23. 8.76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/39 
Advies  inzake  de huidige  economische  situatie  in de Gemeenschap  en het  te voeren 
conjunctuurbeleid 
Het advies  van  het  Comité  heeft  niet  op een  bepaald  document  betrekking. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Het op 27 april  1976  door  het  Bureau  van  het  Comité  genomen  besluit,  overeenkomstig 
artikel  20,  derde  alinea,  van  zijn  Reglement  van  Orde,  een  vervolgadvies  op te stellen 
inzake  voornoemd  onderwerp. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslaagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  op 25 en 26 mei  1976  te Brussel  gehouden  139e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  artikel  20,  derde'alinea,  van  zijn  Reglement 
van Orde, 
Gezien  het  op 27 april  1976  door  zijn  Bureau  geno-
men besluit  de Afdeling  voor  economische  en fina-
ciële  vraagstukken  te belasten  met  het  opstellen  van 
een vervolgadvies  inzake  voornoemd  onderwerp, 
Gezien  de beschikking  van  de Raad  van  18 februari 
1974  betreffende  de verwezenlijking  van  een  hoge 
mate  van  convergentie  van  de economische  politiek 
van de  Lid-Staten  der  Europese  Economische  Ge-
meenschap. 
Gezien  de op 30 oktober  1975  door  hem  uitgebrachte 
adviezen  inzake  het  „Jaarverslag  van  de Commissie 
inzake  de economische  situatie  van  de Gemeenschap 
in 1975"  en het  „Voorstel  voor  een  beschikking  van 
de Raad  betreffende  wijziging  van  het  tijdschema 
voor  de voorbereiding  van  het  jaarverslag  inzake  de 
economische  situatie  van  de Gemeenschap"  ('), 
Gezien  het  mondeling  door  de rapporteur,  de heer 
Margot,  uitgebrachte  verslag, 
Gezien  het  op 28 april  1976  door  de Afdeling  voor 
economische  en financiële  vraagstukken  goedgekeur-
de advies, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  op 25 en 26 
mei 1976  gehouden  139e  zitting  (vergadering  van  25 
mei 1976), 
(*) PB nr. C 15 van  22. 1. 1976. BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat met  77 stemmen  voor,  4 stemmen  tegen  bij  10 
onthoudingen  werd  goedgekeurd: 
1. Inleiding 
1.1. In  zijn  advies  van  30 oktober  1975  over  het 
„Voorstel  voor  een  beschikking  van  de Raad  betref-
fende  wijziging  van  het  tijdschema  voor  de.voorbe-
reiding  van  het  jaarverslag  inzake  de economische 
situatie  van  de Gemeenschap"  heeft  het  Comité  be-
toogd  dat  dit tijdschema  „het  mogelijk  moet  maken 
dat de beraadslagingen  van  de Raad,  waarbij  richt-
snoeren  voor  de door  de Lid-Staten  te voeren  econo-
mische  politiek  worden  vastgesteld,  plaatsvinden 
voordat  de nationale  parlementen  de algemene  lij-
nen van  de ontwerp-begrotingen  van  hun  regeringen 
goedkeuren,  aangezien  deze  hoofdzakelijk  ten grond-
slag liggen  aan  het  te voeren  sociaal-economisch  be-
leid". 
1.2. In  dezelfde  geest  heeft  het  Comité  zijn  stand-
punt  over  het  te voeren  sociaal-economisch  beleid 
aan de  Raad  willen  mededelen  vooraleer  deze  tot 
bovengenoemde  beraadslagingen  overgaat,  zodat  hij 
bij het vastleggen  van  zijn  richtsnoeren  met  de ziens-
wijze  der  sociaal  economische  milieus  rekening  kan 
houden. 
1.3. Het  leek  het  Comité  niet  aangewezen,  in de 
gegeven  omstandigheden  in concreto  kritiek  uit  te 
oefenen  op het  beleid  van  de onderscheiden  rege-
ringen  en over  het  in iedere  Lid-Staat  afzonderlijk  te 
voeren  beleid  een  oordeel  uit  te spreken.  Dit  sluit 
Nr. C 197/40 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 23. 8. 76 
niet uit dat  het  Comité  zijn  bezorgdheid  uitspreekt 
over  het  niet  verwezenlijken  van  de nodige  conver-
gentie  tussen  het  in de diverse  Lid-Staten  gevoerde 
economisch  en monetair  beleid. 
