SPECIAAL VERSLAG Nr. 3/95

over de tenuitvoerlegging van de interventiemaatregelen in het kader van de marktordening in de sector schape- en geitevlees

(95/C 285/01)

(Opmerkingen krachtens artikel 188 C, lid 4, tweede alinea, van het EG-Verdrag)

INHOUD

Paragraaf

INLEIDING1.1 - 1.4DE MARKT VOOR SCHAPE- EN GEITEVLEES2.1 - 2.10 De wereldmarkt2.1 - 2.2 De interne markt2.3 - 2.7 Bijzondere aspecten van de teelt2.8 - 2.10COMMUNAUTAIRE REGELGEVING3.1 - 3.16 Inleiding3.1 - 3.2 Maatregelen op de interne markt3.3 - 3.12 Premies3.3 - 3.8 Particuliere opslag3.9 - 3.12 Maatregelen betreffende het handelsverkeer met derde landen3.13 - 3.16OPMERKINGEN BETREFFENDE DE GEVOLGEN VAN DE COMMUNAUTAIRE REGELING4.1 - 4.28 De premieregeling4.1 - 4.25 De invloed van de premies4.2 - 4.7 Pogingen om de produktie en de begrotingsuitgaven te beheersen4.8 - 4.20 Noodzaak van een grotere selectiviteit van de premies4.21 - 4.25 De particuliere opslag4.26 - 4.28OPMERKINGEN BETREFFENDE HET ADMINISTRATIEF BEHEER5.1 - 5.71 Rol van de Commissie5.2 - 5.7 Toepassing van de premieregeling in de Lid-Staten5.8 - 5.68 Overzicht van de marktprijzen5.9 - 5.16 Administratieve controle van de premieaanvragen5.17 - 5.23 Controle ter plaatse bij de producenten5.24 - 5.49 Sancties5.50 - 5.55 Betaling van de premies5.56 - 5.58 Speciaal geval van het mesten tot zware dieren5.59 - 5.65 Invoering van individuele premiemaxima5.66 - 5.68 Toepassing van de regeling inzake de particuliere opslag5.69 - 5.71CONCLUSIE6.1 - 6.14 Een meer selectieve en doeltreffende steun6.2 - 6.6 De behoefte aan betrouwbare statistische gegevens6.7 - 6.8 Een betrouwbaarder opnemingssysteem voor marktprijzen6.9 Versterking van de controle van de premies6.10 - 6.12 Mogelijkheid tot afschaffing van de premieaanvulling voor de mest tot zware dieren6.13 Versterking van de controle van de particuliere opslag door de Lid-Staten6.14Bladzijde

BIJLAGE 1 Evolutie van de GMO voor schape- en geitevlees30BIJLAGE 2 Evaluatie van de budgettaire besparingen door de invoering van de stabilisator met gedeeltelijke compensatie door de invoering van de aanvulling ten behoeve van het platteland32Antwoorden van de Commissie34

INLEIDING

1.1. De gemeenschappelijke marktordening (GMO) in de sector schape- en geitevlees werd ingesteld in juni 1980 (1). De eerste jaren bleven de begrotingsuitgaven voor deze GMO ondanks een regelmatige stijging steeds lager dan 600 Mio ECU (tabel 1). In 1988 verdubbelden ze, voor de helft als gevolg van de toetreding van Spanje en Portugal, en in 1991 volgde een nieuwe explosieve toename tot 2 000 Mio ECU, ofwel ongeveer 1,7 ECU per kilo in de Europese Unie geproduceerd vlees. Deze uitgaven betreffen vrijwel uitsluitend (99,8 %) de premies die worden betaald aan ongeveer 600 000 producenten - waarvan slechts ongeveer 17 % kunnen worden beschouwd als gespecialiseerde producenten (2) - voor de ooien en geiten in hun bezit: 80 miljoen dieren in 1992 (tabellen 2 en 3).

1.2. De Kamer heeft in 1984 een speciaal verslag uitgebracht over de werking van de gemeenschappelijke orde ning der markten in deze sector (3) en de premie voor ooien opnieuw bestudeerd in haar jaarverslag over het begrotingsjaar 1988 (4). Over de door het EOGFL-Oriëntatie toegekende "compenserende vergoeding" voor ooien en geiten in probleemgebieden werden opmerkingen gemaakt in het jaarverslag van de Kamer over het begrotingsjaar 1990 (5).

1.3. Met het verrichte onderzoek moest de werking van de GMO sinds 1989 wat betreft het financieel beheer onder de loep worden genomen, alsook de toepassing van de communautaire voorschriften in de verschillende Lid-Staten, waarbij tevens een follow-up van de vroegere opmerkingen plaatsvond. Daarom werd het onderzoek verricht bij de diensten van de Commissie, bij de centrale en regionale diensten die zijn belast met het beheer van de instrumenten van de GMO en bij de begunstigden van de maatregelen in zeven Lid-Staten die samen goed waren voor meer dan 95 % van de uitgaven, namelijk Frankrijk, Griekenland, Ierland, Italië, Portugal, Spanje en het Verenigd Koninkrijk.

1.4. Zoals uit het onderzoek van het administratieve beheer van de maatregelen in het kader van de GMO blijkt, brengt de premieregeling het risico van onregelmatigheden met zich mee (paragrafen 5.8-5.68). Doordat er na het onderzoek een identificatie van de dieren en een register per producent zijn ingevoerd, kan deze situatie verbeteren, al moeten er thans reeds bepaalde aanbevelingen worden geformuleerd (zie de paragrafen 5.42-5.49).

DE MARKT VOOR SCHAPE- EN GEITEVLEES

De wereldmarkt

2.1. De wereldmarkt voor schape- en geitevlees werd tot 1990 gekenmerkt door een ononderbroken toename van de veestapel en van de produktie in de voornaamste teeltgebieden, namelijk China, de Europese Unie, de voormalige USSR, Australië, Pakistan, India en Nieuw-Zeeland. Vanaf het einde van 1991 is de wereldproduktie ietwat verminderd door een terugval in de voormalige USSR en een lichte produktiedaling in de Unie als geheel (tabel 4).

2.2. De voornaamste producerende landen zijn ook de voornaamste verbruikers. Nieuw-Zeeland en Australië, die grote overschotten hebben, spelen een hoofdrol in de internationale handel. Nieuw-Zeeland exporteert hoofdzakelijk naar de Europese Unie, Australië naar het Midden-Oosten en Noord-Afrika (6). De Unie exporteert bijna geen schapevlees.

De interne markt

2.3. In 1992 (7) bedroeg het aantal schapen en geiten in de Unie respectievelijk 98,6 miljoen en 12,0 miljoen stuks, tegenover respectievelijk 95,5 miljoen (jaarlijkse toename van 0,6 %) en 11,9 miljoen (jaarlijkse toename van 0,3 %) stuks in 1987 (tabellen 2 en 3).

2.4. De produktie van de Unie bereikte in 1992 1,18 miljoen ton en beantwoordt aan de hiervoor beschreven ontwikkeling (tabellen 5 en 6). De vier grootste producerende landen - naar orde van grootte zijn dat het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk en Griekenland - leveren 80 % van de produktie; het Verenigd Koninkrijk is alleen al goed voor een derde daarvan.

2.5. Sinds het begin van de jaren '90 bedraagt het jaarlijks verbruik per inwoner meer dan 4 kg, maar het verschilt vrij sterk naar gelang van de Lid-Staat: van 14 kg in Griekenland tot minder dan 1 kg in Denemarken, Duitsland en Nederland. Ook de presentatie van het produkt verschilt; het gemiddelde slachtgewicht gaat van 10 kg of minder in Griekenland, Spanje, Italië en Portugal tot bijna 20 kg of meer in België, Luxemburg, Denemarken, Duitsland, Ierland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Frankrijk neemt een tussenpositie in met 17 kg. Het communautaire gemiddelde ligt bij 14 kg.

2.6. De zelfvoorzieningsgraad ging van 71 % bij de invoering van de GMO in 1980 naar 83 % in 1992. De rest van het verbruik werd hoofdzakelijk gedekt door de import van circa 200 000 ton vlees van hele dieren uit Nieuw-Zeeland; dit is 80 % van de totale jaarlijkse import. Dit vlees wordt voor 95 % als ingevroren vlees ingevoerd en is bestemd voor een ander marktsegment dan het communautaire vlees dat vers of gekoeld wordt verkocht tegen een prijs die 50 à 60 % hoger ligt.

2.7. In het intracommunautaire handelsverkeer is het Verenigd Koninkrijk de grootste exporteur met een prijsniveau dat traditioneel tot de laagste van de Unie behoort; de grootste importeur is Frankrijk (tabel 7).

Bijzondere aspecten van de teelt

2.8. De schapenteelt vormt vaak de enige activiteit van betekenis in talrijke gebieden waar andere bedrijvigheid nauwelijks van de grond komt. Daardoor blijft er een zekere mate van menselijke bewoning in stand.

2.9. Naar gelang van het gebied worden de schapen gemolken, hetgeen bijna altijd het geval is in Griekenland en Italië, of dienen ze alleen voor de vleesproduktie, zoals in Ierland en het Verenigd Koninkrijk. Mengvormen bestaan in Spanje, Frankrijk en Portugal. Tot voor kort waren er voor wol, een produkt dat niet onder de GMO valt, eveneens goede afzetmogelijkheden, maar het gebruik van nieuwe textielwaren heeft geleid tot de vorming van aanzienlijke wolvoorraden in de wereld en tot een instorting van de prijzen. In 1993 slaagden talrijke producenten er niet eens in alle scheerwol af te zetten.

