NL Publicatieblad van de Europese Unie C 188/26

Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

(2017/C 188/18)

Deze bekendmaking verleent het recht om op grond van artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad bezwaar aan te tekenen tegen de aanvraag (1).

ENIG DOCUMENT

„CAPÓN DE VILALBA”

EU nr.: ES-PGI-0005-01355 – 24.7.2015

BOB ( ) BGA ( X )

1. Naam

„Capón de Vilalba”

2. Lidstaat of derde land

Spanje

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.1. Vers vlees (en verse slachtafval)

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De beschermde geografische aanduiding „Capón de Vilalba” is van toepassing op vlees dat wordt verkregen van mannelijke dieren van de soort Gallus domesticus die chirurgisch zijn gecastreerd voordat zij geslachtsrijp waren. De vogels zijn van het „Galiña de Mos”-ras of van andere stammen die even robuust zijn als dit ras, waardoor zij buiten kunnen worden gehouden in de klimatologische omstandigheden van het gebied. Deze stammen, zoals het „Galiña de Mos”-ras, moeten halfzwaar zijn, langzaam groeien en een roodbruin verenkleed hebben.

De dieren worden geslacht bij een minimale leeftijd van 150 dagen, na een fok- en mestperiode van minstens 77 dagen na de castratie. De laatste afmestfase („cebo”) vindt plaats in gesloten ruimten gedurende minimaal 25 dagen. Er is een speciale categorie ontwikkeld die tijdens de kerstdagen op de markt wordt gebracht met de aanvullende aanduiding „Capón de Nadal” — het gaat hierbij om dieren die zijn geslacht bij een minimale leeftijd van 210 dagen.

Het karkas is paarlemoer geel van kleur met een dunne en soepele huid. Het moet ten minste 2,5 kg wegen. In het bijzondere geval van „Capón de Nadal” moet het gewicht minimaal 4 kg bedragen. Het vlees wordt gekenmerkt door zijn fijne textuur, sappigheid en malsheid. De textuur is vezelachtig en het vet, dat overvloedig is — met name bij de „Capón de Nadal” — is geelachtig wit van kleur.

De „Capón de Vilalba” wordt op de markt gebracht als heel karkas. Het kan echter ook versneden worden aangeboden, waarbij het versnijden met name in de verkooppunten is toegestaan, mits er sprake is van een gepast volgsysteem om de traceerbaarheid te garanderen.

In het geval van „Capón de Nadal” moet het product op traditionele wijze op de markt worden gebracht, te weten inclusief het hoofd en de poten, en met een kleine berkentak in het karkas om de rug zo recht mogelijk te houden, waardoor het vet daarna gemakkelijker kan worden aangehecht; de vleugels worden vervolgens naar boven gevouwen, zodat zij op de rug rusten. Ten slotte wordt het vet of de „ensunlla” op de rug geplaatst, aan beide zijden, en naar beneden gedrukt met kleine stokjes.

3.3. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong) en grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

Dankzij het voeder dat zij krijgen, kunnen de dieren op harmonieuze wijze, en relatief langzaam groeien. Tijdens de eerste mestperiode is de voeding van de vogels gebaseerd op de vegetatie in de uitloopweide, aangevuld met maïs, andere granen en andere plantaardige voedingsmiddelen (boerenkool, aardappelschillen, kastanjes enz.), die meestal van de boerderij zelf komen. Dit kan worden aangevuld met mengvoeder, dat in alle gevallen een graangehalte van ten minste 70 % dient te hebben.

De laatste afmestfase vindt plaats in gesloten ruimte, meestal in kooien genaamd „capoeiras”. Tijdens deze fase, wordt het basisdieet van de vorige fase aangevuld met een pasta genaamd „amoado”, die is gemaakt van een mengsel van maïsmeel en gekookte aardappel. De aardappels kunnen echter geheel of gedeeltelijk worden vervangen door kastanjes.

3.4. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De vogels moeten — ten minste vanaf het moment van castratie — binnen het afgebakende geografische gebied worden gefokt, gevoerd, geslacht en op de markt worden gebracht met het contra-etiket dat de beschermde geografische aanduiding aangeeft.

