Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de tijdelijke buitengrenzen tussen de lidstaten

(door de Commissie ingediend)

TOELICHTING

1. Inleiding

In artikel 62, lid 2, van het EG-Verdrag wordt aan de Gemeenschap een algemene bevoegdheid toegekend met betrekking tot "maatregelen inzake het overschrijden van de buitengrenzen van de lidstaten". Deze maatregelen zijn een onderdeel van die welke overeenkomstig artikel 61, onder a), van het EG-Verdrag moeten worden goedgekeurd binnen een periode van vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam.

Wanneer maatregelen worden genomen met betrekking tot de controles aan de buitengrenzen moet echter ook rekening worden gehouden met de in het kader van de Europese Unie opgenomen bepalingen van het Schengen-acquis.

In artikel 3, lid 1, van de Schengen-uitvoeringsovereenkomst wordt met name gespecificeerd dat, hoewel de buitengrenzen in beginsel slechts via de grensdoorlaatposten en gedurende de vastgestelde openingstijden mogen worden overschreden, het "Uitvoerend Comité van Schengen" (vervangen door de Raad van de Europese Unie sedert de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam), meer gedetailleerde bepalingen, uitzonderingen op dit beginsel en speciale regelingen zal goedkeuren, onder andere met betrekking tot het "klein grensverkeer" (ook lokaal grensverkeer genoemd).

Aangezien die maatregelen niet werden goedgekeurd werd in de mededeling van de Commissie "Naar een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie" (COM(2002)233 van 7.5.2002) de ontwikkeling van het acquis inzake klein grensverkeer en de behoefte om minimumvoorschriften vast te stellen aangemerkt als een van de aangelegenheden die moeten worden behandeld om het communautair rechtskader inzake buitengrenzen aan te vullen en te verduidelijken. Het Plan voor het beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie dat door de JBZ-Raad op 13 juni 2002 werd goedgekeurd en vervolgens door de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni werd onderschreven, voorzag in de goedkeuring van maatregelen inzake klein grensverkeer als een van de op korte termijn te ondernemen acties.

De behoefte om de voorschriften inzake klein grensverkeer te verduidelijken is ook een van de aanbevelingen voor de verdere ontwikkeling van het Schengen-acquis die door de werkgroep "Evaluatie van Schengen" werden geformuleerd en door de Raad Justitie en binnenlandse zaken van 28 februari 2002 werden goedgekeurd.

Deze kwestie is voorts van bijzonder belang met het oog op de nieuwe uitbreiding aangezien er talrijke grensoverschrijdende bewegingen zijn tussen de toekomstige lidstaten en tussen de toekomstige lidstaten, enerzijds, en hun buren, anderzijds. Zoals in de mededeling van de Commissie inzake groter Europees nabuurschap (COM(2003)104 definitief van 11.3.2003) wordt onderstreept is het zowel voor de EU als voor haar huidige en toekomstige buren van belang om ervoor te zorgen dat de nieuwe buitengrens geen belemmering vormt voor het handelsverkeer, de sociale en culturele uitwisselingen of de regionale samenwerking.

Doeltreffende regels voor het klein grensverkeer zullen derhalve ertoe bijdragen dat de ontwikkeling van de grensgebieden wordt bevorderd en het overschrijden van de grenzen door bonafide grensbewoners wordt vergemakkelijkt, terwijl tegelijkertijd rekening zal worden gehouden met de behoefte om de illegale immigratie te voorkomen en de potentiële bedreiging van de veiligheid door criminele activiteiten te bestrijden.

Bijgevolg heeft de Commissie besloten het debat over de vaststelling van gemeenschappelijke regels voor het klein grensverkeer op gang te brengen en zij heeft hiertoe een werkdocument ingediend (Ontwikkeling van het acquis inzake klein grensverkeer SEC(2002)947 van 9.9.2002).

Rekening houdend met de reacties van de huidige en toekomstige lidstaten op dit document en met hun betreffende bijdragen heeft de Commissie besloten twee voorstellen in te dienen waarin de regels worden vastgesteld betreffende de criteria en voorwaarden voor het vaststellen van een regeling inzake klein grensverkeer en de invoering van een speciaal visum.

2. Waarom twee voorstellen?

Een van de redenen om regels inzake klein grensverkeer vast te stellen is, zoals reeds eerder gezegd, het gebrek aan een duidelijk en samenhangend rechtskader op dit gebied. Momenteel bestaat er zelfs geen definitie van "klein grensverkeer". Het enige acquis bestaat uit bilaterale overeenkomsten inzake klein grensverkeer die enkele lidstaten hebben gesloten met aangrenzende derde landen [1]. Deze overeenkomsten zijn in talrijke opzichten zeer uiteenlopend, bijvoorbeeld wat betreft het geografische toepassingsgebied, de verschillende doelgroepen alsmede de soorten documenten die bij grensoverschrijding vereist zijn.

[1] Sommige daarvan zijn thans toetredende landen (bijvoorbeeld Polen, Slowakije en de Tsjechische Republiek).

Er is ook nog een andere reden, d.w.z. de behoefte om rekening te houden met nieuwe situaties, die het gevolg zijn van de toetreding van nieuwe lidstaten tot de EU, en deze te reglementeren.

In de eerste plaats dient erop te worden gewezen dat, in tegenstelling tot de huidige situatie, de meeste derde landen die buren zijn van de nieuwe lidstaten van de EU, landen zijn waarvan de onderdanen in het bezit moeten zijn van een visum om het communautair grondgebied te kunnen binnenkomen [2]. Met dit element dient uiteraard rekening te worden gehouden wanneer een specifieke regeling voor klein grensverkeer aan deze grenzen en voor deze categorie personen in overweging wordt genomen.

[2] Zie Verordening (EG) nr. 539/2001, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2414/2001 en Verordening (EG) nr. 453/2003.

Vervolgens zullen de nieuwe lidstaten, als gevolg van de uitvoeringsprocedure van het Schengen-acquis in twee fasen (zie punt 6 hieronder), na hun toetreding de Schengen-controles aan de buitengrenzen volledig moeten toepassen. Dit houdt in dat de grenscontroles gedurende een bepaalde periode ook na de toetreding zullen blijven bestaan tussen de nieuwe lidstaten en de huidige Schengen-staten alsmede tussen de nieuwe lidstaten onderling (de zogenaamde "tijdelijke buitengrenzen"). Dit is de reden waarom de Commissie meent dat - tot de volledige tenuitvoerlegging van het Schengen-acquis door de nieuwe lidstaten, wanneer de controles aan de binnengrenzen daadwerkelijk zullen zijn opgeheven - de versoepelde regeling voor grensoverschrijding die in overweging wordt genomen voor grensbewoners, ook op deze "tijdelijke buitengrenzen" moet worden toegepast.

