EUROPESE COMMISSIE Brussel, 1.9.2022 COM(2022) 433 final VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD Tweede jaarverslag over de screening van buitenlandse directe investeringen in de Unie



{SWD(2022) 219 final}



INLEIDING Dit verslag is het tweede jaarverslag van de Europese Commissie over de toepassing van de verordening inzake de screening van buitenlandse directe investeringen (BDI) (“de Verordening screening BDI” of “de verordening”). Het verslag heeft betrekking op het jaar 2021 en biedt transparantie over de werking van de screening van BDI in de EU en over ontwikkelingen in de nationale screeningmechanismen. Het draagt bij tot de verantwoordingsplicht van de Unie op een gebied waar, gezien de veiligheidsbelangen die op het spel staan, transparantie met betrekking tot afzonderlijke transacties mogelijk noch passend is. Het is gebaseerd op verslagen van de 27 lidstaten en andere bronnen, en bestaat uit vier hoofdstukken: ·Hoofdstuk 1 over trends en cijfers met betrekking tot BDI in de EU; ·Hoofdstuk 2 over ontwikkelingen in de wetgeving van de lidstaten; ·Hoofdstuk 3 over BDI-screeningactiviteiten van de lidstaten; ·Hoofdstuk 4 over de EU-samenwerking bij de screening van BDI. Dit jaarverslag wordt tegelijk met het jaarverslag over controles op de uitvoer van producten voor tweeërlei gebruik goedgekeurd. Zowel de screening van BDI als uitvoercontroles zijn belangrijke instrumenten voor strategische handels- en investeringscontroles om de veiligheid in de Europese Unie te waarborgen.



HOOFDSTUK 1 – BUITENLANDSE DIRECTE INVESTERINGEN IN DE EUROPESE UNIE – TRENDS EN CIJFERS In 2021 zijn de wereldwijde buitenlandse directe investeringen (BDI) na de door COVID-19 veroorzaakte vertraging in 2020 weer toegenomen. De wereldwijde instroom bedroeg 1,5 biljoen EUR in 2021 (Figuur 1), een stijging van 52 % ten opzichte van 2020 en een stijging van 11 % ten opzichte van het niveau van vóór COVID-19 in 2019. De EU droeg tot het wereldwijde herstel in 2021 bij met 117 miljard EUR aan inkomende BDI, 8 % van het mondiale niveau (27 % in 2019), wat neerkomt op een daling van 31 % ten opzichte van het niveau van 2020 en een daling van 68 % ten opzichte van 2019. Het resultaat van de EU is vooral het gevolg van de daling van de inkomende BDI in Ierland, Duitsland en Luxemburg en van desinvesteringen in Nederland. In 2021 hebben de sterke aandelenmarkten en een herstel van het ondernemersvertrouwen wereldwijd geleid tot een toename van het aantal fusies en overnames en greenfieldtransacties, maar nog niet in de EU-27 (Figuur 1), ondanks de daling van de geaggregeerde BDI-instroom. Het aantal verwervingen en greenfieldinvesteringen is in de EU met respectievelijk 32 % en 12 % gestegen ten opzichte van 2020. Het aantal verwervingen bleef echter 9 % onder het niveau van 2019. Voor greenfieldinvesteringen bedroeg het verschil met het jaar vóór de pandemie -39 %.

