15.

Voor de toepassing van deze richtsnoeren wordt verstaan onder: 1. “steun”: elke maatregel die aan alle criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag voldoet; 2. “steunverleningsperiode”: een of meerdere jaren binnen de periode 2021‐2030. Een lidstaat die steun voor een kortere periode wil toekennen, moet een boekjaar van de begunstigde als referentie nemen en steun op jaarbasis verlenen; 3. “koolstoflekkage”: de mogelijkheid dat de wereldwijde broeikasgasemissies stijgen indien ondernemingen hun productie naar derde landen buiten de Unie verplaatsen omdat zij de kostenstijgingen als gevolg van het EU‐ETS niet aan hun afnemers kunnen doorberekenen zonder een significant verlies van marktaandeel; 4. “maximale steunintensiteit”: het totale steunbedrag, uitgedrukt als een percentage van de in aanmerking komende kosten; 5. “zelfopwekking”: de opwekking van elektriciteit door een installatie die niet kan worden beschouwd als een “elektriciteitsopwekker” in de zin van artikel 3, onder u), van Richtlijn 2003/87/EG; 6. “begunstigde”: een onderneming die steun ontvangt; 7. “EU-emissierecht (EUA)”: een overdraagbaar recht om gedurende een bepaalde periode één ton CO2-equivalent uit te stoten; 8. “bruto toegevoegde waarde”: de bruto toegevoegde waarde tegen factorkosten, d.w.z. de bruto toegevoegde waarde tegen marktprijzen, minus indirecte belastingen plus subsidies; 9. “EUA-termijnkoers” in euro: het gewone gemiddelde van de dagelijkse eenjaars termijnkoersen van EUA’s (slotverkoopkoersen) voor levering in december van het jaar waarvoor de steun wordt verleend, zoals waargenomen in een gegeven EU-koolstofbeurs van 1 januari tot en met 31 december van het jaar dat aan het jaar waarop de steun betrekking heeft, voorafgaat (10); 10. “CO2-emissiefactor”: het gewogen gemiddelde, uitgedrukt in tCO2/MWh, van de CO2-intensiteit van de uit fossiele brandstoffen opgewekte elektriciteit in verschillende geografische gebieden. De weging geeft de productiemix van de fossiele brandstoffen in het geografisch gebied in kwestie correct weer. De CO2-factor wordt berekend als het quotiënt van de door de energiesector verstrekte gegevens over de CO2-equivalentemissies, gedeeld door de uit fossiele brandstoffen opgewekte elektriciteit in TWh (brutocijfer). In het kader van deze richtsnoeren (11) worden gebieden gedefinieerd als geografische zones a) die bestaan uit via stroombeurzen gekoppelde deelmarkten, of b) waarbinnen zich geen afgetekende congestie voordoet, en waar, in beide gevallen, de day-aheadprijzen op uurbasis op stroombeurzen binnen de zone voor een aanzienlijk percentage van alle uren van het jaar een prijsverschil in euro (op basis van de dagelijkse ECB-wisselkoersen) van ten hoogste 1 % te zien geven. Een dergelijke regionale differentiatie weerspiegelt het belang van met fossiele brandstoffen gestookte centrales voor de op de groothandelsmarkt bepaalde eindprijs en hun rol als marginale centrales in de ‘merit order’. Het loutere feit dat tussen twee lidstaten elektriciteit wordt verhandeld, impliceert niet automatisch dat zij een supranationaal gebied vormen. Gezien het ontbreken van relevante gegevens op subnationaal niveau omvatten de geografische gebieden het hele grondgebied van een of meer lidstaten. Op grond hiervan kunnen de volgende geografische gebieden worden omschreven: Adriatische Zee (Kroatië en Slovenië), Scandinavië (Zweden en Finland), Baltische staten (Litouwen, Letland en Estland), Centraal-West-Europa (Oostenrijk, Duitsland en Luxemburg), Iberisch Schiereiland (Portugal en Spanje), Tsjechië en Slowakije (Tsjechië en Slowakije) en alle andere lidstaten afzonderlijk. De overeenkomstige regionale maximumwaarden voor de CO2-factor, die als maximumwaarden gelden wanneer de aanmeldende lidstaat niet overeenkomstig punt 11 een