ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Advies van de Commissie

van 15 december 2000

met betrekking tot het plan voor de lozing van radioactieve afvalstoffen afkomstig van de gedeeltelijke ontmanteling van de kerncentrale van Monts d'Arrée in Frankrijk, overeenkomstig artikel 37 van het Euratom-Verdrag

(2001/C 11/04)

(Slechts de tekst in de Franse taal is authentiek)

Op 26 april 2000 heeft de Commissie, overeenkomstig artikel 37 van het Euratom-Verdrag, van de Franse regering de algemene gegevens ontvangen van het plan voor de lozing van radioactieve afvalstoffen afkomstig van de gedeeltelijke ontmanteling van de kerncentrale van Monts d'Arrée.

Op grond van deze gegevens en de daarop door de Franse regering gegeven toelichting, en na raadpleging van de groep van deskundigen brengt de Commissie navolgend advies uit:

a) De afstand tussen de installatie en de dichtstbijzijnde grens (met het Kanaaleiland Jersey) bedraagt 180 km, en de dichtstbijzijnde lidstaten zijn het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Spanje en België op 220, respectievelijk 510, 530 en 540 km.

b) Onder normale bedrijfsomstandigheden zullen de lozingen van gasvormige afvalstoffen niet tot een uit gezondheidsoogpunt significante blootstelling van de bevolking van andere lidstaten leiden. De vloeibare afvalstoffen gaan naar de afvalbehandelingsinstallatie van Saclay (CEA).

c) Vaste radioactieve afvalstoffen afkomstig van de ontmanteling worden ter plaatse opgeslagen tot ze kunnen worden opgeslagen in nationale afvalinstallaties (Centraco, Andra en een nationale installatie voor zeer laag-radioactief afval, naar verwachting beschikbaar in 2003). De deskundigen bevelen aan de controles van niet-radioactieve afvalstoffen, die bij wijze van voorzorgsmaatregel worden gehouden ter bevestiging van het ontbreken van besmetting, zo te verrichten dat tegelijkertijd de naleving van de vrijgavecriteria in de richtlijn over basisnormen (Richtlijn 96/29/Euratom) wordt gegarandeerd.

d) In geval van onvoorziene lozingen van radioactieve afvalstoffen als gevolg van een ongeval van de aard en de omvang als in de algemene gegevens beschreven, zijn de doses die de bevolking van een andere lidstaat zou kunnen ontvangen, uit gezondheidsoogpunt niet significant.

Concluderend is de Commissie van mening dat uitvoering van het plan voor de lozing van radioactieve afvalstoffen afkomstig van de gedeeltelijke ontmanteling van de kerncentrale van Monts d'Arrée zowel onder normale bedrijfsomstandigheden als in ongevalssituaties van de aard en omvang als aangeduid in de algemene gegevens, niet zal leiden tot een uit gezondheidsoogpunt significante radioactieve besmetting van het water, de bodem of het luchtruim van een andere lidstaat.
Conclusies van de Raad

van 14 december 2000

Uitvoering van de resolutie van de Raad van 24 juni 1999 betreffende het beheer van overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning

(2001/C 8/02)

1. De Raad is ingenomen met de belangrijke verwezenlijkingen met het oog op de uitvoering van de resolutie van de Raad van 24 juni 1999(1) betreffende het beheer van overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning. Hij neemt akte van de hiertoe opgestelde documenten: richtsnoeren voor de voorbereiding van en de onderhandelingen over de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning van de overeenstemmingsbeoordeling en vademecum over de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning.

2. De Raad benadrukt dat deze documenten nuttig zijn ter verduidelijking van de externe strategie van de Gemeenschap voor alle soorten overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning. Hij meent dat deze documenten in het licht van de opgedane ervaring zullen moeten worden aangevuld en aangepast om bij te dragen tot de verbetering van de intracommunautaire organisatie en de transparantie voor de voorbereiding van, de onderhandelingen over en het beheer van overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning.

3. De Raad benadrukt de verwachtingen van de communautaire instellingen, de bevoegde instanties van de lidstaten en de economische actoren op het vlak van voorlichting en rechtszekerheid. Hij roept de Commissie op ernaar te blijven streven aan deze eisen te voldoen. De Raad wijst in het bijzonder op de essentiële functie van de communautaire waarschuwingsmechanismen ter garantie van de veiligheid van alle producten die op de communautaire markt in de handel worden gebracht, met inbegrip van de producten die ressorteren onder de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning, met name in de farmaceutische sector.

