Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot harmonisatie van de belangrijkste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op de middellange en lange termijn (94/C 272/02) (Voor de EER relevante tekst) COM(94) 297 def. - 94/0166(ACC)

(Door de Commissie ingediend op 2 september 1994)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid artikel 113,

Gezien het voorstel van de Commissie,

Gezien het advies van het Europees Parlement,

Overwegende dat exportkredietverzekering op de middellange en lange termijn een doorslaggevende rol speelt in het internationale handelsverkeer en een belangrijk handelspolitiek instrument is;

Overwegende dat de door de overheid gesteunde regelingen voor exportkredietverzekering op de middellange en lange termijn die momenteel binnen de Gemeenschap bestaan en functioneren, door de verschillen in garantievoorwaarden, premies en dekkingsbeleid, tot concurrentievervalsing tussen de ondernemingen van de Gemeenschap leiden;

Overwegende dat het noodzakelijk is, om deze concurrentievervalsing tegen te gaan, de door de overheid gesteunde exportkredietverzekeringsregelingen te harmoniseren, zoals in artikel 112 van het Verdrag voorzien, op basis van eenvormige beginselen en als onderdeel van de gemeenschappelijke handelspolitiek;

Overwegende dat deze harmonisatie de samenwerking tussen de verschillende kredietverzekeraars die voor rekening of met steun van de Staat handelen, en bijgevolg tussen de ondernemingen van de Gemeenschap, slechts kan bevorderen;

Overwegende dat een dergelijke samenwerking een belangrijke, of zelfs doorslaggevende factor is voor het concurrentievermogen van ondernemingen in de Gemeenschap die naar derde landen willen exporteren;

Overwegende dat de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn een belangrijke rol speelt in de handelsbetrekkingen met de ontwikkelingslanden en dus bijdraagt tot hun integratie in de wereldeconomie, hetgeen een van de doelstellingen van het Gemeenschapsbeleid voor ontwikkeling en samenwerking is;

Overwegende dat de Commissie in haar Witboek van juni 1985 over de voltooiing van de interne markt, dat door de Europese Raad in dezelfde maand werd aangenomen, op het belang heeft gewezen van een omgeving die bevorderlijk is voor de ontwikkeling van de samenwerking tussen Europese ondernemingen;

Overwegende dat de Raad bij beschikking van 27 september 1960 (1) een Groep heeft opgericht voor de coördinatie van het beleid inzake kredietverzekering, garanties en financieringskredieten;

Overwegende dat deze Coördinatiegroep op 15 mei 1991 deskundigen uit alle Lid-Staten de opdracht heeft gegeven voorstellen te doen die de Raad in twee verslagen van de zogenaamde "Groep Deskundigen Interne Markt 1992" werden voorgelegd, respectievelijk op 27 maart 1992 en 11 juni 1993;

Overwegende dat, in het kader van deze harmonisatie, de te betalen premies in overeenstemming moeten zijn met de te dekken risico's;

Overwegende dat deze harmonisatie, overeenkomstig artikel 3 B, derde alinea, van het Verdrag, noodzakelijk is voor een exportbeleid dat op eenvormige beginselen is gebaseerd en om concurrentievervalsing tussen ondernemingen in de Gemeenschap tegen te gaan;

Overwegende dat deze harmonisatie een eerste fase vormt, die door andere etappes gevolgd zal moeten worden, om een einde te maken aan alle andere vormen van concurrentievervalsing;

Overwegende dat Richtlijn 70/509/EEG van de Raad (2), laatstelijk gewijzigd bij aanpassingsbesluit van 1 januari 1973 (3), en Richtlijn 70/510/EEG van de Raad (4), laatstelijk gewijzigd bij aanpassingsbesluit van 1 januari 1973, dienen te worden ingetrokken,

HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

1. De Lid-Staten zien erop toe dat de instellingen voor exportkredietverzekering, die voor rekening of met steun van de Staat dekking verlenen (hierna "verzekeraars" genoemd), dekking verlenen voor transacties die onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen op de in de bijlagen A, B, C en D omschreven wijze.

2. De Lid-Staten zien erop toe dat de verzekeraars die van de gemeenschappelijke beginselen van de bijlagen A, B en C wensen af te wijken, de aanmeldings-, raadplegings- en afwijkingsprocedures van bijlage D volgen.

Artikel 2

1. De gemeenschappelijke beginselen van de bijlagen A ("Hoofdbestanddelen van de dekking") en B ("Premies") zijn van toepassing op de volgende exporttransacties, met uitzondering van de export van landbouwprodukten, waarvan de dekking, rechtstreeks of onrechtstreeks en in welke vorm dan ook door een of meerdere Lid-Staten wordt gesteund:

a) met afnemerskrediet gefinancierde transacties (ongeacht het voorwerp van de exporttransactie) met een termijn voor de terugbetaling van het krediet van ten minste 24 maanden;

b) contant te betalen of met leverancierskrediet gefinancierde transacties met een fabricatietermijn van ten minste twaalf maanden, of een krediettermijn van ten minste 24 maanden of een gezamenlijke fabricatie-/krediettermijn van ten minste 24 maanden, voor zover het gaat om:

- contracten voor de levering van goederen en quasi-kapitaalgoederen (machines of installaties voor industrieel of commercieel gebruik); dergelijke contracten kunnen gedeeltelijk diensten omvatten (zoals bij voorbeeld de installatieverplichting voor de leverancier);

- sleutelklare contracten voor complete industriële inrichtingen, waarbij diensten en/of openbare werken maximaal 25 % van het totaalbedrag van het desbetreffende contract uitmaken.

Alle andere vormen van dekking van handelscontracten, zoals bij voorbeeld voor openbare werken, diensten of leasing, en dekking van borgstellingsverbintenissen vallen buiten de werkingssfeer van deze richtlijn.

2. De gemeenschappelijke beginselen van bijlage C ("Dekkingsbeleid") zijn van toepassing op de volgende exporttransacties waarvan de dekking, rechtstreeks of onrechtstreeks, door een of meerdere Lid-Staten wordt gesteund:

a) met afnemerskrediet gefinancierde transacties, ongeacht het voorwerp van de exporttransactie, met een termijn voor de terugbetaling van het krediet van ten minste 24 maanden;

b) contant te betalen transacties met een fabricatietermijn van ten minste twaalf maanden;

c) met leverancierskrediet gefinancierde transacties met een fabricatietermijn van ten minste twaalf maanden, een krediettermijn van ten minste 24 maanden of een gezamenlijke fabricatie-/krediettermijn van ten minste 24 maanden.

Artikel 3

1. De in de bijlagen A, B en C beschreven gemeenschappelijke beginselen zijn op de in artikel 2 omschreven transacties met overheids- of particuliere afnemers of leningnemers van toepassing.

Overheidsafnemer (of overheidsleningnemer) in de zin van deze gemeenschappelijke beginselen is de openbare overheid in de een of andere vorm (de Staat, lagere openbare lichamen als provincies, departementen, gemeenten, openbare instellingen) en die noch langs gerechtelijke noch langs administratieve weg failliet kan worden verklaard.

2. Mocht de definitie in bepaalde gevallen uitlegging behoeven, dan nemen de Lid-Staten de volgende elementen in aanmerking bij de bepaling van de status van de afnemer (of leningnemer):

- overheidsafnemer (of overheidsleningnemer) kan zijn een soevereine Staat, centrale regering of ieder ander onder de centrale regering ressorterend overheidsorgaan, zoals regionale, gemeentelijke of semi-overheidsinstellingen;

- een overheidsafnemer (of overheidsleningnemer) kan, zelfstandig handelend, de centrale regering of de Staat juridisch binden; de uit hoofde van het handelscontract (of de afnemerskredietovereenkomst) verschuldigde betalingen komen dus ten laste van de nationale begroting of worden door de Staat (via bijvoorbeeld het Ministerie van Financiën of de centrale bank) gegarandeerd;

- een overheidsafnemer (of overheidsleningnemer) kan zijn schuld voldoen met middelen die niet van de centrale overheid, maar uit plaatselijke belastingen afkomstig zijn, of door zelf een openbare dienst te verrichten.

In ieder geval moeten worden vastgesteld:

- de rechtspositie van de afnemer (of leningnemer);

- de praktische doeltreffendheid van juridische stappen tegen een afnemer (of leningnemer);

- de financierings- en inkomstenbronnen van de afnemer (of leningnemer);

- de mate waarin de centrale overheid invloed of toezicht kan uitoefenen.

Artikel 4

1. Er wordt een comité van beheer opgericht, samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.

De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen om deze richtlijn ten uitvoer te leggen, en met name betreffende:

a) een gemeenschappelijk model voor de beoordeling van het risico in de verschillende debiteurenlanden en de indeling van deze landen in de risicoklassen 1 tot en met 6 (waarbij 1 voor het minste en 6 voor het meeste risico staat);

b) een gemeenschappelijk model voor de vaststelling van minimum- en referentiepremietarieven;

c) de lijst van internationale of nationale financiële instellingen waarvan de tussenkomst geacht wordt het landenrisico te verminderen;

d) de door iedere verzekeraar bij de beoordeling van het afnemerrisico te hanteren beginselen;

e) de door iedere verzekeraar bij de beoordeling van het fabricatierisico te hanteren beginselen.

2. Het comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de voorzitter naar gelang het spoedeisend karakter van de kwestie kan vaststellen. Het advies wordt uitgebracht met de meerderheid die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is vastgesteld voor de totstandkoming van besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie neemt. Bij de stemming in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen zoals in voornoemd artikel bepaald. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.

De Commissie stelt de maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn. Indien deze echter niet in overeenstemming zijn met het advies dat het comité heeft uitgebracht, worden deze door de Commissie onmiddellijk aan de Raad voorgelegd.

In dit geval kan de Commissie de toepassing van de door haar vastgestelde maatregelen met ten hoogste een maand uitstellen vanaf de datum waarop zij haar besluit aan de Raad heeft medegedeeld.

De Raad kan binnen de in de derde alinea bedoelde termijn met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen een ander besluit nemen.

Artikel 5

De Commissie brengt uiterlijk tegen 31 december 1996 bij het Europees Parlement en bij de Raad verslag uit over de ervaring met de toepassing van de in deze richtlijn vastgestelde gemeenschappelijke beginselen en stelt wijzigingen of nieuwe gemeenschappelijke beginselen voor indien ze dit noodzakelijk acht, en met name:

a) wijzigingen van de bijlagen A, B, C en D met het doel concurrentievervalsing tussen de communautaire verzekerden tegen te gaan;

b) nieuwe gemeenschappelijke beginselen om het toepassingsgebied van bijlage A uit te breiden tot bij voorbeeld: directe dekking voor banken die leverancierskredieten herfinancieren en dekking van geconfirmeerde accreditieven en, voor de exporteurs, dekking van contracten voor openbare werken, zuivere dienstverleningscontracten, leasingcontracten, bankgaranties, of korte-termijnrisico's die niet onder de definitie van marktrisico of binnen het toepassingsgebied van bijlage A vallen.

Artikel 6

Wanneer de regels van bijlage D tot kennisgeving voor advies verplichten, kan de Lid-Staat de gevraagde afwijking voorlopig toestaan. De afwijking wordt geacht binnen acht werkdagen na kennisgeving te zijn goedgekeurd tenzij de Commissie de Lid-Staat mededeelt dat zij het nodig acht het in artikel 4 bedoelde comité, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van een andere Lid-Staat, te raadplegen. Het comité neemt een besluit volgens de in artikel 4 omschreven procedure. In dit geval kan de Lid-Staat, in afwachting van een definitief besluit, de afwijking voorlopig blijven toestaan.

Artikel 7

De in deze richtlijn omschreven procedures vormen een aanvulling op de procedures die reeds bij Beschikking 73/391/EEG van de Raad (5) zijn vastgesteld.

