A4-0201/95

Resolutie over de regeling van schade door een verkeersongeval die buiten het land van herkomst van het slachtoffer wordt geleden

Het Europees Parlement,

- gelet op artikel 138 B, tweede alinea, van het EG-Verdrag,

- gelet op artikel 50 van zijn Reglement,

- overwegende dat een met dit initiatief vergelijkbaar voorstel niet in voorbereiding is en ook niet is opgenomen in het jaarlijks programma van de wetgevende werkzaamheden (art. 50 Regl.),

- gezien het Groenboek van de Commissie - De consument en zijn verhaalsmogelijkheden en de beslechting van consumentengeschillen in de interne markt (COM(93)0576 van 16 november 1993),

- onder verwijzing naar de drie richtlijnen van de Raad betreffende de wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen ((Richtlijn 72/166/EEG van 24.04.1972, PB L 103 van 2.5.1972, blz. 1. Richtlijn 84/75/EEG van 30.12.1984, PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17. Richtlijn 232/90/EEG van 14.05.1990, PB L 129 van 19.5.1990, blz. 33.)),

- gezien de methodes van de voor het WA-verzekeringsbewijs verantwoordelijke instanties, die ook een probleemloze regeling van schade door een ongeval in het eigen land garanderen als de tegenpartij uit een ander Europees land afkomstig is,

- gezien de geplande overeenkomst ter verbetering van de bescherming van personen die in een ander Europees land het slachtoffer van een verkeersongeval zijn geworden, waarin wordt bepaald dat de WA-verzekeringsinstanties hulp bieden bij het opsporen van de verzekeraar, het identificeren van de eigenaar en het verkrijgen van politieverbalen, bij vertraging interveniëren en informatie verstrekken over het waarborgfonds,

- gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en het advies van de Commissie vervoer en toerisme (A4-0201/95),

A. overwegende dat deze overeenkomst niet volstaat om de problemen op te lossen van verkeersslachtoffers die in een andere lid-staat verhaal moeten nemen op een aldaar woonachtige tegenpartij en een aldaar gevestigde verzekeraar (onbekendheid met de wetgeving, de taal en de schaderegelingspraktijken, vaak onaanvaardbaar lange termijnen),

B. overwegende dat schaderegeling bij verkeersongevallen voor 90% buiten de rechter om verloopt,

C. overwegende dat het voor de steeds vaker op de gehele interne markt opererende verzekeraars geen enkel probleem is, ongevalschade overeenkomstig de uiteenlopende wetgeving inzake wettelijke aansprakelijkheid van de verschillende lid-staten te regelen,

D. overwegende dat de enige bevredigende oplossing is dat het slachtoffer van een verkeersongeval dat buiten zijn land van herkomst heeft plaatsgevonden, zijn recht op schadevergoeding in de eigen lid-staat tegen een aldaar gevestigde gemachtigde van de verzekeraar van de tegenpartij kan doen gelden,

E. overwegende dat daardoor de bestaande procedures voor de regeling van verzekeringsaanspraken kunnen worden gehandhaafd,

F. overwegende dat daardoor noch het concreet toe te passen materiële recht behoeft te worden gewijzigd, noch behoeft te worden nagegaan welke rechter bevoegd is als er een rechtszaak wordt aangespannen,

G. overwegende dat een dergelijk systeem evenwel veronderstelt dat het slachtoffer tegen de verzekeraar van de tegenpartij een rechtstreeks recht op schadevergoeding kan doen gelden,

H. overwegende dat de verzekeraars zelf kunnen bepalen welke gevolmachtigde in de lid-staat van het slachtoffer voor de regeling van ongevalschade verantwoordelijk is,

I. overwegende dat communautaire wettelijke maatregelen - evenals de genoemde bestaande richtlijnen - op artikel 100 A van het EG-Verdrag kunnen worden gebaseerd,

1. dringt er bij de Commissie op aan voorstellen voor een richtlijn van de Raad en het Europees Parlement uit te werken krachtens welke

- in alle lid-staten van de Europese Unie een regeling wordt ingevoerd die bepaalt dat een slachtoffer van een verkeersongeval zich rechtstreeks tot de WA-verzekeraar van de tegenpartij kan richten en deze zo nodig voor de rechter kan dagen ("rechtstreekse aansprakelijkheid");

- de lid-staten te verplichten door wettelijke of administratieve middelen te waarborgen dat iedere op hun territorium werkzame WA-verzekeraar voor motorvoertuigen - hierna "verzekeraar" genoemd - in iedere andere lid- staat een vaste gemachtigde - de feitelijke keuze en benoeming moet voorbehouden blijven aan de individuele verzekeraar - (een eigen filiaal, een dochtermaatschappij, een andere aldaar werkzame verzekeraar, een groene-kaartbureau, een organisatie van verzekeraars, een schaderegelingsbureau van de verzekeraar of meerdere verzekeraars, een onafhankelijke schaderegelingsorganisatie) opdraagt en machtigt om namens en voor rekening van de verzekeraar schadegevallen te regelen, die door bij de verzekeraar verzekerde motorrijtuigen buiten het land van oorsprong van het slachtoffer zijn veroorzaakt, en zulks in de officiële taal van het land van herkomst van het slachtoffer;

- de lid-staten worden verplicht er eveneens voor te zorgen dat de op hun territorium werkzame verzekeraars een voorlichtingsinstantie oprichten - de keuze van deze instantie blijft voorbehouden aan de lokale verzekeraars - die een slachtoffer te allen tijde de gevolmachtigde van een in een andere lid-staat actieve verzekeraar kan noemen;

- de lid-staten tenslotte verplicht worden er ook voor te zorgen dat de op hun territorium werkzame verzekeraars de voorlichtingsinstanties in de andere lid-staten mededelen wie hun aldaar aangestelde gevolmachtigde is.

2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.