2.10. De geitenteelt komt meestal voor in nog moeilijker gebieden, voornamelijk in Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië en Portugal. Deze teelt is meer gericht op de produktie van melk voor de kaasbereiding.

COMMUNAUTAIRE REGELGEVING

Inleiding

3.1. Voor de GMO in de sector schape- en geitevlees geldt momenteel Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (8). Kernpunt van de interventieregeling is de basisprijs, die door de Raad voor elk verkoopseizoen (9) wordt vastgesteld en geldt voor 100 kg geslacht gewicht van schapen; de basisprijs wordt voor elke week van het verkoopseizoen aangepast om rekening te houden met de seizoenschommelingen die kenmerkend zijn voor de markt.

3.2. De GMO heeft ten doel de markten te stabiliseren en de betrokken landbouwbevolking een redelijke levensstandaard te verzekeren (10). De maatregelen die op de interne markt zijn genomen ter vergemakkelijking van de aanpassing van het aanbod aan de eisen van de markt zijn enerzijds verlening van premies aan de producenten en anderzijds interventiemaatregelen in de vorm van steun voor particuliere vleesopslag. Voorts draagt een uniforme regeling van het handelsverkeer aan de buitengrenzen bij tot een stabilisatie van de communautaire markt doordat wordt voorkomen dat schommelingen van de wereldmarktprijzen verstorend werken op de in de Unie gehanteerde prijzen (11).

Maatregelen op de interne markt

Premies

3.3. In ongeveer vijftien jaar werd overgeschakeld van een systeem met premiebedragen die verschilden per Lid-Staat of groep van Lid-Staten op een systeem met een gelijk premiebedrag voor de gehele Unie (zie bijlage 1). Naast de premies in het kader van de GMO, die hierna worden behandeld, bestaan er andere vormen van steun, zoals de compenserende vergoeding die wordt gefinancierd krachtens het EOGFL-Oriëntatie, waarvan de jaarlijkse uitgaven ten behoeve van schapen en geiten ongeveer 5 tot 10 % uitmaken van die van de GMO (100-180 Mio ECU).

3.4. Overeenkomstig de door de Raad vanaf het verkoopseizoen 1992 vastgestelde definitie (12) komen voor de premie in aanmerking de vrouwelijke schapen en geiten die ten minste één keer hebben gelammerd of ten minste één jaar oud zijn, voor zover de betrokken producent er ten minste tien houdt (13) en binnen het maximum van het quotum aan premierechten dat hem is toegekend of dat hij heeft verworven (zie de paragrafen 4.14 - 4.16). Voordien kwamen vrouwelijke schapen die voor de eerste maal gedekt waren ook voor de premie in aanmerking maar waren uitstootschapen uitgezonderd (14); deze twee categorieën waren tijdens de controle ter plaatse evenwel onmogelijk te onderscheiden. De nieuwe definitie maakt weliswaar een betere controle mogelijk, maar stimuleert de producent oude, improduktieve dieren langer te behouden om de premies te ontvangen, hetgeen alleen maar tot een verslechtering van de gezondheidstoestand van de kudden kan leiden.

3.5. Het bedrag van de premie die wordt betaald aan de "producenten van zware lammeren" - zij die geen melk of zuivelprodukten van ooien verkopen - wordt na afloop van elk verkoopseizoen eerst vastgesteld door de Commissie ter compensatie van het inkomensverlies door het verschil tussen de basisprijs en de gewogen gemiddelde prijs op de representatieve markten in de Unie. Dit bedrag verschilt elk jaar: voor het verkoopseizoen 1994 was het 17,790 ECU per ooi (1992: 18,616 ECU; 1993: 20,898 ECU (15)).

3.6. Deze premie wordt voor 80 % ook betaald aan andere groepen van producenten (16), namelijk:

a) de "producenten van lichte lammeren", die melk of produkten op basis van melk van ooien verkopen; als zij echter kunnen aantonen dat ten minste 40 % van de op hun bedrijf geboren lammeren tot zware dieren worden gemest, hebben zij onder bepaalde voorwaarden recht op de volle premie voor het aantal vetgemeste lammeren (zie de paragrafen 5.59-5.65);

b) de producenten van geitevlees, als zij in bepaalde gebieden zijn gevestigd (17).

3.7. Krachtens de maatregelen ten behoeve van het platteland, ingesteld bij Verordening (EEG) nr. 1323/90 van de Raad van 14 mei 1990 (18), ontvangen producenten in sommige probleemgebieden een bijkomend bedrag per in aanmerking komend dier: 5,5 ECU voor zware lammeren en 3,8 ECU voor lichte lammeren en voor geitevlees (zie de paragrafen 4.9-4.11).

3.8. Aldus worden er voor ongeveer 70 % van de totale schapen- en geitenstapel van de Unie (99 % van de gedekte lammeren en de ooien) premies betaald (tabellen 2 en 3). Uit de door de Lid-Staten aan de Commissie verstrekte inlichtingen voor het verkoopseizoen 1992 blijkt dat 22 % van de 80 miljoen dieren waarvoor premies zijn aangevraagd en die aan circa 600 000 producenten toebehoren, deel uitmaakt van kudden van minder dan 100 dieren die voor de premies in aanmerking komen (4 % voor minder dan 20 stuks), 54 % maakt deel uit van kudden van 101 tot 500 in aanmerking komende dieren en 24 % van kudden met meer dan 500 dieren. Het beheer en de controle van de premies brengt dus hoge administratiekosten met zich. De bevoegde instanties van de bezochte Lid-Staten en de Commissie bezitten hierover geen informatie.

Particuliere opslag

3.9. De steunverlening voor de particuliere opslag bestaat in de betaling aan de begunstigde, meestal een vleeshandelaar, van een bepaald bedrag waardoor hij gedurende een periode van 3 tot 7 maanden het op de markt brengen van lamsvlees kan uitstellen.

3.10. Wanneer de gewogen gemiddelde weekprijs van geslachte schapen en de marktprijs in een noteringszone, dus in een Lid-Staat of Noord-Ierland, tussen 90 % en 70 % van de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs liggen, kan de Commissie op basis van een advies van het "Comité van beheer schapen en geiten" besluiten tot steunverlening voor de particuliere opslag in het betrokken gebied (19). Doch bij een prijs die lager is dan 85 % van de basisprijs moet via een inschrijvingsprocedure (20) tot steunverlening worden besloten.

3.11. Wanneer de marktprijs van een noteringszone gedurende twee opeenvolgende weken lager ligt dan 70 % van de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs, moet de Commissie besluiten een aanbestedingsprocedure in te leiden. Over het bedrag van de steun en de aanvaarde hoeveelheden wordt wederom beslist op basis van een advies van het "Comité van beheer schapen en geiten".

3.12. Na de door de Kamer in de Lid-Staten verrichte controles besloot de Raad dat de aanbestedingsprocedure pas noodzakelijk was beneden 70 % van de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs en dat de verplichting hiertoe was opgeheven, waarbij de Commissie voortaan aan de hand van de marktsituatie moest beoordelen of hiertoe moest worden overgegaan (21).

Maatregelen betreffende het handelsverkeer met derde landen

3.13. De communautaire voorschriften bepalen dat op de import van vlees in het grondgebied van de Unie een heffing wordt toegepast, die echter niet hoger mag zijn dan het bedrag dat werd vastgesteld in overeenkomsten inzake vrijwillige beperking van de naar de Unie geëxporteerde hoeveelheden of in overeenkomsten die in het kader van de GATT met derde landen werden gesloten (22).

3.14. Overeenkomsten inzake vrijwillige beperking werden gesloten met twaalf landen; zij werden herhaaldelijk herzien. In 1989 en 1990 werden de hoeveelheden welke sommige van deze landen mogen exporteren verminderd en werd voor de export van ingevroren vlees met Argentinië, Australië, Nieuw-Zeeland en Uruguay een procedure van toezicht op de prijzen ten opzichte van de marktprijs van de importerende Lid-Staat overeengekomen (graadmeter uitgedrukt in een percentage daarvan). Voor de twaalf genoemde derde landen werden de invoerheffingen, die voordien 10 % bedroegen, geschrapt. In het kader van die overeenkomsten mag 275 000 ton bevroren vlees naar de Unie worden geëxporteerd, hetgeen ongeveer 20 % van het jaarlijks verbruik in de Unie is. In sommige overeenkomsten is daarin een bijkomende beperking voor gekoeld vlees begrepen.

3.15. Bij de herziening van de GATT, die op 1 juli 1995 in werking is getreden, zijn de hoeveelheden die zonder heffingen naar de Unie mogen worden geëxporteerd goeddeels behouden. Maar de voordien bestaande inbegrepen beperking voor gekoeld vlees werd geschrapt. Afgezien van deze overeenkomsten is de invoer in de Unie vrij, maar er wordt een tariefregeling toegepast op basis van de in het tijdvak 1986-1988 geldende heffingen.

