Advies van het Comité van de Regio's over de "Mededeling van de Commissie 'Naar een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling'"

(2004/C 73/12)

HET COMITÉ VAN DE REGIO'S,

gezien de Mededeling van de Commissie "Naar een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling" (COM(2003) 301 def.);

gezien het besluit van de Commissie van 28 mei 2003 om het Comité van de Regio's hierover, overeenkomstig art. 265, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, te raadplegen;

gezien het besluit van zijn voorzitter van 19 juni 2003 om de commissie "Duurzame ontwikkeling" met de voorbereidende werkzaamheden te belasten;

gezien onderhavig document;

gezien het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap;

gezien zijn eigen document over De beleidsprioriteiten van het Comité van de Regio's voor de periode 2002-2006, waarin de volgende milieubeschermingdoelstellingen worden aangegeven (par. 5):

b) vaststellen van voor de gehele EU genormaliseerde materiële voorschriften, waardoor de kwaliteit van het milieu effectief beter wordt en die moeten worden gehandhaafd als nationale milieueisen;

c) vaststellen van volstrekt noodzakelijke EU-milieubeschermingnormen;

gezien zijn eerdere adviezen:

- CDR 447/98 fin over het "Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de verbranding van afval"(1);

- CDR 36/2001 fin over het zesde milieuactieprogramma(2);

- CDR 190/2002 fin over de Mededeling van de Commissie "Naar een thematische strategie inzake bodembescherming"(3);

gezien de internationale verplichtingen die de EU op het gebied van duurzame ontwikkeling is aangegaan;

gezien het ontwerpadvies (CDR 239/2003 rev.) dat op 29 september 2003 door de commissie "Duurzame ontwikkeling" is goedgekeurd (rapporteur: de heer Condorelli, gemeenteraadslid van Catania, IT-ELDR);

Overwegende hetgeen volgt:

1) Het afvalbeleid van de EU moet worden aangepast aan de vooruitgang, aan de problemen die zijn geconstateerd en aan de resultaten die op grond van het beginsel van duurzame ontwikkeling moeten worden behaald, met inachtneming van de internationale overeenkomsten;

2) In iedere strategie ter bevordering van maatregelen voor kwantitatieve en kwalitatieve afvalpreventie en -recycling moet recht worden gedaan aan de uiterst belangrijke rol van de regionale en lokale overheden, die immers dagelijks moeten zorgen voor een doeltreffend beheer, niet alleen om de impact op het milieu en op de volksgezondheid te beperken maar ook om bij te dragen tot de ontwikkeling van milieuvriendelijke, economisch en sociaal duurzame lokale systemen;

3) Bij de behandeling van het zesde milieuactieprogramma heeft het Comité erop aangedrongen dat de EU, ongeacht het verloop van de internationale onderhandelingen, zich ertoe zou verplichten alle maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om duurzame ontwikkeling tot stand te brengen. Zo kan bovendien het internationale leiderschap van de EU ter zake worden gewaarborgd en wordt zeker profijt getrokken uit de voordelen van een milieubewuste economie, als krachtige drijfveer voor innovatie, een betere concurrentiepositie en grotere economische efficiëntie (CDR 36/2001 fin, par. 3.2 en 3.1);

4) Het is zaak de aanpassing van het milieubeschermingsniveau in de nieuwe lidstaten sneller te laten verlopen, niet in de laatste plaats om er een duurzame economische ontwikkeling te stimuleren, via de overdracht van schone technologieën, waarmee herhaling wordt voorkómen van de problemen waarmee de huidige EU-lidstaten de afgelopen jaren te kampen hebben gehad en de huidige technologische kloof kan worden overbrugd of in ieder geval kleiner worden gemaakt;