Artikel 8

In kritieke omstandigheden waarin op kortere termijn besluiten moeten worden genomen dan in de artikelen 4 of 6 bepaald, wordt door middel van het OLIS-systeem overleg gepleegd volgens de versnelde schriftelijke procedure.

Artikel 9

De Richtlijnen 70/509/EEG en 70/510/EEG worden ingetrokken.

Artikel 10

De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1994 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. Deze regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.

Artikel 11

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgend op de bekendmaking ervan in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Artikel 12

Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.

(1) PB nr. 66 van 27. 10. 1960, blz. 1339/60.

(2) PB nr. L 254 van 23. 11. 1970, blz. 1.

(3) PB nr. L 2 van 1. 1. 1973, blz. 1.

(4) PB nr. L 254 van 23. 11. 1970, blz. 26.

(5) PB nr. L 346 van 17. 12. 1973, blz. 1.

BIJLAGE A

GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VOOR DE HOOFDBESTANDDELEN VAN DE DEKKING

1. DEKKING VAN AFNEMERSKREDIETOVEREENKOMSTEN (1)

1.1. ALGEMENE BEGINSELEN

1.1.1. De in de punten 1.2 en 1.3 gedefinieerde gemeenschappelijke beginselen zijn van toepassing wanneer:

- dekking wordt verleend aan financiële instellingen (ongeacht hun nationaliteit) die leningen verstrekken in de vorm van met een of meer overheids- of particuliere leningnemers gesloten afnemerskredietovereenkomsten, voor zover:

- een of meerdere exportcontracten met dergelijke leningen worden gefinancierd;

- trekkingen op deze leningen worden verricht na beëindiging van het handelscontract of op basis van geleidelijke afbetalingen;

- de termijnen en de voorwaarden van het aldus gefinancierde handelscontract door de verzekeraar zijn goedgekeurd;

- de afnemerskredietovereenkomst, ongeacht het lot van het met de lening gefinancierde handelscontract, een onvoorwaardelijke verplichting voor de leningnemer tot terugbetaling van zijn schuld inhoudt.

1.1.2. Deze gemeenschappelijke beginselen zijn opgesteld met het oog op het verlenen van integrale risicodekking. Nochtans kan de verzekeraar per geval besluiten de dekking tot bepaalde risico's te beperken. In dat geval volgt hij, zo nodig, de in bijlage D omschreven procedures.

1.1.3. Gedekte afnemerskredietovereenkomsten kunnen uitgedrukt zijn in een of meerdere vreemde valuta. In dit geval kan de dekking ofwel op basis van de desbetreffende vreemde valuta ofwel op basis van de valuta van het land van de verzekeraar worden verleend.

1.1.4. Wanneer de nakoming van alle verplichtingen door een particuliere leningnemer volledig en onvoorwaardelijk door een overheidsorgaan wordt gegarandeerd, zijn de in punt 1.2 beschreven gemeenschappelijke beginselen voor overheidsleningnemers van toepassing.

1.2. OVERHEIDSLENINGNEMER

1.2.1. Definitie van risico en wachttermijn bij schade

Het gedekte risico is het kredietrisico dat zich voordoet indien de verzekerde binnen drie maanden na de vervaldag van de schuld geheel of gedeeltelijk geen betaling van zijn vordering heeft kunnen verkrijgen. Dit laatste moet rechtstreeks en uitsluitend het gevolg zijn van een of meer in punt 1.2.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

1.2.2. Schadeveroorzakende gebeurtenissen

1.2.2.1. Het in gebreke zijn van de leningnemer en, in voorkomend geval, diens garant.

1.2.2.2. Een algemeen moratorium, afgekondigd door de regering van het land van de leningnemer of van een derde land door welks tussenkomst de betaling moet worden verricht.

1.2.2.3. Andere handelingen of besluiten van een buitenlandse regering waardoor de uitvoering van de afnemerskredietovereenkomst wordt verhinderd (daarbij inbegrepen besluiten van overheidsinstanties die als regeringsbesluiten worden beschouwd, alsook wetgevende maatregelen van de Gemeenschap).

1.2.2.4. Politieke gebeurtenissen en economische moeilijkheden die zich buiten het land van de verzekeraar hebben voorgedaan of buiten het land van de verzekeraar genomen wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen die de overmaking van de bedragen uit hoofde van de afnemerskredietovereenkomst verhinderen of vertragen.

1.2.2.5. Wettelijke maatregelen in het land van de leningnemer waardoor de door hem verrichte stortingen voor hem bevrijdend zijn, ondanks het feit dat de gestorte bedragen, bij omzetting in de valuta van de afnemerskredietovereenkomst, op de dag van overmaking minder dan het bedrag van de vordering opleveren ten gevolge van wisselkoersschommelingen.

1.2.2.6. Gevallen van overmacht die zich buiten het land van de verzekeraar voordoen, zoals bij voorbeeld oorlog (met inbegrip van burgeroorlog), revolutie, opstand, burgerlijke onlusten, wervelstorm, overstroming, aardbeving, vulkanische uitbarsting, vloedgolf of kernongeval.

1.2.3. Algemene uitsluiting van de dekking

Voor vergoeding komen niet in aanmerking verliezen die rechtstreeks of onrechtstreeks te wijten zijn aan:

1.2.3.1. een handelen of nalaten van de verzekerde (of van een namens deze optredende persoon) waardoor de afnemerskredietovereenkomst geheel of gedeeltelijk onuitvoerbaar wordt gesteld;

1.2.3.2. opneming in deze overeenkomst (of in de daarbij behorende documenten, inclusief die welke betrekking hebben op garanties en zekerheden) van bepalingen die de rechten van de verzekerde op enigerlei wijze beperken;

1.2.3.3. iedere andere afspraak tussen de verzekerde en de leningnemer (en/of zijn garant) na ondertekening van de afnemerskredietovereenkomst, waardoor de betaling van de verschuldigde bedragen wordt verhinderd of vertraagd.

1.2.4. Inwerkingtreding van de dekking

De dekking treedt in werking wanneer aan de daartoe in de kredietverzekeringspolis opgenomen voorafgaande vereisten is voldaan, en wanneer tevens alle noodzakelijke voorwaarden voor de aanwending door de leningnemer van het hem door de verzekerde verleende krediet vervuld zijn.

1.2.5. Omvang van de dekking

1.2.5.1. Verzekerde bedragen:

- De dekking heeft uitsluitend betrekking op de volgende, door de leningnemer uit hoofde van de afnemerskredietovereenkomst te betalen bedragen: hoofdsom, rente (inclusief achterstalligheidsrente) en bankprovisies. Door de leningnemer verschuldigde boetes en schadevergoedingen zijn van dekking uitgesloten.

- Alleen de achterstalligheidsrente over de periode tussen de vervaldag van de vordering en het einde van de wachttermijn wordt gedekt.

- Enkel de in de afnemerskredietovereenkomst genoemde bankprovisies worden gedekt (gewoonlijk: reserverings-, agenten- en beheersprovisie).

1.2.5.2. Leveranties uit het buitenland

Wanneer het door de afnemerskredietovereenkomst gefinancierde handelscontract goederen en diensten uit derde landen omvat, kan de dekking zich tot de financiering hiervan uitstrekken, op voorwaarde dat zij aan de verzekeraar zijn opgegeven en door hem zijn goedgekeurd. Daarentegen is de dekking, overeenkomstig het bepaalde in Beschikking 82/854/EEG van de Raad (2), automatisch van toepassing op bepaalde toeleveringen uit een of meer EG-landen.

1.2.6. Gedekt percentage en maximumschadevergoeding

1.2.6.1. Het door de verzekeraar te dekken percentage en de maximumschadevergoeding moeten uitdrukkelijk in de door hem afgegeven kredietverzekeringspolis worden vastgesteld.

1.2.6.2. Het gedekte percentage bedraagt ten hoogste 95 %.

1.2.6.3. Een deel van het risico dat niet door de verzekeraar wordt gedekt is uitsluitend voor rekening van de verzekerde. Dit deel kan niet kleiner zijn dan 2 % van de gedekte schuldvordering, ongeacht het deel van het risico dat wordt gedekt. Het verschil tussen het deel dat ten laste van de verzekerde blijft en het niet-gedekte deel, komt ten laste van de exporteur. De verzekerde kan het niet-gedekte percentage dat voor zijn rekening moet blijven echter aan medefinancieringsinstellingen (of onderaannemers) overdragen, voor zover overeenstemmend met hun medefinanciering. De verzekeraar moet bovendien zijn uitdrukkelijke toestemming geven voor deze overdracht.

1.2.7. Algemene beginselen en voorwaarden voor schadevergoeding

1.2.7.1. De verzekerde heeft recht op schadevergoeding aan het einde van de in punt 1.2.1 gedefinieerde wachttermijn, mits aan de voorwaarden voor inwerkingtreding van de dekking is voldaan, hij het risico met alle nodige zorg heeft beheerd en zijn schadeclaim rechtsgeldig is.

1.2.7.2. Indien de verzekeraar binnen de voorgeschreven termijn alle benodigde informatie, documenten en bewijsmateriaal heeft ontvangen, ten einde vast te stellen dat de schadeclaim rechtsgeldig is, wordt de schadevergoeding binnen 45 dagen na de laatste van de volgende data betaald:

- datum van afloop van de wachttermijn,

- datum van goedkeuring van het schadevergoedingsbedrag door de verzekerde.

1.2.7.3. Wanneer de gedekte vordering voorwerp is van een herfinanciering in het kader van een bilaterale consolidatieovereenkomst, en zodra deze overeenkomst van kracht is geworden, laat de verzekeraar de in het vorige punt vastgestelde termijn van 45 dagen buiten toepassing.

1.2.7.4. Indien verliezen waarvoor verzekerde vergoeding vraagt, overeenkomen met rechten waarover een geschil bestaat, kan de verzekeraar het verzoek om schadeloosstelling afwijzen tot de in de afnemerskredietovereenkomst aangewezen arbitrale of gerechtelijke instantie het geschil ten gunste van de verzekerde heeft beslist. Daarnaast kan de verzekeraar in dat geval eisen dat aan de aldus gedane uitspraak executoriale kracht in het land van de debiteur wordt toegekend.

1.2.7.5. Indien de nakoming van de verplichtingen van de leningnemer door een garantie (of een andere vorm van zekerheid) is gewaarborgd, dient de verzekerde alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de garantie (of de andere vorm van zekerheid) juridisch geldig is, en dat hij deze in werking kan doen treden.

1.2.7.6. Bij de vaststelling van de schadevergoeding kan de verzekeraar geen bedrag aan de verzekerde uitkeren dat hoger is dan het door deze laatste geleden reële verlies en/of de door de leningnemer uit hoofde van de afnemerskredietovereenkomst daadwerkelijk verschuldigde som.

1.2.8. Bilaterale consolidatieovereenkomst

Indien een gedekte lening in een bilaterale consolidatieovereenkomst is opgenomen, voegt de verzekerde zich zowel ten aanzien van het gedekte als het niet-gedekte gedeelte van de lening naar de voorwaarden van die overeenkomst. Tevens verleent hij zijn verzekeraar alle bijstand die voor de uitvoering van de consolidatieovereenkomst nodig is.

1.2.9. Bijkomende kosten

Voor zover de verzekeraar hiermee heeft ingestemd vallen bijkomende kosten die ter beperking of voorkoming van schade zijn gemaakt onder de dekking tot het door hem vastgestelde dekkingspercentage. De bijkomende kosten omvatten de proceskosten en andere gerechtelijke kosten.

Mochten deze kosten op niet door de verzekeraar gedekte bedragen of vorderingen betrekking hebben, dan worden zij proportioneel aan de gedekte of de niet-gedekte bedragen of vorderingen toegerekend.