De opwaartse trend in de gecumuleerde stromen van buitenlandse transacties in de EU-27 bevestigt de openheid van de EU-landen voor buitenlandse investeringen, ondanks de vertraging als gevolg van de COVID-19-pandemie (Figuur 2), met een gemiddelde stijging van meer dan 2 100 verwervingen en 3 200 greenfieldinvesteringen per jaar in de afgelopen vijf jaar. Figuur 2: jaarlijks cumulatief aantal transacties naar de EU-27 in 2015-2021 Bron: JRC-berekeningen op basis van gegevens van Bureau van Dijk van 22 februari 2022. De gegevens voor 2015 komen overeen met de BDI-stromen in 2015, terwijl de gegevens voor de daaropvolgende jaren overeenkomen met de gecumuleerde som van de jaarlijkse stromen. Uit de jaar-op-jaargegevens per buitenlands rechtsgebied blijkt dat het aantal overeenkomsten en projecten voor de meeste landen van herkomst in 2021 is toegenomen (Figuur 3). De VS waren in 2021 de grootste buitenlandse investeerder, goed voor 32,3 % van alle verwervingen en 39,4 % van de greenfieldinvesteringen, gevolgd door het Verenigd Koninkrijk met respectievelijk 25,6 % en 20,9 %. Opvallende uitzonderingen zijn China en Japan, die beide onder het niveau van 2020 bleven. Met name China, met 2,3 % van alle buitenlandse verwervingen in 2021 (een daling ten opzichte van 3,4 % in 2020) en 6 % van de greenfieldinvesteringen (een daling ten opzichte van 7,1 % in 2020), slaagde er niet in om meer overeenkomsten te sluiten, ondanks een aantal belangrijke aangekondigde fusies en overnames en greenfieldinvesteringen die de waarde van de Chinese investeringen in 2021 opdreven tot 9 miljard EUR (tegenover 6,5 miljard EUR in 2020).



De strenge Chinese kapitaalcontroles en de concentratie van investeringsactiviteiten in kernsectoren hadden in 2021 een negatieve invloed op het aantal overeenkomsten waarbij China betrokken is . Hoewel de meeste rechtsgebieden in 2021 wat de verwerving van deelnemingen betreft het niveau van vóór COVID-19 bereikten, en sommige zelfs het niveau van 2019 overschreden, bleef het aantal greenfieldinvesteringsprojecten lager dan in 2019. De enige uitzondering hierop zijn de offshorelanden (samen 133 projecten in 2021, tegenover 106 in 2019) en Rusland (met 46 projecten in 2021, tegenover 20 in 2019). Ondanks de positieve vooruitzichten van analisten voor 2022, die voortvloeiden uit de verwachting dat het ergste van de pandemie voorbij was, vervliegt de hoop snel door het onzekere ondernemingsklimaat dat het gevolg is van de niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde invasie van Oekraïne door Rusland. De economische effecten van de sterke stijging van de kosten van energie (die reeds vóór de invasie een effect hadden) en grondstoffen, en de omvang van de economische gevolgen van verstoringen van de toeleveringsketens, met name voor kritieke grondstoffen en kritieke technologieën, en zwakkere mondiale activiteiten en handel, die nog steeds niet volledig kunnen worden ingeschat, zullen van invloed zijn op de dynamiek van het sluiten van overeenkomsten in de EU, hetgeen kan leiden tot een neerwaartse herziening van de oorspronkelijk positieve vooruitzichten voor 2022.



Meer details Meer details over bovenstaande cijfers zijn te vinden in het begeleidende werkdocument van de diensten van de Commissie, punt 1. Daar worden aanvullende gegevens verstrekt over de impact en het herstel per lidstaat en per sector, over de herkomst van buitenlandse investeerders in de EU en over de participatie van buitenlandse staten in buitenlandse investeerders in de EU.



