12.10.85 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 261 / 3 
II 
(Voorbereidende besluiten) 
REKENKAMER 
ADVIES Nr. 2/85 
van de Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen over een voorstel voor een verordening 
(EEG, Euratom, EGKS) van de Raad tot verlenging van de geldigheidsduur van Verordening 
(EEG, Euratom, EGKS) nr. 2892/77 van de Raad houdende toepassing voor de eigen middelen 
uit de belasting over de toegevoegde waarde van het besluit van 21 april 1970 betreffende de 
vervanging van de financiële bijdragen van de Lid-Staten door eigen middelen van de Gemeen­
schappen 
(85/C 261/03) 
DE REKENKAMER VAN DE EUROPESE 
GEMEENSCHAPPEN, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Gemeenschap voor Kolen en Staal, inzonderheid artikel 
78 novies, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Economische Gemeenschap, inzonderheid artikel 209, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese 
Gemeenschap voor Atoomenergie, inzonderheid artikel 
183, 
Gezien Besluit 70/243/EGKS, EEG, Euratom van de 
Raad van 21 april 1970 betreffende de vervanging van de 
financiële bijdragen van de Lid-Staten door eigen midde­
len van de Gemeenschappen (*), hierna te noemen „het 
Besluit van 21 april 1970", inzonderheid artikel 6, lid 2, 
Gezien Besluit 85/257/EEG, Euratom van de Raad van 
7 mei 1985 betreffende het stelsel van eigen middelen 
van de Gemeenschappen (2), hierna te noemen „het 
Besluit van 7 mei 1985", inzonderheid artikel 3, lid 1, 
Gezien het voorstel van de Commissie (3), 
Overwegende dat de Raad op 10 mei 1985 heeft besloten 
de Rekenkamer over dit voorstel te raadplegen; 
Overwegende dat artikel 14 van Verordening (EEG, 
Euratom, EGKS) nr. 2892/77 van de Raad (4), hierna te 
noemen „de Verordening", laatstelijk gewijzigd bij Ver­
ordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 3625/83 van de 
Raad (5), bepaalt dat de verordening van toepassing is 
O PB nr. L 94 van 28. 4. 1970, blz. 19. 
O PB nr. L 128 van 14. 5. 1985, blz. 15. 
O PB nr. C 125 van 22. 5. 1985, blz. 16. 
(4) PB nr. L 336 van 27. 12. 1977, blz. 8. 
O PB nr. L 360 van 23. 12. 1983, blz. 1. met ingang van 1 januari 1978 gedurende een overgangs­
periode die eindigt op 31 december 1985; 
Overwegende dat in „de Verordening" is bepaald dat de 
Commissie vóór 31 december 1984 voorstellen voor een 
uniforme vaststelling van de heffingsgrondslag moet in­
dienen; 
Overwegende dat de Commissie thans voorstelt de in­
voering van de definitieve uniforme regeling uit te stellen 
door de overgangsperiode te verlengen tot 31 december 
1988, 
BRENGT HET VOLGENDE ADVIES UIT: 
DEEL1 
Achtergrond 
1.1. Het Besluit van 21 april 1970 vermeldt als doel­
stelling dat met ingang van 1 januari 1975 de eigen mid­
delen uit de BTW worden verkregen door toepassing van 
een percentage op een grondslag welke op uniforme 
wijze voor de Lid-Staten wordt vastgesteld volgens com­
munautaire voorschriften. 
1.2. Het stelsel van de eigen middelen uit de BTW 
trad echter eerst in 1979 in werking, en dan nog slechts 
op overgangsbasis. „De Verordening" liet het aan de 
Lid-Staten over gedurende een periode eindigend op 
31 december 1982, of wel de methode van aangifte (me­
thode A), of wel de opbrengstenmethode (methode B) 
toe te passen. Verwacht werd dat de definitieve uniforme 
regeling daarna in werking zou treden. 
1.3. In 1982 stelde de Commissie dat zij, gezien de 
vertraging bij de uitvoering van de regeling betreffende 
de eigen middelen uit de BTW, nog niet over voldoende 
ervaring beschikte om een voorstel betreffende een uni­
forme vaststelling van de heffingsgrondslag te kunnen in­
dienen. De Raad heeft de overgangsperiode met nog 
eens drie jaar verlengd tot 31 december 1985. De Com­
missie werd opgedragen vóór 31 december 1984 voorstel­
len in te dienen. 
