NL Publicatieblad van de Europese Unie L 321/1

Voor het internationaal publiekrecht hebben alleen de originele VN/ECE-teksten rechtsgevolgen. Voor de status en de datum van inwerkingtreding van dit reglement, zie de recentste versie van VN/ECE-statusdocument TRANS/WP.29/343 op: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html.

Reglement nr. 14 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) — Uniforme voorschriften voor de goedkeuring van voertuigen wat de verankeringspunten van veiligheidsgordels, Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan betreft

Addendum 13: Reglement nr. 14

Herziening 4

Supplement 2 op wijzigingenreeks 06 — Datum van inwerkingtreding: 18 januari 2006

INHOUD

REGLEMENT

1. Toepassingsgebied

2. Definities

3. Goedkeuringsaanvraag

4. Goedkeuring

5. Specificaties

6. Tests

7. Inspectie tijdens en na de statische tests van de gordelverankeringspunten

8. Wijziging en uitbreiding van de goedkeuring van het voertuigtype

9. Overeenstemming van de productie

10. Sancties in geval van niet-overeenstemming van de productie

11. Handleiding

12. Definitieve stopzetting van de productie

13. Naam en adres van de voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijke technische diensten en van de administratieve instanties

14. Overgangsbepalingen

BIJLAGEN

Bijlage 1 — Mededeling betreffende de goedkeuring (of de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie) van een voertuigtype wat de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan betreft, overeenkomstig Reglement nr. 14

Bijlage 2 — Opstelling van het goedkeuringsmerk

Bijlage 3 — Plaats van de effectieve gordelverankeringspunten

Bijlage 4 — Procedure voor het bepalen van het H-punt en de werkelijke romphoek voor zitplaatsen in motorvoertuigen

Aanhangsel 1 — Beschrijving van de driedimensionale H-puntmachine

Aanhangsel 2 — Driedimensionaal referentiesysteem

Aanhangsel 3 — Referentiegegevens betreffende de zitplaatsen

Bijlage 5 — Trekinrichting

Bijlage 6 — Minimumaantal verankeringspunten en plaats van de verankeringspunten onderaan

Aanhangsel 1 — Plaats van de verankeringspunten onderaan — hoekvoorschriften

Bijlage 7 — Dynamische test als alternatief voor de statische sterktetest van de gordelverankeringspunten

Bijlage 8 — Specificaties van de dummy

Bijlage 9 — Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan

1. TOEPASSINGSGEBIED

Dit reglement is van toepassing op verankeringspunten van veiligheidsgordels die op voorwaarts of achterwaarts gerichte stoelen van voertuigen van de categorieën M en N zijn gemonteerd en voor volwassen inzittenden zijn bestemd (1).

Het is ook van toepassing op Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan voor Isofix-kinderbeveiligingssystemen in voertuigen van categorie M1. Voertuigen van categorie N1 die met Isofix-verankeringspunten zijn uitgerust, moeten eveneens aan de voorschriften van dit reglement voldoen.

2. DEFINITIES

In dit reglement wordt verstaan onder

2.1. „goedkeuring van een voertuig”: de goedkeuring van een voertuigtype dat is uitgerust met verankeringspunten voor bepaalde typen veiligheidsgordels;

2.2. „voertuigtype”: een categorie motorvoertuigen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals de afmetingen, contouren en materialen van de onderdelen van de voertuig- of stoelstructuur waaraan de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan zijn vastgemaakt en, als de sterkte van de verankeringspunten aan de dynamische test wordt onderworpen, de kenmerken van alle onderdelen van het beveiligingssysteem, met name de spankrachtbegrenzers, die een invloed hebben op de krachten die de gordelverankeringspunten ondergaan;

2.3. „gordelverankeringspunten”: de delen van de voertuig- of stoelstructuur of van een ander voertuigonderdeel waaraan de gordelconstructies worden bevestigd;

„effectief gordelverankeringspunt”: het punt dat wordt gebruikt om op de in punt 5.4 overeengekomen wijze de hoek van elk deel van de veiligheidsgordel ten opzichte van de inzittende te bepalen. Dit is het punt waaraan een riem moet worden bevestigd om de loop van een gedragen gordel weer te geven; afhankelijk van de configuratie van de gordelapparatuur valt dit punt al dan niet samen met het werkelijk gordelverankeringspunt.

2.4.1. Indien bijvoorbeeld

2.4.1.1. gebruik wordt gemaakt van een riemgeleider die aan de voertuig- of stoelstructuur is bevestigd, wordt het middelpunt van de geleider, op de plaats waar de riem de geleider verlaat aan de zijkant van de gordeldrager, als het effectief gordelverankeringspunt beschouwd; en indien

2.4.1.2. de gordel rechtstreeks van de drager naar een aan de voertuig- of stoelstructuur bevestigd oprolmechanisme loopt, zonder tussengeplaatste geleider, wordt het snijpunt van de oprolas met het vlak dat door de middellijn van de opgerolde riem loopt, als effectief gordelverankeringspunt beschouwd;

2.5. „vloer”: het onderste deel van de voertuigcarrosserie, dat de zijwanden van het voertuig met elkaar verbindt. In dit geval omvat de vloer de ribben, profielen en eventuele andere verstevigingen, zelfs als deze zich onder de vloer bevinden, zoals in lengte- en dwarsrichting geplaatste verstevigingsdelen;

„stoel”: een structuur die al dan niet integrerend deel uitmaakt van de voertuigstructuur, inclusief bekleding, en die bestemd is om zitplaats te bieden aan één volwassene. Deze term heeft zowel betrekking op een individuele stoel als op een deel van een zitbank dat voor één persoon is bestemd;

2.6.1. „passagiersstoel voor”: een stoel waarvan het voorste H-punt zich op of vóór het verticale dwarsvlak door het R-punt van de bestuurder bevindt;

2.7. „stoelengroep”: een zitbank of gescheiden maar naast elkaar geplaatste stoelen (d.w.z. dat de verankeringspunten vóór van de ene stoel zich vóór of op één lijn met de verankeringspunten achter en achter of op één lijn met de verankeringspunten vóór van de andere stoel bevinden) die zitplaats bieden aan een of meer volwassenen;

2.8. „zitbank”: een structuur, inclusief bekleding, die plaats biedt aan meer dan een volwassene;

2.9. „klapstoel”: een extra stoel voor occasioneel gebruik, die gewoonlijk dichtgeklapt is;

„stoeltype”: een categorie stoelen die onderling niet verschillen op essentiële punten zoals:

2.10.1. de vorm, de afmetingen en het materiaal van de stoelstructuur,

2.10.2. het type en de afmetingen van de verstelsystemen en van alle vergrendelingssystemen,

2.10.3. het type en de afmetingen van de gordelverankeringspunten op de stoel, de stoelbevestiging en de desbetreffende delen van de voertuigstructuur;

2.11. „stoelbevestiging”: het systeem waarmee de stoelconstructie aan de voertuigstructuur is bevestigd, inclusief de desbetreffende delen van de voertuigstructuur;

„verstelsysteem”: een inrichting waarmee de stoel of een gedeelte ervan kan worden versteld om een stand te verkrijgen die aan het postuur van de inzittende is aangepast; hiermee is met name mogelijk:

2.12.1. verplaatsing in de lengterichting;

2.12.2. verstelling van de hoogte;

2.12.3. inclinatie;

2.13. „wegklapsysteem”: een inrichting waarmee de stoel of een gedeelte ervan kan worden verplaatst of gedraaid zonder vaste tussenstand, om de toegang tot de ruimte achter de stoel te vergemakkelijken;

2.14. „vergrendelingssysteem”: een inrichting waarmee de stoel en de delen ervan in een bepaalde gebruiksstand kunnen worden vergrendeld; dit heeft zowel betrekking op inrichtingen om de stand van de stoelrug ten opzichte van de stoel te vergrendelen als op inrichtingen om de stand van de stoel ten opzichte van het voertuig te vergrendelen;

2.15. „referentiezone”: de ruimte tussen twee verticale langsvlakken die zich op 400 mm van elkaar bevinden en symmetrisch gelegen zijn ten opzichte van het H-punt, gedefinieerd door de draaiing van de hoofdvormige inrichting van de verticale in de horizontale stand, zoals beschreven in Reglement nr. 21, bijlage 1. De inrichting moet in de in die bijlage beschreven positie worden gebracht en op een maximumlengte van 840 mm worden ingesteld;

2.16. „spankrachtbegrenzer”: alle delen van de veiligheidsgordels en/of stoelen en/of voertuigen die bedoeld zijn om de krachten die bij een botsing op de thorax van de inzittenden worden uitgeoefend, te beperken;

2.17. „Isofix”: een systeem om een kinderbeveiligingssysteem in een voertuig te bevestigen, bestaande uit twee onbuigzame verankeringspunten aan het voertuig, twee overeenkomstige onbuigzame bevestigingselementen aan het kinderbeveiligingssysteem en een systeem om het kantelen van het kinderbeveiligingssysteem te beperken;

2.18. „Isofix-positie”: een systeem voor de installatie van:

a) hetzij een universeel, naar voren gericht Isofix-kinderbeveiligingssysteem zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44;

b) hetzij een semi-universeel, naar voren gericht Isofix-kinderbeveiligingssysteem zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44;

c) hetzij een semi-universeel, naar achteren gericht Isofix-kinderbeveiligingssysteem zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44;

d) hetzij een semi-universeel, zijdelings gericht Isofix-kinderbeveiligingssysteem zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44;

e) hetzij een voertuigspecifiek Isofix-kinderbeveiligingssysteem zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44;

2.19. „Isofix-verankeringspunt onderaan”: een ronde, horizontale stang met een diameter van 6 mm die uit de voertuig- of stoelstructuur komt en bestemd is om een Isofix-kinderbeveiligingssysteem met Isofix-bevestigingselementen op zijn plaats te houden;

2.20. „Isofix-verankeringssysteem”: een systeem dat bestaat uit twee Isofix-verankeringspunten onderaan en dat bestemd is om een Isofix-kinderbeveiligingssysteem vast te maken, samen met een antikantelinrichting;

2.21. „Isofix-bevestigingselement”: een van de twee verbindingsstukken die aan de voorschriften van Reglement nr. 44 voldoen, uit de structuur van het Isofix-kinderbeveiligingssysteem steken en in een Isofix-verankeringspunt onderaan passen;

2.22. „Isofix-kinderbeveiligingssysteem”: een kinderbeveiligingssysteem dat aan de voorschriften van Reglement nr. 44 voldoet en dat aan een Isofix-verankeringssysteem moet worden bevestigd;

2.23. „inrichting voor het uitoefenen van statische krachten”: een testopstelling waarmee de sterkte van de Isofix-verankeringssystemen van het voertuig wordt gecontroleerd en het vermogen van de voertuig- of stoelstructuur om tijdens een statische test kantelbewegingen tegen te gaan. Zie de figuren 1 en 2 in bijlage 9 voor een beschrijving van de testopstelling;

2.24. „antikantelinrichting”:

a) een antikantelinrichting voor een universeel Isofix-kinderbeveiligingssysteem bestaat uit een Isofix-verankering bovenaan;

b) een antikantelinrichting voor een semi-universeel Isofix-kinderbeveiligingssysteem bestaat uit hetzij een verankering bovenaan, hetzij het dashboard van het voertuig, hetzij een steunpoot die bedoeld is om het kantelen van het systeem bij een frontale botsing te beperken;

c) de voertuigstoel zelf vormt geen antikantelinrichting voor universele en semi-universele Isofix-kinderbeveiligingssystemen;

2.25. „Isofix-verankeringspunt bovenaan”: een voorziening, bijvoorbeeld een stang, die in een specifieke zone is aangebracht en zo is ontworpen dat het Isofix-riemverbindingsstuk bovenaan erin past en dat de erop uitgeoefende kracht aan de voertuigstructuur wordt doorgegeven;

2.26. „Isofix-verbindingsstuk bovenaan”: een inrichting die bestemd is om aan een Isofix-verankeringspunt bovenaan te worden bevestigd;

2.27. „Isofix-haak bovenaan”: een Isofix-verbindingsstuk bovenaan dat wordt gebruikt om een Isofix-riem bovenaan te bevestigen aan een Isofix-verankeringspunt bovenaan zoals gedefinieerd in figuur 3 van bijlage 9 bij dit reglement;

2.28. „Isofix-riem bovenaan”: een riem (of gelijkwaardig) die van de bovenkant van het Isofix-kinderbeveiligingssysteem tot het Isofix-verankeringspunt bovenaan reikt en voorzien is van een verstelinrichting, een spankrachtverminderingsinrichting en een Isofix-verbindingsstuk bovenaan;

2.29. „geleidingsmechanisme”: inrichting bestemd om de persoon die het Isofix-kinderbeveiligingssysteem installeert te helpen door de Isofix-bevestigingselementen van het Isofix-kinderbeveiligingssysteem correct te positioneren ten opzichte van de Isofix-verankeringspunten onderaan, zodat ze gemakkelijker in elkaar vastklikken;

2.30. „Isofix-markering”: informatie die de persoon die het Isofix-kinderbeveiligingssysteem wenst te installeren attendeert op de Isofix-posities in het voertuig en de plaats van de respectieve Isofix-verankeringssystemen;

2.31. „profiel van het kinderbeveiligingssysteem”: profiel overeenkomstig een van de zeven Isofix-formaatklassen die gedefinieerd zijn in Reglement nr. 16, bijlage 17, aanhangsel 2, punt 4, en waarvan met name de afmetingen zijn vermeld in het genoemde punt 4, figuren 1 tot en met 7. Deze profielen worden in Reglement nr. 16 gebruikt om na te gaan welke formaatklassen van Isofix-kinderbeveiligingssystemen geschikt zijn voor de Isofix-posities in het voertuig. Eén van de profielen, met name ISO/F2 (B), dat in figuur 2 van het genoemde punt 4 wordt beschreven, wordt in dit reglement gebruikt om de plaats en de toegankelijkheid van Isofix-verankeringssystemen te controleren.

