[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |

Brussel, 13.6.2006

COM(2006) 289 definitief

VERSLAG VAN DE COMMISSIE

„DE WETGEVING VERBETEREN 2005” overeenkomstig artikel 9 van het Protocol betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid (13de verslag) {SEC(2006)737}

VERSLAG VAN DE COMMISSIE

„DE WETGEVING VERBETEREN 2005” overeenkomstig artikel 9 van het Protocol betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid (13de verslag)

Dit verslag is het dertiende jaarlijkse verslag over de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. Het heeft tevens betrekking op de vooruitgang in de verbetering van de regelgeving in de Europese Unie[1].

1. BETERE REGELGEVING

De verbetering van de regelgeving is van cruciaal belang, zowel om het concurrentievermogen, de groei en de werkgelegenheid te vergroten, als om duurzame ontwikkeling te bevorderen en de Europese burgers een betere levenskwaliteit te garanderen. Deze verbetering vergt gezamenlijke inspanningen van het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de lidstaten.

De voornaamste doelstellingen en acties voor betere regelgeving van de instellingen van de EU zijn in twee documenten opgenomen: het actieplan van de Commissie voor betere regelgeving, dat in maart 2005 is herzien[2], en het interinstitutioneel akkoord „Beter wetgeven”, gesloten tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie in december 2003[3].

In 2005 is de interesse voor de verbetering van de kwaliteit van de regelgeving blijven groeien. In verschillende fora zijn diverse initiatieven gelanceerd, wat erop wijst dat er aan de kwestie veel belang wordt gehecht.

1.1. Door de Commissie ondernomen acties

In 2005 heeft de nieuwe Commissie zich het bewerkstelligen van een sterkere en duurzame groei en het creëren van meer en betere banen als hoofddoel gesteld. Bij het aankondigen van een nieuwe start voor de Lissabon-strategie[4] heeft zij de nadruk gelegd op een aantal belangrijke maatregelen: het geven van regelgevende impulsen aan bedrijven, het drukken van onnodige kosten en het wegnemen van regelgevende belemmeringen voor aanpassing en innovatie. Deze punten zijn grondiger aan bod gekomen in de mededeling van maart 2005 „Betere regelgeving met het oog op economische groei en meer banen in de Europese Unie”[5].

Sedertdien heeft de Commissie overeenkomstig haar herziene actieplan van maart 2005:

- herziene richtsnoeren voor effectbeoordeling aangenomen[6];

- een mededeling aangenomen over een gemeenschappelijke EU-methode voor het bepalen van uit wetgeving voortvloeiende administratieve lasten[7];

- een mededeling aangenomen over het resultaat van de screening van wetgevingsvoorstellen die bij de wetgever hangende zijn[8];

- een mededeling aangenomen over een strategie voor de vereenvoudiging van de regelgeving[9];

- een werkgroep van nationale regelgevingsdeskundigen van hoog niveau opgericht[10].

Raadpleging van de belanghebbenden

In 2005 is het aantal raadplegingen aanzienlijk toegenomen, met 187 niet-wetgevende mededelingen (28 meer dan in 2004) en 106 raadplegingen op internet (11 meer) via de portaalsite „Uw stem in Europa”. Globaal genomen werden de minimumnormen voor openbare raadplegingen goed in acht genomen[11]. De ervaring leert dat 1) het verstrekken van algemene feedback over de wijze waarop bij een voorstel met de opmerkingen rekening werd gehouden of over de redenen waarom dit niet gebeurde, en 2) het systematisch publiceren van de ontvangen opmerkingen nog verder kunnen worden verbeterd.

Effectbeoordeling

In 2005 heeft de Commissie haar methode voor de beoordeling van de mogelijke effecten van haar voorstellen verder verfijnd[12], en het aantal[13] en de kwaliteit[14] van de eigenlijke effectbeoordelingen van haar belangrijkste initiatieven verhoogd. Er moet zeker voor worden gezorgd dat alternatieve beleidsopties reeds in een vroege fase van de beleidsvormingscyclus grondig worden onderzocht, als onderdeel van een versterkt kader voor kwaliteitsondersteuning en -controle.

