ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(1)

Het totale bedrag van de krachtens artikel 9, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1163/2014 (ECB/2014/41) aan te rekenen jaarlijkse vergoeding voor toezicht moet de uitgaven van de Europese Centrale Bank (ECB) in verband met haar toezichttaken in de betrokken vergoedingsperiode dekken, maar is niet hoger dan deze uitgaven. Deze uitgaven betreffen primair kosten die rechtstreeks verband houden met de toezichttaken van de ECB, zoals direct toezicht op belangrijke entiteiten, oversight op het toezicht op minder belangrijke entiteiten en het uitvoeren van horizontale taken en gespecialiseerde diensten. Deze uitgaven omvatten tevens kosten die indirect verband houden met de toezichttaken van de ECB, bv. door de ondersteunende diensten van de ECB verleende diensten, waaronder gebouwen, personeelsbeheer, administratieve diensten, budgettering en controlling, accountingdiensten, juridische diensten, communicatie- en vertaaldiensten, interne audit, en statistische en informatietechnologiediensten.
(4)

Om ervoor te zorgen dat invoerende partijen de bescherming genieten waarin het Verdrag voorziet, en aangezien aan alle relevante criteria van het Verdrag is voldaan, is het noodzakelijk en passend de aanbeveling van de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen te steunen wat betreft de opneming in bijlage III bij het Verdrag van: acetochloor; carbosulfan; wit asbest (chrysotiel); fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer); hexabroomcyclododecaan; foraat; en vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer. Bovendien zijn die chemische stoffen in de Unie reeds verboden of strikt beperkt en voor de uitvoer ervan gelden krachtens Verordening (EU) nr. 649/2012 strengere voorschriften dan die waarin het Verdrag voorziet.
BESLUIT (EU) 2019/658 VAN DE RAAD

van 2 maart 2015

betreffende de ondertekening, namens de Unie en de lidstaten, van het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst inzake zeevervoer tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de regering van de Volksrepubliek China, anderzijds, teneinde rekening te houden met de toetreding van de Republiek Kroatië tot de Europese Unie

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 5,

Gezien de Akte van toetreding van Kroatië, en met name artikel 6, lid 2,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

De Overeenkomst inzake zeevervoer tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de regering van de Volksrepubliek China, anderzijds (1) ("de overeenkomst"), is op 1 maart 2008 in werking getreden.

De Commissie is op 14 september 2012 door de Raad gemachtigd om met China te onderhandelen over een protocol tot wijziging van de overeenkomst ("het protocol"), teneinde rekening te houden met de toetreding van Kroatië tot de Unie.

Dit protocol is op 20 juni 2014 in Brussel geparafeerd.

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 2

De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd om de persoon of personen aan te wijzen die bevoegd is of zijn om het protocol namens de Unie en haar lidstaten te ondertekenen.
Artikel 7

Schriftelijke procedure

(1) Een aanbeveling of een besluit van de GA-werkgroep kan via een schriftelijke procedure worden vastgesteld wanneer beide partijen daarmee instemmen. De schriftelijke procedure bestaat in een uitwisseling van nota's tussen de medevoorzitters van de GA-werkgroep.

(2) De medevoorzitter van de partij die de toepassing van de schriftelijke procedure voorstelt, dient de ontwerpaanbeveling of het ontwerpbesluit in bij de medevoorzitter van de andere partij, die in zijn of haar reactie daarop aangeeft of hij of zij de ontwerpaanbeveling of het ontwerpbesluit al dan niet aanvaardt. De medevoorzitter van de andere partij kan ook wijzigingen voorstellen of om extra bedenktijd vragen. Indien over het ontwerp overeenstemming wordt bereikt, wordt het goedgekeurd overeenkomstig artikel 6.
(6)

