8. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 169/7 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 3 
2.1.1. In dit artikel wordt het tijdstip vastgelegd voor de 
boeking, dat wil zeggen voor de vaststelling van het bedrag 
aan rechten door de douane-autoriteiten. Lid,l en lid 3 
bevatten de regels en lid 2 behandelt een uitzondering, 
namelijk de navordering. 
2.1.2. Om het geheel logischer te maken, adviseert het 
Comité eerst de gevallen te noemen die regel zijn en pas 
daarna de uitzondering; lid 2 en lid 3 zouden dus moeten 
worden omgewisseld. 
2.1.3. Door die omwisseling zou tegelijkertijd duidelijk 
worden dat de boeking van een navordering niet alleen voor 
„de in lid 1 voorziene omstandigheden" geldt, maar eveneens 
voor de in lid 3 bedoelde gevallen. In de eerste zin van lid 2 
zouden dan na „lid 1" de woorden „en lid 3" moeten worden 
toegevoegd. maken; ook de datum van de boeking moet hem worden 
medegedeeld, aangezien die datum van doorslaggevend 
belang is voor de berekening van de betalingstermijn. Omdat 
de boeking een interne administratieve aangelegenheid van 
de douane-autoriteit is, komt de datum ervan ook niet 
vanzelf ter kennis van de belanghebbende als de boeking 
onmiddellijk dient te worden betekend. Het tijdstip van de 
eigenlijke boeking en het tijdstip van de betekening kunnen, 
wanneer bijvoorbeeld verschillende vrije dagen elkaar opvol­
gen, niet onaanzienlijk uiteen liggen, waardoor de termijn 
voor de betalingsplichtige wordt verkort. Laatstgenoemde 
kan in ieder geval moeilijk nagaan of de betekening onmid­
dellijk na de boeking is geschied en of de termijn juist 
berekend is. 
2.4. Artikel 12, lid 1, sub b) 
Het Comité adviseert, lid 1, sub b), te wijzigen. Het lijkt het 
Comité niet terecht de tot betaling gehouden persoon uitstel 
van betaling te weigeren wanneer een navordering door de 
douane-autoriteit te laat geboekt is (vgl. artikel 5, lid 2, van 
Verordening (EEG) nr. 1697/79. 
2.2. Artikel 4 
Het Comité stelt voor, het eerste zinsdeel in te korten door 
weglating van de woorden „leden 1, 2 en 3" en „voor de 
boeking". In artikel 3, waar het hier om gaat, worden niet 
nog andere termijnen genoemd en ook geen termijnen voor 
andere dan het genoemde doel vermeld. 
2.3. Artikels 
Volgens het Comité is het niet voldoende, aan de tot betaling 
gehouden persoon alleen het bedrag aan rechten bekend te 2.5. Artikel 16 
Het Comité raadt de Commissie aan, de formulering van dit 
artikel nog eens te bezien. De huidige formulering laat ruimte 
voor de veronderstelling dat de douane-autoriteit, ook als er 
sprake is van een zekerheid, toch nog verplicht is tegen de in 
gebreke blijvende betalingsplichtige persoon een uitwin-
ningsprocedure te beginnen. De douane-autoriteit zou daar­
door het recht hebben de vordering veilig te stellen door 
middel van het normale executierecht èn door middel van een 
zekerheid. Dit zou echter in strijd zijn met de bedoeling van 
de zekerheidstelling en indruisen tegen het verbod van 
dubbele inning van een bedrag aan rechten. 
Gedaan te Brussel, 24 april 1985. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een verordening van de Raad houdende vaststelling van de 
voorwaarden waaraan moet worden voldaan om in aanmerking te komen voor het regime dat door de 
Herziene Rijnvaart Akte wordt gereserveerd voor de vaartuigen die tot de Rijnvaart behoren (x) 
(85/C 160/04) 
De Raad heeft op 11 februari 1985 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 75 van het 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over vogengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor vervoer- en communicatie wezen, die met de voorbereiding van de desbetreffende 
werkzaamheden was belast, heeft haar op het rapport van de heer Fortuyn gebaseerde advies op 
17 april 1985 goedgekeurd. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 226e zitting van 24 en 25 april 1985 (vergadering 
van 24 april 1985) het volgende advies uitgebracht, dat met eenparigheid van stemmen is 
goedgekeurd: 
(!) PB nr. C 48 van 28. 2. 1983, blz. 4. 
Nr. C 169/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 8.7. 85 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Ten principale werd reeds in 1978 en 1979 door de 
Raad (met zijn besluiten van 19 december 1978 en 24 juli 
1979) ingestemd met een aanpassing van de Herziene 
Rijnvaart Akte van 1868, de zogenaamde Akte van Mann-
heim. Het is merkwaardig, dat het Economisch en Sociaal 
Comité over deze besluiten indertijd niet werd geraadpleegd, 
zulks te meer omdat deze besluiten waren gebaseerd op 
artikel 75 van het EEG-Verdrag, dat raadpleging van het 
ESC voorschrijft. 
