A4-0351/96

Resolutie over het vredesproces in het Midden-Oosten

Het Europees Parlement,

- gezien zijn aanbeveling aan de Raad van 15 december 1995 betreffende de verkiezing van de Raad en de president van het Palestijnse Zelfbestuur en de rol van de Europese Unie ((PB C 17 van 22.1.1996, blz. 457.)),

- gezien zijn resolutie van 24 mei 1996 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake de toekomstige economische bijstand van de EU aan de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook ((PB C 166 van 10.6.1996, blz. 253.)),

- onder verwijzing naar zijn advies van 14 december 1995 over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in derde landen en gebieden in het Middellandse-Zeegebied ((PB C 17 van 22.1.1996, blz. 184.)), en van 20 juni 1996 over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Europees- mediterrane partnerschap (MEDA-programma) ((PB C 198 van 8.7.1996, blz. 186.)),

- gezien de verklaring van de Raad van 1 oktober 1996,

- onder verwijzing naar de resoluties nrs. 242 en 338 van de VN- Veiligheidsraad,

- onder verwijzing naar de resolutie nr. 425 van de VN-Veiligheidsraad over de territoriale integriteit van Libanon,

- onder verwijzing naar de resolutie nr. 1073 van de VN-Veiligheidsraad over de situatie in het Midden-Oosten en de opening van de Hasmonese tunnel in Oost-Jeruzalem,

- gelet op artikel 148 van zijn Reglement,

- gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid (A4-00351/96),

A. overwegende dat het voor de vrede in het Middellandse-Zeegebied en voor de veiligheid van de internationale gemeenschap van belang is dat het conflict tussen Israël en Palestina opgelost wordt en dat, meer in het algemeen, gestreefd wordt naar een stabiel en op samenwerking gericht patroon van betrekkingen tussen alle landen in het Midden-Oosten,

B. gelet op de eerste positieve resultaten welke, in eerste instantie dankzij de inzet van de vertegenwoordigers van het Israëlische en het Palestijnse volk en de moed van mensen als Rabin en Arafat, door de toepassing van de akkoorden van Oslo konden worden bereikt,

C. gelet op de multilaterale aspecten van het vredesproces waarvoor het, wil men er afdoende rekening mee houden, vereist is dat zowel de andere Arabische landen als de Verenigde Staten en Rusland als medeondertekenaars van de akkoorden er voortdurend bij betrokken blijven,

D. diep bezorgd over het feit dat er ten aanzien van de toepassing van de akkoorden van Oslo de laatste maanden geen vooruitgang wordt geboekt,

E. overwegende dat de nieuwe Israëlische regering overhaast en onverantwoord handelt door de verbintenissen die de vorige regering heeft aangegaan, niet te erkennen en niet na te komen, met name door het leger niet uit Hebron en andere gebieden terug te trekken, nieuwe nederzettingen te plannen en te besluiten tot het openen van de tunnel in de nabijheid van het moskeeënplein in Oost-Jeruzalem,

F. ervan overtuigd dat de recente besluiten tot het vestigen van nieuwe nederzettingen in de bezette gebieden niet stroken met de gesloten akkoorden, het inleiden van de derde fase van de onderhandelingen (met name over de status van Jeruzalem) vertragen en daardoor de Israëlisch- Palestijnse betrekkingen in feite in gevaar brengen, wat het geweld heeft doen oplaaien en mogelijk nog meer geweld en een verslechtering van de situatie op brede schaal dreigt te veroorzaken,

G. overwegende dat de beslissing van de Israëlische regering om de tunnel onder het moskeeënplein te openen een zware provocatie is en dat de confrontaties met de Palestijnse bevolking die daarop zijn gevolgd, de zwaarste zijn sinds de Intifada en het karakter van een volksopstand hebben gekregen,

H. andermaal zijn afkeuring uitsprekend over terreurdaden, in welke vorm dan ook, die alleen de belangen dienen van die extremistische facties van beide partijen welke trachten vrede onmogelijk te maken,