Bijgevolg worden twee instrumenten voorgesteld:

- een verordening tot vaststelling van algemene regels betreffende de criteria en voorwaarden die van toepassing zijn bij de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten en tot invoering van een speciaal visum (punt 2.1);

- een tweede verordening houdende toepassing van de in het bovengenoemde instrument vastgestelde regels op de "tijdelijke landbuitengrenzen" tussen de lidstaten (punt 2.2).

2.1. Een verordening tot vaststelling van de algemene regels inzake klein grensverkeer met aangrenzende derde landen

Het doel van de eerste verordening is de vaststelling van regels betreffende de criteria en voorwaarden voor de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten.

In de eerste plaats wordt een definitie gegeven van "klein grensverkeer", d.w.z. het regelmatig overschrijden van de landbuitengrens van een lidstaat door personen die wettelijk verblijven in het grensgebied van een aangrenzend derde land teneinde gedurende een beperkte periode (ten hoogste zeven opeenvolgende dagen en hoe dan ook niet langer dan drie maanden per halfjaarlijkse periode) in het grensgebied van die lidstaat te verblijven.

Wat de niet-visumplichtige grensbewoners betreft, heeft de versoepeling vooral betrekking op de reisdocumenten om de grens te overschrijden (een identiteitskaart of een speciale vergunning volstaat).

De visumplicht wordt niet afgeschaft voor visumplichtige grensbewoners. Er wordt echter een speciaal visum (L voor lokaal) ingevoerd. Een dergelijk visum zou in het kader van het klein grensverkeer worden afgegeven aan bona fide grensbewoners die voldoen aan de door de verordening opgelegde voorwaarden.

Een dergelijk speciaal visum zal de volgende kenmerken hebben:

- de territoriale geldigheid wordt beperkt tot het grensgebied van de afgevende lidstaat. De verblijfsduur in dit gebied mag niet meer bedragen dan zeven opeenvolgende dagen en hoe dan ook niet meer dan drie maanden per halfjaarlijkse periode;

- het visum zal de houder in staat stellen de grens van de afgevende lidstaat frequent te overschrijden en zal minimaal een jaar en maximaal vijf jaar geldig zijn;

- het visum zal dezelfde veiligheidskenmerken hebben als een normale visum voor kort verblijf [3];

[3] Zie Verordening (EG) nr. 1683/95, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 334/2002.

- de visumkosten zullen niet geïnd worden of worden verlaagd.

De procedures en criteria voor de afgifte van dergelijke visa moeten overeenstemmen met het bepaalde in de Gemeenschappelijke Visuminstructie [4] waarbij tegelijkertijd rekening wordt gehouden met het mechanisme voor de tenuitvoerlegging van het Schengen-akkoord in twee fasen. Dit betekent dat de nieuwe lidstaten tot de volledige tenuitvoerlegging van het Schengen-acquis (en derhalve van de Gemeenschappelijke visuminstructie) hun nationale wetgeving zullen toepassen die uiteraard moet overeenstemmen met de in deze verordening vastgestelde beginselen.

[4] PB C 313 van 16.12.2002, blz.1.

In beide gevallen moeten de grensbewoners niet kunnen bewijzen dat zij beschikken over voldoende bestaansmiddelen, maar er kan hen worden gevraagd het bewijs te leveren van hun daadwerkelijk verblijf in het grensgebied en de reden op te geven waarom zij in het kader van het klein grensverkeer de grens frequent overschrijden.

Ten slotte verwijzen gemeenschappelijke voorwaarden die van toepassing zijn op beide categorieën grensbewoners, naar de mogelijkheid om de grens te overschrijden via speciale grensdoorlaatposten of grensdoorgangen en/of buiten de toegestane grensdoorlaatposten en de vastgestelde openingstijden.

Wanneer de mogelijkheid van een regeling inzake klein grensverkeer met aangrenzende derde landen in overweging wordt genomen moet erop worden toegezien dat deze derde landen een ten minste equivalente behandeling toekennen aan EU-burgers en onderdanen van derde landen die wettelijk in het grensgebied van een lidstaat verblijven, de grens van een aangrenzende derde land willen overschrijden en in het kader van het klein grensverkeer in zijn grensgebied willen verblijven.

Hoewel in deze verordening een communautaire regeling wordt ingesteld inzake klein grensverkeer waardoor aan de Gemeenschap externe bevoegdheid op dit gebied wordt toegekend, wordt het wenselijk geacht om - rekening houdend met de specifieke aard van een regeling inzake klein grensverkeer waarvan de instelling in ruime mate afhankelijk is van plaatselijke geografische, sociaal-economische en andere overwegingen - aan de lidstaten de bevoegdheid te delegeren om een dergelijke regeling via bilaterale overeenkomsten uit te voeren.

Deze verordening staat de lidstaten dan ook toe om zonodig bilateraal met hun buren te onderhandelen over specifieke regelingen die van toepassing zijn op het klein grensverkeer aan hun gemeenschappelijke landgrens, op voorwaarde dat dergelijke regelingen overeenstemmen met het bepaalde in deze verordening en hieraan geen afbreuk doen (zie artikel 17).

2.2. De toepassing van de regeling inzake klein grensverkeer aan de "tijdelijke landbuitengrenzen" tussen de lidstaten

Zoals reeds hierboven (punt 2) werd uiteengezet, houdt de uitvoeringsprocedure van Schengen in twee fasen in dat de "tijdelijke buitengrenzen" na de toetreding blijven bestaan tussen de nieuwe lidstaten en de huidige Schengen-staten alsmede tussen de nieuwe lidstaten onderling. Op basis van artikel 3 van de Toetredingsakte zal aan deze grenzen de volledige Schengen-regeling inzake de buitengrenzen worden toegepast.

Om deze reden leek het aangewezen om een verordening voor te leggen die de toepasselijkheid van de overwogen regels betreffende de criteria en voorwaarden voor de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer uitbreidt tot de "tijdelijke landbuitengrenzen".

In beginsel werd de toepassing van deze regels enkel uitgebreid tot de onderdanen van derde landen (zowel die welke in het bezit moeten zijn van een visum als die welke van deze plicht zijn vrijgesteld) die wettelijk verblijven in het grensgebied van een lidstaat. Dit omdat het Gemeenschapsrecht op het gebied van het vrije verkeer reeds aan de burgers van de Unie specifieke rechten toekent die over het algemeen verder gaan dan hetgeen wordt vastgesteld in de onderhavige voorstellen (bijvoorbeeld wat de verblijfsduur en de voorwaarden voor binnenkomst betreft). Het dient derhalve te worden onderstreept dat de communautaire regels inzake klein grensverkeer geen afbreuk doen aan dergelijke rechten en niet van invloed zijn op de rechten van de onderdanen van derde landen die op het gebied van het vrij verkeer rechten genieten die equivalent zijn aan die van de burgers van de Unie.

