Advies van het Economisch en Sociaal Comité over:

- het "Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad betreffende het vrije verkeer, de verplaatsing en het verblijf van werknemers",

- het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad tot wijziging van Richtlijn 68/360/EEG van de Raad inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap", en

- het "Voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en van de Raad tot instelling van een Raadgevend Comité voor het vrije verkeer en de sociale zekerheid van communautaire werknemers en tot wijziging van de Verordeningen (EEG) nr. 1612/68 en (EEG) nr. 1408/71 van de Raad"

(1999/C 169/10)

De Raad heeft op 12 november 1998 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 49 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over de voornoemde voorstellen.

De Afdeling "Werkgelegenheid, sociale zaken, burgerschap", die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 8 april 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Vinay.

Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 363e zitting van 28 en 29 april 1999 (vergadering van 28 april) het volgende advies uitgebracht, dat met 89 stemmen vóór en geen stemmen tegen, bij vier onthoudingen, is goedgekeurd.

1. Inleiding

1.1. De Commissievoorstellen die in dit advies besproken worden, gaan uit van de volgende grondgedachte: een van de beweegredenen achter het in artikel 48 van het Verdrag vastgelegde en sinds 1968 toegepaste recht op vrij verkeer van de werknemers in de Europese Unie is dat het voor iedere burger van Europa mogelijk moet zijn om op het grondgebied van iedere lidstaat te gaan werken of werk te zoeken, mèt de garantie van volledig gelijke behandeling en van volledige integratie van die werknemers en zijn/haar familieleden in het ontvangende land.

1.2. De mogelijkheid om van deze rechten in de Europese Unie gebruik te maken, wordt momenteel echter beperkt door inmiddels achterhaalde voorschriften, een situatie die al in talrijke uitspraken van het Europese Hof van Justitie aan de kaak is gesteld. De lacunes in de huidige regelgeving zijn ook belicht door de "Groep op hoog niveau" (voorzitster: mevrouw S. Veil) die in 1996 door de Commissie is opgericht om mogelijke tekortkomingen of vertragingen bij de toepassing van het recht op vrij verkeer op te sporen.

1.3. In het door deze groep uitgebrachte verslag wordt met name benadrukt hoe belangrijk het is dat bij de noodzakelijke bijwerking van die regelgeving niet alleen rekening wordt gehouden met de evolutie van de jurisprudentie, maar ook met de politieke en sociologische ontwikkelingen van de EU sinds 1968.

1.4. Het Europees Parlement, dat zich al bij herhaling had uitgesproken voor een verbetering van de regelgeving inzake het vrije verkeer van werknemers, heeft een positief advies uitgebracht over de in 1989 door Commissie ingediende voorstellen m.b.t. Verordening (EEG) nr. 1612/68 en Richtlijn 68/369/EEG(1) en is sindsdien blijven hameren op de noodzaak van versterking van het juridische kader voor het vrije verkeer en een doeltreffende toepassing daarvan door de lidstaten.

1.5. De mogelijkheid om onbeperkt gebruik te maken van het recht op vrij verkeer krijgt nog meer betekenis in het licht van de in november 1997 door de Europese Raad te Luxemburg goedgekeurde richtsnoeren voor werkgelegenheid. Daarin wordt, gezien de overal in de EU kritieke werkgelegenheidssituatie, het zwaartepunt gelegd bij het belang van een vergroting van de kansen op werk voor werknemers, maar vooral voor werklozen. Het komt er daarom in de eerste plaats op aan dat alle mogelijke obstakels voor het volgen van een opleiding of het opdoen van werkervaring, óók door een verbeterde mobiliteit, uit de weg worden geruimd in het kader van een Europese strategie voor werkgelegenheid.

