ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 128/20

BESLUIT (EU) 2017/859 VAN DE RAAD

van 11 mei 2017

betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst, betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden (Begrotingsonderdeel 02.03.01 Interne markt en Begrotingsonderdeel 02.03.04 Instrumenten voor het bestuur van de interne markt)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, in samenhang met artikel 218, lid 9,

Gezien Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name artikel 1, lid 3,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2) („de EER-overeenkomst”) is op 1 januari 1994 in werking getreden.

(2) Overeenkomstig artikel 98 van de EER-overeenkomst kan onder meer Protocol 31 bij die overeenkomst bij besluit van het Gemengd Comité van de EER worden gewijzigd.

(3) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst bevat bepalingen betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden.

(4) Het is wenselijk om de samenwerking tussen de partijen bij de EER-overeenkomst bij uit de algemene begroting van de Europese Unie gefinancierde acties van de Unie met betrekking tot de werking en ontwikkeling van de interne markt voor goederen en diensten voort te zetten.

(5) Voorts moet de samenwerking tussen de partijen bij de EER-overeenkomst worden uitgebreid tot uit de algemene begroting van de Europese Unie gefinancierde acties van de Unie met betrekking tot instrumenten voor het bestuur van de interne markt.

(6) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst moet derhalve worden gewijzigd om deze uitgebreide samenwerking met ingang van 1 januari 2017 mogelijk te maken.

(7) Het standpunt van de Unie in het Gemengd Comité van de EER moet derhalve worden gebaseerd op het hieraan gehechte ontwerpbesluit,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het namens de Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over de voorgestelde wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst, betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

Gedaan te Brussel, 11 mei 2017. Voor de Raad De voorzitter R. GALDES

(1) PB L 305 van 30.11.1994, blz. 6.

(2) PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 128/23

BESLUIT (EU) 2017/860 VAN DE RAAD

van 11 mei 2017

betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden (Begrotingsonderdeel 33.02.03.01)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, in samenhang met artikel 218, lid 9,

Gezien Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name artikel 1, lid 3,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2) („de EER-overeenkomst”) is op 1 januari 1994 in werking getreden.

(2) Overeenkomstig artikel 98 van de EER-overeenkomst kan onder meer Protocol 31 bij die overeenkomst bij besluit van het Gemengd Comité van de EER worden gewijzigd.

(3) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst bevat bepalingen betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden.

(4) Het is wenselijk om de samenwerking tussen de partijen bij de EER-overeenkomst voort te zetten in uit de algemene begroting van de Europese Unie gefinancierde EU-acties met betrekking tot het vennootschapsrecht.

(5) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst dient derhalve te worden gewijzigd om deze uitgebreide samenwerking met ingang van 1 januari 2017 mogelijk te maken.

(6) Het standpunt van de Unie in het Gemengd Comité van de EER moet worden gebaseerd op het hieraan gehechte ontwerpbesluit,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het namens de Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over de voorgestelde wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

Gedaan te Brussel, 11 mei 2017. Voor de Raad De voorzitter R. GALDES

(1) PB L 305 van 30.11.1994, blz. 6.

(2) PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3.
BIJLAGE

„Artikel 12

Rechtstreeks vervoer

1. De bij deze overeenkomstig vastgestelde preferentiële regeling is uitsluitend van toepassing op producten die aan de voorwaarden van deze bijlage voldoen en die rechtstreeks tussen de Europese Unie en Chili zijn vervoerd. De producten kunnen echter via een ander grondgebied worden vervoerd met overlading of tijdelijke opslag op dit grondgebied, op voorwaarde dat ze in het land van doorvoer of opslag onder toezicht van de douaneautoriteiten blijven en aldaar geen andere behandelingen ondergaan dan het toevoegen of aanbrengen van merktekens, etiketten of zegels, en het lossen en opnieuw laden of het splitsen van zendingen of een andere behandeling om ze in goede staat te bewaren.