3.5. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz. van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

—

3.6. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

Op kapoenvlees dat op de markt wordt gebracht met de beschermde geografische aanduiding „Capón de Vilalba”, moet op elke verkoopseenheid het specifieke en onder toezicht van het controleorgaan gebruikte etiket van de geografische aanduiding (contra-etiket) worden aangebracht; daarop staan een alfanumerieke code en opeenvolgende nummering evenals het officiële logo van de BGA, dat hieronder wordt weergegeven:

Op zowel het etiket dat door alle marktdeelnemers wordt gebruikt, als op het specifieke contra-etiket van de geografische aanduiding moet de beschermde geografische aanduiding „Capón de Vilalba” worden opgenomen. Ook moet op het etiket het Europese logo voor beschermde geografische aanduidingen staan. Als het om kapoenen van het type „Capón de Nadal” gaat, moet deze vermelding aan het etiket worden toegevoegd.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Het geografische gebied van de beschermde geografische aanduiding „Capón de Vilalba” omvat de gehele regio „Terra Chá”, in de provincie Lugo in de autonome gemeenschap Galicië, waarvan de volgende gemeenten deel uitmaken: Muras, Xermade, Vilalba, Abadín, A Pastoriza, Guitiriz, Begonte, Cospeito en Castro de Rei.

5. Verband met het geografische gebied

De registratie van deze geografische aanduiding is gebaseerd op bepaalde specifieke kenmerken van het product die verband houden met de omgeving — met zijn specifieke natuurlijke en menselijke factoren — en ook met de goede reputatie van het product.

Het afgebakende geografische gebied wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van talrijke kleine familiebedrijven die zich aan de veeteelt wijden en waar het houden van kapoenen traditioneel een secundaire activiteit is om het inkomen van de boerderij aan te vullen. Het vochtige klimaat, met milde zomers en minimale temperatuurschommelingen, is zeer geschikt voor het telen van gewassen die belangrijk zijn in de voeding van de kapoen, in het bijzonder gras en granen, en dan met name maïs. De koude periode duurt van november tot maart, met gemiddelde maandtemperaturen tussen 5 en 10 °C. Deze periode wordt in de traditionele kapoenhouderij vermeden. Het fokseizoen loopt van april/mei tot en met december en tijdens de laatste maand worden de dieren binnengehouden.

De kleine familieboerderijen maken nog steeds gebruik van traditionele methoden voor het fokken van en de omgang met de vogels. Zowel in de pluimveestal als in de uitloopweide — waar de dieren een groot deel van hun dag doorbrengen, zodat ze veel lichaamsbeweging krijgen — is de dichtheid laag. Deze omstandigheden hebben ook een rechtstreeks effect op de organoleptische kenmerken van het vlees.

Het gebruik van halfzware vogels die langzaam groeien en aan de omgeving en het foksysteem zijn aangepast, beïnvloedt de kenmerken van het product ook.

Daarnaast draagt ook de voeding — op basis van granen, waarbij maïs een belangrijke rol speelt — bij aan de kenmerken van het vlees en aan de geelachtige kleur van het karkas. De laatste afmestfase vindt plaats in een meer afgesloten ruimte. In deze fase krijgen de dieren hetzelfde basisdieet als in de voorgaande fase, maar dan aangevuld met „amoado” — gemaakt door middel van een lokale techniek waarbij maïsmeel wordt gecombineerd met gekookte aardappelen en/of gekookte kastanjes. Dit is wederom een bewijs van de bijzondere expertise van de lokale producenten, die rechtstreeks van invloed is op de kenmerken van het product. Het is belangrijk niet te vergeten dat in het gebied grote hoeveelheden maïs, aardappel en kastanjes worden geproduceerd die, samen met de grassen en peulvruchten in de weiden en velden die de vogels gebruiken, de basis vormen voor hun dieet. Dat wil zeggen dat de meerderheid van de grondstoffen die voor hun dieet worden gebruikt, uit de regio komt, en vaak zelfs van dezelfde boerderij.

Kort samengevat zijn de vogelsoort die wordt gebruikt, de manier waarop de vogel wordt gefokt en het voedsel dat de vogel krijgt, verantwoordelijk voor zowel het uiterlijk van het karkas als de kwaliteit, sappigheid en malsheid van het vlees. Meerdere wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat deze manier om de vogels te fokken en te behandelen van invloed is op de kwaliteit van het vlees en de organoleptische kenmerken. Het vlees van de dieren die onder deze omstandigheden worden gefokt, heeft een rodere kleur, een betere consistentie, een hoger proteïnegehalte en een intenser aroma.

De specifieke manier waarop de „Capón de Nadal” wordt gepresenteerd voor de verkoop, als beschreven in paragraaf 3.2, is nog een voorbeeld van de specificiteit van het product, die het resultaat is van de expertise van de inwoners van het gebied.

De goede reputatie van deze kapoenen heeft geleid tot erkenning in de vorm van opname in het „Inventario español de productos tradicionales” (Spaanse inventaris van traditionele producten), die in 1996 werd gepubliceerd door het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voeding.

