ARCHIVES HISTORIQUES 
DE LA COMMISSION 
 
 
 
COLLECTION RELIEE DES 
DOCUMENTS "COM" 
 
 
 
 
COM (85) 0 19 
 
 
 
Vol. 1985/00 08 
  
 
Disclaimer  
Conformém ent au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983 
concernant l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique 
européenne et de la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983, 
p. 1), tel que modifié par le règlement (CE, Euratom) n° 1700/2003 du 22 septembre 2003 
(JO L 243 du 27.9.2003, p. 1), ce dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents 
classifiés présents dans ce dossier ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit 
règlem ent. 
In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983 
concerning the openi ng to the public of the historical archives of the European Econom ic 
Community and the European Atomic Energy Communit y (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as 
amended by Regulation (EC, Euratom) No 1700/2003 of 22 September 2003 (OJ L 243, 
27.9.2003, p. 1), this f ile is open to the public. Where necessary, classified documents in this 
file have been declassified in conformity with Article 5 of the aforementioned regulation.  
In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom  1. 
Februar 198 3 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen  
Wirtschaftsgemeinschaft und der Europäischen Atomgem einschaft (ABI. L 43 vom  15.2.1983,  
S. 1), geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1700/2003 vom 22. Septem ber 2003  
(ABI. L 243 vom 27 .9.2003, S. 1), ist diese Datei der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit  
erforderlich, wurden die Verschlusssachen in dieser Datei in Übereinstimmung mit Artikel 5  
der genannten Verordnung freigegeben.  
C O M M IS S IE  V A N  DE E U R O P E S E  G E M E E N S C H A P P E N
COM(85) 19 def 
Brussel, 7 februari 1985
Technische harmonisatie en normalisatie :  een nieuwe aanpak
(Mededeling van de Commissie aan de Raad en aan het Europese
Parlement)
COM(85) 19 def

- 1 -
SAMENVATTING E NCONCLUSIES
I.  Voorlegging van de aanpak :  gronden en criteria
De voorlegging van deze nieuwe aanpak is het resultaat van overwe­
gingen waarbij is uitgegaan van de constatering dat de technische 
harmonisatiewerkzaamheden in Gemeenschap, om de doelstelling van de 
volledige verwezenlijking van de interne markt te kunnen bereiken, 
dringend op het punt van methodiek en procedures moeten worden
Zij sluit aan op enige door het Europese Parlement in zijn resolutie 
van 16.10.1980 aangegeven richtsnoeren en stemt overeen met die, welke 
door de Raad op zijn zitting van 16 juli 1984 zijn afgebakend.
II.  Schema voor een richtlijn betreffende de aanpassing van de wetgevingen 
der Lid-Staten tot opheffing van de technische handelsbelemmeringen 
volgens de methode van "verwijzing naar de normen"
In dit schema van een richtlijn betreffende de aanpassing van de 
wetgevingen der Lid-Staten wordt een algemene benadering ontwikkeld 
die de Commissie zou willen toepassen aan de hand van de wettelijke 
behoeften voor sectoren of categorieën produkten, en van bepaalde 
typen gevaren, door uitwerking van voorstellen voor richtlijnen op 
basis van artikel 100 van het EEG-Verdrag.
Het schema beoogt geen uitgewerkte rechtstekst te zijn, doch wil be­
knopt de inhoud van een model-richtlijn aangeven, waarop de Commissie 
vervolgens haar concrete voorstellen kan baseren. Om deze reden be­
staat de tekst van dit voorstel uit een uiteenzetting van de inhoud 
van de richtlijn en een puntsgewijze toelichting.herzien.

-  2 -
III. Prioritaire sectoren of terreinen waarop met de toepassing moet worden 
begonnen
Bij de analyse van deze sectoren of terreinen wordt uitgegaan van de 
na meer dan 15 jaar werkzaamheid op het gebied van de technische han­
delsbelemmeringen verkregen ervaring. Bij de keuze van de prioritaire 
onderwerpen wordt zowel rekening gehouden met de noodzaak een ernstige 
achterstand in te halen als met de wenselijkheid gunstig lijkende om­
standigheden te benutten. Zoals uit het woord prioritait blijkt, 
betekent de keuze van deze terreinen niet de uitsluiting van andere 
terreinen of sectoren waarop de aanpak in de toekomst zal kunnen 
worden toegepast.
IV. Conclusies
De Commissie is voornemens onverwijld met de werkzaamheid ter concre­
tisering van deze nieuwe aanpak te beginnen, die het de Gemeenschap 
mogelijk moet maken vooruitgang te boeken bij de verwezenlijking van 
de interne markt voor industrieprodukten, die tot nog toe ernstige 
achterstand heeft opgelopen door de traagheid van de besluitvormings­
procedures.
Zij verwacht van de andere Gemeenschapsinstellingen, waartoe deze me­
dedeling is gericht, een ondubbelzinnige politieke verbintenis, waar­
toe deze mededeling is gericht, een ondubbelzinnige politieke verbin­
tenis, zowel met betrekking tot de criteria en de beginselen van deze 
aanpak, als met betrekking tot de criteria voor de keuze van de prio­
ritaire terreinen waarop zij moet worden toegepast.

- 3 -
DEEL I
Voorlezing van de aanpak :  Gronden en criteria
1. De besprekingen in de Raad en de vaststelling door deze van Richtlijn 
83/189/EEG van 28.3.1983 zijn de gelegenheid geweest voor een bewust­
wording door de verschillende betrokken kringen - Commissie, overheids­
administraties der Lid-Staten, normalisatie-instituten, bedrijfsleven 
van de noodzaak tot een diepgaande heroverweging over te gaan van de 
criteria, beginselen en procedures aan de hand waarvan sinds 1969 de 
werkzaamheden op het gebied van de opheffing van technische handels— 
belemmeringen worden verricht.
In 1969 heeft de Raad, op voorstel van de Commissie, immers een reeks 
besluiten genomen waarbij in zekere zin het desbetreffend beleid is 
vastgesteld zowel wat de procedures als de werkprogramma's betreft. De 
laatsgenoemde zijn nadien in 1973 bijgesteld, doch sinds deze opmerke­
lijke inspanningen ten behoeve van de vaststelling van een beleidskader 
voor de communautaire werkzaamheden terzake van de technische harmonisa­
tie, was het beleid nooit in zijn totaliteit opnieuw bezien, ten einde na 
te gaan of de gevolgde benadering nog steeds geldig was, op alle ter­
reinen en na de ervaring van zoveel jaren.
2. Deze noodzaak tot een herziening van het gevolgde beleid over te gaan is 
eveneens vereist wegens bepaalde feitelijke constateringen die het be­
drijfsleven telkenmale onder de aandacht van de Commissie heeft gebracht.
Hoewel de technische harmonisatiewerkzaamheden zeker belangrijke resul­
taten hebben opgeleverd op bepaalde terreinen (thans beschikt de Gemeen­
schap over 177 richtlijnen van de Raad, aangepast bij 56 richtlijnen van 
de Commissie), moet echter worden vastgesteld dat :
- de resultaten op bepaalde industriële terreinen onaanzienlijk blijven, 
tegenover het veelvoud van technische voorschriften en normen in elk 
land;
- zelfs indien richtlijnen zijn vastgesteld, regelen zij al te vaak 
slechts bepaalde aspecten, terwijl andere aspecten een hindernis 
blijven vormen voor het bestaan van een werkelijke interne markt;