3.16. De basisverordening bepaalt ook dat, voor zover nodig om de uitvoer van de onder de GMO vallende produkten mogelijk te maken, het verschil tussen de prijzen van deze produkten op de wereldmarkt en de prijzen in de Unie kan worden overbrugd door een restitutie bij uitvoer, die kan variëren naar gelang van de bestemming (23). In de praktijk worden voor de produkten van de GMO geen uitvoerrestituties toegekend.

OPMERKINGEN BETREFFENDE DE GEVOLGEN VAN DE COMMUNAUTAIRE REGELING

De premieregeling

4.1. Sinds de tweede helft van de jaren '80 valt er tegelijkertijd een daling van de produktieprijzen en een stijging van de begrotingsuitgaven voor de GMO voor schape- en geitevlees waar te nemen. Met diverse maatregelen werd getracht deze evolutie af te remmen en tenslotte werd er een arsenaal aan voorschriften ter beheersing van de uitgaven en de produktie ingevoerd.

De invloed van de premies

De premies, de prijsontwikkeling en de vleesproduktie

4.2. In de loop van de laatste twintig jaar zijn de produktie en het verbruik van schape- en geitevlees gestegen (zie tabel 5), terwijl de marktprijzen daalden. Uit tabel 8 blijkt dat de door de Raad vastgestelde basisprijs vrij stabiel is gebleven tussen 428,0 ECU in 1984 en 418,5 ECU in 1993 en niet de schommelingen heeft gevolgd van de gewogen gemiddelde communautaire marktprijs die naar beneden tendeerde, vooral sinds 1987 en nog sterker sinds 1989; sedert de invoering van de GMO in 1980 bedroeg deze prijsdaling 27 % en in Griekenland en Ierland bereikte zij meer dan 37 %. Het toenemende verschil tussen de beide prijzen (de basisprijs overtrof de gemiddelde marktprijs in 1984 met 15 % en in 1993 met 62 %), samen met het groeiende aantal dieren waarvoor premies werden betaald, leidde tot de explosieve stijging van de communautaire uitgaven.

4.3. Daar de GMO geen mechanisme bevat om de markt door openbare aankopen te ondersteunen en de particuliere opslag slechts zeer beperkt wordt toegepast (zie de paragrafen 4.26 - 4.28), moet het geproduceerde vlees op de markt een koper vinden, desnoods door prijsverlagingen. Maar omdat de premies het inkomensverlies compenseren (zie paragraaf 3.5), hebben zij het effect van die verlagingen op de produktie grotendeels tenietgedaan (grafiek 1), waardoor deze regelmatig bleef stijgen. De groeiende produktie kon slechts worden afgezet door middel van nieuwe prijsdalingen, die weer automatisch werden gecompenseerd door verhoging van het premiebedrag. Daar de basisprijs stabiel is gebleven veroorzaakt het mechanisme ter vaststelling van het premiebedrag derhalve een vicieuze cirkel (premie en prijzen beïnvloeden elkaar) zodat de markt niet meer in staat is vraag en aanbod in evenwicht te houden.

4.4. Tabel 9 illustreert dit mechanisme en toont aan dat het verbruik van deze vleessoort is toegenomen, terwijl het verbruik van rundvlees is gedaald (24). Hoewel de communautaire maatregelen betrekking hebben op de primaire markt, namelijk de markt waar de prijs wordt bepaald die slachters en handelaren betalen aan de producenten, hebben de genoemde prijsdalingen uiteraard het verbruik gestimuleerd. In de voornaamste producerende Lid-Staten houden vele personen zich met de distributie van deze vleessoorten bezig, zodat concurrentie een rol kan spelen op de markt van het eindverbruik. Zoals ook in Frankrijk werd vastgesteld (25) leidde de sterke daling van de produktieprijzen ertoe dat schape- en geitevlees beter kon concurreren met andere vleessoorten, ook al heeft deze daling niet geleid tot een even grote prijsdaling voor de verbruiker.

4.5. Overigens zijn er tussen de marktprijzen in de diverse Lid-Staten grote verschillen blijven bestaan (zie tabel 8), hetgeen erop wijst dat de voorwaarden voor produktie en verbruik in de Unie uiteenlopen. Het gemiddelde verschil tussen de marktprijzen daalde van 73,5 in 1980 tot 53,5 in 1992 ( 27,2 %); in 1993 was het 35,0 (nogmaals 25,2 %), maar deze evolutie is meer te danken aan monetaire aanpassingen in de loop van het jaar dan aan een onderlinge toenadering van de marktprijzen. Met het oog op de verwezenlijking van de ene markt is de convergentie van de marktprijzen nochtans een der doelstellingen van de GMO (26).

Steun voor de produktie van schape- en geitevlees en inkomen van de producenten

4.6. Zoals in paragraaf 1.1 werd aangegeven zijn de begrotingsuitgaven tussen de eerste jaren van de GMO, toen ze beneden 600 Mio ECU bleven, en 1993, toen ze 2 209,8 Mio ECU bereikten, ruim verdrievoudigd (tabel 1). Die uitgaven belopen nu 1,7 ECU per kilo geproduceerd vlees, ofwel meer dan driemaal de uitgaven voor rundvlees (0,55 ECU) en veel meer dan die voor varkensvlees (0,01 ECU) (tabel 10).

4.7. Wat betreft het beloop van de inkomens van de producenten van schape- en geitevlees in de jaren 1986/1987-1991/1992 geeft tabel 11 aan dat voor de Europese Unie als geheel de bedrijfsinkomens na subsidies zijn gestegen met 59 % in lopende Ecu en met 18 % in constante Ecu.

Pogingen om de produktie en de begrotingsuitgaven te beheersen

4.8. Vanaf het einde van de jaren '80 werden er achtereenvolgens met matig succes verschillende mechanismen ingevoerd om de produktie en de begrotingsuitgaven te beheersen; dit heeft geleid tot een quotasysteem van premierechten, dat sinds het verkoopseizoen 1993 van kracht is.

De stabilisator en de premieaanvullingen uit hoofde van de maatregelen ten behoeve van het platteland

4.9. In 1988 besloot de Raad (27) dat het, gezien de afzetmogelijkheden op de markten in de Unie en de internationale verbintenissen van de Unie, belangrijk was de produktie van schape- en geitevlees niet meer aan te moedigen zodra het dierenbestand een vastgestelde omvang overschreed. Hiervoor werd het ooienbestand per 31 december 1987 gekozen, namelijk 63,4 miljoen dieren, hetgeen overeenkomt met de in maart 1988 gepubliceerde statistieken van Eurostat. Bij overschrijding zouden de premies evenredig worden verlaagd (28). Dit onder de naam stabilisator bekende mechanisme leidde tot een verlaging van de basisprijs die wordt vergeleken met de gewogen gemiddelde prijs op de representatieve markten van de Unie voor de berekening van het inkomensverlies dat door de premies wordt gecompenseerd. Maar omdat de stabilisator vanaf het verkoopseizoen 1993 (29) bij 7 % van de basisprijs werd geblokkeerd, heeft het een deel van zijn doeltreffendheid verloren.

4.10. Om te voorkomen dat deze verlaging een ongunstige weerslag zou hebben in de gebieden bedoeld in artikel 3, leden 3, 4 en 5, van Richtlijn 75/268/EEG van de Raad van 28 april 1975 (30) betreffende de landbouw in bergstreken en in sommige probleemgebieden werden vanaf het verkoopseizoen 1991 de in paragraaf 3.7 vermelde premieaanvullingen uit hoofde van de maatregelen ten behoeve van het platteland toegekend aan de producenten in deze gebieden, hetgeen onvermijdelijk leidde tot een stijgende produktie en dalende marktprijzen.

4.11. Bij een vergelijking van de besparingen dank zij de stabilisator met de uitgaven voor de premieaanvullingen uit hoofde van de acties voor het platteland blijkt dat er geringe budgettaire besparingen werden gerealiseerd; voor elk van de verkoopseizoenen 1992 en 1993 bij voorbeeld kunnen deze op ongeveer 50 miljoen ECU worden geschat (zie bijlage 2). Toch lagen het aantal dieren waarvoor de premie was betaald, het totale ooienbestand en de vleesproduktie in 1992 respectievelijk 21 %, 12 % en 17 % hoger dan in 1987.

De beperkingen van de premies per producent

4.12. In 1989 werd besloten nieuwe maatregelen te nemen om de groei van de begrotingsuitgaven af te remmen. De uitbetaling van de volledige premie werd beperkt tot 1 000 dieren per producent in de probleemgebieden en 500 dieren in de andere gebieden (31). Daarboven ontving de producent slechts 50 % van het premiebedrag. Opgemerkt zij echter dat deze aftopping slechts betrekking had op ongeveer 2 % van het totale aantal dieren waarvoor premies werden betaald. De draagwijdte van de maatregel bleef dan ook vrij beperkt, hoewel, zoals de Kamer opmerkte in haar jaarverslag over het begrotingsjaar 1991 (32), "de meeste grote producenten ... hun bedrijf zo [hebben] georganiseerd dat zij voor hun gehele kudde het volledige bedrag krijgen uitbetaald".

4.13. Vanaf het verkoopseizoen 1995 (33) zijn deze beperkingen opgeheven, want wegens de aanhoudende toename van de produktie werd besloten tot een nieuwe hervorming.