1.3. PARTICULIERE LENINGNEMER

De bepalingen van de punten 1.2.3 tot en met 1.2.9 ("overheidsleningnemer") zijn van toepassing op particuliere leningnemer.

1.3.1. Definitie van risico en wachttermijn bij schade

Het gedekte risico is het kredietrisico dat zich voordoet indien de verzekerde binnen drie maanden na de vervaldag van de vordering geheel of gedeeltelijk geen betaling daarvan heeft kunnen verkrijgen. Zulks voor zover dit rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in punt 1.3.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

Wanneer de niet-betaling van de schuld te wijten is aan de in punt 1.3.2.1 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenis, laat de verzekeraar iedere wachttermijn buiten toepassing.

1.3.2. Schadeveroorzakende gebeurtenissen

1.3.2.1. Juridische of feitelijke insolventie van de leningnemer en, in voorkomend geval, diens garant.

1.3.2.2. Het in gebreke zijn van de leningnemer en, in voorkomend geval, diens garant.

1.3.2.3. Een algemeen moratorium, afgekondigd door de regering van het land van de leningnemer of van een derde land door welks tussenkomst de betaling moet worden verricht.

1.3.2.4. Andere handelingen of besluiten van een buitenlandse regering waardoor de uitvoering van de afnemerskredietovereenkomst wordt verhinderd (daarbij inbegrepen besluiten van overheidsinstanties die als regeringsbesluiten worden beschouwd, alsook wetgevende maatregelen van de Gemeenschap).

1.3.2.5. Politieke gebeurtenissen, economische moeilijkheden die zich buiten het land van de verzekeraar hebben voorgedaan, of buiten het land van de verzekeraar genomen wetgevende of administratieve maatregelen die de overmaking van de uit hoofde van de afnemerskredietovereenkomst gestorte bedragen verhinderen of vertragen.

1.3.2.6. Wettelijke maatregelen in het land van de leningnemer waardoor de door hem verrichte stortingen voor hem bevrijdend zijn, ondanks het feit dat de gestorte bedragen, ten gevolge van koerswijzigingen, bij omzetting in de valuta van de afnemerskredietovereenkomst, op de dag van overmaking minder dan het bedrag van de vordering opleveren.

1.3.2.7. Gevallen van overmacht die zich buiten het land van de verzekeraar voordoen, zoals bij voorbeeld oorlog (burgeroorlog daarbij inbegrepen), revolutie, opstand, burgerlijke onlusten, wervelstorm, overstroming, aardbeving, vulkanische uitbarsting, vloedgolf of kernongeval.

2. DEKKING VAN LEVERANCIERSKREDIETOVEREENKOMSTEN (3)

2.1. ALGEMENE BEGINSELEN

2.1.1. De in de punten 2.2 en 2.3 gedefinieerde gemeenschappelijke beginselen zijn van toepassing wanneer dekking is verleend aan een (of meer) onderneming(en) in de Gemeenschap, die een handelscontract met een (of meer) overheids- of particuliere afnemer(s) hebben gesloten.

2.1.2. Deze gemeenschappelijke beginselen zijn met het oog op het verlenen van integrale risicodekking opgesteld. Nochtans kan de verzekeraar per geval besluiten de dekking tot bepaalde risico's te beperken. In dat geval volgt hij, zo nodig, de in bijlage D omschreven procedures.

2.1.3. Het toepassingsgebied van deze gemeenschappelijke beginselen is vastgesteld bij artikel 2, lid 1, van deze richtlijn, met dien verstande dat de dekking die een exporteur wordt verleend voor een door hem gesloten handelscontract dat door middel van afnemerskrediet of op andere wijze is gefinancierd daar ook onder valt.

2.1.4. Wanneer de nakoming van alle verplichtingen van een particuliere afnemer volledig en onvoorwaardelijk door een overheidsorgaan wordt gegarandeerd, zijn de in punt 2.2 beschreven gemeenschappelijke beginselen voor overheidsafnemers van toepassing.

2.2. OVERHEIDSAFNEMER

2.2.1. Definitie van risico's en wachttermijn bij schade

2.2.1.1. Fabricatierisico

Het fabricatierisico treedt in wanneer de vervulling van de contractuele verplichtingen van de verzekerde (of de fabricatie van de te leveren goederen) gedurende een periode van zes opeenvolgende maanden is onderbroken, mits deze onderbreking rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in punt 2.2.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

2.2.1.2. Kredietrisico

Het kredietrisico treedt in wanneer de verzekerde binnen zes maanden na de vervaldag, geheel of gedeeltelijk, geen betaling van zijn vordering heeft kunnen verkrijgen, mits dit rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in punt 2.2.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

2.2.2. Schadeveroorzakende gebeurtenissen

2.2.2.1. Verbreking (4) van het contract door de afnemer.

2.2.2.2. Een willekeurige weigering van de afnemer om de goederen in ontvangst te nemen, zonder daartoe gerechtigd te zijn.

2.2.2.3. Het in gebreke zijn van de afnemer en, in voorkomend geval, de garant.

2.2.2.4. Een algemeen moratorium, afgekondigd door de regering van het land van de afnemer of van een derde land door welks tussenkomst de betaling moet worden verricht.

2.2.2.5. Andere handelingen of besluiten van een buitenlandse regering waardoor de uitvoering van het handelscontract wordt verhinderd (daarbij inbegrepen besluiten van overheidsinstanties die als regeringsbesluiten worden beschouwd, alsook wetgevende maatregelen van de Gemeenschap).

2.2.2.6. Politieke gebeurtenissen, economische moeilijkheden die zich buiten het land van de verzekeraar hebben voorgedaan, of buiten het land van de verzekeraar genomen wetgevende of bestuursrechtelijke maatregelen die de overmaking van de uit hoofde van het handelscontract gestorte bedragen verhinderen of vertragen.

2.2.2.7. Wettelijke maatregelen in het land van de leningnemer waardoor de door hem verrichte stortingen voor hem bevrijdend zijn, ondanks het feit dat de gestorte bedragen, ten gevolge van wisselkoersschommelingen, bij omzetting in de valuta van de leningovereenkomst, op de dag van de overmaking minder dan het bedrag van de vordering opleveren.

2.2.2.8. Gevallen van overmacht buiten het land van de verzekeraar, zoals bij voorbeeld oorlog (burgeroorlog daarbij inbegrepen), revolutie, opstand, burgerlijke onlusten, wervelstorm, overstroming, aardbeving, vulkanische uitbarsting, vloedgolf of kernongeval.

2.2.2.9. Door de regering van het land van de verzekeraar (5), specifiek in het kader van de buitenlandse handel genomen maatregelen (of besluiten) (zoals bij voorbeeld een uitvoerverbod), voor zover deze op het beleid inzake internationale aangelegenheden zijn gebaseerd en de gevolgen ervan niet door deze regering ten laste worden genomen.

2.2.3. Algemene uitsluitingen van de dekking

Geen vergoeding wordt verleend voor schade die direct of indirect te wijten is aan:

2.2.3.1. een handelen of nalaten van de verzekerde (of een voor zijn rekening optredende persoon) waardoor het handelscontract geheel of gedeeltelijk buiten werking wordt gesteld;

2.2.3.2. niet-nakoming door onder-, mede- of andere leveranciers van hun verplichtingen, voor zover zulks niet het gevolg is van politieke, in punt 2.2.2, onder 2.2.2.4 tot en met 2.2.2.9 beschreven schadeveroorzakende gebeurtenissen;

2.2.3.3. opneming in het handelscontract (of in de daarbij behorende documenten, inclusief die betrekking hebben op garanties en andere vormen van zekerheid) van bepalingen die de rechten van de verzekerde op enigerlei wijze beperken;

2.2.3.4. alle andere na ondertekening van het handelscontract tussen verzekerde en zijn afnemer (en/of zijn garant) gemaakte afspraken, waardoor betaling van de verschuldigde bedragen wordt verhinderd.

2.2.4. Aanvang van de dekking

Nadat aan alle in de kredietverzekeringspolis vermelde noodzakelijke voorwaarden (zoals bij voorbeeld gedeeltelijke vooruitbetaling bij bestelling) is voldaan:

2.2.4.1. vangt de dekking van het fabricatierisico aan op de datum van inwerkingtreding van het handelscontract;

2.2.4.2. vangt de dekking van het kredietrisico aan op de datum waarop de verzekerde overeenkomstig de voorwaarden van het handelscontract zijn verplichtingen integraal heeft vervuld, en daarom recht op betaling verkrijgt.

De dekking van het kredietrisico kan echter ingaan op de datum van iedere deellevering (of deelverzending), indien de verzekerde daardoor op grond van het handelscontract recht krijgt op betaling van een definitief vastgestelde en specifiek met de aldus geleverde (of verzonden) goederen overeenkomend bedrag (6).

2.2.5. Omvang van de dekking

2.2.5.1. Fabricatierisico

De dekking van het fabricatierisico omvat binnen de grenzen van het totaalbedrag van het contract de kosten die door de verzekerde voor de uitvoering van zijn contractuele verplichtingen of de fabricatie van te leveren goederen zijn gemaakt, mits die kosten uit de uitvoering van het gedekte contract voortvloeien.

De dekking van het fabricatierisico strekt zich niet uit tot:

- de verzending van goederen ten aanzien waarvan de dekking van het kredietrisico overeenkomstig de bepalingen van punt 2.2.4.2 is begonnen;

- door verzekerde aan verzekeraar betaalde kredietverzekeringspremies;

- door verzekerde betaalde bedragen vanwege een ten behoeve van het gedekte contract gestelde bankgarantie (7).

2.2.5.2. Kredietrisico

Uitsluitend de uit hoofde van het handelscontract door de afnemer verschuldigde bedragen vallen onder deze dekking. In geval van met leverancierskrediet gefinancierde transacties, kunnen deze bedragen tevens hoofdsom en rente, met uitsluiting van achterstalligheidsrente omvatten. Bedragen door verzekerde op grond van een bankgarantie (8) betaald, alsmede boetes en schadevergoedingen, zijn van dekking uitgesloten.

2.2.5.3. Leveranties uit het buitenland

Wanneer het handelscontract goederen en diensten uit derde landen omvat, kan de dekking zich daartoe uitstrekken, op voorwaarde dat zij aan de verzekeraar zijn opgegeven en door hem zijn goedgekeurd. Daarentegen is de dekking overeenkomstig de bepalingen van Beschikking 82/854/EEG automatisch van toepassing op toeleveringen uit een (of meer) Lid-Sta(a)t(en),

2.2.6. Gedekt percentage en maximumschadevergoeding

2.2.6.1. Het door de verzekeraar te dekken percentage en de maximumschadevergoeding moeten uitdrukkelijk in de door hem afgegeven kredietverzekeringspolis worden vastgesteld.

2.2.6.2. Het gedekte percentage bedraagt ten hoogste 90 %.

2.2.6.3. Het niet door de verzekeraar gedekte percentage is uitsluitend voor rekening van de verzekerde, die echter met uitdrukkelijke toestemming van verzekeraar het niet-gedekte percentage aan onderaannemers en toeleveranciers kan overdragen, voor zover overeenstemmend met hun aandeel in het handelscontract. Voorts behoeft de verzekerde, indien het niet door verzekeraar gedekte percentage hoger is dan 10 %, het deel dat de 10 % overschrijdt niet voor zijn rekening te nemen.

2.2.7. Algemene beginselen en voorwaarden voor schadevergoeding

2.2.7.1. De verzekerde heeft recht op schadevergoeding na afloop van de hierboven in punt 2.2.1 gedefinieerde wachttermijn, mits aan de noodzakelijke voorwaarden voor inwerkingtreding van de dekking is voldaan, hij het risico met alle nodige zorg heeft beheerd en zijn schadeclaim rechtsgeldig is.