beoordeling van de marktgebaseerde CO2-factor heeft gemaakt, zijn opgenomen in bijlage III. Met het oog op een gelijke behandeling van alle elektriciteitsbronnen en om mogelijke misbruiken te voorkomen, is dezelfde CO2-emissiefactor van toepassing op alle voorzieningsbronnen (eigen elektriciteitsproductie (“zelfopwekking”), overeenkomst tot elektriciteitslevering of levering via het net) en op alle steunbegunstigden in de betrokken lidstaat; 11. “marktgebaseerde CO2-emissiefactor”, in tCO2/MWh: de lidstaten die voornemens zijn compensatie voor indirecte kosten toe te kennen, kunnen, in het kader van de aanmelding van de betrokken regeling, vragen dat de toepasselijke CO2-emissiefactor wordt bepaald op basis van een studie van het CO2-gehalte van de daadwerkelijke marginale technologie op de elektriciteitsmarkt. Bij die aanmelding van een marktgebaseerde CO2-emissiefactor moet de geschiktheid van de gekozen marktgebaseerde CO2-emissiefactor worden aangetoond aan de hand van een model van het elektriciteitssysteem waarmee de prijsvorming wordt gesimuleerd, en van waargenomen data voor de marginale technologie in het hele jaar t‐1 (met inbegrip van de uren dat invoer de marginale prijs bepaalde). Dit verslag moet ter goedkeuring bij de nationale toezichthouder worden ingediend en aan de Commissie worden gezonden wanneer de staatssteunmaatregel overeenkomstig artikel 108, lid 3, van het Verdrag bij de Commissie wordt aangemeld. De Commissie maakt, in het kader van haar verenigbaarheidsanalyse op grond van artikel 107, lid 3, onder c), van het Verdrag en de onderhavige richtsnoeren, een beoordeling van de geschiktheid van de studie en de daarmee verkregen marktgebaseerde CO2-emissiefactor; 12. “werkelijke output”: de werkelijke productie van de installatie in jaar t, uitgedrukt in ton per jaar, bepaald ex post in jaar t+1; 13. “werkelijk elektriciteitsverbruik”: het werkelijke elektriciteitsverbruik, uitgedrukt in MWh, in de installatie (met inbegrip van het elektriciteitsverbruik voor de productie van uitbestede producten die in aanmerking komen voor steun) in jaar t, bepaald ex post in jaar t+1; 14. “efficiëntiebenchmark voor elektriciteitsverbruik”: het op Prodcom 8-niveau (12) gedefinieerde productspecifieke elektriciteitsverbruik, uitgedrukt in MWh/ton output, dat wordt bereikt met de meest elektriciteitsefficiënte productiemethoden voor het beschouwde product. De actualisering van de efficiëntiebenchmark voor elektriciteitsverbruik moet stroken met artikel 10 bis, lid 2, van Richtlijn 2003/87/EG. Voor producten in de in aanmerking komende bedrijfstakken waarvoor de uitwisselbaarheid van brandstof en elektriciteit werd vastgesteld in punt 2 van bijlage I bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/331 van de Commissie (13), worden de efficiëntiebenchmarks voor elektriciteitsverbruik binnen dezelfde systeemgrenzen vastgesteld, uitsluitend rekening houdend met het aandeel van elektriciteit voor de bepaling van het steunbedrag. De overeenkomstige elektriciteitsverbruikbenchmarks voor producten die onder de in aanmerking komende bedrijfstakken vallen, zijn opgenomen in bijlage II bij deze richtsnoeren; 15. “fallback-efficiëntiebenchmark voor elektriciteitsverbruik”: [...] procent van het werkelijke elektriciteitsverbruik, bij besluit van de Commissie vastgesteld samen met de efficiëntiebenchmarks voor elektriciteitsverbruik. Deze stemt overeen met de gemiddelde reductie-inspanning welke voortvloeit uit de toepassing van de efficiëntiebenchmarks voor elektriciteitsverbruik (benchmark-elektriciteitsverbruik/ex-ante-elektriciteitsverbruik). De fallback-benchmark wordt toegepast voor alle producten die onder de in aanmerking komende bedrijfstakken vallen, maar waarvoor geen efficiëntiebenchmark voor elektriciteitsverbruik is gedefinieerd.