1.6. Conform de opvattingen van het Europees Parlement en de aanwijzingen van de "Groep op hoog niveau", heeft de Commissie in 1997 een actieprogramma goedgekeurd waarin wetgevende voorstellen worden aangekondigd die tot doel hebben om de mogelijkheden tot uitoefening van het recht op vrij verkeer te verbeteren. Het Comité heeft daarna in mei 1998 een advies uitgebracht waarin met de grote lijnen van dat actieprogramma wordt ingestemd en een aantal specifieke aanbevelingen worden gedaan(2).

1.7. De onderhavige Commissievoorstellen vormen een belangrijk onderdeel van de strategie die in voornoemd actieprogramma wordt uiteengezet, omdat deze ertoe strekken Verordening (EEG) nr. 1612/68 en Richtlijn 68/360/EEG te wijzigen en bij te werken en de institutionele structuur te rationaliseren door samenvoeging van de raadgevende comités voor het vrije verkeer en voor de sociale zekerheid.

1.8. Meer in het bijzonder kan worden gesteld dat deze voorstellen bedoeld zijn om de regelgeving inzake verblijfsrecht te verduidelijken en te vereenvoudigen, met name door stroomlijning van de procedures voor de afgifte van verblijfsvergunningen aan EU-werknemers, met inbegrip van werknemers die in een andere lidstaat werk zoeken of een beroepsopleiding volgen.

1.9. Verder zijn deze voorstellen gericht op de aanpassing van de bestaande voorschriften betreffende de waarborging van gelijke behandeling voor àlle burgers van de EU, aan de op talloze uitspraken van het Hof van Justitie berustende Europese jurisprudentie.

1.10. Bovendien worden in deze voorstellen regels geformuleerd voor de instandhouding en/of bevordering van de beroepsmobiliteit, waardoor een werknemer zich in de lidstaat waarin hij/zij werkzaam is kan beroepen op professioneel relevante feiten en gebeurtenissen die zich in een andere lidstaat hebben voorgedaan.

1.11. Daarnaast worden er specifieke voorschriften voorgesteld om te voorkomen dat werknemers er nadeel van ondervinden dat zij niet in dezelfde lidstaat wonen en werken.

1.12. Door deze voorstellen gaan ook de rechten van de familieleden van werknemers erop vooruit, omdat hun integratie en recht op gelijke behandeling bij ieder mogelijk economisch, fiscaal, sociaal of cultureel voordeel, met name als het gaat om hun recht om als zelfstandige arbeid te verrichten, worden gegarandeerd. Echtgenoten van EU-burgers behouden hun rechten, óók na echtscheiding.

1.13. De criteria betreffende leeftijd en economische omstandigheden aan de hand waarvan werd vastgesteld welke gezinsleden voor hereniging met de EU-werknemer in aanmerking kwamen, worden opgeheven.

1.14. Voorgesteld wordt om bij de uitoefening van het recht op vrij verkeer iedere vorm van discriminatie op grond van ras, godsdienst, geslacht, leeftijd, handicap of seksuele geaardheid te verbieden.

1.15. De beide bestaande tripartiete raadgevende comités voor het vrije verkeer en voor de sociale zekerheid worden in één enkele structuur ondergebracht. Hiermee wordt tegemoetgekomen aan een uitdrukkelijke wens van de sociale partners. De bedoeling is dat er op die manier een nieuw comité ontstaat dat rationeler is en efficiënter werkt.

2. Algemene opmerkingen

2.1. Het Comité staat over het geheel genomen achter de Commissievoorstellen houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad, Richtlijn 68/360/EEG en Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad en juicht deze voorstellen toe.

2.2. Het heeft reeds kennis genomen van de uitgebreide jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie op dit gebied en van het verslag van de "Groep op hoog niveau" en daarvan een analyse gemaakt. Bovendien is het zich terdege bewust van de politieke betekenis van de in het kader van het Verdrag van Amsterdam vastgelegde voorschriften en beseft het dat dit Verdrag bedoeld was om het recht op vrij verkeer te versterken. Daarom heeft het Comité, zoals al in de inleiding van dit advies is aangegeven, zijn goedkeuring gehecht aan het actieprogramma voor het vrije verkeer van werknemers, maar daarbij wel de kanttekening geplaatst dat in het algemeen meer aandacht moet worden geschonken aan alle aanwijzingen die in het verslag van de "Groep op hoog niveau" worden gegeven.