2.2.7.2. Indien de verzekeraar binnen de voorgeschreven termijn alle benodigde informatie, documenten en bewijsmateriaal heeft ontvangen, teneinde vast te stellen dat de schadeclaim rechtsgeldig is, betaalt hij de schadevergoeding uiterlijk:

- in geval van fabricatierisico, binnen 45 dagen na de laatste van de volgende data:

- de datum van afloop vam de wachttermijn;

- de datum van ontvangst van het rapport van de deskundige (indien noodzakelijk);

- de datum van goedkeuring van het schadevergoedingsbedrag door de verzekerde;

- in geval van kredietrisico, binnen 45 dagen na de laatste van de volgende data:

- de datum van afloop van de wachttermijn;

- de datum van goedkeuring van het schadevergoedingsbedrag door de verzekerde.

2.2.7.3. Wanneer de gedekte vordering voorwerp is van herfinanciering in het kader van een bilaterale consolidatieovereenkomst, en zodra deze overeenkomst van kracht is geworden, laat verzekeraar de in punt 2.2.7.2 vastgestelde termijn van 45 dagen buiten toepassing.

2.2.7.4. Indien verliezen waarvoor verzekerde vergoeding vraagt, overeenkomen met rechten waarover een geschil bestaat, kan verzekeraar het verzoek om schadeloosstelling afwijzen tot de in het handelscontract aangewezen arbitrale of gerechtelijke instantie het geschil ten gunste van verzekerde heeft beslist. Daarnaast kan verzekeraar in dat geval eisen dat aan de aldus gedane uitspraak executoriale kracht in het land van de debiteur wordt toegekend.

2.2.7.5. Indien de nakoming van de verplichtingen van de afnemer jegens verzekerde door een garantie (of een andere vorm van zekerheid) is gewaarborgd, dient verzekerde alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de garantie (of de andere vorm van zekerheid) juridisch geldig is, en dat hij deze in werking kan doen treden.

2.2.7.6. De verzekeraar kan na berekening van de hoogte van de schadevergoeding geen bedrag aan de verzekerde uitkeren dat hoger is dan het door deze laatste geleden reële verlies en/of de door de afnemer uit hoofde van het handelscontract daadwerkelijk verschuldigde som.

2.2.8. Bilaterale consolidatieovereenkomst

Indien een gedekt handelscontract in een bilaterale consolidatieovereenkomst is opgenomen, voegt de verzekerde zich zowel ten aanzien van het gedekte als het niet-gedekte gedeelte naar de voorwaarden van die overeenkomst. Tevens verschaft hij zijn verzekeraar alle bijstand die voor de uitvoering van de consolidatieovereenkomst nodig is.

2.2.9. Bijkomende kosten

Voor zover de verzekeraar hiermee heeft ingestemd, vallen bijkomende kosten die ter beperking of voorkoming van schade zijn gemaakt, onder de dekking tot het door hem vastgestelde dekkingspercentage. De bijkomende kosten omvatten de proceskosten en andere gerechtelijke kosten.

Mochten deze kosten evenwel betrekking hebben op bedragen of vorderingen die door de verzekeraar niet zijn gedekt, dan worden zij proportioneel aan de gedekte of de niet-gedekte bedragen of vorderingen toegerekend.

2.3. PARTICULIERE AFNEMER

De bepalingen van de punten 2.2.3 tot en met 2.2.9 ("overheidsafnemer") zijn van toepassing op particuliere afnemer.

2.3.1. Definitie van risico's en wachttermijnen bij schade

2.3.1.1. Fabricatierisico

Het fabricatierisico treedt in wanneer de vervulling van de contractuele verplichtingen van de verzekerde (of de fabricatie van de te leveren goederen) gedurende een periode van zes opeenvolgende maanden is onderbroken. Deze onderbreking moet rechtstreeks en uitsluitend het gevolg zijn van een of meer in punt 2.3.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

2.3.1.2. Kredietrisico

Het kredietrisico treedt in wanneer de verzekerde binnen zes maanden na de vervaldag, geheel of gedeeltelijk, geen betaling van zijn vordering heeft kunnen verkrijgen, en dit rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in punt 2.3.2 genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen.

Wanneer de niet-betaling van de schuld te wijten is aan de in punt 2.3.2.3 bedoelde schadeveroorzakende gebeurtenis, laat de verzekeraar iedere wachttermijn buiten toepassing.

2.3.2. Schadeveroorzakende gebeurtenissen

2.3.2.1. Verbreking (9) van het contract door de afnemer.

2.3.2.2. Een willekeurige weigering van de afnemer om de goederen in ontvangst te nemen, zonder daartoe gerechtigd te zijn.

2.3.2.3. Juridische of feitelijke insolventie van de leningnemer en, in voorkomend geval, zijn garant.

2.3.2.4. Niet-betaling door de afnemer en, in voorkomend geval, zijn garant (10).

2.3.2.5. Een algemeen moratorium, afgekondigd door de regering van het land van de afnemer of van een derde land door welks tussenkomst de betaling moet worden verricht.

2.3.2.6. Andere handelingen of besluiten van een buitenlandse regering waardoor de uitvoering van het handelscontract wordt verhinderd (daarbij inbegrepen besluiten van overheidsinstanties die als regeringsbesluiten worden beschouwd, alsook wetgevende maatregelen van de Gemeenschap).

2.3.2.7. Politieke gebeurtenissen, economische moeilijkheden die zich buiten het land van de verzekeraar hebben voorgedaan, of buiten het land van de verzekeraar genomen wetgevende of bestuursrechtelijke maatregelen die de overmaking van de uit hoofde van het handelscontract gestorte bedragen verhinderen of vertragen.

2.3.2.8. Wettelijke maatregelen in het land van de afnemer waardoor de door hem verrichte stortingen voor hem bevrijdend zijn, ondanks het feit dat de gestorte bedragen, bij omzetting in de valuta van het handelscontract, ten gevolge van wisselkoersschommelingen minder dan het bedrag van de vordering opleveren.

2.3.2.9. Gevallen van overmacht die zich buiten het land van de verzekeraar voordoen, zoals bij voorbeeld oorlog (burgeroorlog daarbij inbegrepen), revolutie, opstand, burgerlijke onlusten, wervelstrom, overstroming, aardbeving, vulkanische uitbarsting, vloedgolf of kernongeval.

2.3.2.10. Door de regering van het land van de verzekeraar (11), specifiek in het kader van de buitenlandse handel genomen maatregelen of besluiten (zoals bij voorbeeld een uitvoerverbod), voor zover deze op het beleid inzake internationale aangelegenheden zijn gebaseerd en de gevolgen hiervan niet door deze regering ten laste worden genomen.

(1) Overeenkomst waarbij een of meer financiële instellingen zich ertoe verbinden een exporteur contant te betalen voor rekening van een afnemer die de kredietverlenende instelling zal terugbetalen.

(2) PB nr. L 357 van 18. 12. 1982, blz. 20.

(3) Het begrip "leverancierskrediet" wordt op algemene wijze gebruikt en heeft zowel betrekking op contante contracten als op contracten op krediet.

(4) Onder "verbreking van het contract" wordt hier verstaan een willekeurige beslissing van de overheidsafnemer om het contract te verbreken of te annuleren, zonder daartoe gerechtigd te zijn.

(5) Ook een maatregel (of besluit) van de Europese Gemeenschap valt hieronder.

(6) Bij voorbeeld:

- de afgifte van geaccepteerde wissels of orderbriefjes is niet voldoende om het kredietrisico vervroegd te doen aanvangen;

- als een leverings- of sleutelklaar contract voorziet in het verrichten van bijzondere diensten (zoals bij voorbeeld installatiewerkzaamheden), kan de dekking van het kredietrisico in voorkomend geval aanvangen op de datum waarop de verrichting van deze diensten contractueel recht geeft op betaling.

(7) Deze uitsluiting betekent niet dat verzekeraar geen dekking voor dit risico kan verlenen.

(8) Onder "verbreking van het contract" wordt hier verstaan een willekeurige beslissing van de particuliere afnemer om het contract te verbreken of te annuleren, zonder daartoe gerechtigd te zijn.

(9) De uitdrukking "niet-betaling" betreft in dit verband uitsluitend het geheel van de financiële verplichtingen van de afnemer (en/of zijn garant), en in het bijzonder het vervullen van alle formaliteiten voor de omzetting en overmaking ten gunste van de verzekerde van de door de afnemer in plaatselijke valuta verrichte betalingen.

(10) Ook een maatregel (of besluit) van de Gemeenschap valt hieronder.

BIJLAGE B

GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VOOR DE PREMIEBEREKENING

1. ALGEMENE BEGINSELEN

1.1. Iedere verzekeraar brengt zijn methode voor de berekening van premies in overeenstemming met de gemeenschappelijke beginselen van deze bijlage.

1.2. Iedere verzekeraar voert de gemeenschappelijke beginselen van deze bijlage uit volgens het principe dat de in rekening gebrachte premie met de gedekte risico's moet overeenstemmen en deze, voor zover mogelijk, op passende wijze moet vergoeden.

1.3. Iedere verzekeraar stelt zijn premietarieven vast met gebruikmaking van alle gegevens die ingevolge artikel 4 van deze richtlijn worden opgesteld.

2. GEBRUIKTE TERMINOLOGIE VOOR DE VASTSTELLING VAN MINIMUM- EN REFERENTIEPREMIES

2.1. Het commerciële risico wordt gedefinieerd in de punten 1.3.2.1, 1.3.2.2 en 2.3.2.1 tot en met 2.3.2.4 van bijlage A.

2.2. Het politieke risico wordt gedefinieerd in de punten 1.2.2.1 tot en met 1.2.2.6, 1.3.2.3 tot en met 1.3.2.7, 2.2.2.1 tot en met 2.2.2.9 en 2.3.2.5 tot en met 2.3.2.10 van bijlage A.

2.3. Het fabricatierisico wordt gedefineerd in de punten 2.2.1.1, 2.2.5.1 en 2.3.1.1 van bijlage A.

2.4. Het kredietrisico wordt gedefinieerd in de punten 1.2.1, 1.3.1, 2.2.1.2, 2.2.5.2 en 2.3.1.2 van bijlage A.

2.5. STATUS VAN DE AFNEMER OF GARANT

Overheidsafnemers of -garanten worden in artikel 3, lid 1, van deze richtlijn gedefinieerd.

De premietarieven zijn niet alleen op de overheids- of particuliere status van de afnemer afgestemd, maar ook op zijn hoedanigheid in de volgende twee categoriën:

2.5.1. overheidsafnemer: - monetaire autoriteiten (in het algemeen, het Ministerie van Financiën of de centrale bank);

- andere staatsafnemers of -garanten;

- niet-staatsafnemers of -garanten;

2.5.2. particuliere afnemer: - eersteklas afnemers of banken;

- standaardbanken;

- standaard particuliere afnemers.

De begripen overheidsafnemer (Staat of geen Staat) en particuliere afnemer of bank (eerste klas of standaard) worden gedefinieerd in "de door iedere verzekeraar voor de raming van het afnemersrisico te hanteren beginselen" (zoals vastgesteld overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn).

3. GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN

3.1. PREMIEDIFFERENTIATIE NAAR GELANG VAN DE STATUS VAN DE AFNEMER (OF GARANT)

3.1.1. Particuliere afnemer (of garant)

Iedere verzekeraar kan slechts het commerciële risico, het politieke risico of beide dekken. Indien de verzekeraar besluit de dekking tot een van deze beide risico's te beperken, brengt hij slechts de met dit risico overeenstemmende premie in rekening. Indien de verzekeraar besluit de dekking (van het commerciële en/of politieke risico) tot bepaalde schadevervoorzakende gebeurtenissen te beperken, verlaagt hij de premie niet.

3.1.2. Overheidsafnemer (of -garant)

3.1.2.1. Wanneer een afnemer (of garant) de monetaire autoriteit is, leidt beperking van de dekking tot bepaalde schadeveroorzakende gebeurtenissen niet tot premieverlaging.

