ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

3.De voorlichting over de chemische gevaren is niet optimaal, wat leidt tot een gebrek aan kennis over de gevaarlijke eigenschappen van chemische stoffen. Dit leidt tot een situatie waarin consumenten en bedrijven hun aankoopbeslissingen niet kunnen baseren op onderbouwde kennis die hen in staat stelt de milieu- en gezondheidsrisico’s tot een minimum te beperken, waardoor consumenten, werknemers en het milieu mogelijk aan onnodige risico’s worden blootgesteld. Er is een hoge mate van niet-naleving van de CLP-verplichtingen in de elektronische handel. De informatie over gevaarlijke mengsels die aan gifcentra wordt verstrekt met het oog op respons in noodgevallen, is in bepaalde gevallen ontoereikend.

2.De bevoegde instanties van de lidstaten en het Europees Agentschap voor chemische stoffen (“ECHA”) werken met de middelen die zij hebben aan voorstellen (in het geval van de bevoegde instanties van de lidstaten) en adviezen (in het geval van ECHA) voor een geharmoniseerde indeling en etikettering van stoffen. Bijgevolg beschikken zij niet over de optimale instrumenten om homogene risicobeheersmaatregelen voor alle gevaarlijke chemische stoffen uit te voeren. Ook bestaat het risico op versnippering van de eengemaakte markt en op een ongelijk speelveld voor bedrijven die op die markt actief zijn.

1.Gevaarlijke chemische stoffen zijn niet gedetailleerd vastgesteld en ingedeeld. Dit geldt met name voor chemische stoffen met hormoonontregelende (“ED”), persistente, bioaccumulerende en toxische (“PBT”), zeer persistente en zeer bioaccumulerende (“zPzB”), persistente, mobiele en toxische (“PMT”), of zeer persistente en zeer mobiele (“zPzM”) eigenschappen, aangezien er momenteel geen verplichting bestaat om dergelijke eigenschappen systematisch te onderzoeken en in te delen.

3.ervoor zorgen dat de regels inzake de indeling van en voorlichting over de gevaren van chemische stoffen op gelijke wijze worden toegepast door alle relevante actoren in de toeleveringsketen.

Maatregelen op EU-niveau zijn van cruciaal belang voor de instandhouding van het vrije verkeer van chemische stoffen op de eengemaakte markt. Verschillende maatregelen op nationaal niveau zouden extra administratieve lasten met zich mee brengen voor kleine, middelgrote en grote ondernemingen en het vrije verkeer belemmeren. Bovendien is chemische verontreiniging grensoverschrijdend en hebben de maatschappelijke kosten een negatieve invloed op het welzijn en de economie in de EU. Inactiviteit in één lidstaat leidt tot kosten in andere lidstaten.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld zijn in de hele EU wijdverbreid. In 2014 meldden één op drie vrouwen in de EU een vorm van fysiek en/of seksueel geweld. Volgens administratieve gegevens uit 2019 bedraagt de prevalentie in de EU 21,2 %. Naast offline-vormen van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld neemt cybergeweld tegen vrouwen en tussen intieme partners toe; in 2020 zou naar schatting 52 % van de jonge vrouwen wereldwijd erdoor zijn getroffen. Gendergerelateerd geweld kan zowel vrouwen als mannen treffen, maar vrouwen worden er in onevenredige mate door getroffen. Huiselijk geweld treft ook andere gezinsleden (bv. echtgenoten, kinderen en oudere gezinsleden). Geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld treft miljoenen mensen in de EU, in alle lidstaten. De drijvende krachten achter geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld zijn schadelijke sociale normen en stereotypen die leiden tot genderongelijkheid; het niet erkennen van de specifieke kenmerken van strafbare feiten op het gebied van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld; en ondoeltreffende tegenmaatregelen (juridische versnippering, rechtsonzekerheid en ondoeltreffende handhaving). Zowel op EU- als op nationaal niveau zijn lacunes vastgesteld op het gebied van preventie, bescherming, slachtofferhulp, toegang tot de rechter en beleidscoördinatie, zowel in de lidstaten die het Verdrag van Istanbul inzake geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld hebben uitgevoerd als in de lidstaten die dat niet hebben gedaan. De EU-normen in dit verband zijn momenteel versnipperd over verschillende instrumenten en hebben niet geleid tot doeltreffende monitoring en handhaving voor deze groep slachtoffers. Hoewel het Verdrag van Istanbul aanleiding heeft gegeven tot maatregelen op nationaal niveau, blijkt uit het toezicht op de uitvoering van het verdrag dat er nog steeds lacunes zijn. Gezien de ontwikkeling van de situatie in de afgelopen decennia is het onwaarschijnlijk dat het aantal slachtoffers aanzienlijk zal afnemen zonder krachtiger, gecoördineerd optreden op het gebied van preventie, bescherming, toegang tot de rechter, slachtofferhulp en beleidscoördinatie.
Deze effectbeoordeling is een vervolg op de evaluatie van de richtlijn milieucriminaliteit (ECD, Environmental Crime Directive). Milieucriminaliteit heeft negatieve ecologische, maatschappelijke en economische gevolgen en is wereldwijd de op drie na meest winstgevende tak van criminaliteit, die criminelen jaarlijks naar schatting in totaal circa 260 miljard USD oplevert. De ECD is het belangrijkste horizontale instrument van de EU om het milieu te beschermen door middel van het strafrecht. Uit de evaluatie — die in 2020 werd afgerond — bleek dat door middel van de ECD een gemeenschappelijk EU-kader van belangrijke categorieën milieudelicten tot stand was gekomen, maar dat de richtlijn in de praktijk geen effect had. De ECD heeft in de lidstaten niet geleid tot meer veroordelingen of hogere sancties. In de evaluatie werd met name gewezen op de volgende specifieke problemen:

1) het toepassingsgebied van de ECD (gedefinieerd in twee bijlagen bij de ECD en in een lijst met delicten in artikel 3 van de ECD) is achterhaald en is ingewikkeld omschreven, waardoor doeltreffende onderzoeken, vervolgingen en grensoverschrijdende samenwerking worden belemmerd;

2) de definities van milieudelicten zijn onduidelijk en belemmeren doeltreffende onderzoeken, vervolgingen en grensoverschrijdende samenwerking tussen en binnen de lidstaten;

3) de sanctieniveaus zijn niet in alle lidstaten doeltreffend en afschrikkend;

4) de grensoverschrijdende samenwerking is te beperkt;

5) beleidsmakers en functionarissen zijn zich onvoldoende bewust van de aard en de omvang van milieucriminaliteit en de doeltreffendheid van handhavingsmaatregelen omdat er onvoldoende statistische gegevens worden verzameld, verwerkt en gedeeld;

6) de handhaving op het gebied van milieucriminaliteit is niet doeltreffend, onder meer door een gebrek aan opleiding en specialisatie, en door onvoldoende coördinatie en samenwerking tussen de verschillende niveaus van milieuhandhaving.
Alle kosten en baten worden uitgedrukt in verhouding tot het basisscenario, als contante waarde over de periode 2021-2050 (in constante prijzen van het jaar 2015). Het toegenomen aandeel van HKB in de brandstofmix voor de zeevaart zal leiden tot een aanzienlijke vermindering van de uitstoot van broeikasgassen en, in mindere mate, van luchtverontreinigende stoffen. De in geld uitgedrukte baten worden geraamd op 10 miljard EUR voor luchtverontreiniging en 138,6 miljard EUR voor klimaatverandering.

Scheepsexploitanten zullen naar verwachting 2,3 miljard EUR besparen dankzij lagere exploitatiekosten (onderhoud, bemanning enz.). Die prognoses houden ook rekening met een geringe daling van de zeevaartactiviteit.

