Nr. C 125/10 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 16.10.  74 
3.5.5.10.  (ad  553)  Van  opgave  van  minderheidsaan-
delen  per vennootschap  zou  moeten  worden  afgezien, 
daar  foutieve  interpretaties  daarbij  niet  kunnen  wor-
den uitgesloten.  Minderheden  hebben  juridisch  gezien 
slechts  rechten  in de vennootschap  waarin  zij deel-
nemen.  Bij  consolidatie  wordt  echter  ten  dele  van 
totaal  andere  rekeningen  (b.  v. rekeningen  harde 
valuta's,  geconverteerde  rekeningen  vreemde 
valuta's)  gebruik  gemaakt.  Bovendien  nemen  minder-
heden  ook  indirect  in dochterondernemingen  deel. 
In dergelijke  gevallen  worden  bij  consolidatie  de 
minderheidsaandelen  van  partieel  geconsolideerde 
sectoren  becijferd,  d. w. z. de concern  winsten  wor-
den uitgezonderd.  Daarbij  kunnen  minderheidsaan-
delen  niet  meer  aan  afzonderlijke  vennootschappen 
worden  toegeschreven. 
3.5.5.11.  (56)  Dit  voorschrift  kan  slechts  in samen-
hang  met  een  concernrekening  worden  gezien.  Hier-
bij behoren  een  „jaaroverzicht"  en de „vooruit-
zichten"  voor  de  gehele  onderneming.  Het  zou 
echter  een contradictio  in terminis  zijn,  de prospectus 
op één  individuele  rekening  te baseren  en in het 
overzicht  over  de recente  ontwikkeling  daarentegen 
van de situatie  in het concern  uit te gaan. 
3.5.6.  Hoofdstuk  6 — Bestuur 
61. Ten  aanzien  van  de  onder  611  t/m  613 
genoemde  personen  dienen  gegevens  over  namen, voornamen,  woonplaats  en functies  voldoende  te 
zijn.  Verdere  gegevens  hebben  slechts  beperkte  rele-
vantie  en kunnen  daarom  worden  gemist. 
3.5.7.  Hoofdstuk  7  — Recente  ontwikkeling  en 
vooruitzichten  van  de vennootschap 
Prognoses  over  de vooruitzichten  van  de vennoot-
schap,  in de woorden  van  de Commissie  „prognoses 
of plannen  ... die  misschien  niet  zullen  worden  ver-
wezenlijkt  of uitgevoerd",  kunnen  ertoe  leiden  dat 
de belegger  in verwarring  wordt  gebracht  en hem 
een onjuist  beeld  van  de vennootschap  wordt  ge-
geven.  Deze  bepaling  is, ondanks  de opmerking  dat 
het hierbij  om verwachtingen  gaat,  moeilijk  te rijmen 
met de verantwoordelijkheid  voor  de prospectus.  Ten 
aanzien  van  de vooruitzichten  voor  de nabije  toe-
komst  dienen  alleen  gegevens  te worden  verstrekt 
die op een  objectieve  grondslag  berusten.  Prognoses 
voor  de verdere  toekomst  zouden  alleen  moeten  wor-
den vermeld  indien  de vennootschap  dit  gewenst 
acht. 
Gedaan  te Brussel,  17 juli 1974. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Alfons  LAPPAS 
Advies  inzake  het „Voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  inzake  de harmonisatie  van 
de procedures  voor  het in het vrije  verkeer  brengen  van goederen" 
De tekst  waarop  de adviesaanvrage  betrekking  heeft  is bekendgemaakt  in het Publika-
tieblad  van  de Europese  Gemeenschappen  nr.  C 14 van  15 februari  1974,  blz.  45 tot 51. 
A. JURIDISCHE  GRONDSLAG  VAN  HET  ADVIES 
Op 14 januari  1974  heeft  de Raad  besloten  het Economisch  en Sociaal  Comité  over-
eenkomstig  de bepalingen  van  artikel  100  van  het Verdrag  tot oprichting  van  de Euro-
pese Economische  Gemeenschap  over  bovengenoemd  voorstel  te raadplegen. 