3.1.2.2. Is de afnemer (of garant) een staatsorgaan (maar niet de monetaire autoriteit) of geen staatsorgaan (of garant), dan kan de verzekeraar de risico's betreffende deze afnemer of garant uitsluiten. In dat geval brengt hij de premie voor het desbetreffende landenrisico in rekening. Uitsluiting van andere schadeveroorzakende gebeurtenissen leidt niet tot premieverlaging.

3.2. PREMIEDIFFERENTIATIE AL NAAR GELANG VAN DE GESTELDE ZEKERHEID

3.2.1. Kredietrisico

3.2.1.1. Worden de betalingsverplichtingen van de afnemer door een onvoorwaardelijke garantie (of een onherroepelijk accreditief) zeker gesteld, waardoor het risico vermindert, dan past de verzekeraar voor de garant (of voor de bank die het accreditief heeft geopend) de volgende premietarieven toe, op voorwaarde dat:

- de verzekeraar de bank die het onherroepelijk (en al dan niet door een andere bank geconfirmeerde) accreditief heeft geopend, erkent, en het gebruik van dit accreditief niet van de afnemer afhangt;

- hij de bank (of ieder ander particulier of overheidslichaam) die de onvoorwaardelijke garantie heeft afgegeven, erkent.

Wanneer het premietarief voor de garant (1), om redenen die met zijn land verband houden, lager is dan dat voor de afnemer, past verzekeraar het voor de garant geldende tarief toe, waarbij het voor het land van de afnemer geldende transferrisico daadwerkelijk uitgeschakeld dient te zijn.

3.2.1.2. Wanneer slechts een gedeelte van de betalingsverplichtingen van de afnemer door een onvoorwaardelijke garantie (of een onherroepelijk accreditief) is gedekt, verlaagt verzekeraar de premie overeenkomstig het door de garant (2) voor zijn rekening genomen gedeelte.

3.2.2. Fabricatierisico

3.2.2.1. Als alle betalingen, met uitzondering van aanbetaling bij order, door middel van een onherroepelijk en vanaf inwerkingtreding van het gedekte handelscontract geldend (al dan niet door een andere bank geconfirmeerd) accreditief geschieden, past de verzekeraar de voor de bank die het accreditief heeft geopend geldende tarieven toe, indien:

- hij deze bank erkent en,

- gebruikmaking van dit accreditief niet van de afnemer afhangt en tegen overlegging van documenten (zoals een opslagbewijs) in het land van de exporteur kan worden verkregen, waardoor zowel het afnemers- als het landenrisico worden uitgeschakeld.

3.2.2.2. Als voor alle betalingen, met uitzondering van aanbetaling bij order, vanaf de inwerkingtreding van het gedekte handelscontract, een onvoorwaardelijke en onmiddellijk afroepbare garantie is gesteld, rekent de verzekeraar, indien hij de bank (of ieder ander overheids- of particulier lichaam) erkent die deze onvoorwaardelijke garantie heeft gesteld, de voor de garant geldende premie aan.

3.2.2.3. Wanneer alle contractuele verplichtingen van de afnemer tot tevredenheid van verzekeraar volledig door een ander particulier of overheidslichaam dan een bank worden gegarandeerd (zodat het fabricatierisico van de afnemer op de garant overgaat) wordt de voor de garant geldende premie aangerekend.

3.3. PREMIEDIFFERENTIATIE NAAR GELANG VAN HET LANDENRISICO

3.3.1. Wanneer het te dekken contract geheel wordt gefinancierd door een door de Coördinatiegroep, overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn, erkende nationale of internationale financiële instelling (IFI) (3), wordt het landenrisico geacht te zijn verminderd voor zover:

a) de IFI rechtstreeks aan de exporteur betaalt;

b) de leningnemer (of zijn land) geen betalingsachterstand bij de IFI heeft.

3.3.2. Wanneer het te dekken contract door andere garanties wordt gedekt dan in punt 3.2 genoemd, en het betalingsrisico geheel van het land van de debiteur of de garant is losgekoppeld (verplaatsing van het risico naar een ander land), kan de verzekeraar het landenrisico als verminderd beschouwen.

3.3.3. Wanneer een combinatie optreedt van de in de punten 3.3.1 en 3.3.2 genoemde factoren, wordt het landenrisico als verminderd beschouwd.

3.3.4. Indien een IFI slechts een deel van het contract financiert, wordt het landenrisico voor dat deel als verminderd beschouwd, voor zover:

a) aan de voorwaarden van punt 3.3.1, onder a) en b), is voldaan,

b) het andere deel van de transactie geheel door een door de verzekeraar gedekte of in ieder geval door hem aanvaarde financiële instelling wordt gefinancierd.

Hetzelfde geldt wanneer alle zekerheden die een loskoppeling van het landenrisico inhouden en/of de combinatie van IFI-financiering en aanvullende zekerheidsconstructies slechts op een deel van het contract betrekking hebben.

3.3.5. Wanneer het aan een debiteur verbonden landenrisico krachtens het bepaalde in de punten 3.3.1 tot en met 3.3.4 is verminderd, verlaagt de verzekeraar de premie tot het niveau van de eerstvolgende betere klasse. Hij rekent evenwel alle premietoeslagen aan die hij zou hebben aangerekend indien het landenrisico in dezelfde klasse zou zijn gebleven of die hij voor andere transacties in die klasse aanrekent.

3.4. PREMIEDIFFERENTIATIE NAAR GELANG VAN DE RISICOTERMIJN

3.4.1. Berekening van de risicotermijn voor aan banken voor afnemerskredieten te verlenen dekking

De verzekeraar neemt bij de premieberekening de totale duur van het door hem te dekken risico in aanmerking. Deze totale duur is gelijk aan de gemiddelde duur van het risico tussen de eerste opneming van het krediet en de laatste vervaldag voor de terugbetaling ervan, gewogen aan de hand van de daadwerkelijk aan risico onderhevige bedragen. Voor de periode tussen de eerste kredietopname en het begin van de terugbetaling, neemt de verzekeraar voor de weging slechts de hoofdsom in aanmerking, en laat hij de rente tijdens de uitvoering en bankprovisie buiten beschouwing. Voor de periode tussen de aanvang van de terugbetaling van het krediet en de laatste vervaldag voor de terugbetaling, houdt de verzekeraar bij de weging slechts rekening met de hoofdsom en de terugbetalingsrente, met uitsluiting van achterstalligheidsinteresten.

De gewogen gemiddelde duur tussen de eerste kredietopname en de aanvang van de terugbetaling - de gewogen gemiddelde gebruiksduur - wordt vastgesteld op grond van een voorlopig kredietopnemingsschema, opgesteld door de leninggevende bank en door haar bij afgifte van de verzekeringspolis verstrekt. In voorkomend geval herziet de verzekeraar de hoogte van de verschuldigde premie in het licht van het feitelijke en definitieve kredietopnemingsschema.

De verzekeraar gaat niet tot premieherziening over indien de gewogen gemiddelde gebruiksduur van de feitelijke en definitieve opgenomen bedragen niet meer dan 10 % en zes maanden van het gemiddelde van het voorlopige kredietopnemingsschema afwijken.

3.4.2. Berekening van de risicotermijn voor aan exporteurs te verlenen dekking

3.4.2.1. Fabricatietermijn

De verzekeraar neemt bij de premieberekening de fabricatietermijn in aanmerking. Dit is het tijdvak tussen de inwerkingtreding van het handelscontract en de datum waarop de verzekerde aan al zijn contractuele verplichtingen heeft voldaan.

In geval van deelleveranties, wanneer deze op grond van het handelscontract als afzonderlijke leveranties worden beschouwd met een eigen aanvangsdatum voor de terugbetaling, komt de fabricatietermijn overeen met het tijdvak tussen de inwerkingtreding van het handelscontract en de gewogen gemiddelde leveringsdatum.

3.4.2.2. Krediettermijn

De verzekeraar neemt voor de premieberekening de totale duur van het kredietrisico in aanmerking. Dit is de periode tussen het ingaan van de dekking van het kredietrisico voor de exporteur en de datum van de laatste betaling door de afnemer. De duur wordt gewogen op grond van de daadwerkelijk aan risico onderhevige hoofdsom en terugbetalingsrenten.

3.4.2.3. De wijze waarop het handelscontract wordt gefinancierd, heeft geen invloed op de premiehoogte. Derhalve blijft het niveau van de totale premie ongewijzigd, ongeacht of het handelscontract door middel van leverancierskrediet of afnemerskrediet wordt gefinancierd.

3.5. PREMIEDIFFERENTIATIE NAAR GELANG VAN DE DEKKINGSGRONDSLAG

3.5.1. Alleen het door verzekeraar gedekte gedeelte van het contract wordt bij de premieberekening in aanmerking genomen. Met andere woorden, voor het buiten de dekking vallende gedeelte is geen premie verschuldigd.

3.5.2. De premie wordt tot het gedekte percentage berekend over het daadwerkelijk door verzekeraar overeenkomstig de punten 3.5.3 en 3.5.4 gedekte bedrag.

3.5.3. Dekking aan banken bij afnemerskrediet

De dekkingsgrondslag omvat de volgende elementen:

3.5.3.1. De hoofdsom van de lening

Dit is het met de lening gefinancierde deel van het handelscontract (inclusief bijkomende bedragen), voor zover verzekeraar bereid is dekking voor dit deel (en eventuele bijkomende bedragen) te verlenen.

3.5.3.2. Rente tijdens de uitvoering en terugbetalingsrente

Bij een variabel rentetarief berekent de verzekeraar de premie op basis van het door de leningverlenende bank (bij afgifte van de verzekeringspolis) geraamde rentebedrag en voor zover het overeenkomstige bedrag door de verzekeraar is goedgekeurd. Dit bedrag vormt de maximumaansprakelijkheid van verzekeraar, die de premie niet vanwege de door de bank feitelijk in rekening gebrachte tarieven herziet, tenzij hij bereid is zijn maximumaansprakelijkheid te verhogen.

3.5.3.3. Achterstalligheidsrente

Dit is de rente vanaf de vervaldag van de vordering tot aan het einde van de wachttermijn. De premie wordt berekend op basis van het door de leninggevende bank (bij afgifte van de verzekeringspolis) geraamde bedrag aan achterstalligheidsrente en voor zover het overeenkomstige bedrag door de verzekeraar is goedgekeurd. Dit bedrag vormt de maximumaansprakelijkheid van verzekeraar, die de premie niet vanwege de door de bank feitelijk in rekening gebrachte achterstalligheidsrente herziet, tenzij hij bereid is zijn maximumaansprakelijheid te verhogen.

3.5.3.4. Bankprovisies

Het gaat hier om de normale bankprovisies die de leninggevende bank aan de leningnemer aanrekent (voor zover betaling ervan geen voorwaarde is voor inwerkingtreding van de afnemerskredietovereenkomst). De premie wordt berekend op basis van het door de leninggevende bank (bij afgifte van de verzekeringspolis) geraamde bedrag aan commissies en voor zover het overeenkomstige bedrag door de verzekeraar is goedgekeurd. Dit bedrag vormt de maximumaansprakelijkheid van de verzekeraar, die de premie niet vanwege de door de bank feitelijk in rekening gebrachte commissies herziet, tenzij hij bereid is zijn maximumaansprakelijkheid te verhogen.

3.5.4. Het verlenen van dekking aan exporteurs

De grondslag van de dekking bestaat uit de volgende elementen:

3.5.4.1. Fabricatierisico

Dit komt overeen met het totaalbedrag van het handelscontract minus aanbetaling.