Een ander merkbaar effect heeft betrekking op het gebruik van geavanceerde brandstoffen en voortstuwingstechnologieën en het indirecte effect daarvan op innovatie. Het voorstel zal naar verwachting tegen 2050 het aandeel van vaartuigen met brandstofcellen (18,9 %) en elektrische voortstuwing (5,4 %) in de vloot verhogen (ten opzichte van het basisscenario waarin deze technologieën niet zijn opgenomen). Het toenemende gebruik van bijvoorbeeld elektriciteit in havens en tijdens de vaart kan voor extra milieuvoordelen zorgen, zoals de beperking van onderwatergeluiden of waterverontreiniging door afzetting van uitlaatgassen in zee, maar die zijn niet beoordeeld.
De belanghebbenden zijn in het algemeen voorstander van het versterken van het wettelijke mandaat van Europol om de lidstaten te ondersteunen bij het voorkomen en bestrijden van zware criminaliteit en terrorisme. De lidstaten hebben de voorkeursbeleidsopties expliciet gesteund in verschillende Raadsfora en in een verklaring van de ministers van Binnenlandse Zaken van de EU van oktober 2020 (“Ten points on the Future of Europol” (tien punten over de toekomst van Europol). Tegelijkertijd zijn de lidstaten zich bewust van het belang van hun nationale soevereiniteit op het gebied van rechtshandhaving vanuit operationeel en procedureel oogpunt. Het Europees Parlement heeft zijn steun uitgesproken voor een sterke rol voor Europol en heeft er in een resolutie van het Europees Parlement van juli 2020 aan herinnerd dat “een versterkt mandaat hand in hand moet gaan met passende parlementaire controle”. Het Europees Parlement zal naar verwachting een gedetailleerde motivering verlangen van de noodzaak om Europol nieuwe gegevensverwerkingscapaciteit te geven, alsook sterke waarborgen op het gebied van gegevensbescherming. Uit de besprekingen met alle belanghebbenden is immers gebleken hoe belangrijk het is te voorzien in passende waarborgen om de grondrechten, en met name het recht op bescherming van persoonsgegevens, te waarborgen.
Wat is het probleem en waarom is het een probleem op EU-niveau?