- 4 -
- de technologie ontwikkelt zich thans te snel om te kunnen verwachten 
dat de harmonisatieprocedures en de besluitvormingsprocedures van de 
Raad ooit in staat zullen zijn een doelstelling te bereiken die in 
plaats van naderbij te komen zich steeds verder schijnt te zullen 
verwij deren;
- met deze procedures is inmiddels zoveel tijd gemoeid dat zulks alle 
geloofwaardigheid ontneemt aan het beleid dat gebaseerd blijft op 
richtlijnen die uit bepaalde oogpunten duidelijk verouderd lijken;
- de over het algemeen gevolgde methode van optionele harmonisatie 
blijkt, hoewel zij enerzijds het voordeel heeft gehad het nastreven van 
een compromis in de Raad te vergemakkelijken, anderzijds dikwijls 
ontoereikend voor de verwezenlijking van een werkelijke interne markt 
waar van de voordelen aan alle categorieën van het economisch leven :  
bedrijfsleven, werknemers, gebruikers en consumenten, ten goede moeten 
komen;
- tenslotte moet de bron van de meeste van deze moeilijkheden zeer 
waarschijnlijk worden gezocht in een slechte taakverdeling tussen de 
overheden enerzijds en de normalisatieorganismen anderzijds, waarvan de 
eerstgenoemde zich al te vaak bevoegdheden toeëigenen op het gebied van 
een gedetailleerde afbakening van de technische specificaties van 
produkten die uit de aard der zaak meer toekomen aan de anderen.
Ten gevolge van deze moeilijkheden en van de daaruit voortvloeiende 
ingebreken blijven van de communautaire wetgever, geschiedt het handels­
verkeer uitsluitend op basis van artikel 30 van het EEG—Verdrag, zoals 
geïnterpreteerd door het Gerechtshof.
Sedert het vonnis "Dassonville" (zaak 8/74), het vonnis "Cassis de Dijon" 
(zaak 20/78) en de daarop volgende overvloedige jurisprudentie is het 
duidelijk dat de aanwending van nationale voorschriften ten aanzien- van 
ingevoerde produkten beschouwd wordt als een maatregel met gelijke wer­
king als kwantitatieve beperkingen, behalve als de Lid-Staat kan bewijzen 
dat die voorschriften nodig zijn om aan wezenlijke eisen te voldoen of
1) 15 richtlijnen die het onderwerp vormden van het door de Raad op 17
september 1984 goedgekeurde "pakket" waren gemiddeld 9,5 jaar oud, met 
een maximum van 12 jaar.

- 5 -
verantwoord zijn door één der in artikel 36 van het Verdrag genoemde 
afwijkingen. Aangezien het aan de nationale rechtsmacht en aan het 
Gerechtshof (artikel 30 is rechtstreeks aanwendbaar)  toekomt om elk geval 
afzonderlijk te beoordelen, leidt het in gebreken blijven van de commu­
nautaire wetgever ertoe dat rechterlijke instanties beslissingen moeten 
nemen betreffende aangelegenheden die normaliter behoren onder de be­
voegdheid van wetgevende macht. De rechtsonzekerheid die voortvloeit uit 
deze situatie is nadelig voor de ekonomische operatoren.
Deze jurisprudentie leidt eigenlijk "in afwezigheid van gemeenschappe­
lijke voorschriften betreffende de produktie en het in de handel brengen 
van bepaalde produkten" tot een vermoeden van de gelijkwaardigheid van de 
bestaande voorschriften in de Lid-Staten wat betreft het nagestreefde 
veiligheidsdoel.  Het wordt daarom noodzakelijk om bepaalde normen te 
selecteren die op het recht op dit vermoeden aanspraak kunnen maken en om 
de voorwaarden te bepalen waaronder de bewijsvoering kan worden omge­
keerd .
3. Reeds op de Raad Interne markt van 26 oktober 1983 stelde de Commissie 
vast dat de traagheid en de vastgestelde moeilijkheden bij het harmonisa­
tiestreven goeddeels voortvloeiden uit de methoden van harmonisatie door 
middel van gedetailleerde technische constructiespecificaties in plaats 
van door middel van een prestatieverrichting. Slechts in één sector, 
n.l. die van het laagspanningsmateriaal,  is deze laatste weg met succes 
ingeslagen.
Uitgaande van deze constatering stelde de Commissie voor dat de toe­
komstige werkzaamheden op wetgevingsgebied op basis van deze gunstige 
ervaring geleidelijk zouden worden gericht op formules waarbij zoals bij 
de richtlijn "laagspanning" veiligheidsdoelstellingen zouden worden 
vastgesteld waaraan de produkten zouden moeten voldoen en zou worden 
verwezen naar in eerste instantie europese en zo nodig nationale normen 
met betrekking tot de definitie van de technische kenmerken van de 
produkten. In de sectoren waarin deze benadering mogelijk zou blijken, 
zouden bij de uitwerking van deze oriëntatie de volgende voorwaarden 
vervuld moeten zijn :

