B4-0038, 0052, 0060, 0075, 0094, 0110 en 0113/95

Resolutie over de officiële talen en de werktalen in de Europese Unie

Het Europees Parlement,

A. gezien de verklaring van december 1994 van de Minister van Europese Zaken van Frankrijk, de heer Lamassoure, over een beperking van de elf officiële talen van de Europese Unie tot vijf werktalen,

B. overwegende dat de regeling van het taalgebruik door de instellingen van de Europese Unie volgens de bepalingen van het Verdrag behoort tot de bevoegdheid van de Raad die met eenparigheid van stemmen beslist,

C. gelet op verordening 1/58/EEG ((PB 017 van 06.10.1958, blz. 385.)) en de wijzigingen daarop, waarin de officiële talen en de werktalen van de Europese Gemeenschappen op voet van gelijkheid zijn gesteld,

D. gezien de Verdragen tot oprichting van de EG, de Europese Akte en het Verdrag betreffende de Europese Unie,

E. onder verwijzing naar de huishoudelijke reglementen van de Raad, de Commissie en het Europees Parlement,

F. overwegende dat mensen van een erkende taalgroep niet tot tweederangsburgers mogen worden gedegradeerd en dat met elk voorstel tot beperking van het aantal talen de afstand tussen de burger en de Europese instellingen, die toch al verontrustend groot is, nog zal toenemen,

G. overwegende dat een beperking van het aantal talen in geen geval met technische of budgettaire argumenten te rechtvaardigen valt,

H. onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 december 1990 over de taalsituatie in de Gemeenschap en de positie van het Catalaans ((PB C 019 van 28.01.1991, blz. 42.)),

I. overwegende dat de Franse president ten overstaan van het Europees Parlement verklaard heeft dat Europa zijn culturele identiteit in haar verscheidenheid tot uitdrukking moet brengen,

Het Europees Parlement,

1. bevestigt opnieuw dat het resoluut zal opkomen voor de gelijke status van de officiële talen en de werktalen van alle landen die de Unie vormen, die een van de grondbeginselen is van de Europese Unie als conceptueel gegeven, van haar gedachtengoed en van de politieke gelijkheid van de lid-staten, en wijst erop dat meertaligheid een van de kenmerken vormt van de Europese cultuur en beschaving en van wezenlijk belang is voor de culturele pluriformiteit en rijkdom van Europa;

2. verklaart dat het zich vastberaden zal verzetten tegen elke poging om een onderscheid aan te brengen tussen de officiële talen en de werktalen van de Europese Unie;

3. dringt er op aan dat het principe volgens hetwelk de burgers van de Unie zich, in schrift en in woord, van hun eigen taal kunnen bedienen in hun contacten met alle Europese instellingen geëerbiedigd moet worden;

4. is van oordeel dat het recht van een afgevaardigde om zich uit te drukken en te werken in zijn eigen taal onlosmakelijk verbonden is met het democratisch recht en zijn mandaat;

5. onderstreept opnieuw de soevereine bevoegdheid van het Parlement om zijn werkzaamheden ook op taalgebied zelf te regelen en brengt zijn resolutie van 6 mei 1994 over het recht op het gebruik van de eigen taal (( PB C 205 van 25.07.1994, blz. 528.)) in herinnering, waarbij het nogmaals bevestigt hoe belangrijk het is dat alle officiële talen zonder onderscheid worden gebruikt als werktalen van het Europees Parlement;

6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lid-staten en de voorzitters van de andere instellingen van de Europese Unie.