Het vertrouwen in gegevensdeling vergroten, mechanismen versterken die de beschikbaarheid van gegevens vergroten en technische belemmeringen voor hergebruik van gegevens uit de weg ruimen. Daardoor wordt de beschikbaarheid van gegevens in de economie (om nieuwe producten en diensten te ontwikkelen, voor meer efficiëntie) en in de samenleving (om maatschappelijke uitdagingen aan te pakken) ondersteund. Het initiatief wil de basis leggen voor een nieuwe, Europese manier van gegevensbeheer als alternatief voor het huidige modelplatform van bigtech-bedrijven.
De financiële sector is in grote mate afhankelijk van informatie- en communicatietechnologieën (ICT). De huidige COVID-19-pandemie zal deze afhankelijkheid waarschijnlijk nog vergroten, gezien de voordelen van permanente toegang op afstand tot financiële diensten. Afhankelijkheid van digitale technologieën geeft echter aanleiding tot bezorgdheid; ondernemingen moeten in staat zijn potentiële ICT-verstoringen te weerstaan, d.w.z. dat digitale incidenten en bedreigingen worden aangepakt en de dienstverlening gehandhaafd blijft. In een sterk verweven financiële sector die cruciale grensoverschrijdende diensten aanbiedt waarvan de reële economie afhankelijk is, zijn de kwetsbaarheden als gevolg van ICT-afhankelijkheid – waarmee alle economische sectoren te maken hebben – bijzonder uitgesproken vanwege 1) het intensieve en grootschalige gebruik van ICT en 2) de kans dat de effecten van een operationeel incident bij één financiële onderneming of financiële subsector zich snel verspreiden naar andere ondernemingen of delen van de financiële sector, en uiteindelijk naar de rest van de economie. Hoewel de financiële sector qua markt- en regelgevingsintegratie ver gevorderd is en wel vaart bij één set geharmoniseerde regels – het gemeenschappelijke rulebook van de EU – is de EU-respons op de toegenomen behoefte aan operationele veerkracht op horizontaal en sectoraal niveau tot dusver: -ofwel gebaseerd op minimale harmonisatie, waardoor ruimte wordt gelaten voor nationale interpretatie en versnippering van de eengemaakte markt; -ofwel te algemeen en van beperkte toepassing, waarbij het algehele operationele risico in verschillende mate wordt aangepakt en sommige onderdelen van digitale operationele veerkracht (bv. ICT-risicobeheer, incidentrapportage en ICT-derdenrisico) gedeeltelijk worden gereguleerd, terwijl andere onderdelen (tests) buiten beschouwing worden gelaten. Het EU-optreden heeft operationeel risico tot dusver niet aangepakt op een wijze die strookt met de behoeften van financiële ondernemingen om ICT-kwetsbaarheden te weerstaan, tegen te gaan en te boven te komen. Aan financiële toezichthouders zijn evenmin de instrumenten geboden om zich te kwijten van hun taak om de uit die ICT-kwetsbaarheden voortvloeiende financiële instabiliteit te beperken. De huidige leemten en inconsistenties hebben geleid tot een veelheid aan ongecoördineerde nationale initiatieven (bv. inzake tests) en toezichtbenaderingen (bv. inzake ICT-afhankelijkheid van derden), wat overlappingen, dubbele vereisten en hoge administratieve en nalevingskosten voor grensoverschrijdende financiële ondernemingen meebrengt, of ertoe leidt dat ICT-risico’s onontdekt blijven en niet worden aangepakt. Over het geheel genomen zijn de stabiliteit en integriteit van de financiële sector niet gewaarborgd en blijft de eengemaakte markt voor financiële diensten versnipperd, met als gevolg dat de bescherming van consumenten en beleggers wordt verzwakt.
Verlichtingsproducten zijn nog steeds een van de grootste elektriciteitsverbruikers in de Europese Unie (ongeveer 12 % van de volledige bruto elektriciteitsproductie in de EU-28). Er werd verwacht dat de bestaande eisen in 2020 een energiebesparing van 110 TWh zouden opleveren, maar volgens de meest recente ramingen zou dit slechts 70 TWh worden. Uit de evaluatie die aan de basis van de effectbeoordeling ligt, blijkt dat de verwachte besparingen wellicht niet worden gerealiseerd omdat: (1)de eisen op het gebied van energie-efficiëntie achterhaald zijn; (2)de uitvoering en het toezicht omslachtig zijn door: a) complexe wetgeving; b) onduidelijkheid en dubbelzinnigheid van toepassingsgebied en vrijstellingen; c) het te grote aantal door de markttoezichtautoriteiten te controleren parameters en te dure/lange controletests; (3)recent "volledig geïntegreerde armaturen" in de handel zijn gebracht (waaruit de lichtbron niet kan worden verwijderd voor controle): er is onduidelijkheid over de vraag of deze verlichtingsproducten binnen het toepassingsgebied van de bestaande wetgeving vallen en over de regels om te controleren of deze producten aan de eisen voldoen. Het risico bestaat dat deze verlichtingsproducten slechts beperkte energiebesparingen opleveren.