B. ADVIES  VAN  HET  ECONOMISCH  EN SOCIAAL  COMITÉ 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  heeft  beraadslagd  over  zijn  advies  inzake  voor-
noemd  onderwerp  tijdens  zijn  of 17 en 18 juli  1974  te Brussel  gehouden  122e  zitting. 
Dit advies  luidt  als volgt: 
16.10.74 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 125/11 
HET  ECONOMISCH  EN  SOCIAAL  COMITÉ, 
Gezien  het  van  16 januari  1974  daterende  verzoek 
van de Raad  van  de Europese  Gemeenschappen  om 
advies  inzake  het  „Voorstel  voor  een  richtlijn  van 
de Raad  inzake  de harmonisatie  van  de procedures 
voor  het in het vrije  verkeer  brengen  van goederen", 
Gezien  artikel  100  van  het  Verdrag  tot oprichting 
van de Europese  Economische  Gemeenschap, 
Gezien  het  besluit  van  zijn  Bureau  d. d. 29 januari 
1974,  de Afdeling  voor  industrie,  handel,  ambacht  en 
dienstverlening  met  het opstellen  van  een  desbetref-
fend  advies  te belasten, 
Gezien  het door  de Afdeling  voor  industrie,  handel, 
ambacht  en dienstverlening  op 3 juli 1974  opgestelde 
advies, 
Gezien  de beraadslagingen  tijdens  zijn  122e  zitting 
van 17 en 18 juli 1974,  vergadering  van 17 juli 1974, 
BRENGT  VOLGEND  ADVIES  UIT, 
dat door  de aanwezige  of vertegenwoordigde  leden 
met algemene  stemmen  is goedgekeurd: 
Het Economisch  en Sociaal  Comité  keurt  het  richt-
lijnvoorstel  goed  onder  voorbehoud  van  de volgende 
opmerkingen: 
1. Algemene  opmerkingen 
1.1. Het  Comité  stemt  in met  het  streven  van  de 
Commissie  naar  een  zo volledig  mogelijke  harmoni-
satie  van  de inklaringsprocedures  voor  goederen  die 
de Gemeenschap  binnenkomen.  In de huidige  situatie 
is er nl. eerder  sprake  van  een  tarief-unie  dan  van 
een douane-unie;  iedere  Lid-Staat  past  hetzelfde 
gemeenschappelijk  douanetarief  toe  en de toepassing 
van dit tarief  is geregeld  in verordeningen  of richt-
lijnen  die ten doel  had4en  de toepassingsvoorwaar-
den te harmoniseren.  Zo  zijn  begrippen  als  soort 
(naamlijst),  oorsprong,  waarde,  oponthoud  bij  de 
douane,  uitstel  van  betaling,  enz.,  neergelegd  in 
concrete  voorschriften,  die ertoe  hebben  geleid  dat 
bij het  communautaire  harmonisatieproces  belang-
rijke  vorderingen  zijn  gemaakt. 
1.2. Niettemin  behoudt  iedere  Lid-Staat  de controle 
over zijn  eigen  voorschriften  en douaneprocedures 
en het  gemeenschappelijk  douanetarief  komt  meer 
tot uiting  door  overeenkomsten  van  technische  aard — de hoogte  van  de tarieven  — dan  door  een 
werkelijk  uniform  resultaat.  Het  is echter  van  het 
grootste  belang  dat  uit  derde  landen  afkomstige 
goederen  die  de Gemeenschap  binnenkomen  overal 
op dezelfde  wijze  worden  behandeld,  zodat  hetzelfde 
economische  resultaat  wordt  verkregen.  Dit  is mo-
menteel  niet  het  geval  aangezien  de Lid-Staten  de 
binnenkomende  goederen  volgens  uiteenlopende  pro-
cedures  behandelen.  Hieruit  vloeit  voort  dat  de 
douane-unie  nog  niet  meer  dan  een  theoretisch  begrip 
is en dat  betrekkelijk  weinig  goederen  buiten  de 
Lid-Staat  waarvoor  ze werkelijk  bestemd  zijn  in het 
vrije  handelsverkeer  worden  gebracht. 