I. vanuit de overtuiging dat de economische achterstand en de armoede op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook factoren zijn die het ontstaan van fundamentalistische bewegingen en van terreur als uiteindelijk gevolg daarvan, sterk in de hand werken,

J. overwegende dat er voor het huidige, op het "land voor vrede" -beginsel berustende vredesproces geen deugdelijke alternatieven bestaan en dat, indien vooruitgang van betekenis in die richting uitblijft, opnieuw gevreesd moet worden voor een sfeer van oorlog en terreur waar noch de rechtstreeks betrokken volkeren noch de internationale gemeenschap in haar geheel baat bij zouden hebben,

K. overwegende dat de Europese Unie en haar instellingen bilaterale en multilaterale vredesinitiatieven met alle mogelijke politieke, economische en financiële middelen moeten blijven ondersteunen,

L. overwegende dat economische ontwikkeling een absolute voorwaarde is voor vrede in welke vorm dan ook en dat het, juist wegens de schaarse natuurlijke hulpbronnen in dat gebied, moeilijk is politieke oplossingen te bedenken welke ook niet mede erop gericht zijn de enorme verschillen qua levensstandaard tussen de betrokken volkeren te verkleinen,

M. onderstrepend dat de Europese Unie en haar lid-staten een belangrijke rol spelen ten aanzien van het verlenen van de met het oog op economische groei en een verbetering van de bestaansvoorwaarden van de Palestijnse bevolking noodzakelijke economische steun, alsook voor wat het organiseren van de eerste verkiezingen in de Palestijnse gebieden betreft, maar er tevens van overtuigd dat de Unie daarnaast ook een concreet politiek initiatief moet ontplooien, onder andere om het democratiseringsproces te versterken en de eerbiediging van de mensenrechten te garanderen,

N. ten zeerste verontrust over de recente negatieve ontwikkelingen inzake de eerbiediging van de mensenrechten en de invoering van de democratie in de gebieden van de Palestijnse autoriteit na de verkiezingen,

O. overwegende dat de Unie en haar gesprekspartners bij de ter afsluiting van de Mediterrane Conferentie (27-28 november 1995) opgestelde Verklaring van Barcelona - welke mede door Israël en de Palestijnse Autoriteit is ondertekend - de verbintenis hebben aangegaan om onderling een allesomvattend partnerschap tot stand te brengen hetwelk een versterking van de politieke en economische betrekkingen impliceert via het verlenen van economische steun maar ook en vooral via het sluiten van euromediterrane partnerschapsakkoorden,

P. het belang onderstrepend van de Associatie-overeenkomst EU-Israël en van de Verklaring van Barcelona over de euromediterrane samenwerking, die berust op een gemeenschappelijke bereidheid om zich in te zetten voor het vredesproces,

1. betreurt de vertragingen bij de uitvoering van de vredesakkoorden, welke er thans mede toe bijdragen dat de regio in haar geheel blootstaat aan steeds meer economische en politieke spanningsfactoren en dat het gezag van de leiders die het vredesproces tot dusverre hebben ondersteund, wordt aangetast, waardoor gevaarlijke kansen worden gecreëerd voor landen en leiders die een militaire confrontatie voorstaan;

2. spreekt er zijn voldoening over uit dat de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit weer zijn hervat en spreekt de hoop uit dat deze zullen resulteren in een spoedige implementatie van de akkoorden van Oslo;

3. herhaalt dat er een rechtvaardige en duurzame en voor alle partijen aanvaardbare oplossing moet worden gevonden voor de talrijke nog hangende kwesties welke het eindresultaat van de vredesonderhandelingen bepalen, de nederzettingen van kolonisten, de status van vluchtelingen en ontheemden, de economische ontwikkeling van de bezette gebieden, het beheer van de watervoorraden en de afbakening van de grenzen met het oog op de verwezenlijking van het verlangen van de Palestijnen naar een echt vaderland;