Huishoudelijke afwasmachines verbruiken aanzienlijke hoeveelheden elektriciteit en zijn onderworpen aan minimale eisen inzake energie-efficiëntie en energie-etikettering. Dankzij die eisen en de geboekte technologische vooruitgang behoren de meeste afwasmachines op de markt momenteel tot de drie hoogste categorieën energie-etikettering (A+ of hoger). Hoewel dit een positieve ontwikkeling is, betekent dit ook dat de consumenten de prestaties van de toestellen op de markt onvoldoende kunnen vergelijken en dat zij dus een afwasmachine van de A+-klasse kunnen kopen zonder te weten dat deze geen topprestaties levert of zelfs de slechtst presterende afwasmachine op de markt is. Het daaruit voortvloeiende gebrek aan marktvoordeel voor efficiëntere toestellen betekent dat fabrikanten niet langer gestimuleerd worden om innovatieve en energie-efficiënte apparaten te ontwikkelen. Ondanks de huidige eisen inzake ecologisch ontwerp en energie-etikettering zijn huishoudelijke afwasmachines in de Unie de laatste jaren steeds meer energie gaan verbruiken en zal hun energieverbruik nog blijven toenemen door hun penetratiegraad in Europese huishoudens. Om dit stijgende verbruik te beperken, is het belangrijk dat de huidige eisen inzake energie- en waterverbruik worden bijgewerkt en dat voordeel wordt gehaald uit de technologische vooruitgang. De huidige verordening inzake ecologisch ontwerp bevat geen eisen voor een efficiënt gebruik van hulpbronnen, zoals eisen inzake duurzaamheid, repareerbaarheid en recycleerbaarheid. Met dergelijke eisen zou worden voorkomen dat afwasmachines gemiddeld steeds minder lang meegaan en zou een bijdrage worden geleverd aan de doelstellingen van de circulaire economie. Afwasmachines kunnen, net als veel andere producten, aanzienlijk worden verbeterd met betrekking tot de circulaire economie. Denk maar aan de beschikbaarheid, de prijs en de levering van reserveonderdelen, de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie en een gemakkelijkere behandeling aan het einde van de levensduur van apparaten. Dit zijn verbeteringen die geleidelijk kunnen worden doorgevoerd door middel van maatregelen inzake ecologisch ontwerp. Met de herziening van de eisen inzake ecologisch ontwerp voor huishoudelijke afwasmachines wordt een aanzet gegeven voor een verandering van de marktomstandigheden en een optimalisering van de toestellen, zonder te raken aan de recent toegenomen penetratiegraad van afwasmachines in de EU.
De voorkeursoptie (invoering van een wettelijke grenswaarde voor het gehalte aan industrieel geproduceerde transvetzuren in levensmiddelen) heeft positieve gevolgen in de vorm van gezondheidsvoordelen en minder ongelijkheid op gezondheidsgebied, van een bijdrage aan een gelijke kwaliteit van levensmiddelen in Europa ten voordele van de consument en van verbeteringen voor bedrijven wat betreft de werking van de interne markt. De kostenbesparingen in verband met een lagere ziektelast zijn gekwantificeerd op 58 tot 304 miljard EUR, vanuit de respectievelijke aannames dat transvetzuren zonder maatregelen op EU-niveau binnen 10 jaar uit levensmiddelen worden geweerd of in de toekomst in de huidige mate aanwezig blijven. De gezondheidsvoordelen in de vorm van "disability-adjusted life years" zijn gekwantificeerd op 4 tot 66 miljard EUR, vanuit de respectievelijke aannames dat transvetzuren zonder maatregelen op EU-niveau binnen 10 jaar uit levensmiddelen worden geweerd of in de toekomst in de huidige mate aanwezig blijven.
De hogere PSU-efficiëntie van de voorkeursoptie (3.2) brengt verbeteringskosten met zich mee; naar schatting zal het 10 EUR per PSU kosten om van de 80 PLUS-klasse "Silver" te stijgen naar "Gold", 17 EUR om van "Gold" naar "Platinum" te gaan, en 23 EUR om "Titanium" te behalen. De kosten in verband met het verbeteren van de bedrijfstemperatuur worden op 150 EUR per verkoopseenheid geraamd, wat ongeveer overeenkomt met de prijs van een ventilatorkit met hoge prestaties. De verbetering van het vermogen in onbelaste toestand (door verbetering van de efficiëntie van de CPU) zou 0,2 % tot 0,35 % van de prijs van de server kosten. De eisen inzake materiaalefficiëntie zouden de prijs per server of opslagproduct naar schatting met ongeveer 8 EUR doen stijgen. De kosten voor aankoop in de EU zouden in 2030 als gevolg van deze verbetering in totaal ongeveer 41 miljoen EUR hoger zijn. De testkosten die gepaard gaan met het meten van de serverefficiëntie zouden ongeveer 21 000 EUR bedragen per onderneming met 15 servermodellen. Voor grote ondernemingen zouden de kosten voor het testen van de naleving neerkomen op ongeveer 30 000 EUR per onderneming met 25 servermodellen. De testkosten met betrekking tot de bedrijfstemperatuur worden geraamd in de orde van 1 000 EUR per eenheid.