5) Het is zaak het afvalbeleid met andere milieumaatregelen te integreren en samenhang tussen de verschillende benaderingen m.b.t. het afvalprobleem aan te brengen; deze overwegingen hebben het CvdR in een eerder advies ertoe gebracht, erop aan te dringen om de bescherming van de bodem tegen erosie en verontreiniging in de categorie "Duurzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen en beheer van afvalstoffen" onder te brengen, in plaats van bij "natuur en biodiversiteit" (CDR 36/2001 fin, par. 3.3.1);

6) Een deugdelijk beheer is nodig om de infiltratie van de milieumaffia in deze sector tegen te gaan, die hier aanlokkelijke mogelijkheden zien voor illegale stortingen, waardoor het milieu enorme schade wordt aangedaan en de markt wordt verstoord, omdat zij lagere prijzen berekenen dan ondernemingen die wél de milieuwetgeving respecteren. Dit is noodzakelijk om het milieu ook in derdewereldlanden tegen dergelijke praktijken te beschermen, die daar schering en inslag zijn;

7) Het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap:

- bevordert de volledige integratie van eisen op het gebied van milieubescherming in alle communautaire beleidsterreinen (art. 2, lid 4);

- bevestigt dat het zaak is het gebruik van de hulpbronnen en het ontstaan van afval te ontkoppelen van het niveau van de economische groei (art. 1, lid 2);

- streeft naar een significante vermindering van de hoeveelheid afval die wordt verwijderd en van de geproduceerde hoeveelheden gevaarlijke afvalstoffen (art. 8, lid 1);

- dringt aan op bevordering van hergebruik en wijst erop dat nuttige toepassing, en vooral recycling, de voorkeur verdient (art. 8, lid 1);

- streeft naar de opstelling van een reeks kwantitatieve en kwalitatieve reductiedoelstellingen voor al het betrokken afval, die op Gemeenschapsniveau uiterlijk 2010 moeten worden bereikt (art. 8, lid 2, sub a));

8) Met betrekking tot het bovenstaande moet op het gebied van afvalpreventie met meer vastberadenheid worden opgetreden, aangezien het onaanvaardbaar is dat de belangrijkste maatregel in de hiërarchie van maatregelen in de praktijk niet wordt toegepast; daarom moeten duidelijke preventiedoelstellingen worden vastgesteld. Onderhavige mededeling - die volgens de Commissie moet worden gezien als het beginpunt van een overlegproces, omdat zij heeft besloten in deze vroege fase nog geen streefcijfers voor te stellen - dient de aanzet te geven voor een krachtige thematische strategie, waarin uiteindelijk wel nauwkeurige doelstellingen en termijnen worden aangegeven;

9) Het is noodzakelijk nog eens duidelijk te bevestigen dat in de hiërarchie van maatregelen, de recycling van materiaal de voorkeur verdient boven de terugwinning van energie, overeenkomstig de opmerking in het advies over de richtlijn betreffende de verbranding van afval (CDR 447/1998 fin, par. 5). Het Comité meent dat verbranding van afval met terugwinning van energie een nuttig onderdeel van een modern afvalbehandelingssysteem kan zijn, mits deze verbranding ... geen belemmering vormt voor initiatieven om afval te recyclen c.q. de hoeveelheid afval zo klein mogelijk te maken;

10) Met betrekking tot het bovenstaande dient erop te worden gewezen dat de vaak geringe inspanningen op het stuk van gescheiden inzameling en recycling meestal gepaard gaan met een buitensporig grote toevlucht tot afvalverbranding, zowel van stedelijk afval (zoals in par. 5.3.1 van het document wordt bevestigd), als van zuiveringsslib, waarvan het gebruik in de landbouw zelfs is gedaald, ondanks het feit dat een humushoudende bodem van belang is voor de "koolstofopslag". Het meest zorgwekkende is dat deze tendensen het sterkst zijn in Zuid-Europa, waar de woestijnvorming het hevigst is en de bodem dus meer dan elders met organische stoffen moet worden verrijkt. Overigens mag de methode die erin bestaat om zuiveringsslib op akkers uit te spreiden, alleen worden toegepast als de gevolgen daarvan voor het milieu en de gezondheid nauwlettend in het oog worden gehouden. Daarvoor moeten dan ook zeer strenge voorschriften gelden,

heeft tijdens zijn 52e zitting op 19 en 20 november 2003 (vergadering van 20 november) het volgende advies uitgebracht.