De individuele maxima of "quota" van premierechten

4.14. In het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in 1992 werd een individueel maximaal premierecht toegekend aan producenten aan wie voor het verkoopseizoen 1991 de premie was toegekend en die ook voor het verkoopseizoen 1992 een aanvraag hadden ingediend (34). Vanaf het verkoopseizoen 1993 wordt de premie betaald voor maximaal het aantal dieren waarvoor de premie voor het verkoopseizoen 1991 is uitgekeerd. Maar de Lid-Staat kan dit aantal verhogen door toepassing van een herwaarderingscoëfficiënt op basis van het verkoopseizoen 1989 of 1990, indien het aantal uitgekeerde premies in een van die verkoopseizoenen groter was dan in 1991.

4.15. Krachtens de verordening (35) moet elke Lid-Staat een aanvankelijke nationale reserve aanleggen door inhouding van minstens 1 % en hoogstens 3 % van de som van de individuele maximumaantallen van de producenten wier bedrijven op zijn grondgebied zijn gevestigd. Deze reserve wordt gebruikt voor de toekenning van rechten aan bepaalde producenten, met name aan producenten die in 1991 geen aanvraag hebben ingediend en aan hen die in 1993 voor het eerst een aanvraag hebben ingediend. Daarbij kwam nog een extra reserve van 1 % van de som van de individuele maxima van de producenten in de probleemgebieden, die elke Lid-Staat gebruikt voor de toekenning van rechten aan de producenten in die gebieden.

4.16. Er werd ook een systeem voor de overdracht van premierechten opgezet (36). Toen de Kamer haar onderzoek verrichtte, stond dit systeem nog in de kinderschoenen en kon het in het kader van dit verslag derhalve niet worden geanalyseerd.

4.17. Te dezen dient te worden beklemtoond dat er in de Unie aldus ongeveer 77 miljoen premierechten zijn gecreëerd, overeenkomend met enerzijds 69 miljoen ooien, hetgeen 9 % meer is dan de 63,4 miljoen die in 1988 werden vastgelegd als drempel waarboven de produktie niet mocht worden aangemoedigd (zie paragraaf 4.9), en anderzijds 8 miljoen geiten. Dit vormt een afzwakking van de doelstellingen betreffende het herstel van het marktevenwicht.

4.18. Het quotasysteem betekent een verzwaring van het administratief beheer van de premies. Toch kan dit de begrotingsuitgaven stabiliseren, tenzij de marktprijzen dalen. Uit de eerste beschikbare, zij het nog voorlopige, gegevens blijkt dat de schapen- en geitenstapel in de Gemeenschap tussen 1992 en 1994 licht is gedaald (tabellen 2 en 3). Later zal echter op basis van een tendens op langere termijn opnieuw moeten worden bezien in hoeverre de begrotingsuitgaven door de invoering van de quota zijn beïnvloed.

4.19. De regeling heeft wel ten doel de vleesproduktie te beperken, maar leidt niet per se tot een beheersing ervan. Zij houdt slechts een produktiebeperking in als de producent de premie nodig acht voor de teelt van schapen of geiten. Maar als de premie een inkomen vormt ten belope van 50 % van de waarde van de jaarlijkse vleesproduktie per schaap op basis van de gewogen gemiddelde prijs op de representatieve markten van de Unie, krijgen de producenten te maken met zeer verschillende marktprijzen en produktiekosten. In bepaalde gebieden verkrijgen zij uit de teelt bovendien andere inkomsten dan die uit de vleesproduktie, hetgeen de rentabiliteit van hun activiteiten sterk beïnvloedt. Dus ook al blijft de premie een belangrijke bron van inkomsten, de beslissingen van de producent kunnen zijn ingegeven door andere factoren dan een individueel maximum van premierechten.

4.20. Hierdoor ligt het inkomen per schaap vóór subsidies in de bedrijven met melkproduktie gemiddeld 3,2 maal zo hoog als in bedrijven zonder melkproduktie (tabel 12). Dezelfde conclusie geldt voor de geitenhouderijen (tabel 13). Maar onder de 80 miljoen dieren waarvoor elk jaar de premie voor schapen en geiten wordt aangevraagd behoort 30 % toe aan schapentelers die verklaren melk te verkopen en 10 % aan geitenhouders (zie ook paragraaf 5.3).

Noodzaak van een grotere selectiviteit van de premies

4.21. Hoewel het systeem van de premierechtenquota tot een betere beheersing van de begrotingsuitgaven kan leiden, blijft het niveau daarvan zeer hoog, met name in vergelijking met de uitgaven per kilo in de Unie geproduceerd vlees in andere GMO's in de vleessectoren.

4.22. Voor vele producenten is de schapen- en geitenteelt slechts marginaal en dient zij slechts ter aanvulling van de runderteelt, melkproduktie, graan-, fruit- of groenteteelt, zodat hier kan worden getwijfeld aan de noodzaak van steun zoals de premies ter ondersteuning van de inkomens. In de bijna 600 000 bedrijven die deel uitmaken van het informatienet inzake landbouwbedrijfsboekhoudingen en die in 1991/1992 aan schape- of geiteteelt hebben gedaan bleek de produktie in die sector bij een derde van de producenten minder dan 10 % van de waarde van de totale landbouwproduktie en bij bijna 60 % van de producenten minder dan een derde te belopen.

4.23. Bij een onderzoek van het beloop over het tijdvak 1986-1992 van het aantal ooien waarvoor de premie werd uitgekeerd (tabel 2) in alle Lid-Staten die minder dan 50 % ooien in een probleemgebied hebben, consta teert men dat het jaarlijkse groeipercentage van dit aantal 12,1 % bedraagt. Voor alle Lid-Staten die meer dan 50 % ooien in een probleemgebied hebben, is dat groeipercentage echter slechts 5,7 %. Dit wijst op een uitbreiding van de schapenteelt in de Lid-Staten die in verhouding meer aanvragen indienen voor niet als probleemgebieden beschouwde regio's.

4.24. De premies bevorderen een daling van de marktprijzen en versterken de concurrentie van deze sector, met name tegenover rundvlees, zodat de Unie de overschotten slechts kon afzetten tegen kosten die zwaar op de communautaire begroting drukten (37). De premie voor ooien zou dus minder gestimuleerd moeten worden en hoofdzakelijk gericht moeten zijn op de ondersteuning van de inkomens van de producenten die schapen of geiten telen in gebieden waar andere activiteiten, met name andere teelten, niet rendabel zijn.

4.25. Een grotere selectiviteit van de premies voor schapen en geiten stuit trouwens af op de situatie die de Kamer, met name in haar jaarverslag over het begrotingsjaar 1990 (38) heeft bekritiseerd: enerzijds de uitbreiding in de Lid-Staten van de zones die overeenkomstig Richtlijn 75/268/EEG van de Raad als probleemgebieden worden aangegeven en anderzijds het feit dat in zeer grote probleemgebieden zeer uiteenlopende situaties bestaan, waarvan sommige de status van probleemgebied niet per se meer rechtvaardigen. De Kamer stelde dat het wegens de financiële voordelen van de indeling in de categorie probleemgebied begrijpelijk was "dat er in de agrarische en politieke kringen van de Lid-Staten druk wordt uitgeoefend om de probleemgebieden voortdurend uit te breiden en dat meer wordt beoogd het aantal ontvangers van bepaalde financiële voordelen te vergroten dan de specifieke belemmeringen te compenseren".

De particuliere opslag

4.26. De steunverlening voor particuliere opslag is van marginaal belang in het beheer van de GMO, getuige het niveau van de jaarlijkse uitgaven: van 1991 tot 1993 bedroegen deze gemiddeld 3,0 Mio ECU voor hoeveelheden vlees tussen 2 000 en 3 000 ton, ofwel 0,2 à 0,3 % van de communautaire jaarproduktie.

4.27. De belangstelling van de producenten in de sector schape- en geitevlees voor de steun voor particuliere opslag is zeer beperkt omdat het invriezen van het vlees de prijs ervan met ongeveer 40 % vermindert. Het Comité van beheer, dat zich over die bewerkingen moet uitspreken (zie paragraaf 3.10), is overigens niet erg positief over het nut van deze maatregel.

4.28. Ook al moest een procedure worden ingeleid wanneer de marktprijs in een noteringszone gedurende twee opeenvolgende weken lager lag dan 70 % van de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs (zie paragraaf 3.11), in de praktijk kon het Comité van beheer vrij beslissen over de afloop van de procedure, dus over de vraag of er werkelijk transacties voor particuliere opslag werden gesloten. Zo gebeurde het regelmatig dat de procedure werd gestart met de bekendmaking van de regels en de indiening van offertes door ondernemingen die in de sector vee en vlees actief zijn, terwijl het Comité van beheer schapen en geiten geenszins voornemens was zich uit te spreken ten gunste van de particuliere opslag. Intussen is de regeling ter zake gewijzigd (zie paragraaf 3.12).

OPMERKINGEN BETREFFENDE HET ADMINISTRATIEF BEHEER

5.1. De tenuitvoerlegging van de regeling door de Commissie en de Lid-Staten geeft aanleiding tot de onderstaande opmerkingen.

Rol van de Commissie

5.2. Hoewel de Commissie beschikt over gegevens in het informatienet inzake landbouwbedrijfsboekhoudingen, waarmee het mogelijk zou zijn toezicht te houden op het beloop van de inkomens van de producenten, gebruikt zij deze gegevens niet, bij voorbeeld bij de vaststelling door de Raad van de basisprijs voor elk verkoopseizoen, terwijl de GMO met name ten doel heeft de betrokken landbouwbevolking een redelijke levensstandaard te verzekeren.

