BESLUIT Nr. 1/97 van 9 september 1997 van het comité van artikel 18 van de overeenkomst van Dublin van 15 juni 1990, betreffende sommige bepalingen voor de tenuitvoerlegging van de overeenkomst (97/662/LSO)

HET COMITÉ, ingesteld bij artikel 18 van de op 15 juni 1990 te Dublin ondertekende overeenkomst betreffende de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat bij een van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen wordt ingediend (1),

GEZIEN artikel 11, lid 6, artikel 13, lid 2, en artikel 18, leden 1 en 2, van voornoemde overeenkomst,

OVERWEGENDE dat er bepalingen moeten worden aangenomen met het oog op de doeltreffende tenuitvoerlegging van voornoemde overeenkomst, in verband met de inwerkingtreding ervan op 1 september 1997,

BESLUIT EN BEVESTIGT:

Artikel 1

Tenzij anders aangegeven, hebben de in dit besluit genoemde verwijzingen naar artikelen, leden en alinea's betrekking op de bepalingen van de overeenkomst betreffende de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat bij een van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen wordt ingediend, hierna "overeenkomst" te noemen.

HOOFDSTUK 1

ALGEMENE BELEIDSLIJNEN VOOR DE TENUITVOERLEGGING VAN DE OVEREENKOMST

Artikel 2

Indiening van een asielverzoek

1. Een asielverzoek wordt geacht te zijn ingediend vanaf het tijdstip waarop de autoriteiten van de betrokken lidstaat een schriftelijke aanwijzing - een door de asielaanvrager ingediend formulier, dan wel een door de autoriteiten opgesteld proces-verbaal - hebben ontvangen.

2. Bij een niet-schriftelijk verzoek dient de termijn tussen de intentieverklaring en het opstellen van een proces-verbaal zo kort mogelijk te zijn.

Artikel 3

Reactie op een verzoek om overname

De reactie op een verzoek om overname teneinde te voorkomen dat de bepaling betreffende de maximumtermijn van drie maanden, als bedoeld in artikel 11, lid 4, effect sorteert, dient te bestaan uit een schriftelijke mededeling.

Artikel 4

Antwoordtermijn voor overnameverzoeken

1. De lidstaat die om overname wordt verzocht, moet zich tot het uiterste inspannen om het verzoek te beantwoorden binnen een termijn van ten hoogste één maand, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van het verzoek.

2. In gevallen waarin zich bijzondere moeilijkheden voordoen, kan de aangezochte lidstaat evenwel, vóór het verstrijken van de termijn van één maand, een voorlopig antwoord geven, waarin wordt aangegeven binnen welke termijn het mogelijk zal zijn een definitief antwoord te geven. Deze laatste termijn moet zo kort mogelijk zijn en mag in geen geval de in artikel 11, lid 4, genoemde termijn van drie maanden na de datum van ontvangst van het verzoek, overschrijden.

3. Ingeval binnen bedoelde termijn van één maand een negatief antwoord wordt gegeven, behoudt de verzoekende lidstaat de mogelijkheid om binnen één maand, na de datum waarop hij het negatieve antwoord heeft ontvangen, dit antwoord aan te vechten, indien hij na de datum van indiening van het verzoek kennis heeft gekregen van nieuwe en belangrijke feiten die erop wijzen dat de verantwoordelijkheid bij de aangezochte lidstaat berust. De aangezochte lidstaat zal hierop zo spoedig mogelijk reageren.

4. De werking van deze bepaling in de praktijk zal na één jaar door het bij artikel 18 ingestelde comité worden geëvalueerd. Op dat moment zal bezien worden of één maand als maximumtermijn kan fungeren.

Artikel 5

Spoedprocedure

Wanneer een asielverzoek wordt ingediend bij een lidstaat naar aanleiding van een weigering van binnenkomst of verblijf, naar aanleiding van een aanhouding wegens onregelmatig verblijf of naar aanleiding van de betekening of de uitvoering van een verwijderingsmaatregel, stelt deze lidstaat zonder verwijl de vermoedelijk verantwoordelijke lidstaat in kennis; daarbij worden de redenen in feite en in rechte aangegeven waarom een spoedig antwoord noodzakelijk is en de termijnen waarbinnen om een antwoord wordt verzocht. Laatstgenoemde lidstaat tracht binnen de gestelde termijnen een antwoord te geven. Indien dit niet mogelijk is, stelt hij de verzoekende lidstaat daarvan zo spoedig mogelijk in kennis.

Artikel 6

Overschrijding van de termijn van acht dagen om te antwoorden op een verzoek van overname

1. In artikel 13, lid 1, onder b), wordt zeer duidelijk bepaald dat een lidstaat binnen acht dagen nadat een verzoek tot terugname aan hem is voorgelegd, op dit verzoek moet antwoorden.