3. GOEDKEURINGSAANVRAAG

3.1. De aanvraag om goedkeuring van een voertuigtype wat de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan betreft, wordt door de voertuigfabrikant of door zijn gemachtigde vertegenwoordiger ingediend.

De aanvraag gaat vergezeld van de hierna genoemde documenten in drievoud en van de volgende gegevens:

3.2.1. tekeningen van de algemene voertuigstructuur, op een passende schaal, met de positie van de gordelverankeringspunten, de effectieve gordelverankeringspunten (indien van toepassing), de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan en gedetailleerde tekeningen van de gordelverankeringspunten, de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan, en de punten waaraan ze zijn vastgemaakt;

3.2.2. specificaties van de gebruikte materialen die een invloed kunnen hebben op de sterkte van de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan;

3.2.3. een technische beschrijving van de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan;

in het geval van gordelverankeringspunten en eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan die aan de stoelstructuur zijn vastgemaakt:

3.2.4.1. een gedetailleerde beschrijving van het voertuigtype wat het ontwerp van de stoelen, de stoelbevestigingspunten en hun verstel- en vergrendelingssystemen betreft;

3.2.4.2. tekeningen van de stoelen, de stoelbevestigingspunten en hun verstel- en vergrendelingssystemen, op een passende schaal en met voldoende details;

3.2.5. als de voertuigfabrikant voor de alternatieve dynamische sterktetest kiest, moet hij aantonen dat de voor de goedkeuringstests van de verankeringspunten gebruikte veiligheidsgordels of beveiligingssystemen overeenstemmen met Reglement nr. 16;

3.3. naar keuze van de fabrikant worden een voertuig dat representatief is voor het goed te keuren type of de delen van het voertuig die als essentieel worden beschouwd voor de test van de gordelverankeringspunten en de eventuele Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan, ter beschikking gesteld van de technische dienst die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de goedkeuringstests.

4. GOEDKEURING

4.1. Als het voertuig waarvoor krachtens dit reglement goedkeuring wordt aangevraagd, aan de relevante voorschriften van dit reglement voldoet, wordt voor dat voertuigtype goedkeuring verleend.

4.2. Aan elk goedgekeurd type wordt een goedkeuringsnummer toegekend. De eerste twee cijfers (momenteel 06 voor wijzigingenreeks 06) geven de wijzigingenreeks aan met de recentste belangrijke technische wijzigingen van het reglement op de datum van goedkeuring. Dezelfde overeenkomstsluitende partij mag hetzelfde nummer niet toekennen aan een ander voertuigtype zoals gedefinieerd in punt 2.2 hierboven.

4.3. Van de goedkeuring, de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring of de definitieve stopzetting van de productie van een voertuigtype krachtens dit reglement wordt aan de partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, mededeling gedaan door middel van een formulier volgens het model in bijlage 1.

Op elk voertuig dat overeenstemt met een krachtens dit reglement goedgekeurd voertuigtype, wordt op een opvallende en gemakkelijk bereikbare plaats die op het goedkeuringsformulier is vermeld, een internationaal goedkeuringsmerk aangebracht, bestaande uit:

4.4.1. een cirkel met daarin de letter „E”, gevolgd door het nummer van het land dat de goedkeuring heeft verleend (2);

4.4.2. het nummer van dit reglement, rechts van de in punt 4.4.1 genoemde cirkel;

4.4.3. de letter „e”, rechts van het reglementnummer, indien de typegoedkeuring op basis van de dynamische test van bijlage 7 wordt verleend.

4.5. Indien het voertuig overeenstemt met een voertuigtype dat op basis van een of meer aan de overeenkomst gehechte reglementen is goedgekeurd in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, hoeft het in punt 4.4.1 bedoelde symbool niet te worden herhaald; in dat geval worden de aanvullende nummers en symbolen van alle reglementen op basis waarvan goedkeuring is verleend in het land dat de goedkeuring krachtens dit reglement heeft verleend, in verticale kolommen rechts van het in punt 4.4.1 bedoelde symbool vermeld.

4.6. Het goedkeuringsmerk moet goed leesbaar en onuitwisbaar zijn.

4.7. Het goedkeuringsmerk wordt dicht bij of op het door de fabrikant aangebrachte gegevensplaatje van het voertuig aangebracht.

4.8. In bijlage 2 worden voorbeelden van de opstelling van het goedkeuringsmerk gegeven.

5. SPECIFICATIES

5.1. Definities (zie bijlage 3)

Het in punt 2.3 van bijlage 4 gedefinieerde H-punt is een referentiepunt dat overeenkomstig de procedure van die bijlage moet worden vastgesteld.

5.1.1.1. Het in punt 5.1.1 gedefinieerde H-punt is een referentiepunt en wordt vastgesteld voor elke normale gebruiksstand van de stoel.

5.1.1.2. Het in punt 2.4 van bijlage 4 gedefinieerde R-punt is het zitplaatsreferentiepunt.

5.1.2. Het driedimensionale referentiesysteem is gedefinieerd in aanhangsel 2 van bijlage 4.

5.1.3. De punten L1 and L2 zijn de effectieve gordelverankeringspunten onderaan.

5.1.4. Het C-punt bevindt zich op een afstand van 450 mm verticaal boven het R-punt. Indien de in punt 5.1.6 gedefinieerde afstand S echter ten minste 280 mm bedraagt en de fabrikant de in punt 5.4.3.3 gespecificeerde alternatieve formule BR = 260 mm + 0,8 S kiest, bedraagt de verticale afstand tussen C en R 500 mm.

5.1.5. α1 en α2 zijn de hoeken tussen een horizontaal vlak en de vlakken die, loodrecht op het middenlangsvlak van het voertuig, door punt H1 en door de punten L1 en L2 lopen.

S is de afstand (in mm) van de bovenste effectieve gordelverankeringspunten tot een referentievlak P dat evenwijdig is aan het middenlangsvlak van het voertuig en als volgt is gedefinieerd:

5.1.6.1. als de zitpositie duidelijk door de vorm van de stoel is bepaald, is het vlak P het middenvlak van deze stoel;

als de zitpositie niet duidelijk is bepaald:

5.1.6.2.1. is het vlak P, voor de bestuurdersstoel, een verticaal vlak, evenwijdig aan het middenlangsvlak van het voertuig, dat door het middelpunt van het stuurwiel loopt, in het vlak dat wordt gevormd door de stuurwielrand als het stuurwiel, voor zover het verstelbaar is, zich in de middelste stand bevindt;

5.1.6.2.2. is het vlak P, voor de voorpassagier aan de buitenkant, symmetrisch met dat van de bestuurder;

5.1.6.2.3. is het vlak P, voor de achterpassagier aan de buitenkant, het vlak dat door de fabrikant is gespecificeerd, voor zover de afstand A tussen het middenlangsvlak van het voertuig en vlak P aan de volgende grenswaarden beantwoordt:

A bedraagt ten minste 200 mm als de zitbank voor slechts twee passagiers is ontworpen,

A bedraagt ten minste 300 mm als de zitbank voor meer dan twee passagiers is ontworpen.

5.2. Algemene bepalingen

Gordelverankeringspunten moeten zodanig zijn ontworpen, vervaardigd en opgesteld dat:

5.2.1.1. de installatie van een geschikte veiligheidsgordel mogelijk is. De gordelverankeringspunten voor de zijzitplaatsen vóór moeten geschikt zijn voor veiligheidsgordels met een oprolmechanisme en oprolas, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de sterkte van de verankeringspunten, tenzij de fabrikant het voertuig eveneens levert met andere gordeltypen met oprolmechanisme. Indien de verankeringspunten uitsluitend geschikt zijn voor bepaalde gordeltypen, moeten deze typen op het in punt 4.3 vermelde formulier worden vermeld;

5.2.1.2. het risico dat de gordel verschuift tot een minimum wordt beperkt wanneer deze correct wordt gedragen;

5.2.1.3. het risico dat de riem door contact met scherpe stijve delen van de voertuig- of stoelstructuur wordt beschadigd, tot een minimum wordt beperkt;

5.2.1.4. het voertuig, bij normaal gebruik, aan de voorschriften van dit reglement kan voldoen;

5.2.1.5. bij verankeringspunten die verschillende posities kunnen innemen met het oog op het instappen en het op hun plaats houden van de inzittenden, zijn de specificaties van dit reglement van toepassing op de verankeringspunten in de stand waarbij de gordels de inzittenden daadwerkelijk op hun plaats houden.

Geïnstalleerde of voor installatie bestemde Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan voor Isofix-kinderbeveiligingssystemen moeten zodanig zijn ontworpen, vervaardigd en opgesteld dat:

5.2.2.1. het voertuig, bij normaal gebruik, aan de voorschriften van dit reglement kan voldoen.

Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan die op een voertuig kunnen worden aangebracht, moeten eveneens aan de voorschriften van dit reglement voldoen. Dergelijke verankeringen moeten derhalve in de typegoedkeuringsaanvraag worden beschreven.

5.2.2.2. De weerstand van Isofix-verankeringssystemen en Isofix-verankeringspunten bovenaan is ontworpen voor alle Isofix-kinderbeveiligingssystemen van de massagroepen 0, 0+ en 1, zoals gedefinieerd in Reglement nr. 44.

5.2.3. Ontwerp en opstelling van Isofix-verankeringssystemen

5.2.3.1. Isofix-verankeringssystemen bestaan uit een of meer onbuigzame horizontale dwarsstangen met een diameter van 6 ± 0,1 mm, die twee zones met een effectieve lengte van ten minste 25 mm op dezelfde as bestrijken, zoals gedefinieerd in figuur 4 van bijlage 9.

5.2.3.2. Isofix-verankeringssystemen die op een zitplaats van het voertuig zijn geïnstalleerd, bevinden zich ten minste 120 mm achter het H-punt, zoals gedefinieerd in bijlage 4, gemeten in horizontale richting en tot het midden van de stang.

5.2.3.3. Voor elk Isofix-verankeringssysteem dat in het voertuig wordt geïnstalleerd, wordt nagegaan of het in Reglement nr. 16 (bijlage 17, aanhangsel 2, figuur 2) beschreven profiel ISO/F2 (B) voor Isofix-kinderbeveiligingssystemen kan worden bevestigd.

5.2.3.4. De hoeken van de onderzijde van profiel ISO/F2 (B) zoals gedefinieerd in Reglement nr. 16 (bijlage 17, aanhangsel 2, figuur 2), gemeten ten opzichte van de referentievlakken van het voertuig zoals gedefinieerd in aanhangsel 2 van bijlage 4, liggen binnen de volgende grenswaarden:

a) hellingshoek: 15 ± 10°,

b) rolbeweging: 0 ± 5°,

c) gierbeweging: 0 ± 10°

5.2.3.5. Isofix-verankeringssystemen zijn hetzij permanent in positie, hetzij inschuifbaar. Inschuifbare verankeringspunten moeten in uitgeschoven positie aan de voorschriften voor Isofix-verankeringssystemen voldoen.

Elke Isofix-verankeringsstang onderaan (uitgeschoven voor gebruik) of elk permanent geïnstalleerd geleidingsmechanisme moet zichtbaar zijn zonder het zitkussen of de rugleuning van de stoel in te drukken, wanneer men naar de stang of het geleidingsmechanisme kijkt vanuit een verticaal langsvlak door het midden van de stang of het geleidingsmechanisme, langs een lijn die een opwaartse hoek van 30° maakt ten opzichte van een horizontaal vlak.

Als alternatief voor bovenstaand voorschrift mag het voertuig ook voorzien zijn van een permanente markering naast elke stang of elk geleidingsmechanisme. De fabrikant kan kiezen uit de volgende markeringen.

5.2.3.6.1. Als minimum geldt het symbool in figuur 12 van bijlage 9, bestaande uit een cirkel met een diameter van ten minste 13 mm met daarin een pictogram:

a) dat contrasteert met de achtergrond van de cirkel;

b) dicht bij elke stang van het systeem.

5.2.3.6.2. Het woord „ISOFIX” in hoofdletters met een hoogte van ten minste 6 mm.

5.2.4. Ontwerp en opstelling van Isofix-verankeringspunten bovenaan

Op verzoek van de voertuigfabrikant kunnen de in de punten 5.2.4.1 en 5.2.4.2 beschreven methoden allebei worden gebruikt.

De in punt 5.2.4.1 beschreven methode kan alleen worden gebruikt indien de Isofix-positie zich op een voertuigstoel bevindt.