2. Aan lid 1 wordt geacht te zijn voldaan, tenzij de douaneautoriteiten redenen hebben om het tegendeel aan te nemen: in dergelijke gevallen kunnen de douaneautoriteiten de importeur verzoeken te bewijzen dat hij aan lid 1 voldoet, welk bewijs op enigerlei wijze kan worden geleverd, bijvoorbeeld aan de hand van vervoersovereenkomsten zoals cognossementen of feitelijk of concreet bewijsmateriaal zoals merktekens of nummering van de colli of ander bewijsmateriaal betreffende de goederen zelf.”
(4)

Op grond van de aanbevelingen van 11 november 2016 en 7 februari 2017 moesten de betrokken Schengenlanden maandelijks verslag bij de Commissie uitbrengen over de resultaten van het uitgevoerde grenstoezicht en, indien van toepassing, over de beoordeling van de vraag of dit nog steeds noodzakelijk was. Alle betrokken Schengenlanden hebben dergelijke verslagen bij de Commissie ingediend. Uit deze verslagen blijkt dat het grenstoezicht overeenkomstig de in de aanbeveling vastgestelde voorwaarden is uitgevoerd. Ook wordt bevestigd dat de situatie in die landen stabiliseert wat betreft het aantal weigeringen van toegang en het aantal ontvangen asielaanvragen gedurende de tijd dat het toezicht actief was.
(2)

Door de groei van het aantal leden van de WTO sinds 1995 is ook het aantal toetsingen dat nodig is om te voldoen aan het bepaalde in bijlage 3 bij de WTO-Overeenkomst toegenomen, waardoor de druk op de leden en het secretariaat van de WTO is verhoogd. Om de doeltreffendheid van de toetsingsregeling te vrijwaren, stelt het Orgaan voor toetsing van het handelsbeleid van de WTO voor, de huidige cycli met één jaar te verlengen. Als gevolg daarvan zouden de leden van de WTO, afhankelijk van hun aandeel in de wereldhandel, om de drie, vijf of zeven jaar worden onderzocht.
(5)

Uit de door Frankrijk aangevoerde argumenten blijkt dat het risico dat verbonden is aan het gebruik van het product door professionele gebruikers, weliswaar aanvaardbaar is volgens de desbetreffende modellen voor blootstellingsbeoordeling, maar niet verwaarloosbaar, dat op de Franse markt andere houtconserveringsmiddelen voor het beoogde gebruik van het product beschikbaar zijn die werkzame stoffen bevatten die niet aan de in artikel 5, lid 1, van Verordening (EU) nr. 528/2012 vermelde uitsluitingscriteria voldoen, en dat het product tot dusver niet op de Franse markt beschikbaar was. Derhalve acht Frankrijk het product niet essentieel om een ernstig gevaar voor de gezondheid van mensen en dieren of voor het milieu het hoofd te bieden en de niet-goedkeuring van het product in Frankrijk zou voor de Franse samenleving geen onevenredig grote negatieve gevolgen hebben.
(1)

In artikel 3, lid 1, van Richtlijn 2009/158/EG wordt bepaald dat de lidstaten de Commissie een plan voorleggen waarin wordt aangegeven welke nationale maatregelen zij voornemens zijn te treffen om ervoor te zorgen dat de in bijlage II bij die richtlijn vastgestelde regels voor de erkenning van inrichtingen voor het handelsverkeer in de Unie in pluimvee en broedeieren worden nageleefd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 120/19

BESLUIT (EU) 2017/798 VAN DE RAAD

van 25 april 2017

houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen met de regering van Japan over een overeenkomst inzake samenwerking op het gebied van het mededingingsbeleid tussen de Europese Unie en de regering van Japan

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 103 en 352, in samenhang met artikel 218, leden 3 en 4,

Gezien de aanbeveling van de Europese Commissie,

Overwegende dat onderhandelingen moeten worden geopend met het oog op het sluiten van een overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van Japan inzake samenwerking op het gebied van het mededingingsbeleid,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

1. De Commissie wordt gemachtigd onderhandelingen met de regering van Japan te openen over een overeenkomst waarbij bepalingen inzake de uitwisseling van bewijsstukken in onderzoeken in mededingingszaken op basis van wederkerigheid worden toegevoegd aan de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de regering van Japan betreffende samenwerking ter bestrijding van concurrentieverstorende activiteiten (1).

2. De onderhandelingen worden gevoerd op basis van de onderhandelingsrichtsnoeren die zijn opgenomen in het addendum bij dit besluit.

Artikel 2

De Commissie wordt aangesteld als onderhandelaar van de Unie.

Artikel 3

De onderhandelingen worden gevoerd in overleg met de Groep mededinging van de Raad.

Artikel 4

Dit besluit is gericht tot de Commissie.