Wanneer echter de faciliteit die in het kader van een regeling inzake klein grensverkeer wordt toegestaan aan de onderdanen van derde landen die in het grensgebied verblijven, verder gaat dan de rechten van de burgers van de Unie, moet deze automatisch tot deze burgers worden uitgebreid. Dit is met name het geval wanneer de mogelijkheid wordt geboden om de grens te overschrijden via speciale grensdoorlaatposten of buiten de toegestane grensdoorlaatposten en vastgestelde openingstijden.

3. Keuze van de rechtsgrondslag

De rechtsgrondslag die voor de verordening tot vaststelling van de regels betreffende de criteria en voorwaarden voor de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer wordt voorgesteld, is artikel 62, lid 2, van het EG-Verdrag aangezien dit instrument de "maatregelen inzake het overschrijden van de buitengrenzen van de lidstaten" bestrijkt welke zowel de "normen en procedures die de lidstaten bij de uitvoering van personencontroles aan die grenzen in acht moeten nemen" (artikel 62, lid 2, onder a)) omvatten als de "voorschriften inzake visa voor voorgenomen verblijven van ten hoogste drie maanden" (artikel 62, lid 2, onder b)).

Artikel 62, lid 2, is tevens de geschikte rechtsgrondslag voor de verordening houdende uitbreiding van de toepassing van de regels inzake klein grensverkeer tot de "tijdelijke landbuitengrenzen" tussen de lidstaten aangezien de volledige Schengen-regeling inzake buitengrenzen na de toetreding van de nieuwe lidstaten op dergelijke grenzen van toepassing zal zijn (zie punten 2 en 6.2).

Aangezien beide voorstellen gebaseerd zijn op Titel IV van het EG-Verdrag "Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met het vrije verkeer van personen", zullen zij worden ingediend en goedgekeurd met inachtneming van de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte protocollen inzake de positie van het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken. De gevolgen in verband met deze verschillende protocollen worden behandeld onder punt 5 hieronder.

4. Subsidiariteit en evenredigheid

Uit hoofde van artikel 62, lid 2, van het EG-Verdrag wordt aan de Gemeenschap de bevoegdheid toegekend om maatregelen te nemen inzake de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten. Dergelijke maatregelen moeten worden goedgekeurd binnen een termijn van vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. De communautaire regels betreffende de buitengrenzen moeten worden beschouwd als één van de "begeleidende maatregelen" die moeten worden goedgekeurd samen met de "maatregelen die erop gericht zijn het vrije verkeer van personen te waarborgen" met het oog op de geleidelijke totstandbrenging van een "ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid" (artikel 61).

De huidige communautaire bepalingen betreffende de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten vormen een onderdeel van het Schengen-acquis dat is opgenomen in het kader van de Europese Unie. Dit acquis dient echter te worden ontwikkeld en aangevuld. In de mededeling van de Commissie, getiteld "Naar een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie" [5] is de goedkeuring van de regels inzake klein grensverkeer opgenomen als een van de op korte termijn aan te nemen maatregelen. Dit werd onderschreven door de Raad en opgenomen in het "Plan voor het beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie van 13 juni 2002".

[5] COM(2002)233 def. van 7.5.2002.

Het is derhalve duidelijk dat het bestaande acquis inzake de buitengrenzen enkel kan worden ontwikkeld door de goedkeuring van communautaire maatregelen die het Schengen-acquis uitwerken. Uiteraard kan een regeling inzake klein grensverkeer enkel worden uitgevoerd op initiatief van de betrokken lidstaten die derhalve de toestemming krijgen om, indien zij zulks nodig achten, met aangrenzende derde landen bilaterale overeenkomsten te sluiten om een regeling inzake klein grensverkeer in te stellen waarbij uiteraard de in het gemeenschapsrecht vastgestelde voorwaarden en criteria in acht moeten worden genomen.

In artikel 5 van het EG-Verdrag wordt bepaald dat "het optreden van de Gemeenschap niet verder gaat dat wat nodig is om de doelstellingen van dit Verdrag te verwezenlijken".

De vorm die voor dit communautaire optreden is gekozen, zal het mogelijk maken het beoogde doel te bereiken en het voorstel zo doeltreffend mogelijk ten uitvoer te leggen.

In die geest zijn de voor de vaststelling van algemene regels inzake klein grensverkeer gekozen rechtsinstrumenten twee aan de lidstaten gerichte verordeningen waarin de beginselen zijn vastgesteld die door de lidstaten in acht moeten worden genomen bij de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer met naburige landen. Aangezien de voorgestelde initiatieven een ontwikkeling vormen van het Schengen-acquis, werd voor een verordening gekozen om een geharmoniseerde toepassing te garanderen in alle lidstaten die het Schengen-acquis uitvoeren.

5. Gevolgen met betrekking tot de verschillende aan de Verdragen gehechte protocollen

De rechtsgrondslag voor de voorstellen inzake maatregelen betreffende de overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten valt onder Titel IV van het EG-Verdrag en betreffen dus de variabele toestand die voortvloeit uit de protocollen betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken. Deze voorstellen werken het Schengen-acquis uit. Derhalve moeten de hierna uiteengezette gevolgen met betrekking tot de verschillende protocollen in aanmerking worden genomen:

Verenigd Koninkrijk en Ierland

Overeenkomstig de artikelen 4 en 5 van het Protocol tot opneming van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie, "kunnen Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, die niet door het Schengen-acquis gebonden zijn, te allen tijde verzoeken om aan alle of aan enkele van de bepalingen van dit acquis deel te nemen".

Deze voorstellen vormen een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengen-acquis waaraan het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deelnemen overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengen-acquis. Het Verenigd Koninkrijk en Ierland nemen derhalve niet deel aan de goedkeuring van deze voorstellen en zijn niet eraan gebonden noch aan de toepassing ervan onderworpen.

Denemarken

Overeenkomstig het aan het Verdrag van Amsterdam gehechte Protocol betreffende de positie van Denemarken, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming door de Raad van maatregelen op grond van Titel IV van het EG-Verdrag, met uitzondering van "maatregelen tot bepaling van de derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit moeten zijn van een visum, of maatregelen betreffende een uniform visummodel" (voorheen artikel 100c van het EG-Verdrag).

Aangezien deze voorstellen een ontwikkeling vormen van het Schengen-acquis beslist Denemarken overeenkomstig artikel 5 van het Protocol "binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad een besluit heeft genomen over een voorstel of een initiatief tot uitwerking van het Schengen-acquis uit hoofde van de bepalingen van Titel IV van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap of het dit besluit in zijn nationale wetgeving zal omzetten".

Noorwegen en IJsland

Op grond van artikel 6, eerste alinea van het Protocol van Schengen is er op 18 mei 1999 een overeenkomst ondertekend tussen de Raad, Noorwegen en IJsland teneinde deze beide landen te betrekken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengen-acquis [6].

[6] PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.