5.3. De vaststelling van het bedrag van de premie voor de "producenten van lichte lammeren" en van geiten op 80 % van de premie voor de "producenten van zware lammeren" berust geenszins op een waardering van de kostprijzen of de verkoopprijzen van de handelsprodukten in die deelsectoren, terwijl de marges van de activiteiten zeer verschillend zijn naargelang de producent alleen vlees of ook melkprodukten verkoopt (zie paragraaf 4.20). Het supplement ten behoeve van het platteland, dat wordt betaald aan de producenten in bepaalde probleemgebieden (zie paragraaf 3.7), berust evenmin op een waardering van de inkomsten van deze producenten.

5.4. Er bestaan ook tekortkomingen op het vlak van de statistische gegevens die de Lid-Staten in verband met de premieaanvragen vóór 31 juli van elk verkoopseizoen aan de diensten van de Commissie moeten verstrekken (39). In de praktijk beschikt zij pas met ongeveer een jaar vertraging over alle gegevens.

5.5. In het kader van de inwerkingtreding van de regeling inzake de individuele maximale premierechten moest de Commissie vóór 30 april 1993 verschillende inlichtingen ontvangen over de in elke Lid-Staat toegewezen maxima. Pas begin 1994 begon zich een globaal beeld af te tekenen van de maxima, inclusief de nationale reserve, die in elke Lid-Staat bestonden.

5.6. De Commissie moest deze gegevens vervolgens vergelijken met het aantal premies dat op grond van ontvankelijk geoordeelde aanvragen voor het referentieverkoopseizoen was toegekend (40).

5.7. Het is absoluut noodzakelijk dat de Commissie zich vergewist van de juistheid van het aantal voor dat verkoopseizoen betaalde premies aan de hand van de informatie over het aantal dieren waarvoor volgens de jaarlijkse aangiften van het EOGFL-Garantie de premie werd betaald. Er werd immers vastgesteld dat de - definitief geachte - gegevens over het aantal voor een bepaald verkoopseizoen toegekende premies regelmatig nog meerdere jaren na het einde van dat verkoopseizoen worden gewijzigd. Zoals blijkt uit het rapport van de Commissie over de marktsituatie voor schapevlees in november 1993 (41), dus na de invoering van de premierechtenquota, waren er op dat moment nog gegevens betreffende de betalingen voor de verkoopseizoenen 1990 en 1991 die golden als voorlopig of nog berustten op de aanvragen in plaats van op de betalingen. Ook zijn de cijfers uit de statistische onderzoeken inzake het schapen- en geitenbestand voor bepaalde Lid-Staten (Denemarken, Ierland, Italië) en voor het jaar dat geldt als referentie voor de toekenning van de quota veel lager dan die van de Commissie over het aantal dieren waarvoor premies werden betaald (42). Deze anomalie, die ook bij andere jaren voorkomt, werd reeds waargenomen in het kader van het onderzoek naar het aanhouden van het zoogkoeienbestand, waarvan de resultaten werden opgenomen in het jaarverslag van de Kamer over het begrotingsjaar 1989 (43).

Toepassing van de premieregeling in de Lid-Staten

5.8. Ten aanzien van de toepassing van de premieregeling in de Lid-Staten wordt eerst het overzicht van de marktprijzen bestudeerd en vervolgens worden opmerkingen gemaakt over de verschillende fasen in de behandeling van de aanvragen, namelijk de administratieve controle, de controle ter plaatse bij de producenten, de sancties en de betalingen. Tenslotte worden twee speciale onderwerpen onderzocht, namelijk de mest tot zware dieren en de invoering van de individuele maximale premierechten.

Overzicht van de marktprijzen

5.9. De betaalde premies zijn bedoeld ter compensatie van een inkomensverlies, berekend aan de hand van het verschil tussen de door de Raad vastgestelde basisprijs en de gewogen gemiddelde prijs op de representatieve markten van de Unie; in dit systeem is het overzicht van de marktprijzen een basiselement.

5.10. Op elke representatieve markt in elke noteringszone moeten de marktprijzen worden opgenomen (44) voor de communautaire standaardkwaliteit van geslachte schapen, vers of gekoeld, dat wil zeggen van lammeren van maximaal 1 jaar oud op de slachtdatum, met een aanvaardbaar vetgehalte en een feitelijk of geschat slachtgewicht van ten minste 12 kg (45); soms stelt de Lid-Staat subcategorieën vast aan de hand van het slachtgewicht, zoals in Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië en Portugal; in Frankrijk worden de categorieën nog gespecificeerd door een indeling volgens het vetgehalte en de structuur van het geslachte dier. Als voor het overzicht wordt gewerkt met het levend gewicht van de dieren, moet dit via een coëfficiënt worden omgerekend in slachtgewicht.

5.11. De gemiddelde prijs voor de noteringszone wordt dan berekend op basis van de vooraf vastgestelde weging van categorieën geslachte dieren en representatieve markten, volgens het respectieve belang van elk ervan.

5.12. Uiterlijk op donderdag worden de prijzen van de vorige week meegedeeld aan de Commissie die dan de gewogen gemiddelde prijs op de representatieve markten van de Unie vaststelt.

5.13. In de praktijk worden die prijzen verzameld op de meest uiteenlopende manieren, zelfs binnen een zelfde Lid-Staat: zij kunnen worden opgenomen door een al dan niet permanent vertegenwoordiger van een overheidsinstantie bij de slachthuizen, zoals de Kamer in Griekenland, Spanje en Ierland heeft geconstateerd; ze kunnen op het niveau van elke representatieve markt vergeleken worden in een commissie met vertegenwoordigers van de verschillende produktiestadia, zoals in Frankrijk; ze kunnen telefonisch worden opgevraagd bij telers en tussenpersonen zoals in Italië, of worden opgenomen door een vertegenwoordiger van een overheidsinstantie op een markt waar levende dieren worden verhandeld, zoals werd geconstateerd in Portugal; tenslotte kunnen ze aan de met de opneming ervan belaste instantie worden meegedeeld door de persoon die bij opbod verkoopt op de markt, zoals het geval is in het Verenigd Koninkrijk.

5.14. Bij onderzoek van het overzicht van de marktprijzen voor enkele willekeurig gekozen weken op enkele representatieve markten constateerde de Kamer dat er stukken ontbraken (Griekenland en Italië) of dat met behulp van de stukken niet de prijs van een representatieve markt kon worden afgeleid uit de op die markt genoteerde prijzen (Spanje en Portugal). Onder die omstandigheden is het niet mogelijk achteraf zekerheid te krijgen over het bestaan van een effectieve opneming van de prijzen en van de meegedeelde gegevens.

5.15. Daarnaast werden anomalieën geconstateerd in verband met de werkelijk aan de Commissie doorgegeven prijzen: in Griekenland werden twee weken verwisseld; in de prijsberekening van een slachthuis in Ierland zat een fout; de door een slachthuis opgegeven prijzen werden door het "Department of Agriculture" in Ierland verlaagd alvorens aan de Commissie te worden meegedeeld; de door een kamer van koophandel meegedeelde prijzen werden door het "Ministero per il Coordinamento delle Politiche Agricole, Alimentare e Forestali" in Italië verlaagd. Deze verlagingen van de op de representatieve markten vergaarde prijzen leiden tot een verhoging van de premiebedragen en bijgevolg van de uitgaven ten laste van de communautaire begroting.

5.16. Tenslotte is gebleken dat noch het systeem van opneming van de marktprijzen, noch de mededeling ervan aan de Commissie wordt onderworpen aan controle door een communautaire of nationale instantie.

Administratieve controle van de premieaanvragen

5.17. De aanvragen voor premies moeten bij de voor het gebied waar het bedrijf zich bevindt bevoegde autoriteit worden ingediend in de loop van een periode of eventueel twee periodes tussen 1 november vóór het verkoopseizoen en 30 april daaropvolgend. Voor Italië bepaalt de regeling dat de aanvragen mogen worden gecentraliseerd; in dat geval moet aan de autoriteit die bevoegd is voor het gebied waar het bedrijf zich bevindt van elke aanvraag een kopie worden gezonden (46).

5.18. De administratieve controle van de aanvragen wordt verricht door een regionaal of lokaal bureau van het Ministerie van Landbouw van de Lid-Staat, behalve in Italië, waar de controle per computer wordt verricht door een consortium van verschillende in de informatica gespecialiseerde maatschappijen die werken voor rekening van het betaalorgaan. In Portugal worden de aanvragen soms ingediend bij agentschappen van financiële instellingen of bij twee beroepsorganisaties; zij worden rechtstreeks aan het centrale betaalorgaan doorgegeven en dus niet meegedeeld aan de plaatselijke autoriteiten, hetgeen strijdig is met de regeling (zie paragraaf 5.17) en inhoudt dat die autoriteiten geen administratieve controle kunnen verrichten.

Controle van de eigendom en de subsidiabiliteit van de dieren

5.19. De administratieve controle blijft meestal beperkt tot een vergelijking van het aanvraagformulier met dat van het vorige jaar en een controle of het volledig is ingevuld; controle inzake de eigendom en de subsidiabiliteit van de dieren waarvoor de premies worden aangevraagd is niet mogelijk (zie ook de paragrafen 5.32 - 5.36).