1.2. Het Comité stemt echter wel in met de toen genomen 
besluiten, die het mogelijk maken de Akte van Mannheim 
zodanig aan te passen, dat de Rijnvaart bescherming wordt 
geboden tegen een mogelijk buitensporige concurrentie van 
vloten van derde landen, terwijl bovendien de belangen van 
onderdanen van Lid-Staten van de Europese Gemeenschap in 
genen dele worden getroffen en de vrije vaart op de Rijn van 
vaartuigen, die een reële band hebben met één van de 
Lid-Staten, volledig blijft gewaarborgd. 
1.3. De Rijnvaart wordt goeddeels verricht door onder­
nemingen gevestigd in de Rijnoeverstaten. Het is weinig 
waarschijnlijk, dat ondernemingen gevestigd in andere 
Lid-Staten op grotere schaal dan in het verleden scheep­
vaartactiviteiten op de Rijn zullen gaan uitoefenen. Toch 
dienen echter de beginselen van het vrije verkeer van 
personen, goederen, diensten en kapitaal in de Gemeenschap 
te worden gewaarborgd en mag het tot stand brengen van een 
gemeenschappelijk vervoerbeleid niet worden belemmerd. 
Wat de Rijnvaart betreft, is daartoe een harmonisch samen­
spel vereist tussen het internationaal statuut van de Rijnvaart 
en de Centrale Commissie voor de Rijnvaart (CCR) enerzijds 
en de Europese Gemeenschap en zijn instellingen ander­
zijds. 
1.4. Uitgaande van het vereiste van een harmonisch 
samenspel tussen beide internationale kaders, stemt het 
Comité ermee in, dat bij EEG-verordening, die bepalingen 
worden vastgesteld, die ertoe leiden, dat het Toepassings­
reglement van de CCR waarin wordt voorgeschreven hoe en 
op welke voorwaarden - waaronder met name het bestaan 
van een reële band met één der Verdrag-Staten of Lid-Staten 
- de verklaring, dat een schip tot de Rijnvaart behoort mag 
worden afgegeven, in alle Lid-Staten van kracht wordt. 
1.5. Ook met de uitwerking van de belangrijke voorwaar­
de, dat een „reële band" moet bestaan tussen schip en de 
verklaringafgevende Lid-Staat, en de daartoe voorziene 
voorschriften kan het Comité instemmen. Wel moet hierbij 
worden aangetekend, dat het in de praktijk noodzakelijk zal 
zijn nauwkeurig erop toe te zien dat de voorschriften ter zake 
niet worden ontdoken. 
1.6. Naar de mening van het Comité is het beter en tevens 
eenvoudiger, met het doel ieder mogelijk misverstand uit te 
sluiten, de letterlijke tekst van het Toepassingsreglement van 
de CCR in zijn geheel door middel van een bijlage in de 
Verordening op te nemen en daaraan slechts die bepalingen toe te voegen, die nodig zijn om de communicatie tussen de 
CCR en de Lid-Staten van de Europese Gemeenschap, die 
geen directe band hebben met de CCR, te vergemakkelijken, 
alsmede die bepalingen, die nodig zijn om maatregelen ter 
uitvoering van de toepassingsvoorschriften van de CCR in 
Gemeenschapsrecht om te zetten. 
In dit verband wordt opgemerkt, dat in artikel 1 van het 
Toepassingsreglement van de CCR reeds is bepaald, dat de 
term „Verdragsluitende Staat" steeds mede omvat elk van de 
hiermede gelijkgestelde Staten, derhalve die Lid-Staten, van 
de Europese Gemeenschap, die niet tevens Verdragsluitende 
Staat zijn. 
1.7. Als de door de Commissie in haar voorstel gekozen 
methode wordt gehandhaafd, is het van het grootste belang, 
dat de bepalingen van de EEG-verordening en die van het 
Toepassingsreglement van de CCR geheel aan elkaar gelijk 
zijn, ten einde eventuele interpretatieverschillen zoveel moge­
lijk te voorkomen. 
1.8. Met het voorbehoud vermeld in punt 1.6 en punt 1.7 
en onder verwijzing naar de bijzondere opmerkingen kan het 
Comité met het voorstel van een verordening instemmen. 
2. Bijzondere opmerkingen 
Het Comité is van mening dat de tekst van de verordening 
zoals deze door de Commissie is voorgesteld in ieder geval 
zou moeten worden aangevuld of gewijzigd als hieronder 
vermeld. 
2.1. Derde overweging 
Deze dient te worden aangevuld conform paragraaf 1 van het 
protocol van ondertekening met het noemen van de moge­
lijkheid van het intrekken van de verklaring, indien deze zijn 
geldigheid heeft verloren. 
2.2. Vierde, vijfde en zevende overweging 
In deze overwegingen dient het woord „Toepassingsvoor­
schriften" vervangen te worden door „Toepassingsregle­
ment", zulks in overeenstemming met de door de CCR 
gebruikte terminologie. 