4. De Raad onderstreept het belang dat hij hecht aan de beoordeling a priori en a posteriori van de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning, meer bepaald via de raadpleging van de verschillende betrokken actoren (bevoegde instanties van de lidstaten, ondernemingen, organen voor de overeenstemmingsbeoordeling) en aan de analyse van het effect van deze overeenkomsten op de interne markt.

5. De Raad benadrukt ten slotte de noodzaak om er, met name door informatie-uitwisseling tussen de in de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning bedoelde comités en de bevoegde comités en groepen in het kader van de interne markt, op toe te zien dat de overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning de goede werking van de interne markt niet verstoren.

(1) PB C 190 van 7.7.1999, blz. 2.
Mededeling van de Commissie in het kader van de tenuitvoerlegging van Richtlijn 89/686/EEG van de Raad van 21 december 1989 betreffende de "persoonlijke beschermingsmiddelen"(1), gewijzigd bij de Richtlijnen 93/68/EEG(2), 93/95/EEG(3) en 96/58/EG(4)

(2001/C 60/07)

(Voor de EER relevante tekst)

(Publicatie van de titels en de referentienummers van de Europese geharmoniseerde normen krachtens de richtlijn)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

NB:

Alle informatie over de beschikbaarheid van de normen kan worden verkregen bij de Europese normalisatieorganisaties of bij de nationale normalisatieorganisaties; een lijst met deze organisaties is opgenomen in de bijlage van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en van de Raad(5), zoals gewijzigd bij Richtlijn 98/48/EG(6).

Het feit dat deze normen hier in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen worden vermeld, houdt niet in dat ze ook in alle talen van de Gemeenschap beschikbaar zijn.

De Commissie zorgt ervoor dat deze lijst regelmatig wordt bijgewerkt(7).

(1) PB L 399 van 30.12.1989, blz. 18.

(2) PB L 220 van 30.8.1993, blz. 1.

(3) PB L 276 van 9.11.1993, blz. 11.

(4) PB L 236 van 18.9.1996, blz. 44.

(5) PB L 204 van 21.7.1998, blz. 37.

(6) PB L 217 van 5.8.1998, blz. 18.

(7) PB C 315 van 4.11.2000, blz. 24.

PB C 21 van 24.1.2001, blz. 2.
Begroting van de Europese Stichting voor Opleiding voor het financieel jaar 2001

(2001/C 46/08)

De begroting van de Stichting voor 2001 bedraagt 16,8 miljoen EUR, waarvan 10,7 miljoen EUR is bestemd voor de personeelskosten van de Stichting, 1,4 miljoen voor gebouwen, materieel en huishoudelijke utigaven en 4,6 EUR is bestemd voor kosten in verband met de tenuitvoerlegging van het werkprogramma. De Stichting beheert bovendien de Phare- en Tacis-fondsen, die samen 260,5 miljoen EUR bedragen.

Een uitgebreid ovezicht van de begroting, het formatieplan en andere relevnte informatie kan op het Internet worden gevonden, op onderstaand adres:

http://www.etf.eu.int

In Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 46 E gepubliceerde schriftelijke vragen met antwoord

(2001/C 46/09)

Deze teksten zijn beschikbaar in:

EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex

EUDOR: http://eudor.eur-op.eu.int

CELEX: http://europa.eu.int/celex
1.

