CONCLUSIES van de Raad en de Ministers van Volksgezondheid der Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, van 15 december 1988 betreffende Aids en de arbeidsplek (89/C 28/02)

DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN EN DE MINISTERS VAN VOLKSGEZONDHEID VAN DE LID-STATEN, IN HET KADER VAN DE RAAD BIJEEN,

Trekken uit de gedachtenwisseling over de ervaringen met Aids en de arbeidsplek de volgende conclusies: I. Inleiding

1. Er zijn nagenoeg geen arbeidsplekken die gevaar voor HIV-besmetting of infectie door Aids opleveren. Dit geldt ook voor arbeidsplekken in de sector volksgezondheid en lichaamsverzorging, mits de hand wordt gehouden aan voorschriften inzake hygiëne.

Toch is het niet onmogelijk - al komt dit nu nog maar zelden voor - dat bedrijven met het Aids-probleem te maken zullen krijgen.

Bedrijven dienen zich dan ook op adequate en verstandige wijze op deze situatie voor te bereiden, ten einde angst- en paniekreacties te voorkomen.

2. Via deze conclusies die zijn gebaseerd op de beginselen van de Wereldgezondheidsorganisatie, willen de Raad van de Europese Gemeenschappen en de Ministers van Volksgezondheid van de Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, het bedrijfsleven alleen maar aanmoedigen Aidsvoorlichting op gang te brengen en een humaan gedrag ten aanzien van met Aids besmette of aan Aids lijdende werknemers te bevorderen. Grote bedrijven, die over meer middelen beschikken, dienen daarbij de toon aan te geven.

3. De ondernemingen dienen bij hun maatregelen de representatieve werknemersorganisaties te raadplegen of te betrekken.

II. Voorlichting

4. Aangezien sociaal gedrag vaak door een verkeerde voorlichting wordt misvormd, zouden bedrijven met de steun van allen die in het bedrijf gewoonlijk met preventie te maken hebben (afhankelijk van het land : bedrijfsartsen, deskundigen inzake bedrijfsgeneeskunde, enz.) een doelmatig voorlichtingsbeleid over Aids moeten opzetten dat aan hun specifieke arbeidssituatie is aangepast, en dit nog vóór er zich concrete Aids-gevallen voordoen.

5. Meerderen, kaderpersoneel en personeelsvertegenwoordigers zijn de doelgroep van dit beleid, omdat zij een belangrijke rol spelen bij de meningsvorming en invloed hebben op het gedrag van het personeel waarover zij de leiding hebben of dat zij vertegenwoordigen.

Het spreekt vanzelf dat het medisch geheim in acht moet worden genomen.

6. Ook andere personeelscategorieën dienen daarbij wellicht te worden betrokken om ongegronde angstreacties te ondervangen.

Zo zou men bij voorbeeld EHBO-equipes kunnen adviseren over het grote belang van elementaire hygiënische voorzorgsmaatregelen, en werknemers op dienstreis in landen waar bloed voor transfusies niet wordt onderzocht, kunnen waarschuwen voor de aanwezigheid van antilichamen van het betrokken virus.

III. Opsporing

7. Met het HIV-virus besmette personen of werknemers die drager van Aids zijn, vormen geen gevaar voor hun collega's.

Het is dus niet gerechtvaardigd, sollicitanten aan tests voor de opsporing van HIV-antilichamen te onderwerpen.

Opsporingstests bij periodieke medische keuringen op het werk zijn evenmin een geschikte methode bij de bestrijding van Aids.

IV. Personeelsleden die drager zijn van het HIV-virus

8. Een drager van het HIV-virus die geen pathologische Aids-symptomen vertoont, moet als een gewone, arbeidsgeschikte werknemer worden beschouwd en behandeld.

9. Werknemers mogen niet worden verplicht hun werkgever te informeren over hun HIV-besmetting.

10. Indien in het bedrijf bekend wordt dat een collega is besmet, moeten de hiërarchische meerderen en de kaderleden alles in het werk stellen om de betrokkenen voor stigmatisering en discriminatie te behoeden.

Begrip en morele steun zijn hierbij van essentieel belang.

V. Omgang met door Aids geïnfecteerde werknemers

11. Met Aids geïnfecteerde werknemers dienen op dezelfde wijze te worden behandeld als werknemers met een andere ernstige ziekte die van invloed is op hun werk.

Wanneer de fysieke conditie van deze werknemers achteruitgaat, dienen hun werkzaamheden of werktijden te worden aangepast zodat zij zo lang mogelijk aan het werk kunnen blijven.

12. De betrokkenen moeten aan voorlichtings- en opleidingsprogramma's kunnen deelnemen.