In artikel 1 van deze Overeenkomst is bepaald dat Noorwegen en IJsland betrokken worden bij de werkzaamheden van de EG en de EU op alle gebieden die worden bestreken door de in de bijlagen A (bepalingen van het Schengen-acquis) en B (bepalingen van besluiten van de Europese Gemeenschap die overeenkomstige bepalingen van de Overeenkomst van Schengen hebben vervangen of op grond daarvan zijn genomen) bij deze Overeenkomst genoemde bepalingen en de verdere ontwikkeling daarvan.

Overeenkomstig artikel 2 van de Overeenkomst worden de bepalingen van alle besluiten of maatregelen welke worden vastgesteld door de Europese Unie tot wijziging of ontwikkeling van het geïntegreerde Schengen-acquis (bijlagen A en B), door IJsland en Noorwegen uitgevoerd en toegepast.

Deze voorstellen ontwikkelen het Schengen-acquis zoals omschreven in bijlage A bij de Overeenkomst.

Bijgevolg moeten deze worden besproken door het "Gemengd Comité" overeenkomstig artikel 4 van de Overeenkomst om "de problemen die Noorwegen en IJsland ondervinden met betrekking tot een bepaalde maatregel uiteen te zetten en zich uit te spreken over alle vraagstukken betreffende de ontwikkeling of de uitvoering van bepalingen die zij van belang achten".

6. Gevolgen met betrekking tot de uitvoeringsprocedure in twee fasen voor besluiten die het Schengen-acquis uitwerken

6.1

Artikel 3 van de Toetredingsakte bevat een artikel waarin wordt gesteld dat de bepalingen van het Schengen-acquis en de in de bijlage bij dit artikel opgenomen besluiten die dit acquis uitwerken of daar anderszins mee samenhangen, vanaf de toetreding bindend zijn voor en van toepassing zijn in de nieuwe lidstaten. Hoewel de niet in deze bijlage genoemde bepalingen en besluiten vanaf de toetreding bindend zijn voor de nieuwe lidstaten zullen zij in de nieuwe lidstaten slechts van toepassing zijn nadat de Raad daartoe overeenkomstig dit artikel een specifiek besluit heeft vastgesteld.

Dit is de zogenaamde "uitvoeringsprocedure van Schengen in twee fasen" waarbij een aantal bepalingen van het Schengen-acquis vanaf de toetreding tot de Unie bindend en van toepassing zullen zijn terwijl andere, namelijk die welke intrinsiek verbonden zijn met de opheffing van de controles aan de buitengrenzen, vanaf de toetreding bindend zullen zijn, maar slechts na het besluit van de Raad, waarnaar hierboven is verwezen, van toepassing zullen zijn in de nieuwe lidstaten.

De Schengen-bepalingen betreffende de buitengrenzen (artikelen 3 tot en met 8 van de Schengen-overeenkomst en de betreffende uitvoeringsbesluiten, met inbegrip van het Gemeenschappelijk Handboek) worden in deze bijlage opgesomd en zijn derhalve vanaf de toetreding bindend voor en van toepassing in de nieuwe lidstaten [7]. Zoals reeds eerder is onderstreept zijn deze bepalingen eveneens van toepassing op de "tijdelijke buitengrenzen", d.w.z. de gemeenschappelijke grens tussen de nieuwe lidstaten en de huidige Schengen-staten, alsmede tussen de nieuwe lidstaten onderling.

[7] Met uitzondering van artikel 5, lid 1, onder d), betreffende de raadpleging van het Schengen-Informatiesysteem.

De Schengen-bepalingen inzake visa (artikelen 9 tot en met 18 van de Schengen-overeenkomst en de betreffende uitvoeringsbesluiten, met inbegrip van de Gemeenschappelijke Visuminstructie) zijn niet in die bijlage opgesomd en zijn, hoewel bindend vanaf de toetreding, slechts na het bovengenoemde besluit van de Raad van toepassing in de nieuwe lidstaten. Verordening (EG) nr. 539/2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld - zoals gewijzigd bij Verordeningen (EG) nr. 2414/2001 en nr. 453/2003 - en Verordening (EG) nr. 1683/1995 betreffende de invoering van een uniform visummodel (zelfklever) - zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 334/2002 - zijn in die bijlage opgenomen en zijn vanaf de toetreding bindend voor en van toepassing in de nieuwe lidstaten.

De onderhavige voorstellen tot vaststelling van de regels inzake klein grensverkeer en tot invoering van een nieuw soort visum zullen vanaf hun toetreding bindend zijn voor en van toepassing in de nieuwe lidstaten. Het is echter duidelijk dat de nieuwe lidstaten pas na de inwerkingtreding van het besluit van de Raad uit hoofde waarvan hen wordt toegestaan het Schengen-acquis volledig ten uitvoer te leggen, verplicht zijn de bepalingen van deze verordeningen toe te passen die betrekking hebben op de Schengen-bepalingen inzake de procedures en voorwaarden voor de afgifte van visa (en met name de Gemeenschappelijke Visuminstructie).

6.2

Een ander gevolg van de uitvoeringsprocedure van Schengen in twee fasen is dat de controles aan de grenzen tussen de huidige en de nieuwe lidstaten alsmede die aan de gemeenschappelijke grenzen tussen de nieuwe lidstaten (de zogenaamde "tijdelijke buitengrenzen") gehandhaafd zullen blijven tot de inwerkingtreding van het bovengenoemde besluit van de Raad betreffende de opheffing van dergelijke grenscontroles.

Daarom wordt een tweede verordening voorgesteld om de toepassing van de regels die worden overwogen voor de criteria en voorwaarden betreffende de instelling van een specifieke regeling inzake klein grensverkeer (zie eveneens punt 2.1 hierboven), uit te breiden tot de "tijdelijke landbuitengrenzen tussen de lidstaten".

7. Artikelsgewijze toelichting

7.1. Verordening (EG) van de Raad nr. ... tot de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten.

Artikel 1

In dit artikel wordt gespecificeerd dat de verordening tot doel heeft een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten in te stellen en hen toe te staan hiertoe met aangrenzende derde landen bilaterale overeenkomsten te sluiten of te handhaven.

De verordening voert tevens een speciaal visum in (artikel 9), dat moet worden afgegeven aan bona fide grensbewoners die in het kader van het klein grensverkeer in het bezit moeten zijn van een visum.

Artikel 2

In lid 1 van dit artikel wordt bepaald dat de voorgestelde verordening geen afbreuk doet aan de rechten betreffende het vrij verkeer van bepaalde categorieën personen die reeds op basis van andere bepalingen van het Gemeenschapsrecht het recht hebben op binnenkomst en verblijf, namelijk:

- EU-burgers, zoals vastgesteld in artikel 17, lid 1, van het EG-Verdrag;

- onderdanen van derde landen die familieleden zijn van burgers van de Unie die hun recht op vrij verkeer binnen de EU hebben uitgeoefend. De familieband wordt gedefinieerd in artikel 10 van Verordening nr. 1612/68;

- onderdanen van derde landen die vallen onder door de Gemeenschap en haar lidstaten met derde landen gesloten overeenkomsten (b.v. de Overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte).

