WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE



SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING



bij

Voorstel voor een Richtlijn

van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de toegankelijkheidseisen voor producten en diensten

1.Probleemstelling

De huidige nationale toegankelijkheidseisen voor specifieke producten en diensten verschillen van lidstaat tot lidstaat, en soms zelfs binnen een lidstaat (als er toegankelijkheidseisen op regionaal/lokaal niveau bestaan). Dit leidt tot een versnippering van de eengemaakte markt, en daardoor tot extra lasten voor het bedrijfsleven als bedrijven toegankelijke producten en diensten aan consumenten ter beschikking willen stellen. Nationale toegankelijkheidseisen verschillen van elkaar in toepassingsgebied (op welke producten en diensten en op wie zij precies van toepassing zijn), in de mate van gedetailleerdheid en in de technische details zelf. Het verschil in toepassingsgebied betekent ook dat in sommige lidstaten voor bepaalde producten of diensten gedetailleerde voorschriften zijn vastgesteld, terwijl er in andere landen helemaal geen voorschriften voor bestaan.

De huidige verschillen in nationale wetgeving zullen in de toekomst waarschijnlijk groter worden nu de lidstaten zich hebben verplicht tot de omzetting van de algemene bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, waarbij de EU partij is. De lidstaten zetten deze bepalingen op verschillende manieren in nationale wetgeving om. Momenteel is er op EU-niveau geen coördinatie van nationale wetgeving inzake de toegankelijkheid van producten en diensten. Er is met name geen gemeenschappelijke definitie van de manier waarop producten en diensten toegankelijk moeten worden gemaakt. Een aantal EU-wetgevingshandelingen bevat weliswaar bepalingen die vereisen dat bepaalde producten of diensten toegankelijk zijn, maar deze gaan ervanuit dat de lidstaten zelf toegankelijkheidseisen ontwikkelen om aan deze verplichtingen te voldoen, en het ontbreken van een gecoördineerde benadering brengt het risico van uiteenlopende benaderingen en eisen met zich mee.

Marktdeelnemers die hun producten of diensten in andere lidstaten willen aanbieden, kunnen te maken krijgen met extra kosten voor het bestuderen van de verschillende regels en vooral voor het aanpassen van hun product of dienst om aan de voorschriften van een bepaalde nationale of zelfs regionale markt te voldoen. Hierdoor kunnen ze niet optimaal gebruikmaken van schaalvoordelen en profiteren daarom niet ten volle van de omvang van de eengemaakte markt. Als producten en diensten slechts voor een beperkt aantal consumenten worden geproduceerd, zijn ze duurder, omdat marktdeelnemers in dat geval niet kunnen profiteren van de grotere markten die hen in staat zouden stellen de vaste kosten van de aangebrachte toegankelijkheidsvoorzieningen te absorberen. De kosten om producten of diensten aan uiteenlopende nationale voorschriften aan te passen, kunnen met name voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) een zware last betekenen.

Het grootste aantal gemelde problemen had betrekking op de gebouwde omgeving, vervoer en ICT, met inbegrip van internet. Dit zijn de belangrijkste gebieden als het gaat om de toegankelijkheid van diensten. Op basis van een screening is, uitgaande van de bevoegdheden van de EU en met behulp van een methode die in de effectbeoordeling in meer detail wordt beschreven, een lijst met prioriteiten opgesteld. Op de lijst staan de producten en diensten waarvoor toegankelijkheidsvoorzieningen het hardst nodig zijn, op gebieden waar de verschillen in wetgeving het grootst zijn en de markt het meest versnipperd is, of waar een zeer grote kans bestaat dat dit kan gebeuren, met alle daaruit voortvloeiende risico's voor de werking van de eengemaakte markt:

computers en besturingssystemen;

digitale tv-diensten en apparatuur;

telefoniediensten en gerelateerde eindapparatuur;

elektronische boeken;

zelfbedieningsterminals, zoals geldautomaten, kaartautomaten en incheckautomaten;

elektronische handel;

bankdiensten;

diensten voor personenvervoer, bijvoorbeeld per vliegtuig, trein, bus of over zee;

hotels en servicebalies.