Zoals wordt toegelicht in overweging 51 van Verordening (EU) 2018/1726, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming en toepassing van die verordening en is deze niet bindend voor dat land. Denemarken neemt dan ook niet deel aan dit besluit. Aangezien dit besluit voortbouwt op het Schengenacquis voor zover het betrekking heeft op het bij Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad (5) en bij Besluit 2007/533/JBZ van de Raad (6) ingestelde Schengeninformatiesysteem (SIS II), op het bij Beschikking 2004/512/EG van de Raad (7) ingestelde Visuminformatiesysteem (VIS), op het bij Verordening (EU) 2017/2226 van het Europees Parlement en de Raad (8) ingestelde inreis-uitreissysteem (EES) en het bij Verordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de Raad (9) opgerichte Europese reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias), dient Denemarken overeenkomstig artikel 4 van het protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het VWEU, binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad dit besluit heeft vastgesteld, te beslissen of het dit instrument in zijn nationaal recht zal omzetten. Overeenkomstig artikel 3 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de criteria en instrumenten om te bepalen welke staat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat wordt ingediend in Denemarken of een andere lidstaat van de Europese Unie en "Eurodac" voor de vergelijking van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin (10), moet Denemarken de Commissie ervan in kennis stellen of het de inhoud van dit besluit zal toepassen, voor zover dit betrekking heeft op Eurodac en DubliNet.
(3)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (3) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen bij het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie moet streven naar beheers- en instandhoudingsmaatregelen die gebaseerd zijn op het beste beschikbare wetenschappelijke advies, de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies moet ondersteunen, teruggooi geleidelijk moet uitbannen en visserijmethoden moet stimuleren die bijdragen tot meer selectieve visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen bij haar externe betrekkingen op visserijgebied.
(5)

Het verlaagde belastingtarief is van toepassing in geografische gebieden die aan een van de volgende criteria voldoen: a) zeer strenge klimatologische omstandigheden op het Italiaanse grondgebied, namelijk gemeenten die onder zone F vallen zoals omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 26 augustus 1993 (3); b) strenge klimatologische omstandigheden in combinatie met een moeilijke brandstofbevoorrading, namelijk gemeenten die onder zone E vallen zoals omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 26 augustus 1993; en c) afgelegen ligging in combinatie met moeilijke en dure brandstofbevoorrading, namelijk Sardinië en de kleine eilanden. Het verlaagde belastingtarief mag slechts worden toegepast tot het aardgasnet in de betrokken gemeenten is voltooid.
c)

jaarlijks de overeenkomstig artikel 2, lid 2, van Verordening (EU) 2019/516 ingediende gegevens en het overeenkomstig artikel 2, lid 3, van die verordening ingediende verslag onderzoeken met betrekking tot de bronnen en methoden voor de berekening van het bni en de onderdelen daarvan. Dat jaarlijkse onderzoek vormt de basis voor een advies van de bni-deskundigengroep over de geschiktheid van de bni-gegevens van de lidstaten voor de vaststelling van de eigen middelen met betrekking tot betrouwbaarheid, vergelijkbaarheid en volledigheid. In dat advies worden de belangrijkste documenten genoemd waarop het onderzoek is gebaseerd;
(5)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen bij het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie maatregelen inzake beheer en instandhouding moet nemen op basis van het beste beschikbare wetenschappelijke advies, steun moet verlenen aan de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies, teruggooi geleidelijk moet uitbannen en vangstmethoden moet bevorderen die bijdragen tot selectievere visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen bij haar externe betrekkingen op visserijgebied.
(4)

Het is wenselijk het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de 49e zitting van de Internationale Graanraad, aangezien een verlenging van het verdrag in het belang van de Unie is,
Artikel 1

met betrekking tot de terugvordering van hetgeen onverschuldigd is betaald krachtens de in de punten a) tot en met c) van dit lid bedoelde bepalingen:

2. Tot en met 31 december 2021, stelt het PMO het tot aanstelling bevoegde gezag of het tot het sluiten van arbeidsovereenkomsten van de Raad bevoegde gezag in kennis van klachten die zijn ontvangen krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut of de artikelen 46 en 117 van de Regeling, tegen een krachtens punt a) van lid 1 van dit artikel genomen besluit betreffende een personeelslid van het SGR, en verstrekt het PMO informatie over zijn geplande antwoord. Indien, in een individueel geval, het tot aanstelling bevoegde gezag of het tot het sluiten van arbeidsovereenkomsten van de Raad bevoegde gezag daarom verzoekt, staakt het PMO de uitoefening van de op grond van lid 1 van dit artikel gedelegeerde bevoegdheden, en oefent het tot aanstelling bevoegde gezag of het tot het sluiten van arbeidsovereenkomsten van de Raad bevoegde gezag in dat geval de bevoegdheden van het PMO uit.
+ (te betalen bedrag – betaald bedrag) × [(e^n) – 1]/[(e^N) – 1]

waarbij n staat voor het jaarnummer van het aanpassingsplan (voor een plan dat van start is gegaan in 2011 en in 2019 volledig toegepast moet zijn, geldt bijvoorbeeld n = 0 in 2011, n = 1 in 2012, …, n = 8 in 2019)

en N de looptijd van het plan in jaren is (voor het plan uit het vorige voorbeeld is N = 8).
(10)

