als zelfstandige een band met de economie van die staat onderhoudt;

Een band wordt geacht daadwerkelijk en permanent te zijn wanneer er sinds minstens twaalf maanden diensten zijn verricht waarvoor is betaald door minstens twee afnemers van die diensten die in die staat actief zijn;

b) rechtmatig verblijft voor de duur van twaalf maanden of meer, overeenkomstig de nationale wetgeving, met uitsluiting van degenen die alleen documenten hebben waaruit blijkt dat hun aanwezigheid, in afwachting van hun verwijdering, wordt gedoogd;

c) niet tevens activiteiten in loondienst verricht.

Artikel 2

1. Wanneer de dienstverrichter voornemens is zich in het kader van zijn normale activiteiten als dienstverrichter naar een, meer of alle andere lidstaten te begeven en daar te verblijven, is de lidstaat waar hij is gevestigd, ertoe gehouden hem een EG-dienstverrichtingskaart af te geven.

1bis. , De kaart kan alleen worden afgegeven indien de dienstverrichter aantoont:

a) dat hij aan de in artikel 1, lid 3 gestelde voorwaarden voldoet;

b) . dat hij gedurende zijn verplaatsingen voor het verrichten van diensten in de betreffende andere lidstaat of lidstaten tegen de risico's van ziekte en arbeidsongevallen is verzekerd bij de socialezekerheidsinstelling van de lidstaat waar hij is gevestigd of bij een particuliere verzekering.

2. De EG-dienstverrichtingskaart wordt afgegeven voor een periode waarin genoemde dienstverrichter zijn verblijf in de staat van vestiging voortzet, met uitsluiting van degenen die alleen documenten hebben waaruit blijkt dat hun aanwezigheid in afwachting van hun verwijdering wordt gedoogd, en hij diensten blijft verrichten waarvoor hij door de afnemers van de diensten in die staat wordt betaald. De geldigheidsduur mag in geen geval meer dan twaalf maanden bedragen.

2bis. De EG-dienstverrichtingskaart is slechts verlengbaar indien opnieuw aan de in de leden 1, 1bis en 2 gestelde afgiftevoorwaarden wordt voldaan.

2ter. De EG-dienstverrichtingskaart verliest haar geldigheid zodra niet meer aan een van de in de leden 1, 1bis en 2 gestelde voorwaarden wordt voldaan als gevolg van gebeurtenissen na de afgifte van de kaart.

3. De EG-dienstverrichtingskaart vormt een afzonderlijk document waarvan de dienstverrichter houder is. De lidstaat waar de dienstverrichter gevestigd is, verplicht hem de kaart onmiddellijk bij de bevoegde autoriteiten in te leveren zodra deze niet meer geldig is. De kaart bevat de volgende gegevens:

a) de gegevens over de dienstverrichter, met inbegrip van de aard van zijn activiteiten in de lidstaat waar hij is gevestigd;

b) de geldigheidsduur;

c) de autoriteit die de kaart heeft afgegeven en de lidstaat van afgifte;

d) de lidstaat of lidstaten waarvoor de kaart geldig is.

De precieze regels betreffende de gegevens, een uniform model voor het af te geven document en de technische specificaties ter vermijding van vervalsing van het document worden volgens de procedure van artikel 5bis, lid 2, vastgesteld.

4. Het is de lidstaat die de EG-dienstverrichtingskaart afgeeft, niet toegestaan de verplaatsing met het oog op een dienstverrichting als onderbreking van het verblijf of van de zelfstandige activiteit van de dienstverrichter op zijn grondgebied te beschouwen.

De lidstaat van afgifte mag de wedertoelating van de dienstverrichter op zijn grondgebied niet met een beroep op zijn nationale wetgeving weigeren, ongeacht de redenen hiervoor.

Artikel 3

1. Iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, staat de binnenkomst en het verblijf van de zelfstandige toe voor een of meer dienstverrichtingen indien de betrokkene in het bezit is van de voor de duur van de dienstverrichting geldige EG-dienstverrichtingskaart, van een voor die duur geldige identiteitskaart of geldig paspoort en van een verklaring van de afnemer van de diensten dat deze hem met het verrichten van een bepaalde dienst belast, onder vermelding van de verwachte verblijfsduur.