1. Opmerkingen van het Comité van de Regio's

1.1. Het Comité van de Regio's is ingenomen met het Commissiedocument, omdat het weliswaar wordt gepresenteerd als beginpunt van een overlegproces, maar daarin toch op realistische wijze de voorwaarden worden geschapen voor een betere milieubescherming.

1.2. Gezien het feit dat de uitvoering van de meeste besluiten op dit gebied de taak is van de lokale en regionale overheden, acht het CvdR het van groot belang dat deze overheden adequate mogelijkheden krijgen om invloed uit te oefenen op de komende fasen van de totstandkoming van de communautaire thematische strategie. Dit is des te belangrijker nu de uitbreiding voor de deur staat, waarmee de Unie compleet nieuwe uitdagingen op milieugebied te verwerken krijgt: verwacht kan worden dat de tendentiële toename van de afvalberg gepaard zal gaan met een aanzienlijke geleidelijke vermindering van de milieu-impact door de toepassing van de communautaire richtlijnen. Het CvdR speelt in dit verband een cruciale rol en zou met de lokale en regionale overheden van de kandidaat-lidstaten moeten samenwerken om deze uitdagingen gezamenlijk aan te gaan.

1.3. Het CvdR acht het zaak dat er meer dwarsverbanden worden gelegd met andere initiatieven op het gebied van afvalbeheer (verbranding en gebruik van organisch afval), en vindt het van belang dat meer vastberadenheid aan de dag wordt gelegd bij de uitvoering van preventieve maatregelen voor een vermindering van de hoeveelheden afval. Het is zich ervan bewust dat afvalpreventie niet alleen met het instrumentarium van het afvalbeheer kan worden verwezenlijkt, maar dat dit tevens een doelstelling moet zijn op andere beleidsterreinen, zoals het geïntegreerd productbeleid (IPP) en het beleid inzake hulpbronnen en chemicaliën.

1.4. Het CvdR acht het onontbeerlijk dat de lidstaten zich meer inspannen om de EU-richtlijnen vlot en adequaat in nationaal recht om te zetten, en is derhalve van mening dat de behaalde resultaten en de problemen die de uitvoering van die richtlijnen blijven belemmeren, beter onder toezicht moeten worden gehouden.

1.5. Het CvdR is van mening dat de verschillen in milieuwetgeving tussen de lidstaten tot spanningen op de interne markt leiden. Om milieudumping te voorkómen - zowel in de EU als in ontwikkelingslanden - is het zaak dat de EU gemeenschappelijke recyclingnormen goedkeurt.

1.6. Het CvdR is ervan overtuigd dat het afvalbeheerbeleid, net als het milieubeleid in het algemeen, bij voorkeur op lokaal en regionaal niveau moet worden uitgevoerd, aangezien regionale en lokale overheden: i) de omvang van het probleem kennen, ii) de problemen in hun geheel behandelen, iii) voor de burger geloofwaardige organen zijn voor uitvoering en beheer van het beleid voor afvalpreventie en -recycling, iv) zeer veel begrotingsmiddelen uittrekken voor de verwezenlijking van dat beleid; v) betrokken zijn bij bewustmakings- en educatieve campagnes t.b.v. de publieke opinie, vi) zich inzetten voor de toepassing van goede praktijken, en vii) studies en onderzoek financieren. De stedelijke dimensie is in dit verband van bijzonder belang, niet alleen vanwege het hoge percentage Europese burgers dat in steden leeft en de onvermijdelijke impact daarvan op het milieu en op de volksgezondheid, maar ook vanwege de banden met het ontwikkelingsbeleid. Plattelandsgebieden verdienen echter net zoveel aandacht, vooral vanwege problemen met speciale categorieën afval van landbouwactiviteiten, zoals afgedankte machines of bestrijdingsmiddelen. Met het oog op de speciale bescherming van berg-, eiland- en plattelandsgebieden dient in aanmerking te worden genomen dat de transportkosten voor kleine hoeveelheden afval die daar vaak naar veraf gelegen afvalwerkingsinstallaties moeten worden vervoerd, een probleem vormen dat om een oplossing vraagt.