Onder voorbehoud van de punten 5.2.4.3 en 5.2.4.4 mag het gedeelte van elk Isofix-verankeringspunt bovenaan waaraan een Isofix-verbindingsstuk bovenaan moet worden bevestigd, zich niet verder dan 2 000 mm van het schouderreferentiepunt bevinden en niet buiten de grijze zone (zie bijlage 9, figuren 6 tot 10) rond de zitplaats waarvoor het bestemd is; het model dat beschreven is in SAE J 826 (juli 1995) en afgebeeld is in figuur 5 van bijlage 9 geldt als referentie, onder de volgende voorwaarden:

5.2.4.1.1. het H-punt van het model bevindt zich op het unieke H-punt van de stoel in de laagste en meest naar achteren geschoven stand, behalve dat het model lateraal gezien halfweg de twee Isofix-verankeringspunten onderaan is geplaatst;

5.2.4.1.2. de romplijn van het model vertoont dezelfde hoek ten opzichte van het verticale dwarsvlak als de rugleuning van de stoel in de meest verticale stand, en

5.2.4.1.3. het model is in het verticale langsvlak geplaatst dat het H-punt van het model bevat.

5.2.4.2. De zone van het Isofix-verankeringspunt bovenaan mag ook worden bepaald met behulp van profiel ISO/F2 (B), zoals gedefinieerd in Reglement nr. 16 (bijlage 17, aanhangsel 2, figuur 2), op een Isofix-positie die voorzien is van Isofix-verankeringspunten onderaan, zoals afgebeeld in figuur 11 van bijlage 9.

De stoel bevindt zich in de laagste en meest naar achteren geschoven stand met de rugleuning van de stoel in de nominale stand, of zoals aanbevolen door de voertuigfabrikant.

In zijaanzicht moet het Isofix-verankeringspunt bovenaan achter de achterzijde van het profiel ISO/F2 (B) liggen.

Referentiepunt 4 (bijlage 9, figuur 11) op de middellijn van het profiel ISO/F2 (B) wordt gedefinieerd door het snijpunt tussen de achterzijde van profiel ISO/F2 (B) en de horizontale lijn (bijlage 9, figuur 11, noot 3) die het laatste onbuigzame punt met een hardheid van meer dan 50 Shore A aan de bovenzijde van de rugleuning bevat. Op dit referentiepunt wordt de bovengrens van de zone van het verankeringspunt bovenaan gedefinieerd door een maximumhoek van 45° boven de horizontale lijn.

Vanaf referentiepunt 4 (bijlage 9, figuur 11) worden twee volumes gedefinieerd die de verankeringszone voor het Isofix-verankeringspunt bovenaan begrenzen: in bovenaanzicht door een maximumhoek van 90° naar achteren en opzij en in achteraanzicht door een maximumhoek van 40°.

Het beginpunt van de Isofix-riem bovenaan (5) bevindt zich op het snijpunt van het profiel ISO/F2 (B) en een vlak 550 mm boven de horizontale zijde van het profiel ISO/F2 (B) (1) op de middellijn van profiel ISO/F2 (B) (6).

Het Isofix-verankeringspunt bovenaan moet op meer dan 200 mm maar op maximaal 2 000 mm van het beginpunt van de Isofix-riem bovenaan op de achterzijde van het profiel ISO/F2 (B) liggen, gemeten langs de riem wanneer die over de rugleuning in de richting van het Isofix-verankeringspunt bovenaan is getrokken.

Het gedeelte van het Isofix-verankeringspunt bovenaan waaraan het Isofix-verbindingsstuk bovenaan moet worden bevestigd, mag buiten de in punt 5.2.4.1 of punt 5.2.4.2 bedoelde grijze zone liggen als een ligging in die zone niet geschikt is en het voertuig uitgerust is met een geleidingssysteem dat

5.2.4.3.1. ervoor zorgt dat de Isofix-riem bovenaan werkt alsof het gedeelte van de verankering waaraan het Isofix-verbindingsstuk moet worden bevestigd, zich in de grijze zone bevindt, en

5.2.4.3.2. ten minste 65 mm achter de romplijn ligt in het geval van een buigzaam geleidingssysteem van het gordeltype of een uitschuifbaar geleidingssysteem, of ten minste 100 mm in het geval van een vast, onbuigzaam geleidingssysteem, en

5.2.4.3.3. bij een test nadat het gemonteerd is zoals het zal worden gebruikt, voldoende sterk blijkt om in combinatie met het Isofix-verankeringspunt bovenaan de in punt 6.6 bedoelde kracht te weerstaan.

5.2.4.4. Een verankeringspunt mag in de rugleuning van de stoel verzonken zijn op voorwaarde dat het niet in het oprolgebied van de riem ligt aan de bovenzijde van de rugleuning van de stoel.

5.2.4.5. De afmetingen van het Isofix-verankeringspunt bovenaan laten toe dat er een Isofix-haak bovenaan aan wordt bevestigd zoals te zien is in figuur 3.

Rond elk Isofix-verankeringspunt bovenaan wordt voldoende ruimte vrijgelaten voor het vergrendelen en ontgrendelen. Wanneer het Isofix-verankeringspunt bovenaan zich onder een afdekking bevindt, moet op die afdekking een van de symbolen of het spiegelbeeld van een van de symbolen in figuur 13 van bijlage 9 zijn aangebracht; de afdekking moet zonder gereedschap kunnen worden verwijderd.

5.3. Minimumaantal gordelverankeringspunten

Alle voertuigen van de categorieën M en N (behalve voertuigen van de categorieën M2 en M3 die behoren tot Klasse I of II overeenkomstig Reglement nr. 36, tot Klasse A overeenkomstig Reglement nr. 52, en tot Klasse I of II en A overeenkomstig Reglement nr. 107) moeten voorzien zijn van gordelverankeringspunten die aan de voorschriften van dit reglement voldoen.

5.3.1.1. De verankeringspunten van harnasgordelsystemen die overeenkomstig Reglement nr. 16 zijn goedgekeurd als gordels van type S (met of zonder oprolmechanisme(n)) moeten aan de voorschriften van Reglement nr. 14 voldoen, maar het (de) aanvullende verankeringspunt(en) voor de installatie van een kruisriem(-constructie) hoeven niet aan de voorschriften van dit reglement inzake sterkte en opstelling te voldoen.

5.3.2. In bijlage 6 is het minimumaantal gordelverankeringspunten voor alle voorwaarts en achterwaarts gerichte zitplaatsen gespecificeerd.

5.3.3. Met uitzondering van de zitplaatsen vóór mogen de zijzitplaatsen van voertuigen van categorie N1, in bijlage 6 aangegeven met het symbool Ø, voorzien zijn van twee verankeringspunten onderaan, voor zover er een doorgang tussen een stoel en de dichtstbijzijnde zijwand van het voertuig bestaat waarlangs de inzittenden toegang hebben tot andere delen van het voertuig.

Een ruimte tussen een stoel en de zijwand wordt als een doorgang beschouwd als de afstand van deze zijwand, met alle deuren gesloten, tot een verticaal langsvlak dat door de middellijn van de desbetreffende stoel loopt, gemeten op het punt R en loodrecht op het middenlangsvlak van het voertuig, meer dan 500 mm bedraagt.

5.3.4. Voor de middenzitplaatsen vóór, in bijlage 6 aangegeven met het symbool *, worden twee verankeringspunten onderaan voldoende geacht wanneer de voorruit zich buiten de in bijlage 1 bij Reglement nr. 21 gedefinieerde referentiezone bevindt; wanneer de voorruit zich in deze referentiezone bevindt, zijn drie verankeringspunten vereist.

Wat de gordelverankeringspunten betreft, wordt de voorruit als een deel van de referentiezone beschouwd wanneer zij volgens de in bijlage 1 bij Reglement nr. 21 beschreven methode in statisch contact kan komen met de testapparatuur.

Voor elke zitplaats die in bijlage 6 met het symbool is aangegeven, zijn drie verankeringspunten vereist. Indien een van de volgende voorwaarden is vervuld, volstaan twee verankeringspunten:

5.3.5.1. vlak voor deze zitplaats bevindt zich een stoel of een ander deel van het voertuig dat aan punt 3.5 van aanhangsel 1 van Reglement nr. 80 beantwoordt;

5.3.5.2. geen enkel deel van het voertuig bevindt zich in de referentiezone of kan in de referentiezone komen wanneer het voertuig in beweging is, of

5.3.5.3. delen van het voertuig die zich in de genoemde referentiezone bevinden, voldoen aan de voorschriften van aanhangsel 6 van Reglement nr. 80 inzake energieabsorptie.

5.3.6. Voor klapstoelen, zitplaatsen die uitsluitend bestemd zijn om te worden gebruikt als het voertuig stilstaat en voertuigstoelen die niet onder de punten 5.3.1 tot en met 5.3.4 vallen, zijn geen gordelverankeringspunten vereist. Indien het voertuig echter met verankeringspunten voor deze stoelen is uitgerust, moeten deze verankeringspunten aan de voorschriften van dit reglement voldoen. In dat geval volstaan twee verankeringspunten onderaan.

5.3.7. Voor het bovendek van een dubbeldeksvoertuig zijn de voorschriften voor de middenzitplaats vóór ook van toepassing op de zijzitplaatsen vóór.

5.3.8. Minimumaantal Isofix-posities

5.3.8.1. Alle voertuigen van categorie M1 moeten ten minste twee Isofix-posities hebben.

Ten minste twee van de Isofix-posities moeten zowel van een Isofix-verankeringssysteem als van een Isofix-verankeringspunt bovenaan voorzien zijn.

Het type en het aantal Isofix-profielen, zoals gedefinieerd in Reglement nr. 16, dat op elke Isofix-positie kan worden geïnstalleerd, is vastgesteld in Reglement nr. 16.

5.3.8.2. Niettegenstaande punt 5.3.8.1 geldt dat geen Isofix-positie vereist is als een voertuig slechts met één stoelenrij is uitgerust.

5.3.8.3. Niettegenstaande punt 5.3.8.1 geldt dat ten minste één van de twee Isofix-posities op de tweede stoelenrij geïnstalleerd moet zijn.

5.3.8.4. Als een Isofix-verankeringssysteem wordt geïnstalleerd op een zitplaats vóór met een frontale airbag, moet deze airbag kunnen worden uitgeschakeld.

5.3.8.5. Niettegenstaande punt 5.3.8.1 moeten in het geval van geïntegreerde „ingebouwde” kinderbeveiligingssystemen ten minste twee Isofix-posities aanwezig zijn, min het aantal geïntegreerde „ingebouwde” kinderbeveiligingssystemen van massagroep 0, 0+ of 1.

5.3.8.6. Niettegenstaande punt 5.3.8.1 moeten cabriolets, zoals gedefinieerd in punt 8.1 van bijlage 7 bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3) (3), met meer dan een stoelenrij, met ten minste twee Isofix- verankeringspunten onderaan zijn uitgerust. Wanneer dergelijke voertuigen voorzien zijn van een Isofix-verankeringspunt bovenaan, moet dat voldoen aan de desbetreffende voorschriften van dit reglement.

5.3.9. In het geval van stoelen die voor gebruik bij stilstand in andere richtingen kunnen worden gedraaid of geplaatst, gelden de bepalingen van punt 5.3.1 alleen voor de stoelstanden voor normaal gebruik van het voertuig op de weg, overeenkomstig dit reglement. In het inlichtingenformulier moet een nota hieromtrent worden opgenomen.

5.4. Plaats van de gordelverankeringspunten (zie bijlage 3, figuur 1)

5.4.1. Algemeen

5.4.1.1. De verankeringspunten van een zelfde gordel mogen alle aan de voertuig- of stoelstructuur of enig ander onderdeel van het voertuig zijn bevestigd of over deze plaatsen zijn verspreid.

5.4.1.2. Aan een zelfde verankeringspunt kunnen de uiteinden van twee naast elkaar geplaatste gordels worden bevestigd, op voorwaarde dat aan de testvoorschriften is voldaan.

5.4.2. Plaats van de effectieve gordelverankeringspunten onderaan

5.4.2.1. Stoelen vóór, voertuigcategorie M1

In motorvoertuigen van categorie M1 moet hoek α1 (aan de kant tegenover de sluiting) 30 tot 80° en hoek α2 (aan de kant van de sluiting) 45 tot 80° bedragen. Dit geldt voor alle normale gebruiksstanden van de stoelen vóór. Als ten minste een van beide hoeken in alle gebruiksstanden constant is (bv. als het verankeringspunt aan de stoel is vastgemaakt), moet hij 60 ± 10° bedragen. Voor verstelbare stoelen met een in punt 2.12 beschreven verstelinrichting en een rugleuning die een hoek van minder dan 20° vormt (zie bijlage 3, figuur 1), mag hoek α1 minder dan de bovenvermelde minimumwaarde (30°) bedragen, voor zover hij in elke normale gebruiksstand niet minder dan 20° bedraagt.

5.4.2.2. Stoelen achter, voertuigcategorie M1

In motorvoertuigen van categorie M1 moeten de hoeken α1 en α2 voor alle stoelen achter 30 tot 80° bedragen. Als de stoelen achter verstelbaar zijn, gelden deze hoeken voor alle normale gebruiksstanden.

5.4.2.3. Stoelen vóór, andere voertuigcategorieën dan M1

In motorvoertuigen van andere categorieën dan M1 moeten de hoeken α1 en α2 voor alle normale gebruiksstanden van de stoelen vóór 30 tot 80° bedragen. Als in motorvoertuigen met een massa van ten hoogste 3,5 ton ten minste een van deze hoeken van de stoelen vóór in alle normale gebruiksstanden constant is, moet hij 60 ± 10° bedragen (bv. als het verankeringspunt aan de stoel is vastgemaakt).