Op grond van artikel 54, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1306/2013 kunnen de lidstaten in naar behoren gemotiveerde gevallen besluiten de terugvordering niet voort te zetten. Een dergelijk besluit kan alleen worden genomen indien het totaal van de reeds gemaakte en de nog te verwachten terugvorderingskosten hoger is dan het te innen bedrag of indien de inning onmogelijk blijkt als gevolg van de overeenkomstig het nationale recht geconstateerde en erkende insolventie van de debiteur of van de personen die juridisch aansprakelijk zijn voor de onregelmatigheid. Als het besluit is genomen binnen vier jaar na de datum van de terugvordering of binnen acht jaar na die datum indien over de terugvordering een zaak is aangespannen bij een nationale rechtbank, worden de financiële gevolgen van de niet-inning voor 100 % door de begroting van de Unie gedragen. Indien het Verenigd Koninkrijk besluit de terugvordering niet voort te zetten, moeten de desbetreffende bedragen en de redenen voor dat besluit worden vermeld in het samenvattend verslag als bedoeld in artikel 54, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1306/2013, in samenhang met artikel 102, lid 1, eerste alinea, onder c), iv), van die verordening. Deze bedragen mogen derhalve niet ten laste van het Verenigd Koninkrijk worden gebracht en worden dus gedragen door de begroting van de Unie.
(3)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen op het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie maatregelen moet nemen inzake beheer en instandhouding die gebaseerd zijn op het best beschikbare wetenschappelijke advies; actief steun moet verlenen aan de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies; teruggooi geleidelijk moet uitbannen; en vangstmethoden moet bevorderen die bijdragen tot selectievere visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten, en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen in het kader van haar externe visserijbetrekkingen.
(3)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen op het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie maatregelen moet nemen inzake beheer en instandhouding die gebaseerd zijn op het best beschikbare wetenschappelijke advies; actief steun moet verlenen aan de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies; teruggooi geleidelijk moet uitbannen; en vangstmethoden moet bevorderen die bijdragen tot selectievere visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten, en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen in het kader van haar externe visserijbetrekkingen.
(3)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen bij het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie moet streven naar beheers- en instandhoudingsmaatregelen die gebaseerd zijn op het beste beschikbare wetenschappelijke advies, de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies moet ondersteunen, teruggooi geleidelijk moet uitbannen en visserijmethoden moet stimuleren die bijdragen tot meer selectieve visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen bij haar externe betrekkingen op visserijgebied.
(9)

Op grond van artikel 54, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1306/2013 kunnen de lidstaten in behoorlijk gemotiveerde gevallen besluiten de terugvordering niet voort te zetten. Een dergelijk besluit kan alleen worden genomen indien het totaal van de reeds gemaakte en de nog te verwachten terugvorderingskosten hoger is dan het te innen bedrag of indien de inning onmogelijk blijkt als gevolg van de overeenkomstig het nationale recht geconstateerde en erkende insolventie van de debiteur of van de personen die juridisch aansprakelijk zijn voor de onregelmatigheid. Als het besluit is genomen binnen vier jaar na de datum van de terugvordering of binnen acht jaar na die datum indien over de terugvordering een zaak is aangespannen bij een nationale rechtbank, worden de financiële gevolgen van de niet-inning voor 100 % door de begroting van de Unie gedragen. Indien een lidstaat besluit de terugvordering niet voort te zetten, moeten de desbetreffende bedragen en de redenen voor dat besluit worden vermeld in het samenvattend verslag als bedoeld in artikel 54, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1306/2013, in samenhang met artikel 102, lid 1, eerste alinea, onder c), iv), van die verordening. Deze bedragen mogen niet ten laste van de betrokken lidstaten worden gebracht en worden dus gedragen door de begroting van de Unie.
(9)

