26. 6. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 159/7 
Advies over het voorstel voor een derde richtlijn van de Raad inzake de onderlinge aanpassing 
van de wetgevingen van de lid-staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprake­
lijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven i1) 
(89/C 159/04) 
De Raad heeft op 16 januari 1989 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 100 A 
van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, het Economisch 
en Sociaal Comité te raadplegen over het bovengenoemde voorstel. 
De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de 
desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 april 1989 goedgekeurd. 
Rapporteur was de heer Speirs. 
Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 265e zitting (vergadering van 26 april 
1989) het volgende advies uitgebracht, dat met nagenoeg algemene stemmen (1 onthouding) 
is goedgekeurd. 
Het Comité stemt in met dit voorstel van de Commissie, 
doch tekent hierbij het volgende aan. 
1. Algemene opmerkingen 
1.1. Het Comité spreekt zijn voldoening uit over dit 
richtlijnvoorstel, aangezien hierin de reeds in de eerste 
twee richtlijnen „WA-motorrijtuigen" ter hand geno­
men en op het volgende gerichte werkzaamheden wor­
den voortgezet, nl.: bevorderen van het vrije verkeer 
van motorrijtuigen en de inzittenden daarvan alsmede 
verbeteren van de verzekeringsdekking en de schade­
loosstelling van slachtoffers d.m.v. Waarborgfondsen 
Motorverkeer in de gehele Gemeenschap. Duidelijk-
heidshalve dient de formulering van een aantal artikelen 
te worden verbeterd. 
1.2. De belangrijkste bepalingen van dit richtlijn­
voorstel kunnen als volgt worden samengevat: 
a) Alle inzittenden, met uitzondering van de bestuurder 
en inzittenden die willens en wetens in een gestolen 
voertuig hebben plaatsgenomen, moet WA-verze­
keringsdekking worden geboden (in sommige EG-
lid-staten is een verzekeringsdekking voor inzit­
tenden thans niet vereist). 
b) De EG-lid-staten moeten er zorg voor dragen dat 
polissen voor WA-motorrijtuigenverzekering de in 
alle lid-staten bij de wet voorgeschreven minimum-
dekking omvatten. Bijgevolg dient voortaan elke 
polis WA-motorrijtuigverzekering, waarvoor 
slechts één premie verschuldigd is, in de gehele 
Gemeenschap verzekeringsdekking te bieden. 
c) Waarborgfondsen Motorverkeer, die o.m. in het 
leven zijn geroepen om slachtoffers schadeloos te 
stellen ingeval bestuurders niet zijn verzekerd, mo­
gen van deze slachtoffers niet verlangen dat zij eerst 
dienen te laten vaststellen dat de niet-verzekerde 
partij weliswaar aansprakelijk en tot schadeloosstel­
ling verplicht is, doch daartoe niet in staat c.q. 
bereid is. 
d) Bij onenigheid tussen een verzekeringsmaatschappij 
en het Waarborgfonds over de vraag, wie het slacht­
offer bij een ongeval schadeloos dient te stellen, 
(') PB nr. C 16 van 20. 1. 1989, blz. 12. moeten de lid-staten één van beiden verplichten om 
onverwijld tot schadeloosstelling van het slachtoffer 
over te gaan. 
1.3. Het Comité constateert dat het voorstel van de 
Commissie gebaseerd is op het beginsel van de „groene 
kaart-regeling", d.w.z. dat de bij de wet voorgeschreven 
minimumdekking in het bezochte land moet worden 
geboden (zie bijlage). Het Comité merkt op dat de 
Commissie niet gekozen heeft voor de mogelijkheid om 
voor te schrijven dat in het geval van polissen „WA-
motorrijtuigverzekering" die zijn afgegeven in lid-staten 
waar ten aanzien van de bij de wet voorgeschreven 
dekking hoge bedragen gelden, diezelfde hoge bedragen 
ook in de overige lid-staten van de Gemeenschap dienen 
te gelden, ongeacht het in het bezochte land bij de 
wet voorgeschreven (lagere) bedrag. Het Comité kan 
akkoord gaan met de aanpak van de Commissie, op 
voorwaarde dat er door de Commissie strikt op wordt 
toegezien dat vooruitgang wordt geboekt in de richting 
van een verhoging van de bij de wet voorgeschreven 
dekkingsbedragen, zoals bepaald in artikel 1, lid 2, van 
de tweede verzekeringsrichtlijn (84/5/EEG) (d.w.z. een 
minimumbedrag van 350 000 Ecu per slachtoffer of een 
minimumbedrag van 500 000 Ecu per ongeval voor 
lichamelijk letsel, ongeacht het aantal slachtoffers; een 
bedrag van 600 000 Ecu voor lichamelijk letsel en ma­
teriële schade tezamen bij een ongeval). 
1.4. Het meest omstreden blijkt het voorstel om een 
einde te maken aan de uitsluitend in de eigen lid-staat 
geldende dekking. Het Comité onderschrijft de door de 
Commissie gekozen aanpak. Het lijdt geen twijfel dat 
de verzekeringsmaatschappijen zullen overgaan tot aan­
passing van de premies voor motorvoertuigen waarmee 
niet in andere EG-lid-staten zal worden gereden. 
1.5. Naar verluidt wordt de tweede richtlijn nog 
niet in alle lid-staten volledig ten uitvoer gelegd. De 
Commissie dient alles in het werk te stellen om ervoor te 
zorgen dat de vigerende wettelijke voorschriften zowel 
naar de letter als naar de geest worden toegepast. 