-  6 -
- de erkenning door alle Lid-Staten van de Gemeenschap van de gelijk 
waardigheid van de doelstellingen die door hun technische regelingen en 
normen, met name betreffende de veiligheid en gezondheid van hun bur­
gers, worden nagestreefd;
- het bestaan van certifiëri ngsorganismen en laboratoria die het vertrou­
wen tussen de betrokken autoriteiten moeten onderbouwen;
- de vaststelling van procedures waardoor wordt gewaarborgd dat de auto­
riteiten van de Lid-Staten beschikken over doeltreffende vnjwanngs- 
maatregelen met betrekking tot de bescherming van de veiligheid en de 
gezondheid van hun burgers.
4. Op zijn zitting van 16 juli 1984 heeft de Raad, door de vaststelling van 
de algemene richtsnoeren voor een Europees normalisatiebeleid belang­
rijke vooruitgang gebracht bij deze overdenkings- en herzieningswerk- 
zaamheden, die de Gemeenschap moeten brengen tot de verwezenlijking van 
de slotfase van de schepping van de interne markt voor ïndustne- 
produkten.
De Raad constateerde met name dat "de door de Lid-Staten nagestreefde 
doelstellingen voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van 
hun burgers alsook de consumenten bescherming, in wezen gelijkwaardig 
zijn, ook al worden verschillende technische middelen voor de tenuitvoer­
legging hiervan aangewend. De Raad beviel uit dien hoofde de concrete 
uitbreiding in de praktijk van de Gemeenschap aan op het gebied van de 
technische harmonisatie, van het systeem van verwijzing naar in de eerste 
plaats Europese, en zo nodig nationale, normen, de taak om de technische 
eigenschappen van de produkten te omschrijven, voor zover de daartoe 
noodzakelijke voorwaarden, met name inzake de gezondheid en de veiligheid 
van de consumenten, aanwezig zijn".
5. De Commissie heeft deze werkzaamheden intussen voortgezet, bijgestaan
door een groep hoge ambtenaren die verantwoordelijk zijn voor het norma­
lisatiebeleid van de Lid-Staten, en in overleg met het bedrijfsleven en 
de normalisatieorganismen. Het heeft het meest dienstig geleken een 
benadering uit de werken die een "schema voor een richtlijn betreffende
2) Onder "normalisatiebeleid" moet worden verstaan alle werkzaamheden,
zowel in de openbare als in de particuliere sector,  met betrekking tot 
de vaststelling van technische specificaties voor produkten en hun 
certifiëringsprocedures.

- 7 -
de aanpassing van de wetgevingen der Lid—Staten inzake de opheffing van 
de technische handelsbelemmeringen volgens de zgn. "verwijzing naar de 
normen"-methode inhoudt.
De vier fundamentele beginselen waarop dit schema berust zijn :
- de harmonisatie van de wetgevingen is beperkt tot de vaststelling, door 
middel van richtlijnen op basis van artikel 100 van het EEG-Verdrag, 
van fundamentele veiligheidsvereisten (of andere vereisten van algemeen 
belang) waaraan de op de markt gebrachte produkten moeten voldoen,
- aan de bevoegde organen op het gebied van de industriële normalisatie 
wordt de taak toevertrouwd, rekening houdend met de stand van de 
technologie, de technische specificaties uit te werken waaraan de 
beroepsbeoefenaren behoefte hebben om produkten te vervaardigen en in 
de handel te brengen die conform zijn aan de door de richtlijnen 
vastgestelde fundamentele vereisten, en die uit dien hoofde in de 
Gemeenschap ook in het verkeer moeten kunnen worden gebracht,
- deze technische specificaties dragen geen verplicht karakter, en 
behouden hun status van vrijwillige normen,
- doch de overheden worden terzelfdertijd verplicht aan de conform de 
geharmoniseerde normen (of voorlopig conform nationale normen) ver- 
vaardige produkten een vermoeden van overeenstemming met de "funda­
mentele vereisten" welke in de richtlijn zijn vastgesteld, toe te 
kennen (hetgeen betekent dat de producent de mogelijkheid heeft niet 
conform de normen te produceren, doch dat in dit geval de bewijslast 
van de overeenstemming van de produkten met de fundamentele vereisten 
op hem rust).
Opdat dit stelsel kan werken
- moeten enerzijds de normen kwaliteitsgaranties bieden met het oog op de 
door de richtlijn vastgestelde "fundamentele vereisten",
- moeten anderzijds de overheidsautoriteiten de verantwoorderlijheid 
blijven dragen m.b.t. de bescherming van de veiligheid (of andere 
bedoelde vereisten) op hun grondgebied.
De kwaliteit van de geharmoniseerde normen moet worden gewaarborgd door 
normalisatieopdrachten die door de Commissie worden verstrekt en waarvan 
de uitvoering in overeenstemming moet zijn met de algemene richtsnoeren 
waarover overeenstemming is bereikt tussen de Commissie en de Europese 
normalisatieorganismen.  De kwaliteit van de nationale normen moet worden 
geverificeerd door middel van een procedure op communautair niveau onder

-  8 -
leiding van de Commissie, bijgestaan door een permanent comité van 
verantwoordelijken van de nationale overheidsadministraties.
Ook moet worden voorzien in vrijwaringsprocedure,  onder de aegis van de 
Commissie, bijgestaan door dit comité, ten einde de bevoegde overheids- 
autoriteiten de mogelijkheid te geven de conformiteit van een produkt, de 
geldigheid van het certificaat of de kwaliteit van een norm te betwisten.
Ten einde de coherentie van de werking van deze richtlijnen te garanderen 
dient naar de mening van de Commissie slechts één enkel permanent comité
"verwijzing naar de normen" te worden opgericht, dat de Commissie moet
bij staan bij het beheer van alle richtlijnen van dit type, in plaats van
voor elk daarvan een Comité op te richten. Voor het overige zou dit
Comité nauw met het bij Richtlijn 83/189/EEG opgerichte permanent Comité 
moeten samenwerken (informatieprocedure op het gebied van normen en 
technische voorschrifen.
6. Door dit stelsel van legislatieve harmonisatie te volgen op elk gebied 
waarop dit mogelijk zal zijn, hoopt de Commissie de proliferatie van 
specifieke, uitzonderlijk technische richtlijnen voor elk produkt te 
kunnen stopzetten. Het toepassingsgebied van richtlijnen volgens de 
formule "verwijzing naar de normen" zal in feite moeten worden afgebakend 
naar grote categorie'en produkten en naar het type risico dat zij moeten 
bestrijken.
De Gemeenschap zal aldus enerzijds de uiterst ingewikkelde werkzaamheden 
ter harmonisatie van de wetgevingen op technisch gebied kunnen voltooien 
en anderzijds de ontwikkeling en toepassing van Europese normen bevor­
deren, die kernfactoren zijn voor de verbetering van het mededingings­
vermogen van haar industrie.