Op verzoek van de exporteur kan de dekkingsgrondslag evenwel tot een door hem (bij afgifte van de verzekeringspolis) vastgesteld en door verzekeraar goedgekeurd maximumrisicobedrag worden beperkt. Dit bedrag vormt de maximumaansprakelijkheid van de verzekeraar, die de premie niet vanwege het feitelijke maximumrisicobedrag herziet, tenzij hij bereid is zijn maximumaansprakelijkheid te verhogen.

3.5.4.2. Kredietrisico

Dit komt overeen met de vorderingen waarvoor het kredietrisico is ingegaan.

- Voor contant te betalen contracten betreft het de verschuldigde bedragen bij volledige nakoming van de contractuele verplichtingen van de exporteur, daarbij eventueel inbegrepen bedragen die krachtens het handelscontract voor gedeeltelijke leveranties (of gedeeltelijk verrichte diensten) verschuldigd zijn (in de zin van punt 2.2.4.2 van bijlage A.)

- Bij gefinancierde contracten (leverancierskrediet) betreft het de hoofdsom van dit krediet, vermeerderd met terugbetalingsrente. Achterstalligheidsrente valt buiten de dekkingsgrondslag. Bij variabele rente is het beginsel van punt 3.5.3.2 van toepassing.

3.6. BASISBEGINSELEN VOOR DE VASTSTELLING VAN PREMIETARIEVEN

Ingevolge artikel 4 van deze richtlijn worden de door de verzekeraars afhankelijk van landen- en risicoklasse te berekenen premietarieven regelmatig op grond van een gemeenschappelijk model vastgesteld. Dit model voldoet in ieder geval aan de volgende basisbeginselen:

3.6.1. Tarifering van het risico

3.6.1.1. Monetaire autoriteiten en andere overheidsafnemers of -garanten (al dan niet staatsinstellingen)

- De premie voor kredietrisico voor de monetaire autoriteit is lager dan voor de andere staatsafnemers of -garanten. De premie voor kredietrisico voor andere staatsafnemers of -garanten is lager dan voor niet-staatsafnemers of -garanten.

- Bij dezelfde totale risicoperiode bedraagt de premie voor fabricatierisico 70 % van de premie voor kredietrisico. Ongeacht de status van de afnemer (monetaire autoriteit, staatsorgaan of geen staatsorgaan) geldt steeds het premietarief voor de overheidsafnemer die geen staatsorgaan is.

3.6.1.2. Particuliere afnemers of garanten

- Premie voor het kredietrisico

- De premie voor eersteklas afnemer en eersteklas bank is dezelfde.

- De premie voor een eersteklas bank (of afnemer) is lager dan voor een standaardbank.

- De premie voor een standaardbank is lager dan voor een standaardafnemer.

- Premie voor het fabricatierisico

- Bij dezelfde totale risicoperiode bedraagt de premie voor politiek risico 70 % van de premie voor kredietrisico.

- Bij dezelfde totale risicoperiode is de premie voor commerciële risico's dezelfde als die voor kredietrisico.

3.6.2. Premietarieven

3.6.2.1. Premies voor politieke risico's ("landencoëfficiënt" en monetaire autoriteiten)

Het voor iedere landenklasse vastgestelde premietarief is een minimumtarief.

Voor klasse 6-landen gelden twee minimumtarieven:

- één voor transacties met de particuliere sector, die overeenkomstig het bepaalde in punt 2.3.6 van bijlage C zijn gedekt;

- een hoger tarief voor transacties die omwille van overwegingen van nationaal belang worden gedekt.

De verzekeraar kan (4) tot 31 december 1997 voor bepaalde landen hogere dan de minimumtarieven vaststellen vanwege:

- de situatie van zijn risicoportefeuile (een min of meer evenwichtige risicospreiding);

- de concentratie van risico's op bepaalde landen;

- kostendekking;

- slechte betalingservaring met bepaalde landen.

De aldus vastgestelde tarieven mogen niet hoger zijn dan die welke ingevolge artikel 4 van deze richtlijn voor de eerstvolgende hogere landenklasse zijn vastgesteld. Voor klasse 6-landen mogen premies echter onbeperkt worden verhoogd.

3.6.2.2. Tarieven voor politieke risico's (andere overheidsafnemers dan monetaire autoriteiten)

De voor andere staatsoverheidsafnemers (behalve de monetaire autoriteiten) en niet-staatsoverheidsafnemers vastgestelde premietarieven zijn minimumtarieven. De verzekeraar kan (5) voor bepaalde overheidsafnemers (Staat of geen Staat) hogere dan de minimumtarieven vaststellen vanwege:

- zijn beoordeling van aan een specifieke afnemer verbonden risico's;

- concentratie van risico's op bepaalde afnemers;

- kostendekking.

De tariefverhoging mag maximaal 40 % van de voor de desbetreffende afnemers geldende minimumtarieven bedragen.

3.6.2.3. Tarieven voor commerciële risico's (eersteklas afnemers of banken)

Voor een eersteklas afnemer of bank gelden de minimumtarieven.

De verzekeraar kan (6) voor bepaalde eersteklas afnemers of banken toch hogere dan de minimumtarieven vaststellen, en zulks tot maximaal 40 % van het verschil tussen de eersteklas- en de standaardtarieven.

3.6.2.4. Tarieven voor commerciële risico's (standaardafnemers)

De tarieven voor standaardafnemers zijn referentietarieven.

De verzekeraar kan (7) voor bepaalde standaardafnemers tarieven vaststellen die hoger of lager zijn dan de overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde referentietarieven, op grond van:

a) voor hogere tarieven:

- zijn beoordeling van het aan een bepaalde afnemer verbonden risico,

- de concentratie van zijn risico's op bepaalde afnemers of in bepaalde sectoren,

- kostendekking;

b) voor lagere tarieven: een betere risicobeoordeling.

De verzekeraar mag de tarieven met niet meer dan 40 % van het verschil tussen het tarief voor standaardafnemers en het referentietarief voor standardbanken verhogen of verlagen.

3.6.2.5. Tarieven voor commerciële risico's (standaardbanken)

Deze tarieven zijn referentietarieven.

De verzekeraar kan (8) voor bepaalde standaardbanken tarieven vaststellen die hoger of lager zijn dan de overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde referentietarieven, op grond van:

a) voor hogere tarieven:

- zijn beoordeling van het aan een bepaalde afnemer verbonden risico,

- de concentratie van zijn risico's op bepaalde afnemers of in bepaalde sectoren,

- kostendekking;

b) voor de lagere tarieven: een andere risicobeoordeling.

De verzekeraar mag de tarieven met niet meer dan 5 % van de referentietarieven verlagen.

De verzekeraar mag de tarieven met niet meer dan 40 % van het verschil tusen de tarieven voor standaardbanken en voor standaardafnemers verhogen.

3.7. BETALING VAN DE PREMIE

De gehele premie is bij afgifte van de polis verschuldigd.

3.7.1. Voor aan banken ter dekking van een afnemerskrediet afgegeven verzekeringspolissen kan de verzekeraar premiebetaling in termijnen accepteren, mits:

3.7.1.1. 15 % van de premie op de datum van de afgifte van de polis contant wordt betaald;

3.7.1.2. het restant vanaf de datum van afgifte van de polis aan een passende commerciële rente wordt onderworpen;

3.7.1.3. het daadwerkelijk betaalde premiegedeelte te allen tijde (naar gelang van de kredietopnames) met het effectieve risico van de verzekeraar overeenstemt.

3.7.2. Voor aan exporteurs afgegeven verzekeringspolissen kan de verzekeraar premiebetaling in termijnen accepteren, mits:

3.7.2.1. 15 % van de premie op de datum van de afgifte van de polis contant wordt betaald;

3.7.2.2. het restant vanaf de datum van afgifte van de polis aan een passende commerciële rente wordt onderworpen;

3.7.2.3. de gehele kredietrisicopremie voor het ingaan van dat risico wordt betaald.

3.8. TERUGBETALING VAN DE PREMIE

3.8.1. De uit hoofde van het fabricatierisico betaalde premie is definitief door de verzekeraar verworven zodra het fabricatierisico ingaat in de zin van punt 2.2.4.1 van bijlage A.

3.8.2. Bij dekking van een leverancierskrediet brengt de verzekeraar, zolang het gehele of een gedeelte van het kredietrisico niet is ingegaan zoals in punt 2.2.4.2 van bijlage A bepaald, geen premie in rekening voor het risico dat nog niet is ingegaan.

Indien de premie reeds betaald is, stort de verzekeraar, zolang het kredietrisico niet is ingetreden of dreigt in te treden, deze terug aan de verzekerde. In dit geval trekt de verzekeraar van de terug te betalen som een forfaitair bedrag voor administratiekosten af.

3.8.3. Bij dekking van een afnemerskrediet brengt de verzekeraar de premie die betrekking heeft op het deel van de lening die de verzekerde nog niet heeft opgenomen, niet in rekening. Indien deze premie reeds betaald is, stort de verzekeraar, zolang het kredietrisico niet is ingetreden of dreigt in te treden, deze terug aan de verzekerde. In dit geval trekt de verzekeraar van de terug te betalen som een forfaitair bedrag voor administratiekosten af.

(1) Een algemene term die ook betrekking heeft op de bank die een onherroepelijk accreditief opent.

(2) Hoewel het merendeel van de IFI's banken zijn, is het bepaalde in punt 3.2 niet van toepassing wanneer een exportcontract door een IFI wordt gefinancierd. Zij zijn echter wel van toepassing wanneer door de IFI verrichte betalingen door een bank worden gegarandeerd.

(3) In dat geval volgt hij de in bijlage D omschreven procedures.

(4) In dat geval volgt hij de in bijlage D omschreven procedures.

BIJLAGE C

GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VOOR HET LANDENDEKKINGSBELEID

1. Vanuit louter technisch oogpunt bepaalt de verzekeraar zijn dekkingsbeleid per land aan de hand van de beoordeling van het landenrisico, zijn totale uitstaande risico per land en de samenstelling van zijn risicoportefeuille per land.

2. De verzekeraar bepaalt zijn kredietbeleid met inachtneming van de overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde landenclassificatie. Hij blijft echter vrij geen dekking meer te verlenen voor transacties met een bepaald land, bij voorbeeld om redenen van bilaterale aard en ongeacht de klasse waarin dat land is ingedeeld.

Om vast te stellen of, en zo ja onder welke voorwaarden voor een land dekking kan worden verleend, past de verzekeraar de volgende gemeenschappelijke beginselen toe:

2.1. Het dekkingsbeleid van de verzekeraar voor landen in klasse 1 (kleinste risico) is volledig vrij.

2.2. Het dekkingsbeleid van de verzekeraar voor landen van de klassen 2, 3, 4, en 5 wordt aan de hand van de volgende beginselen vastgesteld.

2.2.2. Beperking van de dekkingscapaciteit per land

2.2.2.1. Vanuit technisch oogpunt en om onder andere de volgende redenen kan een verzekeraar beogen zijn totale uitstaande risico (zoals in punt 3 gedefinieerd) te beperken:

- risicograad van een land;

- geringe omvang van de economie van een land;

- de noodzaak van risicodiversificatie wanneer het totale uitstaande risico ten aanzien van een land een niveau heeft bereikt dat te hoog wordt geacht.

2.2.2.2. Voor iedere landenklasse worden risicodrempels vastgesteld. Zijn deze eenmaal bereikt, dan neemt de verzekeraar specifieke maatregelen. Deze drempels vormen het maximumpercentage van zijn totale uitstaande risico (voor alle landen) dat hij voor een gegeven land heeft uitstaan. Het gaat om de volgende percentages:

- 4 % voor landen uit klasse 2;

- 3 % voor landen uit klasse 3;

- 2 % voor landen uit klasse 4;

- 1 % voor landen uit klasse 5.

