(100)

Hoewel de indiener van het verzoek geen bewijs verstrekte met betrekking tot de duurzaamheidscertificering van producenten en handelaren in de VS op grond van de richtlijn hernieuwbare energie van de Unie, heeft de Commissie deze bewering onderzocht. In dit verband moet worden opgemerkt dat de duurzaamheidscertificering op grond van de richtlijn hernieuwbare energie van de Unie de jure vrijwillig is, dus niet verplicht voor invoer in de Unie. Eventueel gebruik van niet-gecertificeerde biobrandstoffen zou echter niet in aanmerking worden genomen bij het meten van de naleving door een lidstaat van de eisen van deze richtlijn betreffende nationale streefcijfers voor het totale aandeel van energie uit hernieuwbare bronnen in het bruto-eindverbruik van energie en voor het aandeel van energie uit hernieuwbare bronnen in het vervoer en bij het meten van de naleving door de staat van verplichtingen tot gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (18). Aangezien bio-ethanol duurder is dan gewone brandstof, is er op basis van het bewijs in het dossier bijgevolg geen economische reden voor het invoeren van bio-ethanol die niet als duurzaam is gecertificeerd op grond van de richtlijn hernieuwbare energie van de Unie. Daarom concludeerde de Commissie dat er een duidelijke stimulans is om op de markt van de Unie ethanol te verkopen die is gecertificeerd als duurzaam op grond van de richtlijn hernieuwbare energie, als gevolg waarvan de duurzaamheidscertificering de facto noodzakelijk is voor uitvoer naar de Unie. De Commissie constateerde dat slechts vier (Marquis Energy, Green Plains, één van Conestoga Energy Partners, Plymouth Energy) van de zeven door de indiener van het verzoek vermelde ondernemingen in de VS daadwerkelijk beschikten over een duurzaamheidscertificering die geldig was voor de Unie (EU-ISCC (19)-certificering). De overige drie ondernemingen (Archer Daniels Midland, Cargill, één van Conestoga Energy Partners) hadden hun ISCC-PLUS (20)-certificering vernieuwd die van toepassing is op leveranties buiten de Unie, in het bijzonder aan Japan. Bovendien waren alle producenten en handelaren in de VS die voor de Unie waren gecertificeerd, al sinds 2011 zonder onderbreking gecertificeerd (21). Deze ondernemingen bleven hun certificering vernieuwen ook tijdens de periode dat de antidumpingmaatregelen van kracht waren, ondanks het feit dat zij niet aan de Unie verkochten. Het bewijs in het dossier wijst erop dat de certificering op grond van de richtlijn hernieuwbare energie van de Unie economisch ook belangrijk is voor andere markten, als wereldwijd kenmerk van kwaliteit. Daarom concludeerde de Commissie dat de hernieuwing van de certificering niet slechts valt op te vatten als aanwijzing van de wens van de producenten in de VS om de uitvoer naar de Unie te hervatten, maar in meer brede zin als bewijs van duurzaamheid, dat ook relevant is voor de uitvoer naar andere markten. Daarnaast is de verplichting tot certificering, afgezien van de eis aan het watergehalte en de bestaande invoerrechten, een aanvullende factor die de toegang van de producenten en/of exporteurs in de VS tot de markt van de Unie beperkt en als zodanig de markt minder aantrekkelijk maakt.