Bijeenbrengen en benutten van deskundigheid

In 2005 is het SINAPSE e-netwerk (Scientific INformAtion for Policy Support in Europe) operationeel geworden, een nieuwe en krachtige interface tussen deskundigen en beleidsmakers van de EU[15]. In 2005 hebben zich meer dan 300 Europese en internationale wetenschappelijke organisaties geregistreerd. Dit instrument zal ertoe bijdragen dat de kwaliteit, openheid en doelmatigheid bij het bijeenbrengen van deskundigheid verder vooruitgaan overeenkomstig de beginselen en normen die de Commissie heeft vastgesteld in haar mededeling van 2002 over het bijeenbrengen en benutten van adviezen van externe deskundigen[16].

Gevolg gevend aan de door voorzitter Barroso in juli 2004 voor het Europees Parlement aangegane verbintenissen heeft de Commissie grote stappen gezet voor de verbetering van de transparantie van haar deskundigengroepen. Sedert oktober 2005 kunnen het Parlement en het grote publiek met name in een register standaardinformatie vinden over de ongeveer 1 200 deskundigengroepen die de Commissie adviseren[17].

Modernisering en vereenvoudiging van het acquis

In oktober 2005 is de Commissie een nieuwe fase ingegaan van haar strategie voor de vereenvoudiging van de bestaande wetgeving[18], waarin het eerste uitgebreide vereenvoudigingsprogramma, dat in februari 2003 werd gelanceerd, wordt voortgezet en versterkt[19]. Op basis van de input van de lidstaten[20] en belanghebbenden[21] stelt de nieuwe strategie een driejarig lopend programma voor dat op gezette tijden zal worden aangepast. Het aantal door de Commissie ingediende vereenvoudigingsvoorstellen zal aanzienlijk toenemen: het programma voorziet in de intrekking, codificatie, herschikking of wijziging van 222 besluiten (met aanzienlijke weerslag op meer dan 1 400 aanverwante besluiten).

Raming van administratieve lasten

In 2005 heeft de Commissie een methode voor de raming van de uit EU-wetgeving voortvloeiende administratieve lasten getest, gevalideerd en voorgesteld[22]. Haar conclusie luidde voorts dat een gemeenschappelijke aanpak op EU-niveau haalbaar is en een duidelijke toegevoegde waarde zou bieden.

De Commissie heeft aangekondigd dat de EU-methode in haar richtsnoeren voor effectbeoordeling en voor evaluatie zou worden opgenomen[23]. Zij is nagegaan of de gemeenschappelijke EU-methode zou kunnen worden gebruikt voor de beoordeling van de cumulatieve administratieve lasten op sectoraal niveau[24]. Zij kondigde ook haar voornemen aan de methode verder te verfijnen met de hulp van de werkgroep van nationale regelgevingsdeskundigen van hoog niveau.

Keuze van instrumenten

In haar herziene actieplan van 2005 heeft de Commissie benadrukt dat er meer aandacht moet worden besteed aan de keuze van de instrumenten die worden ingezet om de doelstellingen van het Verdrag te bereiken en het beleid van de EU ten uitvoer te leggen. Beleidsmakers zouden er altijd naar moeten streven zoveel mogelijk wetgevende en niet-wetgevende opties te onderzoeken die tot het bereiken van deze doelstellingen zouden kunnen leiden. Om het bewustzijn te verhogen en bij te dragen tot een gunstiger klimaat voor het gebruik van alternatieve regelgevende instrumenten, is de Commissie gestart met een inventaris van de bestaande gevallen van zelfregulering en coregulering van de EU. Het Europees Economisch en Sociaal Comité en de Commissie hebben onderzocht hoe operationele kennis over zelf- en coregulering van de EU kan worden bijeengebracht, hoe informatie kan worden uitgewisseld en goede praktijken kunnen worden geïdentificeerd. Zij hebben besloten in 2006 een nieuwe databank in te stellen.

Ofschoon de nadruk wordt gelegd op het potentieel van regelgevende alternatieven, wordt in de aanpak van de Commissie ook erkend dat in veel gevallen een verordening de eenvoudigste manier blijft om de doelstellingen van de EU te bereiken. Dit werd bijvoorbeeld onderstreept door de Waarnemingspost voor de interne markt van het Europees Economisch en Sociaal Comité.