2.3. Het specifieke doel dat de Commissie met deze voorstellen wil bereiken, is opheffing van de resterende obstakels voor het vrije verkeer van werknemers en hun familieleden, vooral t.a.v. hun materiële rechtspositie in iedere andere lidstaat dan hun lidstaat van herkomst.

2.3.1. Het Comité is het met de Commissie eens dat het voorstel voor een herziening van de voorschriften betreffende werknemers en hun familieleden strookt met het streven naar de volledige toepassing van het recht van EU-burgers om zich overal in de EU vrij te verplaatsen en te vestigen. Het heeft ook in het verleden al op die noodzaak gewezen en dringt er daarom nogmaals bij de Commissie op aan om deze voorstellen te koppelen aan voorstellen voor begeleidende maatregelen krachtens artikel 8 A van het Verdrag (art. 18 volgens de nieuwe nummering van het Verdrag van Amsterdam). Op die manier kan voor alle EU-burgers één rechtspositie worden vastgelegd en de vrijheid van verkeer ten volle worden verwezenlijkt.

2.4. T.a.v. de onderhavige voorstellen zelf, stemt het Comité in met de beweegredenen die de Commissie aanvoert voor de bepleite wijzigingen: vergemakkelijking van het vrije verkeer van werkzoekenden, stagiairs en werknemers met opeenvolgende arbeidscontracten van korte duur; uitbreiding en verbetering van het verblijfsrecht van familieleden, ook als deze niet ten laste zijn van de werknemer, en van andere personen in de lidstaat van herkomst die eventueel wèl ten laste van de werknemer zijn of bij hem/haar inwonen; verdere onderbouwing van het beginsel van gelijke behandeling en gelijkwaardigheid van beroepsomstandigheden, zowel in de overheids- als in de particuliere sector; verhoging van de inspanningen om oplossingen te vinden voor de problemen van grenswerkers; stroomlijning van alle administratieve procedures die een belemmering voor het vrije verkeer vormen.

2.5. Het Comité blijft bij zijn al in zijn vorige advies naar voren gebrachte standpunt dat niet ècht van een interne markt kan worden gesproken zolang de vrijheid van verkeer van werknemers nog belemmeringen ondervindt. Hoe nodig die vrijheid is, óók met het oog op de noodzakelijke verbeteringvan de "inzetbaarheid", blijkt eens te meer uit de ter afsluiting van de Europese Raad van Luxemburg geformuleerde werkgelegenheidsrichtsnoeren. Een onontbeerlijk instrument om daaraan te voldoen, bestaat erin dat de lidstaten niet door bureaucratische rompslomp gehinderde opleidingsmogelijkheden creëren. Op die manier kan er niet alleen voor worden gezorgd dat vraag en aanbod op de arbeidsmarkt beter met elkaar in overeenstemming worden gebracht, maar gaat ook de voortdurende en algehele bij- en herscholing van de EU-werknemers tot de mogelijkheden behoren. Dat laatste is volstrekt noodzakelijk in een tijd van gestadige technologische vooruitgang.

2.6. Met de onderhavige voorstellen wordt beslist een grote stap in de goede richting gezet, ook al wordt hiermee nog geen einde gemaakt aan àlle belemmeringen die de transnationale mobiliteit in de praktijk nog in de weg staan. Zo is het nog nodig om afdoende en doeltreffende oplossingen te vinden voor bepaalde kwesties aangaande belastingregelingen en de sociale bescherming, met name de pensioenregelingen. Het Comité is ervan overtuigd dat een juridisch kader moet worden gecreëerd om dergelijke aangelegenheden voortaan in EU-verband te kunnen coördineren en dringt er daarom nogmaals op aan dat één lid van de Commissie ermee wordt belast om een schakelfunctie te vervullen voor alle vraagstukken die verband houden met het vrij verkeer van werknemers.

