A4-0019/98

Resolutie over het verslag van de Commissie over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid 1995 (COM(97)0226 - C4-0334/97)

Het Europees Parlement,

- gezien het verslag van de Commissie (COM(97)0226 - C4-0334/97),

- gezien zijn resolutie van 10 april 1997 met de opmerkingen die deel uitmaken van het besluit over de kwijting aan de Commissie betreffende de uitvoering van de algemene bepaling van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 1995 ((PB L 162 van 19.06.1997, blz. 32.)) en in het bijzonder paragraaf 37 daarvan (("verzoekt zijn bevoegde commissies na te gaan of de omvangrijke middelen die de Gemeenschap voor de verbetering van de controle op de visserij heeft uitgetrokken, inderdaad tot grotere doeltreffendheid van de controles heeft geleid".)),

- gezien het verslag van de Commissie visserij (A4-0019/98),

A. overwegende dat het gemeenschappelijk visserijbeleid het belangrijkste instrument van de Europese Unie dient te zijn voor de bescherming van de visbestanden op de lange termijn,

B. overwegende dat er in de visserijsector in de lidstaten aanzienlijke bezorgdheid bestaat ten aanzien van de gelijkmatigheid van de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid door de lidstaten,

C. overwegende dat waar zwakke punten in het stelsel van toezicht en controle worden vastgesteld, specifieke herstelmaatregelen moeten worden goedgekeurd, van een tijdschema moeten worden voorzien en met spoed moeten worden toegepast,

D. betreurend dat de eigen inspecteurs van de Commissie nog steeds over zeer beperkte bevoegdheden beschikken en zeer gering in aantal zijn,

1. stelt met bezorgdheid vast dat er sinds het verschijnen van het vorige verslag geen verbetering heeft plaatsgevonden bij de controle en het toezicht op het gemeenschappelijk visserijbeleid;

2. betreurt het feit dat er slechts in vage termen wordt verwezen naar toekomstige acties en verlangt dat er in toekomstige verslagen een actieplan met tijdschema wordt opgenomen voor het corrigeren van de bij de toezichtsprocedures vastgestelde tekortkomingen;

3. is voor wat betreft de tussenliggende periode van mening dat de Commissie zo spoedig mogelijk dient te komen met een dergelijk actieplan, dat bij de eerste gelegenheid aan de Raad en het Parlement dient te worden voorgelegd;

4. is verontrust over het aanhoudende gebrek aan politieke wil in bepaalde lidstaten om naleving van het gemeenschappelijk visserijbeleid af te dwingen in de mate die noodzakelijk is voor een succesvol behoud van de visbestanden;

5. erkent dat het gemeenschappelijk visserijbeleid zonder deze politieke wil om de regels krachtig en gelijkmatig te handhaven niet het vertrouwen van de visserijsector, de wetenschappelijke wereld en de vissersgemeenschappen zal krijgen;

6. stelt met grote spijt vast dat het verslag voornamelijk bestaat uit tabellen en lijsten met gegevens die geen alomvattend of algemeen inzicht geven in het toezicht en de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid in de EU en eenvoudige vergelijkingen tussen de lidstaten niet toelaten; dringt er daarom bij de Commissie op aan een nieuwe methode te ontwikkelen voor het verzamelen en verwerken van gegevens die de lidstaten er ten minste toe verplicht informatie zo uniform, betrouwbaar en transparant mogelijk door te geven, inclusief nauwkeurige definities, zoals ten aanzien van wat een inspecteur is en wat een inspectie inhoudt;

7. dringt er bij de Commissie op aan haar toezegging na te komen dat zij een handboek over controlemethodes met betrekking tot visserijschepen zal uitbrengen;

8. betreurt dat de Commissie niet meer dan het meest algemene commentaar geeft op de prestaties van de lidstaten als geheel en afzonderlijk, en niet de gelegenheid heeft aangegrepen om nadrukkelijk te wijzen op specifieke probleemgebieden;

9. dringt er bij de Commissie op aan moed te tonen en waar zulks passend is namen te noemen van individuele visserijsectoren, lidstaten of andere instanties die tekortschieten in hun plicht bij het toezicht en de controle op de werking van het gemeenschappelijk visserijbeleid;

10. stelt vast dat het verslag geen bruikbare ramingen geeft van zaken zoals de hoeveelheid illegaal aan land gebrachte vis en soortgelijke statistieken die van essentieel belang zijn om inzicht te krijgen in de omvang van het probleem van controle en handhaving binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid als geheel;

11. stelt met spijt vast dat de lidstaten geen vooruitgang hebben geboekt bij het toezicht op de verkoopkanalen en beschouwt dit als een van belangrijkste doch minst gebruikte wapens voor een succesvolle handhaving;

12. betreurt dat er niet wordt verwezen naar en geen analyse wordt gemaakt van de boetes en straffen die door de diverse lidstaten zijn opgelegd in verband met schendingen van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid, en merkt daarbij op dat zulke straffen een essentieel aspect vormen van de handhaving;

13. is van opvatting dat een van de fundamentele problemen van de controles in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid gelegen is in het feit dat er geen sprake is van harmonisatie ten aanzien van de overtredingen; is van oordeel dat de Commissie maatregelen zou kunnen treffen om een dergelijke harmonisatie op gang te brengen en te bespoedigen; betreurt dat uit onderhavig verslag niet de geringste intentie in deze zin blijkt;

14. betreurt dat er geen verslag wordt gedaan van de werkzaamheden die de eigen inspecteurs van de EU hebben verricht, noch van hun unieke opvattingen uit de eerste hand over problemen waarmee zij in de praktijk te maken hebben;

15. stelt vast dat het verslag zich met name concentreert op de vangstcontrole en dat het geen grondige analyse bevat van de fraude op de markt; betreurt in dit verband de afwezigheid van doeltreffende controles op de markten ter voorkoming van frauduleuze invoer, zoals de onregelmatigheden die zijn vastgesteld met betrekking tot de herkomst van producten bij de invoer van tonijnmoten in het kader van de preferentiële regeling voor SAP-drugs, of de frauduleuze invoer van kabeljauw van een andere herkomst krachtens de bestaande overeenkomsten met Noorwegen;

16. constateert dat het onderhavige verslag, dat betrekking heeft op het jaar 1995, een lange voorbereiding heeft gekend en derhalve kwesties beschrijft die ernstig verouderd zijn;

17. stelt met bezorgdheid vast dat er in het verslag geen melding wordt gemaakt van de reacties van de lidstaten op het vorige verslag ondanks het feit dat zulks krachtens de richtlijn vereist is;

18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie aan de Raad en de Commissie te doen toekomen.