Gedaan te Luxemburg, 25 april 2017. Voor de Raad De voorzitter I. BORG

(1) PB L 183 van 22.7.2003, blz. 12.
(6)

Een van de gevolgen van de maatregel is dat leveranciers, als belastingplichtigen, de voorbelasting niet kunnen verrekenen met de later verschuldigde belasting. Het is mogelijk dat zij aanhoudend in een crediteurpositie zullen verkeren en de belastingdienst om teruggaaf van deze btw zullen moeten vragen. In het verslag dat in juni 2016 werd voorgelegd, hetgeen overeenkomstig artikel 3, lid 2, van Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1401 vereist was, heeft Italië aangetoond dat het systeem van btw-teruggaaf goed functioneert, en dat de btw-teruggaaf gemiddeld niet langer dan drie maanden in beslag neemt. Bovendien heeft Italië informatie verstrekt waaruit blijkt dat leveranciers aan overheden onder een voorangsprocedure met een zelfs nog kortere teruggaafperiode vallen. Italië gaat ervan uit dat een eventuele toename van verzoeken voor btw-teruggaaf goed zal kunnen worden beheerd met de nieuwe regels die van kracht zijn.
(9)

Overeenkomstig artikel 54, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1306/2013 kunnen de lidstaten in behoorlijk gemotiveerde gevallen besluiten de terugvordering niet voort te zetten. Een dergelijk besluit kan alleen worden genomen indien het totaal van de reeds gemaakte en de nog te verwachten terugvorderingskosten hoger is dan het te innen bedrag of indien de inning onmogelijk blijkt als gevolg van de overeenkomstig het nationale recht geconstateerde en erkende insolventie van de debiteur of van de personen die juridisch aansprakelijk zijn voor de onregelmatigheid. Als het besluit is genomen binnen vier jaar na de datum van het verzoek tot terugvordering of binnen acht jaar na die datum indien over de terugvordering een zaak is aangespannen bij een nationale rechtbank, worden de financiële gevolgen van de niet-inning voor 100 % door de begroting van de Unie gedragen. Indien een lidstaat besluit de terugvordering niet voort te zetten, moeten de desbetreffende bedragen en de redenen voor dat besluit worden vermeld in het samenvattend verslag als bedoeld in artikel 54, lid 4, in samenhang met artikel 102, lid 1, onder c), iv), van Verordening (EU) nr. 1306/2013. Deze bedragen mogen niet ten laste van de betrokken lidstaten worden gebracht en worden dus gedragen door de begroting van de Unie.
(22)

Liberia is een belangrijke vlaggenstaat, die het tweede grootste internationale register ter wereld houdt en vaartuigen uit derde landen zonder rechtstreekse band met het land aantrekt. Zoals is uiteengezet in overweging 16, opereren deze vaartuigen buiten de EEZ van Liberia, op volle zee en in de wateren van derde landen. Liberia is ook lid van of partij bij zes ROVB’s en werkt op subregionaal niveau samen met andere landen via de Visserijcommissie voor het centraal-westelijke deel van de Golf van Guinee (FCWC). De Commissie heeft echter geconstateerd dat de Liberiaanse visserijautoriteit niet lijkt samen te werken met derde landen of daartoe niet in staat is in alle regio’s waar Liberiaanse vissersvaartuigen actief zijn, behalve in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan. Dit klaarblijkelijke gebrek aan samenwerking blijft bestaan, ondanks het feit dat Liberia lid is van of partij is bij zes ROVB’s. Het houdt mogelijk verband met het feit dat de Liberiaanse visserijautoriteit blijkbaar geen informatie heeft over onder de vlag van Liberia varende vaartuigen die actief zijn buiten de nationale EEZ en buiten het bevoegdheidsgebied van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen, door een gebrek aan interne administratieve coördinatie met betrekking tot de vaartuigen die zijn geregistreerd door de Liberiaanse maritieme autoriteit.
(46)