1.7. Het CvdR is er tevens van overtuigd dat de maatregelen van de regionale en lokale overheden moeten worden gecoördineerd met de nationale en Europese maatregelen, met inachtneming van de beginselen van subsidiariteit en nabijheid, en het hamert op het belang van synergie tussen de verschillende bestuursniveaus.

1.8. Het CvdR betreurt de gebrekkige kennis over de omvang van de afvalberg en de trends in de afvalproductie in de Europese Unie en de lidstaten, en het feit dat de communautaire statistieken ernstig tekortschieten, omdat zij onvolledig zijn en niet zijn geharmoniseerd en dus ook niet onderling kunnen worden vergeleken, zodat onmogelijk een algemene beoordeling van de vijf hoofdstromen (fabricageafval, afval van mijnbouw en steengroeven, bouw- en sloopafval, vast stedelijk afval en afval van land- en bosbouw) kan worden gemaakt. Het onderstreept dat betere statistieken goed van pas zouden komen bij de strijd tegen de milieumaffia, omdat het gemakkelijker zou zijn de afvalcyclus van begin tot eind te volgen. Verder wijst het erop dat een gedegen wetenschappelijke analyse van de cijfers en trends in de afvalproductie een absolute voorwaarde is voor een consequente vaststelling van afvalpreventiedoelstellingen. Het feit dat de statistieken m.b.t. stedelijk afval gewoonlijk als het meest betrouwbaar worden beschouwd, vestigt echter opnieuw de aandacht op het lokale bestuursniveau, dat vanuit strategisch oogpunt het meest aangewezen is om beleidsmaatregelen op dit gebied uit te werken.

1.9. Het CvdR is ermee ingenomen dat de lidstaten met hun regelingen om, overeenkomstig het nabijheidbeginsel, zelf hun afval te verwijderen, goede resultaten bereiken en hoopt dat hierin geen verandering komt met de toetreding van de nieuwe lidstaten.

1.10. Het CvdR onderstreept de noodzaak dat de Commissie er, naar aanleiding van de discussie die haar document zal oproepen, in slaagt belangrijke verbanden te leggen tussen de diverse aspecten (zoals het hergebruik van materialen) en voor de coördinatie te zorgen met problemen in andere sectoren, waarbij afvalverbranding en de rol van organisch afval en zuiveringsslib op de eerste plaats komen. De op die gebieden gesignaleerde trends zijn in tegenspraak met de door de Commissie nagestreefde thematische strategie, zoals zij zelf al aangeeft ("Maar naast stortbelastingen moeten er ook andere instrumenten worden ingezet om te voorkomen dat gemengd afval in grote hoeveelheden naar de afvalverbranding gaat" - par. 5.3.1).

1.11. Het CvdR acht het nuttig het begrip "afval" beter te definiëren, gezien de problemen met de interpretatie van dit begrip van de laatste jaren, maar zonder te tornen aan de ruime interpretatie die het Europese Hof van Justitie hieraan heeft gegeven, waarmee een hoge mate van milieubescherming wordt gewaarborgd.

1.12. Het CvdR acht het zaak de hiërarchie van maatregelen op afvalgebied te bevestigen door duidelijk voorrang te geven aan preventie (waarvoor concrete doelstellingen moeten worden vastgesteld met de maximale betrokkenheid van de regionale en lokale bestuursniveaus, met bijbehorende planning), hergebruik en recycling van materiaal boven andere behandelmethoden, met name verbranding. Afvalverbranding is weliswaar nuttig, maar dreigt steeds meer te worden gebruikt als een oplossing om zich snel van afval te ontdoen, vooral in landen met een achterstand op het gebied van gescheiden afvalinzameling.