1.4. Hoewel  bij het opstellen  van  dit advies  reke-
ning  werd  gehouden  met  diverse  documenten  van  de 
Commissie,  alsmede  met  de verklaring  die  de heer 
Haferkamp,  vice-voorzitter  van  de  Commissie,  op 
12 februari  1976  voor  het  Europese  Parlement  heeft 
afgelegd,  houdt  dit advies  geen  rechtstreekse  beoorde-
ling in van  een  of ander  document  van  de Commis-
sie. Het  Comité  heeft  in dit advies  vooral  de aan-
dacht  willen  vestigen  op de fundamentele  problemen 
waarmee  rekening  dient  te worden  gehouden  bij de 
voorbereiding  van  maatregelen  van  economisch  en 
sociaal  beleid  en bij de uitwerking  van  de openbare 
begrotingen. 
2. Bijzondere  kenmerken  van  de  huidige  econo-
mische  toestand  en de recente  ontwikkeling 
2.1. De economische  opleving 
2.1.1.  Het  Comité  stelt  met  genoegen  vast  dat  de 
sinds  lang  aangekondigde  economische  opleving  mo-
menteel  inderdaad  plaatsvindt  met  een  naar  gelang 
van het  land  variërende  intensiteit,  en dit ondanks 
het feit  dat de hoofdoorzaken  en de gevolgen  van  de 
recessie  nog  niet  geheel  verdwenen  zijn. 
In de meeste  landen  en met  name  in de Duitse  Bonds-
republiek,  Frankrijk,  de Benelux-landen  en Denemar-
ken kent  de conjunctuurontwikkeling  een  gunstiger 
verloop  dan  in het  jaarverslag  over  1975  was  voor-
zien. 
De voorziene  groei  van  het  B.N.P.  die voor  1976  op 
3 tot 3,5 % geraamd  werd  zal,  o.m.  ingevolge  de ver-
sterkte  opleving  in de Duitse  Bondsrepubliek,  ver-
moedelijk  bereikt  en zelfs  overschreden  wórden. 
Deze  opleving,  die o.m.  gekenmerkt  wordt  door  een 
nieuwe  voorraadvorming  en een  herstel  van  cte bin-
nen-  en buitenlandse  vraag,  steekt  gunstig  af tegen  de 
sombere  toestand  die  in 1975  o.m.  tot uiting  kwam 
in een algemene  „negatieve  groei". 
Niettemin  blijft  de Gemeenschap  geconfronteerd  met 
een aantal  fundamentele  problemen  van  structurele 
aard  en met  minder  gunstige  ontwikkelingen  die me-
de oorzaak  zijn  van  een  hoge  mate  van  onzekerheid 
over  de duurzaamheid  van  de opleving. 
2.1.2.  De  bestendiging  van  de economische  ople-
ving  in de Gemeenschap  zal niet  alleen  afhangen  van 
de specifieke  problemen  en het  beleid  van  de ver-
schillende  landen,  maar  ook  in ruime  mate  van  exter-
ne factoren. De ontwikkeling  van  de wereldhandel  is moeilijk  te 
voorspellen  in het  bijzonder  in het  licht  van  de met 
het oog  op de tekorten  van  de betalingsbalansen  te 
voeren  politiek.  Wel  blijft  het herstel  in de V.S.  aan-
houden,  zodat  daar  nu  een  groeipercentage  van 
7 in plaats  van  6 wordt  verwacht.  In Japan  was 
men een  half  jaar  geleden  minder  optimistisch,  maar 
er wordt  nu  toch  ook  op  een  B.N.P.-groei  van 
4 % gerekend. 
De monetaire  onrust  die voor  een  deel  door  de onge-
lijke  ontwikkeling  van  de consumptieprijzen  en van 
de produktiekosten  veroorzaakt  werd,  blijft  echter 
een bron  van  onzekerheid.  Ook  wordt  in diverse  lan-
den een  neiging  tot protectionisme  vastgesteld.  Verder 
zullen  het  verloop  van  de grondstoffenprijzen,  het 
streven  naar  een  nieuwe  internationale  arbeidsverde-
ling en de mobiliteit  der  multinationale  ondernemin-
gen de economische  ontwikkeling  van  de Gemeen-
schap  beïnvloeden. 