Voorts wordt in lid 2 bepaald dat de verordening geen reglementering beoogt en derhalve niet van invloed is op voorschriften inzake langdurig verblijf en kwesties die betrekking hebben op douanerechten en belastingen. Deze aangelegenheden worden geregeld door het Gemeenschapsrecht of het nationale recht dat op dit gebied van toepassing is.

Artikel 3

In dit artikel worden de in het voorstel gebruikte termen gedefinieerd.

(a) Deze definitie verduidelijkt dat deze verordening uitsluitend van toepassing is op de landgrenzen tussen een lidstaat en een derde land.

(b) Bij deze definitie wordt uitgegaan van communautaire instrumenten die met betrekking tot douanerechten verwijzen naar het grensgebied, hoewel de maximale omvang van het grensgebied wordt vastgesteld op grond van bestaande bilaterale praktijken. Het doel is niet een specifieke omvang van het grensgebied vast te stellen die geldig is voor alle landgrenzen, maar ten minste de maximale omvang vast te stellen met het oog op het klein grensverkeer.

(c) Er bestaat momenteel geen definitie van "klein grensverkeer". Deze definitie wordt dan ook afgeleid van de bestaande praktijk (met name bilaterale overeenkomsten). Twee elementen lijken essentieel bij de definitie van "klein grensverkeer": het verblijf in het grensgebied en de regelmatige overschrijding van de grens met het oog op een verblijf voor beperkte duur in het grensgebied van het naburige land.

(d) Het begrip "onderdaan van een derde land" wordt, bij gebrek aan beter, gedefinieerd door uitsluiting van de burgers van de Europese Unie in de zin van artikel 17, lid 1, van het EG-Verdrag.

(e) Deze definitie is gebaseerd op artikel 2 van Verordening (EG) nr. 539/2001. Het begrip "visum" beperkt zich echter in dit geval tot een visum voor kort verblijf (en omvat niet de doorreisvisa) waarbij enkel binnenkomst in en verblijf op het grondgebied van de afgevende lidstaat wordt toegestaan.

(f)(g) Er worden twee voorwaarden vastgesteld om als "grensbewoner" te worden beschouwd: het daadwerkelijke verblijf in het grensgebied, zoals hierboven bepaald onder (b), en een verblijfsduur van ten minste één jaar in dit gebied. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen visumplichtige en niet-visumplichtige grensbewoners, aangezien de op deze twee categorieën personen van toepassing zijnde voorwaarden verschillend zijn. Ook erkende vluchtelingen en staatlozen die tot een van de hierboven gespecificeerde categorieën behoren op grond van het onderscheid dat wordt gemaakt in artikel 3 van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad, behoren hiertoe.

(h) Deze definitie werd ontleend aan artikel 2, onder g), van het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad betreffende de voorwaarden inzake toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op arbeid in loondienst en economische activiteiten als zelfstandige (COM(2001)386).

Artikel 4

Uit hoofde van deze standaardclausule moet bij de toepassing van deze verordening het beginsel van non-discriminatie in acht worden genomen. De clausule stemt overeen met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Artikel 5

De in dit artikel opgesomde voorwaarden voor de binnenkomst van niet-visumplichtige grensbewoners zijn hoofdzakelijk die welke zijn vermeld in artikel 5, lid 1, van de Schengen-uitvoeringsovereenkomst. De verschillen hebben betrekking op de volgende elementen:

- voor het overschrijden van de grens geldige documenten (zie de toelichting in artikel 6 hieronder);

- de noodzaak om eventueel het bewijs te verstrekken van het verblijf in het grensgebied en de reden aan te geven waarom de grens in het kader van het klein grensverkeer frequent moet worden overschreden (maar niet de voorwaarden van het voorgenomen verblijf of het beschikken over de nodige bestaansmiddelen).

Wat artikel 5, onder c), betreft dat overeenstemt met artikel 5, lid 1, onder d), van de Schengen-uitvoeringsovereenkomst, is het duidelijk dat, voor zover het verwijst naar de raadpleging van het Schengen-informatiesysteem (SIS), de nieuwe lidstaten het enkel zullen toepassen vanaf het ogenblik waarop zij het Schengen-acquis volledig ten uitvoer leggen na het besluit van de Raad uit hoofde waarvan hen wordt toegestaan dit acquis volledig toe te passen.

Artikel 6

Geldige documenten om onderdanen van derde landen in staat te stellen de buitengrens van een lidstaat te overschrijden zijn over het algemeen een paspoort of een soortgelijk internationaal reisdocument (b.v. het aan erkende vluchtelingen afgegeven reisdocument).

In het kader van het klein grensverkeer wordt voorgesteld de grensoverschrijding te vergemakkelijken voor bona fide grensbewoners die niet in het bezit moeten zijn van een visum, door hen ook toe te staan de buitengrens te overschrijden op basis van:

- een identiteitskaart, op voorwaarde dat het verblijf in het grensgebied wordt gespecificeerd of aan de hand van een ander middel kan worden bewezen);

- een speciale vergunning voor grensoverschrijding, afgegeven door het land van verblijf.

Artikel 7

De maximale verblijfsduur in het grensgebied van een lidstaat met het oog op het klein grensverkeer wordt vastgesteld op zeven opeenvolgende dagen. Hierbij wordt uitgegaan van de bestaande praktijk (bilaterale overeenkomsten). De maximale verblijfsduur in het grensgebied mag uiteraard niet de algemene tijdslimiet overschrijden die geldt voor een kort verblijf, d.w.z. drie maanden per halfjaarlijkse periode.

Een verlenging van de bovengenoemde termijnen kan enkel in uitzonderlijke gevallen worden toegestaan, d.w.z. om humanitaire redenen, wegens ziekte, ongeval, enz.

Artikel 8

Er zijn enkele verschillen tussen de voorwaarden voor binnenkomst die in acht moeten worden genomen door visumplichtige onderdanen van derde landen en die welke worden overwogen voor niet-visumplichtige onderdanen van derde landen, namelijk:

- de overschrijding van de landbuitengrens van een lidstaat kan slechts worden toegestaan bij overlegging van een identiteitskaart of een grensoverschrijdingsdocument. De enige geldige documenten zijn die waarop een visum kan worden aangebracht (paspoort of een ander equivalent, internationaal reisdocument);

- er wordt een visum vereist dat echter de specifieke, in de artikelen 9 tot en met 13 van de verordening vermelde kenmerken moet vertonen.

Artikel 9

Er wordt een speciaal visum ingevoerd dat aan bona fide grensbewoners wordt toegekend in het kader van het klein grensverkeer (lid 1).