5.4.2.4. Stoelen achter en speciale stoelen vóór of achter, andere voertuigcategorieën dan M1

In voertuigen van andere categorieën dan M1 die zijn uitgerust met:

a) zitbanken,

b) verstelbare stoelen (vóór en achter) met een in punt 2.12 beschreven verstelinrichting en een rugleuning die een hoek van minder dan 20° vormt (zie bijlage 3, figuur 1), en

c) andere stoelen achter,

bedragen de hoeken α1 en α2 in alle normale gebruiksstanden 20 tot 80°. Als in motorvoertuigen met een massa van ten hoogste 3,5 ton ten minste een van deze hoeken van de stoelen vóór in alle normale gebruiksstanden constant is, moet hij 60 ± 10° bedragen (bv. als het verankeringspunt aan de stoel is vastgemaakt).

Voor stoelen van voertuigen van de categorieën M2 en M3, met uitzondering van de stoelen vóór, bedragen de hoeken α1 en α2 in alle normale gebruiksstanden 45 tot 90°.

5.4.2.5. De afstand tussen de twee verticale vlakken die evenwijdig zijn aan het middenlangsvlak van het voertuig en die elk door een van de twee effectieve verankeringspunten onderaan (L1 en L2) van dezelfde gordel lopen, moet ten minste 350 mm bedragen. Voor een middenzitplaats op de stoelenrijen achter van voertuigen van de categorieën M1 en N1 moet de bovenvermelde afstand ten minste 240 mm bedragen, voor zover het niet mogelijk is de middenstoel achter te verwisselen met een van de andere stoelen van het voertuig. Het middenlangsvlak van de stoel moet tussen de punten L1 en L2 liggen en ten minste 120 mm van deze punten verwijderd zijn.

5.4.3. Plaats van de effectieve gordelverankeringspunten bovenaan (zie bijlage 3)

5.4.3.1. Indien gebruik wordt gemaakt van een riemgeleider of een soortgelijke voorziening die de plaats van het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan beïnvloedt, dan wordt deze plaats op de gewone wijze bepaald door de plaats van het verankeringspunt te beschouwen wanneer de middellijn in de lengterichting van de riem door een punt J1 loopt dat vanuit het punt R aan de hand van de volgende drie lijnstukken wordt gedefinieerd:

RZ : een 530 mm lang stuk van de romplijn, in opwaartse richting gemeten vanuit het punt R; ZX : een 120 mm lang stuk van de loodlijn op het middenlangsvlak van het voertuig, gemeten vanuit het punt Z in de richting van het verankeringspunt; XJ1 : een 60 mm lang stuk van de loodlijn op het vlak bepaald door de lijnstukken RZ en ZX, gemeten vanuit punt X in voorwaartse richting.

Punt J2 wordt bepaald door symmetrie met punt J1 ten opzichte van het verticale langsvlak door de in punt 5.1.2 beschreven romplijn van de op de desbetreffende stoel geplaatste dummy.

Indien een tweedeursconfiguratie wordt gebruikt om zowel de stoelen vóór als de stoelen achter toegankelijk te maken en het verankeringspunt bovenaan aan de B-stijl is bevestigd, dan moet het systeem zodanig zijn ontworpen dat het instappen en uitstappen niet wordt belemmerd.

5.4.3.2. Het effectieve verankeringspunt bovenaan bevindt zich onder het vlak FN, dat loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel staat en een hoek van 65° met de romplijn maakt. Voor de stoelen achter mag deze hoek tot 60° worden verkleind. Het vlak FN snijdt de romplijn in het punt D, waarbij DR = 315 mm + 1,8 S. Als echter S ≤ 200 mm wordt DR = 675 mm.

5.4.3.3. Het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan bevindt zich achter het vlak FK, dat loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel staat en de romplijn in het punt B snijdt onder een hoek van 120°, waarbij BR = 260mm + S. Als S ≥ 280 mm mag de fabrikant naar keuze BR = 260 mm + 0,8 S gebruiken.

5.4.3.4. S mag niet minder dan 140 mm bedragen.

5.4.3.5. Het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan bevindt zich achter een verticaal vlak dat loodrecht op het middenlangsvlak van het voertuig staat en door het punt R loopt, zoals afgebeeld in bijlage 3.

5.4.3.6. Het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan bevindt zich boven een horizontaal vlak dat door het in punt 5.1.4 gedefinieerde punt C loopt.

Behalve het in punt 5.4.3.1 gespecificeerde verankeringspunt bovenaan, mogen aanvullende effectieve verankeringspunten bovenaan worden geïnstalleerd als een van de volgende voorwaarden is vervuld:

5.4.3.7.1. de aanvullende verankeringspunten voldoen aan de voorschriften van de punten 5.4.3.1 tot en met 5.4.3.6;

5.4.3.7.2. de aanvullende verankeringspunten kunnen zonder gereedschap worden gebruikt, voldoen aan de voorschriften van de punten 5.4.3.5 en 5.4.3.6 en bevinden zich in een van de gebieden die worden bepaald door een verticale verschuiving van 80 mm in op- of neerwaartse richting van het in figuur 1 van bijlage 3 afgebeelde gebied;

de verankeringspunten zijn bestemd voor een harnasgordel, voldoen aan de voorschriften van punt 5.4.3.6, bevinden zich achter het dwarsvlak dat door de referentielijn loopt en zijn als volgt geplaatst:

5.4.3.7.3.1. in het geval van één verankeringspunt bevindt het zich in het gemeenschappelijk gedeelte van de twee tweevlakshoeken waarvan de verticale delen door de in punt 5.4.3.1 gedefinieerde punten J1 en J2 lopen en waarvan de horizontale delen in figuur 2 van bijlage 3 zijn afgebeeld;

5.4.3.7.3.2. in het geval van twee verankeringspunten bevinden ze zich in de meest geschikte van de hierboven omschreven tweevlakshoeken, voor zover het ene verankeringspunt niet meer dan 50 mm verwijderd is van de plaats die wordt bepaald door het andere verankeringspunt symmetrisch te spiegelen om het in punt 5.1.6 gedefinieerde vlak P van de desbetreffende stoel.

5.5. Afmetingen van de schroefgaten voor de verankeringspunten

5.5.1. De verankeringspunten hebben schroefgaten van 7/16 inch (20 UNF 2B).

5.5.2. Als het voertuig door de fabrikant is uitgerust met veiligheidsgordels die aan alle voor de desbetreffende stoel voorgeschreven verankeringspunten zijn vastgemaakt, hoeven deze verankeringspunten niet aan het voorschrift van punt 5.5.1 te voldoen, voor zover ze aan de andere voorschriften van dit reglement voldoen. Het voorschrift van punt 5.5.1 geldt evenmin voor aanvullende verankeringspunten die aan het voorschrift van punt 5.4.3.7.3 voldoen.

5.5.3. De gordel moet van het verankeringspunt kunnen worden losgemaakt zonder dit te beschadigen.

6. TESTS

6.1. Algemene tests voor gordelverankeringspunten

Onder voorbehoud van de toepassing van de bepalingen van punt 6.2 en op verzoek van de fabrikant:

6.1.1.1. mogen de tests op een voertuigstructuur of op een volledig afgewerkt voertuig worden uitgevoerd;

6.1.1.2. mogen de tests worden beperkt tot de verankeringspunten van één stoel of stoelengroep, voor zover:

a) de desbetreffende verankeringspunten dezelfde structurele kenmerken hebben als de verankeringspunten van de andere stoelen of stoelengroepen, en

b) de stoel of stoelengroep dezelfde structurele kenmerken heeft als de andere stoelen of stoelengroepen, in het geval dat de verankeringspunten volledig of gedeeltelijk op de stoel of stoelengroep zijn vastgemaakt;

6.1.1.3. mogen ramen en deuren al dan niet zijn gemonteerd en al dan niet zijn gesloten;

6.1.1.4. mag elk gewoonlijk gemonteerd onderdeel dat bijdraagt tot de stijfheid van de voertuigstructuur worden aangebracht.

6.1.2. De stoelen moeten worden gemonteerd en in de stand voor het besturen of gebruiken van het voertuig worden geplaatst die door de voor het uitvoeren van de goedkeuringstests verantwoordelijke technische dienst is gekozen om de meest ongunstige omstandigheden voor de sterkte van het systeem te verkrijgen. De stand van de stoelen moet in het rapport worden vermeld. Als de hoek van de rugleuning verstelbaar is, moet deze worden vergrendeld volgens de aanwijzigingen van de fabrikant of, indien deze ontbreken, in een hoek die voor voertuigen van de categorieën M1 and N1 zo dicht mogelijk 25° en voor voertuigen van alle andere categorieën zo dicht mogelijk 15° benadert.

6.2. Vastklemmen van het voertuig met het oog op de tests van de gordelverankeringspunten en de Isofix-verankeringspunten

6.2.1. De manier waarop het voertuig tijdens de test wordt vastgeklemd, mag geen versterking van de gordelverankeringspunten of de Isofix-verankeringspunten en het desbetreffende verankeringsgebied tot gevolg hebben en evenmin de normale vervorming van de structuur beperken.

6.2.2. Een kleminrichting wordt bevredigend geacht indien deze geen enkele invloed heeft op een oppervlak dat de volledige breedte van de structuur omvat en indien het voertuig of de structuur vooraan op een afstand van ten minste 500 mm van het te testen verankeringspunt is geblokkeerd of vastgezet en achteraan op een afstand van ten minste 300 mm van dat verankeringspunt is bevestigd of vastgezet.

6.2.3. Het verdient aanbeveling de structuur op steunen te plaatsen die zich ongeveer op een lijn met de wielassen of, indien dit niet mogelijk is, op een lijn met de bevestigingspunten van de ophanging bevinden.

6.2.4. Indien een andere dan de in de punten 6.2.1 tot en met 6.2.3 van dit reglement voorgeschreven vastklemmethode wordt gebruikt, moet de gelijkwaardigheid ervan worden aangetoond.

6.3. Algemene testvoorschriften voor gordelverankeringspunten

6.3.1. Alle gordelverankeringspunten van dezelfde stoelengroep worden gelijktijdig getest. Als het risico bestaat dat asymmetrische belasting van de stoelen en/of verankeringspunten tot het mislukken van de test leidt, mag een aanvullende test met asymmetrische belasting worden uitgevoerd.

6.3.2. De trekkracht wordt uitgeoefend in een richting die overeenstemt met de zitpositie, in een hoek van 10 ± 5° boven het horizontale vlak en parallel met het middenlangsvlak van het voertuig.

Eerst wordt een voorbelasting van 10 % met een tolerantie van ± 30 % van de doelbelasting uitgeoefend; vervolgens wordt de belasting verhoogd tot 100 % van de doelbelasting.

6.3.3. De volledige belasting moet zo snel mogelijk en binnen 60 seconden worden bereikt.

De fabrikant kan echter vragen dat de belasting binnen 4 seconden wordt uitgeoefend.

De gordelverankeringspunten moeten ten minste 0,2 seconde aan de gespecificeerde belasting weerstaan.

6.3.4. In bijlage 5 zijn de trekinrichtingen afgebeeld die tijdens de in punt 6.4 beschreven tests moeten worden gebruikt. De in figuur 1 van bijlage 5 afgebeelde inrichtingen worden op het zitkussen geplaatst en vervolgens, indien mogelijk, tegen de rugleuning van de stoel aangedrukt terwijl de gordel strak om de inrichting wordt aangespannen. De inrichting in figuur 2 van bijlage 5 wordt in positie gebracht, de gordel wordt om de inrichting gelegd en strak aangespannen. Tijdens deze handeling wordt geen grotere belasting op de gordelverankeringspunten uitgeoefend dan wat minimaal nodig is om de testinrichting correct aan te brengen.

De breedte van de trekinrichting (254 of 406 mm) die op elke zitplaats wordt gebruikt, moet de afstand tussen de verankeringspunten onderaan zo dicht mogelijk benaderen.

Bij het aanbrengen van de trekinrichting moet wederzijdse beïnvloeding gedurende de trektest met negatieve gevolgen voor de belasting en de verdeling van de belasting worden vermeden.

De gordelverankeringspunten van stoelen die voorzien zijn van gordelverankeringspunten bovenaan, worden onder de volgende omstandigheden getest.

Zijzitplaatsen vóór:

De gordelverankeringspunten worden onderworpen aan de in punt 6.4.1 voorgeschreven tests, waarbij de belasting op de gordelverankeringspunten wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie nabootst van een driepuntsgordel die is uitgerust met een oprolmechanisme met een oprolas of riemgeleider aan het gordelverankeringspunt bovenaan. Indien er meer verankeringspunten zijn dan het in punt 5.3 voorgeschreven aantal, worden deze bovendien onderworpen aan de in punt 6.4.5 voorgeschreven test, waarbij de belasting op de verankeringspunten wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie nabootst van het type veiligheidsgordel waarvoor deze verankeringspunten zijn bestemd.

6.3.5.1.1. Indien het oprolmechanisme niet aan het vereiste zijdelingse gordelverankeringspunt onderaan is bevestigd of aan het gordelverankeringspunt bovenaan is bevestigd, worden de gordelverankeringspunten onderaan eveneens aan de in punt 6.4.3 voorgeschreven test onderworpen.

6.3.5.1.2. In dit geval mogen de in de punten 6.4.1 en 6.4.3 voorgeschreven tests op twee verschillende structuren worden uitgevoerd, indien de fabrikant hierom verzoekt.