2.3. Vijfde overweging 
Hierin dient de noodzaak van een harmonisch samenspel 
tussen de beide internationale rechtskaders tot uitdrukking te 
worden gebracht. 
2.4. Zevende overweging 
In deze overweging dient na het woord „Commissie" te 
worden toegevoegd, „in overleg met de CCR,". 
2.5. Artikel 2, lid 1 
Aan dit lid dient te worden toegevoegd na het woord 
verklaring „waardoor wordt bewezen dat het vaartuig tot de 
Rijnvaart behoort". Zulks conform artikel 2, lid 1, van het 
Toepassingsreglement van de CCR. 
8. 7. 85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 169/9 
2.6. Artikel 2, lid 4, 2e alinea 2.7. Artikel 3, lid 4, 2e alinea 
Deze alinea dient te worden gewijzigd. In de beide hier­
genoemde gevallen dient de Commissie zorg te dragen voor 
kennisgeving aan de andere Lid-Staten. In deze alinea dient na het woord „Rijnvaartakte" te worden 
toegevoegd, „en in overeenstemming met de CCR,". 
Gedaan te Brussel, 24 april 1985. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
G. MUHR 
Advies inzake het voorstel voor een verordening van de Raad houdende derde wijziging van 
Verordening (EEG) nr. 1430/79 betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in- of van 
uitvoerrechten (') 
(85/C 169/05) 
De Raad heeft op 22 januari 1985 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van 
Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch en Sociaal 
Comité om advies te vragen over bovengenoemd voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en dienstverlening, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 10 april 1985 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Broicher. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 226e zitting van 24 en 25 april 1985 (vergadering 
van 24 april 1985) het volgende advies uitgebracht, dat met overgrote meerderheid van stemmen bij 
twee onthoudingen is goedgekeurd: 
1. Het Comité stemt in met het voorstel van de Commissie 
betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in- of uit­
voerrechten ook wanneer de procedurevoorschriften door de 
betrokkenen niet zijn nageleefd. 
2. Door het opnemen van nieuwe artikelen in de basis­
verordening wordt tevens de beslissingsbevoegdheid over de 
terugbetaling of kwijtschelding van rechten, die tot nog toe 
bij de Commissie lag, bij de Lid-Staten gelegd. 
2.1. Een dergelij ke vorm van decentralisatie is zinvol; het 
besluitvormingsproces wordt erdoor versneld en dat komt 
het bestuursapparaat en het bedrijfsleven ten goede. 
3. Ook het Comité is van mening dat het recht op 
terugbetaling of kwijtschelding moet komen te vervallen 
indien de aangever met betrekking tot het niet-naleven van de 
procedurevoorschriften grove nalatigheid of poging tot 
bedrog kan worden verweten. Het wijst evenwel op een 
onnauwkeurigheid in de Duitse versie van het Commissiedo­
cument, waardoor ook iedere kleine nalatigheid al tot 
uitsluiting van de terugbetaling of kwijtschelding leidt. vermindering van de terug te betalen of kwijt te schelden 
rechten met 10 %, met een maximum van 1 000 Ecu. Een 
dergelijke maatregel is niet gerechtvaardigd en zou boven­
dien aanleiding geven tot rechtsongelijkheid in vergelijkbare 
situaties. 
4.1. Aangezien het de taak van de aangever is, het bewijs 
te leveren dat aan de voorwaarden voor terugbetaling of 
kwijtschelding is voldaan, kan de controle van de doua­
ne-autoriteit ertoe worden beperkt vast te stellen of het 
bewijs al dan niet toereikend is. De douane-autoriteit hoeft 
zelf niets te onderzoeken. Men kan bijgevolg niet stellen dat 
het bij de vermindering om kosten voor extra administratief 
werk gaat. 
Daar de vermindering volgens de Commissie „het karakter 
van eigen middelen van de Gemeenschappen behoudt", mag 
naar de mening van het Comité bovendien geen heffing 
worden toegepast voor werk dat niet door de Gemeenschap, 
maar door de Lid-Staten wordt verricht. Het zou logisch zijn, 
de geïnde administratiekosten aan de Lid-Staten door te 
betalen, zoals ook in andere gevallen gebeurt. 
4. Het Comité adviseert, van de aan de basisverordening 
toe te voegen nieuwe artikelen 4 bis, 6 bis en 11 bis steeds het 
derde lid weg te laten. Hierin is nl. telkens sprake van een 
(») PB nr. C 22 van 24. 1. 1985, blz. 10. 4.2. Ook kan de vermindering niet als „lesgeld" worden 
gepresenteerd „om de procedurevoorschriften in acht te doen 
nemen". Wil de Commissie voorkomen dat de voorgestelde 
vermindering als een willekeurig genomen maatregel wordt 
beschouwd, dan dient zij ook met boetes te gaan dreigen in