- 9 - 
DEEL II
Schema voor een richtlijn betreffende de aanpassing van de wetgevingen der 
Lid-Staten inzake do opheffing van de technische handelsbelemmeringen 
volgens de methode van "verwijzing naar de normen"
In dit schema worden de beginselen en de voornaamste elementen aangegeven,
die in het dispositief van de richtlijnen zouden moeten worden opgenomen.
A. OVERWEGINGEN
Bij de gebruikelijke rechtvaardigingsgronden van de richtlijn moeten de
volgende aspecten worden onderstreept :
- het is aan de Lid-Staten op hun grondgebied de veiligheid (in het huis­
houden, op de plaats van arbeid, enz.) van personen, huisdieren en goe­
deren of het naleven van andere vereisten voor de bescherming van het 
gemeenschappelijk belang zoals de bescherming van de gezondheid, van de 
consumenten, van het milieu, enz te waarborgen uit het oogpunt van de 
gevaren die het onderwerp van de richtlijn vormen1;
- de nationale bepalingen die deze bescherming verzekeren moeten worden 
geharmoniseerd om het vrije verkeer van goederen mogelijk te maken, zonder 
dat de bestaande en gerechtvaardigde beschermingsniveau's in de Lid-Staten 
daardoor worden verlaagd;
- het CEN et het CENELEC (één van beide, of beide tegelijk aan de hand van 
de door de richtlijn bestreken produkten) zijn de bevoegde organismen voor 
de vaststelling van geharmoniseerde Europese normen op het toepassings­
gebied van de richtlijn, conform de richtsnoeren waarover de Commissie, na 
raadpleging van de Lid-Staten, met deze organismen overeenstemming heeft 
bereikt^.
1 Om redaktieoverwegingen en om praktische redenen wordt verder in dit 
dokument alleen verwezen naar de veiligheid.
2 Voor specifieke sectoren van industriële activiteiten zou aan andere 
Europese organismen die bevoegd zijn op het gebied van de uitwerking van 
technische specificaties kunnen worden gedacht.

-  10  -
1. Tn dit schema wordt een algemene benadering ontwikkeld die zou moeten 
worden toegepast aan de hand van de wettelijke behoeften voor sectoren of 
categorieën produkten en typen risico's door middel van richtlijnen op 
grond van artikel 100 van het Verdrag.
2. Het doel van de richtlijn zou in elk geval van toepassing worden bepaald 
door de typen risico's (veiligheid, gezondheid, milieu, consumentenbe­
scherming, enz.) alsmede eventueel door de omstandigheden (thuis, op de 
plaats van arbeid, in het verkeer, bij vrijetijdsbesteding, enz.).
3. In voorkomend geval zou moeten worden gepreciseerd dat de Lid-Staten met 
naleving van het gemeenschapsrecht nationale regelingen kunnen treffen 
betreffende gebruiksvoorwaarden van produkten die onder het toepassings­
gebied van de richtlijn vallen.
4. Wat de doelstelling van het tweede beginsel betreft, is het duidelijk dat 
dit wordt verwezenlijkt door de vaststelling van de richtlijn zelf, con­
form artikel 100 van het Verdrag, daar de fundamentele veiligheids- 
vereisten die in deze zijn vastgesteld het nastreven van een dergelijke 
doelstelling waarborgen.
B. VOORNAAMSTE ONDERDELEN
I.  Toepassingsgebied
Definitie van het gamma bestreken produkten en van de aard van de gevaren 
die moeten worden voorkomen.
Het toepassingsgebied moet zodanig worden afgetekend dat een coherente aan­
pak van de actie wordt gewaarborgd en dat de proliferatie van richtlijnen 
voor specifieke produkten wordt vermeden. Bovendien moet er nota van worden 
genomen dat het dispositief van een dergelijke richtlijn geen hindernis 
vormt voor de eventuele stratificatie van verschillende richtlijnen betref­
fende verschillende typen gevaren voor eenzelfde categorie produkten (bij­
voorbeeld :  mechanische veiligheid van een apparaat enerzijds en veront­
reiniging door dit apparaat anderzijds).
II.  Algemene bepaling inzake het in het verkeer brengen
De door de richtlijn bestreken produkten kunnen alleen in het verkeer worden 
gebracht indien zij de veiligheid van personen, huisdieren en goederen niet 
in gevaar brengen, indien zij op passende wijze worden geïnstalleerd en 
onderhouden en gebruikt worden in overeenstemming met hun bestemming.

-  11  -
1. In de richtlijnen zou als algemene regel een volledige harmonisatie wor­
den voorzien. Dientengevolge moet elk in de handel gebracht produkt dat 
onder het toepassingsgebied van de richtlijn valt daarmee in overeenstem­
ming zijn. Onder bijzondere omstandigheden kan voor bepaalde produkten 
een optionele harmonisatie dienstig blijken. Het richtlijnschema is ech­
ter opgezet met het oog op een volledige harmonisatie.
In Punt II wordt derhalve een algemene bepaling gegeven waarin de verant­
woordelijkheid van de Lid-Staten met betrekking tot het in de handel 
brengen van produkten wordt vastgesteld.
2. Met inachteneming van het algemeen beginsel dat ten grondslag ligt aan 
het richtlijnschema, namelijk de beroepsbeoefenaren de keuze te laten van 
de bewijsmiddelen voor de conformiteit (natuurlijk met uitzondering van 
gevallen waarin door bijzondere richtlijnen voor nader omschreven 
sectoren een voorafgaande controle zou worden voorzien, als vermeld in 
Punt VIII, sub 2), en waarbij derhalve de Lid-Staten wordt verboden 
stelsels van voorafgaande controle voor het in de handel te brengen in te 
voeren, is het duidelijk dat de nationale autoriteiten, ten einde zich 
van de in deze bepaling vastgestelde verantwoordelijkheid te kunnen 
kwijten, controle door middel van steekproeven moeten kunnen uitoefenen.
3. In bepaalde gevallen, met name met betrekking tot de bescherming van 
werknemers en consumenten, zouden rigoureuser voorwaarden kunnen worden 
vastgesteld (voorzienbaar gebruik).
III.  Fundamentele veiligheidsvereisten
Beschrijving van de veiligheidsvereisten die fundamenteel zijn voor de toe­
passing van de algemene bepaling van Punt II waaraan alle onder de richtlijn 
vallende produkten moeten voldoen.
1. De fundamentele veiligheidsvereisten, die moeten worden nagekomen voor de 
in de handel gebrachte produkten,. moeten voldoende nauwkeurig worden 
omschreven, opdat zij bij hun omzetting in het nationale recht ver­
plichtingen kunnen vormen waarvan de niet-nakoming wordt bestraft. De 
nakoming van de fundamentele veiligheidsvereisten geeft aanleiding tot de 
toepassing van de algemene bepaling van Punt II.
2. Deze vereisten kunnen alleen worden gewijzigd door een nieuwe richtlijn 
van de Raad op grond van artikel 100 van het Verdrag.
IV. Bepalingen inzake het vrije verkeer
Verplichting voor de Lid-Staten onder de in Punt V bedoelde voorwaarden het 
vrije verkeer van aan de vereisten van Punt III conforme produkten toe te 
staan.