6.3.5.2. Zijzitplaatsen achter en alle middenzitplaatsen:

De gordelverankeringspunten worden onderworpen aan de in punt 6.4.2 voorgeschreven test, waarbij de belasting op de verankeringspunten wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie van een driepuntsveiligheidsgordel zonder oprolmechanisme nabootst, en aan de in punt 6.4.3 voorgeschreven test, waarbij de belasting op de twee gordelverankeringspunten onderaan wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie van een heupgordel nabootst. Indien de fabrikant hierom verzoekt, mogen de twee tests op twee verschillende structuren worden uitgevoerd.

6.3.5.3. Indien een fabrikant zijn voertuig met veiligheidsgordels levert, mogen de desbetreffende gordelverankeringspunten op verzoek van de fabrikant alleen worden onderworpen aan een test waarbij de belasting op deze verankeringspunten wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie nabootst van het type gordels waarvoor deze verankeringspunten zijn bestemd.

6.3.6. Indien de zij- en middenzitplaatsen niet met gordelverankeringspunten bovenaan zijn uitgerust, worden de gordelverankeringspunten onderaan aan de in punt 6.4.3 voorgeschreven test onderworpen, waarbij de belasting op deze verankeringspunten wordt uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie van een heupgordel nabootst.

6.3.7. Indien het voertuig zodanig is ontworpen dat het ook met andere inrichtingen kan worden uitgerust, waarbij de riemen niet rechtstreeks maar met behulp van katrolschijven e.d. aan de gordelverankeringspunten worden bevestigd of waarbij nog andere dan de in punt 5.3 vermelde gordelverankeringspunten vereist zijn, wordt de veiligheidsgordel of de opstelling van draden, katrolschijven e.d. die de uitrusting van de veiligheidsgordel voorstelt, met een dergelijke inrichting aan de gordelverankeringspunten van het voertuig bevestigd en worden de gordelverankeringspunten aan de in punt 6.4 voorgeschreven tests onderworpen.

6.3.8. Een andere dan de in punt 6.3 voorgeschreven testmethode mag worden gebruikt, mits de gelijkwaardigheid ervan wordt aangetoond.

6.4. Bijzondere testvoorschriften voor gordelverankeringspunten

6.4.1. Test van de volgende configuratie: driepuntsgordel, voorzien van een oprolmechanisme met oprolas of riemgeleider aan het gordelverankeringspunt bovenaan

6.4.1.1. Een speciale oprolas of geleider voor de draad of riem, die geschikt is om de belasting van de trekinrichting door te geven, of de door de fabrikant geleverde oprolas of geleider wordt op het gordelverankeringspunt bovenaan gemonteerd.

6.4.1.2. Op een aan de gordelverankeringspunten van dezelfde gordel vastgemaakte trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 2) wordt een testbelasting van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie van de bovenste rompriem van een dergelijke gordel nabootst. Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt de testbelasting 675 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 and N3, waarvoor de testbelasting 450 ± 20 daN bedraagt.

6.4.1.3. Tegelijkertijd wordt een trekkracht van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend op een aan de twee gordelverankeringspunten onderaan vastgemaakte trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 1). Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt de testbelasting 675 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 en N3, waarvoor de testbelasting 450 ± 20 daN bedraagt.

6.4.2. Test van de volgende configuratie: driepuntsgordel, zonder oprolmechanisme of met oprolmechanisme aan het gordelverankeringspunt bovenaan

6.4.2.1. Er wordt een testbelasting van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend op een trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 2) die is bevestigd aan het gordelverankeringspunt bovenaan en het tegenoverliggend gordelverankeringspunt onderaan van dezelfde gordel door gebruik te maken van een aan het gordelverankeringspunt bovenaan vastgemaakt oprolmechanisme, indien dit door de fabrikant is geleverd. Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt de testbelasting 675 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 and N3, waarvoor de testbelasting 450 ± 20 daN bedraagt.

6.4.2.2. Tegelijkertijd wordt een trekkracht van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend op een trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 1) die aan de verankeringspunten onderaan is vastgemaakt. Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt de testbelasting 675 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 and N3, waarvoor de testbelasting 450 ± 20 daN bedraagt.

6.4.3. Test van de volgende configuratie: heupgordel

Er wordt een testbelasting van 2 225 daN ± 20 daN uitgeoefend op een trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 1) die aan de twee gordelverankeringspunten onderaan is vastgemaakt. Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt de testbelasting 1 110 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 and N3, waarvoor de testbelasting 740 ± 20 daN bedraagt.

6.4.4. Test voor gordelverankeringspunten die zich volledig in de stoelstructuur bevinden of die over de voertuigstructuur en de stoelstructuur zijn verdeeld

6.4.4.1. De in de punten 6.4.1, 6.4.2 en 6.4.3 gespecificeerde tests worden naar gelang het geval uitgevoerd door op elke stoel en op elke stoelengroep tegelijkertijd ondervermelde kracht uit te oefenen.

6.4.4.2. De in de punten 6.4.1, 6.4.2 en 6.4.3 vermelde belastingen worden aangevuld met een kracht die gelijk is aan 20 maal de massa van de complete stoel. Overeenkomstig het fysieke effect dat door de massa van de stoel wordt uitgeoefend op de bevestigingspunten van de stoel, wordt een traagheidsbelasting op de stoel of de desbetreffende delen van de stoel uitgeoefend. De aanvullende belasting(en) en de verdeling ervan worden vastgesteld door de fabrikant; de technische dienst moet hiermee instemmen.

In het geval van voertuigen van de categorieën M2 en N2 moet deze kracht gelijk zijn aan 10 maal de massa van de complete stoel; in het geval van voertuigen van de categorieën M3 en N3 moet deze kracht gelijk zijn aan 6,6 maal de massa van de complete stoel.

6.4.5. Test van de volgende configuratie: gordel van een speciaal type

6.4.5.1. Op een aan de gordelverankeringspunten van dezelfde gordel vastgemaakte trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 2) wordt een testbelasting van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend door middel van een inrichting die de geometrie van de bovenste rompriem(en) nabootst.

6.4.5.2. Tegelijkertijd wordt een trekkracht van 1 350 daN ± 20 daN uitgeoefend op een aan de twee gordelverankeringspunten onderaan vastgemaakte trekinrichting (zie bijlage 5, figuur 3).

6.4.5.3. Voor voertuigen van andere categorieën dan M1 en N1 bedraagt deze testbelasting 675 ± 20 daN, behalve voor voertuigen van de categorieën M3 and N3, waarvoor de testbelasting 450 ± 20 daN bedraagt.

6.4.6. Test bij achterwaarts gerichte stoelen

6.4.6.1. Voor de test van de verankeringspunten worden, naar gelang van het geval, de in punt 6.4.1, 6.4.2 of 6.4.3 voorgeschreven krachten gebruikt. De testbelasting stemt in elk geval overeen met de voorgeschreven belasting voor voertuigen van categorie M3 of N3.

6.4.6.2. De testbelasting is voorwaarts gericht ten opzichte van de desbetreffende stoel, overeenkomstig de procedure van punt 6.3.

6.5. In het geval van een stoelengroep als beschreven in punt 1 van bijlage 7, mag de fabrikant ervoor kiezen de dynamische test van bijlage 7 uit te voeren in plaats van de in de punten 6.3 en 6.4 voorgeschreven statische test.

6.6. Voorschriften voor de statische test

6.6.1. De sterkte van de Isofix-verankeringssystemen wordt getest door de in punt 6.6.4.3 voorgeschreven krachten uit te oefenen op de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten, met de Isofix-bevestigingselementen goed vastgeklikt.

In het geval van een Isofix-verankeringspunt bovenaan wordt een aanvullende test uitgevoerd zoals voorgeschreven in punt 6.6.4.4.

Alle Isofix-posities van dezelfde stoelenrij die tegelijkertijd gebruikt kunnen worden, worden tegelijkertijd getest.

6.6.2. De test kan hetzij op een voltooid voertuig worden uitgevoerd, hetzij op delen van het voertuig die samen representatief zijn voor de sterkte en stijfheid van de voertuigstructuur.

Ramen en deuren mogen al dan niet gemonteerd en al dan niet gesloten zijn.

Elk gewoonlijk gemonteerd onderdeel dat bijdraagt tot de voertuigstructuur mag worden aangebracht.

De test mag worden beperkt tot de Isofix-positie van één stoel of stoelengroep, voor zover:

a) de desbetreffende Isofix-positie dezelfde structurele kenmerken heeft als de Isofix-positie van de andere stoelen of stoelengroepen;

b) de stoel of stoelengroep dezelfde structurele kenmerken heeft als de andere stoelen of stoelengroepen, in het geval dat deze Isofix-posities volledig of gedeeltelijk op de stoel of stoelengroep zijn vastgemaakt.

6.6.3. Als de stoelen en hoofdsteunen verstelbaar zijn, worden ze getest in de stand die de technische dienst bepaalt binnen het door de voertuigfabrikant voorgeschreven bereik, zoals bepaald in aanhangsel 3 van bijlage 17 bij Reglement nr. 16.

6.6.4. Krachten, richting en maximumverplaatsing

6.6.4.1. In het midden van de voorste dwarsstang onderaan de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten wordt een kracht van 135 N ± 15 N uitgeoefend om ervoor te zorgen dat de achterste bevestigingselementen van de inrichting niet naar voren of achteren kunnen bewegen, zodat alle speling of spanning tussen de inrichting en de steun verdwijnt.

6.6.4.2. De krachten worden in voorwaartse richting en schuin op de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten uitgeoefend overeenkomstig tabel 1.

Tabel 1

Richting van de testkrachten

Voorwaarts 0 ± 5° 8 ± 0,25 kN Schuin 75 ± 5° (aan weerszijden van de rechtuitbeweging, of in het geval van een slechte zijde of twee symmetrische zijden, slechts aan één zijde) 5 ± 0,25 kN

Indien de fabrikant hierom verzoekt, mogen deze tests op verschillende structuren worden uitgevoerd.

Voorwaartse krachten worden initieel uitgeoefend in een hoek van 10 ± 5° boven de horizontaal. Schuine krachten worden horizontaal uitgeoefend (0 ± 5°). Een voorbelasting van 500 ± 25 N wordt uitgeoefend op het voorgeschreven belastingspunt X dat is aangegeven in figuur 2 van bijlage 9. Binnen 2 seconden moet de volledige kracht worden uitgeoefend. Deze wordt ten minste 0,2 seconde gehandhaafd.

Alle metingen gebeuren overeenkomstig ISO 6487 met een CFC van 60 Hz of een andere gelijkwaardige methode.

Tests van alleen maar het Isofix-verankeringssysteem

6.6.4.3.1. Voorwaartse kracht

De horizontale verplaatsing in de lengterichting (na de voorbelasting) van punt X van de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten tijdens de uitoefening van de kracht van 8 ± 0,25 kN, mag niet meer dan 125 mm bedragen en permanente vervorming, inclusief gedeeltelijk scheuren of breken van een van de Isofix-verankeringspunten onderaan of van het omliggende gebied, vormt geen storing als de vereiste kracht gedurende de gespecificeerde tijdspanne werd gehandhaafd.

6.6.4.3.2. Schuine kracht

De verplaatsing in de richting van de kracht (na de voorbelasting) van punt X van de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten tijdens de uitoefening van de kracht van 5 ± 0,25 kN, mag niet meer dan 125 mm bedragen en permanente vervorming, inclusief gedeeltelijk scheuren of breken van een van de Isofix-verankeringspunten onderaan of van het omliggende gebied, vormt geen storing als de vereiste kracht gedurende de gespecificeerde tijdspanne werd gehandhaafd.

6.6.4.4. Test van de Isofix-verankeringssystemen en de Isofix-verankering bovenaan

Tussen de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten en de verankering bovenaan wordt een voorbelasting van 50 ± 5 N uitgeoefend. De horizontale verplaatsing (na de voorbelasting) van punt X tijdens de uitoefening van de kracht van 8 ± 0,25 kN, mag niet meer dan 125 mm bedragen en permanente vervorming, inclusief gedeeltelijk scheuren of breken van een van de Isofix-verankeringspunten onderaan, van de verankering bovenaan of van het omliggende gebied, vormt geen storing als de vereiste kracht gedurende de gespecificeerde tijdspanne werd gehandhaafd.

Tabel 2

Maximumverplaatsing

Richting van de kracht Maximumverplaatsing van punt X Voorwaarts 125 mm in lengterichting Schuin 125 mm in de richting van de kracht

6.6.5. Aanvullende krachten

6.6.5.1. Traagheidskrachten van de stoel

Voor de positie waarbij de belasting niet rechtstreeks aan de voertuigstructuur maar aan de stoelconstructie wordt doorgegeven, wordt een test uitgevoerd om er zeker van te zijn dat de stoel voldoende stevig aan de voertuigstructuur is verankerd. Hierbij wordt horizontaal en in de lengterichting naar voren een kracht van 20 maal de massa van de desbetreffende delen van de stoelconstructie uitgeoefend op de stoel of de desbetreffende delen van de stoelconstructie, wat overeenkomt met het fysieke effect van de massa van de stoel in kwestie op de stoelbevestigingspunten. De aanvullende belasting(en) en de verdeling ervan worden vastgesteld door de fabrikant; de technische dienst moet hiermee instemmen.

Op verzoek van de fabrikant kan de aanvullende belasting gedurende de hierboven beschreven statische tests op het punt X van de inrichting voor het uitoefenen van statische krachten worden uitgeoefend.

Als de verankering bovenaan in de voertuigstoel is geïntegreerd, wordt deze test uitgevoerd met de Isofix-riem bovenaan.