1.13. Het CvdR onderstreept dat verbranding steeds vaker op organisch afval (afkomstig van stedelijk afval en zuiveringsslib) wordt toegepast, ondanks de nieuwe wetenschappelijke inzichten en de conclusies van de klimaatsveranderingconferenties van Bonn en Marrakech, waar is benadrukt dat compostering van belang is om grote hoeveelheden koolstof in de bodem op te slaan. De recente en belangrijke richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen waarmee een drastische vermindering van gestort organisch afval wordt nagestreefd, zou de trend van verbranding nog meer kunnen versterken. Dit zou zowel vanuit economisch oogpunt (composteren is meestal goedkoper dan verbranden) als vanuit milieuoogpunt niet erg efficiënt zijn. Het CvdR onderstreept in dat verband dat het al eerder op deze noodzaak heeft gewezen, nl. in zijn advies over de thematische strategie inzake bodembescherming: Het is onverstandig om, zoals de Commissie voorstelt, aparte initiatieven te ontwikkelen voor erosie, de daling van het gehalte aan organisch materiaal en verontreiniging(4). In het licht van bovenstaande overwegingen acht het CvdR het zaak dat deze mededeling van de Commissie beter wordt gecoördineerd met de "compost-richtlijn" die momenteel wordt voorbereid.

1.14. Het CvdR hoopt dat ook de nieuwe lidstaten het nieuwe beleid binnen de gestelde termijn zullen toepassen, om te voorkómen dat de regionale ongelijkheden groter worden. De regionale en lokale overheden zouden daarbij moeten worden betrokken d.m.v. de uitwisseling van goede praktijken en van de kennis en ervaring die onder meer bij het Europees Milieuagentschap (EMA) te Kopenhagen en de OESO (Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling) is opgedaan.

2. Aanbevelingen van het Comité van de Regio's

2.1. Het CvdR realiseert zich dat bij de opstelling van een allesomvattende thematische strategie moet worden gezorgd voor een combinatie van juridische, vrijwillige en economische instrumenten, evenals een gedragswijziging en de vaststelling van nauwkeurige en verifieerbare doelstellingen. Hierbij moet er tevens voor worden gezorgd dat er een markt voor gerecycleerde producten is.

2.2. Het CvdR herhaalt zijn eerdere verzoek in zijn advies over het zesde milieuactieprogramma ... dat het precieze doelstellingen en streefdoelen moet vaststellen, die zoveel mogelijk in cijfers en termijnen moeten worden uitgedrukt(5) en dat door het besluit om de looptijd van het zesde programma te verlengen tot 10 jaar (...) wel meer behoefte ontstaat aan de vaststelling van concrete streefdoelen en indicatoren...(6). Zodra enige initiatieven op het stuk van kwalitatieve preventie (vermindering van de gevaarlijkheid) zijn opgestart, dienen op het stuk van kwantitatieve preventie concrete doelstellingen te worden vastgesteld.

2.3. Het CvdR hoopt dan ook dat meer inspanningen worden geleverd op het gebied van preventie, omdat nog te weinig wordt gedaan en nog geen concrete doelstellingen zijn vastgesteld voor wat toch als de belangrijkste prioriteit wordt beschouwd, hetgeen niet erg consequent is. Hoewel dit beginsel al tijdens het eerste milieuactieprogramma is geformuleerd, zijn de concrete stappen tot nu toe onvoldoende geweest. Met name de lokale afvalbeheersplannen zouden concrete doelstellingen kunnen bevatten voor het terugdringen van de hoeveelheden stedelijk afval (of in ieder voor een tragere groei daarvan). Hierbij zou tevens kunnen worden gedacht aan het toekennen van premies op het vlak van afvalvermindering, en sancties voor slechte prestaties op dat gebied.