2. In uitzonderlijke gevallen mag een lidstaat binnen die acht dagen een voorlopig antwoord geven en daarbij aangeven binnen welke termijn hij definitief zal antwoorden. Deze termijn moet zo kort mogelijk zijn en mag in geen geval meer dan een maand, vanaf de datum van verzending van het voorlopige antwoord, bedragen.

3. Indien de aangezochte lidstaat niet reageert,

- hetzij binnen de in lid 1 genoemde acht dagen,

- hetzij binnen de in lid 2 genoemde maand,

wordt hij geacht in te stemmen met terugname van de asielzoeker.

Artikel 7

Maatregelen ter verwijdering van een vreemdeling

De voor de behandeling van het verzoek verantwoordelijke lidstaat moet het bewijs leveren dat de vreemdeling daadwerkelijk van het grondgebied van de lidstaten werd verwijderd. Het gaat dus om concrete verwijdering, om een resultaat- en niet om een inspanningsverbintenis, hetgeen inhoudt dat de betrokken lidstaat dan met schriftelijke bewijzen moet komen.

Artikel 8

Verlaten van het grondgebied van de lidstaten

1. Wanneer de asielzoeker zelf het bewijs levert dat hij het grondgebied van de lidstaten gedurende ten minste drie maanden heeft verlaten, kan de tweede lidstaat deze gegevens op hun juistheid toetsen en daarvoor eventueel contact opnemen met de derde staat waar de betrokkene naar zijn zeggen in die periode verbleven heeft.

2. In de andere gevallen moet de lidstaat van het eerste verzoek het bewijs leveren, in het bijzonder de datum van uitreis en de bestemming van de asielzoeker. In het kader van de samenwerking tussen lidstaten is de lidstaat van het tweede verzoek de meest aangewezen staat om de datum van binnenkomst van de asielzoeker op zijn grondgebied op te geven.

Artikel 9

Uitzonderingen wanneer de asielzoeker houder is van een visum

1. Artikel 5, lid 2, voorziet in drie verschillende gevallen waarin de lidstaat niet langer verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek, ook al is de asielzoeker houder van een door die lidstaat afgegeven geldig visum.

2. De eerste uitzondering (onder a)) betreft het geval van een op grond van een machtiging van een andere lidstaat afgegeven visum: normaliter moeten de lidstaten die zich op een uitzonderingsgeval beroepen, zelf aantonen dat het om zo'n geval gaat.

3. De tweede uitzondering (onder b)) heeft betrekking op de situatie waarbij een verzoek wordt ingediend in een lidstaat waar de asielzoeker niet visumplichtig is: omdat hier het probleem van de bewijsvoering niet relevant is, hoeven er geen inlichtingen te worden ingewonnen.

4. De derde uitzondering (onder c)) betreft het geval waarin de asielzoeker houder is van een transitvisum dat in feite echter is afgegeven op grond van een schriftelijke machtiging van de diplomatieke of consulaire autoriteiten van de staat van eindbestemming: de kwestie van de bewijslast is niet relevant omdat er een schriftelijke bevestiging bestaat die vóór de afgifte van het transitvisum is verstrekt.

Artikel 10

Vaststelling van de staat die verantwoordelijk is indien er verscheidene verblijfstitels of visa zijn

Indien verscheidene verblijfstitels of visa zijn afgegeven door verschillende lidstaten (met name in het geval van artikel 5, lid 3, onder c)) hoeft er geen bewijs voor de vaststelling van de verantwoordelijke staat te worden geleverd omdat de desbetreffende gegevens in het door de asielzoeker voorgelegde inreisdocument staan.

Artikel 11

Vaststelling van de termijnen en daadwerkelijke binnenkomst in een lidstaat

1. Bij de vaststelling van de termijnen wordt als uitgangspunt voor de berekening van de vervaldatum van de verblijfstitels of visa de datum van indiening van het asielverzoek genomen.

2. Voorts hoeft niet te worden gecontroleerd of de verblijfstitels of visa verlopen zijn omdat die gegevens in de documenten van de asielzoeker staan.

3. Wat betreft het bewijs dat de betrokkene daadwerkelijk in een lidstaat is binnengekomen, moet een onderscheid worden gemaakt tussen de volgende situaties:

- wanneer de asielzoeker daadwerkelijk toegang heeft gekregen tot een lidstaat, kan het bewijs worden geleverd door middel van gegevens die worden verstrekt door de lidstaat waar het asielverzoek is ingediend;

- wanneer de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten niet heeft verlaten, moeten de vereiste gegevens worden verstrekt door de lidstaat die de verlopen verblijfstitel of het verlopen visum toentertijd heeft afgegeven;

- wanneer de asielzoeker zelf gegevens verstrekt waaruit moet blijken dat hij het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten, toetst de tweede lidstaat van het verzoek de verklaringen op hun waarheid.

Deze regels gelden voor hetzelfde begrip (daadwerkelijke binnenkomst) in de beide alinea's van artikel 5, lid 4.