2.7. Net als in zijn vorige advies, wijst het Comité de Commissie er hier op dat op dit door de onderhavige wijzigingsvoorstellen bestreken gebied rekening moet worden gehouden met de problematiek van de rechten en bescherming van werknemers uit derde landen die legaal in één van de lidstaten van de EU verblijven.

2.8. De Commissie zou, samen met de andere EU-instellingen, druk moeten uitoefenen op de lidstaten om de nieuwe voorschriften onverwijld onverkort te gaan toepassen en zou erop moeten toezien dat hieraan ook daadwerkelijk gehoor wordt gegeven. Verder is het van wezenlijk belang dat de doeltreffende tenuitvoerlegging van de nieuwe regelingen wordt ondersteund met behulp van de bestaande opleidingsmogelijkheden en een doelgerichte campagne. Ten slotte is het nog van belang dat, mede door de oprichting van contactpunten, de aanzet wordt gegeven tot informatie-uitwisseling tussen nationale overheidsinstanties en de gezamenlijke behandeling van specifieke en dringende problemen.

2.9. Bovendien heeft het Comité al vaak gewezen op de wezenlijke bijdrage die de sociale partners, naast de geplande raadgevende comités, moeten leveren door de rol die voor hen is weggelegd bij de begeleiding en bescherming van de werknemers in de diverse lidstaten, vooral als het gaat om werkgelegenheids- en arbeidsproblemen. In verband daarmee spreekt het zich er nogmaals voor uit dat de sociale partners op vaste basis inspraak krijgen bij de uitwerking van de programma's en communautaire initiatieven die specifiek verband houden met de uitvoering van de maatregelen die nodig zijn voor de toekomstige verwezenlijking van de in dit advies besproken voorstellen.

2.10. Het Comité stemt in met het besluit van de Commissie om voor de goedkeuring van deze maatregelen van de procedure van artikel 189 B gebruik te maken, zoals dit overigens al voor andere verwante vraagstukken was aanbevolen.

3. Bijzondere opmerkingen

3.1. Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad betreffende het vrije verkeer, de verplaatsing en het verblijf van werknemers (98/0229 COD)

3.1.1. Door artikel 1 bis van Verordening (EEG) nr. 1612/68, dat wordt omschreven als een "bepaling inzake non-discriminatie", in overeenstemming met het Verdrag van Amsterdam te herformuleren, teneinde daaraan een krachtigere, rechtstreekse en uitdrukkelijkere betekenis te geven, worden beginselen die van doorslaggevend belang zijn voor de bescherming van de rechten van de mens en die door de Commissie al in haar actieplan ter bestrijding van racisme zijn verwerkt, opnieuw in de context van het vrije verkeer van werknemers geplaatst. Die keuze van de Commissie kan door het Comité alleen maar van harte worden toegejuicht.

3.1.2. Het Comité maakt van deze gelegenheid gebruik om ervoor te pleiten dat voortaan in plaats van "migrerende werknemer" de definitie "werknemer van de Unie" wordt gehanteerd.

3.1.3. Net als in zijn vorige adviezen, stemt het Comité in met de voorgestelde wijzigingen op artikel 1, waardoor het recht op vrij verkeer ook wordt vastgelegd voor werkzoekenden en stagiairs. Het is ook ingenomen met de voorgestelde wijziging op de nieuwe tweede alinea van artikel 5, waardoor opleidingen toegankelijk worden gemaakt voor personen die al bezig zijn om werk te zoeken in een andere lidstaat. Verder kan het alleen maar hopen dat de onlangs in de Raad bereikte overeenstemming over de bevordering van "Europese opleidingstrajecten"(3) tot de bevordering van het vrij verkeer van stagiairs en leerlingen zal bijdragen.