De leden van de algemene raad, het stuurcomité, het technisch adviescomité en het wetenschappelijk adviescomité (hierna gezamenlijk aangeduid als de „adviescomités”) van het Europees Comité voor systeemrisico’s (ECSR) voldoen aan de hoogste normen van ethisch gedrag, volgens de beginselen die voor hen gelden onder de regels die van toepassing zijn in de instellingen waaruit zij afkomstig zijn. Van hen wordt verwacht dat ze rekening houden met het publieke karakter van hun functie en dat zij zich gedragen op een wijze die het vertrouwen van het publiek in het ECSR waarborgt en bevordert. Van hen wordt verwacht dat zij eerlijk, onafhankelijk, onpartijdig en uitsluitend in het belang van de Unie als geheel, discreet en niet gedreven door eigenbelang handelen en dat zij elke situatie vermijden die tot persoonlijke belangenconflicten aanleiding zou kunnen geven. Belangenconflicten ontstaan wanneer de leden financiële of niet-financiële privébelangen of persoonlijke belangen hebben die de onpartijdige en objectieve uitvoering van hun taken zouden kunnen beïnvloeden of lijken te beïnvloeden. Onder privébelangen of persoonlijke belangen van de leden wordt verstaan enig potentieel voordeel voor henzelf, hun gezinnen, andere familieleden of hun kring van vrienden en kennissen.
8.

Zowel Commissie als Comité dienen, met inachtneming van de Verdragen, selectiever te werk te gaan. De Commissie besluit daarom in geval van facultatieve raadpleging met name aan de hand van de volgende criteria om al dan niet tot raadpleging over te gaan: — de vraag of de behandelde materie van algemeen belang is en betrekking heeft op gebieden of onderwerpen ten aanzien waarvan een advies van het Comité een meerwaarde kan betekenen in het kader van de beleids- en besluitvorming van de Unie; — de vraag of discussies op gang kunnen worden gebracht over de opportuniteit van EU-optreden ten aanzien van een bepaald gebied of onderwerp. Het Comité gaat verder op de ingeslagen weg om zijn werkzaamheden te stroomlijnen, zodat het zich zal kunnen concentreren op met name die adviezen die waarschijnlijk de meeste waarde zullen toevoegen in het kader van het beleids- en besluitvormingsproces van de Unie.
10.

De Commissie is ingenomen met een proactievere rol voor het Comité in de vorm van verkennende adviezen die het over toekomstig EU-beleid uitbrengt vóórdat in EU-verband en op gebieden waar het Comité over adequate informatiebronnen beschikt, maatregelen worden genomen. Aan dergelijke raadplegingen moet bekendheid worden gegeven door de vicevoorzitter die verantwoordelijk is voor de betrekkingen met het Comité. Aanvragen voor verkennende adviezen moeten gepaard gaan met een specifiek mandaat en een samenhangend kader van acties die in onderlinge overeenstemming moeten worden uitgewerkt. De tijd die voor de opstelling van een verkennend advies wordt gegeven, mag niet korter zijn dan één maand na het tijdstip waarop de voorzitter van het Comité van de aanvraag op de hoogte is gebracht. Het werkprogramma van de Commissie, dat bij gelegenheid kan worden aangevuld met het doorlopende programma, moet het voornaamste uitgangspunt zijn voor de selectie van onderwerpen die in aanmerking komen voor deze vorm van raadpleging.
Uiterlijk 30 juni 2012 geven geadresseerden aan het ESRB een tussentijds verslag door dat tenminste de volgende aspecten bestrijkt: a) een verklaring of een macroprudentieel mandaat is verwezenlijkt of dat verwezenlijking gepland is; b) een analyse van de rechtsgrondslag voor de ten uitvoerlegging van deze aanbeveling; c) de voorziene institutionele vormgeving van de macroprudentiële autoriteit en de voorgenomen institutionele veranderingen; d) voor elk van de hierbij gegeven aanbevelingen een beoordeling of de aanbeveling wordt of zal worden bestreken door de nationale maatregelen betreffende het macroprudentiële mandaat en, zo niet, adequate uitleg daarvan. Het ESRB kan geadresseerden informeren over zijn opvattingen over het tussentijds verslag.
(17)