2.1.3.  Een  ander  element  van  onzekerheid  betreft 
de ontwikkeling  van  de inflatie  in de Lid-Staten  en 
de vraag  of het  mogelijk  zal  zijn  de verschillen  in 
inflatiepercentage  die voor  het jaar  1975  lagen  tussen 
5 en 23 °/o, te beperken.  Deze  verschillen  inzake  prijs-
ontwikkeling  werken  uiteenlopende  wisselkoersen  in 
de hand. 
2.1.4.  Het  is ook  nog  niet  duidelijk  of de verhoog-
de industriële  produktie  die  in de eerste  plaats  ge-
richt  is op nieuwe  voorraadvorming,  aanleiding  zal 
geven  tot een  belangrijke  opleving  van  de particuliere 
investeringen. 
De investeringsneiging  is nog  steeds  vrij  beperkt,  het-
geen  wijst  op de geringe  verwachtingen  ten  aanzien 
van de rentabiliteit  der investeringsprojecten. 
2.1.5.  De  belangrijkste  factor  van  onzekerheid  blijft 
echter  de vraag  hoe  de werkloosheid,  die  nu nog 
zorgwekkend  is, zich  zal ontwikkelen. 
2.2. Het  werkgelegenheidsprobleem 
2.1.1.  Tijdens  zijn  zitting  van  26 februari  1976 
heeft  het  Comité  een  advies  uitgebracht  over  „de 
werkloosheid  in de Gemeenschap"  waarin  het  zijn 
ernstige  bezorgdheid  tot uiting  heeft  willen  brengen 
over  dit probleem.  In dit advies  werd  vastgesteld  dat 
de Gemeenschap  op dat  ogenblik  reeds  meer  dan 
5 miljoen  werklozen  telde. 
2.2.2.  Het  is een  feit  dat de economische  opleving 
nog niet  in alle  landen  tot uiting  komt  in een  daling 
van de volledige  werkloosheid.  Dit  kan  ten dele  wor-
den toegeschreven  aan  het  feit  dat de produktiecapa-
citeit  der ondernemingen  in belangrijke  mate  onbenut 
was,  zodat  de opleving  in eerste  instantie  voor  een 
opvoering  van  de bezettingsgraad  wordt  aangewend. 
23. 8. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/41 
2.2.3.  Verscheidene  factoren,  o.m.  de concurrentie 
van landen  waar  de globale  loonkosten  lager  zijn  dan 
in de landen  van  de Gemeenschap,  en een  neiging 
tot rationalisering,  kunnen  de structurele  problemen 
van de werkloosheid  mede  vergroten. 
2.2.4.  De  werkloosheidscijfers  geven  niet  altijd  een 
duidelijk  en volledig  beeld  van  de economische  ont-
wikkeling.  Zij werden  enerzijds  gedrukt  door  een  ver-
traging  of beperking  van  het  beroep  op buitenlandse 
arbeidskrachten  uit landen  buiten  de Gemeenschap. 
Anderzijds  worden  zij  o.m.  beïnvloed  door  demo-
grafische  factoren,  door  de verhoging  van  de school-
plichtige  leeftijd,  door  de ontwikkeling  van  het  ar-
beidsaanbod,  en door  een  groeiend  aanbod  van  vrou-
welijke  arbeidskrachten.  Ook  wordt  in de meeste 
landen  een  belangrijke  toeneming  van  „zwart"  werk 
vastgesteld,  voornamelijk  in de sectoren  van  de am-
bachtelijke  produktie,  het  onderhoud  en de dienst-
verlening. 
2.2.5.  Een  bijzonder  ernstig  verschijnsel  is de aan-
zienlijke  werkloosheid  van  de jeugd,  ook  van  hen  die 
een diploma  behaald  hebben.  Op  de gevolgen  van 
deze  toestand  op korte  en op middellange  termijn  kan 
niet genoeg  worden  gewezen. 
2.3. Het  probleem  van  de convergentie 
2.3.1.  Een  evenwichtige  economische  ontwikke-
ling van  de Gemeenschap  wordt  ten  zeerste  belem-
merd  door  de grote  verschillen  qua  economische  si-
tuatie  tussen  de onderscheiden  Lid-Staten  en tussen 
de diverse  regio's. 