3.1.3.1. Het Comité benadrukt nogmaals de noodzaak van uitbreiding en versterking van het EURES-netwerk, zowel in de overheids- als in de particuliere sector, en van de totstandbrenging van synergieën tussen dat netwerk, Interreg en andere communautaire programma's, teneinde een positieve wisselwerking op gang te brengen tussen projecten voor grensoverschrijdende opleidingen en de Europese arbeidsmarkt.

3.1.4. Een andere stap in de goede richting wordt gezet door de voorgestelde wijzigingen op artikel 7 t.a.v. de gelijktrekking van de materiële rechten van werknemers die gebruik maken van het recht op vrij verkeer met die van nationale werknemers. Daarbij gaat het met name om de voorwaarden voor het in dienst nemen van werknemers, arbeidsvoorwaarden, bevorderingen, gezondheid en veiligheid, opleiding en onderwijs, economische, fiscale, sociale en culturele voordelen, alsook de in artikel 8 vastgelegde voorwaarde voor de uitoefening van publiekrechtelijke functies.

3.1.5. De op artikel 7 voorgestelde wijzigingen ter invoering van het beginsel van gelijke omstandigheden voor professionele doeleinden zullen, mits naar de letter toegepast, in aanzienlijke mate bijdragen tot het uit de wereld helpen van vormen van discriminatie die, vooral in de overheidssector, nog steeds voorkomen. Zoals de Commissie echter zelf vaststelt, hebben de bestaande Richtlijnen inzake discriminatie tot dusver vooral effect gesorteerd in het geval van gereglementeerde beroepen en bij de erkenning van attesten en diploma's.

3.1.5.1. Daarmee is geen oplossing gevonden voor het probleem van de erkenning van in de particuliere sector door zelfstandigen of beoefenaars van niet-gereglementeerde beroepen verworven beroepskwalificaties. Afgezien van het feit dat de Commissie op dit gebied nog meer initiatieven moet nemen, is er t.a.v. deze problematiek nu al ruimte voor een aanzienlijke, de facto inbreng van de sociale partners en voor onderhandelingen over collectieve arbeidsovereenkomsten.

3.1.6. Met haar voorstellen om aan familieleden van werknemers autonome rechten toe te kennen door wijzigingen op de artikelen 10, 11 en 12 (rechtszekerheid, het recht om een - al dan niet zelfstandige - economische activiteit uit te oefenen, het recht op toegang tot opleidingen en onderwijs, handhaving van een persoonsgebonden verblijfsrecht voor een familielid), komt de Commissie tegemoet aan de wensen die al eerder in het verslag van de "Groep op hoog niveau" en het advies van het Comité naar voren zijn gebracht.

3.1.6.1. Daarentegen moeten vraagtekens worden geplaatst bij de criteria die in geval van een scheiding worden gehanteerd voor de verkrijging van het autonome recht om in een lidstaat te verblijven en er een economische activiteit uit te oefenen. In de vierde alinea van artikel 10 is bepaald dat familieleden die geen onderdaan van een lidstaat zijn, ook bij ontbinding van het huwelijk hun recht om in een bepaalde EU-lidstaat te verblijven, alleen behouden als zij minimaal drie opeenvolgende jaren in dat land hebben gewoond. Waarom die tijdslimiet wordt gesteld, is onduidelijk. Nog onbegrijpelijker is het wijzigingsvoorstel op artikel 11, waardoor familieleden bij de ontbinding van het huwelijk alleen een economische activiteit in het ontvangende land mogen uitoefenen als zij minimaal vijf opeenvolgende jaren in dat land hebben gewoond. Gescheiden familieleden moeten de mogelijkheid krijgen om in hun eigen onderhoud en dat van familieleden die eventueel ten hunnen laste komen, te voorzien. Daarom mag hun de mogelijkheid om, al dan niet als zelfstandige, werk te verrichten, niet worden ontzegd.