2.2.2.3. In het algemeen is de dekking vrij wanneer het totale uitstaande risico voor een gegeven land lager is dan de voor de klasse van dat land vastgestelde drempel. Mocht de verzekeraar zijn dekkingscapaciteit toch willen beperken, dan verandert hij zijn dekkingsbeleid met gebruikmaking, tot 31 december 1997, van een (of meer) van de volgende instrumenten:

- vaststelling van een bovengrens voor het totale uitstaande risico ten aanzien van het betrokken land;

- jaarlijkse of andere limiet voor te dekken contracten;

- jaarlijkse of andere limiet voor dekkingstoezeggingen;

- limiet voor de omvang van afzonderlijke transacties.

2.2.2.4. Wanneer het totale uitstaande risico ten aanzien van een land de voor de klasse van dat land bepaalde drempel heeft bereikt, beperkt de verzekeraar zijn totale uitstaande risico ten aanzien van dat land met gebruikmaking van een (of meer) van de volgende instrumenten:

- jaarlijkse of andere limiet voor te dekken contracten;

- jaarlijkse of andere limiet voor dekkingstoezeggingen;

- limiet voor de omvang van afzonderlijke transacties.

2.2.3. Opstellen van dekkingsvoorwaarden per land

De verzekeraar kan (1) voor een bepaald land systematisch bepaalde dekkingsvoorwaarden hanteren, zoals bij voorbeeld:

2.2.3.1. (transfer- en/of) betalingsgarantie door de centrale bank en/of het Ministerie van Financiën van het land in kwestie;

2.2.3.2. onherroepelijk accreditief of bankgarantie;

2.2.3.3. verlenging van de wachttermijn bij schade;

2.2.3.4. verlaging van het gedekte percentage;

2.2.3.5. beperking van de dekking tot bepaalde sectoren of soorten projecten.

2.3. Voor landen uit klasse 6 (grootste risico) waar het risico te groot wordt geacht, kan de verzekeraar (2) evenwel voor bepaalde transacties dekking verlenen om redenen van bilateraal beleid of nationaal belang. Tevens kan hij zulks in de volgende gevallen doen:

2.3.1. Wanneer het handelscontract geheel door een internationale financiële instelling (IFI) of een door de Coördinatiegroep overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn erkende nationale instelling wordt gefinancierd, en op voorwaarde dat:

2.3.1.1. de IFI rechtstreeks aan de exporteur betaalt;

2.3.1.2. de leningnemer (of zijn land) geen betalingsachterstand bij de IFI heeft.

2.3.2. Wanneer het handelscontract geheel met concessionele kredieten wordt gefinancierd, en de hulpgever rechtstreeks aan de exporteur betaalt.

2.3.3. Wanneer het handelscontract onder de in de punten 2.3.1 en 2.3.2 genoemde voorwaarden geheel door een IFI en met hulpkredieten wordt gefinancierd.

2.3.4. Wanneer het handelscontract is voorzien van zekerheidsconstructies waardoor het betalingsrisico van het land van de debiteur wordt losgekoppeld, en de verzekeraar dit als een vermindering van het risico kan beschouwen.

2.3.5. Wanneer het handelscontract gedeeltelijk door een IFI en met concessionele kredieten wordt gefinancierd en het andere gedeelte van zekerheidsconstructies is voorzien waardoor het betalingsrisico voor dit andere gedeelte van het land van de debiteur wordt losgekoppeld.

2.3.6. In het kader van de in bijlage D omschreven afwijkingsprocedures kan de Commissie in individuele gevallen het voorstel doen de dekking van handelscontracten met particuliere ondernemingen in een klasse 6 geplaatst land toe te staan, wanneer de Commissie in bijzondere gevallen constateert dat het debiteurenland over voldoende vrij converteerbare buitenlandse deviezen beschikt.

3. DEFINITIE VAN HET TOTALE UITSTAANDE RISICO

De verzekeraar houdt bij de vaststelling van zijn totale uitstaande risico en binnen de grenzen van het gedekte percentage rekening met het bedrag van de transacties op de middellange en lange termijn als omschreven in artikel 2, lid 2, van deze richtlijn. Het totale uitstaande risico bestaat uit de volgende elementen:

3.1. Het maximumrisicobedrag aan hoofdsom en rente (met inbegrip van achterstalligheidsrente tijdens de wachttermijn in geval van afnemerskrediet) bij definitieve contracten waarvoor verzekeraar zich tot dekking heeft verbonden, zelfs als de verzekeringspolis nog niet is afgegeven.

Indien verzekeraar als eerste verzekeraar optreedt, maken eventuele herverzekerde bedragen geen deel uit van dit maximumrisicobedrag. Wel indien verzekeraar als herverzekeraar optreedt.

3.2. De door verzekeraar vergoede, en niet-ingevorderde of afgeschreven vorderingen (zowel voor ingetreden fabricatie- als kredietrisico).

3.3. Niet te repatriëren uitgaven (bij voorbeeld voor bankgaranties en voor de dekking van het risico van niet-terugverkrijging) vallen slechts onder het totale uitstaande risico wanneer schade daadwerkelijk is vergoed, en niet is ingevorderd of afgeschreven.

3.4. Door het debiteurenland verschuldigde rente uit hoofde van een schuldenherschikking, gekapitaliseerde rente daarbij inbegrepen.

3.5. Wanneer de verzekeraar het bedrag van zijn totale uitstaande risico meedeelt, rekent hij, overeenkomstig de bepalingen ter zake in bijlage D, bovengenoemde bedragen op basis van de meest recente omrekeningskoersen in ecu om.

(1) In dat geval volgt hij de in bijlage D omschreven procedures.

BIJLAGE D

RAADPLEGINGS-, KENNISGEVINGS- EN AFWIJKINGSPROCEDURES

1. ALGEMENE BEGINSELEN

1.1. Bij de toepassing van de algemene beginselen van de bijlagen A, B en C volgt iedere verzekeraar de bij deze bijlage vastgestelde procedures, die een aanvulling vormen op de reeds in 1973 bij Beschikking 73/391/EEG vastgestelde procedures.

1.2. Iedere verzekeraar kan voor individuele gevallen en landen, of voor een bijzondere bedrijfssector, van sommige in de bijlagen A, B en C omschreven gemeenschappelijke beginselen wensen af te wijken om zijn dekkingsvoorwaarden op de internationale concurrentie af te stemmen. In dit geval deelt de verzekeraar de andere kredietverzekeraars, hierna "zijn partners" genoemd, mede van welk(e) beginsel(en) hij wenst af te wijken, en dit uiterlijk 15 werkdagen voordat hij zijn offerte denkt in te dienen. Hij verstrekt daarbij alle gegevens en bewijsstukken waarover hij beschikt over de inhoud van de concurrerende offerte.

1.3. Wanneer een verzekeraar van het bepaalde in deze bijlage gebruikt maakt, deelt hij dit aan zijn partners mede, hetzij ter informatie, hetzij voor advies.

1.3.1. Kennisgevingen voor advies zijn verplicht in de gevallen omschreven in de punten 2.1.2, 2.2.2, 2.3.2, 2.4.2, 2.4.3, 3.1.4, 3.2.4, 3.3.3, 3.4.2, 3.5.2 en 4.6 van deze bijlage. De bepalingen van artikel 6 van deze richtlijn zijn van toepassing.

1.3.2. Kennisgevingen ter informatie zijn in de andere gevallen verplicht.

2. RAADPLEGINGS- EN AFWIJKINGSPROCEDURES VOOR DE GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VAN BIJLAGE A

2.1. WACHTTERMIJN BIJ SCHADE

2.1.1. Iedere verzekeraar kan per geval en op grond van zijn beoordeling van het aan een bepaalde transactie verbonden risico besluiten, de in de punten 1.2.1, 1.3.1, 2.2.1.1, 2.2.1.2, 2.3.1.1 en 2.3.1.2, van bijlage A vastgestelde wachttermijn te verlengen. Hij meldt een verlenging onmiddellijk bij zijn partners en bij de Commissie aan.

2.1.2. Tot en met 31 december 1997 kan iedere verzekeraar voor alle gedekte transacties betreffende een bepaald land overwegen de in de punten 1.2.1, 1.3.1, 2.2.1.1, 2.2.1.2, 2.3.1.1 en 2.3.1.2 van bijlage A vastgestelde wachttermijn systematisch te verlengen. Een verzekeraar die dit wenst te doen, deelt dit aan zijn partners en de Commissie mede.

2.2. SCHADEVEROORZAKENDE GEBEURTENISSEN

2.2.1. Iedere verzekeraar kan per geval en op grond van zijn beoordeling van het aan een gegeven transactie verbonden risico, bepaalde, in de punten 1.2.2, 1.3.2, 2.2.2 en 2.3.2 van bijlage A omschreven schadeveroorzakende gebeurtenissen van politieke of commerciële aard schrappen. De verzekeraar deelt deze afwijkingen van de gemeenschappelijke beginselen achteraf aan zijn partners en de Commissie mede. Deze mededeling geschiedt ten minste om het halfjaar (juni en december).

2.2.2. Tot en met 31 december 1997 kan iedere verzekeraar, voor alle gedekte transacties betreffende een gegeven land, overwegen bepaalde, in de punten 1.2.2, 1.3.2, 2.2.2 en 2.3.2 van bijlage A genoemde schadeveroorzakende gebeurtenissen van politieke of commerciële aard systematisch te schrappen of te wijzigen. De verzekeraar die dit wenst te doen, deelt dit aan zijn partners en de Commissie mede.

2.3. GEDEKT PERCENTAGE

2.3.1. Iedere verzekeraar kan per geval en op grond van zijn beoordeling van het aan een gegeven transactie verbonden risico het in de punten 1.2.6.2 und 2.2.6.2 van bijlage A vastgestelde gedekte risico verlangen. Hij stelt zijn partners en de Commissie onmiddellijk van deze afwijkingen van de gemeenschappelijke beginselen in kennis.

2.3.2. Tot en met 31 december 1997 kan iedere verzekeraar, voor alle gedekte transacties betreffende een gegeven land, overwegen het in de punten 1.2.6.2 en 2.2.6.2 van bijlage A vastgestelde gedekte percentage te verlagen. De verzekeraar die dit wenst te doen, deelt dit aan zijn partners en de Commissie mede.

2.4. STATUS VAN DE AFNEMER EN/OF LENINGNEMER

2.4.1. Wanneer de verzekeraar zijn voornemen kenbaar maakt een met een krediet van meer dan vijf jaar gefinancierde transactie te dekken, vult hij de aan zijn partners te verstrekken inlichtingen aan (zie artikel 4 van de bijlage bij Beschikking 73/391/EEG) met de naam en een nauwkeurige omschrijving van de status van de overheidsafnemer en/of -leningnemer. Hij vermeldt tevens of het een monetaire autoriteit, een staatsafnemer (of -garant) of een niet-staatsafnemer (of -garant) betreft.

Gaat het om een particuliere afnemer en/of leningnemer, dan vermeldt hij of het een eersteklas afnemer (of bank) of een standaardafnemer of -bank betreft.

Indien een Lid-Staat de status van een afnemer, leningnemer en/of garant anders beoordeelt dan in de mededeling van een van partners vermeld, wordt tussen Lid-Staat en partner informatie uitgewisseld en trachten zij tot een gemeenschappelijk oordeel over de status in kwestie te komen.