Er valt  weinig  te bespeuren  van  een  doeltreffend  com-
munautair  beleid  dat  erop  gericht  is de verschillen 
tussen  de Lid-Staten  onderling  en tussen  de diverse 
regio's  binnen  de Gemeenschap  weg  te werken  of 
aanzienlijk  te verminderen. 
2.3.2.  In  1975  kon  een  duidelijke  convergentie  wor-
den vastgesteld  ten  aanzien  van  de ontwikkeling  van 
de betalingsbalansen.  De Duitse  Bondsrepubliek  zag 
het overschot  op de lopende  rekening  van  haar  be-
talingsbalans  met  twee  derde  verminderen  doordat, 
ondanks  de vermindering  der  economische  activiteit, 
haar  invoer  op  een  hoog  peil  gehandhaafd  bleef, 
terwijl  alle  deficitaire  Lid-Staten,  en in het  bijzonder 
Italië  en Frankrijk,  door  een  sterke  beperking  van  hun 
invoer,  het  tekort  op de lopende  rekening  van  hun 
betalingsbalans  konden  verminderen.  De verdere  ont-
wikkeling  blijft  echter  onzeker  en een  verslechtering 
van het  saldo  der  Gemeenschap  wordt  dit jaar  niet 
uitgesloten  geacht. 
2.3.3.  Hoewel  het  inflatiepercentage,  in vergelij-
king  met  1974,  overal  beperkt  kon  worden,  blijft  er 
een groot  verschil  bestaan  tussen  de verschillende 
E.E.G.-landen.  Het  ziet  er niettemin  naar  uit dat deze 
dispariteit  op korte  termijn  zou  kunnen  verminderen. 2.3.4.  De  dispariteit  tussen  de  Lid-Staten  komt 
eveneens  tot uiting  op het financiële  en monetaire  vlak. 
De door  monetaire  speculaties  in de hand  gewerkte 
druk  op de pariteiten  leidde  in de afgelopen  maan-
den tot een  verdere  ontwaarding  van  de lire  en het 
pond  sterling,  en bracht  Frankrijk  ertoe  opnieuw  het 
communautaire  wisselstelsel  (de  „slang")  te verlaten 
waartoe  het  in juli  1975  na anderhalf  jaar  afwezig-
heid weer  was  toegetreden. 
Het zag  er een  ogenblik  naar  uit dat  de „slang"  de 
druk  van  de speculatie  niet  zou  overleven,  maar  de 
door  de regeringen  en de monetaire  autoriteiten  ge-
troffen  maatregelen,  die o.m.  in België  vrij  ingrijpend 
waren,  droegen  ertoe  bij het  tij te keren,  zodat  het 
communautair  wisselstelsel  kon  standhouden,  met  de 
partners  van  vóór  juli 1975. 
2.3.5.  De  ernstige  monetaire  problemen  waarmee 
in het  bijzonder  Italië  en Ierland  te kampen  hebben, 
brachten  de Raad  ertoe  Gemeenschapsleningen  ten 
bedrage  van  resp.  één  miljard  en 300  miljoen  dollar 
aan deze  landen  toe te staan. 
3. Het  te voeren  beleid 
In het  licht  van  de huidige  toestand  en de recente 
ontwikkeling  wenst  het Comité  in de eerste  plaats  de 
voornaamste  criteria  te definiëren  waaraan  het  op 
korte  termijn  te voeren  beleid  moet  beantwoorden  en 
waarmee  dan  ook  bij  het  opstellen  van  de begro-
tingen  rekening  moet  worden  gehouden. 
Vervolgens  formuleert  het  Comité  een  aantal  voor-
stellen  t.a.v.  diverse  aspecten  en onderdelen  van  dit 
beleid.  Als  conclusie  van  dit advies  onderstreept  het 
Comité  de betekenis  en de finaliteit  van  dit  beleid 
en spreekt  het zich  uit over  de voorwaarden  van  een 
doelmatige  aanpak. 
3.1. Criteria  waaraan  het  beleid  op  korte  termijn 
moet  beantwoorden 
3.1.1.  Het  Comité  onderstreept  de noodzaak  het 
conjunctuurbeleid  te integreren  in de oriëntatie  en 
de doelstellingen  van  het  structuurbeleid.  Er mag 
geen  tegenstrijdigheid  bestaan  tussen  de doelstellingen 
en acties  op korte  en middellange  termijn. 