Empirische bevindingen lijken erop te wijzen dat voor de meeste lidstaten prijzen op financiële markten de beste signalen afgeven aangaande de verwezenlijking van risico’s die een snelle vermindering of het volledige aanspreken van de anticyclische kapitaalbuffer rechtvaardigen. Beperkte beschikbaarheid van tijdseries van dergelijke marktgebaseerde indicatoren die lang genoeg zijn, betekent dat de empirische analyse inzake de aanspreekfase van de buffer minder robuust is dan de empirische analyse van de opbouwfase. Het is ook moeilijk variabelen te vinden die indiceren dat de anticyclische kapitaalbuffer geleidelijk afgebouwd kan worden indien uit buitensporige kredietgroei voortvloeiende risico’s afnemen. Variabelen met een goede performance in de opbouwfase van de anticyclische kapitaalbuffer kunnen in beginsel ook nuttig zijn voor de beslissing of de buffer in stand gehouden moet worden, verminderd moet worden of volledig aangesproken moet worden. Deze variabelen kunnen evenwel ook misleidende informatie verstrekken. De krediet-tot-bbp-lacune zou bijvoorbeeld risico’s niet accuraat weergeven, indien de kredietgroei over een langere periode buitensporig was. Aangezien onderzoek en ervaring in de vrijgavefase voortschrijden moet de in deze aanbeveling aangeduide variabelenreeks middels nadere geschikte indicatoren gaandeweg aangevuld worden. Globaal gezien moeten aangewezen autoriteiten in de aanspreekfase van de buffer hun inzicht zelfs meer gewicht moeten geven dan in de opbouwfase. Dit inzicht zou ook gevoed kunnen worden door marktintelligentie, toezichtevaluatie en stresstests.
BERICHT AAN DE LEZER Deze lijst is opgesteld om redenen van transparantie en wordt louter ter kennisgeving gepubliceerd. Artikel 10, lid 4, van het aan de Verdragen gehechte Protocol nr. 36 betreffende de overgangsbepalingen bepaalt dat het Verenigd Koninkrijk uiterlijk op 31 mei 2014 kan te kennen geven dat het de volmachten van de Commissie en het Hof van Justitie met betrekking tot handelingen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken die zijn vastgesteld voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon niet aanvaardt. Het Verenigd Koninkrijk deed deze kennisgeving op 24 juli 2013. Bijgevolg zijn deze handelingen, waaraan het Verenigd Koninkrijk niet opnieuw zal mogen deelnemen overeenkomstig artikel 10, lid 5, van Protocol nr. 36, vanaf 1 december 2014 niet langer van toepassing op het Verenigd Koninkrijk. Gemakshalve is de lijst zodanig opgesteld dat de basishandelingen telkens vergezeld gaan van de handelingen houdende wijziging of uitvoering ervan, of de handelingen die er intrinsiek mee zijn verbonden. De lijst van handelingen waaraan het Verenigd Koninkrijk opnieuw mag deelnemen overeenkomstig artikel 10, lid 5, van Protocol nr. 36, is een samenvoeging van de door de Raad vastgestelde besluiten met betrekking tot het Schengenacquis (zie Besluit 2014/857/EU van de Raad (1)) en de door de Commissie vastgestelde besluiten met betrekking tot het niet-Schengenacquis (zie Besluit 2014/858/EU van de Commissie (2)).
BERICHT AAN DE LEZER Deze lijst is opgesteld om redenen van transparantie en wordt louter ter kennisgeving gepubliceerd. Artikel 10, lid 4, van het aan de Verdragen gehechte Protocol nr. 36 betreffende de overgangsbepalingen bepaalt dat het Verenigd Koninkrijk uiterlijk op 31 mei 2014 kan te kennen geven dat het de volmachten van de Commissie en het Hof van Justitie met betrekking tot handelingen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken die zijn vastgesteld voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon niet aanvaardt. Het Verenigd Koninkrijk deed deze kennisgeving op 24 juli 2013. Bijgevolg zijn deze handelingen vanaf 1 december 2014 niet langer van toepassing op het Verenigd Koninkrijk. Handelingen die echter na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon zijn gewijzigd (met om het even welke redactionele techniek - gehele of gedeeltelijke wijziging, vervanging of intrekking van de betrokken handeling) door een op het Verenigd Koninkrijk van toepassing zijnde handeling, zullen verder op het Verenigd Koninkrijk worden toegepast, en derhalve als gewijzigd of vervangen van toepassing blijven op het Verenigd Koninkrijk.
(2)

Krachtens artikel 30.3 van de ESCB-Statuten en artikel 4, lid 1 van Besluit ECB/2013/53, moet de ECB vanaf 1 januari 2014 aan Latvijas Banka een vordering toekennen luidend in euro ten belope van het totaalbedrag in euro van de bijdrage van externe reserves van Latvijas Banka zoals bepaald in de specificaties van artikel 3 van dit besluit. De ECB en Latvijas Banka komen overeen de vordering van Latvijas Banka vast te stellen op 163 479 892,24 EUR teneinde te verzekeren dat de verhouding tussen het bedrag in euro van de vordering van Latvijas Banka en het totaalbedrag in euro van de vorderingen die zijn toegekend aan de andere nationale centrale banken van lidstaten die de euro aangenomen hebben (hierna de „andere NCB’s”) gelijk zal zijn aan de verhouding tussen de weging van Latvijas Banka in de kapitaalverdeelsleutel van de ECB en de totale weging van de andere NCB’s in deze verdeelsleutel.
2.