2. Een lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, mag van een dienstverrichter niet verlangen:

a) een visum voor binnenkomst of voor vertrek,

b) een verblijfstitel of -vergunning, behalve die welke in, lid 3 is bedoeld,

c) een vergunning voor het verrichten van diensten, zoals een werkvergunning, een identiteitskaart als buitenlands handelaar of een beroepskaart,

d) enige andere voorwaarde die gelijkwaardig is aan die bedoeld in de punten a), b) en c).

3. Iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, kan de dienstverrichter ertoe verplichten zijn aanwezigheid, de voorziene duur van zijn verblijf en de dienstverrichting(en) waarvoor hij zich verplaatst, voorafgaand aan zijn binnenkomst op het grondgebied te melden. Indien de totale duur van de dienstverrichting(en) in de loop van een periode van twaalf maanden meer dan zes maanden bedraagt, geeft de lidstaat na de binnenkomst een tijdelijke verblijfstitel af om de toelating tot verblijf vast te stellen.

4. Om de uitvoering van een dienstverrichting te vergemakkelijken waarborgt iedere lidstaat waar een dienstverrichting geschiedt, gelijke behandeling van onderdanen van derde landen en burgers van de Unie in hun hoedanigheid van dienstverrichter op het stuk van de erkenning van diploma's, getuigschriften en andere titels die de betrokkene in de Gemeenschap heeft verworven om de betrokken activiteit uit te oefenen, en die door een bevoegde autoriteit van een lidstaat zijn afgegeven.

Artikel 4

1. De lidstaten geven buiten de Gemeenschap gevestigde zelfstandigen geen gunstiger behandeling dan degenen genieten die in de Gemeenschap zijn gevestigd.

2. De lidstaten mogen van deze richtlijn slechts afwijken om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid; in dat geval is Richtlijn 64/221/EEG van overeenkomstige toepassing.

Artikel 5

1. De lidstaten stellen vast welke autoriteiten voor de afgifte van de EG-dienstverrichtingskaart, voor de afgifte van de tijdelijke verblijfstitel, alsmede voor de ontvangst van de in artikel 3, lid 3, bedoelde informatie bevoegd zijn en delen deze gegevens mee aan de Commissie en aan de andere lidstaten. Zij nemen de nodige maatregelen voor een zo sterk mogelijke vereenvoudiging van de formaliteiten, termijnen en procedures voor de afgifte van de genoemde titels die gratis worden afgegeven, dan wel tegen betaling van een bedrag dat de rechten en heffingen die voor de afgifte van identiteitskaarten aan eigen onderdanen worden verlangd, niet te boven gaat.

2. De lidstaten zorgen voor samenwerking tussen de overheidsinstanties die volgens de nationale wetgeving bevoegd zijn voor aangelegenheden die op de uitvoering van deze richtlijn betrekking hebben.

De samenwerking bestaat met name in de beantwoording van ieder met redenen omkleed verzoek om informatie. Zij wordt gratis en zo spoedig mogelijk geboden.

Artikel 5bis

1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1683/95 opgerichte comité.

2. Indien naar dit lid wordt verwezen, is de in artikel 5 van Besluit 1999/468/EG genoemde regelgevingsprocedure van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 7, lid 3, van dat besluit.

3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.

Artikel 6

De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn bij schending van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en treffen de nodige maatregelen voor de uitvoering ervan. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 8 genoemde datum van die bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen ervan zo spoedig mogelijk mede.

Artikel 7

Uiterlijk vier jaar na de in artikel 8 genoemde datum legt de Commissie aan het Europees Parlement en aan de Raad een verslag over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten voor, in voorkomend geval vergezeld van voorstellen voor de nodige wijzigingen.

Artikel 8

De wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om aan deze richtlijn te voldoen worden uiterlijk op 30 juni 2002 door de lidstaten vastgesteld en bekendgemaakt. De lidstaten stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

Artikel 9

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 10

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

Gedaan te Brussel, op

Voor de Raad

De Voorzitter