Monitoring van de toepassing van de communautaire wetgeving

De primaire verantwoordelijkheid voor de toepassing van de communautaire wetgeving ligt bij de nationale overheidsdiensten (en rechtbanken) van de lidstaten. De Commissie heeft de taak ervoor te zorgen dat de communautaire wetgeving snel en juist wordt omgezet en toegepast.

De vooruitgang in de monitoring van de omzetting en conformiteitscontrole hangt vooral af van de beschikbaarheid van standaardconcordantietabellen[25], het systematisch gebruik van elektronische kennisgeving van de omgezette maatregelen, vroege identificatie van mogelijke problemen en technische bijstand, en van het versturen van herinneringsbrieven. In 2005 waren de nieuwe lidstaten volledig geïntegreerd in het regelmatige monitoringsysteem. De nieuwe lidstaten presteren relatief goed op het vlak van de kennisgeving van nationale maatregelen waarbij richtlijnen worden omgezet. De vooruitgang op het gebied van de concordantietabellen was beperkter. In haar voorstellen voor richtlijnen heeft de Commissie systematisch een bepaling opgenomen waarbij de lidstaten verplicht worden voor dergelijke tabellen te zorgen, doch de Raad heeft deze bepaling niet altijd aangenomen.

Het beheer van klachten en inbreuken, een andere belangrijke factor om te zorgen voor een juiste toepassing van de EU-wetgeving, is op verschillende niveaus verbeterd. Ook het gebruik van minder formele maatregelen is in 2005 toegenomen.

Screening en intrekking van hangende voorstellen

Het herziene actieplan van 2005 voorzag in een onderzoek van de hangende wetgevingsvoorstellen op hun algemene relevantie en hun effect op het concurrentievermogen[26]. Alle hangende voorstellen die vóór 1 januari 2004 aan de wetgever waren overgemaakt, werden onderzocht (183 voorstellen). Dit initiatief was een innovatie, aangezien het verder ging dan een technische aangelegenheid (met name de regelmatige intrekking van voorstellen die niet langer actueel zijn).

In september 2005 heeft de Commissie haar voornemen aangekondigd 68 voorstellen in te trekken[27]. Deze voorstellen bleken niet met de Lissabon-doelstellingen en/of de beginselen van betere regelgeving te stroken, hadden maar weinig kans om te worden aangenomen of waren om objectieve redenen achterhaald. Nadat het Parlement en de Raad de tijd hadden gekregen om hun standpunt dienaangaande kenbaar te maken, heeft de Commissie, na hun opmerkingen te hebben onderzocht, haar voorstellen formeel ingetrokken door in 2006 een lijst in het Publicatieblad bekend te maken.

1.2. Acties ondernomen door het Europees Parlement, de Raad, het Comité van de Regio’s en het Europees Economisch en Sociaal Comité

In 2005 is het Europees Parlement beginnen te werken aan verschillende verslagen over diverse aspecten van betere regelgeving en de meeste daarvan moeten in 2006 worden aangenomen. Ook de Raad en zijn Voorzitterschap wensten de aandacht voor betere regelgeving gaande te houden[28]. Het Comité van de Regio’s en het Europees Economisch en Sociaal Comité namen ook actief deel aan het debat over betere regelgeving.

Er hebben zich veelbelovende ontwikkelingen voorgedaan op het gebied van effectbeoordeling. Het Europees Parlement heeft zijn eerste effectbeoordeling van wijzigingen aan een voorstel van de Commissie uitgevoerd, net als de Raad, in de vorm van een proefproject. De uitdaging bestaat er nu in van een testfase over te gaan op een meer uitgebreide toepassing. Een opmerkelijke ontwikkeling was het sluiten, in november 2005, van een interinstitutionele „gemeenschappelijke aanpak van effectbeoordeling”, waarin enkele „verkeersregels” voor effectbeoordeling in de loop van het wetgevingsproces zijn vastgelegd. De „gemeenschappelijke aanpak” kan worden beschouwd als een eerste stap in het uitwerken van een gemeenschappelijke methode voor effectbeoordeling, zoals bepaald in het interinstitutioneel akkoord „Beter wetgeven”.