2.4. Het CvdR zou graag zien dat meer vaart wordt gezet achter beleid in andere sectoren waar het afvalprobleem bij gebaat kan zijn (bijvoorbeeld: een verbetering van de kwaliteit van waterleidingen zou een aanzienlijke reductie van de productie en het gebruik van glazen en vooral van plastic waterflessen tot gevolg hebben).

2.5. Het CvdR staat positief tegenover het gebruik van martkconforme instrumenten, zodat vaker tot hergebruik en recycling wordt overgegaan, zoals het reeds benadrukte in zijn advies over het zesde milieuactieprogramma(7), waarin het een lans brak voor het voorstel voor milieuvriendelijke openbare-dienstcontracten en nadrukkelijk aandrong op de goedkeuring van richtsnoeren die alle Europese instellingen (...) de plicht oplegt om al hun contracten en aankopen te laten afhangen van de voorafgaande evaluatie van de levenscyclus en de ecologische duurzaamheid van de betrokken producten en diensten. Het hoopt in dat verband dat het - reeds in het zesde milieuactieprogramma opgenomen - beleid van green public procurement en op Europees niveau verhandelbare milieuvergunningen (ook bekend als verhandelbare certificaten) wordt uitgebreid, mits de praktische aspecten daarvan (toepassing, controle en sancties) worden vastgelegd.

2.6. Het CvdR staat eveneens positief tegenover meer coördinatie tussen de bevoegde nationale autoriteiten inzake belastingen op stortplaatsen. Aangezien belastingmaatregelen over het algemeen politiek zeer gevoelig liggen, betekent dit natuurlijk niet per sé dat er een op EU-niveau geharmoniseerde belasting op stortplaatsen moet komen. Wel moet er in ieder geval naar worden gestreefd dat de kosten van andere afvalverwerkingsmethoden dan recycling, worden verhoogd, terwijl een willekeurig gebruik van afvalverbranding moet worden tegengegaan.

2.7. Het CvdR onderstreept dat de rol van de regionale en lokale overheden in het kader van het geïntegreerd productbeleid (IPP) van doorslaggevend belang is, al was het maar omdat zij de burgers via voorlichtingscampagnes kunnen aanzetten tot een bewust en duurzaam gebruik, zo veel mogelijk overeenkomsten met lokale ondernemingen kunnen sluiten en instrumenten als de lokale Agenda 21 kunnen gebruiken.

2.8. Het CvdR steunt het voorstel om het "de vervuiler betaalt"-beginsel te versterken; hiermee hangt het beginsel samen van een individuele producentenverantwoordelijkheid, i.p.v. een collectieve verantwoordelijkheid van de burgers. Deze beginselen zijn een stimulans voor producenten om milieuvriendelijker producten te ontwikkelen.

2.9. Het CvdR stemt in met het voorstel om de aandacht vooral op de recycling van materiaal te richten en die methode niet te beperken tot bepaalde producten, zowel met het oog op het milieu als om het eenvoudiger te maken voor de burgers, die momenteel niet begrijpen waarom sommige producten van papier, plastic, glas en metaal wel moeten worden gerecycleerd en andere, bestaande uit dezelfde materialen, niet.

2.10. Het CvdR acht het van belang dat in de toekomst een algemene wetgeving inzake recycling wordt opgesteld, in plaats van voor iedere sector een aparte richtlijn goed te keuren. Een nieuwe richtlijn zou betrekking kunnen hebben op alle materialen en zou in de bijlage specificaties per sector kunnen bevatten.

2.11. Het CvdR acht het zaak dat op het gebied van bouw- en sloopafval ("BSA") sloopvoorschriften voor gebouwen worden vastgesteld, waarmee scheiding van afval in homogene partijen mogelijk wordt gemaakt. Om deze selectieve sloopmethoden te ontwikkelen, moeten de kwaliteit van de daarmee verkregen producten (via certifiëring van de gerecycleerde materialen) en afzetmogelijkheden (openbare instellingen zouden moeten worden verplicht deze materialen te hergebruiken in hun aanbestedingen voor de aanleg van wegen, spoorwegen, enz.) worden gewaarborgd.