3.1.7. Het Comité heeft al dikwijls gewezen op de problematiek van grensarbeiders. Door de invoeging van artikel 7 bis wordt de rechtszekerheid van grensarbeiders weliswaar vergroot, maar er bestaan nog steeds tal van problemen waarvoor geen ondubbelzinnige en bevredigende oplossing is gevonden. Het Comité dringt er dan ook bij de Commissie op aan om stappen te ondernemen waardoor alle hangende problemen, óók die welke buiten het kader van deze Verordening vallen, te beginnen met belasting en sociale zekerheid, op grond van het verslag van de "Groep op hoog niveau" en van het Europees Parlement (4) kunnen worden gebundeld en verduidelijkt.

3.1.7.1. De onlangs met Zwitserland gesloten overeenkomst valt toe te juichen, maar de problemen met Monaco, San Marino en Andorra zijn nog verre van opgelost.

3.1.7.2. Gezien de aanzienlijke implicaties voor de burgers van de LMOE en met name van de LMOE die met de EU zijn geassocieerd, zal er uiteraard voor het te verwachten verkeer van werknemers een bij de desbetreffende overeenkomsten en verdragen te voegen adequate regeling moeten worden uitgewerkt.

3.1.7.3. Ten slotte wijst het Comité er nog op hoe belangrijk het is om in de grensgebieden de noodzakelijke voorwaarden te creëren voor een sociale dialoog, die niet beperkt blijft tot zijn eigenlijke werkterrein, d.w.z. de cao-onderhandelingen, maar waarmee ook aan het werkgelegenheids- en ruimtelijk beleid en de tenuitvoerlegging van de regelgeving een significante bijdrage kan worden geleverd.

3.2. Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad tot wijziging van Richtlijn 68/360/EEG van de Raad inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap (98/0230 COD)

3.2.1. De hierboven besproken wijzigingen op Verordening (EEG) nr. 1612/68 zullen in de praktijk onvolledig en niet echt doelmatig blijven als niet tegelijkertijd ook de wijzigingsvoorstellen op Richtlijn 68/360/EEG worden goedgekeurd.

3.2.2. Zo zij er met name op gewezen dat, afgezien van de maatregelen die ter regeling van de voornaamste aspecten (verplaatsing en verblijfsrecht) zijn getroffen, herhaaldelijk - mede in eerdere adviezen van het Comité - is benadrukt hoe belangrijk het is dat een krachtig signaal wordt gegeven als protest tegen de bureaucratische rompslomp die de uitoefening van het recht op vrij verkeer complexer en soms zelfs problematisch maakt.

3.2.3. Daarom moet worden ingestemd met de begeleidende maatregelen die bedoeld zijn om de waarborging van het recht op gezinshereniging en de autonomie van het verblijfsrecht van familieleden te vergemakkelijken, onder voorbehoud van de overwegingen die onder het hoofd "Bijzondere opmerkingen" betreffende de wijzigingsvoorstellen op Verordening (EEG) nr. 1612/68 naar voren zijn gebracht.

3.2.4. Resteert nog het al in het verslag van de "Groep op hoog niveau" en in eerdere adviezen van het Comité(5) aan de orde gestelde vraagstuk van de verplichting voor legaal in een EU-lidstaat verblijvende burgers uit een niet-EU-land, met inbegrip van de familieleden van een burger van de Unie, om óók voor korte reizen in iedere EU-lidstaat opnieuw een visa aan te vragen.

3.2.5. Het voorstel om het bij elkaar optellen van werkperioden met het oog op het verwerven van een verblijfsrecht toe te staan (art. 6, lid 3, tweede alinea) is vooral op instigatie van de "Groep op hoog niveau" gedaan, die er in haar verslag op heeft gewezen dat niet tekort mag worden gedaan aan de rechten van een werknemer die binnen een redelijk tijdsbestek, zij het stukje bij beetje, de vereiste hoeveelheid werkuren bijeen heeft gespaard. Aan die suggestie wordt in het onderhavige voorstel gevolg gegeven, maar de formulering ervan is niet erg duidelijk. Het zou beter zijn als eenvoudigweg werd vastgesteld dat de hierboven bedoelde werknemer, als het in de tekst aangegeven tijdsbestek verlopen is, recht op een verblijfsvergunning verwerft, en dan, naar gelang van de omstandigheden, wordt ingedeeld als legaal op het grondgebied verblijvende "werknemer" of "werkzoekende".