Gedeelde Gegevens worden beschikbaar gesteld aan het ESRB-secretariaat in overeenstemming met de voorwaarden voor toegang tot en gebruik van Gedeelde Gegevens zoals omschreven in het MvO. De ECB kan, op eigen initiatief of op verzoek van het ESRB, de inhoud van de Gedeelde Gegevens veranderen, in het bijzonder ter inachtneming van veranderingen: a) in de samenstelling van de gegevensreeks of de werking van het Statistical Data Warehouse van de ECB, b) met betrekking tot de door de ECB verkregen toestemming van de initiator van de gegevens tot het delen van niet-gepubliceerde gegevens, of c) met betrekking tot het toepassingsgebied en de wijze van uitvoering van de wettelijke taken van het ESRB of zijn daaraan gerelateerde gegevensbehoeften.
(2)

Krachtens artikel 30.3 van de ESCB-statuten en artikel 4, lid 1 van Besluit (EU) 2015/287 (ECB/2014/61) moet de ECB vanaf 1 januari 2015 Lietuvos bankas een vordering toekennen luidend in euro ten belope van het totaalbedrag in euro van de door Lietuvos bankas bijgedragen externe reserves zoals bepaald in de specificaties van artikel 3 van dit besluit. De ECB en Lietuvos bankas komen overeen de vordering van Lietuvos bankas vast te stellen op 239 453 709,58 EUR teneinde te verzekeren dat de verhouding tussen het bedrag in euro van de vordering van Lietuvos bankas en het totaalbedrag in euro van de vorderingen die zijn toegekend aan de andere nationale centrale banken van lidstaten die de euro aangenomen hebben (hierna de „andere NCB’s” te noemen) gelijk zal zijn aan de verhouding tussen de weging van Lietuvos bankas in de kapitaalverdeelsleutel van de ECB en de totale weging van de andere NCB’s in deze verdeelsleutel.
2)

In de bijlage wordt punt V.1.3.1 vervangen door de volgende tekst: „V.1.3.1. Tijdlijn De nationale toezichthouders die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op banken, de nationale toezichthouders en andere autoriteiten met een macroprudentieel mandaat en EBA wordt verzocht bij het ECSR en de Raad een verslag in te dienen over de in antwoord op deze aanbeveling ondernomen acties, of op toereikende wijze het eventuele niet-ondernemen van actie te rechtvaardigen, overeenkomstig de volgende tijdlijn: a) de nationale toezichthouders die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op banken, wordt verzocht uiterlijk op 31 december 2015 bij het ECSR een tussentijds verslag in te dienen met daarin een eerste beoordeling van het resultaat van de uitvoering van aanbeveling A, punten 1 en 2; b) de nationale toezichthouders die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op banken wordt verzocht om uiterlijk op 31 juli 2016 bij het ECSR en de Raad een eindverslag over aanbeveling A, punten 1 en 2 in te dienen; c) de nationale toezichthouders en andere autoriteiten met een macroprudentieel mandaat wordt verzocht uiterlijk op 31 december 2015 bij het ECSR een tussentijds verslag met een eerste beoordeling van het resultaat van de uitvoering van aanbeveling A, punt 3 in te dienen; d) de nationale toezichthouders en andere autoriteiten met een macroprudentieel mandaat wordt verzocht uiterlijk op 30 september 2016 bij het ECSR en de Raad een eindverslag over de uitvoering van de aanbeveling A, punt 3 in te dienen; e) de EBA wordt verzocht uiterlijk op 30 juni 2014 bij het ECSR en de Raad de richtsnoeren als bedoeld in aanbeveling A, punt 4 in te dienen; f) de EBA wordt verzocht uiterlijk op 31 maart 2016 bij het ECSR een tussentijds verslag met een eerste beoordeling van het resultaat van de uitvoering van aanbeveling A, punt 5 in te dienen; g) de EBA wordt verzocht uiterlijk op 30 juni 2016 een eindverslag over de uitvoering van aanbeveling A, punt 5 bij het ECSR en de Raad in te dienen.”
(5)