HOOFDSTUK 2 – ONTWIKKELINGEN IN DE WETGEVING VAN DE LIDSTATEN IN 2021 De Verordening screening BDI en de mechanismen voor screening van BDI in de EU-lidstaten Hoewel de Verordening screening BDI de lidstaten niet verplicht een nationaal screeningmechanisme op te zetten, blijft de Europese Commissie de lidstaten zowel op politiek als op technisch niveau aanmoedigen om nationale screeningmechanismen vast te stellen, aan te passen en toe te passen. Onlangs heeft de Europese Commissie de lidstaten in de richtsnoeren voor de lidstaten van 2020 over het gebruik van BDI-screening in tijden van volksgezondheidscrisis en economische kwetsbaarheid in de EU en in de richtsnoeren voor de lidstaten van 2022 inzake buitenlandse directe investeringen uit Rusland en Belarus opgeroepen een volwaardig screeningmechanisme op te zetten. De Europese Commissie bevordert deze ontwikkeling in alle lidstaten actief en vergemakkelijkt de voortgang en de aanpassing van de nationale wetgevingsprocessen. In 2021 heeft de Europese Commissie de lidstaten bijgestaan met technische en beleidsrichtsnoeren, technische vergaderingen en informatie-uitwisseling, inclusief de uitwisseling van beste praktijken. Ondanks deze regelmatige samenwerking en een aantal grote gelijkenissen tussen de nationale screeningmechanismen blijven de lidstaten echter aanzienlijke verschillen vertonen wat betreft de formele screening van BDI, de toepasselijke termijnen, het sectorale toepassingsgebied, de kennisgevingsvereisten en andere elementen. Daarom blijft de Europese Commissie zich inzetten voor de onderlinge afstemming van de nationale screeningmechanismen en verwacht zij dat alle 27 EU-lidstaten binnenkort over een nationaal BDI-screeningmechanisme zullen beschikken. Een nationaal screeningmechanisme in alle 27 lidstaten is nodig om de Unie te beschermen tegen potentieel riskante buitenlandse investeringen uit derde landen. Dat zou ervoor zorgen dat alle 27 lidstaten en de Europese Commissie relevante BDI screenen, waardoor de collectieve veiligheid van de lidstaten en de Unie, de veiligheid van de eengemaakte markt en de zeer hoge mate van economische integratie die daardoor mogelijk wordt gemaakt, worden beschermd. Overzicht van de lidstaten die over een screeningmechanisme beschikken of een screeningmechanisme aan het opzetten zijn De wereldwijde pandemie en de recente verstoringen van de mondiale toeleveringsketens hebben het kritieke karakter van bepaalde belangrijke sectoren, zoals gezondheidszorg en energie, onder de aandacht gebracht. Daarom hebben veel EU-lidstaten nieuwe nationale screeningmechanismen ingevoerd of bestaande screeningmechanismen geactualiseerd en uitgebreid. In 2021 hebben drie lidstaten een nieuw screeningmechanisme ingevoerd en hebben zes lidstaten hun bestaande mechanisme gewijzigd. Eind 2021 hadden zeven lidstaten al overleg- of wetgevingsprocedures ingeleid om een nationaal screeningmechanisme op te zetten. In totaal bestond in twee derde van alle EU-lidstaten in 2021 wetgeving inzake de screening van buitenlandse directe investeringen. De screening van buitenlandse directe investeringen krijgt in de EU een steeds grotere impuls. De onderstaande kaart geeft een overzicht van de stand van de wetgeving in de EU-lidstaten. Ontwikkelingen in de EU-lidstaten in 2021 – BDI-screeningmechanismen Tot dusver hebben 25 van de 27 EU-lidstaten: ·een nationaal BDI-screeningmechanisme; of hebben zij ·een nieuw nationaal BDI-screeningmechanisme vastgesteld, of