5.20. In geen van de bezochte gebieden was het mogelijk na te gaan of er wordt gecontroleerd of schapemelk en zuivelprodukten op basis van schapemelk werden verkocht door toetsing aan de gegevens die door de verwerkende bedrijven of door de distributiebedrijven over de verkoop van deze produkten worden verstrekt, zoals is voorgeschreven in de communautaire regelgeving (47). Zoals vermeld in de paragrafen 3.5 en 3.6 verschilt het premiebedrag echter met 20 % naargelang de producent deze produkten al dan niet verkoopt.

Controle van de ligging in een probleemgebied

5.21. Als het bedrijf van een producent in een probleemgebied ligt, kan deze een premieaanvulling ontvangen krachtens de maatregelen ten behoeve van het platteland (zie paragraaf 3.7). Een producent wordt geacht in een probleemgebied te zijn gevestigd als ten minste 50 % van de voor schapen- of geitenteelt gebruikte oppervlakte cultuurgrond (48) ligt in gebieden die door de Lid-Staten overeenkomstig Richtlijn 75/268/EEG van de Raad van 28 april 1975 (49) als zodanig worden omschreven. Wanneer niet het hele bedrijf in een probleemgebied is gelegen, moet dus niet alleen het bestaan van die 50 % maar ook de werkelijke eigendom of het gebruiksrecht van de percelen worden gecontroleerd. De doeltreffendheid van de controle zal met name afhangen van de gegevens die moeten worden verstrekt in het aanvraagformulier en de daarbij te voegen bewijsstukken.

5.22. De informatie die de producent in zijn aanvraag moet verstrekken, verschilt echter naar gelang van de Lid-Staat. In Griekenland, Frankrijk en Italië moet de producent de totale opppervlakte van zijn bedrijf vermelden en eenvoudig verklaren dat van de voor schapen- en geitenteelt gebruikte oppervlakte ten minste 50 % in een probleemgebied ligt. In het Verenigd Koninkrijk behoeft de producent uitsluitend de totale bedrijfsoppervlakte aan te geven die in een probleemgebied is gelegen. In deze gevallen is het zonder informatie die ter aanvulling op de aanvraag wordt verstrekt en waarvan hierna sprake is, bijgevolg niet mogelijk, wanneer een bedrijf grenst aan een niet als probleemgebied opgegeven zone, bij de administratieve controle na te gaan of voldaan is aan de voorwaarde voor het verkrijgen van de voordelen in verband met de ligging in een probleemgebied. In Spanje, Ierland en Portugal moet de producent daarentegen de verschillende produktie-eenheden van zijn bedrijf en voor elk daarvan de oppervlakte aangeven. Daar er echter bij de aanvragen geen aanvullende stukken zijn gevoegd, biedt de controle geen zekerheid over de juistheid van de verstrekte inlichtingen en met name over de werkelijke eigendom of het gebruiksrecht van de percelen.

5.23. In Schotland en Ierland wordt nochtans grondiger gecontroleerd of ten minste 50 % van de voor schapenteelt gebruikte oppervlakte in een probleemgebied ligt. De producent moet bij zijn aanvraag namelijk een kopie van het kadastrale plan van zijn bedrijf voegen. In Schotland moet hij probleemgebieden en niet-probleemgebieden aangeven en wordt de voor de schapenteelt gebruikte oppervlakte berekend met uitsluiting van, bij voorbeeld, gebouwen, wegen, bossen en andere niet met de teelt verband houdende oppervlakten.

Controle ter plaatse bij de producenten

5.24. De producent moet de dieren waarvoor hij een aanvraag heeft ingediend gedurende 100 dagen, te rekenen vanaf de laatste dag van de periode voor de indiening van de aanvragen, op het bedrijf houden (50). In deze periode verrichten de Lid-Staten inspecties ter plaatse om de juistheid van de door de producent in zijn aanvraag vermelde gegevens te controleren. Die inspecties moeten een minimumaantal aanvragen betreffen, dat door de Commissie op 10 % van het aantal producenten is bepaald (51).

5.25. In alle bezochte Lid-Staten, behalve Italië, beschikken de autoriteiten die op centraal niveau met het beheer van het systeem zijn belast over gedetailleerde statistieken per regio van het aantal verrichte inspecties.

5.26. De controle van de producenten ter plaatse, die wordt verricht door vertegenwoordigers van de regionale of lokale bureaus van het Ministerie van Landbouw van elke Lid-Staat, leidt tot de volgende opmerkingen.

Organisatie van de controles ter plaatse

5.27. De in 1992 vastgestelde verordening inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (52) bepaalt dat de controles ter plaatse ten minste een belangrijke steekproef uit de aanvragen moeten betreffen, die met name wordt bepaald aan de hand van een risicoanalyse. Nadat dit systeem in 1994 in werking was getreden voor de premies voor schapen en geiten trad er een wijziging op in de wijze waarop de ter plaatse te controleren producenten werden geselecteerd in de Lid-Staten waar de controlebezoeken van de Kamer in 1994 hebben plaatsgevonden.

5.28. Het is gebruikelijk de producenten te selecteren op grond van anomalieën die werden ontdekt tijdens de administratieve controle van de aanvragen of tijdens voorgaande verkoopseizoenen. Ook met andere criteria kan rekening worden gehouden.

5.29. In Griekenland controleren de inspecteurs van de Directies van Landbouw van de "nomos" ook een steekproef van willekeurig op basis van hun identificatienummer geselecteerde producenten. In Ierland is een zelfde systeem ingevoerd.

5.30. In Italië werden vanaf het verkoopseizoen 1993 regels vastgesteld voor de selectie van de ter plaatse te controleren producenten; die selectie moet met name berusten op het aantal dieren waarvoor de aanvraag is ingediend. Maar de ter plaatse te controleren producenten worden er onherroepelijk centraal aangewezen; de plaatselijke bureaus ontvangen de gegevens over die producenten maar bezitten geen informatie over de andere producenten. In het systeem zou een mechanisme moeten zijn ingebouwd waarmee het aantal controles kan worden verhoogd indien een significant aantal anomalieën wordt geconstateerd. En hoewel de ter plaatse te controleren producenten met name werden geselecteerd op grond van de in de aanvraag opgemerkte anomalieën, werden deze genegeerd bij de controles tijdens het bezoek van de Kamer. De met de controle ter plaatse belaste inspecteurs hebben niets ondernomen om daarop een antwoord te geven.

5.31. In Portugal werden verschillende selectiecriteria aangelegd, zoals de omvang van de kudde of het feit dat de produktie-eenheden binnen een zelfde bedrijf qua controlebevoegdheid tot verschillende gebieden behoren. Maar evenmin als in Italië is er voorzien in een verhoging van het aantal controles ter plaatse wanneer een significant aantal anomalieën wordt geconstateerd.

Controle van de door de producent verstrekte informatie

5.32. Bij gebreke van een identificatiesysteem of stalregister moet de eigendom van de dieren worden vermoed; men mag er immers wel van uitgaan dat de persoon die de schapen of geiten ter controle aanbiedt er ook de eigenaar van is. Toch kan daaraan soms worden getwijfeld, vooral wanneer, in strijd met de verordening (53), de dieren zich ver van de bedrijfsgebouwen op niet in de aanvraag vermelde percelen bevinden of wanneer de controleur van de Lid-Staten de controle moet uitstellen omdat de dieren niet meteen kunnen worden voorgeleid.

5.33. In sommige Lid-Staten bestaan er echter methodes waarmee dit risico wordt verminderd. In Ierland worden vele kudden voorzien van een gekleurde vlek of letters op een of meer specifieke plaatsen van het dier. De producent wordt verzocht het merkteken van zijn kudde te beschrijven in de premieaanvraag. Portugal kent eveneens een systeem voor het merken van schapen. De producent is verplicht in zijn aanvraag het merkteken van zijn kudde aan te geven. In deze gevallen is het dus belangrijk, dat bij de controle nauwgezet gebruik wordt gemaakt van deze informatie en dat de aanwezigheid van dieren zonder dat teken door de producent wordt verklaard. Tijdens controles ter plaatse is echter gebleken dat niet-gemerkte dieren door de nationale controleurs worden geaccepteerd, met name wanneer bij een eerste telling het aantal gemerkte dieren lager is dan het aantal waarvoor de premie werd aangevraagd.

5.34. De subsidiabiliteit van de dieren (zie paragaaf 3.4) kan bij de telling niet bevredigend worden gecontroleerd en de persoon die de controles ter plaatse verricht, moet - om dezelfde redenen als genoemd in paragraaf 5.32 - vaak vertrouwen op de verklaringen van de producent. Bij twijfel zou de controleur van de Lid-Staat steeds moeten vragen of de producent een lammerenregister of enig ander relevant document bijhoudt en aan de hand daarvan moeten bepalen hoe oud de dieren zullen zijn op de laatste dag van de periode waarin zij moeten worden aangehouden. Een dergelijke handelwijze werd niet aangetroffen. In Italië en Spanje is het voorgekomen dat te jonge lammeren pas door de controleur werden afgewezen nadat de controleurs van de Kamer hem hadden gewezen op zijn verplichtingen ter zake.