-  12  -
Het vrije verkeer wordt gewaarborgd voor produkten die conform aan de in de 
richtlijn voorziene beschermingsvereisten zijn verklaard zonder over het 
algemeen gebruik te maken van een voorafgaande controle op de nakoming van 
de in Punt III bedoelde vereisten, met dien verstande dat ook in dit geval 
toelichting nr 2 op Punt II van toepassing is.
De interpretatie van deze bepaling mag niet ten gevolge hebben, dat sys­
tematisch een certificatie door derden wordt vereist.
V. Bewijsmiddelen van de conformiteit en gevolgen
1. De Lid-Staten beschouwen als aan de vereisten van Punt III te voldoen de 
produkten die vergezeld gaan van één van de in Punt VII beschreven 
certificaten waarin zij conform worden verklaard aan:
a) de geharmoniseerde normen die zijn vastgesteld door het Europese 
normalisatieorganisme dat in het bijzonder bevoegd is uit het oogpunt 
van het toepassingsgebied van de richtlijn, wanneer deze normen worden 
vastgesteld in overeenstemming met de algemene richtsnoeren waarover 
overeenstemming is bereikt tussen dit organisme en de Commissie en 
waarvan de referenties openbaar zijn gemaakt in het PBEG, welke 
openbaarmaking overigens eveneens door de Lid-Staten moet geschieden;
b) of, als overgangsmaatregel, aan de in paragraaf 2 bedoelde nationale 
normen voor zover op de door dergelijke normen bestreken gebieden geen 
geharmoniseerde normen bestaan.
2. De Lid-Staten delen de Commissie en de andere Lid-Staten de tekst van hun 
nationale normen mede, die naar hun mening beantwoorden aan de vereisten 
van punt III. De Commissie stelt volgens de in punt VI, sub 2 bedoelde 
procedure de Lid-Staten in kennis van de nationale normen ten aanzien 
waarvan het vermoden van conformiteit aan de vereisten van Punt III 
geldt.
De Lid-Staten zijn gehouden de bekendmaking van de referenties van deze 
normen te waarborgen. De Commissie draagt zorgt voor de bekendmaking 
daarvan in het PBEG.
3. De Lid-Staten aanvaarden dat de produkten waarop de fabrikant geen enkele 
norm heeft toegepast (bij ontstentenis van sub 1 a) en b) bedoelde normen 
of om andere uitzonderlijke redenen), conform aan de vereisten van Punt 
III worden geacht, wanneer hun conformiteit wordt aangetoond onder een 
van de in Punt VIII, sub 1 a) en b) vermelde bewijsmiddelen.

- 13 -
1. Al]een de in Punt VIIT bedoelde bewijsmiddelen brengen zonder meer het 
vermoeden van conformiteit met zich.
2. Het vermoeden van conformiteit wordt gevormd door het feit, dat de 
conformiteit van een produkt aan de geharmoniseerde of nationale normen 
wordt aangegeven door middel van één der bewijsmiddelen van Punt VIII. 
Wanneer het produkt niet conform is aan een norm, omdat de normen niet 
bestaan of omdat de constructeur, bijvoorbeeld bij innovatie, de voorkeur 
geeft aan de oplossing van andere constructiecriteria van eigen keuze, 
wordt de conformiteit aan de vereisten van PUNT III aangetoond bij wege 
van een bewijsmiddel van een onafhankelijk organisme.
3. In de gevallen van Punt V Sub 1 en 3 zullen de Lid-Staten derhalve steeds 
om het vermoeden te doen gelden het recht hebben de in Punt VIII bedoelde 
bewijsmiddelen te vereisen.
4. De opstelling en goedkeuring van de in sub 1 a) bedoelde geharmiseerde 
normen door het GEN en het CENELEC. - die over het algemeen de "in het 
bijzonder bevoegde F.uropse normalisatieorganismen" zijn - alsmede de 
verplichting tot omzetting in nationale normen, worden geregeld door het 
huishoudelijk reglement en de voorschriften betreffende de 
normalisatiewerkzaamheden van deze beide organismen. Een harmonisatie 
van het reglement van orde van het CEN en het CENELEC is thans in 
voorbereiding.
Het is echter niet uitgesloten dat de in sub 1 a) bedoelde geharmoni­
seerde normen buiten het CEN en he CENELEC worden voorbereid door de 
andere organismen die deze functies op bijzondere gebieden op zich kunnen 
nemen; in deze gevallen zal de vaststelling van de geharmoniseerde normen 
ter goedkeuring aan het CEN - CENELEC worden voorgelegd. In ieder geval 
moeten bij de uitwerking en vaststelling van de in Punt V bedoelde 
geharmoniseerde normen de richtsnoeren worden gevolgd waarover over­
eenstemming is bereikt tussen de Commissie en deze organisaties. Deze 
richtsnoeren hebben met name betrekking op de volgende beginselen en 
voorwaarden :
- de beschikbaarheid van deskundig personeel en een passende technische 
infrastructuur bij het normalisatieorganisme,  waaraan de Commissie 
normalisatieopdrachten toevertrouwt :
- het hierbij betrekken van de overheidsautoriteiten en de belanghebbende 
kringen (met name producenten, gebruikers, consumenten, vakbonden);
- de vaststelling van geharmoniseerde normen, de omzetting in nationale 
normen of althans de vernietiging van uiteenlopende nationale normen al 
naar de door de Commissie bij de vaststelling van een normalisatie- 
opdracht goedgekeurde voorwaarden, na raadpleging van de Lid-Staten.