Er mag geen breuk optreden en de voorschriften met betrekking tot de verplaatsing in tabel 2 moeten worden nageleefd.

Opmerking: Deze test hoeft niet te worden uitgevoerd als een van de verankeringspunten van de veiligheidsgordel in de stoelstructuur is geïntegreerd en de stoel al getest en goedgekeurd is en de belastingstests heeft doorstaan die overeenkomstig dit reglement op de verankeringspunten van veiligheidsgordels voor volwassenen moeten worden uitgevoerd.

7. INSPECTIE TIJDENS EN NA DE STATISCHE TESTS VAN DE GORDELVERANKERINGSPUNTEN

Alle verankeringspunten moeten de in de punten 6.3 en 6.4 voorgeschreven test kunnen doorstaan. Als een verankeringspunt of het omliggende gebied permanent vervormt, breekt of scheurt ten gevolge van de uitgeoefende kracht, wordt het toch geacht de test te hebben doorstaan als de vereiste kracht gedurende de gespecificeerde tijdspanne werd gehandhaafd. Tijdens de test moeten de in punt 5.4.2.5 gespecificeerde minimumafstanden tussen de effectieve gordelverankeringspunten onderaan en de in punt 5.4.3.6 vermelde voorschriften voor effectieve gordelverankeringspunten bovenaan worden nageleefd.

7.1.1. Bij voertuigen van categorie M1 met een toegestane maximummassa van 2,5 ton en gordelverankeringspunten bovenaan die aan de stoelstructuur zijn bevestigd, mag het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan zich tijdens de test niet verplaatsen tot vóór het dwarsvlak dat door de punten R en C van de desbetreffende stoel loopt (zie figuur 1 van bijlage 3).

Bij andere voertuigen mag het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan zich tijdens de test niet verplaatsen tot vóór een dwarsvlak dat door het punt R van de stoel loopt en 10° in voorwaartse richting is gekanteld.

De maximale verplaatsing van het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan wordt tijdens de test gemeten.

Als de verplaatsing van het effectieve gordelverankeringspunt bovenaan de bovenvermelde grenzen overschrijdt, moet de fabrikant aan de technische dienst aantonen dat dit geen gevaar voor de inzittende inhoudt. Om aan te tonen dat er voldoende overlevingsruimte overblijft, kan bijvoorbeeld de testprocedure van Reglement nr. 94 of een sledetest worden gebruikt.

7.2. Als een voertuig is uitgerust met vergrendelings- en wegklapsystemen waardoor de inzittenden, ongeacht de stoel waarop ze zich bevinden, het voertuig kunnen verlaten, moeten deze systemen ook na het wegnemen van de trekkracht nog steeds met de hand kunnen worden bediend.

7.3. Na de test wordt nota genomen van alle schade aan de verankeringspunten en structuren die tijdens de test aan een belasting werden onderworpen.

7.4. Als de gordelverankeringspunten bovenaan van een of meer stoelen van voertuigen van categorie M3 en van voertuigen van categorie M2 met een maximummassa van meer dan 3,5 ton aan de voorschriften van Reglement nr. 80 voldoen, moet punt 7.1 niet worden nageleefd wat de voorschriften van punt 5.4.3.6 betreft.

8. WIJZIGING EN UITBREIDING VAN DE GOEDKEURING VAN HET VOERTUIGTYPE

Elke wijziging van het voertuigtype wordt meegedeeld aan de administratieve instantie die dat voertuigtype heeft goedgekeurd. Deze instantie kan dan:

8.1.1. oordelen dat de wijzigingen waarschijnlijk geen noemenswaardig nadelig effect zullen hebben en dat het voertuig in ieder geval nog steeds aan de voorschriften voldoet, of

8.1.2. de voor de uitvoering van de tests verantwoordelijke technische dienst om een aanvullend testrapport verzoeken.

8.2. De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, worden volgens de procedure van punt 4.3 in kennis gesteld van de bevestiging of weigering van de goedkeuring, met vermelding van de wijzigingen.

8.3. De bevoegde instantie die de goedkeuring uitbreidt, kent aan die uitbreiding een volgnummer toe en stelt de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen, hiervan in kennis door middel van een inlichtingenformulier volgens het model in bijlage 1.

9. OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

Voor de controle van de overeenstemming van de productie gelden de procedures van aanhangsel 2 van de overeenkomst (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), met inachtneming van de volgende bepalingen:

9.1. Elk voertuig waarop overeenkomstig dit reglement een goedkeuringsmerk is aangebracht, moet overeenstemmen met het goedgekeurde voertuigtype wat de bijzonderheden betreft die een invloed hebben op de kenmerken van de gordelverankeringspunten, het Isofix-verankeringssysteem en de Isofix-verankering bovenaan.

9.2. Om de in punt 9.1 bedoelde overeenstemming van de productie te verifiëren, wordt een voldoende aantal in serie geproduceerde voertuigen waarop het bij dit reglement vereiste goedkeuringsmerk is aangebracht, aan steekproeven onderworpen.

9.3. In het algemeen hebben deze verificaties enkel betrekking op het uitvoeren van metingen. Indien nodig worden de voertuigen echter aan sommige van de in punt 6 beschreven tests onderworpen; de keuze van de tests gebeurt door de technische dienst die verantwoordelijk is voor het uitvoeren ervan.

10. SANCTIES IN GEVAL VAN NIET-OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE

10.1. De krachtens dit reglement verleende goedkeuring voor een voertuigtype kan worden ingetrokken indien niet aan het voorschrift van punt 9.1 is voldaan of indien de gordelverankeringspunten of het Isofix-verankeringssysteem en de Isofix-verankering bovenaan van het voertuig de in punt 9 voorgeschreven controles niet hebben doorstaan.

10.2. Indien een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast een eerder verleende goedkeuring intrekt, stelt zij de andere overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen daarvan onmiddellijk in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1.

11. HANDLEIDING

De nationale autoriteiten kunnen eisen dat de voertuigfabrikanten in de handleiding van de door hen geregistreerde voertuigen duidelijk vermelden

11.1. waar de verankeringspunten zich bevinden, en

11.2. voor welk type gordels de verankeringspunten zijn bestemd (zie bijlage 1, punt 5).

12. DEFINITIEVE STOPZETTING VAN DE PRODUCTIE

Indien de houder van de goedkeuring de productie van een krachtens dit reglement goedgekeurd type gordelverankeringspunt of type Isofix-verankeringssysteem en Isofix-verankering bovenaan definitief stopzet, stelt hij de instantie die de goedkeuring heeft verleend daarvan in kennis. Zodra deze instantie de kennisgeving heeft ontvangen, stelt zij de andere partijen bij de Overeenkomst van 1958 die dit reglement toepassen daarvan in kennis door middel van een mededelingenformulier volgens het model in bijlage 1.

13. NAAM EN ADRES VAN DE VOOR DE UITVOERING VAN DE GOEDKEURINGSTESTS VERANTWOORDELIJKE TECHNISCHE DIENSTEN EN VAN DE ADMINISTRATIEVE INSTANTIES

De overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, delen het secretariaat van de Verenigde Naties de naam en het adres mee van de technische diensten die voor de uitvoering van de goedkeuringstests verantwoordelijk zijn en van de administratieve instanties die de goedkeuring verlenen en waaraan de in andere landen afgegeven formulieren betreffende de goedkeuring en de uitbreiding, weigering of intrekking van de goedkeuring moeten worden toegezonden.

14. OVERGANGSBEPALINGEN

14.1. Vanaf de officiële datum van inwerkingtreding van wijzigingenreeks 06 mag een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast, niet weigeren ECE-goedkeuring te verlenen krachtens dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 06.

14.2. Vanaf 2 jaar na de inwerkingtreding van wijzigingenreeks 06 van dit reglement, mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen alleen ECE-goedkeuring verlenen als is voldaan aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij wijzigingenreeks 06.

14.3. Vanaf 7 jaar na de inwerkingtreding van wijzigingenreeks 06 van dit reglement, mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, weigeren goedkeuringen te erkennen die niet overeenkomstig wijzigingenreeks 06 van dit reglement zijn verleend.

14.4. De goedkeuring overeenkomstig wijzigingenreeks 04 van dit reglement van voertuigen die niet onder punt 7.1.1 vallen, blijft geldig.

14.5. De goedkeuring van voertuigen die niet onder supplement 4 op wijzigingenreeks 05 van dit reglement vallen, blijft geldig als ze overeenkomstig wijzigingenreeks 05, tot en met supplement 3, is verleend.

14.6. Vanaf de officiële datum van inwerkingtreding van supplement 5 op wijzigingenreeks 05 mag een overeenkomstsluitende partij die dit reglement toepast niet weigeren ECE-goedkeuring te verlenen overeenkomstig dit reglement, zoals gewijzigd bij supplement 5 op wijzigingenreeks 05.

14.7. De goedkeuring van voertuigen die niet onder supplement 5 op wijzigingenreeks 05 van dit reglement vallen, blijft geldig als ze overeenkomstig wijzigingenreeks 05, tot en met supplement 3, is verleend.

14.8. Vanaf 20 februari 2005 verlenen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, in het geval van voertuigen van categorie M1, alleen ECE-goedkeuring als is voldaan aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij supplement 5 op wijzigingenreeks 05.

14.9. Vanaf 20 februari 2007 mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, in het geval van voertuigen van categorie M1 weigeren goedkeuringen te erkennen die niet overeenkomstig supplement 5 op wijzigingenreeks 05 zijn verleend.

14.10. Vanaf 16 juli 2006 verlenen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, in het geval van voertuigen van categorie N alleen goedkeuring als het voertuigtype voldoet aan de voorschriften van dit reglement, zoals gewijzigd bij supplement 5 op wijzigingenreeks 05.

14.11. Vanaf 16 juli 2008 mogen de overeenkomstsluitende partijen die dit reglement toepassen, in het geval van voertuigen van categorie N weigeren goedkeuringen te erkennen die niet overeenkomstig supplement 5 op wijzigingenreeks 05 zijn verleend.

(1) Zoals gedefinieerd in de Geconsolideerde resolutie (R.E.3, bijlage 7), document TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2, laatstelijk gewijzigd bij Amend.4.

(2) 1 voor Duitsland, 2 voor Frankrijk, 3 voor Italië, 4 voor Nederland, 5 voor Zweden, 6 voor België, 7 voor Hongarije, 8 voor de Tsjechische Republiek, 9 voor Spanje, 10 voor Servië en Montenegro, 11 voor het Verenigd Koninkrijk, 12 voor Oostenrijk, 13 voor Luxemburg, 14 voor Zwitserland, 15 (niet gebruikt), 16 voor Noorwegen, 17 voor Finland, 18 voor Denemarken, 19 voor Roemenië, 20 voor Polen, 21 voor Portugal, 22 voor de Russische Federatie, 23 voor Griekenland, 24 voor Ierland, 25 voor Kroatië, 26 voor Slovenië, 27 voor Slowakije, 28 voor Belarus, 29 voor Estland, 30 (niet gebruikt), 31 voor Bosnië en Herzegovina, 32 voor Letland, 33 (niet gebruikt), 34 voor Bulgarije, 35 (niet gebruikt), 36 voor Litouwen, 37 voor Turkije, 38 (niet gebruikt), 39 voor Azerbeidzjan, 40 voor de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 41 (niet gebruikt), 42 voor de Europese Gemeenschap (goedkeuring wordt verleend door de lidstaten door middel van hun respectieve ECE-symbool), 43 voor Japan, 44 (niet gebruikt), 45 voor Australië, 46 voor Oekraïne, 47 voor Zuid-Afrika, 48 voor Nieuw-Zeeland, 49 voor Cyprus, 50 voor Malta, 51 voor de Republiek Korea, 52 voor Maleisië en 53 voor Thailand. De daaropvolgende nummers zullen worden toegekend aan andere landen in de chronologische volgorde waarin zij de Overeenkomst betreffende het aannemen van eenvormige technische voorschriften die van toepassing zijn op voertuigen op wielen, uitrustingsstukken en onderdelen die in een voertuig op wielen kunnen worden gemonteerd of gebruikt en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van overeenkomstig deze voorschriften verleende goedkeuringen ratificeren of tot deze overeenkomst toetreden. De aldus toegekende nummers zullen door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de overeenkomstsluitende partijen worden meegedeeld.

(3) Document TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2, laatstelijk gewijzigd bij Amend.4.

BIJLAGE 1 MEDEDELING

BIJLAGE 2 OPSTELLING VAN HET GOEDKEURINGSMERK MODEL A (zie punt 4.4) Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie wat de gordelverankeringspunten betreft, in Nederland (E4) krachtens Reglement nr. 14 is goedgekeurd onder nummer 062439. De eerste twee cijfers van het goedkeuringsnummer geven aan dat, op de datum van goedkeuring, Reglement nr. 14 al wijzigingenreeks 06 bevatte. MODEL B (zie punt 4.5) Bovenstaand goedkeuringsmerk, aangebracht op een voertuig, geeft aan dat het voertuigtype in kwestie in Nederland (E4) krachtens de Reglementen nrs. 14 en 24 is goedgekeurd (1). (Voor het laatste reglement bedraagt de gecorrigeerde absorptiecoëfficiënt 1,30 m–1.) De goedkeuringsnummers geven aan dat, op de respectieve datum van goedkeuring, Reglement nr. 14 wijzigingenreeks 06 en Reglement nr. 24 wijzigingenreeks 03 bevatte. (1) Het tweede nummer dient alleen ter illustratie.