Dit betekent  o.m.  dat  de conjunctuurmaatregelen  van 
de onderscheiden  regeringen  er mede  op moeten  zijn 
gericht,  de bestaande  dispariteit  tussen  de economi-
sche  situaties  in de verschillende  Lid-Staten  niet  te 
vergroten,  maar  integendeel  geleidelijk  te verminde-
ren door  de economische  positie  van  de minder  be-
gunstigde  landen  te verbeteren. 
3.1.2.  Het  Comité  legt  de nadruk  op de noodzaak 
het aldus  omschreven  conjunctuurbeleid  toe te spitsen 
op de bestrijding  van de werkloosheid. 
Nr. C 197/42 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 23. 8. 76 
Een essentiële  voorwaarde  voor  het bereiken  van  de 
doelstelling  der  volledige  werkgelegenheid  is onge-
twijfeld  het herstel  van  een  algemene  economische 
groei. 
Gezien  het acute  probleem  van  de structurele  werk-
loosheid  moeten  de economische  stimuleringspro-
gramma's  in de eerste  plaats  gericht  zijn  op de bevor-
dering  van  initiatieven  die  de uitbreiding  van  de 
werkgelegenheid  op het oog  hebben. 
De sociale  maatregelen  ter bestrijding  van de gevolgen 
der werkloosheid  moeten  ook  gericht  zijn  op een 
betere  spreiding  van  de werkgelegenheid,  waarbij 
rekening  wordt  gehouden  met  de specifieke  be-
hoeften  van  bepaalde  regio's  en sectoren,  met  het 
ernstig  probleem  van  de jeugdwerkloosheid  en met 
een kwalitatieve  verbetering  van  de werkgelegenheid. 
3.1.3.  Ten  einde  de  economische  opleving  te 
bestendigen,  acht  het Comité  het tevens  noodzakelijk 
de inflatie  onder  controle  te houden  en tot een  aan-
vaardbaar  peil  terug  te brengen,  vooral  in die landen 
waar  het  inflatiepercentage  nog  bijzonder  hoog  is, 
te meer  daar  de inflatie  een  rechtstreekse  terugslag 
heeft  op het  concurrentievermogen  van  de onder-
nemingen  en op de ontwikkeling  van de werkgelegen-
heid. 
3.2. Voorstellen  voor  het te voeren  beleid 
3.2.1.  Het  investeringsbeleid 
De noodzakelijke  opleving  van  de investeringsneiging 
zal in de eerste  plaats  afhangen  van  het herstel  van 
een klimaat  van  vertrouwen  en van  het bestaan  van 
duidelijke,  in communautair  verband  tot  stand 
gebrachte  economische  ontwikkelingsprogramma's. 
Nieuwe  projecten  zullen  pas  op gang  komen  indien 
gerekend  mag  worden  op een behoorlijke  rentabiliteit 
en op een  voldoende  vraag  naar  de geproduceerde 
goederen  en diensten. 
Aangezien  de behoefte  aan  rentabiliteit  de onderne-
mingen  in de eerste  plaats  aanspoort  tot rationali-
satie-investeringen,  waarvan  het belang  voor  de eco-
nomische  expansie  overigens  niet  mag  worden  onder-
schat,  is het wenselijk  dat de stimuleringsprogramma's 
van de regeringen,  in het licht  van  de actuele  werk-
gelegenheidsproblemen,  in belangrijke  mate  arbeid-
scheppende  investeringen  en arbeidsintensieve  activi-
teiten  aanmoedigen,  vooral  in economisch  zwakkere 
regio's  en sectoren. 
Dit beleid  tot  bevordering  , van arbeidscheppende 
investeringen  moet  zowel  van  toepassing  zijn op parti-
culiere  als op overheidsinvesteringen.  De regeringen 
moeten  er echter  op toezien  dat  de ondernemingen 
die steun  ontvangen  om werkgelegenheid  te scheppen, 
het nagestreefde  doel  ook  bereiken. Bij overheidsinvesteringen  moet  rekening  worden 
gehouden  met  de noodzaak,  het welzijn  te vergroten 
door  uitbreiding  van  de middelen  die worden  uitge-
trokken  voor  de collectieve  voorzieningen:  gezond-
heid,  onderwijs,  vervoer,  enz. 
En bijzonciere  inspanning  moet  ook  worden  gedaan 
om de  vestiging  en investeringen  van  kleine  en 
middelgrote  ondernemingen  aan  te moedigen,  daar 
deze op korte  termijn  de werkgelegenheid  aanzienlijk 
kunnen  verbeteren. 