In paragraaf 2 wordt gespecificeerd dat de territoriale geldigheid van een dergelijk visum beperkt wordt tot het grensgebied van de afgevende lidstaat.

In lid 3 wordt voorts vermeld dat het in het kader van het klein grensverkeer afgegeven speciaal visum de houder de mogelijkheid verstrekt om de grens van de afgevende lidstaat frequent te overschrijden. De duur van het verblijf in het grensgebied op basis van een dergelijk visum zou zeven opeenvolgende dagen zijn en zou in geen geval meer mogen bedragen dan drie maanden per halfjaarlijkse periode.

Artikel 10

Het model van het in het kader van het klein grensverkeer afgegeven visum is hetzelfde dat wordt gebruikt voor andere soorten visa voor kort verblijf overeenkomstig de regels en specificaties die zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 1683/95 van 29 mei 1995 betreffende de invoering van een uniform visummodel (zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 334/2002 van 18 februari 2002).

Teneinde verwarring met andere soorten visa voor kort verblijf en visa voor lang verblijf te vermijden moet het in het kader van het klein grensverkeer afgegeven visum in het vakje "soort visum" voorzien zijn van de letter "L" (voor "lokaal").

Artikel 11

In lid 1 wordt gepreciseerd dat het L-visum kan worden afgegeven aan grensbewoners die voldoen aan de in artikel 8, onder a), c)-e), van het voorstel vastgestelde voorwaarden.

In lid 2 wordt hieraan toegevoegd dat het L-visum, gezien zijn aard en kenmerken, niet aan de grens kan worden afgegeven, zelfs niet in uitzonderlijke gevallen.

Artikel 12

Aangezien het L-visum uiteraard een visum is voor frequente binnenkomsten dat wordt afgegeven aan bona fide personen die geregeld reizen, leek het aangewezen een minimale geldigheidsduur van een jaar en een maximale geldigheidsduur van vijf jaar vast te stellen.

Artikel 13

De vergoeding voor de administratieve kosten voor de behandeling van een aanvraag voor een L-visum zullen in beginsel dezelfde zijn als die welke worden geïnd voor andere soorten visa voor frequente binnenkomsten met een identieke geldigheidsduur.

In afwijking van het bovengenoemde lid blijven de lidstaten echter vrij om geen kosten voor de behandeling van het L-visum te innen of deze te verlagen.

Artikel 14

In lid 1 van dit artikel wordt bevestigd dat, wanneer in verband met de voorwaarden en procedures voor het afgeven van het L-visum in deze verordening geen specifieke regels zijn vastgesteld, de bepalingen van de Gemeenschappelijke Visuminstructie van toepassing zullen zijn.

In lid 2 wordt echter gespecificeerd dat de lidstaten, die als gevolg van de uitvoeringsprocedure van Schengen in twee fasen niet de Gemeenschappelijke Visuminstructie toepassen, voorlopig hun nationale wetgeving inzake de voorwaarden en procedures voor de afgifte van visa moeten toepassen totdat de Raad hen toestaat het Schengen-acquis, met inbegrip van de Gemeenschappelijke Visuminstructie, volledig uit te voeren. Deze nationale bepalingen moeten uiteraard overeenstemmen met de in onderhavige verordening vervatte regels.

Artikel 15

Dit artikel verduidelijkt dat grensarbeiders, gezien de aard van hun activiteit, in het kader van het klein grensverkeer niet gebonden zijn door de maximale verblijfsduur in het grensgebied en met name de periode van drie maanden per halfjaarlijkse periode. Hun verblijf wordt echter beperkt door termijnen die zijn vastgesteld in de definitie van de term "grensarbeider" (zie toelichting op artikel 3, onder h), hierboven).

Artikel 16

Uit hoofde van dit artikel wordt een afwijking ingevoerd van de verplichting om op de reisdocumenten van grensbewoners die de landbuitengrens van een lidstaat in het kader van het klein grensverkeer overschrijden, een in- of uitreisstempel aan te brengen. Het aanbrengen van deze stempels op de reisdocumenten zou in de praktijk immers onmogelijk zijn aangezien het klein grensverkeer frequente grensoverschrijdingen inhoudt. Voorts zijn, wat de niet-visumplichtige grensbewoners betreft, de identiteitskaarten en de grensoverschrijdingsdocumenten geen geschikte documenten om een stempel op aan te brengen.

Deze afwijking sluit uiteraard niet uit dat de lidstaten zelf aan de hand van andere middelen (met name elektronische registers) kunnen verifiëren of de verblijfsduur in acht is genomen.

De aanpassingen van het Gemeenschappelijk Handboek die voortvloeien uit de invoering van deze afwijking, zullen worden behandeld in het kader van de herziening van het Handboek zelf.

Artikel 17

In lid 1 van dit artikel wordt de lidstaten toegestaan om met aangrenzende derde landen overeenkomsten op het gebied van klein grensverkeer te sluiten of te handhaven op voorwaarde dat dergelijke overeenkomsten verenigbaar zijn met de in deze verordening vastgestelde regels. Tegelijkertijd dienen de lidstaten erop toe te zien dat de onverenigbare elementen in de bestaande overeenkomsten aan de in deze verordening vastgestelde regels worden aangepast.

In lid 2 wordt vastgesteld dat de lidstaten verplicht zijn de Commissie te raadplegen wanneer zij overwegen overeenkomsten inzake klein grensverkeer te sluiten of te wijzigen. Wanneer de overeenkomst wordt beschouwd als zijnde niet verenigbaar met deze verordening, wordt van de lidstaten vereist dat zij de onverenigbare elementen aanpassen.

Ten slotte worden de lidstaten in lid 3 verzocht de Commissie mede te delen welke overeenkomsten worden gesloten, gewijzigd of ingetrokken.

Artikel 18

Dit artikel, dat voorziet in de mogelijkheid om in het kader van het klein grensverkeer de overschrijding van de grenzen voor de grensbewoners te vergemakkelijken, geeft in ruime mate de bestaande praktijken weer. Voorgesteld wordt de grensoverschrijding op drie manieren te vergemakkelijken:

(a) door speciale grensdoorlaatposten te creëren (bijvoorbeeld wanneer een dorp juist over de grens of dicht bij de grens gelegen is);

(b) door speciale doorgangen voor te behouden voor de grensbewoners;

(c) door grensbewoners toe te staan de grens te overschrijden buiten de toegestane grensdoorlaatposten en de vastgestelde openingstijden. Deze mogelijkheid wordt reeds in overweging genomen in artikel 3, lid 1, van de Schengen-uitvoeringsovereenkomst en in punt 1, lid 3, deel I, van het Gemeenschappelijk Handboek.