Artikel 12

Illegale overschrijding van de grens van een lidstaat

1. Het bewijs voor de illegale overschrijding van de grens van een lidstaat (artikel 6, eerste alinea) moet worden onderzocht nadat de lijst met bewijsmiddelen is opgesteld.

2. Het bewijs dat genoemde lidstaat niet langer verantwoordelijk is wanneer de asielzoeker zijn verzoek indient in de lidstaat waar hij zes maanden heeft doorgebracht (artikel 6, tweede alinea), moet in eerste instantie worden geleverd door de lidstaat die zich op deze uitzonderingsregel beroept, in een geest van samenwerking tussen de twee betrokken lidstaten.

3. Indien de asielzoeker beweert dat hij langer dan zes maanden in een lidstaat heeft doorgebracht, moet die lidstaat nagaan of zijn verklaring waar is. Wanneer de eerste gegevens aan de andere betrokken lidstaat worden toegezonden, moeten daarbij in ieder geval ook de door de asielzoeker afgelegde verklaringen worden gevoegd, die later als contra-indicaties kunnen worden gebruikt.

Artikel 13

Vormvoorschriften voor de toestemming van de asielzoeker

1. De toestemming moet schriftelijk worden vastgelegd.

2. Normaliter moet de betrokkene zijn toestemming geven op het moment waarop het verzoek om gegevensuitwisseling is ingediend door de lidstaat die zich voor de behandeling van het verzoek verantwoordelijk acht.

3. De asielzoeker moet in ieder geval beseffen met welke gegevens hij zich akkoord verklaart.

4. De toestemming geldt voor de door de asielzoeker opgegeven rendenen en, eventueel, de redenen voor de beslissing die in zijn geval is genomen.

Artikel 14

Kennisgevingsprocedures

1. Het informatie-uitwisselingssysteem moet ook gegevens bevatten over de kennisgevingsprocedures. De kennisgeving moet aan de volgende voorwaarden voldoen:

- zij moet schriftelijk en zo snel mogelijk geschieden;

- er moet gebruik worden gemaakt van de beschikbare technische middelen;

- zij moet worden gericht aan de lidstaten die zich verantwoordelijk achten voor de behandeling van een asielverzoek.

2. Deze kennisgeving, waardoor wordt voorkomen dat tegelijkertijd in twee verschillende lidstaten dezelfde procedure wordt ingeleid, is van toepassing op artikel 3, lid 4, en artikel 12.

3. Indien de uitvoering van een besluit tot vaststelling van de verantwoordelijkheid wordt geschorst, wordt hiervan kennis gegeven opdat de lidstaten elkaar niet in het ongewisse laten. Het is namelijk buitengewoon nuttig dat de lidstaat waar het verzoek is ingediend, ervan in kennis wordt gesteld dat de asielzoeker, in afwachting van een besluit over zijn verzoek door de tweede lidstaat, niet wordt overgedragen.

Artikel 15

Standaardformulier om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is

Een model van een standaardformulier om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek, staat in bijlage I bij dit besluit.

HOOFDSTUK II

BEREKENING VAN DE TERMIJNEN IN HET KADER VAN DE OVEREENKOMST

Artikel 16

Algemene regel

Voor de berekening van de in de overeenkomst vermelde termijnen worden zaterdagen en zon- en feestdagen meegerekend.

Artikel 17

Aanvullende regel

Wat met name de in artikel 11, lid 4, en in artikel 13, lid 1, onder b), vermelde termijnen betreft:

- gaat de termijn in op de dag na ontvangst van het verzoek;

- is de laatste dag van de termijn de uiterste datum voor toezending van het antwoord.

HOOFDSTUK III

DE OVERDRACHT VAN ASIELZOEKERS

Artikel 18

Inleiding

1. In artikel 3, lid 7, en in de artikelen 4, 5, 6, 7 en 8 wordt vastgesteld in welke situaties de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat is ingediend (hierna "eerste" lidstaat genoemd), wordt overgenomen door een andere lidstaat (hierna "tweede" lidstaat genoemd).

2. In artikel 10, lid 1, onder a), c), d) en e), alsmede in artikel 11, lid 5, en artikel 13, lid 1, onder b), is aangegeven welke verplichtingen en termijnen gelden voor de overdracht of terugname van de asielzoeker vanuit de eerste lidstaat aan of door de tweede lidstaat.

De term "overdracht" wordt hieronder zowel voor overname als voor terugname gebruikt.