3.2.6. Het voorstel om aan werkzoekenden uit een andere EU-lidstaat, alsook aan stagiairs een verblijfsvergunning met een automatisch verlengbare geldigheidsduur van minimaal zes maanden toe te kennen, betekent een fundamentele uitbreiding van het recht op vrij verkeer.

3.2.7. De voorstellen om het verblijfsrecht verder te onderbouwen en de administratieve procedures te stroomlijnen, vallen bij het Comité in goede aarde, omdat het van fundamenteel belang is dat de uitbouw en het rijpingsproces van het begrip "burger van de Unie" qua regelgeving, waarvan ook het onderhavige voorstel een tekenend voorbeeld is, gepaard gaan met een groeiend bewustzijn van de implicaties daarvan in het leven van alledag en een steeds groter gemak waarmee die implicaties in de praktijk kunnen worden gebracht. Regels, hoe perfect ook, blijven dode letter zolang deze niet op een eenvoudige en natuurlijke wijze kunnen worden omgezet in concrete ervaringen van de mannen en vrouwen waarvoor deze bestemd zijn.

3.3. Voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en van de Raad tot instelling van een Raadgevend Comité voor het vrije verkeer en de sociale zekerheid van communautaire werknemers en tot wijziging van de Verordeningen (EEG) nr. 1612/68 en (EEG) nr. 1408/71 van de Raad

3.3.1. In lijn met zijn vorige advies en het verzoek dat de sociale partners destijds hebben gedaan, hecht het Comité zijn goedkeuring aan dit voorstel om een raadgevend comité voor het vrije verkeer en de sociale zekerheid op te richten, waardoor de huidige structuren worden gebundeld en rationeler worden gemaakt. Daarbij moet worden gewezen op de noodzaak dat dit nieuwe comité de middelen krijgt om naar behoren en met onmiddellijke ingang te gaan functioneren en dat het als permanente en efficiënte tussenschakel voor sociale partners en Commissie optreedt.

3.3.2. Het Comité is er, net als de Commissie, van overtuigd dat deze samenvoeging van bevoegdheden een belangrijke stap is in de richting van een globale benadering van alle aspecten die verband houden met het recht op vrij verkeer.

3.3.3. Het nieuwe comité zal met name voldoende representatief moeten zijn voor de complexe arbeidsmarkt die zijn werkterrein wordt en waarover het zich zal moeten uitspreken. Bovendien moet het zijn activiteiten dusdanig organiseren dat duidelijk blijkt dat het de op de arbeidsmarkt spelende vraagstukken vanuit een bij uitstek Europees gezichtspunt kan behandelen. Daarnaast is van belang dat dit nieuwe Comité met de nodige soepelheid kan gaan functioneren. Daarom lijkt een verdere inkrimping van het aantal leden ervan gewenst, uiteraard zonder dat dit ten koste gaat van zijn representativiteit.

Brussel, 28 april 1999.

De voorzitter

van het Economisch en Sociaal Comité

B. RANGONI MACHIAVELLI

(1) Advies van het Europees Parlement van 14 februari 1989 (A3-0013/90).

(2) PB C 235 van 27.7.1998.

(3) Besluit van de Raad van 21 december 1998, PB L 17 van 22.1.1999; advies ESC: PB C 214 van 10.7.1998.

(4) Verslag van de situatie van grenswerknemers in de Europese Unie; rapporteur: mevr. A. an Lancker; EP 225.852 def. van 6 mei 1998.

(5) Advies ESC: PB C 153 van 25.5.1996; PB C 157 van 25.5.1998; PB C 235 van 27.7.1998.