5.35. Het is soms moeilijk de schapen te tellen omdat de dieren moeilijk te drijven zijn. Dit kan echter worden vergemakkelijkt met inrichtingen om de dieren tot staan te brengen of door nauwe doorgangen te leiden, hetgeen het geval was in verschillende, tijdens het onderzoek in Ierland en het Verenigd Koninkrijk bezochte bedrijven. Anders zijn er vaak twee personen nodig voor de controle en kan er worden aangenomen dat bij de telling een foutenmarge van 1 à 2 % kan bestaan. In een streek in Italië is het zelfs gebeurd dat de controleur van de Lid-Staat na herhaalde pogingen een deel van de kudde niet kon tellen en het aantal aanwezige dieren dan maar bij benadering vaststelde.

5.36. In Ierland wordt een oor van het dier door de inspecteur gemerkt op een bepaalde plaats die is vermeld in de instructies voor de controle ter plaatse en elk jaar wordt gewijzigd. In Portugal moeten de dieren bij de telling worden gemerkt met een spray van een specifieke kleur. Deze procedures houden in dat elk dier apart wordt beschouwd en dat de controleur van de Lid-Staat bij die gelegenheid werkelijk de subsidiabiliteit van het dier kan controleren.

5.37. Ten aanzien van de controle of ten minste 50 % van de voor de schapen- of geitenteelt gebruikte oppervlakte in een probleemgebied is gelegen, werd geconstateerd dat de administratieve controle in het algemeen erg zwak is (zie de paragrafen 5.21-5.23), en dat dit aspect bij de controle ter plaatse in de onderzochte gevallen in Spanje, Portugal en een deel van het Verenigd Koninkrijk ook niet werd geverifieerd.

5.38. Voorts werd in Spanje geconstateerd dat bij een aanvraag van zes producenten, die beweerden een groepering te vormen en waarvan sommige gronden wel in een probleemgebied lagen en andere niet, het werkelijke bestaan van deze groepering niet bevredigend werd gecontroleerd. Hieruit blijkt dat het niet onmogelijk is producenten met gronden in probleemgebieden en producenten met gronden buiten de probleemgebieden samen te brengen zodat alle producenten in het genot komen van de premie-aanvulling krachtens de maatregelen ten behoeve van het platteland, eenvoudigweg door in de aanvraag te verklaren dat zij een producentengroepering vormen.

Onverwachte controles ter plaatse

5.39. De regeling bepaalt dat de inspecties onverwacht worden uitgevoerd; een inspectie mag slechts zo lang van tevoren als strikt noodzakelijk is en niet meer dan achtenveertig uren vooraf worden aangekondigd (54).

5.40. In de praktijk is gebleken dat een werkelijk onverwachte controle slechts mogelijk is vroeg in de morgen of laat in de avond als de dieren op stal staan. Overdag is er een grote kans dat de dieren zich niet in de nabijgelegen weiden bevinden; dan kan het uren duren om ze te verzamelen en naar de gebouwen van de producent te brengen, hetgeen noodzakelijk is om de in paragraaf 5.35 beschreven redenen. Dit verklaart waarom in vele gevallen en vooral bij de extensieve teelt in de probleemgebieden de producenten meestal reeds de dag vóór de controle worden verwittigd en er regelmatig een afspraak voor een bepaald uur wordt gemaakt.

5.41. Aangezien er tot eind 1994 geen dwingende voorschriften bestonden om de werkelijke eigendom van de dieren te bewijzen, werd de controle ter plaatse door de aankondiging ervan veel minder doeltreffend.

Register van de verplaatsingen

5.42. Pas vanaf het verkoopseizoen 1995 is elk bedrijf verplicht een register van de schapen en geiten bij te houden (55). Dit moet ten minste vermelden:

a) het totale aantal schapen en geiten dat zich op een elk jaar door de bevoegde autoriteit vast te stellen datum op het bedrijf bevindt;

b) het aantal vrouwelijke dieren op het bedrijf van meer dan twaalf maanden oud of die vóór die leeftijd gejongd hebben;

c) de verplaatsingen van schapen en geiten (oorsprong, bestemming, merktekens, datum).

5.43. Een Lid-Staat die een registratiesysteem had ingevoerd, kon vroeger ten hoogste 50 % van het vereiste minimumaantal controles ter plaatse verrichten buiten de periode waarin de dieren op het bedrijf moeten worden aangehouden, maar wel binnen het betrokken jaar (53). Van de voor het onderzoek bezochte Lid-Staten heeft alleen het Verenigd Koninkrijk een dergelijk systeem ingevoerd.

5.44. In combinatie met een identificatiesysteem moet het register zekerheid bieden over de eigendom en de subsidiabiliteit van de dieren waarvoor de premie is aangevraagd, maar wanneer de controle wordt verricht buiten de aanhoudperiode moet het register ook de zekerheid bieden dat de dieren zich in die periode op het bedrijf bevonden.

5.45. Het in het Verenigd Koninkrijk verrichte onderzoek van het systeem van permanente registratie van de verplaatsingen van schapen bracht leemten in de registratie en problemen bij de uitvoering van de controle ter plaatse aan het licht.

5.46. In strijd met de regelgeving bevatte het gehanteerde register immers geen informatie over het aantal door natuurlijke omstandigheden of overmacht gestorven dieren; dat aantal is slechts bekend wanneer het door de producent apart is geboekt. Het is voorgekomen dat, hoewel deze verliezen niet waren vermeld en verrekend in het register, dieren bij controles na de aanhoudperiode op grond van een eenvoudige verklaring van de producent niet worden geacht te ontbreken maar te zijn gestorven door natuurlijke omstandigheden.

5.47. Wat betreft de controlemethode is gebleken dat de met de controle ter plaatse belaste ambtenaren geen standaardmethode volgen om na te gaan of het aantal schapen waarvoor de premie was aangevraagd overeenstemde met het aantal dieren dat gedurende de hele aanhoudperiode aanwezig was. Soms was de controle onvolledig en waren zelfs de conclusies fout. Op basis van het aantal op het bedrijf getelde dieren en van de geregistreerde verplaatsingen (geboorten, aankopen, sterfgevallen, verkopen) moet worden teruggegaan in de tijd en moet worden nagegaan of het aantal dieren waarvoor een premie is aangevraagd overeenstemt met het aantal op het bedrijf aanwezige dieren, niet alleen aan het eind van de aanhoudperiode, maar ook bij het begin en in de loop van die periode. Zeker is dat bij de uitvoering van deze taak van boekhoudkundige aard het gebruik van een uniform toetsingsformulier, ingevuld aan het begin en het eind van de aanhoudperiode, de controlekwaliteit sterk zou verbeteren en de mogelijkheid zou bieden achteraf de verrichte handelingen na te trekken.

5.48. Voorts beperken sommige inspecteurs zich tot een controle van het register van de verplaatsingen, terwijl andere ook de stukken controleren die ten grondslag liggen aan de cijfers in het register. Een verificatie van de onderliggende documenten (rekeningen, ontvangstbewijzen) is nochtans noodzakelijk voor een bevredigende controle.

5.49. Hoewel in het Verenigd Koninkrijk het bijhouden van een register overeenkomstig de voorschriften van de regeling een noodzakelijke voorwaarde is voor de toekenning van de premie, is gebleken dat wanneer de sterfte door natuurlijke omstandigheden niet werd geboekt in het register van de producent of in een ander stuk, dat register door de controleur van de Lid-Staat in zijn controleverslag desondanks bevredigend werd genoemd. Tevens is gebleken dat wanneer bij de controle ter plaatse wordt ontdekt dat een producent geen register van de verplaatsingen bijhoudt, deze respijt krijgt om er alsnog een aan te leggen, terwijl het toch normaal zou zijn dat de controleur zelf een vergelijking opstelt op basis van de onderliggende stukken die tijdens de controle in het bezit van de producent moeten zijn.

Sancties

5.50. De communautaire voorschriften bepalen dat indien het aantal werkelijk in aanmerking komende dieren volgens de controle lager is dan het aantal waarvoor een aanvraag is ingediend, verschillende sancties moeten worden opgelegd die evenredig zijn met de grootte van het verschil (56).

5.51. Maar bij verliezen door natuurlijke omstandigheden die het leven van dieren in kuddeverband kenmerken, wordt de premie zonder boete gehandhaafd voor het aantal feitelijk in aanmerking komende dieren, op voorwaarde dat de producent de bevoegde instantie binnen tien dagen na de vaststelling van het verlies schriftelijk heeft ingelicht. In de praktijk is deze termijn moeilijk te verifiëren doordat de vaststelling van het verlies door de producent zeer vaak moeilijk controleerbaar is.

5.52. In Frankrijk bestaat er een door een derde afgegeven document, het bewijs van ophaling door het vildersbedrijf, waarmee kan worden vastgesteld op welke datum het dode dier door de vilder werd opgehaald. Wanneer de kennisgeving van het verlies overeenkomstig de voorschriften ontbreekt, wordt de overlegging van vilbewijzen op het moment van de controle ter plaatse echter soms aanvaard als kennisgeving, zelfs als de op het bewijs voorkomende ophaaldatum meer dan 10 dagen voorafgaat aan de datum van de controle ter plaatse, die in dit geval ook de datum van kennisgeving is. Door deze handelwijze worden in dit geval geen sancties opgelegd terwijl dat wel had moeten gebeuren.