De andere instellingen moeten meer doen. De Commissie zou bijvoorbeeld graag zien dat de lidstaten zich verbinden tot het beoordelen van het effect van de voorstellen die zij indienen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken (de zogenaamde derde pijler). Op dit gebied delen de Commissie en de lidstaten het initiatiefrecht. Terwijl de Commissie het effect van haar voorstellen over de derde pijler beoordeelt, doen de lidstaten dit niet. In veel gevallen is er bij hun voorstellen evenmin een eigenlijke toelichting gevoegd.

Een welkome ontwikkeling in verband met de uit EU-wetgeving voortvloeiende administratieve lasten is de duidelijke verbintenis van de ministers in de Raad om op verzoek en op een evenredige manier de informatie te verstrekken die nodig is voor de beoordeling van deze lasten[29]. De Raad is echter niet ingegaan op het verzoek van de Europese Raad van maart 2005 om een akkoord te sluiten met de Commissie over een gemeenschappelijke methode[30].

Daarentegen was de tenuitvoerlegging van de bepalingen van het interinstitutioneel akkoord in verband met vereenvoudiging en coördinatie van de wetgevingsprogrammering nogal beperkt. Noch het Parlement, noch de Raad wijzigde zijn werkmethoden voor de aanneming van vereenvoudigingsvoorstellen[31]. Aangezien dit een belangrijke factor is voor het succes van om het even welk vereenvoudigingsprogramma, hoopt de Commissie dat de wetgever onverwijld voortgang zal maken met de vereenvoudigingsvoorstellen. Betere coördinatie van de jaarlijkse wetgevingsprogrammering van de drie instellingen bleek moeilijk vanwege de weigerachtige houding van de Raad.

1.3. Acties ondernomen door de lidstaten

De lasten van de regelgeving voor de Europese marktdeelnemers zijn hoofdzakelijk te wijten aan nationale wetgeving, gelet op haar relatieve belang ten opzichte van de EU-wetgeving. De lidstaten spelen derhalve een cruciale rol in de verbetering van de regelgeving, aangezien zij verantwoordelijk zijn voor de toepassing en, in het geval van richtlijnen, de omzetting van EU-wetgeving op nationaal niveau. Succes op het gebied van betere regelgeving hangt derhalve in grote mate af van hen.

De Commissie heeft voorgesteld dat betere regelgeving wordt opgenomen in de nationale Lissabon-programma’s en heeft aanbevolen dat de lidstaten verslag uitbrengen over hun huidige activiteiten en de acties die zij van plan zijn te ondernemen. Deze dimensie is aan bod gekomen in het jaarlijkse voortgangsverslag in verband met groei en werkgelegenheid van de Commissie van januari 2006.

De Commissie roept in het bijzonder de lidstaten zonder strategie voor betere regelgeving op tot het beoordelen van het effect van voorgestelde wetgeving, het systematisch raadplegen van belanghebbenden, het opstellen van een programma voor vereenvoudiging van de wetgeving en het ontwikkelen van een methode voor de raming van de administratieve lasten.

2. TOEPASSING VAN DE BEGINSELEN VAN SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

De Commissie heeft bijzondere inspanningen geleverd om uit te leggen op welke wijze de door haar voorgestelde maatregelen beide beginselen eerbiedigen. De invoering van een nieuw systeem voor het opstellen van de toelichting die elk wetgevingsvoorstel vergezelt, heeft geleid tot een meer gedetailleerde en systematische motivering van de noodzaak van actie van de EU.

Het Europees Parlement en de Raad hebben relatief weinig amendementen aangebracht die uitdrukkelijk betrekking hebben op de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. De consensuele uitlegging van deze beginselen is niet verrassend, aangezien het aantal raadplegingen een recordniveau heeft bereikt[32], doch ook aangezien een zeer groot deel van de voorstellen van de Commissie in feite een reactie waren op verzoeken van de Europese Raad, de Raad en het Europees Parlement. In enkele gevallen waren er meningsverschillen[33], doch in bijna alle gevallen konden de drie instellingen uiteindelijk tot een gemeenschappelijke uitlegging komen van de beginselen van subsdiariteit en evenredigheid.

Wat het Comité van de Regio’s betreft: de grote meerderheid van zijn adviezen hielden geen kritiek in op de voorstellen van de Commissie op grond van het subsidiariteitsbeginsel. In een geval heeft het Comité geconcludeerd dat het voorstel dat beginsel niet volledig naleefde[34]. De Commissie heeft daarna besloten dat voorstel in te trekken.

