*****

ADVIES VAN DE COMMISSIE

van 28 februari 1985

aan de Franse Regering uit hoofde van Verordening (EEG) nr. 954/79 van de Raad betreffende de bekrachtiging door de Lid-Staten van of de toetreding van de Lid-Staten tot het Verdrag van de Verenigde Naties inzake een gedragscode voor lijnvaartconferences

(85/185/EEG)

1. Bij een brief van 21 november 1984 en in gesprekken met de diensten van de Commissie op 20 december 1984 heeft de Franse Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Gemeenschappen de Commissie in het kader van de overlegprocedure, bedoeld in artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 954/79 van de Raad van 15 mei 1979 betreffende de bekrachtiging door de Lid-Staten van of de toetreding van de Lid-Staten tot het Verdrag van de Verenigde Naties inzake een gedragscode voor lijnvaartconferences (1), in kennis gesteld van de volgende documenten:

a) een ontwerp van wet houdende machtiging tot goedkeuring van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake een gedragscode voor lijnvaartconferences en de memorie van toelichting;

b) een ontwerp van wet betreffende de bekrachtiging van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake een gedragscode voor lijnvaartconferences en de memorie van toelichting.

2. Het onderzoek van deze documenten geeft aanleiding tot de volgende opmerkingen.

a) Ontwerp van wet onder 1 a): geen opmerkingen.

b) Ontwerp van wet onder 1 b):

Artikel 1 van het ontwerp van wet zou zodanig moeten worden toegepast dat volkomen rekening wordt gehouden met artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 954/79, inzonderheid met de reserves, hetgeen de Franse Regering, zoals uit de memorie van toelichting blijkt, bereid is te doen.

Artikel 3 van het ontwerp van wet schrijft voor dat de ondernemingen, om aan commerciële onderhandelingen over toetreding tot een bepaalde conference te mogen deelnemen, onder meer gewoonlijk en hoofdzakelijk gebruik moeten maken van schepen die de Franse vlag voeren. Volgens de uitleg van de Franse overheid laten de nationale voorschriften niet-Fransen toe om tot 100 % deel te nemen in het aandelenkapitaal van een onderneming en is deze bepaling van het ontwerp van wet bijgevolg, rekening houdend met name met de arresten van het Hof van Justitie van 4 april 1974 en 21 juni 1974 in respectievelijk zaak 167/73 en zaak 2/74, niet in strijd met de bepalingen van het Verdrag betreffende het vestigingsrecht.

Artikel 4 van het ontwerp van wet voorziet in criteria om het geschil tussen de partijen op te lossen in geval van mislukking van de commerciële onderhandelingen.

Het betreft hier de criteria, vermeld in de notulen van de zitting van de Raad waarin Verordening (EEG) nr. 954/79 is aangenomen.

Het criterium van artikel 4, eerste streepje (charteren van schepen), juncto het bepaalde in artikel 3, laatste streepje (gewoonlijk en hoofdzakelijk gebruik van schepen die de Franse vlag voeren), geeft aanleiding tot de volgende opmerking:

Terwijl artikel 3 het charteren van schepen toelaat, verleent het criterium van artikel 4, eerste streepje, voorrang aan de reder-eigenaar. In de volgende omstandigheden zou dit wellicht tot discriminatie kunnen leiden:

Een onderneming uit een andere Lid-Staat zou zich via een agentschap of filiaal in Frankrijk kunnen vestigen, maar zou, ten einde gewoonlijk en hoofdzakelijk onder Franse vlag te vervoeren, alleen gebruik moeten maken van gecharterde schepen.

Volgens artikel 3 zou dit agentschap of filiaal daardoor aan de commerciële onderhandelingen bedoeld in artikel 2, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 954/79 mogen deelnemen. In geval van geschil dat bij de administratieve overheid aanhangig wordt gemaakt, zou dit agentschap of filiaal als exploitant van gecharterde schepen op grond van het criterium van artikel 4, eerste streepje, evenwel in een nadelige positie verkeren.

De vertegenwoordigers van de Franse Regering hebben te kennen gegeven dat zij de formulering van dit criterium zodanig kunnen wijzigen dat deze mogelijke discriminatie van onderdanen van de Lid-Staten, die niet de bedoeling van dit criterium was, wordt geëlimineerd.

Mits een dergelijke wijziging wordt aangebracht, is dit probleem opgelost.

Wat artikel 3 betreft, zou het gewenst zijn dat de Franse Regering, artikel 3 van haar ontwerp van wet zou wijzigen ten einde, op voorwaarde van wederkerigheid, de lijnrederijen uit andere OESO-landen in staat te stellen als »nationale scheepvaartonderneming" te worden aanvaard.

Wat de uitleg betreffende artikel 3 in de memorie van toelichting betreft kan de Commissie de mening van de Franse Regering, dat de eis de nationale vlag te voeren in de lijn ligt van de Code, al wordt slechts in één artikel - artikel 23, lid 2 - naar het mogelijke gebruik van een vlag verwezen, niet delen. De tekst van de Code lijkt integendeel eerder gebaseerd te zijn op de erkenning van een eventuele behoefte van de ontwikkelingslanden schepen te charteren onder een andere vlag (zie definitie van nationale scheepvaartonderneming en artikel 2, lid 11).

3. Op grond van het bovenstaande en onder bovenvermelde voorwaarden brengt de Commissie hierbij een gunstig advies uit over de haar voorgelegde ontwerpen van wet.

Gedaan te Brussel, 28 februari 1985.

Voor de Commissie

Stanley CLINTON DAVIS

Lid van de Commissie

(1) PB nr. L 121 van 17. 5. 1979, blz. 1.