3. De regels voor de overdracht van de asielzoeker worden hieronder uiteengezet.

Artikel 19

Kennisgeving aan de asielzoeker

De eerste lidstaat stelt de asielzoeker zo spoedig mogelijk in kennis van zijn overeenkomstig het bepaalde in artikel 11 of 13 bij een andere lidstaat ingediende verzoek om de asielzoeker over of terug te nemen, alsmede van het resultaat van zijn verzoek. Indien de verantwoordelijkheid wordt overgedragen aan de tweede lidstaat, wordt de asielzoeker in deze kennisgeving tevens meegedeeld dat hij krachtens het bepaalde in artikel 11, lid 5, en artikel 13, lid 1, onder b), en behoudens eventuele desbetreffende nationale wetten en procedures aan de tweede lidstaat zal worden overgedragen. Moet de overdracht geschieden zoals aangegeven in artikel 20, lid 1, onder a) en b), van dit besluit, dan moet in deze kennisgeving ook worden vermeld wanneer en waar de asielzoeker zich bij aankomst in de tweede lidstaat moet melden.

Artikel 20

Overdracht van de asielzoeker

1. Wanneer is overeengekomen dat de asielzoeker aan de tweede lidstaat moet worden overgedragen, heeft de eerste lidstaat de verplichting er voorzover mogelijk voor te zorgen dat de asielzoeker zich niet aan de overdracht onttrekt. Met het oog hierop bepaalt de eerste lidstaat, in het licht van de omstandigheden van het geval, overeenkomstig de nationale wetgeving en procedures hoe de overdracht van de asielzoeker moet plaatsvinden. Dit kan geschieden:

a) hetzij op initiatief van de asielzoeker zelf, waarbij er een uiterste termijn wordt gesteld;

b) hetzij onder begeleiding van een ambtenaar van de eerste lidstaat.

2. De overdracht van de asielzoeker wordt als voltooid beschouwd, indien de overdracht geschiedt overeenkomstig lid 1, onder a), wanneer de asielzoeker zich heeft gemeld bij de autoriteiten van de tweede lidstaat die in de kennisgeving aan hem zijn genoemd; of, indien de overdracht geschiedt overeenkomstig lid 1, onder a), wanneer hij door de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat is overgenomen.

3. Vindt de overdracht volgens lid 1, onder a), plaats, dan licht de tweede lidstaat de eerste zo spoedig mogelijk in nadat de overdracht is geschied of wanneer de asielzoeker zich niet binnen de gestelde termijn heeft aangemeld.

Artikel 21

Termijn voor de overdracht

1. In artikel 11, lid 5, en artikel 13, lid 1, onder b), is bepaald dat de overdracht moet plaatsvinden uiterlijk een maand na de aanvaarding door de tweede lidstaat van de verantwoordelijkheid voor de behandeling van het asielverzoek. De lidstaten stellen alles in het werk om deze termijn in acht te nemen wanneer de overdracht overeenkomstig artikel 20, lid 1, onder b), van dit besluit geschiedt.

2. Indien de overdracht overeenkomstig artikel 20, lid 1, onder a), van dit besluit plaatsvindt, maar niet wordt afgehandeld omdat de asielzoeker niet meewerkt, kan de tweede lidstaat het asielverzoek in behandeling nemen op grond van de gegevens waarover hij bij het verstrijken van de in artikel 11, lid 5, en artikel 13, lid 1, onder b), gestelde termijnen beschikt.

3. Wordt het asielverzoek afgewezen, dan blijft de verplichting voor de tweede lidstaat om de asielzoeker terug te nemen krachtens artikel 10, lid 1, onder e), bestaan, tenzij het bepaalde in artikel 10, lid 2, 3 of 4, van toepassing is.

4. Indien de overdracht van de asielzoeker moet worden uitgesteld vanwege bijzondere omstandigheden als ziekte, zwangerschap, strafrechtelijke detentie en dergelijke en het derhalve niet mogelijk is de overdracht uit te voeren binnen de normale overdrachtstermijn van één maand, bepalen de betrokken lidstaten in goed onderling overleg binnen welke termijn de overdracht in een dergelijk geval alsnog zal plaatsvinden.

5. Indien de asielzoeker zich onttrekt aan de tenuitvoerlegging van de overdracht, zodat deze niet kan plaatsvinden, is het wat de verantwoordelijkheid betreft niet van belang of de asielzoeker vóór dan wel na de formele aanvaarding van de verantwoordelijkheid van de verantwoordelijke lidstaat is verdwenen. Indien de asielzoeker nadien wordt aangetroffen, bepalen de betrokken lidstaten in goed onderling overleg binnen welke termijn de overdracht in een dergelijk geval alsnog zal plaatsvinden.

6. De lidstaten stellen elkaar zo spoedig mogelijk op de hoogte indien het hun bekend is dat zich één van de in de leden 4 en 5 bedoelde situaties voordoet. In beide bovengenoemde gevallen blijft de lidstaat die conform de overeenkomst verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek, verantwoordelijk voor de overname of terugname van de asielzoeker, onverminderd artikel 10, lid 2, lid 3 en lid 4.

Artikel 22

Voor de overdracht van asielzoekers bestemd doorlaatbewijs

Een model van een voor de overdracht van asielzoekers bestemd doorlaatbewijs is opgenomen in bijlage II van dit besluit.