BIJLAGE 3 PLAATS VAN DE EFFECTIEVE GORDELVERANKERINGSPUNTEN Figuur 1 Toegestane gebieden voor de effectieve gordelverankeringspunten (op de tekening is een voorbeeld afgebeeld waarbij het verankeringspunt bovenaan aan het zijpaneel van de voertuigcarrosserie is vastgemaakt) Figuur 2 Effectieve verankeringspunten bovenaan overeenkomstig punt 5.4.3.7.3

BIJLAGE 4 PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN HET H-PUNT EN DE WERKELIJKE ROMPHOEK VOOR ZITPLAATSEN IN MOTORVOERTUIGEN 1. DOEL De in deze bijlage beschreven procedure wordt toegepast om de plaats van het H-punt en de werkelijke romphoek vast te stellen voor een of meer zitplaatsen in een motorvoertuig en ter verificatie van de relatie tussen gemeten gegevens en de door de voertuigfabrikant opgegeven ontwerpspecificaties (1). 2. DEFINITIES In deze bijlage wordt verstaan onder: „referentiegegevens”: een of meer van de volgende kenmerken van een zitplaats: 2.1.1. het H-punt en het R-punt en de correlatie daartussen, 2.1.2. de werkelijke romphoek en de ontwerpromphoek en de correlatie daartussen; 2.2. „driedimensionale H-puntmachine”: (3-D H-machine) het toestel dat wordt gebruikt voor het bepalen van het H-punt en de werkelijke romphoek. Deze machine wordt in aanhangsel 1 van deze bijlage beschreven; 2.3. „H-punt”: het draaipunt van de romp en de dijen van de 3-D H-machine, die overeenkomstig punt 4 op een stoel van het voertuig is geïnstalleerd. Het H-punt ligt in het midden van de middellijn van het toestel, d.w.z. tussen de vizierknoppen van het H-punt op beide flanken van de 3-D H-machine. In theorie komt het H-punt overeen met het R-punt (zie punt 3.2.2 voor toleranties). Na vaststelling volgens de procedure van punt 4 wordt het H-punt geacht een vast punt te zijn ten opzichte van de stoel-kussencombinatie en mee te bewegen wanneer de stoel wordt versteld; 2.4. „R-punt” of „referentiepunt van de zitplaats”: een voor iedere zitplaats door de fabrikant van het toestel gedefinieerd ontwerppunt, vastgesteld in relatie tot het driedimensionaal referentiesysteem; 2.5. „romplijn”: de middellijn van de peilstift van de 3-D H-machine met de peilstift in de achterste stand; 2.6. „werkelijke romphoek” de hoek tussen een verticale lijn door het H-punt en de romplijn, gemeten met behulp van de rughoekmeter op de 3-D H-machine. De werkelijke romphoek is in theorie gelijk aan de ontwerpromphoek (zie punt 3.2.2 voor toleranties); 2.7. „ontwerpromphoek” de hoek gemeten tussen een verticale lijn door het R-punt en de romplijn in een positie die overeenstemt met de door de voertuigfabrikant vastgestelde ontwerppositie van de rugleuning; 2.8. „middenvlak van de inzittende”: (C/LO) het middenvlak van de 3-D H-machine, geplaatst op iedere aangegeven zitplaats; het wordt voorgesteld door de coördinaat van het H-punt op de Y-as. Voor afzonderlijke stoelen valt het middenvlak van de stoel samen met het middenvlak van de inzittende. Voor andere stoelen wordt het middenvlak van de inzittende door de fabrikant aangegeven; 2.9. „driedimensionaal referentiesysteem”: een systeem zoals beschreven in aanhangsel 2 van deze bijlage; 2.10. „vaste merktekens”: fysieke punten (gaten, vlakken, merktekens of inkepingen) op de carrosserie van het voertuig, zoals aangegeven door de fabrikant; 2.11. „meetstand van het voertuig”: de positie van het voertuig zoals bepaald door de coördinaten van de vaste merktekens in het driedimensionaal referentiesysteem. 3. VOORSCHRIFTEN 3.1. Presentatie van gegevens Voor iedere zitplaats waarvoor referentiegegevens worden gevraagd om aan te tonen dat aan de bepalingen van dit reglement is voldaan, moeten alle onderstaande gegevens of een passende selectie daaruit in de in aanhangsel 3 van deze bijlage aangegeven vorm worden ingediend: 3.1.1. de coördinaten van het R-punt in het driedimensionaal referentiesysteem; 3.1.2. de ontwerpromphoek; 3.1.3. de nodige gegevens om de stoel (indien verstelbaar) in de meetstand te zetten zoals beschreven in punt 4.3. 3.2. Correlatie tussen gemeten gegevens en ontwerpspecificaties 3.2.1. De coördinaten van het H-punt en de waarde van de werkelijke romphoek, verkregen door toepassing van de procedure van punt 4, moet respectievelijk worden vergeleken met de coördinaten van het R-punt en de waarde van de ontwerpromphoek zoals aangegeven door de voertuigfabrikant. 3.2.2. De relatieve posities van het R-punt en het H-punt en de correlatie tussen de ontwerpromphoek en de werkelijke romphoek worden voor de desbetreffende zitplaats bevredigend geacht indien het H-punt, zoals bepaald door zijn coördinaten, in een vierkant ligt met zijden van 50 mm waarin de diagonalen van de horizontale en verticale zijden elkaar in het R-punt snijden, en indien de werkelijke romphoek niet meer dan 5° van de ontwerpromphoek afwijkt. 3.2.3. Indien aan deze voorwaarden is voldaan, worden het R-punt en de ontwerpromphoek gebruikt om de overeenstemming met de voorschriften van dit reglement aan te tonen. 3.2.4. Indien het H-punt of de werkelijke romphoek niet voldoet aan de voorwaarden van punt 3.2.2, moeten het H-punt en de werkelijke romphoek nog tweemaal worden bepaald (driemaal in totaal). Indien de resultaten van twee van deze drie handelingen aan de voorschriften voldoen, zijn de voorwaarden van punt 3.2.3 van toepassing. 3.2.5. Indien de resultaten van ten minste twee van de drie in punt 3.2.4 beschreven handelingen niet voldoen aan de voorschriften van punt 3.2.2 of indien een en ander niet kan worden geverifieerd omdat de voertuigfabrikant verzuimd heeft informatie te verstrekken over de positie van het R-punt of over de ontwerpromphoek, wordt het zwaartepunt van de drie gemeten punten of het gemiddelde van de drie gemeten hoeken genomen en geacht van toepassing te zijn in alle gevallen waarin in dit reglement sprake is van het R-punt of de ontwerpromphoek. 4. PROCEDURE VOOR HET BEPALEN VAN HET H-PUNT EN DE WERKELIJKE ROMPHOEK 4.1. Het voertuig wordt eerst, indien door de fabrikant gewenst, op een temperatuur van 20 ± 10 °C gebracht om het materiaal van de stoel op kamertemperatuur te brengen. Indien op de te testen stoel nog nooit plaats werd genomen, moet een persoon of toestel van 70 tot 80 kg gedurende tweemaal 1 minuut op de stoel worden geplaatst met het oog op het rekken van het zit- en rugdeel. Op verzoek van de fabrikant moeten alle stoelconstructies vóór de installatie van de 3-D H-machine gedurende minimaal 30 minuten onbelast blijven. 4.2. Het voertuig moet zich in de in punt 2.11 bepaalde meetstand bevinden. 4.3. Indien de stoel verstelbaar is, wordt hij eerst in de achterste normale rij- of gebruiksstand gezet, waarbij uitsluitend met longitudinale verstelling van de stoel rekening wordt gehouden en niet met bewegingen die niet dienen voor het instellen van de normale rij- of gebruiksstanden. Indien de stoel op andere manieren kan worden versteld (verticaal, inclinatie, rugleuning, enz.) wordt de door de voertuigfabrikant aangegeven stand ingesteld. Verende stoelen worden stevig vastgezet op een hoogte die overeenkomt met een normale door de fabrikant te specificeren rijpositie. 4.4. Het oppervlak van de stoel dat in aanraking komt met de 3-D H-machine wordt bedekt met een neteldoek van voldoende afmetingen en geschikte weefselstructuur. Deze kan worden omschreven als een gewone katoenen stof met 18,9 draden per cm2 en een gewicht van 0,228 kg/m2 of gebreide of niet-geweven stof met vergelijkbare kenmerken. Indien de test op een stoel buiten het voertuig wordt uitgevoerd, moet de vloer waarop de stoel wordt geplaatst dezelfde essentiële kenmerken (2) hebben als de vloer van het voertuig waarin de stoel zal worden gebruikt. 4.5. Plaats het zit- en rugdeel van de 3-D H-machine zo dat het middenvlak van de inzittende (C/LO) samenvalt met het middenvlak van de 3-D H-machine. Op verzoek van de fabrikant mag de 3-D H-machine verder binnenwaarts worden geschoven dan het C/LO indien de 3-D H-machine zover naar buiten toe komt te zitten dat de stoelrand het horizontaal plaatsen van de 3-D H-machine verhindert. 4.6. Bevestig de beide voet-onderbeencombinaties aan het zitdeel, hetzij afzonderlijk, hetzij met behulp van de T-staaf en de onderbeen-combinatie. De lijn door de vizierknoppen van het H-punt moet evenwijdig aan de grond lopen en loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel staan. Stel de positie van voeten en benen van de 3-D H-machine als volgt in: Aangegeven zitplaats: bestuurder en passagier aan de buitenkant vooraan 4.7.1.1. De beide voet-beencombinaties worden naar voren bewogen tot de voeten op een natuurlijke manier op de vloer rusten, zo nodig tussen de bedieningspedalen in. Indien mogelijk wordt de linkervoet ongeveer even ver links van het middenvlak van de 3-D H-machine geplaatst als de rechtervoet rechts daarvan. De waterpas waarmee de stand in de dwarsrichting van de 3-D H-machine wordt gecontroleerd, wordt op horizontaal gebracht door, zo nodig, het zitdeel te herschikken of door de been-voetcombinaties naar achteren te bewegen. De lijn door de vizierknoppen van het H-punt moet loodrecht op het middenlangsvlak van de stoel worden gehouden. 4.7.1.2. Indien het linkerbeen niet evenwijdig aan het rechterbeen kan worden gehouden en de linkervoet niet kan steunen op de constructie, wordt de linkervoet bewogen tot hij steun vindt. De lijn door de vizierknoppen moet in dezelfde stand blijven. 4.7.2. Aangegeven zitplaats: achteraan, aan de buitenkant Voor stoelen achter of extra stoelen worden de benen volgens de specificaties van de fabrikant geplaatst. Indien de voeten daardoor rusten op delen van de vloer met verschillende niveaus, wordt de voet die het eerst in aanraking komt met de voorste stoel als referentie gebruikt en wordt de andere voet zo geplaatst dat de waterpas die de dwarsrichting van het zitdeel van de machine aangeeft, horizontaal staat. 4.7.3. Andere aangegeven zitplaatsen In het algemeen moet de procedure van punt 4.7.1 worden gevolgd, behalve dat de voeten volgens de specificaties van de voertuigfabrikant worden geplaatst. 4.8. Breng de been- en dijgewichten aan en zet de 3-D H-machine waterpas. Kantel het rugdeel naar voren tot tegen de voorpal en trek de 3-D H-machine weg van de rugleuning door middel van de T-staaf. Zet de 3-D H-machine opnieuw op haar plaats volgens een van de volgende methoden: 4.9.1. Indien de 3-D H-machine de neiging vertoont achteruit te schuiven, ga dan als volgt te werk: laat de 3-D H-machine achteruit glijden tot een voorwaarts gerichte trekkracht op de T-staaf niet langer vereist is om de beweging af te remmen, d.w.z. tot het zitdeel de rugleuning raakt. Breng het onderbeen zo nodig in de juiste stand. 4.9.2. Indien de 3-D H-machine niet de neiging vertoont achteruit te schuiven, ga dan als volgt te werk: schuif de 3-D H-machine naar achteren door een horizontale achterwaarts gerichte kracht op de T-staaf uit te oefenen tot het zitdeel de rugleuning raakt (zie figuur 2 van aanhangsel 1 bij deze bijlage). 4.10. Oefen een kracht van 100 ± 10 N uit op rug- en zitdeel van de 3-D H-machine op het snijpunt van de gradenboog van het heupgewricht en de geleiding voor de T-staaf. De kracht wordt uitgeoefend langs een lijn die vanaf bovengenoemd snijpunt naar een punt net boven de geleiding voor de dijstaaf loopt (zie figuur 2 van aanhangsel 1 van deze bijlage). Duw daarna voorzichtig het rugdeel van de machine terug tegen de rugleuning. Tijdens de rest van de procedure moet ervoor worden gezorgd dat de 3-D H-machine niet meer naar voren schuift. 4.11. Plaats het linker en rechter bilgewicht en nadien afwisselend de acht rompgewichten. Houd de 3-D H-machine horizontaal. 4.12. Kantel het rugdeel naar voren om de druk op de rugleuning weg te nemen. Schommel de 3-D H-machine zijdelings heen en weer binnen een bereik van 10° (5° aan elke kant van het verticale middenvlak) gedurende drie volledige cycli om eventuele spanning tussen de 3-D H-machine en de stoel op te heffen. Tijdens deze schommelbeweging kan de positie van de T-staaf van de 3-D H-machine gaan afwijken van de gespecificeerde horizontale en verticale posities. Daarom moet de T-staaf tijdens de schommelbeweging worden tegengehouden door een aangepaste zijdelingse kracht uit te oefenen. Het tegenhouden van de T-staaf en het schommelen van de 3-D H-machine moet voorzichtig gebeuren om te voorkomen dat er ongewild externe kracht wordt uitgeoefend in verticale, voorwaartse of achterwaartse richting. De voeten van de 3-D H-machine hoeven in dit stadium niet te worden geblokkeerd of vastgehouden. Indien de positie van de voeten zich wijzigt, moeten zij voorlopig in die stand worden gelaten. Zet het rugdeel opnieuw voorzichtig tegen de rugleuning aan en controleer of de twee waterpassen een horizontale stand aangeven. Indien de voeten tijdens het schommelen van de 3-D H-machine op een of andere manier zijn verschoven, moeten zij als volgt in de juiste stand worden teruggezet: Licht de voeten beurtelings van de vloer tot de minimumhoogte waarop geen verdere beweging van de voet meer wordt verkregen. Tijdens het oplichten moeten de voeten vrij kunnen draaien; er mag geen voorwaartse of zijdelingse kracht worden uitgeoefend. Wanneer beide voeten weer zijn neergezet, moeten de hielen in contact zijn met de daartoe bestemde constructie. Controleer of de laterale waterpas horizontaal staat; indien nodig moet op de bovenkant van het rugdeel een zijwaartse kracht worden uitgeoefend die voldoende is om het zitdeel van de 3-D H-machine horizontaal op de stoel te plaatsen. 4.13. Terwijl de T-staaf wordt vastgehouden om te voorkomen dat de 3-D H-machine op het stoelkussen naar voren glijdt, wordt als volgt te werk gegaan: a) het rugdeel wordt tegen de rugleuning geplaatst; b) op de rughoekstaaf wordt ongeveer ter hoogte van het middelpunt van de rompgewichten herhaaldelijk een horizontaal naar achteren gerichte kracht van niet meer dan 25 N uitgeoefend tot de gradenboog van het heupgewricht aangeeft dat het toestel na het wegvallen van de kracht stabiel blijft. Er mogen geen externe neerwaartse of zijdelingse krachten op de 3-D H-machine worden uitgeoefend. Indien een nieuwe niveau-aanpassing van de 3-D H-machine noodzakelijk is, wordt het rugdeel naar voren gekanteld, wordt de machine opnieuw horizontaal geplaatst en wordt de procedure vanaf punt 4.12 herhaald. Voer de noodzakelijke metingen uit: 4.14.1. De coördinaten van het H-punt worden gemeten ten opzichte van het driedimensionale referentiestelsel. 4.14.2. De werkelijke romphoek wordt afgelezen op de rughoekgradenboog van de 3-D H-machine met de peilstift in de achterste stand. 4.15. Indien de plaatsing van de 3-D H-machine moet worden overgedaan, moet de stoelconstructie vóór de nieuwe plaatsing gedurende ten minste 30 minuten onbelast blijven. De 3-D H-machine mag de stoelconstructie niet langer belasten dan nodig is voor het uitvoeren van de test. Indien de stoelen van eenzelfde rij als gelijksoortig kunnen worden beschouwd (bank, identieke stoelen enz.), wordt slechts één H-punt en één werkelijke romphoek per stoelenrij bepaald door de in aanhangsel 1 van deze bijlage beschreven 3-D H-machine op een plaats te zetten die voor de stoelenrij representatief wordt geacht. Deze plaats is: 4.16.1. op de voorste rij: de bestuurdersplaats; 4.16.2. op de achterste rij of rijen: een plaats aan de buitenkant. (1) Voor iedere zitplaats, met uitzondering van de zitplaatsen vóór, waarvoor het H-punt niet kan worden bepaald met behulp van de „driedimensionale H-puntmachine” of desbetreffende procedures, kan de bevoegde instantie bepalen dat het door de fabrikant opgegeven R-punt als referentiepunt mag worden genomen. (2) Kantelhoek, hoogteverschil met de stoelbevestiging, oppervlaktestructuur enz. Aanhangsel 1 BESCHRIJVING VAN DE DRIEDIMENSIONALE H-PUNTMACHINE (1) (3-D H-machine) 1. RUG- EN ZITDEEL Het rug- en zitdeel zijn vervaardigd van verstevigd plastic en metaal; zij simuleren de menselijke romp en de dijen en zijn scharnierend verbonden in het H-punt. Op de in het H-punt scharnierende peilstift wordt een gradenboog bevestigd om de werkelijke romphoek te meten. Een aan het zitdeel bevestigde verstelbare dijstaaf vormt de middellijn van de dijen en de basislijn voor de gradenboog van het heupgewricht. 2. LICHAAMS- EN BEENELEMENTEN De onderbeenelementen worden met het zitdeel verbonden door middel van de T-staaf tussen de knieën, die een zijdelings uitsteeksel is van de verstelbare dijstaaf. Er worden gradenbogen in de onderbeenelementen ingebouwd om de kniehoek te meten. De schoen-voetcombinaties worden voorzien van een schaalverdeling om de voethoek te meten. Met behulp van twee waterpassen wordt het toestel in de ruimte georiënteerd. Op de respectieve zwaartepunten van de elementen worden gewichten aangebracht om een stoelindruk te verkrijgen die overeenstemt met die van een mannelijk persoon van 76 kg. Er moet worden nagegaan of alle gewrichten van de 3-D H-machine vrij kunnen bewegen zonder merkbare wrijving. Figuur 1 Onderdelen van de 3-D H-machine Figuur 2 Afmetingen van de onderdelen van de 3-D H-machine en verdeling van de belasting (1) Voor nadere gegevens over de bouw van de 3-D H-machine wordt verwezen naar de Society of Automotive Engineers (SAE), 400 Commonwealth Drive, Warrendale, Pennsylvania 15096, Verenigde Staten van Amerika. De machine komt overeen met de machine die wordt beschreven in ISO-norm 6549:1980. Aanhangsel 2 DRIEDIMENSIONAAL REFERENTIESYSTEEM 1. Het driedimensionaal referentiesysteem bestaat uit drie loodrecht op elkaar staande vlakken die door de voertuigfabrikant worden vastgesteld (zie figuur) (1). 2. Het voertuig wordt in de meetstand gebracht door het zo op het grondvlak te plaatsen dat de coördinaten van de vaste merktekens overeenstemmen met de door de fabrikant opgegeven waarden. 3. De coördinaten van het R-punt en het H-punt worden vastgesteld ten opzichte van de door de voertuigfabrikant gedefinieerde vaste merktekens. Figuur Driedimensionaal referentiesysteem (1) Het referentiesysteem stemt overeen met ISO-norm 4130:1978. Aanhangsel 3 REFERENTIEGEGEVENS BETREFFENDE DE ZITPLAATSEN 1. Codering van de referentiegegevens Referentiegegevens worden achtereenvolgens voor iedere zitplaats gegeven. Zitplaatsen worden geïdentificeerd met een code met twee posities. De eerste positie is een Arabisch cijfer en geeft het nummer van de rij zitplaatsen aan, waarbij wordt geteld van de voorkant naar de achterkant van het voertuig. De tweede positie is een hoofdletter die de positie van de zitplaats in de rij aangeeft, gezien in de richting van de voorwaartse beweging van het voertuig; de volgende letters moeten worden gebruikt: L = links C = midden R = rechts 2. Beschrijving van de meetstand van het voertuig 2.1. Coördinaten van de vaste merktekens X … Y … Z … 3. Lijst van referentiegegevens Zitplaats: … 3.1.1. Coördinaten van het R-punt X … Y … Z … 3.1.2. Ontwerpromphoek: … 3.1.3. Specificaties voor het verstellen van de stoel (1) horizontaal: … verticaal: … inclinatie: … romphoek: … Noot: vermeld de referentiegegevens voor de andere zitplaatsen onder de punten 3.2, 3.3 enz. (1) Doorhalen wat niet van toepassing is.