Op grond van artikel 54, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1306/2013 kunnen de lidstaten in naar behoren gemotiveerde gevallen besluiten de terugvordering niet voort te zetten. Een dergelijk besluit kan alleen worden genomen indien het totaal van de reeds gemaakte en de nog te verwachten terugvorderingskosten hoger is dan het te innen bedrag of indien de inning onmogelijk blijkt als gevolg van de overeenkomstig het nationale recht geconstateerde en erkende insolventie van de debiteur of van de personen die juridisch aansprakelijk zijn voor de onregelmatigheid. Als het besluit is genomen binnen vier jaar na de datum van de terugvordering of binnen acht jaar na die datum indien over de terugvordering een zaak is aangespannen bij een nationale rechtbank, worden de financiële gevolgen van de niet-inning voor 100 % door de begroting van de Unie gedragen. Indien het Verenigd Koninkrijk besluit de terugvordering niet voort te zetten, moeten de desbetreffende bedragen en de redenen voor dat besluit worden vermeld in het samenvattend verslag als bedoeld in artikel 54, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1306/2013, in samenhang met artikel 102, lid 1, eerste alinea, onder c), iv), van die verordening. Deze bedragen mogen derhalve niet ten laste van het Verenigd Koninkrijk worden gebracht en worden dus gedragen door de begroting van de Unie.
(4)

In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) is bepaald dat de Unie er borg voor moet staan dat de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt duurzaam op lange termijn zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid, alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden. In die verordening is eveneens bepaald dat de Unie de voorzorgsbenadering moet toepassen op het visserijbeheer en ernaar moet streven dat de biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en gehouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren. Voorts is ook bepaald dat de Unie maatregelen moet nemen inzake beheer en instandhouding die gebaseerd zijn op het best beschikbare wetenschappelijke advies; actief steun moet verlenen aan de ontwikkeling van wetenschappelijke kennis en wetenschappelijk advies; teruggooi geleidelijk moet uitbannen; en vangstmethoden moet bevorderen die bijdragen tot selectievere visserij, tot het zo veel mogelijk voorkomen en beperken van ongewenste vangsten, en tot visserij met een lage impact op het mariene ecosysteem en de visbestanden. Bovendien is in Verordening (EU) nr. 1380/2013 specifiek bepaald dat de Unie deze doelstellingen en beginselen moet toepassen in het kader van haar externe visserijbetrekkingen.
—

niet in strijd is met Unierecht of internationaal recht, en met name niet in strijd is met Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4), onverminderd de bevoegdheid van de Commissie om gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van de regels van de Unie overeenkomstig de door de Ledenraad aangenomen wijzigingen van de overeenkomst, met name wat betreft de handelsnormen in de sector olijfolie en tafelolijven, als bedoeld in artikel 75 van die verordening,
(3)

De Maritieme Veiligheidscommissie ("MSC") van de IMO zal naar verwachting tijdens haar 101e zitting (MSC 101), van 5 tot en met 14 juni 2019, wijzigingen vaststellen van de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen van 2011 ("ESP-code 2011"), wijzigingen van de International Life-Saving Appliance Code ("LSA-code"), wijzigingen van het uitrustingsrapport (formulieren C, E en P van het aanhangsel van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee ("Solas")) en wijzigingen van de delen A en A-1 van de International Code of Safety for Ships Using Gases or Other Low-flashpoint Fuels ("IGF-code").
Artikel 1

2. Indien het Verenigd Koninkrijk op de datum van toepassing van dit besluit nog steeds een lidstaat van de Unie is, is het aantal leden van het Comité van de Regio's het aantal dat is bepaald in artikel 1 van Besluit 2014/930/EU, totdat de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie rechtsgeldig wordt. Vanaf de datum waarop de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie rechtsgeldig wordt, is het aantal leden van het Comité van de Regio's het aantal dat is bepaald in lid 1 van dit artikel.
Artikel 1

2. Indien het Verenigd Koninkrijk op de datum van toepassing van dit besluit nog steeds een lidstaat van de Unie is, is het aantal leden van het Europees Economisch en Sociaal Comité het aantal dat is bepaald in artikel 1 van Besluit (EU) 2015/1157, totdat de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie rechtsgeldig wordt. Zodra de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie rechtsgeldig wordt, is het aantal leden van het Europees Economisch en Sociaal Comité het aantal dat is bepaald in lid 1 van dit artikel.