HOOFDSTUK IV

BEWIJSMIDDELEN IN HET KADER VAN DE OVEREENKOMST

Artikel 23

Beginselen inzake de bewijsvoering

1. De wijze waarop bewijsstukken worden gebruikt om vast te stellen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek, vormt een essentieel punt bij de tenuitvoerlegging van de overeenkomst.

2. De vaststelling van de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van een asielprocedure moet in beginsel aan de hand van zo weinig mogelijk eisen inzake het bewijs worden bepaald.

3. Indien de bewijsvoering moet voldoen aan buitensporige eisen, zou de procedure voor de vaststelling van de verantwoordelijkheid uiteindelijk langer duren dan de eigenlijke behandeling van het asielverzoek. In dat geval zou de overeenkomst niet alleen absoluut niet aan zijn doel beantwoorden maar daarmee zelfs in tegenspraak komen, omdat de wachttijd een nieuwe categorie van "refugees in orbit" zou doen ontstaan, namelijk asielzoekers wier verzoek niet wordt behandeld zolang de door de overeenkomst voorgeschreven procedure niet is voltooid.

4. Wanneer ten aanzien van de bewijsmiddelen te stringente eisen worden gesteld, zouden de lidstaten hun verantwoordelijkheid niet aanvaarden en zou de overeenkomst maar zelden toegepast worden; bovendien zouden de lidstaten die over uitgebreide nationale registers beschikken daar nadeel van ondervinden omdat hun verantwoordelijkheid gemakkelijker valt te bewijzen.

5. De lidstaten zouden bereid moeten zijn ook de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een asielverzoek op zich te nemen, indien het bewijs op indicaties berust, wanneer op grond van een algemeen onderzoek naar de situatie van de asielzoeker nagenoeg vaststaat dat de betrokken lidstaat verantwoordelijk is.

6. In een geest van loyale samenwerking onderzoeken de lidstaten gezamenlijk aan de hand van alle bewijsmiddelen waarover zij beschikken, met inbegrip van de verklaringen van de asielzoeker, of de verantwoordelijkheid van een lidstaat logischerwijze kan worden vastgesteld.

7. De lijsten A en B worden op basis van dergelijke overwegingen opgesteld.

Artikel 24

Algemene overwegingen betreffende de lijsten A en B

1. Men heeft de opstelling van twee lijsten van bewijsmiddelen noodzakelijk geacht: de "bewijzen" in de zin van lijst A, de "indicaties" in de zin van lijst B.

Deze lijsten staan in bijlage III van dit besluit.

2. Lijst A omvat de "bewijzen" die formeel het bewijs leveren van de verantwoordelijkheid uit hoofde van de overeenkomst, voorzover dat bewijs niet wordt ontkracht door een bewijs van het tegendeel (bijvoorbeeld het feit dat de documenten niet authentiek zijn).

3. Lijst B is niet limitatief en omvat de bewijsmiddelen die bestaan uit indicaties voor gebruik binnen het kader van de overeenkomst. Het gaat hier om bewijsmiddelen die een louter indicatieve waarde hebben. Indicaties in de zin van lijst B kunnen soms, afhankelijk van de bewijskracht die eraan wordt toegekend, voldoende zijn om de verantwoordelijkheid vast te stellen. Zij zijn in principe weerlegbaar.

4. Deze lijsten kunnen op grond van de ervaring worden herzien.

5. Het lijkt nuttig te vermelden dat de bewijskracht kan variëren naar gelang van de individuele omstandigheden van ieder individueel geval. Indeling in de categorie "bewijzen" dan wel "indicaties" geschiedt op grond van het bewijsschema. Een vingerafdruk kan bijvoorbeeld een bewijs vormen van het verblijf van een asielzoeker in een lidstaat, terwijl die vingerafdruk slechts als indicatie kan dienen om vast te stellen via welke buitengrens de asielzoeker is binnengekomen.

6. Gezien deze differentiatie moeten er voor elk punt van de overeenkomst waarvoor bewijsmiddelen vereist zijn, twee afzonderlijke lijsten worden opgesteld, namelijk een lijst met bewijzen (lijst A) en een andere lijst met indicaties (lijst B). Aldus zijn de bewijsmiddelen naar bewijsschema ingedeeld in bijlage III van dit besluit.

7. In diezelfde sfeer is ook de bewijskracht van officiële documenten niet dezelfde bij alle lidstaten. Hetzelfde document kan immers afhankelijk van de lidstaat met een verschillend doel of door verschillende autoriteiten worden opgesteld.

Artikel 25

1. Lijst A

De bewijzen van lijst A leveren het formele bewijs dat een lidstaat verantwoordelijk is voor de uitvoering van de asielprocedure, voorzover die bewijzen niet worden weerlegd door een bewijs van het tegendeel (bijvoorbeeld het feit dat het om een vervalst document gaat).