1.6. Het Comité heeft vernomen dat de Commissie 
momenteel gesprekken voert met de landen die reeds 
te kennen hebben gegeven dat zij zich op basis van 
wederkerigheid aan de bepalingen van de eerste twee 
Richtlijnen zullen houden, om te bereiken dat met deze 
landen ook overeenstemming wordt bereikt over de 
bepalingen van onderhavige richtlijn. Het Comité 
Nr. C 159/8 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 26. 6. 89 
spoort de Commissie aan om deze gesprekken intensief 
voort te zetten, zodat deze richtlijn met name in de 
landen van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA) op 
korte termijn al kan worden toegepast. 
1.7. De Commissie dient alle mogelijke maatregelen 
te nemen om te bewerkstelligen dat de Waarborgfond­
sen Motorverkeer bij onder hun bevoegdheid vallende 
schadeclaims op korte termijn tot afwikkeling van de 
schade overgaan, zodra de aansprakelijkheid is vastge­
steld en bepaald is, welk bedrag aan schadeloosstelling 
dient te worden uitgekeerd. 
1.8. Het Comité verzoekt de Commissie, erop toe te 
zien dat de verzekeraars zich bij het afsluiten van po­
lissen uitsluitend door factoren die het risico beïnvloe­
den, maar niet door de nationaliteit van de cliënt laten 
leiden. 
2. Bijzondere opmerkingen 
2.1. Artikel 1 
Het Comité kan in het algemeen met de bewoordingen 
van dit artikel instemmen. De Commissie dient er even­
wel voor te zorgen dat ook personen die gedwongen 
worden om mee te rijden verzekeringsdekking genieten. 
2.2. Artikel 2 
Het gebruik van de woorden „diezelfde ene premie" 
samen met de woorden „op zijn minst ook de in elk 
van de andere lid-staten bij de wet voorgeschreven 
Gedaan te Brussel, 26 april 1989. dekking verleent" maakt de strekking van dit artikel 
onduidelijk. Overeenkomstig de opmerkingen in para­
graaf 1.3 in het voorgaande dient artikel 2 zodanig te 
worden geformuleerd dat duidelijk wordt dat de in dit 
geval bedoelde dekking gelijk is aan de in elk van de 
overige EG-lid-staten bij de wet voorgeschreven mi-
nimumdekking, met dien verstande dat niets de verze­
keraar belet om een aanvullende dekking te bieden. 
2.3. Artikel 3 
Door de nadruk te leggen op het niet kunnen of niet 
willen betalen wordt de zaak onduidelijk. Gepreciseerd 
dient te worden dat dit artikel uitsluitend van toe­
passing is, zodra, hetzij door de rechter, hetzij na over­
eenkomst tussen de betrokken partijen, is vastgesteld 
wie de aansprakelijke partij is en welk bedrag aan 
schadeloossteling dient te worden uitgekeerd. 
2.4. Artikel 4 
De formulering van dit artikel dient zodanig te worden 
gewijzigd dat hierbij de lid-staten worden verplicht tot 
het instellen van een procedure, voor zover deze niet al 
bestaat, waarbij een partij wordt aangewezen als degene 
die het slachtoffer in eerste instantie schadeloos moet 
stellen. De Commissie dient er bij de lid-staten op aan 
te dringen dat de slachtoffers op korte termijn een 
billijke schadeloosstelling ontvangen. 
2.5. Artikels 
Dit artikel dient zodanig te worden gewijzigd dat hieruit 
duidelijk blijkt dat de richtlijn één jaar na de vaststelling 
ervan door de Raad van kracht wordt. 
De Voorzitter 
van het Economisch en Sociaal Comité 
Alberto MASPRONE 
26. 6. 89 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 159/9 
BIJLAGE 
Verplichte WA-verzekering motorrijtuigen in de lid-staten per 1 januari 1989 
Lid-staat 
België 
Denemarken 
Duitsland 
Griekenland 
Spanje 
Frankrijk 
Ierland 
Italië 
Luxemburg 
Nederland 
Portugal 
Verenigd Koninkrijk Lichamelijk letsel 
per schadegeval 
Valuta 
onbeperkt 
60 miljoen DKK 
1,5 miljoen DM 
10 miljoen GRD 
onbeperkt 
500 miljoen ITL 
onbeperkt 
2 miljoen NLG 
(incl. mat. schade) 
20 miljoen PTE 
(incl. mat. schade) 
onbeperkt Ecu 
7 514 136 
721 848 
62 965 
333 544 
855 334 
122 236 Lichamelijk letsel 
per persoon 
Valuta 
onbeperkt 
50 miljoen DKK 
1 miljoen DM 
8 miljoen ESP 
5 miljoen FRF 
onbeperkt 
300 miljoen ITL 
onbeperkt 
12 miljoen PTE 
(incl. mat. schade) 
onbeperkt Ecu 
6 261 780 
481 232 
58 024 
722 871 
200 127 
73 342 Materiële schade 
Valuta Ecu 
onbeperkt 
(m.u.v. brand en 
ontploffing) 
5 miljoen BEF 
10 miljoen DKK 
400 000 DM 
2 miljoen GRD 
2,2 miljoen ESP 
3 miljoen FRF 
40 000 IRL 
50 miljoen ITL 
onbeperkt 115 940 
1 252 356 
192 493 
12 593 
15 957 
433 723 
51 672 
33 355 
(m.u.v. brand en 
ontploffing) 
50 miljoen LUF 
250 000 GBP 1 159 396 
360 288 
Toelichting: — Ecu-koers per 30 september 1987 (bedragen naar beneden of naar boven afgerond tot hele Ecu-bedragen). 
— In Frankrijk, Duitsland, Italië, Nederland en Portugal gelden voor bepaalde voertuigcategorieën hogere bedragen. In 
Griekenland en Italië gelden voor alle of bepaalde motorfietsen lagere bedragen. 
Bron: Commissie van de EG.