4. hoopt dat de nieuwe Israëlische leiders het niet bij hun tijdens de verkiezingscampagne afgelegde verklaringen laten, blijk weten te geven van een pragmatische opstelling, en inzien dat een dialoog met de Palestijnse Autoriteit de enige weg is om vrede in de regio te bewerkstelligen en derhalve bevorderlijk is voor de veiligheid van Israël;

5. verzoekt de Israëlische regering terug te komen op haar beslissing om de tunnel in de nabijheid van het moskeeënplein open te houden en zich te houden aan resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad en de akkoorden van Oslo met betrekking tot Jeruzalem, met name wat de heilige plaatsen betreft;

6. verzoekt de Israëlische regering de voordien door haar land aangegane verbintenissen na te komen, derhalve opdracht te geven tot terugtrekking van het Israëlische leger uit de stad Hebron, en daarbij een nieuwe onderhandelingsfase in te leiden in het kader waarvan alle nog hangende kwesties besproken worden;

7. kritiseert het besluit van de Israëlische premier om nieuwe joodse nederzettingen in de Palestijnse bezette gebieden toe te laten als een onaanvaardbare aanslag op de vrede in het Nabije Oosten en roept hem met klem op dit besluit in te trekken daar het in strijd is met de letter en de geest van de akkoorden van Oslo en met het streven naar een echte vrede tussen Palestijnen en Israëli's;

8. beschouwt de recente initiatieven van president Weizmann om een constructieve dialoog te onderhouden met de Palestijnse autoriteiten en het Palestijnse volk als belangrijk en positief;

9. doet eveneens een dringend beroep op de Palestijnse Autoriteit om alles in het werk te stellen om de veiligheid van de burgers in Hebron en de overige nederzettingen te beschermen en de Palestijnse politie en militaire eenheden te instrueren de wapens alleen te gebruiken voor de opgedragen taken en niet tegen de Israëlische veiligheidstroepen;

10. beschouwt een eventuele sluiting door de Israëlische autoriteiten van de zogenaamde "kantoren" van de Palestijnse Autoriteit in Oost-Jeruzalem (waaronder het Orient House) als een provocatie die tot het mislukken van de onderhandelingen over de toekomst van Jeruzalem kan leiden;

11. wenst dat de status van de heilige plaatsen in Jeruzalem ten volle wordt geëerbiedigd en dat alle partijen zich van provocaties onthouden;

12. onderschrijft de beginselen van resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad, met name het feit dat niet kan worden aanvaard dat de Palestijnse gebieden met geweld worden ingepalmd; verklaart derhalve overeenkomstig de verklaring van de Raad van 1 oktober 1996 dat Oost-Jeruzalem niet onder Israëlische souvereiniteit valt en dat de Vierde Conventie van Genève net als in de overige Palestijnse gebieden ook in Oost-Jeruzalem onverkort van toepassing is;

13. verlangt dat de Palestijnse gebieden onmiddellijk opnieuw worden opgesteld, daar de afgrendeling ervan in strijd is met de akkoorden van Oslo, de economische situatie van het Palestijnse volk doet verslechteren, zodoende een extra bron van spanning is die op den duur het gezag zal aantasten van de democratisch gekozen president Arafat, die voor Israël en de internationale gemeenschap de enige geloofwaardige en betrouwbare gesprekspartner is, met nog meer kans op instabiliteit (radicalisering van het conflict, hervatting van de Intifada, terreur);

14. verzoekt de Israëlische autoriteiten overeenkomstig de akkoorden de toezegging na te komen om een corridor voor het vrije verkeer van Palestijnen tussen de westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in te stellen en bij te dragen tot de totstandbrenging van voor de Palestijnse economie essentiële infrastructuurvoorzieningen zoals een haven en een luchthaven;

15. is in dit verband van oordeel dat alles in het werk moet worden gesteld om de Palestijnse burgermaatschappij te ondersteunen, te consolideren en te versterken, daar de ontwikkeling ervan van fundamenteel belang is voor het welslagen van het vredesproces op basis van de beginselen van democratie, sociale gerechtigheid en duurzame ontwikkeling;