Het probleem betreft de btw-fraude in e-commerce. De btw-derving bij grensoverschrijdende b2c-leveringen van goederen in de hele EU wordt jaarlijks op ongeveer 5 miljard EUR geraamd. Er zijn geen EU-brede ramingen van btw-fraude met grensoverschrijdende b2c-diensten, alleen sectorale bewijzen op het gebied van uitzendingen en onlinespellen. Als de EU geen maatregelen neemt, zullen dit soort gederfde inkomsten door de groei van de e-commerce waarschijnlijk toenemen. De belastingdiensten van de lidstaten zien zich bij de btw-fraude in e-commerce voor een grote uitdaging gesteld, omdat zij maar weinig informatie hebben om de onlinebedrijven te identificeren, vooral wanneer die bedrijven in een ander land zijn gevestigd. De informatie die nodig is voor het vaststellen van de btw-verplichtingen, is in het bezit van derde partijen (zoals betalingsdienstaanbieders), die vaak in een ander rechtsgebied zijn gevestigd. De belastingdiensten beschikken niet over de administratieve capaciteit om de enorme hoeveelheid informatie die nodig is om de btw-fraude in e-commerce te controleren en te bestrijden, te verwerken en onderling uit te wisselen. De btw-fraude in e-commerce schaadt de begrotingen van de lidstaten en de EU. Bonafide bedrijven lijden schade door de oneerlijke concurrentie en EU-burgers ondervinden nadelen doordat minder middelen in openbare diensten kunnen worden geïnvesteerd.
De verstrekking van technische ondersteuning via het steunprogramma voor structurele hervormingen (SRSP) dat is aangenomen in 2017, en voordien de steun via de taskforce voor Griekenland (TFGR) en de steungroep voor Cyprus (SGCY), (ad hoc) structuren die beide waren geïntegreerd in het steunprogramma voor structurele hervormingen, pleiten voor de versterking van de technische ondersteuning. Sinds het SRSP in werking is getreden, was het een succes in de lidstaten en overtroffen de steunaanvragen ruim de financieringsbedragen die per jaarlijkse cyclus beschikbaar waren. Niet alleen waren er te veel aanvragen voor de in het SRSP beschikbare bedragen, maar volgens de feedback van de lidstaten en de voorlopige bevindingen bij de uitvoering van de eerste SRSP-projecten op het terrein, lijkt het SRSP een lacune te vullen bij de uitvoering van structurele hervormingen door de lidstaten tijdens de verschillende fasen van het hervormingsproces te ondersteunen. De lidstaten waarderen het vrijwillige karakter van het programma, het feit dat de ondersteuning snel wordt verstrekt zonder medefinanciering uit de nationale begroting en met vrij beperkte administratieve lasten, en dat deskundigheid met andere lidstaten of deskundigen kan worden gedeeld. Het SRSP levert een sterke bijdrage aan een consistente uitvoering van de strategische prioriteiten van de Unie, de ontwikkeling en de uitvoering van oplossingen voor grensoverschrijdende kwesties en Uniebrede uitdagingen. In een aantal gevallen kon dankzij de steun financiering uit andere programma's van de Unie worden gemobiliseerd, door bijvoorbeeld bij te dragen tot een betere voorbereiding van ESIF-projecten of door met deze projecten aspecten te integreren die niet onder de ESIF vallen.

Voor het hervormingsinstrument, dat een nieuw instrument is, heeft de Commissie ideeën verzameld voor het ontwerp van het toekomstige instrument tijdens een aantal technische workshops die in elke lidstaat zijn georganiseerd. De meeste lidstaten erkennen de noodzaak van structurele hervormingen en stonden positief tegenover een nieuw instrument om hervormingen te stimuleren. Zij wezen er tegelijk ook op dat de lidstaten meer betrokken moeten zijn bij de uitvoering van de hervormingen. De input van de lidstaten die tijdens de workshops is verzameld, is meegenomen in het ontwerp van het hervormingsinstrument, met name de beschikbaarheid van het programma voor alle lidstaten van de EU, de coördinatie met de ESIF, de toewijzing van fondsen aan alle lidstaten, waarborgen tegen morele risico's en de koppeling naar het Europees Semester.