·een bestaand mechanisme gewijzigd, of ·een overleg- of wetgevingsprocedure ingeleid die naar verwachting zal leiden tot de vaststelling van een nieuw mechanisme of wijzigingen van een bestaand mechanisme. De volgende tabel geeft een overzicht van de stand en de ontwikkeling van de wetgeving van alle 27 lidstaten in 2021. Bestaand nationaal BDI-screeningmechanisme Finland, Malta, Oostenrijk, Polen, Portugal, Slovenië, Spanje Wijziging van een bestaand mechanisme Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Italië, Letland, Litouwen Overleg- of wetgevingsprocedure ingeleid die naar verwachting tot actualiseringen van een bestaand mechanisme zal leiden Nederland, Roemenië Vaststelling van een nieuw nationaal BDI-screeningmechanisme Denemarken, Slowakije, Tsjechië Overleg- of wetgevingsprocedure die naar verwachting tot de vaststelling van een nieuw mechanisme zal leiden België, Estland, Griekenland, Ierland, Kroatië, Luxemburg, Zweden Geen lopend openbaar gemaakt initiatief Bulgarije, Cyprus De meeste wijzigingen van de nationale wetgeving hadden betrekking op drie onderwerpen: verbetering van de screeningprocedures, uitbreiding van de bestreken sectoren en verlenging van de geldigheid van nationale mechanismen. Frankrijk heeft bijvoorbeeld de drempel voor de screening van investeringen van niet-EU-investeerders verlaagd en verlangt van investeerders nu ook dat zij samen met andere documenten de EU-kennisgeving “formulier B” indienen. Duitsland heeft een reeks procedurele wijzigingen aangebracht (bv. de toevoeging van 16 nieuwe casegroepen met betrekking tot opkomende/gevoelige technologieën), nieuwe drempels voor de verwerving van kapitaal en stemrechten toegepast die een kennisgeving vereisen, en nieuwe vereisten voor investeerders ingevoerd. Italië heeft de toepasbaarheid van zijn bestaande screeningmechanisme uitgebreid. Letland heeft onder meer de bevoegdheid van de nationale autoriteiten om investeerders om nadere informatie te verzoeken, uitgebreid. Litouwen heeft onder meer zijn lijst van ondernemingen en strategische infrastructuur die het belangrijk acht, aangepast. Hongarije heeft aan zijn wetgeving verdere activiteiten van doelwitondernemingen toegevoegd die een kennisgeving van de geplande transacties vereisen. Tot slot hebben verschillende andere lidstaten aangegeven dat zij momenteel wijzigingen van hun bestaande mechanismen plannen. Meer gedetailleerde informatie over de ontwikkelingen in de nationale screeningwetgeving van de lidstaten is te vinden in het begeleidende werkdocument van de diensten van de Commissie. De Europese Commissie houdt ook een lijst van de actualiseringen van de nationale wetgevingen bij.

HOOFDSTUK 3 – ACTIVITEITEN VAN DE LIDSTATEN OP HET GEBIED VAN BDI-SCREENING De Verordening screening BDI voorziet in een mechanisme voor samenwerking bij de screening van BDI tussen de Europese Commissie en de lidstaten. Het besluit over welke investeringen worden gescreend, goedgekeurd, aan voorwaarden onderworpen of geblokkeerd, wordt echter genomen door de lidstaat waar de investering plaatsvindt. Dit hoofdstuk is gebaseerd op en combineert door de lidstaten verstrekte gegevens over gevallen die in 2021 op grond van hun wetgeving en screeningmechanismen zijn gescreend. In het algemeen zijn er in 2021 op nationaal niveau talrijke aanvragen om toestemming ontvangen. Overeenkomstig artikel 5 van de verordening, waarin hun verplichting tot verslaglegging is vastgelegd, hebben de lidstaten in 2021 1 563 aanvragen om toestemming en ambtshalve geopende zaken gerapporteerd. Figuur 6 — Activiteiten van de lidstaten op het gebied van BDI-screening Bron: verslaglegging door de lidstaten. Er is een duidelijke tendens om meer zaken formeel te screenen. Van de 1 563 aanvragen om toestemming en ambtshalve geopende zaken werd namelijk ongeveer 29 % formeel gescreend. Dit lijkt te wijzen op een toename van het aantal formeel gescreende zaken ten opzichte van 2020. Dit kan worden verklaard doordat de nationale autoriteiten meer aandacht besteden aan wat zij als potentieel “kritiek” beschouwen, en door een verandering in de algemene investeringstrends. Ongeveer 71 % van alle aanvragen werd geacht niet onder de regeling te vallen of hoefde geen formele screening te ondergaan omdat er een duidelijk gebrek aan impact op de veiligheid en de openbare orde was. Het aantal aanvragen om toestemming is ook zeer ongelijk verdeeld over de lidstaten. In 1921 waren vier lidstaten namelijk goed voor ongeveer 70 % van alle aanvragen om toestemming en ambtshalve geopende zaken. Van de gevallen die in 2021 formeel zijn gescreend en waarvoor de lidstaten een besluit hebben gemeld, werd de meerderheid (73 %) zonder voorwaarden goedgekeurd, wat betekent dat de transactie werd toegestaan zonder dat de investeerder aanvullende maatregelen hoefde te nemen. Bij 23 % van de besluiten ging het echter om een toestemming met voorwaarden of risicobeperkende maatregelen. In die gevallen hebben de nationale screeningautoriteiten onderhandeld over bepaalde maatregelen, garanties en toezeggingen van de investeerders alvorens de geplande buitenlandse directe investering toe te staan. Ten slotte blokkeerden de nationale autoriteiten de transacties uiteindelijk slechts in 1 % van alle afgehandelde zaken, terwijl de transactie in nog eens 3 % door de partijen werd ingetrokken. Figuur 7 — Aangemelde besluiten over BDI-zaken