Artikel 19

De instelling van een regeling inzake klein grensverkeer met een aangrenzend derde land is erop gericht de overschrijding van de landbuitengrens van een lidstaat te vergemakkelijken voor bona fide onderdanen van derde landen die verblijven in het grensgebied van dat aangrenzend land. In dit artikel worden de lidstaten verzocht na te gaan of een ten minste equivalente behandeling wordt voorbehouden voor burgers van de Unie en onderdanen van derde landen die wettelijk in hun grensgebied verblijven, die de grens wensen te overschrijden en in het grensgebied van het naburige derde land wensen te verblijven.

Artikel 20

Dit artikel wijzigt de Gemeenschappelijke Visuminstructie teneinde het nieuwe soort visum (L-visum) in te voeren en de kenmerken ervan nader toe te lichten.

De andere technische wijzingen van de Gemeenschappelijke Visuminstructie die noodzakelijk zijn voor de eigenlijke afgifte van het L-visum, zullen te zijner tijd in een afzonderlijk instrument worden behandeld.

Artikel 21

Artikel 136, lid 3, van de Schengen-uitvoeringsovereenkomst wordt geschrapt aangezien het vervangen werd door de bepalingen van artikel 17 van deze verordening.

Artikel 22

Dit is een standaardbepaling.

7.2. Verordening (EG) nr. ... van de Raad betreffende de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de tijdelijke landbuitengrenzen tussen de lidstaten

Artikel 1

In dit artikel wordt bepaald dat de onderhavige verordening erop gericht is de regels betreffende de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer, zoals vastgesteld in Verordening (EG) nr. ..., toe te passen op de "tijdelijke landbuitengrenzen" tussen de lidstaten, zoals bepaald in artikel 2.

Een dergelijke uitbreiding wordt in overweging genomen omdat de op deze "tijdelijke landbuitengrenzen" toepasselijke regeling inzake grenscontroles dezelfde is als die welke wordt toegepast aan de landbuitengrens tussen een lidstaat en een derde land.

Artikel 2

In dit artikel wordt het begrip "tijdelijke landbuitengrens" gedefinieerd als een landgrens tussen twee lidstaten die de grenscontroles aan hun gemeenschappelijke grens nog niet hebben afgeschaft. Deze situatie is het gevolg van de uitvoeringsprocedure van Schengen in twee fasen waarbij de nieuwe lidstaten bij hun toetreding slechts enkele delen van het Schengen-acquis zullen toepassen (zie punten 2 en 6 hierboven). De "tijdelijke landbuitengrens" zal derhalve na de toetreding van de nieuwe lidstaten de grens zijn tussen :

- een lidstaat die het Schengen-acquis volledig ten uitvoer legt en een aangrenzende lidstaat die dit acquis nog niet volledig toepast (de grens tussen Duitsland en Polen);

- twee aangrenzende lidstaten die het Schengen-acquis niet volledig ten uitvoer leggen (bijvoorbeeld de grens tussen Slowakije en Hongarije).

Het is duidelijk dat, wanneer de Raad de lidstaten die het Schengen-acquis niet volledig ten uitvoer leggen, zal toestaan dit acquis volledig toe te passen waardoor hun "tijdelijke landbuitengrenzen" binnengrenzen zullen geworden zijn, zal deze verordening niet langer van toepassing is aan deze grenzen.

Artikel 3

Lid 1 van dit artikel breidt de toepassing van alle regels betreffende de criteria en voorwaarden voor de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten, zoals vastgesteld in hoofdstuk II van Verordening (EG) nr. ..., uit tot de overschrijding van de tijdelijke landbuitengrens van een lidstaat door onderdanen van derde landen die in het grensgebied van een aangrenzende lidstaat verblijven.

In lid 2 wordt gespecificeerd dat de bepalingen van deze verordening niet van invloed zijn op de rechten inzake vrij verkeer van burgers van de Unie en hun familieleden alsmede op de rechten van onderdanen van derde landen en hun familieleden die in het kader van overeenkomsten tussen de Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en die landen, anderzijds, rechten inzake vrij verkeer genieten die equivalent zijn aan die van de burgers van de Unie.

Artikel 4

Volgens deze standaardclausule moet bij de toepassing van deze verordening het beginsel van non-discriminatie in acht worden genomen. Het stemt overeen met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Artikel 5

Lid 1 van dit artikel staat de lidstaten toe om onderling overeenkomsten inzake klein grensverkeer te sluiten of te handhaven op voorwaarde dat zij verenigbaar zijn met de onderhavige verordening. Het is duidelijk dat na de opheffing van de grenscontroles aan de "tijdelijke landbuitengrenzen" deze overeenkomsten overbodig zullen zijn.

In lid 2 wordt bepaald dat dergelijke overeenkomsten bepalingen kunnen bevatten die de grensoverschrijding vergemakkelijken zoals wanneer speciale grensdoorlaatposten worden gecreëerd, speciale grensdoorgangen worden voorbehouden voor grensbewoners of de toestemming wordt gegeven om de grens te overschrijden buiten de grensdoorlaatposten en de vastgestelde openingstijden. Indien een lidstaat beslist om dergelijke maatregelen toe te passen, moeten deze zowel voor burgers van de Unie als voor onderdanen van derde landen gelden.

Tenslotte worden de lidstaten in lid 3 verzocht een kopie van deze overeenkomsten toe te zenden aan de Commissie en haar mede te delen wanneer deze werden gewijzigd of ingetrokken.

Artikel 6

Dit is een standaardbepaling.

2003/0194 (CNS)

Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de tijdelijke buitengrenzen tussen de lidstaten

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en met name op artikel 62, lid 2,

Gezien het voorstel van de Commissie [8],

[8] PB C , , blz. .

Gezien het advies van het Europees Parlement [9],

[9] PB C , , blz. .

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité [10],

[10] PB C , , blz. .

Gezien het advies van het Comité van de Regio's [11],

[11] PB C , , blz. .

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Met het oog op de toetreding van nieuwe lidstaten moet de Gemeenschap rekening houden met de bijzondere situatie die voortvloeit uit de tenuitvoerlegging van het Schengen-acquis in twee fasen door de nieuwe lidstaten en met name de tijdelijke handhaving van grenscontroles aan de gemeenschappelijke grenzen tussen de nieuwe lidstaten die niet volledig het Schengen-acquis toepassen [12], alsmede tussen deze laatsten en de lidstaten die het Schengen-acquis volledig uitvoeren.

[12] PB L 239 van 22.9.2000.

(2) Aangezien de nieuwe lidstaten op basis van artikel 3 van de Toetredingsakte de bepalingen van het communautair acquis inzake de buitengrenzen volledig aan hun grenzen moeten toepassen, moet aan de lidstaten die de onderlinge grenscontroles niet hebben afgeschaft, de mogelijkheid worden geboden om de regeling inzake klein grensverkeer toe te passen die is ingevoerd bij Verordening (EG) nr. ...van de Raad van...betreffende de instelling van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten [13].

[13] Zie bladzijde...van dit Publicatieblad.