- 14 -
VJ.  Beheer van de normlijsten
1. Wanneer een Lid-Staat of de Commissie van mening is dat de geharmoniseer­
de normen of de ontwerp-normen niet volledig voldoen aan de vereisten van 
Punt III legt de Commissie de aangelegenheid voor aan het Comité (Punt X) 
met uiteenzetting van de redenen daarvoor. Het Comité brengt met spoed 
een advies uit.
Aan de hand van het advies van het Comité kan de Commissie de Lid-Staten 
in kennis stellen van de noodzaak over te gaan tot de verwijdering van de 
norm uit de in Punt V, sub 1 a) bedoelde publikaties. Zij stelt hiervan 
het betrokken Europese Normalisatieorganisme op de hoogte en verleent het 
in voorkomend geval een nieuwe of herziene opdracht.
2. Na ontvangst van de in Punt V, sub 2 bedoelde mededeling raadpleegt de 
Commissie het Comité. In het licht van het door het Comité uitgebrachte 
advies kan de Commissie na een bepaalde termijn de Lid-Staten mededelen 
dat de betrokken nationale norm door het conformiteitsvermoeden wordt 
bestreken en dat de referenties derhalve op nationaal niveau moeten 
worden gepubliceerd.
Indien de Commissie van oordeel is dat de nationale norm niet meer aan de 
noodzakelijke voorwaarden voldoet om conform te worden geacht aan de 
veiligheidsvereisten kan zij, na raadpleging van het Comité, de Lid- 
Staten ervan in kennis stellen dat het conformiteitsvermoeden niet meer 
van toepassing is op de betrokken norm en dientengevolge uit de in Punt 
V, sub 2 bedoelde publikaties moet worden verwijderd.
Zoals boven vermeld (zie Punt V, sub 2) hebben de Lid-Staten de bevoegd­
heid te besluiten welke van hun nationale normen beschouwd zouden moeten 
worden als conform aan de vereisten van Punt III en dientengevolge moeten 
worden onderworpen aan de bevestigingsprocedure door de Commissie.
VII.  Vrij war ingsclausule
1. Wanneer een Lid-Staat constateert dat een produkt niet conform is aan de 
vereisten van Punt III, neemt zij alle nodige maatregelen om het in de 
handel brengen van het betrokken produkt te verbieden of het vrije ver­
keer daarvan te verhinderen, zelfs indien het vergezeld gaat van één der 
in Punt VIII vermelde bewijsmiddelen.

- 15 -
Binnen een bepaalde termijn en alleen wanneer het betrokken produkt ver­
gezeld gaat van een der in punt III voorziene bewijsmiddelen, stelt de 
Lid-Staat de Commissie in kennis van deze maatregel. Hij geeft de reden 
voor zijn besluit aan en met name of de niet-conformiteit voortvloeit 
uit:
a) de niet-inachtneming van de vereisten van punt III (wanneer het pro­
dukt niet aan enigerlei norm voldoet),
b) een verkeerde toepassing van de onder punt V vermelde normen,
c) een lacune in de normen zelf.
2. Binnen een bepaalde termijn legt de Commissie de gevallen sub b) en c) 
aan het Comité voor. Wanneer de Commissie na raadpleging van het Comité 
constateert dat de maatregel gerechtvaardigd is, bevestigt zij zulks 
eveneens binnen een bepaalde termijn en de Lid-Staat die het initiatief 
heeft genomen stelt de Lid-Staat in kennis van de op hen rustende ver­
plichting eveneens het in de handel brengen van het betrokken produkt te 
verbieden.
3. Wanneer de niet-conformiteit van het produkt aan de vereisten van punt 
III voortvloeit uit een lacune in de geharmoniseerde of nationale normen, 
vloeien daaruit dezelfde gevolgen voort als die welke beschreven zijn in 
punt VI.
4. Wanneer het niet-conforme produkt vergezeld gaat van een bewijsmiddel dat 
hetzij is afgegeven door een onafhankelijk organisme, hetzij door de fa­
brikant, neemt de bevoegde Lid-Staat ten overstaan van de opsteller van 
het bewijsstuk de nodige maatregelen en stelt hij de Commissie en de 
andere Lid-Staten hiervan in kennis
5. De Commissie draagt er zorg voor dat de Lid-Staten op de hoogte worden 
gehouden van het verloop van de resultaten van deze procedure.
1. In dit punt worden de gevolgen beschreven van een gerechtvaardigd
lijkend beroep van de Lid-Staten op de vrijwaringsclausule.  Het geeft 
geen enkele indicatie over de gevolgen van het beroep wanneer dit 
daarentegen na de afloop van de communautaire onderzoekprocedure niet 
gerechtvaardigd lijkt, aangezien de algemene Verdragsregels in deze 
gevallen van toepassing zijn.

- 16 -
2. In alle gevallen behoeft de voorlegging aan het Comité niet noodzake­
lijkerwijze een procedure met het oog op het uitbrengen van een advies 
in te houden. In vele gevallen kunnende problemen, zoals uit de erva­
ring van de richtlijn "laagspanning" blijkt, worden opgelost door bi­
laterale contacten tussen de Commissie en de Lid-Staat die een beroep 
heeft gedaan op de vrijwaringsclausule.
VIII. Middelen tot bewijs van de conformiteit
1. De in punt V bedoelde bewijsmiddelen die door de beroepsbeoefenaren 
kunnen worden gebruikt zijn :
a) conformiteitscertificaten of -merken, afgegeven door een derde;
b) resultaten van door een derde verrichte proefnemingen;
c) door de fabrikant afgegeven conformiteitsverklaring;
d) andere eventueel in de richtlijn vast te stellen bewijsmiddelen.
2. Al naar de aard van de door de richtlijnen bestreken produkten en gevaren 
kan de keuze van de beroepsbeoefenaren tussen deze verschillende middelen 
worden beperkt of zelfs opgeheven.
3. De nationale organismen die een conformiteitsmerk of -certificaat kunnen 
afgeven zullen door iedere Lid-Staat aan de Commissie en aan de andere 
Lid-Staten worden bekendgemaakt.
1. In de specifieke richtlijnen zullen de passende bewijsmiddelen worden 
vastgesteld en uitgewerkt met inaanmerkingneming van de specifieke 
behoeften van hun toepassingsgebied.
2. De sub 3 bedoelde organismen dienen hun taken uit te oefenen in over­
eenstemming met de op internationaal niveau en met name in de ISO- 
gidsen erkende praktijken en beginselen. De verantwoordelijkheid voor 
de controle van de werking van deze organismen berust bij de Lid- 
Staten. Het in punt IX bedoelde Comité kunnen vragen worden voor­
gelegd betreffende de uitvoering van de proefnemingen en de 
certifiëring
3. Bij conformiteitsverklaringen van de fabrikant, en wanneer zij gegron­
de redenen hebben van mening te zijn dat een produkt niet in alle 
opzichten de vereiste zekerheid biedt, hebben de nationale auto­
riteiten het recht van de producent of importeur te verlangen dat hij 
gegevens overlegt betreffende de uitgevoerde veiligheidstests. Een 
weigering van de producent of de importeur om de gegevens te verstrek­
ken vormt een voldoende reden om het conformiteitsvermoeden in twijfel 
te trekken.