1.3. Er doet  zich  echter  een belangrijke  ontwikkeling 
• in de aard  van  de inklaringsprocedures  voor,  die niet 
uit het oog  moet  worden  verloren.  Lange  tijd  heeft 
men invoerrechten  beschouwd  als  een  materiële 
heffing  op stoffelijke  goederen  die van  het ene  land 
naar het andere  gingen.  Bij het overschrijden  van  de 
grenzen  diende  men  een  forfaitair  vastgesteld  per-
centage  te betalen  dat bestemd  was  om het evenwicht 
in het  handelsverkeer  te handhaven.  De  taak  van 
de douane  was  op deze  wijze  volledig  omschreven. 
1.4. Tegenwoordig  staan  de zaken  er anders  voor. 
Via een  ontwikkeling,  die  in het  korte  bestek  van 
dit advies  niet  kan  worden  beschreven,  is men  gelei-
delijk  van  deze  op het tolprincipe  geïnspireerde  op-
vatting  afgestapt  om,  in welk  stadium  van  ontwik-
keling  de technieken  ook  mochten  verkeren,  vervol-
gens  tot een  gemoduleerde  toepassing  te komen  van 
een complex  systeem  van  voorschriften  dat niet  uit-
sluitend  betrekking  heeft  op het  verhandelde  goed 
zelf, doch  ook  op  alle  financiële  handelingen  en 
indirecte  diensten  die  er bij te pas  komen,  kortom 
op de resultaten  en de economische  betekenis  van 
de gehele  transactie.  Deze  ontwikkeling,  die zich  op 
wereldniveau  voltrekt,  doet  zich  nog  meer  gevoelen 
binnen  de Europese  Gemeenschappen.  Bij wijze  van 
voorbeeld  behoeft  slechts  het  gemeenschappelijk 
landbouwbeleid  te worden  genoemd,  dat  volgens 
zeer strikte  en complexe  modaliteiten  zijn  toepassing 
vindt.  In andere  sectoren  kan  men  echter  dezelfde 
ontwikkeling  bespeuren.  Een  en  ander  heeft  tot 
gevolg  dat de inklaring  niet  langer  kan  worden  be-
schouwd  als een tijdens  het transport  plaatsvindende 
geïsoleerde  handeling,  die niet  van  invloed  zou  zijn 
op de regelingen  die  verder  op deze  goederen  van 
toepassing  zijn  en waarvan  slechts  de technieken  en 
de procedures  dienen  te worden  geharmoniseerd  en 
aangepast. 
1.5. Bovendien  blijkt  duidelijk  uit de vele  vorderin-
gen die  nog  op harmonisatiegebied  moeten  worden 
gemaakt  — en dit  geldt  zowel  voor  sanitaire  als 
fytosanitaire  voorschriften,  de uiteenlopende  normen, 
de monetaire  beleidslijnen  en de belastingstelsels  — 
dat het  niet  volstaat  vast  te stellen  volgens  welke 
procedure  goederen  in het vrije  handelsverkeer  wor-
den gebracht  om  te bereiken  dat  zij overal  in de 
Gemeenschap  op dezelfde  wijze  worden  behandeld. 
Nr, C 125/12 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 16.10.  74 
1.6. In douane-technische  termen  komt  het  er op 
neer dat  er momenteel  twee  bijzonder  belangrijke 
begrippen  naast  elkaar  bestaan:  enerzijds  het in vrije 
verkeer  brengen  van  goederen,  een  communautair 
begrip  dat  bij de huidige  stand  van  zaken  beperkt 
blijft  tot de toepassing  van  het  gemeenschappelijk 
douanetarief,  en anderzijds  het in het  vrije  verkeer 
brengen  van  dezelfde  goederen,  waarbij  deze  op het 
grondgebied  van  een  Lid-Staat  volledig  worden  vrij-
gemaakt.  In het  tweede  geval  worden  alle  voor-
waarden  voor  het vrije  verkeer  gebundeld,  hetzij  met 
regionale  of plaatselijke  vereisten,  die  ook  in een 
volledig  verwezenlijkte  Gemeenschap  nog  zullen 
voortbestaan,  hetzij  met  voorwaarden  gesteld  door 
de vorderingen  die nog  bij het lopende  harmonisatie-
proces  moeten  worden  gemaakt. 