3.2.2.  Het  veiligstellen  en  de  sprei-
ding  van  de  werkgelegenheid 
In de diverse  Lid-Staten  moet  bijzondere  aandacht 
worden  besteed  aan  een  doeltreffende  bestrijding  van 
de werkloosheid. 
De thans  niet  steeds  onderling  vergelijkbare  statis-
tische  gegevens  moeten  een  beter  beeld  geven  van  de 
componenten  van  het werkloosheidsfenomeen. 
Vanuit  die gegevens  moet  een specifiek  beleid  worden 
uitgewerkt  en afgestemd  op de diverse  knelpunten 
van het  probleem:  de  arbeidsongeschiktheid,  de 
jeugdwerkloosheid,  de werkloosheid  van  de vrouwen, 
de tewerkstelling  en de werkloosheid  van  immi-
granten  uit derde  landen,  het  verschijnsel  „zwart" 
werk,  de cumulatie,  de clandestiene  tewerkstelling. 
Met het  oog  op een  doeltreffende  spreiding  van  de 
beschikbare  werkgelegenheid  moeten  maatregelen 
worden  getroffen  ter bevordering  van  de beroeps-
mobiliteit,  o.m.  door  aangepaste  opleiding  en 
omscholing. 
In het  licht  van  de demografische  ontwikkeling  en 
rekening  houdende  met  de terugslag  op middellange 
termijn  van  deze  maatregelen  op de overheidsuit-
gaven,  zou  men  zich  op korte  termijn  vooral  moeten 
inzetten  voor  de vermindering  van  de jeugdwerkloos-
heid,  door  de jongeren  eventueel  in de gelegenheid 
te stellen  een  versnelde  vakopleiding  te volgen  voor 
beroepen  die weinig  in trek  zijn  of door  hun  tijdelijk 
werk  te verschaffen  bij niet-winstgevende  activiteiten 
van openbaar  nut.  Vanuit  hetzelfde  gezichtspunt  zou 
men vooral  het cumuleren  van  arbeidsplaatsen  even-
als het  laten  verrichten  van  overuren  onaantrek-
kelijk  moeten  maken  en een  verkorting  van  de 
normale  arbeidsduur  en het  bevorderen  van  part-
time  betrekkingen  moeten  overwegen.  Voorts  zal een 
bijzondere  inspanning  nodig  zijn  om  te vermijden 
dat als gevolg  van  de demografische  ontwikkeling, 
de gebrekkige  afstemming  van  de opleidingen  op de 
aangeboden  arbeidsplaatsen  en de door  vrouwen 
verrichte  arbeid  structurele  onevenwichtigheden  ont-
staan. 
23. 8. 76 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 197/43 
3.2.3.  Het  sociaal  beleid 
Naast  de noodzaak,  weer  tot een  volkshuishouding 
te komen  waarin  naar  volledige  werkgelegenheid 
wordt  gestreefd,  moeten  maatregelen  worden  getrof-
fen ten  behoeve  van  de sociale  categorieën  die  het 
zwaarst  door  de economische  crisis  zijn  getroffen: 
bejaarden,  gezinnen,  enz. 
Het economisch  herstel  zal  echter  slechts  duurzaam 
zijn indien  het kan  steunen  op een  uitbreiding  van  de 
externe  markten  en op een  actieve  interne  markt. 
Dit betekent  dat het beslist  noodzakelijk  is, de koop-
kracht  van  allen  te garanderen  en de inkomens  van 
de zwakste  sociale  categorieën  te vergroten. 
Dit selectief  stimuleren  van  de  gezinsbestedingen 
vormt  een  prioritair  element  voor  het  klimaat  van 
vertrouwen  dat  geschapen  moet  worden  ten  einde 
tot een  uitbreiding  van  de investeringen  te komen. 
3.2.4.  Inflatiebeheersing 
De inflatiebestrijding  moet,  met  het  oog  op  een 
grotere  convergentie  van  de economische  situatie  en 
ontwikkeling  der  onderscheiden  Lid-Staten,  vooral  in 
de landen  met  een  hoog  inflatiepercentage  de nadruk 
krijgen. 