2.12. Het CvdR stelt voor om, rekening houdend met de verenigbaarheid met de internationale afspraken en met alle verplichtingen van fiscaal- en mededingingsrecht, een lager BTW-tarief in te voeren voor milieuvriendelijke producten, waarbij afvalmateriaal wordt gerecupereerd.

2.13. Het CvdR stelt voor dat een bewustmakingscampagne wordt gevoerd om de "wegwerp"-mentaliteit te ontmoedigen (tenzij wegwerpartikelen gerechtvaardigd zijn om redenen van hygiëne of veiligheid). Op dit gebied spelen de regionale en lokale overheden een belangrijke rol: zij moeten het gedrag van de burgers sturen.

2.14. Het CvdR stelt voor een soort "afvalbeurs" op te zetten, om de recycling van materiaal in de productiesector te bevorderen, terwijl dit afval gewoon onder de afvalwetgeving blijft vallen.

2.15. Het CvdR zou willen dat de mogelijkheden van bestaande programma's, zoals Life-Milieu en het zesde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, met name voor vraagstukken i.v.m. de stedelijke dimensie van afvalbeheer waarvoor de nieuwe technologieën op het gebied van preventie, transport, recycling, hergebruik en verwijdering worden gebruikt, worden versterkt en dat daarvan vaker gebruik wordt gemaakt.

2.16. Het CvdR stelt voor dat de Commissie projecten financiert voor de regionale en lokale bestuursniveaus, waarmee geïntegreerde systemen voor kwantitatieve en kwalitatieve afvalpreventie en vormen van synergie tussen de verschillende overheidsniveaus tot stand worden gebracht.

2.17. Het CvdR acht het van essentieel belang dat de uitwisseling van goede praktijken op Europees niveau wordt bevorderd met betrekking tot de toepassing van de afvalwetgeving. Het lokale niveau verdient hierbij extra aandacht, evenals de zo groot mogelijke bekendheid die hieraan thans moet worden gegeven in de nieuwe lidstaten.

2.18. Het CvdR hoopt dat in het kader van de wetgeving afvalpreventieplannen worden opgesteld, die moeten worden uitgevoerd in de vorm van milieuovereenkomsten waarover op Europees, nationaal en lokaal niveau, moet worden onderhandeld en die betrekking hebben op economische sectoren of op ondernemingen.

2.19. Het CvdR is voorstander van Diftar-systemen (gedifferentieerde tariefstelling), met name om de gescheiden afvalinzameling op grote schaal te stimuleren. Het hoopt dat bij de invoering van dergelijke systemen, waarmee gescheiden inzameling en kwantitatieve afvalpreventie worden aangemoedigd, er rekening mee wordt gehouden dat daarvoor de nodige maatregelen op lokaal niveau moeten worden genomen.

2.20. Het CvdR stelt voor dat bij de vaststelling van nieuwe initiatieven bijzondere aandacht wordt geschonken aan de toekenning van de nodige administratieve en financiële middelen om de wetgeving uit te voeren, gezien de grote technische complexiteit daarvan. Ook zou getracht moeten worden om te voorkómen dat de kosten van de nieuwe strategie volledig voor rekening van de lokale overheden komen, omdat de kosten van dienstverlening en de tarieven anders aanzienlijk zouden stijgen.

Brussel, 20 november 2003.

De voorzitter

van het Comité van de Regio's

Albert Bore

(1) PB C 198 van 14.7.1999, blz. 37.

(2) PB C 357 van 14.12.2001, blz. 44.

(3) PB C 128 van 29.5.2003, blz. 43.

(4) CDR 190/2002 fin, par. 3.5.2.

(5) CDR 36/2001 fin, par. 1.2.

(6) CDR 36/2001 fin, par. 1.7.

(7) CDR 36/2001 fin, par. 2.16.