(3) De vaststelling op Gemeenschapsniveau van regels inzake klein grensverkeer mag geen afbreuk doen aan de rechten inzake vrij verkeer van de burgers van de Unie en hun familieleden alsmede van de onderdanen van derde landen en hun familieleden, die, overeenkomstig tussen de Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en deze landen, anderzijds, gesloten overeenkomsten, op het gebied van het vrij verkeer rechten genieten die equivalent zijn aan die van de burgers van de Unie. Indien echter dergelijke regels in het kader van klein grensverkeer voorzien in een gunstiger behandeling van onderdanen van derde landen, dient een dergelijke behandeling automatisch te worden uitgebreid tot de burgers van de Unie.

(4) De lidstaten behouden de mogelijkheid om zo nodig onderling te onderhandelen over regelingen inzake klein grensverkeer op voorwaarde dat deze overeenstemmen met de in deze verordening vastgestelde regels.

(5) Aangezien de doelstellingen van de voorgestelde actie, namelijk de toepassing van de regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten op de tijdelijke landbuitengrenzen tussen de lidstaten, rechtstreeks van invloed zijn op het communautair acquis inzake buitengrenzen en visa en derhalve niet in voldoende mate door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap maatregelen nemen overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag bedoelde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het eveneens in dat artikel bedoelde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te bereiken.

(6) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de positie van Denemarken neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze verordening die derhalve niet bindend is voor noch van toepassing op Denemarken. Aangezien deze verordening een ontwikkeling vormt van het Schengen-acquis op grond van de bepalingen van het derde deel van Titel IV van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap zal Denemarken overeenkomstig artikel 5 van dit Protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad deze verordening heeft vastgesteld beslissen of het deze in zijn nationale wetgeving zal omzetten.

(7) Wat IJsland en Noorwegen betreft, houdt deze verordening een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengen-acquis in de zin van de door de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen gesloten overeenkomst inzake de wijze waarop deze twee staten worden betrokken bij de uitvoering de toepassing en de ontwikkeling van het Schengen-acquis [14], die vallen onder het gebied dat is bedoeld in artikel 1, punt (B), van Besluit 1999/437/EG van 17 mei 1999 inzake bepaalde toepassingsbepalingen van die overeenkomst [15].

[14] PB L 176 van 10.7.1999, blz. 36.

[15] PB L 176 van 10.7.1999, blz. 31.

(8) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengen-acquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengen-acquis [16]. Het Verenigd Koninkrijk neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze verordening en deze is niet bindend voor noch van toepassing op deze lidstaat.

[16] PB L 131, 1.6.2000 van blz. 43.

(9) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengen-acquis waaraan Ierland niet deelneemt overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengen-acquis [17]. Ierland neemt derhalve niet deel aan de aanneming van deze verordening en deze is niet bindend voor noch van toepassing op deze lidstaat.

[17] PB L 64, 7.3.2002 van blz. 20.

(10) Deze verordening vormt een besluit dat het Schengen-acquis uitwerkt of daar anderszins mee samenhangt in de zin van artikel 3, lid 1, van de Toetredingsakte,

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Artikel 1 Onderwerp

Deze verordening voorziet in de toepassing van de regeling inzake klein grensverkeer die is ingesteld bij Verordening (EG) nr. ... op de tijdelijke landbuitengrenzen tussen de lidstaten.

Artikel 2 Definities

Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:

"Tijdelijke landbuitengrens": de gemeenschappelijke landgrens tussen

(a) een lidstaat die het acquis, zoals bepaald in bijlage A bij Besluit (EG) nr. 435/1999 [18] van de Raad ("het Schengen-acquis") volledig ten uitvoer legt en een lidstaat die dit acquis volledig moet toepassen overeenkomstig artikel 3 van de Toetredingsakte, maar waarvoor het besluit van de Raad uit hoofde waarvan die staat wordt toegestaan dit acquis volledig toe te passen, nog niet in werking is getreden;

[18] PB L 176 van 10.7.1999, blz. 1.

(b) twee lidstaten die het Schengen-acquis volledig moeten toepassen overeenkomstig artikel 3 van de Toetredingsakte, maar waarvoor het besluit van de Raad uit hoofde waarvan hen wordt toegestaan dit acquis volledig toe te passen, nog niet in werking is getreden.

Artikel 3 Toepassing van de regeling

1. De lidstaten mogen de regeling inzake klein grensverkeer, zoals ingesteld bij Hoofdstuk II van Verordening (EG) nr. ..., toepassen op onderdanen van derde landen die wettelijk verblijven in het grensgebied van een aangrenzende lidstaat onder de in deze verordening vastgestelde voorwaarden.

2. Deze verordening doet geen afbreuk aan de rechten:

(a) betreffende het vrij verkeer die de burgers van de Unie of onderdanen van derde landen die familieleden zijn van een burger van de Unie, genieten;

(b) die zijn toegekend aan onderdanen van derde landen en hun familieleden die, ongeacht hun nationaliteit, uit hoofde van de overeenkomsten tussen de Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en die landen, anderzijds, rechten inzake vrij verkeer genieten die equivalent zijn aan die van de burgers van de Unie.

Artikel 4 Non-discriminatieclausule

De lidstaten passen de bepalingen van deze verordening toe zonder discriminatie op grond van geslacht, ras, kleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of wereldbeschouwing, politieke of andere overtuigingen, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid.

Artikel 5 Overeenkomsten tussen de lidstaten

1. Teneinde de regeling inzake klein grensverkeer toe te passen op hun tijdelijke landbuitengrenzen is het de lidstaten toegestaan overeenkomstig deze verordening onderling overeenkomsten te sluiten.

De lidstaten mogen bestaande onderlinge overeenkomsten handhaven. Voor zover dergelijke overeenkomsten niet verenigbaar zijn met deze verordening dienen de betrokken lidstaten de overeenkomsten op een zodanige manier te wijzigen dat de vastgestelde onverenigbare elementen worden aangepast.

2. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten mogen bepalingen bevatten voor de vergemakkelijking van de grensoverschrijding waarbij de lidstaten:

(a) speciale voor de grensbewoners voorbehouden grensdoorlaatposten creëren;

(b) aan de gewone grensdoorlaatposten speciale doorgangen voorbehouden voor de grensbewoners;

(c) de grensbewoners de mogelijkheid bieden hun grens te overschrijden buiten de toegestane grensdoorlaatposten en de vastgestelde openingstijden.

Dergelijke bepalingen zijn van toepassing op zowel de onderdanen van derde landen als op de burgers van de Unie die wettelijk verblijven in het grensgebied van de betrokken lidstaten.

3. De lidstaten dienen bij de Commissie een kopie in van de in lid 1 bedoelde overeenkomsten en stellen de Commissie in kennis van elke intrekking of wijziging van deze overeenkomsten.

Artikel 6 Inwerkingtreding

Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Deze verordening is overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te Brussel,

Voor de Raad

De Voorzitter