Dit veronderstelt  een  passende  matiging  van  de 
inkomensgroei,  voornamelijk  in de hogere  inkomens-
groepen  en in begunstigde  sectoren,  en van  de andere 
kostenstijgingsfactoren.  Hiertoe  dient  tevens  het 
instrumentarium  te worden  gecreëerd  waarmee  prij-
zen die een  buitensporige  neiging  tot stijgen  vertonen, 
in de hand  kunnen  worden  gehouden. 
De Raad  zal  daartoe,  op voordracht  van  de Com-
missie,  de nodige  aanbevelingen  moeten  formuleren  en 
maatregelen  moeten  nemen  om  het  gehele  commu-
nautaire  beleid  meer  in overeenstemming  te brengen 
met de politiek  van  inflatiebestrijding. 
3.2.5.  Monetair  beleid 
Het Comité  spreekt  zijn  bezorgdheid  uit  over  het 
effect  van de monetaire  speculatie  op de inspanningen 
tot versteviging  en verruiming  van  het  communau-
taire  wisselstelsel. 
Het onderstreept  de noodzaak  van  een  permanent 
overleg  tussen  de Lid-Staten  met  het  oog  op een 
passende  coördinatie  van  hun  monetair  beleid.  Ook 
moet  de toeneming  van  de geldhoeveelheid,  die  in 
diverse  landen  excessief  en een  belangrijke  oorzaak 
van inflatie  geweest  is, beheerst  worden,  maar  dit 
mag niet  ten  koste  van  de werkgelegenheid  en het herstel  gaan.  Dit impliceert  een  versterkte  coördinatie 
van het  beleid  der  centrale  banken.  Het  recente  ver-
leden  heeft  aangetoond  dat  een  kordaat  en gecoördi-
neerd  optreden  bij  machte  is de speculatie  in te 
dijken  en het  gevaar  van  een  ineenstorting  van  het 
communautaire  wisselstelsel  af te wenden,  ook  al zag 
Frankrijk  zich  opnieuw  verplicht  de  „slang"  te 
verlaten. 
3.2.6.  Begrotingsbeleid 
Hoewel  de noodzakelijke  bestrijding  van  de recessie 
en van  de werkloosheid  en ook  de recessie  zelf  in alle 
Lid-Staten  een  onvermijdelijke  stijging  van  de begro-
tingstekorten  tot gevolg  hadden,  komt  het er thans  op 
aan, de evolutie  van  de  overheidsuitgaven  zoveel 
mogelijk  onder  controle  te houden. 
Deze  opgave  is des  te belangrijker  in de Lid-Staten 
die dit  jaar  aanzienlijke  begrotingstekorten  hadden 
en die  met  een  zware  openbare  schuld  hebben  af te 
rekenen.  De vermindering  van  deze  begrotingstekor-
ten kan  nog  worden  bevorderd  door  maatregelen 
ter bestrijding  van  belastingfraude  en door  verhoging 
van de produktiviteit  van  de overheidsinstanties. 
Het Comité  acht  het  verantwoord  dat  de Europese 
Gemeenschap  de landen  die met  uitzonderlijke  moei-
lijkheiden  te kampen  hebben,  in ruime  mate  helpt  en 
aan deze  hulpverlening  redelijke  voorwaarden  ver-
bindt. 
3.2.7.  Communautaire  activiteiten 
De Gemeenschap  kan  zelf  een  belangrijke  rol bij het 
scheppen  van  gunstige  voorwaarden  voor  investe-
ringen,  prijsstabiliteit  en uitbreiding  van  de werkge-
legenheid  spelen.  Zouden  de Lid-Staten  toezeggen, 
in de komende  12 maanden  voor  een  sterkere  econo-
mische  groei  en uitbreiding  van  de werkgelegenheid 
te zullen  zorgen  dan  thans  wordt  verwacht,  dan  zou 
het vertrouwen  van  de potentiële  investeerders  wor-
den hersteld. 
De Raad  dient  overeenkomstig  artikel  145  van  het 
Verdrag  overeenstemming  te bereiken  over  de natio-
nale doelstellingen,  waarbij  hij rekening  moet  houden 
met de  volgende  specifieke  nationale  factoren: 
betalingsbalans,  inflatiepercentage,  de sterke  en de 
zwakke  punten  van  het bedrijfsleven  en de regio's. 
Gedaan  te Brussel,  25 mei  1976. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en  Sociaal  Comité 
H. CANONGE