Van zijn kant heeft COSAC[35] een proefproject georganiseerd om het mechanisme voor vroegtijdige waarschuwing in verband met het subsidiariteitsbeginsel, waarin het Grondwettelijk Verdrag voorziet, uit te proberen op een reeks voorstellen die de Commissie in 2004 heeft ingediend. Twintig nationale parlementen waren van oordeel dat de Commissie haar voorstellen niet voldoende motiveerde in verband met het subsidiariteitsbeginsel. Veertien concludeerden dat ten minste één aspect van het pakket het subsidiariteitsbeginsel niet naleefde. Het Europees Parlement deelde sommige van deze kritieken. Sommige opmerkingen werden echter gemotiveerd met argumenten die geen verband houden met het subsidiariteitsbeginsel. Dit toont aan dat er moet worden gewerkt aan een gemeenschappelijke uitlegging van het subsidiariteitsbeginsel en dat de Commissie hernieuwde inspanningen moet leveren om haar voorstellen expliciet en in detail te motiveren wat het subsidiariteitsbeginsel betreft.

In 2005 kwam het subsidiariteitsbeginsel bij gerechtelijke controle achteraf aan bod in vier arresten en beschikkingen van het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen. In geen enkele uitspraak werd geconcludeerd dat het subsidiariteitsbeginsel niet was nageleefd. Ook het evenredigheidsbeginsel werd in verschillende arresten geanalyseerd en het Europees Hof van Justitie moest concluderen dat bepaalde verplichtingen niet nodig waren om de doelstellingen van een betwiste richtlijn te bereiken.

Ten slotte werden toekomstige institutionele regelingen voor monitoring en controle van de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel besproken in het kader van de „periode voor reflectie, verduidelijking en discussie” waarom de Europese Raad op 16 juni 2005 had gevraagd, na de negatieve resultaten van het Franse en het Nederlandse referendum over het Grondwettelijk Verdrag. In november 2005 hebben het Voorzitterschap van de Raad en Nederland samen een conferentie georganiseerd met als titel „Het delen van de macht in Europa”, met als hoofdthema het vinden van manieren om de monitoring en controle van de naleving van het subsidiariteitsbeginsel te verbeteren. Het debat was toegespitst op de bijdrage die de nationale parlementen kunnen leveren op basis van de bestaande Verdragen en Protocollen. In april 2006 zal het Voorzitterschap van een Raad een follow-upconferentie organiseren.

[1] In december 1992 heeft de Europese Raad van Edinburgh besloten dat de Commissie verplicht is om jaarlijks aan de Europese Raad en het Europees Parlement verslag uit te brengen over de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. Deze verplichting werd opgenomen in een Protocol bij het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap in het kader van de wijzigingen van het Verdrag van Amsterdam in 1997. Sedert 1995 heeft dit verslag eveneens betrekking op de acties voor de verbetering van de kwaliteit en de toegankelijkheid van de wetgeving (voor het vorige verslag, zie COM(2005) 98). Sommige factoren die bijdragen tot de verbetering van de regelgeving komen grondiger aan bod in het derde verslag over Europese governance (2004-2005) (http://www.europa.eu.int/comm/governance/index_fr.htm).

[2] „Betere regelgeving met het oog op economische groei en meer banen in de Europese Unie”, COM(2005) 97 van maart 2005, hierna „het actieplan” genoemd. Deze mededeling moderniseert en vervolledigt het actieplan van 2002, met als titel „Vereenvoudiging en verbetering van de regelgeving” (COM(2002) 278 van 5 juni 2002). Het actieplan vormt het vervolg op het witboek over Europese governance (COM(2001) 727 van 25 juni 2001).

[3] PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

[4] COM(2005) 24.

[5] COM(2005) 97.

[6] SEC(2005) 791. http://www.europa.eu.int/comm/secretariat_general/impact/docs_en.htm.

[7] COM(2005) 518.

[8] COM(2005) 462.

[9] COM(2005) 535.