2.4.2. Als geen overeenstemming wordt bereikt, wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

2.4.3. Wat transacties betreft die met kredieten van twee (24 maanden) tot vijf jaar worden gefinancierd, wisselen de verzekeraars informatie uit over de precieze status van de afnemer, leningnemer en/of garant, wanneer dit hen noodzakelijk lijkt. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars informatie ter zake uit en trachten zij tot een gezamenlijke vaststelling van de status in kwestie te komen. Lukt dit niet, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

3. RAADPLEGINGS- EN AFWIJKINGSPROCEDURES VOOR DE GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VAN BIJLAGE B

3.1. TARIEVEN VOOR POLITIEKE RISICO'S ("LANDENCOËFFICIËNT" EN MONETAIRE AUTORITEITEN)

3.1.1. Tot en met 31 december 1997 kan de verzekeraar voor bepaalde landen een hoger tarief dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimumtarief hanteren, mits:

3.1.1.1. de verhoging niet meer dan 10 % van dit minimumtarief bedraagt;

3.1.1.2. het in rekening gebrachte tarief lager is dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn voor de eerstvolgende betere landenklasse vastgestelde minimumtarief;

3.1.1.3. de verhoging uit een van de in punt 3.6.2.1 van bijlage B genoemde motieven voortvloeit;

3.1.1.4. het een land betreft in de klasse 1, 2, 3, 4 of 5.

3.1.2. Tot en met 31 december 1997 kan de verzekeraar voor een bepaald land het tarief met meer dan 10 % van het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimumtarief verhogen, mits:

3.1.2.1. de verhoging uit een van de in punt 3.6.2.1 van bijlage B genoemde motieven voortvloeit;

3.1.2.2. het in rekening gebrachte tarief lager dan, of hoogstens gelijk is aan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn voor de eerstvolgende betere landenklasse vastgestelde minimumtarief;

3.1.2.3. het een land betreft in de klasse 1, 2, 3, 4 of 5;

3.1.2.4. hij het daadwerkelijk in rekening gebrachte premietarief elk half jaar (in juni en december) achteraf aan zijn partners en de Commissie mededeelt.

3.1.3. Wanneer de verzekeraar voornemens is, in het kader van het bepaalde in de punten 4.4, 4.5 en 4.6, dekking te verlenen voor een transactie in een land dat overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn in klasse 6 is geplaatst, deelt hij zijn partners en de Commissie onmiddellijk mede welk premietarief hij voornemens is in rekening te brengen.

3.1.4. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars informatie ter zake uit en trachten zij hetzelfde tarief voor de dekking van de transactie vast te stellen. Wordt bij deze voorafgaande raadpleging geen overeenkomstig bereikt, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

3.2. TARIEVEN VOOR POLITIEKE RISICO'S (ALLE OVERHEIDSAFNEMERS, BEHALVE DE MONETAIRE AUTORITEITEN)

3.2.1. Tot en met 31 december 1997 kan de verzekeraar voor een bepaalde afnemer of leningnemer een hoger tarief dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimumtarief toepassen, indien:

3.2.1.1. de verhoging niet meer dan 10 % van dit minimumtarief bedraagt;

3.2.1.2. het in rekening gebrachte tarief lager is dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn voor de eerstvolgende betere landenklasse vastgestelde minimumtarief;

3.2.1.3. de verhoging uit een van de in punt 3.6.2.2 van bijlage B genoemde motieven voortvloeit;

3.2.1.4. het een land betreft in de klasse 1, 2, 3, 4 of 5.

3.2.2. Tot en met 31 december 1997 kan de verzekeraar voor een bepaalde afnemer of leningnemer het premietarief met meer dan 10 % (maximaal 40 %) van het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimumtarief verhogen, voor zover:

3.2.2.1. het in rekening gebrachte tarief lager is dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn voor de eerstvolgende betere landenklasse vastgestelde minimumtarief;

3.2.2.2. de verhoging uit een van de in punt 3.6.2.2 van bijlage B genoemde motieven voortvloeit;

3.2.2.3. het een land betreft in de klasse 1, 2, 3, 4 of 5;

3.2.2.4. hij het daadwerkelijk in rekening gebrachte premietarief elk half jaar (in juni en in december) achteraf aan zijn partners en de Commissie mededeelt.

3.2.3. Wanneer de verzekeraar voornemens is, in het kader van het bepaalde in de punten 4.4, 4.5 en 4.6, dekking te verlenen voor een transactie in een land dat overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn in klasse 6 is geplaatst, deelt hij zijn partners en de Commissie onmiddellijk mede welk premietarief hij voornemens is in rekening te brengen.

3.2.4. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars informatie ter zake uit en trachten zij hetzelfde tarief voor de dekking van de transactie vast te stellen. Wordt bij deze voorafgaande raadpleging geen overeenstemming bereikt, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

3.3. TARIEVEN VOOR COMMERCIËLE RISICO'S (EERSTEKLAS AFNEMERS OF BANKEN)

3.3.1. De verzekeraar kan voor een eersteklas afnemer of bank een hoger tarief dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimumtarief hanteren, zulks tot maximaal 40 % van het verschil tussen het voor de overeenkomende afnemersklasse geldende tarief en het voor standaardbanken geldende tarief, voor zover het een land in de klasse 1, 2, 3, 4 of 5 betreft. Hij deelt het daadwerkelijk in rekening gebrachte premietarief elk half jaar (in juni en december) achteraf aan zijn partners en de Commissie mede.

3.3.2. Wanneer de verzekeraar voornemens is, in het kader van het bepaalde in de de punten 4.4, 4.5 en 4.6, dekking te verlenen voor een transactie in een overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn in klasse 6 geplaatst land, deelt hij zijn partners en de Commissie onmiddellijk mede welke premie hij voornemens is in rekening te brengen.

3.3.3. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars desbetreffend informatie uit en trachten zij hetzelfde tarief voor de dekking van de transactie vast te stellen. Wordt bij deze voorafgaande raadpleging geen overeenstemming bereikt, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

3.4. TARIEVEN VOOR COMMERCIËLE RISICO'S (STANDAARDAFNEMERS)

3.4.1. De verzekeraar kan voor een standaardafnemer een lager of hoger tarief dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde referentietarief hanteren, zulks tot maximaal 40 % van het verschil tussen het voor de overeenkomende afnemersklasse geldende tarief en het referentietarief voor standaardbanken.

3.4.2. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars informatie ter zake uit en trachten zij hetzelfde tarief voor de dekking van de transactie vast te stellen. Wordt bij deze voorafgaande raadpleging geen overeenstemming bereikt, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

3.5. TARIEVEN VOOR COMMERCIËLE RISICO'S (STANDAARDBANKEN)

3.5.1. De verzekeraar kan voor een standaardbank een lager of hoger tarief dan het overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde referentietarief hanteren, zulks tot maximaal 40 % van het verschil tussen het voor de overeenkomende afnemersklasse geldende tarief en het referentietarief voor standaardbanken.

3.5.2. In geval van bewezen concurrentie tussen exporteurs (of banken) uit de Gemeenschap, wisselen de betrokken verzekeraars informatie ter zake uit en trachten zij hetzelfde tarief voor de dekking van de transactie vast te stellen. Resulteert deze voorafgaande raadpleging niet in een akkoord, dan wordt de zaak aan de Commissie voorgelegd.

4. RAADPLEGINGS- EN AFWIJKINGSPROCEDURES VOOR DE GEMEENSCHAPPELIJKE BEGINSELEN VAN BIJLAGE C

4.1. Aan het begin van ieder jaar (uiterlijk op 31 januari) overlegt iedere verzekeraar een rapport aan zijn partners en de Commissie, waarin hij zijn dekkingsbeleid voor alle debiteurenlanden in dat jaar beschrijft.

Het rapport bevat onder andere per debiteurenland de volgende inlichtingen:

4.1.1. Het bedrag van het totale uitstaande risico, zoals in punt 3 van bijlage C gedefinieerd.

4.1.2. Het totaalbedrag aan dekkingstoezeggingen die hij gedurende dat jaar in voorkomend geval zal bevestigen, en eventueel:

4.1.2.1. het soort en de hoogte van de door hem per land vastgestelde maxima voor het totale uitstaande risico, gedekte definitieve contracten, dekkingstoezeggingen of dekking per transactie.

4.1.2.2. de systematisch op operaties betreffende een bepaald land toegepaste dekkingsvoorwaarden.

4.1.3. Het beoogde tarief voor de dekking van politieke risico's ("landencoëfficiënt", monetaire autoriteiten, andere overheidsafnemers dan monetaire autoriteiten, eersteklas particuliere afnemers of banken) indien deze tarieven hoger zijn dan de voor iedere landen- en risicoklasse vastgestelde minimumtarieven.

4.1.4. Het tarief dat hij op commerciële risico's (particuliere standaardafnemers of -banken) toepast, wanneer dit afwijkt van de overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn voor iedere landenklasse en soort risico vastgestelde minimumtarieven.

4.1.5. De redenen (politiek en economisch) waarom voor bepaalde landen geen dekking wordt verleend.

4.2. Aan het einde van ieder jaar (en uiterlijk op 31 januari van het volgende jaar) overlegt iedere verzekeraar een rapport aan zijn partners en de Commissie, waarin hij zijn dekkingsbeleid gedurende dat jaar voor alle debiteurenlanden uiteenzet.

Het rapport bevat per debiteurenland onder andere de volgende inlichtingen.

4.2.1. Het bedrag van het totale uitstaande risico, zoals in punt 3 van bijlage C gedefinieerd, en op 31 december vastgesteld.

4.2.2. Het totale bedrag aan dekkingstoezeggingen gedurende dat jaar, alsmede, indien van toepasing, de hoogte van iedere limiet (ongeacht de aard daarvan).

4.2.3. De hoogte van de gedurende dat jaar toegepaste tarieven voor de dekking van politieke en commerciële risico's, indien deze tarieven afweken van de overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn vastgestelde minimum- en/of referentietarieven.

4.3. Wanneer de verzekeraar besluit zijn dekkingscapaciteit per land te beperken (overeenkomstig het bepaalde in punt 2.2.2 van bijlage C) of de dekkingsvoorwaarden per land te wijzigen (overeenkomstig het bepaalde in punt 2.2.3 van bijlage C), deelt hij dit onder opgave van redenen aan zijn partners en de Commissie mede.

4.4. Wanneer de verzekeraar voornemens is een transactie te dekken in een overeenkomstig artikel 4, lid 1, van deze richtlijn in klasse 6 geplaatst land omwille van het bilaterale beleid van zijn land en het debiteurenland in kwestie of omwille van het nationaal belang van zijn land, meldt hij dit voornemen en de redenen daarvan ten laatste 30 werkdagen vóór het nemen van een beslissing bij zijn partners en de Commissie aan. Hij geeft daarbij tevens aan welk premietarief hij voor die transactie voornemens is aan te rekenen, alsook de dekkingsvoorwaarden.

4.5. Wanneer de verzekeraar voornemens is een transactie te dekken in een overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn in klasse 6 geplaatst land overeenkomstig de voorwaarden in de punten 2.3.1 tot en met 2.3.5 van bijlage C, meldt hij dit voornemen ten laatste 30 werkdagen vóór het nemen van een beslissing bij zijn partners en de Commissie aan. Hij verschaft daarbij nauwkeurige inlichtingen over de financiële constructie waarmee het kredietrisico van het debiteurland wordt losgekoppeld. Indien van toepassing, vermeldt hij tevens de voorwaarden waaronder hij bereid is het aan de desbetreffende transactie verbonden fabricatierisico te dekken. Ten slotte geeft hij het voorgenomen premietarief aan.

4.6. Een transactie met een particuliere afnemer in een overeenkomstig artikel 4 van deze richtlijn in klasse 6 geplaatst land kan alleen overeenkomstig punt 2.3.6 van bijlage C door een verzekeraar worden gedekt. De verzekeraar meldt zijn voornemen daartoe, alsmede het premietarief dat hij voornemens is aan te rekenen, bij zijn partners en de Commissie aan.

4.7. Iedere verzekeraar geeft uitvoerig antwoord op een verzoek om inlichtingen over zijn dekkingsbeleid voor een (of meerdere) landen of een of (meerdere) bepaalde transacties. Hij richt alle antwoorden dienaangaande aan zijn partners en de Commissie.

4.8. Bij uitwisseling van informatie en in zijn verslagen aan zijn partners en de Commissie drukt de verzekeraar de bedragen in ecu uit.