1.7. Hoewel  het  richtlijnvoorstel  op zich  een  be-
langrijke  vooruitgang  betekent  en dringend  nood-
zakelijk  is, biedt  het  volgens  het  Comité  toch  geen 
volledige  oplossing. 
1.8. Het  Comité  stemt  in met  de keuze  van  een 
richtlijn  als rechtsvorm,  aangezien  een  verordening 
bepaalde  moeilijkheden  zou  hebben  doen  rijzen 
(b. v. vanwege  de bestuursrechtelijke  structuren  in 
de verschillende  Lid-Staten). 
1.9. Het  is niettemin  de mening  toegedaan  dat  de 
voorgestelde  bepalingen  zo spoedig  mogelijk  in een 
verordening  of in een  communautair  „douanewet-
boek"  dienen  te worden  vervat. 
1.10.  De  indruk  bestaat  namelijk  dat het voorname-
lijk een  harmonisatie  van  procedures  betreft-  In een 
richtlijn  wordt  hoofdzakelijk  aangegeven  welke  re-
sultaten  bereikt  moeten  worden  zonder  dat  wordt 
vermeld  met  welke  middelen.  Procedures  zijn  echter 
niets  anders  dan  middelen  en het is daarom  duidelijk 
dat de Lid-Staten  ernaar  zullen  streven  de in de 
richtlijn  aangegeven  verplichtingen  via  hun  eigen 
middelen  — dat wil zeggen  via procedures  die zij zelf 
zullen  vaststellen  — te vervullen.  Hierdoor  bestaat  het 
gevaar  dat  in bepaalde  gevallen  wel  naar  de letter, 
doch  niet  naar  de  geest  van  de richtlijn  wordt 
gehandeld.  De bepalingen  van  de onderhavige  richt-
lijn zullen  alleen  dan  ten volle  tot hun  recht  komen 
indien  de Lid-Staten  deze  tevens  toepassen  voor  het 
in het  vrije  verkeer  brengen  van  goederen  op hun 
eigen  grondgebied  en daarbij  zo mogelijk  dezelfde 
documenten  gebruiken.  Anders  zal  het  niet  in de 
naaste  toekomst  mogelijk  zijn  goederen  in alle  Lid-
Staten,  met  gebruikmaking  van  dezelfde  procedures 
en met  behulp  van  dezelfde  documenten  in te klaren 
(in het vrije  verkeer  brengen  van  goederen  op com-
munautair  niveau  en tegelijkertijd  in het  vrije  ver-
keer brengen  van  dezelfde  goederen  op nationaal 
niveau). 1.11.  Bovendien  wijst  het  Comité  op het  feit  dat 
de bijzonder  technische  inklaringsprocedures  niet  toe-
laten  dat  talrijke  op allerlei  gebieden  nog  te nemen 
harmonisatiemaatregelen  worden  verwaarloosd.  Om 
te bereiken  dat goederen  de douane  sneller  passeren 
zal de overigens  bijzonder  noodzakelijke  controle 
achteraf  moeten  plaatsvinden.  Anders  zal iedere  po-
ging tot  verlichting  van  de inklaringsvoorwaarden 
een verzwaring  van  de  onmiddellijk  verrichte 
controle  tot gevolg  hebben,  aangezien  de controle-
rende  douane-autoriteiten  in dat  geval  vrezen  geen 
toezicht  meer  op de ware  aard  van  de transacties 
te kunnen  uitoefenen. 