- 17 -
4. Een der andere in punt 1, sub d), bedoelde middelen zou bijvoorbeeld 
kunnen bestaan uit een door de fabrikant afgegeven conformiteitsver- 
klaring, vergezeld gaande van een stelsel van toezicht op de produk- 
tie.
5. De vaststelling van een limitatieve lijst van bewijsmiddelen betreft 
alleen het stelsel van het conformiteitsvermoeden doch kan niet ten 
gevolge hebben dat de mogelijkheid voor een beroepsbeoefenaar in het 
kader van een betwisting of gerechtelijke procedure met alle hem ter 
beschikking staande middelen het bewijs te leveren van de conformiteit 
van het produkt aan de vereisten van punt 3 wordt beperkt.
IX. Permanent Comité
De oprichting van een permanent Comité, samengesteld uit door de Lid­
staten aangewezen vertgenwoordigers, die zich kunnen doen bijstaan door 
deskundigen of adviseurs, en dat wordt voorgezeten door een vertegen­
woordiger van de Commissie.
Het Comité wordt bijeengeroepen door zijn voorzitter, hetzij op diens 
initiatief, hetzij op verzoek van een Lid-Staat.
Het Comité stelt zijn reglement van orde vast.
X. Taken en werking van het Permanent Comité
1. Het Comité wordt door de Commissie geraadpleegd inzake de geharmoni­
seerde en nationale normen, in overeenstemming met het bepaalde in 
punt V en VI.
2. Aan het Comité worden alle gevallen voorgelegd die voortvloeien uit 
door de Lid-Staten genomen maatregelen krachtens de bepalingen van 
punt VII, sub 1 b) en c) ;  het wordt door de Commissie geraadpleegd 
over het aan deze gevallen te geven gevolg.
3. Het Comité kan worden geraadpleegd over elke vraag welke valt onder 
punt VIII.
4. Het Comité kan worden geraadpleegd over elk vraagstuk met betrekking 
tot de tenuitvoerlegging van de richtlijn.
De taken van het Comité hebben betrekking op de uitvoering van de 
richtlijn. De voorziene raadpleging van het Comité voor de bekend­
making van de referenties van de nationale normen heeft meer ten doel 
een kader te bieden voor de bespreking van de eventueel door de 
Commissie of door een Lid-Staat gemaakte bezwaren dan een syste­
matisch onderzoek van de totaliteit van de inhoud van de normen uit 
te voeren.

- 18 - 
DERDE DEEL
De prioritaire sectoren of terreinen waarop met de toepassing van de aanpak
kan worden begonnen
1. De noodzaak een nieuwe weg in te slaan bij de harmonisatie van de tech­
nische regelingen, op basis van de methode van "verwijzing naar de nor­
men" en volgens het zojuist beschreven schema vloeit voort uit een com­
plex voorwaarden (die zijn toegelicht in het eerste gedeelte van deze 
mededeling) welke berusten op de door de Gemeenschap tot nog toe verkre­
gen ervaring. Het gaat dientengevolge om een beginsel van algemene 
draagwijdte waarvan de geldigheid concreet zou moeten worden beoordeeld 
op de verschillende terreinen waarop het zal worden toegepast.
De Raad heeft zich overigens in deze zin uitgesproken in zijn "conclu­
sies" van 16.7.1984 waarbij algemenerwijze werd gewezen op de noodzaak de 
praktijk van de "verwijzing naar de normen" uit te breiden, doch voor 
zover de daartoe noodzakelijke voorwaarden aanwezig zijn, d.i. de 
voorwaarden die betrekking hebben op de verplichting van de overheden toe 
te zien op de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van hun 
onderdanen.
2. Voor de keuze van de prioritaire terreinen waarop met de toepassing van 
de benadering moet worden begonnen, moeten derhalve in eerste instantie 
een aantal selectiecriteria worden vastgesteld, die alle tesamen in 
overweging moeten worden genomen :
a) daar de benadering voorziet dat de "fundamentele vereisten" worden 
geharmoniseerd en verplicht gesteld door richtlijnen op basis van 
artikel 100 van het Verdrag, zal de techniek van de "verwijzing naar 
de normen" alleen geschikt zijn voor terreinen waarop het onderscheid 
tussen "fundamentele vereisten" en"produktiespecificaties" werkelijk 
mogelijk zal zijn. Met andere woorden zijn alle terreinen waarop de 
fundamentele vereisten van het algemeen belang van dien aard zijn, dat 
zij een aanzienlijke hoeveelheid produktiespecificaties moeten inhou- 
den, opdat de overheden hun verantwoordelijkheid ten volle op zich 
kunnen nemen met betrekking tot de bescherming van hun onderdanen, de 
voorwaarden voor gebruikmaking van de methode van "verwijzing naar de

- 19 -
normen" niet aanwezig, omdat deze dan gevaar loopt zijn bestaansreden 
te verliezen. Op basis van deze constatering lijken de terreinen die 
tot de bescherming van de veiligheid behoren, zeker voorrang te moeten 
hebben over die, waarop de bescherming van de menselijke gezondheid in 
het geding is (hetgeen overigens overeenkomt met het toepassingsgebied 
van Richtlijn 83/189).
b) Opdat "verwijzing naar de normen" mogelijk is, moet het betrokken 
terrein het onderwerp vormen of kunnen vormen van een normalisatie- 
activiteit. De terreinen waarvan het in beginsel weinig waarschijn­
lijk is dat zij het onderwerp vormen van een dergelijke activiteit 
zijn zeker sub a) bedoelde terreinen ten aanzien waarven de noodzaak 
van een regeling algemeen op communautair niveau wordt gevoeld. Op de 
andere terreinen daarentegen bestaat een normalisatiecapaciteit of is 
zij potentieel aanwezig en moet het communautaire optreden in het 
laatstgenoemde geval deze stimuleren door nauw samen te werken met het 
bedrijfsleven enerzijds en de Europese normalisatieorganismen ander­
zijds, slechts rekening houdend met de consumentenbelangen.
c) De vooruitgang van de technische harmonisatiewerkzaamheden in de 
Gemeenschap op basis van een algemeen programma dat bij de besluiten 
van de Raad in 1969 en 1973 is opgesteld, is in feite zeer ongelijk, 
al naar de getrokken industriesectoren. Wat meer met name de sector 
van de verwerkende industrie betreft (die a priori het best lijkt te 
beantwoorden aan de zojuist voorgelegde criteria),  kan geconstateerd 
worden dat de meeste vastgestelde richtlijnen drie terreinen be­
trekken: motorrijtuigen, metrologie en elektrische apparaten.
Daarmee rekening houdend zou de nieuwe benadering zich vooral moeten 
concentreren op andere terreinen waarop communautaire actie ontbreekt 
(b.v. veel van de mechanische produkten en bouwmaterialen), zonder dat 
een reeds ver voortgeschreden regeling weer in het geding wordt ge­
bracht (zoals b.v. op het gebied van de regelingen voor motorrij­
tuigen). Daarentegen ligt de zaak anders bij de elektrische 
apparaten, welk terrein als enige behandeld wordt door een richtlijn 
van het type "verwijzing naar de normen" en dat zeker verdient te 
worden opgenomen onder de prioritaire terreinen m.b.t. alle produkten