BIJLAGE 5 TREKINRICHTING Figuur 1 Figuur 1a Figuur 2 Voor het bevestigen van de riem mag de trekinrichting voor de schoudergordel gewijzigd worden door er twee soldeerpunten en/of een aantal bouten aan toe te voegen die ervoor moeten zorgen dat de riem tijdens de trektest niet naar beneden glijdt. Figuur 3

BIJLAGE 6 MINIMUMAANTAL VERANKERINGSPUNTEN EN PLAATS VAN DE VERANKERINGSPUNTEN ONDERAAN Voertuigcategorie Voorwaarts gerichte zitplaatsen Achterwaarts gericht Buitenkant Midden Voor Andere Voor Andere M1 3 3 3 3 2 M2 ≤ 3,5 ton 3 3 3 3 2 M3 & M2 > 3,5 ton 3 3 of 2 3 of 2 3 of 2 2 N1 3 3 of 2 3 of 2 * 2 2 N2 & N3 3 2 3 of 2 * 2 2 Verklaring van de symbolen: 2 : bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3), bijlage 13, aanhangsel 1, zijn twee verankeringspunten onderaan vereist, die de installatie van een veiligheidsgordel van type B of van veiligheidsgordels van type Br, Br3, Br4m of Br4Nm mogelijk maken. 3 : bij de Geconsolideerde resolutie betreffende de constructie van voertuigen (R.E.3), bijlage 13, aanhangsel 1, zijn twee verankeringspunten onderaan en een verankeringspunt bovenaan vereist, die de installatie van een driepuntsveiligheidsgordel van type A of van veiligheidsgordels van type Br Ar, Ar4m of Ar4Nm mogelijk maken. : verwijst naar punt 5.3.3 (twee verankeringspunten volstaan wanneer de stoel zich naast een doorgang bevindt). * : verwijst naar punt 5.3.4 (twee verankeringspunten volstaan wanneer de voorruit zich buiten de referentiezone bevindt). : verwijst naar punt 5.3.7 (twee verankeringspunten volstaan wanneer geen enkel deel van het voertuig zich in de referentiezone bevindt). : verwijst naar punt 5.3.7 (bijzondere bepaling voor het bovendek van een voertuig). Aanhangsel 1 PLAATS VAN DE VERANKERINGSPUNTEN ONDERAAN — HOEKVOORSCHRIFTEN Stoel M1 Andere dan M1 Voor (*) Aan de kant van de sluiting (α2) 45 — 80° 30 — 80° Niet aan de kant van de sluiting (α1) 30 — 80° 30 — 80° Constante hoek 50 — 70° 50 — 70° Bank — aan de kant van de sluiting (α2) 45 — 80° 20 — 80° Bank — niet aan de kant van de sluiting (α1) 30 — 80° 20 — 80° Verstelbare stoel met rugleuninghoek < 20° 45 — 80° (α2) (*) 20 — 80° (α1) (*) 20 — 80° Achter ≠ 30 — 80° 20 — 80° Ψ Klapstoel Geen gordelverankeringspunt vereist. Indien uitgerust met verankeringspunt: zie hoekvoorschriften vóór en achter. Verklaring van de symbolen: ≠ : buitenkant en midden. (*) : als de hoek niet constant is zie punt 5.4.2.1. Ψ : 45 — 90° voor stoelen van voertuigen van de categorieën M2 en M3.

BIJLAGE 7 DYNAMISCHE TEST ALS ALTERNATIEF VOOR DE STATISCHE STERKTETEST VAN DE GORDELVERANKERINGSPUNTEN 1. TOEPASSINGSGEBIED In deze bijlage is een dynamische sledetest beschreven die kan worden uitgevoerd als alternatief voor de in de punten 6.3 en 6.4 voorgeschreven statische sterktetest van de verankeringspunten van veiligheidsgordels. Dit alternatief kan, op verzoek van de voertuigfabrikant, worden gebruikt in het geval van een stoelengroep, wanneer alle stoelen van de groep met driepuntsveiligheidsgordels met spankrachtbegrenzer zijn uitgerust en de groep een stoel omvat waarvan het gordelverankeringspunt bovenaan aan de stoelstructuur is vastgemaakt. 2. VOORSCHRIFTEN Tijdens de in punt 3 van deze bijlage voorgeschreven dynamische test mag zich geen breuk van een verankeringspunt of het omliggende gebied voordoen. Een geplande breuk, die noodzakelijk is voor de werking van de spankrachtbegrenzer, is wel toegestaan. De in punt 5.4.2.5 van dit reglement gespecificeerde minimumafstanden tussen de effectieve verankeringspunten onderaan en de in punt 5.4.3.6 gespecificeerde voorschriften voor de effectieve verankeringspunten bovenaan moeten worden nageleefd, eventueel aangevuld met het onderstaande punt 2.1.1, voor zover dit van toepassing is. 2.1.1. Bij voertuigen van categorie M1 met een toegestane maximummassa van 2,5 ton mag het gordelverankeringspunt bovenaan, indien dit aan de stoelstructuur is vastgemaakt, zich niet verplaatsen tot vóór het dwarsvlak dat door het R-punt en het C-punt van de desbetreffende stoel loopt (zie figuur 1 van bijlage 3). Bij andere voertuigen mag het gordelverankeringspunt bovenaan zich niet verplaatsen tot vóór een dwarsvlak dat door het R-punt van de stoel loopt en 10° in voorwaartse richting is gekanteld. 2.2. Als een voertuig is uitgerust met vergrendelings- en verplaatsingssystemen waardoor de inzittenden, ongeacht de stoel waarop ze zich bevinden, het voertuig kunnen verlaten, moeten deze systemen ook na de test nog