Bron: verslaglegging door de lidstaten. Samengevat leiden de bovenstaande bevindingen tot de volgende hoofdconclusies: ·In vergelijking met 2020 hebben de lidstaten de ontvangen aanvragen in 2021 als gevoeliger beschouwd, aangezien het aandeel formeel gescreende zaken is toegenomen. ·De aanvragen om toestemming zijn ongelijk verdeeld over de EU-lidstaten: vier landen zijn goed voor ongeveer 70 % van alle ontvangen aanvragen. In het eerste jaarverslag was dit 86,5 %. Dit wijst op een diversificatie van de screening tussen de lidstaten. ·In 2021 werd het merendeel van de transacties, waarvoor een besluit werd gemeld, zonder voorwaarden toegestaan (73 %, het was 79 % in het eerste verslag). ·23 % van de afgehandelde zaken omvatte wel risicobeperkende maatregelen (dit is een aanzienlijke stijging ten opzichte van het vorige verslag, met 12 %). ·Slechts 1 % van de transacties werd door de lidstaten geblokkeerd (in vergelijking met iets meer voordien, namelijk 2 % in het eerste verslag), hetgeen bevestigt dat de Europese Unie open blijft staan voor buitenlandse directe investeringen en dat de lidstaten slechts zaken afwijzen die een zeer ernstige bedreiging vormen voor de veiligheid en de openbare orde.



HOOFDSTUK 4 – EU-MECHANISME VOOR SAMENWERKING BIJ DE SCREENING VAN BDI 1.Kennisgevingen en andere maatregelen in het kader van de Verordening screening BDI In hoofdstuk 3 werd het niveau van de nationale screeningactiviteiten samengevat. Het betreft de onder de nationale regelingen vallende investeringen die voldeden aan de voorwaarden voor screening in het kader van de BDI-verordening. In 2021 hebben 13 lidstaten overeenkomstig artikel 6 van de Verordening screening BDI in totaal 414 kennisgevingen ingediend, tegenover 11 lidstaten tijdens de periode waarop het eerste jaarverslag over de screening van BDI betrekking had. Vijf lidstaten (Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk en Spanje) waren verantwoordelijk voor meer dan 85 % van die kennisgevingen. De aangemelde transacties lopen sterk uiteen wat betreft de sectoren waarop de investering is gericht, de herkomst van de uiteindelijke investeerder en de waarde van de transactie. De vijf sectoren met het hoogste aantal transacties waren ICT, be- en verwerkende industrie, financiële activiteiten, groot- en detailhandel en bouwnijverheid (in het eerste jaarverslag was “bouwnijverheid” opgenomen in de categorie “overige”). De eerste drie sectoren zijn dezelfde als in het eerste jaarverslag, maar in een andere volgorde. Bron: kennisgevingen van de lidstaten. Wat de waarde van de transacties betreft, had het merendeel ervan een waarde van minder dan 500 miljoen EUR, terwijl de grootste individuele groep (34 %) een waarde had van meer dan 500 miljoen EUR.