1.12.  Het  Comité  is het  derhalve  met  de Com-
missie  eens  dat  de grensformaliteiten  alleen  dan 
sneller  kunnen  worden  vervuld  indien  de douane-
autoriteiten  van  de Lid-Staten  te allen  tijde  uit eigen 
beweging  of op verzoek  van  de importeur  voor  het 
verkrijgen  van  de gegevens  die  zij voor  het  onder-
zoek  nodig  hebben,  een  beroep  kunnen  doen  op de 
Lid-Staat  waar  de aangever  woonachtig  is en zij 
aan deze  inlichtingen  voldoende  bewijskracht  kun-
nen toekennen. 
Dit geldt  nog  in grotere  mate  voor  de inning  van 
douanerechten  en dergelijke.  Wil  men  de inklarings-
procedure  sneller  laten  verlopen  en bereiken  dat een 
ieder  tot deze  formaliteit  kan  worden  toegelaten,  dan 
dienen  de douane-autoriteiten  op communautair  ni-
veau  dus  over  mogelijkheden  te beschikken  die gelijk 
zijn aan  de mogelijkheden  die zij momenteel  in de 
verschillende  Lid-Staten  hebben.  Hierdoor  is het nl. 
mogelijk  geweest  volgens  uiteenlopende  technieken 
procedures  voor  faciliteiten  in het  leven  te roepen, 
die zijn  gebaseerd  op een  soort  vertrouwensovereen-
komst  tussen  de douane-autoriteiten  van  een  be-
paalde  Lid-Staat  en een onderneming. 
, 1.13.  Het  Comité  zou  derhalve  gaarne  zien  dat  op 
het ogenblik  dat  de richtlijn  in werking  treedt  het 
nodige  in deze  richting  wordt  ondernomen,  aange-
zien anders  namelijk  het gevaar  bestaat  dat  zij zin-
loos blijft.  Derhalve  dringt  het Comité  erop  aan  dat 
het voorstel  voor  een  richtlijn  van  de Raad  betref-
fende  de wederzijdse  bijstand  op het gebied  van  de 
terugvordering  van  de in het kader  van  het gemeen-
schappelijk  landbouwbeleid  onverschuldigd  betaalde 
bedragen,  de landbouwheffingen  en de douanerech-
ten binnen  de kortst  mogelijke  tijd  door  de Raad 
wordt  goedgekeurd. 
2. Bijzondere  opmerkingen 
2.1. Artikel  3 
2.1.1.  Krachtens  artikel  3 kan  de aangifte  worden 
opgesteld  door  „Iedere  in de Gemeenschap  gevestig-
de natuurlijke  of rechtspersoon  . . . ". 
16.10.74 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen Nr. C 125/13 
2.1.2.  Het  Comité  erkent  dat  het  noodzakelijk  is 
een eind  te maken  aan  de op dit terrein  bestaande 
voorrechten.  Het  tekent  hierbij  echter  aan  dat  de 
douaneformaliteiten  zo ingewikkeld  zijn  dat  er een 
groep  specialisten  aan  te pas  moet  komen  en dat 
de douane-autoriteiten  er duidelijk  belang  bij hebben 
de formaliteiten  zo nodig  door  hierin  gespecialiseerde 
personen,  die de vereiste  opleiding  hebben  gehad,  te 
laten  afwikkelen.  Bovendien  zou  het  gaarne  zien 
dat niet  voorbij  werd  gegaan  aan  het onmiddellijke 
sociale  aspect  van  het probleem,  aangezien  het nog 
maar  al te vaak  voorkomt  dat de inklaringsonderne-
mingen  uitsluitend  bij talrijke  douaneposten  worden 
aangetroffen. 
Voorkomen  zou  moeten  worden  dat  hierdoor  de 
tendens  tot inklaring  in het binnenland  van  een  be-
paalde  Lid-Staat  zou worden  afgeremd. 