De Commissie heeft Saint Vincent en de Grenadines bezocht in mei 2014, zoals vermeld in overweging 9 van het besluit van 12 december 2014, alsook in februari 2016; zij heeft tijdens die bezoeken vastgesteld dat de bevoegde autoriteiten van Saint Vincent en de Grenadines niet in staat waren te waarborgen dat de activiteiten van hun vissersvloot adequaat worden gecontroleerd. De bevoegde autoriteiten van Saint Vincent en de Grenadines gaven te kennen dat al hun vissersvaartuigen die actief zijn in het ICCAT-gebied, uitsluitend aanlanden of overladen in de havens van Trinidad en Tobago (Port of Spain en Chaguaramas). Door een gebrek aan samenwerking met de autoriteiten van Trinidad en Tobago kan Saint Vincent en de Grenadines echter geen informatie verschaffen over de kenmerken van de soorten die op volle zee worden gevangen door vaartuigen die zijn vlag voeren, over de visserijproducten die in de havens van Trinidad en Tobago worden aangeland of overgeladen, en over de handelsstromen van die producten. In dit verband hebben de autoriteiten van Saint Vincent en de Grenadines verzuimd samen te werken met havenstaatautoriteiten, wat in strijd is met artikel 20 van de FAO-overeenkomst inzake havenstaatmaatregelen om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.
(4)

De ad-hocgroep dient het Coreper en de Raad bij te staan in alle aangelegenheden met betrekking tot het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie. In het bijzonder dient de ad-hocgroep het Coreper en de Raad bij te staan gedurende de onderhandelingen uit hoofde van artikel 50 VEU, in overeenstemming met de richtsnoeren van de Europese Raad en met de onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad. Daarnaast zou de ad-hocgroep bijstand kunnen verlenen in aangelegenheden met betrekking tot het proces uit hoofde van artikel 50 VEU waarover niet moet worden onderhandeld met het Verenigd Koninkrijk.
(1)

Bij Verordening (EG) nr. 1224/2009 is een regeling voor controle, inspectie en handhaving vastgesteld, die moet garanderen dat de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid in de Unie worden nageleefd. In die verordening is bepaald dat, onverminderd de primaire verantwoordelijkheid van de kustlidstaten, de inspecteurs van de Unie overeenkomstig die verordening inspecties mogen uitvoeren in de wateren van de Unie en op vissersvaartuigen van de Unie buiten de wateren van de Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 135/18

BESLUIT (EU) 2017/883 VAN DE RAAD

van 11 mei 2017

betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden (Begrotingsonderdeel 12.02.01)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, in samenhang met artikel 218, lid 9,

Gezien Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name artikel 1, lid 3,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2) (hierna „de EER-overeenkomst” genoemd) is op 1 januari 1994 in werking getreden.

(2) Overeenkomstig artikel 98 van de EER-overeenkomst kan onder meer Protocol 31 bij die overeenkomst bij besluit van het Gemengd Comité van de EER worden gewijzigd.

(3) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst bevat bepalingen betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden.

(4) Het is wenselijk om de samenwerking tussen de partijen bij de EER-overeenkomst voort te zettenin uit de algemene begroting van de Europese Unie gefinancierde EU-acties met betrekking tot financiële diensten.

(5) Protocol 31 bij de EER-overeenkomst dient derhalve te worden gewijzigd om deze uitgebreide samenwerking met ingang van 1 januari 2017 mogelijk te maken.

(6) Het standpunt van de Unie in het Gemengd Comité van de EER moet worden gebaseerd op het hieraan gehechte ontwerp-besluit,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het namens de Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over de voorgestelde wijziging van Protocol 31 bij de EER-overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerp-besluit van het Gemengd Comité van de EER.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

Gedaan te Brussel, 11 mei 2017. Voor de Raad De voorzitter R. GALDES

(1) PB L 305 van 30.11.1994, blz. 6.

(2) PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3.
(68)

Opgemerkt wordt dat het Comorese rechtskader voor visserij nog steeds is gebaseerd op de visserij- en aquacultuurwetgeving die is vastgesteld bij wet nr. 07-011/AU van 29 augustus 2007, en op decreet nr. 15-050/PR van 15 april 2015, die op het moment van het besluit van 1 oktober 2015 van kracht waren. Er wordt ook herinnerd aan de overweging 49 en 50 van dat besluit, waarin het volgende is vastgesteld: i) de Comorese autoriteiten hebben erkend dat verdere uitvoeringsteksten bij de visserij- en aquacultuurwet moeten worden opgesteld met het oog op coherentie tussen enerzijds het nationale recht en anderzijds de geldende internationale en regionale voorschriften; ii) de definitie van vissersvaartuigen in de Comorese visserij- en aquacultuurwet omvat geen vaartuigen die visserijgerelateerde activiteiten verrichten, en iii) het Comorese rechtskader bestrijkt weliswaar ernstige inbreuken als omschreven in het internationale recht, maar omvat geen expliciete omschrijving van IOO-visserij en voorziet niet uitdrukkelijk in handhavingsmaatregelen en sancties voor onderdanen die IOO-visserij ondersteunen of bedrijven, als bepaald in de punten 18 en 21 van het IAP-IOO.
b.