Bron: kennisgevingen van de lidstaten. De transacties waarvan is kennisgegeven, vertonen een breed scala qua waarde, met een minimumwaarde van 1 EUR en een maximum van ongeveer 29-31 miljard EUR. De Verordening screening BDI bepaalt dat de beoordeling van BDI-transacties in twee mogelijke fasen plaatsvindt. Alle transacties waarvan is kennisgegeven, worden beoordeeld in fase 1, waarna slechts een klein aantal doorgaat naar fase 2. Fase 2 impliceert een meer gedetailleerde beoordeling van gevallen die gevolgen kunnen hebben voor de veiligheid of de openbare orde in meer dan één lidstaat, of die risico’s kunnen opleveren voor projecten of programma’s van Uniebelang. Fase 2‑zaken zouden uiteindelijk kunnen worden afgesloten door de Europese Commissie die een advies uitbrengt over de zaak in kwestie.



Van de 414 gevallen waarvan is kennisgegeven, werd 86 % door de Europese Commissie afgesloten in fase 1, terwijl de overige 11 % (14 % in het vorige verslag) doorgingen naar fase 2 waarbij de kennisgevende lidstaat om aanvullende informatie werd verzocht. 3 % van die zaken liep nog op de afsluitingsdatum van dit verslag, d.w.z. dat zij nog niet waren afgesloten in fase 1 of 2. De door de Europese Commissie bij de opening van fase 2 gevraagde aanvullende informatie varieert aanzienlijk, afhankelijk van de specifieke transactie en de gedetailleerdheid en kwaliteit van de informatie die bij de kennisgeving is verstrekt. De gevraagde informatie omvat doorgaans een of meer van de volgende elementen: gegevens over producten en/of diensten van de doelwitonderneming, mogelijke classificatie van de betrokken producten als producten voor tweeërlei gebruik, afnemers, alternatieve leveranciers en marktaandelen, de invloed van de investeerder op de doelwitonderneming na de transactie, intellectuele rechten en O&O-activiteiten van de doelwitonderneming, en aanvullende definiërende kenmerken van de investeerder en zijn strategie. Deze informatie wordt gevraagd om het kritieke karakter van het investeringsdoelwit of de mogelijkerwijs van de investeerder uitgaande dreiging beter te kunnen beoordelen. De belangrijkste sectoren die in fase 2-zaken aan de orde waren, waren de be- en verwerkende industrie, ICT en financiële activiteiten. De be- en verwerkende industrie en ICT waren goed voor 76 % van alle dossiers in fase 2. Het aandeel van de ICT-sector is vrij sterk gestegen, van 17 % in het vorige verslag tot 32 % in het huidige verslag.

Figuur 11 — Belangrijkste doelsectoren in fase 2 in 2021 De topsector — be- en verwerkende industrie — omvat kritieke infrastructuur en/of technologieën, d.w.z. defensie, lucht- en ruimtevaart, energie, gezondheid (inclusief farmaceutische industrie) en halfgeleiderapparatuur. Defensie en lucht- en ruimtevaart zijn goed voor bijna de helft van de kennisgevingen in die sector (45 %). De 47 gevallen van fase 2 kwamen uit negen lidstaten. Voor alle fase 2-gevallen was de gemiddelde duur die de lidstaten nodig hadden om de gevraagde informatie te verstrekken 22 kalenderdagen (tegenover 31 kalenderdagen in het eerste verslag), met uitersten van 3 tot 101 dagen (tegenover 2 tot 101 kalenderdagen in het eerste verslag).