-  20 -
die nog niet worden bestreken, gezien de uiterst belangrijke rol die 
daarbij door de internationale en Europese normalisatie wordt 
gespeeld.
d) Een der voornaamste doelstellingen van de nieuwe benadering is het 
ineens kunnen regelen, met de vaststelling van één enkele richtlijn, 
van de regelgevende problemen voor een zeer groot aantal produkten
en zonder dat deze regeling veelvuldig moet worden aangepast of gewij- 
zigd .  Dientengevolge moeten de gekozen terreinen gekenmerkt worden 
door het bestaan van een groot gamma produkten met een zodanige homo­
geniteit, dat zij de definitie van gemeenschappelijke "fundamentele 
vereisten" mogelijk maakt. Dit criterium van algemene draagwijdte is 
echter vooral gebaseerd op overwegingen van praktische aard en met 
betrekking tot arbeidsbesparingen. Niets belet immers dat in bepaalde 
gevallen voor één enkel type produkt een regeling wordt getroffen aan 
de hand van de formule "verwijzing naar de normen", indien alle hier­
boven genoemde criteria aanwezig zijn.
e) Tenslote moet worden herinnerd aan een criterium dat de Commissie, in 
overeenstemming met het bedrijfsleven, steeds als een onmisbare 
voorwaarde heeft beschouwd. Er moet mee gerekend worden dat het 
bestaan van uiteenlopende regelingen inderdaad op praktisch niveau 
nadeel schept voor het vrije verkeer van goederen. In bepaalde 
gevallen echter, zelfs indien een dergelijke motivering niet vanzelf­
sprekend is, zou een richtlijn eveneens noodzakelijk kunnen blijken 
voor de bescherming van een fundamenteel algemeen belang op uniforme 
wijze voor de gehele Gemeenschap.
1 De richtlijn 73/23/EEG, de zgn. "laagspanningsrichtlijn",  waarin de 
fundamentele veiligheidsvereisten van elektrische produkten worden 
vastgesteld en wordt verwezen naar de normalisatie van het CENELEC, 
berust thans op een honderdtal EN en HD. Indien de Commissie bijvoorbeeld 
de logica van de kaderrichtlijn "motorrijtuigen" had moeten volgen, zou 
daarvoor een honderdtal richtlijnen artikel 100 nodig kunnen zijn 
geweest!
2 Een der voornaamste kenmerken van de "fundamentele vereisten" die moeten 
worden geharmoniseerd is de principiële handhaving van hun geldigheid op 
langere termijn, terwijl de technische produktiespecificaties 
noodzakelijkerwijs verouderen ten gevolge van de technologische 
ontwikkelingen.

-  21 -
3. De Commissie heeft het inzicht de procedures in te leiden die moeten 
uitmonden in de indiening van concrete voorstellen en zo spoedig mogelijk
de noodzakelijke werkzaamheden aan te vangen met keuze van de volgende
.  ·  3)terreinen :
a) Machinebouw
De werkzaamheden zullen zowel betrekking moeten hebben op de mogelijke 
oplossingen voor terreinen waarop reeds een begin is gemaakt met de 
harmonisatie (drukreservoirs, gastoestellen, bouwwerfmachines,  hef- of 
verladingstoestellen)  als op de gebieden waarop geen enkele richtlijn 
bestaat, zoals bijvoorbeeld werktuigmachines en andere typen machines.
b) Bouwmaterialen
Een specifiek terrein lijkt prioritair :  het gedrag van bouwmaterialen 
en -elementen bij brand.
c)  Elektrische apparaten
Hier moeten twee terreinen worden gekozen ;  die van de actieve en 
passieve beveiliging tegen storingen door geleiding en straling, 
waarvan de fundamentele vereisten betrekking hebben op een steeds 
toenemende markt van industrieprodukten,  met name in de sector 
informatietechnologie en medische elektrische apparatuur, die zeer ten 
dele worden geregeld door de recente richtlijn van de Raad 84/539/EEG 
die nader dient te worden bestudeerd.
4. Het aangeven van deze drie terreinen sluit in beginsel niet uit dat op 
korte termijn eveneens werkzaamheden noodzakelijk blijken voor de vol­
doening aan andere vereisten (b.v. terzake van de etikettering voor de 
informatie van de consumenten of op andere terreinen.
De Commissie is van mening dat al deze werkzaamheden met grote inzet 
moeten worden verricht op het punt van prioriteiten en criteria, doch ook 
in een uiterst pragmatische geest, omdat de procedure gezien de ervaring 
en het behaalde succes gemakkelijker en sneller zal zijn.
3) Deze indeling is geen rangorde van prioriteit.

-  22  -
De Commissie vraagt aan het Europese Parlement en aan de Raad om hun akkoord 
te geven betreffende de in deze mededeling vermelde richtsnoeren en in het 
bijzonder over :
- de dringende noodzakelijkheid om verandering te brengen aan de huidige 
toestand op gebied van de technische handelsbelemmeringen en aan de 
rechtsonzekerheid die bestaat voor de ekonomische operatoren ;
- de nieuwe aanpak die erin bestaat te verwijzen naar normen;
- de vier fundamentele beginselen waarop dit richtlijnschema berust 
(cf. Deel I punt 5);
- de selectiecriteria die in overweging moeten worden genomen om de gebieden 
te bepalen waar deze nieuwe aanpak prioritair moet worden toegepast (cf. 
Deel III, punt 2).