[10] De twee bijeenkomsten (in november en december) waren in hoofdzaak gewijd aan betere regelgeving in de nationale Lissabon-programma’s. De opdracht van de groep bestaat erin de Commissie te adviseren over aangelegenheden in verband met betere regelgeving in het algemeen, maar ook een doeltreffende schakel te zijn tussen de Commissie en de overheidsinstanties die bevoegd zijn voor de ontwikkeling van betere regelgeving op het niveau van de EU en de lidstaten.

[11] Deze normen zijn in 2003 ingevoerd (COM(2002) 704 van 11 december 2002).

[12] De interne richtsnoeren voor effectbeoordeling van de Commissie zijn in juni 2005 herzien. Omdat zij beter leesbaar zijn en het analytische kader van economische, milieu- en sociale effecten versterken, konden zij op veel bijval rekenen.

[13] In 2005 zijn 77 effectbeoordelingen voltooid, tegenover 29 in 2004.

[14] De onafhankelijke evaluatie, die in 2006 zal worden uitgevoerd, zal zorgen voor meer specifieke gegevens over de globale kwaliteit van de effectbeoordelingen van de Commissie en de evolutie daarvan.

[15] http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regexp/index.cfm?lang=EN.

[16] COM(2002) 713 van 11 december 2002.

[17] Toegang tot het register: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regexp/index.cfm?lang=EN.

[18] COM(2005) 535.

[19] COM(2003) 71.

[20] Met inbegrip van de prioriteiten voor vereenvoudiging die de Raad in november 2004 heeft vastgesteld.

[21] Op 1 juni 2005 heeft de Commissie een openbare raadpleging op internet gelanceerd: „Tien minuten om het ondernemersklimaat in de EU te verbeteren”(http://europa.eu.int/yourvoice/forms/dispatch?form=418&lang=EN).

[22] Mededeling over een gemeenschappelijke EU-methode voor het bepalen van uit wetgeving voortvloeiende administratieve lasten (COM(2005) 518, vergezeld van een werkdocument van de Commissie SEC(2005) 1329, met als titel „ Outline of the proposed EU common methodology and report on the pilot phase (April-September 2005)” ) (uiteenzetting van de voorgestelde gemeenschappelijke EU-methode en verslag van het proefproject (april-september 2005)).

[23] In dit verband merkte de Commissie op dat de implementatie en het gebruik ervan in de praktijk zouden gebeurden „a) met inachtneming van het beginsel van evenredige analyse, waarbij de Commissie verantwoordelijk blijft voor het beoordelen van de kosten van haar voorstellen, b) afhankelijk van de beschikbaarheid van voldoende, betrouwbare en representatieve gegevens, die compatibel zijn met de gemeenschappelijke EU-methode, en c) afhankelijk van de beschikbaarheid van toereikende personele en financiële middelen”.

[24] In het jaarlijkse voortgangsverslag van de Lissabon-strategie, aangenomen in januari 2006, heeft de Commissie dit bevestigd door de uitvoering aan te kondigen van „een grootschalige meting van de administratieve kosten als gevolg van communautaire regelgeving of de manier waarop de regels zijn geïmplementeerd, waarbij in het bijzonder aandacht zal worden besteed aan het MKB” (COM(2006) 30 van 25 januari 2006).

[25] Concordantietabellen geven aan welke nationale maatregel welke bepaling van de richtlijn omzet.

[26] COM(2005) 97.

[27] COM(2005) 462.

[28] In november 2005 hebben het Britse, het Oostenrijkse en het Finse Voorzitterschap een discussienota ingediend, met als titel „Advancing Better Regulation in Europe” (betere regelgeving in Europa) (document 15140/05 van de Raad van 29 november 2005).

[29] Beperking van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven, conclusies van de Raad Economische en Financiële zaken van 8 november 2005 (document 13678/05 van de Raad van 8 november 2005).

[30] Conclusies van de Europese Raad van 22 en 23 maart 2005.

[31] De uiterste termijn was zes maanden na de inwerkingtreding van het akkoord, dat wil zeggen eind juni 2004.

[32] Zie bijlage 2 van bijgaand werkdocument van de Commissie.

[33] Zie punt 3.2 van bijgaand werkdocument van de Commissie.

[34] Zie punt 3.3.1 van bijgaand werkdocument van de Commissie.

[35] Conferentie van de commissies voor communautaire en Europese aangelegenheden van de parlementen van de Europese Unie.