De BDI-verordening stelt geen precieze termijnen vast waarbinnen de lidstaten moeten reageren, maar de termijnen in het kader van de verordening worden opgeschort totdat volledige informatie is ontvangen. Wat de herkomst van de uiteindelijke investeerder betreft, waren in de 414 gevallen die in 2021 aan de Europese Commissie zijn gemeld de vijf belangrijkste landen van herkomst de VS, het VK, China, de Kaaimaneilanden en Canada. Rusland was goed voor minder dan 1,5 % van de gevallen en Belarus voor 0,2 %. Van alle gevallen waarvan in 2021 is kennisgegeven, betrof 28 % (tegenover 29 % in het eerste verslag) multijurisdictionele BDI-transacties, die betrekking hadden op (en werden gemeld door) verschillende lidstaten. De belangrijkste sectoren waarop dergelijke kennisgevingen betrekking hadden, waren ICT, de be- en verwerkende industrie, groot- en detailhandel en financiële activiteiten. Tabel — Multijurisdictionele BDI-transacties en belangrijkste sectoren ICT 39 % Be- en verwerkende industrie 20 % Groot- en detailhandel 11 % Financiële activiteiten 9 % Overige 32 % Naast alle gevallen waarvan op grond van artikel 6 van de verordening is kennisgegeven, heeft de Europese Commissie in 2021 geen gebruik gemaakt van artikel 7 van de verordening (hetgeen zij eerder wel heeft gedaan, zoals vermeld in het eerste verslag). Artikel 7 biedt de Europese Commissie de mogelijkheid om investeringen in een lidstaat waarvan zij kennis krijgt, ambtshalve te screenen, onafhankelijk van de vraag of die lidstaat al dan niet over een eigen screeningmechanisme beschikt. De adviezen van de Commissie overeenkomstig de artikelen 6, 7 of 8 van de verordening blijven overeenkomstig artikel 10 van de verordening vertrouwelijk. Daarom kan in dit verslag geen informatie over individuele adviezen worden gepubliceerd. In minder dan 3 % van alle gevallen waarvan is kennisgegeven, zijn adviezen uitgebracht (evenveel als in het eerste jaarverslag); deze adviezen worden enkel uitgebracht wanneer en indien dit is vereist door de omstandigheden van een zaak, meer bepaald het risicoprofiel van de investeerder en het kritieke karakter van een investeringsdoelwit. Eventuele aanbevolen risicobeperkende maatregelen zijn evenredig en specifiek voor de risico’s en het kritieke karakter die zijn vastgesteld. De adviezen van de Commissie kunnen ook bestaan in het delen van relevante informatie met een screenende lidstaat en kunnen ook mogelijke risicobeperkende maatregelen voorstellen om de vastgestelde risico’s aan te pakken. Uiteindelijk is het aan de lidstaat waar de investering plaatsvindt, om een besluit te nemen over de transactie, waarbij hij terdege rekening houdt met eventuele adviezen van de Commissie. Bovenstaande gegevens leiden tot dezelfde belangrijke conclusies als die welke in het eerste jaarverslag zijn getrokken. Ten eerste blijft de behandeling van zaken via het EU-samenwerkingsmechanisme goed functioneren. Van de 414 zaken waarvan in 2021 is kennisgegeven, werd de overgrote meerderheid (86 %) afgesloten in fase 1, dus zeer snel, waarbij slechts 11 % van die zaken (tegenover 14 % in de periode waarop het vorige verslag betrekking had) in fase 2 werd afgesloten en minder dan 3 % van de zaken resulteerde in een advies van de Commissie. Ten tweede is er een tendens naar een grotere diversificatie van de screening tussen de lidstaten. Vier lidstaten waren namelijk goed voor ongeveer 70 % van alle in 2021 ontvangen aanvragen, maar dit was 86,5 % in het eerste jaarverslag.