2.1.3.  In ieder  geval  moet  worden  gegarandeerd  dat 
de ontvanger  van  de goederen  — wanneer  hij zich 
voor  de afwikkeling  van de formaliteiten  die moeten 
worden  vervuld  voor  het in het vrije  verkeer  bren-
gen van  goederen,  door  een  derde  laat  vertegen-
woordigen  — rechtens  noch  feitelijk  tot een  bepaal-
de vertegenwoordigingsmodaliteit  wordt  beperkt, 
zoals  bijvoorbeeld  een  aangever  die krachtens  de in 
de Lid-Staat  in kwestie  geldende  interne  bepalingen 
tot de procedure  wordt  toegelaten.  Deze  bepaling 
dient  tevens  op de vertegenwoordiging  van  andere 
personen  van  toepassing  te zijn  (bij  voorbeeld  de 
verzender  van de goederen  en de vervoerder  enz.). 
2.2. Artikel  9 
2.2.1.  Dit  artikel  brengt  enige  soepelheid  in het 
richtlijnvoorstel,  iets  dat  met  het  oog  op eventuele 
vergissingen  noodzakelijk  is, en maakt  het  de aan-
gever  mogelijk  zijn  aangifte  volledig  te wijzigen, 
waarbij  alleen  de datum  onveranderd  dient  te blij-
ven. Volgens  het Comité  is dit artikel  te ruim  gesteld 
en zou  het een  zwakke  plek  in de douanewetgeving 
kunnen  zijn  en aanleiding  kunnen  geven  tot ernstig 
misbruik.  Derhalve  stelt  het  voor  eventuele  wijzi-
gingen  van  de aangifte  slechts  toe  te staan  indien 
hierdoor  geen  afbreuk  wordt  gedaan  aan  de identi-
ficatie  van zending  en goederen.  Natuurlijk  kan  men 
wel rekening  houden  met  wijzigingen  in de aan-
gegeven  hoeveelheden,  doch  het  moet  zonder  meer om dezelfde  partij  gaan  en de aard  van  de goederen 
mag op generlei  wijze  een wijziging  ondergaan. 
2.2.2.  Zo  zou  het  ook  verboden  moeten  zijn  de 
oorspronkelijke  aangifte  te wijzigen,  met  de bedoe-
ling een  onjuiste  aangifte  ongedaan  te maken  uit 
angst  voor  de gevolgen  van  het  verrichte  of nog 
lopende  onderzoek. 
2.3. Artikel  11,  par.  1 — tweede  en derde  alinea 
2.3.1.  Volgens  dit artikel  kunnen  de resultaten  van 
een onderzoek  dat  slechts  betrekking  heeft  op een 
gedeelte  van  de goederen,  worden  toegepast  op de 
zending  in zijn  geheel.  De derde  alinea  van  de eerste 
paragraaf  geeft  de aangever  slechts  de mogelijkheid 
in dit geval  te verzoeken  alle  goederen  waarvoor 
de aangifte  is gedaan  aan  een  onderzoek  te onder-
werpen.  Volgens  het Comité  dient  in dezen  de gulden 
middenweg  te worden  gevolgd;  derhalve  stelt  het 
voor  de derde  alinea  van  artikel  11 als volgt  te doen 
luiden: 
„Indien  echter  de resultaten  van  het gedeeltelijk 
onderzoek  door  de aangever  Avorden  betwist,  kan 
deze laatste  verzoeken  dat  het onderzoek  wordt 
voortgezet  totdat  aangever  en douanedienst  tot 
overeenstemming  zijn  gekomen,  waarbij  even-
tueel  alle  goederen  waarvoor  aangifte  is gedaan, 
aan een  onderzoek  kunnen  worden  onderwor-
pen." 
2.4. Artikel  12,  derde  alinea,  sub a) 
2.4.1.  Het  Comité  vraagt  zich  af of de hier  ge-
noemde  aanvullende  voorwaarden,  waardoor  de ver-
zendingsprocedure  nodeloos  wordt  verzwaard,  wel 
gewettigd  zijn. 
Gedaan  te Brussel,  17 juli 1974. 
De Voorzitter 
van het Economisch  en Sociaal  Comité 
Alfons  LAPPAS