EKBI’s hanteren verschillende definities om ongevraagde kredietbeoordelingen te classificeren. Dit werkt door in de informatie die EKBI’s verstrekken aan zowel EBA als de Cerep-database van ESMA. Naar aanleiding van die verschillen in werkwijze tussen verschillende EKBI’s heeft ESMA een document met vragen en antwoorden („Q&A”) (5) uitgebracht over de definitie van ongevraagde beoordeling, waarin zij haar standpunten hierover uiteenzet; met het oog op de consistentie dient deze Q&A ook te worden gebruikt voor de beoordelingsexercitie uit hoofde van artikel 138 van de CRR-verordening. Aangezien de beoordelingsexercitie echter is gestart voordat de Q&A werd opgesteld, en een van de aanleidingen hiervoor was, is het passend om ten behoeve van dit besluit de ratings te beoordelen met inachtneming van de classificatie die hieraan door elke EKBI is toegekend vóór de publicatie van de Q&A (16 december 2015), omdat in dat geval de historische informatie over ongevraagde beoordelingen in aanmerking kan worden genomen en gebruik kan worden gemaakt van de enige beschikbare kwantitatieve gegevens voor dergelijke ratings, namelijk die in de Cerep-database. Bovendien zou dit helpen voorkomen dat de inwerkingtreding van dit besluit te veel vertraging oploopt, met name gezien de gevolgen van de Q&A voor de manier waarop EKBI’s hun ongevraagde beoordelingen classificeren, voor hun beleid en voor het gebruik van deze beoordelingen door instellingen voor regelgevingsdoeleinden. EBA zal echter op basis van updates van ESMA over de voortgang van de invoering door EKBI’s van de definitie van ongevraagde beoordeling zoals gespecificeerd in de Q&A, beoordelen of in de context van dit besluit verdere actie dient te worden ondernomen.
4.

De formule om de EBA-referentierentevoet te berekenen, luidt als volgt: Voor kredietovereenkomsten waarbij het ESIS wordt verstrekt in lidstaten die de euro als valuta hebben: HR = de hoogste waarde van de basisherfinancieringsrente van de ECB in de periode van twintig jaar (of de maximaal beschikbare periode indien korter) voorafgaand aan de datum waarop de kredietgever het verschil van (HR – LR) berekent dat in de formule moet worden gebruikt, zoals omschreven in de punten 6 en 7. LR = de laagste waarde van de basisherfinancieringsrente van de ECB in de periode van twintig jaar (of de maximaal beschikbare periode indien korter) voorafgaand aan de datum waarop de kredietgever het verschil van (HR – LR) berekent dat in de formule moet worden gebruikt, zoals omschreven in de punten 6 en 7. DR = de debetrente die op de kredietovereenkomst van toepassing is gedurende de langste bekende periode op het moment dat het ESIS wordt verstrekt. Voor kredietovereenkomsten waarbij het ESIS in andere lidstaten wordt verstrekt: HR = de hoogste waarde van de herfinancieringsrente van de nationale centrale bank (of gelijkwaardige rentevoet van de nationale centrale bank) in de periode van twintig jaar (of de maximaal beschikbare periode indien korter) voorafgaand aan de datum waarop de kredietgever het verschil van (HR – LR) berekent dat in de formule moet worden gebruikt, zoals omschreven in de punten 6 en 7. LR = de laagste waarde van de herfinancieringsrente van de nationale centrale bank (of gelijkwaardige rentevoet van de nationale centrale bank) in de periode van twintig jaar (of de maximaal beschikbare periode indien korter) voorafgaand aan de datum waarop de kredietgever het verschil van (HR – LR) berekent dat in de formule moet worden gebruikt, zoals omschreven in de punten 6 en 7. DR = de debetrente die op de kredietovereenkomst van toepassing is gedurende de langste bekende periode op het moment dat het ESIS wordt verstrekt.