De lidstaten zullen met het oog daarop modellen verstrekken van de diverse administratieve documenten op basis van een versie van lijst A. Voorbeelden van de diverse documenten worden gereproduceerd in een gemeenschappelijke gids voor de toepassing van de overeenkomst. Dit kan de doeltreffendheid verhogen en de autoriteiten helpen om eventueel door asielzoekers overgelegde valse documenten als zodanig te onderkennen. Sommige van de in lijst A genoemde bewijsstukken vormen de beste middelen voor de toepassing van artikel 4 en artikel 5, leden 1, 2, 3 en 4, van de overeenkomst.

2. Lijst B

Lijst B behelst indicaties, waarvan de bewijskracht met betrekking tot de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de asielprocedure per geval wordt beoordeeld.

Deze indicaties kunnen in de praktijk erg nuttig zijn. Zij kunnen echter ongeacht hun aantal niet gelijkgesteld worden met de bewijsmiddelen van lijst A voor de bepaling van de verantwoordelijkheid van een lidstaat.

Zonder een bewijs te zijn kunnen dergelijke gegevens echter wel worden gebruikt om uit te maken bij welke lidstaat in de zin van de overeenkomst de verantwoordelijkheid zou kunnen liggen.

Artikel 26

Gevolgen

1. Deze lidstaat zou dan in zijn verschillende fichiers nagaan of hij verantwoordelijk is.

2. Indien er meer dan een lidstaat verantwoordelijk is, is het de taak van de lidstaat die het asielverzoek als eerste heeft ontvangen, om na te gaan welke lidstaat de grootste verantwoordelijkheid heeft in de zin van de overeenkomst, zulks volgens het beginsel van artikel 3, lid 2, dat de criteria inzake de verantwoordelijkheid van toepassing zijn in de volgorde waarin zij voorkomen in de tekst.

3. Met deze aanpak kan worden voorkomen dat asielzoekers achtereenvolgens van de ene staat naar de andere worden overgedragen, wat de procedures omslachtiger zou maken en de onderzoekstermijnen zou verlengen.

4. Met name in het geval dat een asielzoeker, na door verscheidene andere lidstaten op doorreis te zijn geweest, zijn verzoek indient in de laatste lidstaat waar hij zich bevindt, betekent dit dat deze laatste staat er niet mee mag volstaan zonder meer aan te nemen dat de laatste staat van doorreis verantwoordelijk is.

5. Wanneer concrete aanwijzingen bestaan dat verscheidene lidstaten verantwoordelijk kunnen zijn, is het de taak van de lidstaat waar het verzoek is ingediend, te trachten vast te stellen welke van die lidstaten - met inachtneming van de in de overeenkomst vastgestelde rangorde van verantwoordelijkheid - verplicht is de asielprocedure uit te voeren.

Artikel 27

Aanvaarding van de verantwoordelijkheid op basis van een verklaring van de asielzoeker

Onverminderd de voorgaande bepalingen betreffende de bewijsmiddelen kan de verantwoordelijkheid voor de behandeling van een asielverzoek in individuele gevallen worden aanvaard op basis van een coherente, voldoende gedetailleerde en verifieerbare verklaring van de asielzoeker.

HOOFDSTUK V

INFORMATIE-UITWISSELING

Artikel 28

Statistische en individuele informatie

1. De lidstaten gaan over tot een driemaandelijkse statistische informatie-uitwisseling aangaande de praktische implementatie van de overeenkomst door middel van de in bijlage IV van dit besluit opgenomen tabellen.

2. De lidstaat waaraan een verzoek als bedoeld in artikel 15 wordt gericht, dient zich tot het uiterste in te spannen om dit verzoek zo mogelijk onmiddellijk en in elk geval binnen één maand te beantwoorden.

SLOTBEPALINGEN

Artikel 29

Inwerkingtreding

Dit besluit treedt heden in werking.

Het is van toepassing vanaf 1 september 1997.

Gedaan te Brussel, 9 september 1997.

Voor het comité

De Voorzitter

M. FISCHBACH

(1) PB C 254 van 19. 8. 1997.

BIJLAGE I

STANDAARDFORMULIER OM TE BEPALEN WELKE LIDSTAAT VERANTWOORDELIJK IS VOOR DE BEHANDELING VAN EEN ASIELVERZOEK

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

BIJLAGE II

Model van een voor de overdracht van asielzoekers bestemd doorlaatbewijs

DOORLAATBEWIJS

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

BIJLAGE III

LIJST A

A. BEWIJSMIDDELEN

I. Vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek

1. Legaal verblijf van een in een lidstaat als vluchteling erkend gezinslid (artikel 4)

Bewijzen

- Schriftelijke bevestiging van de informatie door een andere lidstaat;

- registeruittreksels;

- verblijfstitel van de houder van de vluchtelingenstatus;

- document ter staving van de familierelatie, indien voorhanden;

- instemming van de betrokkenen.