16. roept de Palestijnse Autoriteit op alles in het werk te stellen om strengere normen aan te leggen ten aanzien van de eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, de rol en de functies van de verkozen Wetgevende Raad te valoriseren en een politiek te blijven voeren die gericht is op de totstandbrenging van een waarachtige democratische samenleving in haar gebieden waarin de eerbiediging van de individuele rechten en het recht van vereniging wordt gewaarborgd;

17. spreekt de hoop uit dat er geen sprake zal zijn van verdere vertragingen in de werkzaamheden van de door de akkoorden voorgeschreven bijzondere commissies en wijst erop dat over de akkoorden van Oslo niet meer kan worden onderhandeld en dat het de taak van deze commissies is om de akkoorden uit te voeren;

18. wijst erop dat de Palestijnse bevolking holle verklaringen niet meer neemt en dat Israël om nieuwe explosieve situaties te voorkomen snel maatregelen moet nemen om de aangegane verplichtingen na te komen en spoedig resultaten moet boeken bij de onderhandelingen over de nog hangende vraagstukken;

19. acht het noodzakelijk dat de onderhandelingen met Syrië worden hervat, gezien de rol die dat land speelt en spreekt dan ook de wens uit dat met dit land en met Libanon, zoals tussen Israël en Jordanië voordien, ook een akkoord zal kunnen worden gesloten;

20. verlangt dat de territoriale integriteit van Libanon en de veiligheid van Israël worden gerespecteerd en dat in het kader daarvan resolutie 425 van de VN-Veiligheidsraad wordt nageleefd, hetgeen betekent dat alle buitenlandse troepenmachten zich van het Libanese grondgebied moeten terugtrekken;

21. verzoekt Iran alle mogelijke invloed die het op de fundamentalistische groeperingen in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever heeft aan te wenden om hen ertoe te bewegen het vredesproces te ondersteunen in plaats van te dwarsbomen;

22. betreurt dat de Unie, gezien het intergouvernementele karakter van haar buitenlands beleid, er tot nog toe niet in is geslaagd een geloofwaardige politieke rol te spelen in het Midden-Oosten en beklemtoont dat ieder optreden van de Unie het best gebeurt in cooerdinatie met de VS;

23. juicht het besluit van de Raad toe om de Commissie ermee te belasten met de Palestijnse autoriteit te onderhandelen over een handels- en samenwerkingsovereenkomst die door een associatieovereenkomst kan worden vervangen zodra de Palestijnse autoriteit permanent de daartoe nodige officiële juridische status heeft gekregen; juicht ook zijn besluit toe een bijzondere afgevaardigde te zenden die zijn taak met het vertrouwen van alle betrokken partijen kan vervullen;

24. spreekt de hoop uit dat de kredieten in het kader van het MEDA-programma en van de andere voor het Palestijnse volk bestemde begrotingslijnen, met name die uit het MEDA-budget ter ondersteuning van de democratie, snel en doelmatig worden aangewend;

25. verzoekt de Raad op grond van artikel J3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie een gemeenschappelijk optreden vast te stellen dat de Europese Unie de mogelijkheid biedt de contacten met de Israëlische regering en met de regeringen van de andere landen van de regio te intensiveren en zodoende rechtstreeks invloed uit te oefenen op de ontwikkeling van het vredesproces aldaar, aangezien vrede in dat gebied voor Europa prioritair is;

26. is in dit verband van mening dat de Europese Unie haar betrekkingen met alle landen van deze regio duidelijk moet definiëren in het licht van hun politiek ten aanzien van het vredesproces, en dat het Parlement, overeenkomstig artikel J.7 van het EU-Verdrag, regelmatig op de hoogte moet worden gehouden van het beleid van de EU in deze regio;

27. verzoekt de EU alle landen van de regio alsook de Palestijnse Autoriteit te wijzen op het belang dat zij hecht aan de positieve verbintenis die zij hebben aangegaan ten aanzien van het vredesproces;

28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lid-staten van de Europese Unie, de regering en het parlement van Israël, de president en de Raad van de Palestijnse Autoriteit.