Deze reputatie gaat eeuwen terug. De eerste bekende verslagen van het fokken en eten van kapoenen in Galicië dateren uit de middeleeuwen; er zijn tal van documenten uit deze periode waarin wordt gesproken over bijeenkomsten waarin de aanwezigen beloofden een deel van de huur te betalen met kapoenen. Ook in veel recentere tijden kunnen referenties worden gevonden die duidelijk maken dat de gewoonte om kapoenen te gebruiken als betaalmiddel de tand des tijds heeft doorstaan, hetgeen een idee geeft van het prestige van dit product in de regio gedurende de verschillende perioden van de geschiedenis.

Sinds het begin van de 20e eeuw is niet alleen de „Capón de Vilalba”, maar ook de „Feria de Vilalba”, de markt waar de kapoen traditioneel wordt verkocht, genoemd in verschillende publicaties. Zo kunnen er bijvoorbeeld verwijzingen worden gevonden in kranten als El Eco de Villalba, die in 1908 melding maakte van het betalen van belasting met kapoenen, en El Regional, waarin in het jaar 1927 ook referenties werden opgenomen naar de geslaagde kapoenmarkten die werden gehouden in Vilalba.

Er zijn talrijke verwijzingen van Galicische schrijvers naar de gewoonten en tradities die samenhangen met dit product, evenals citaten die de kwaliteit van de kapoenen uit deze regio onderstrepen.

Manuel María, de belangrijkste dichter uit de regio, schonk ons een enkele verzen over de kapoen in Terra Chá, zijn boek uit 1954, en ook een aantal teksten over de Feria de Vilalba.

In zijn beroemde boek La Cocina Gallega (De Galicische keuken) (1973) toont de multigetalenteerde Álvaro Cunqueiro, een van de belangrijkste auteurs in de Galicische literatuur en een prestigieus culinair expert, zijn passievolle waardering voor de kapoenen die worden gefokt in de verschillende gemeenten van Terra Chá en verkocht op de Feria de Vilalba.

Een ander noemenswaardig referentiepunt van de Galicische cultuur, Ramón Otero Pedrayo, zinspeelt ook op de „Capones de Vilalba” in de kroniek van zijn reis naar San Andrés de Teixido (in zijn werk Pelegrinaxes uit 1929).

Zoals reeds gezegd, houden het product en de reputatie ervan nauw verband met de markt die plaatsvindt in Vilalba. Er zijn historische verwijzingen naar het bestaan van deze markt die bijna twee eeuwen terug gaan, en in de archieven van het stadhuis wordt vanaf 1835 over de markt gesproken. In dat jaar werd gemeld dat de gemiddelde prijs 10 reales voor twee kapoenen bedroeg. Een officieel prijsregister uit 1840 onthult dat twee kapoenen hetzelfde waard waren als „een goede, schone ram” (12 reales) en dat de kapoenmarkten, anders dan vandaag de dag het geval is, niet alleen met kerstmis werden gehouden, maar ook in januari en februari. Van 1900 tot 1947 steeg de prijs van twee kapoenen van 10 peseta's naar 100 peseta's. In 1949 bedroeg de waarde 200 peseta's, en de prijs voor een paar bleef tot 1974 geleidelijk stijgen. In dat jaar ging het gerucht dat er twee kapoenen waren verkocht voor 8 000 peseta's — een uitzonderlijk bedrag, aangezien de gemiddelde prijs op dat moment tussen 4 000 en 6 000 peseta's fluctueerde. De gemiddelde prijs van de kapoenen die in de afgelopen 10 jaar op de markt in Vilalba zijn verkocht, lag tussen 80 en 120 EUR per kapoen, en het is niet ongewoon dat er wel 140 EUR voor een kapoen wordt betaald. Voor karkassen van ongeveer 5 kg betekent dit een prijs per kg van ongeveer 20 EUR. Een gewone kapoen uit een ander gebied kost ongeveer 10 tot 15 EUR per kg. De Galicische, en ook de Spaanse media publiceren elk jaar tijdens de kerstperiode behoorlijk wat informatie over deze markt en de prijzen die er worden betaald, wat kan worden bevestigd door op internet te zoeken. De talrijke resultaten die worden verkregen wanneer op de naam van het product wordt gezocht, en de hoge prijzen die worden betaald, vormen nog een bewijs van de huidige reputatie van het product.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(Artikel 6, lid 1, tweede alinea, van de onderhavige verordening)

http://mediorural.xunta.gal/fileadmin/arquivos/alimentacion/produtos_calidade/2017/Pliego_de_condiciones_CAPON_de_VILALBA_febrero_2017_C.pdf

(1) PB L 343 van 14.12.2012, blz. 1.