2. Geldige verblijfstitels (artikel 5, leden 1 en 3) en verblijfstitels die sedert minder dan twee jaar (en sedert de inwerkingtreding van de Overeenkomst) verlopen zijn (artikel 5, lid 3)

Bewijzen

- Verblijfstitel;

- uittreksel uit het vreemdelingenregister of uit soortgelijke registers;

- rapportage/bevestiging van de informatie door de lidstaat die de verblijfstitel heeft afgegeven.

3. Geldige visa (artikel 5, leden 2 en 3) en visa die sedert minder dan zes maanden (en sedert de inwerkingtreding van de Overeenkomst) verlopen zijn (artikel 5, lid 4)

Bewijzen

- Afgegeven visum (geldig of verlopen, naar gelang van het geval);

- uittreksel uit het vreemdelingenregister of uit soortgelijke registers;

- rapportage/bevestiging van de informatie door de lidstaat die het visum heeft afgegeven.

4. Illegale binnenkomst (artikel 6, eerste alinea) en legale binnenkomst op het grondgebied via een buitengrens (artikel 7, lid 1)

Bewijzen

- Inreisstempel in een vals of vervalst paspoort;

- uitreisstempel van een aan een lidstaat grenzende staat, rekening houdend met de reisroute van de asielzoeker en de datum van grensoverschrijding;

- vervoerbewijs aan de hand waarvan de inreis via een buitengrens formeel kan worden vastgesteld;

- inreisstempel of soortgelijke aantekening in een reisdocument.

5. Uitreis uit het grondgebied van de lidstaten (artikel 3, lid 7)

Bewijzen

- Uitreisstempel;

- registeruittreksels van derde staten (bewijs van het verblijf);

- vervoerbewijs aan de hand waarvan de inreis via een buitengrens formeel kan worden vastgesteld;

- rapportage/bevestiging door de lidstaat via welke de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten verlaten heeft;

- stempel van een aan een lidstaat grenzende derde staat, rekening houdend met de reisroute van de asielzoeker en de datum van grensoverschrijding.

6. Verblijf in de lidstaat waar de asielzoeker zijn verzoek heeft ingediend, van ten minste zes maanden vóór de indiening van het verzoek (artikel 6, tweede alinea)

Bewijzen

Officiële bewijsmiddelen die, conform de nationale wetgeving, staven dat de vreemdeling ten minste gedurende zes maanden vóór de indiening van zijn asielverzoek in de lidstaat heeft verbleven.

7. Ogenblik van indiening van het asielverzoek (artikel 8)

Bewijzen

- Door de asielzoeker ingediend formulier;

- door de autoriteiten opgesteld proces-verbaal;

- bij de indiening van een asielverzoek genomen vingerafdrukken;

- uittreksels uit registers en soortgelijke bestanden;

- schriftelijk verslag van de autoriteiten als bewijs van indiening van een asielverzoek.

II. Verplichting tot overname of terugname door de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek

1. Lopende of vroegere asielverzoeken (artikel 10, lid 1, onder c), d) en e))

Bewijzen

- Door de asielzoeker ingediend formulier;

- door de autoriteiten opgesteld proces-verbaal;

- bij de indiening van een asielverzoek genomen vingerafdrukken;

- uittreksels uit registers en soortgelijke bestanden;

- schriftelijk verslag van de autoriteiten als bewijs van indiening van een asielverzoek.

2. Uitreis uit het grondgebied van de lidstaten (artikel 10, lid 3)

Bewijzen

- Uitreisstempel;

- registeruittreksels van de derde staat (bewijs van het verblijf);

- stempel van een aan een lidstaat grenzende derde staat, rekening houdend met de reisroute van de asielzoeker en de datum van grensoverschrijding;

- schriftelijk bewijs van de autoriteiten ter staving van de daadwerkelijke verwijdering van de vreemdeling.

3. Verwijdering van het grondgebied van de lidstaten (artikel 10, lid 4)

Bewijzen

- Schriftelijk bewijs van de autoriteiten ter staving van de daadwerkelijke verwijdering van de vreemdeling;

- uitreisstempel;

- bevestiging van de informatie over de verwijdering door de derde staat.

LIJST B

B. INDICATIEVE ELEMENTEN

I. Vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek

1. Legaal verblijf van een in een lidstaat als vluchteling erkend gezinslid (artikel 4)

Indicaties (1)

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR.

2. Geldige verblijfstitels (artikel 5, leden 1 en 3) of verblijfstitels die sedert minder dan twee jaar (en sedert de inwerkingtreding van de Overeenkomst) verlopen zijn (artikel 5, lid 4)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door de lidstaat die de verblijfstitel niet heeft afgegeven;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.

3. Geldige visa (artikel 5, leden 2 en 3) en visa die sedert minder dan zes maanden (en sedert de inwerkingtreding van de Overeenkomst) verlopen zijn (artikel 5, lid 4)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door de lidstaat die de verblijfstitel niet heeft afgegeven;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.