In het geval dat in het Permanent Comité geen consensus kan worden bereikt, kan de zaak in kwestie worden verwezen naar het Raadgevend Comité, tenzij in dit reglement of in andere ICAC-regels is bepaald dat de zaak in stemming wordt gebracht in het Permanent Comité. Het Raadgevend Comité werkt op basis van consensus. In het geval dat in het Raadgevend Comité geen consensus wordt bereikt, wordt de zaak in kwestie in stemming gebracht op verzoek van een lid, in welk geval voor de goedkeuring van een aanbeveling of voorstel de instemming van twee derden van de aanwezige en stemmende leden vereist is.
(4)

De ondertekening van het Verdrag namens de Unie zal bijdragen tot de verwezenlijking van gelijkheid tussen vrouwen en mannen op alle gebieden, een van de hoofddoelstellingen en kernwaarden van de Europese Unie, die zij overeenkomstig de artikelen 2 en 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bij elk optreden moet verwezenlijken. Geweld tegen vrouwen is een schending van hun mensenrechten en een extreme vorm van discriminatie die is verankerd in de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en bijdraagt tot de handhaving ervan. Door zich te verbinden tot de uitvoering van het Verdrag, bevestigt de Unie haar inzet voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen op haar grondgebied en wereldwijd en versterkt zij haar huidige politieke optreden en het bestaande substantiële rechtskader op het gebied van het strafprocesrecht, dat van bijzonder belang is voor vrouwen en meisjes.
(4)

De ondertekening van het Verdrag namens de Unie zal bijdragen tot de verwezenlijking van gelijkheid tussen vrouwen en mannen op alle gebieden, een van de hoofddoelstellingen en kernwaarden van de Unie die zij overeenkomstig de artikelen 2 en 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bij elk optreden moet verwezenlijken. Geweld tegen vrouwen is een schending van hun mensenrechten en een extreme vorm van discriminatie die is verankerd in de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en bijdraagt tot de handhaving ervan. Door zich te verbinden tot de uitvoering van het Verdrag bevestigt de Unie haar inzet voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen op haar grondgebied en wereldwijd en versterkt zij haar huidige politieke optreden en het bestaande substantiële rechtskader op het gebied van het strafprocesrecht, dat van bijzonder belang is voor vrouwen en meisjes.
(5)

Overeenkomstig artikel 13, lid 1, van Richtlijn 2002/15/EG dienen de lidstaten om de twee jaar verslag uit te brengen over de uitvoering van die richtlĳn. Die periode van twee jaar valt samen met de in artikel 17, lid 1, van Verordening (EG) nr. 561/2006 vastgestelde periode. Uit administratief oogpunt en teneinde een correct beeld te krijgen van de effecten van de betrokken EU-regelgeving moeten daarom bepalingen worden vastgesteld om deze informatie op te nemen in het standaardschema,
(1)

Aardbevingen zoals die van 24 augustus en 26 en 30 oktober 2016 in Italië zijn aan te merken als een ramp in de zin van hoofdstuk XVII, punt C, van Verordening (EG) nr. 1186/2009; het is daarom gerechtvaardigd om vrijstelling van rechten bij invoer toe te staan voor goederen die aan de voorwaarden van de artikelen 74 tot en met 80 van bovengenoemde verordening voldoen.
(4)

Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie is het echter alleen mogelijk een beroep te doen op artikel 114 VWEU in geval van verschillen tussen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten die de fundamentele vrijheden belemmeren en aldus de werking van de interne markt rechtstreeks beïnvloeden, en is de loutere vaststelling van verschillen tussen nationale regelingen niet voldoende. Als een maatregel als doel heeft toekomstige belemmeringen van het handelsverkeer te voorkomen die het gevolg zouden zijn van een heterogene ontwikkeling van de nationale wetgevingen, moet het ontstaan van die belemmeringen waarschijnlijk zijn en moet de betrokken maatregel ertoe strekken die belemmeringen te voorkomen.