Nr. C 261/4 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 12.10.85 
1.4. In haar Advies nr. 3/82 (x) betreurde de Kamer de 
verlenging van de geldigheidsduur van bepalingen die be­
doeld zijn als overgangsregeling. Zij sprak de hoop uit 
dat de Commissie deze periode van verlenging zou be­
nutten om erop toe te zien dat een definitieve regeling 
zonder verdere vertraging op 1 januari 1986 in werking 
kon treden. 
DEEL 2 
Opmerkingen over het voorstel 
2.1. In de Toelichting bij het onderhavige voorstel 
verklaart de Commissie dat zij het voorbarig acht thans 
een definitieve methode voor de vaststelling van de 
BTW-grondslag voor te stellen. Ten aanzien van de drie 
door de Commissie vermelde hoofdredenen tot staving 
van haar voorstel zij het volgende opgemerkt: 
(i) bij haar bewering dat zij nog weinig ervaring heeft 
opgedaan met de gewijzigde verordening gaat de 
Commissie voorbij aan het feit dat „de Verorde­
ning" in haar oorspronkelijke versie op 1 januari 
1979 in werking is getreden en dat latere wijzigin­
gen in dit verband van gering belang zijn. De meeste 
problemen met de huidige overgangsregeling zijn in 
het uitgebreide verslag van de Commissie over de 
toepassing van „de Verordening" (2) uiteengezet. 
De Kamer is van oordeel dat de gegevens waarover 
de Commissie reeds nu beschikt een genoegzame 
grondslag vormen voor de opzet van een definitieve 
regeling; 
(ii) de Commissie maakt tevens gewag van bestaande 
voorstellen tot wijziging van bepaalde verordenin­
gen en andere vormen van regelgeving. Naar het 
oordeel van de Kamer zijn de bewuste voorstellen 
nauwelijks relevant voor de werking van de twee 
thans van kracht zijnde overgangsmethoden voor de 
berekening van de BTW-eigen middelen en voor de 
vaststelling van een definitieve uniforme regeling. 
De Kamer geeft daarentegen in overweging, dat de vaststelling van een definitieve uniforme regeling het 
stelsel van de BTW-eigen middelen zou kunnen ver­
eenvoudigen. Dit is te meer-gewenst gezien de aan­
staande deelname van nog drie Lid-Staten in het 
communautaire stelsel van de BTW-eigen middelen; 
(iii) hoewel acht Lid-Staten thans de opbrengsten­
methode (methode B) toepassen, in plaats van de 
zowel door de Commissie als het Parlement voorge­
stane aangiftenmethode (methode A), doet dit geen 
afbreuk aan het gestelde doel van een definitieve 
uniforme regeling. 
2.2. Bovendien doen zich in de huidige overgangs­
regeling voortdurend problemen voor. Er bestaat een 
aanzienlijk financieel onderscheid tussen methode A en 
methode B en in de wijze waarop iedere Lid-Staat de 
berekeningen volgens methode B verricht. 
DEEL 3 
Conclusies 
3.1. De Kamer is van oordeel dat het ingediende 
voorstel niet in overeenstemming is met de in artikel 14, 
derde alinea, van Verordening (EEG, Euratom, EGKS) 
nr. 2892/77, als gewijzigd, bij de Commissie gelegde 
verantwoordelijkheid, noch met de doelstellingen van de 
Besluiten van 21 april 1970 en 7 mei 1985. Terwijl de 
Commissie werd verzocht voorstellen voor een uniforme 
vaststelling van de heffingsgrondslag in te dienen, stelt 
zij thans voor de toepassing van beide overgangsmetho­
den met nog eens drie jaar te verlengen. De Kamer her­
haalt dat zij het betreurt dat de geldigheidsduur van be­
palingen die bedoeld zijn als overgangsregeling wordt 
verlengd. 
Het onderhavige advies werd door de Rekenkamer te 
harer zitting van 26 juni 1985 aangenomen. 
Gedaan te Luxemburg, 3 juli 1985. 
0) PB nr. C 151 van 9. 6. 1983, blz. 6. 
O Doe. COM(85) 170 def. van 19. 4. 1985. Voor de Rekenkamer 
Marcel MART 
President