4. Illegale binnenkomst (artikel 6, eerste alinea) en legale binnenkomst op het grondgebied via een buitengrens (artikel 7, lid 1)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een andere lidstaat of door een derde staat;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- vingerafdrukken, behalve wanneer de autoriteiten deze hebben moeten nemen bij overschrijding van de buitengrens; in dat geval gelden de vingerafdrukken als bewijs in de zin van lijst A;

- vervoerbewijzen;

- hotelrekeningen;

- toegangsbewijzen voor openbare of particuliere instellingen in de lidstaten;

- afspraakkaarten voor arts/tandarts enz.;

- gegevens die aantonen dat de asielzoeker gebruik heeft gemaakt van de diensten van een mensensmokkelaar of een reisbureau;

- enz.

5. Uitreis uit het grondgebied van de lidstaten (artikel 3, lid 7)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een andere lidstaat;

- ad artikel 3, lid 7, en artikel 10, lid 3: uitreisstempel, indien de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten gedurende ten minste drie maanden heeft verlaten;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- vingerafdrukken, behalve wanneer de autoriteiten deze hebben moeten nemen bij overschrijding van de buitengrens; in dat geval gelden de vingerafdrukken als bewijs in de zin van lijst A;

- vervoerbewijzen;

- hotelrekeningen;

- afspraakkaarten voor arts/tandarts enz.;

- gegevens die aantonen dat de asielzoeker gebruik heeft gemaakt van de diensten van een mensensmokkelaar of een reisbureau;

- enz.

6. Verblijf in de lidstaat waar de asielzoeker zijn verzoek heeft ingediend, van ten minste zes maanden vóór de indiening van het verzoek (artikel 6, tweede alinea)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- gedoogdenverklaring;

- vingerafdrukken, behalve wanneer de autoriteiten deze hebben moeten nemen bij overschrijding van de buitengrens; in dat geval gelden de vingerafdrukken als bewijs in de zin van lijst A;

- vervoerbewijzen;

- hotelrekeningen;

- afspraakkaarten voor arts/tandarts enz.;

- gegevens die aantonen dat de asielzoeker gebruik heeft gemaakt van de diensten van een mensensmokkelaar of een reisbureau;

- enz.

7. Ogenblik van indiening van het asielverzoek (artikel 8)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een andere lidstaat.

II. Verplichting tot overname of terugname door de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek

1. Lopende of vroegere asielverzoeken (artikel 10, lid 1, onder c), d) en e))

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een andere lidstaat.

2. Uitreis uit het grondgebied van de lidstaten (artikel 10, lid 3)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een andere lidstaat;

- uitreisstempel, indien de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten gedurende ten minste drie maanden heeft verlaten;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- vingerafdrukken, behalve wanneer de autoriteiten deze hebben moeten nemen bij overschrijding van de buitengrens; in dat geval gelden de vingerafdrukken als bewijs in de zin van lijst A;

- vervoerbewijzen;

- hotelrekeningen;

- afspraakkaarten voor arts/tandarts enz.;

- gegevens die aantonen dat de asielzoeker gebruik heeft gemaakt van de diensten van een mensensmokkelaar of een reisbureau;

- enz.

3. Verwijdering van het grondgebied van de lidstaten (artikel 10, lid 4)

Indicaties

- Verklaringen van de asielzoeker;

- rapportage/bevestiging van de informatie door een internationale organisatie, zoals bijvoorbeeld het UNHCR;

- uitreisstempel, indien de asielzoeker het grondgebied van de lidstaten gedurende ten minste drie maanden heeft verlaten;

- rapportage/bevestiging van de informatie door gezinsleden, reisgenoten enz.;

- vingerafdrukken, behalve wanneer de autoriteiten deze hebben moeten nemen bij overschrijding van de buitengrens; in dat geval gelden de vingerafdrukken als bewijs in de zin van lijst A;

- vervoerbewijzen;

- hotelrekeningen;

- afspraakkaarten voor arts/tandarts enz.;

- gegevens die aantonen dat de asielzoeker gebruik heeft gemaakt van de diensten van een mensensmokkelaar of een reisbureau;

- enz.

(1) Steeds in combinatie met een bewijs in de zin van lijst A.

BIJLAGE IV

TABEL 1

Overdrachtsverzoeken (personen) door (lidstaat) in (driemaandelijkse periode) aan andere lidstaten

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

TABEL 2

Overdrachtsverzoeken (personen) door (lidstaat) in (driemaandelijkse periode) aan andere lidstaten

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

TABEL 3

Gemiddelde antwoordtermijnen van overdrachtsverzoeken (driemaandelijkse periode)

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

TABEL 4

Totaal aantal asielverzoeken (driemaandelijkse periode)

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>

Statistische gegevens inzake de toepassing van de Overeenkomst van Dublin

>BEGIN VAN DE GRAFIEK>

>EIND VAN DE GRAFIEK>