5.53. De met de invoering van de premieregeling belaste autoriteiten in deze Lid-Staat hebben nochtans getracht de kennisgeving van verliezen door natuurlijke omstandigheden te vergemakkelijken en bezorgen de producent samen met het aanvraagformulier voorgedrukte kennisgevingslijsten waarop met name het aantal verloren schapen moet worden vermeld.

5.54. Een soortgelijke praktijk werd in Griekenland waargenomen. Toch zijn er in de bezochte streken zeer weinig kennisgevingen van verliezen door natuurlijke omstandigheden.

5.55. Zoals uiteengezet in paragraaf 5.46 komt het bij controles buiten de aanhoudperiode in het Verenigd Koninkrijk voor dat de controleur van de Lid-Staat voor de berekening van het aantal dieren op het bedrijf gedurende de aanhoudperiode op grond van een eenvoudige verklaring van de producent ontbrekende dieren beschouwt als verloren door natuurlijke omstandigheden.

Betaling van de premies

5.56. Voor het einde van ieder halfjaar gaat de Commissie over tot een raming van het te verwachten bedrag van de premie en op basis hiervan zijn de Lid-Staten gemachtigd om een halfjaarlijks voorschot uit te betalen ten belope van 30 % van de premie (57). Het definitieve premiebedrag wordt vastgesteld na het einde van het verkoopseizoen in het volgende jaar en het saldo moet dan vóór 15 oktober worden betaald (58).

5.57. Sommige Lid-Staten betalen voorschotten, andere niet (België, Denemarken, Italië, Luxemburg, Nederland). Dit heeft natuurlijk invloed op de doeltreffendheid van de premie als inkomenssteun en verzekert geen gelijke behandeling van de producenten in de gehele Unie.

5.58. Tussen de verkoopseizoenen 1991 en 1992 blijken grote verschillen te bestaan in de snelheid van betaling aan de producenten. Als op basis van de maandelijkse betalingsstromen van de Lid-Staten de gewogen gemiddelde betalingstermijn volgens de betaalde bedragen wordt berekend, dan blijkt dat er tussen de Lid-Staten die hun producenten het snelst betalen, namelijk Frankrijk en Ierland, en hen die het traagst betalen, namelijk Italië en Denemarken, gemiddeld acht maanden verschil zit. In vergelijking met de snelste Lid-Staten betalen Spanje, Portugal en het Verenigd Koninkrijk gemiddeld bijna een maand tot twee maanden later, Duitsland drie à vier maanden later en de andere Lid-Staten - België, Griekenland, Luxemburg en Nederland - binnen een termijn van vier tot zeven maanden. De producenten in de verschillende Lid-Staten krijgen dus geen gelijke behandeling.

Speciaal geval van het mesten tot zware dieren

5.59. Zoals vermeld in paragraaf 3.6 ontvangen de producenten van lichte lammeren een premie die 20 % lager is dan die van de producenten van zware lammeren, die geen schapemelk of zuivelprodukten op basis van schapemelk verkopen. Maar door lammeren tot zware dieren te mesten kunnen de producenten van lichte lammeren toch de volle premie ontvangen voor het aantal lammeren dat tot zware dieren wordt gemest.

5.60. De belangrijkste voorwaarde die de Raad stelt om lammeren te erkennen als zijnde gemest tot zware dieren is dat deze minstens 45 dagen zijn gemest en deel uitmaken van een groep met een gemiddeld levend gewicht van minstens 25 kg (59). Om de controle hiervan mogelijk te maken moeten de producenten voldoen aan een aantal verplichtingen ter voorkoming van misbruik (60):

a) elke producent moet voor elke partij lammeren een aangifte indienen met de datum waarop met het vetmesten wordt begonnen;

b) degene die de te mesten lammeren houdt, ongeacht of hij de producent dan wel een gespecialiseerd mester is, dient een mesterijregister bij te houden met de volgende gegevens:

i) bij aanvoer: nummer van de partij, aantal lammeren, datum waarop met het vetmesten wordt begonnen, onuitwisbaar merkteken waarmee de lammeren en het bedrijf van oorsprong worden geïdentificeerd;

ii) bij vertrek: datum, gemiddeld gewicht en samenstelling van de partij (aantal lammeren van elke aangevoerde partij dat deel uitmaakt van de partij die de mesterij verlaat).

5.61. Per verkoopseizoen worden uit hoofde van dit speciale stelsel ongeveer 800 000 premies betaald, voornamelijk in Frankrijk en Spanje, maar ook in geringe mate in Portugal en Griekenland.

5.62. Bij een bezoek aan een mesterij in Frankrijk was het niet mogelijk de naleving van de voorschriften betreffende de duur van het mesten en het gemiddelde gewicht van de lammeren te controleren omdat er geen register van vertrek was. Ook werd vastgesteld dat wanneer een producent zijn lammeren voor de mesterij verkoopt aan een bedrijf met vestigingen in verschillende departementen, de mestaangifte het adres van het hoofdkantoor van dat bedrijf vermeldt, zodat het nadien niet mogelijk is de aldus gemeste lammeren te controleren, aangezien hun feitelijke bestemming niet bekend is.

5.63. In Griekenland hielden de bezochte producenten het specifieke register voor het lopende verkoopseizoen bij. Van hun had de enige die in een vorig verkoopseizoen reeds lammeren tot zware dieren had gemest, destijds de premieaanvulling ontvangen zonder dat register bij te houden.

5.64. In Portugal werd slechts één geval onderzocht, namelijk een bedrijf dat toebehoorde aan het Ministerie van Landbouw en dit soort mesterij reeds vele jaren uitoefende; hier werd geen enkel register bijgehouden.

5.65. Hoewel de plaatselijke autoriteiten die het systeem controleren verplicht zijn per verkoopseizoen de voorzieningen van ten minste 10 % van de declaranten te inspecteren, beschikten de nationale autoriteiten in geen van de vorengenoemde Lid-Staten, waar de Kamer dit systeem heeft onderzocht, over statistieken terzake. In Frankrijk is zelfs gebleken dat in de twee bezochte departementen tot dan toe geen enkele controle ter plaatse van de in deze sector actieve mesters was verricht.

Invoering van individuele premiemaxima

5.66. In elk van de bezochte Lid-Staten bleek dat de toen plaats hebbende invoering van het quotasysteem moeizaam verliep omdat een grote massa gegevens moest worden verwerkt en een groot aantal kennisgevingen moest worden verricht, soms zonder enig computersysteem. Zo kon zelfs in de gemakkelijkste gevallen, waarin geen beroep werd gedaan op de nationale reserve of de aanvullende reserve, de kennisgeving van de quota aan de producenten zelden uiterlijk 15 dagen vóór de afloop van de periode voor de indiening van de aanvragen van de Lid-Staat worden voltooid, zoals de voorschriften bepalen (61).

5.67. In Griekenland, waar de periode voor de indiening van de aanvragen vroeg eindigde, namelijk op 15 februari, werden de maximale premierechten per producent in de gemakkelijkste gevallen ter kennis gebracht door ze binnen de voorgeschreven termijn op de mededelingenborden van de producentencooeperatieven aan te plakken. In de bezochte gebieden in Spanje kwam de eerste toewijzing van maxima pas in juni en juli 1993, dus lang na het einde van de periode voor de indiening van de aanvragen. In Frankrijk eindigde deze periode op 15 februari en de maxima werden pas in maart en april meegedeeld. In Ierland begon de mededeling van de quota pas eind april 1993, hoewel de periode voor de indiening van de aanvragen eindigde op 12 maart. In Italië werden de quota binnen de gestelde termijnen voorlopig meegedeeld aan de producenten die in 1991 een aanvraag hadden ingediend, maar achteraf moest nog worden nagegaan of zij ook in 1992 een aanvraag hadden ingediend. In Portugal hadden ongeveer 20 % van de producenten hun quotum aan het einde van de periode voor indiening van de aanvragen nog niet ontvangen. In het Verenigd Koninkrijk was de kennisgeving evenmin vóór het einde van de periode voor indiening van de aanvragen voltooid.

5.68. Na de toewijzing van de maxima in de gemakkelijkste gevallen moest nog worden beslist over de aanvragen om benutting van de nationale reserve. Dit betekent dat de situatie in de Lid-Staten zeer lang provisorisch en soms verward was, hetgeen leidde tot vertragingen bij het beheer van de aanvragen voor het verkoopseizoen 1993 en bij de betaling van de premies.

Toepassing van de regeling inzake de particuliere opslag

5.69. Ondanks het geringe financiële belang ervan (zie paragraaf 4.26) werd de particuliere opslag onderzocht in twee Lid-Staten (Spanje en Ierland). Verschillende problemen werden geconstateerd.

5.70. In Spanje verrichtte de Kamer een controle bij een onderneming buiten de periode waarin het vlees wordt bewaard. Ondanks het bepaalde in de voorschriften (62) en het feit dat de transactie driemaal was gecontroleerd door ambtenaren van het betaalorgaan bleek de ondernemer geen voorraadboekhouding te voeren. Daar de boekhouding voor elk contract onder meer de identificatie moet aangeven van de produkten die zich in particuliere opslag bevinden, was het hier onmogelijk na te gaan of de produkten die door de ondernemer tijdens een controle buiten de periode van bewaring van de geslachte dieren werden aangeboden werkelijk het voorwerp van de transactie waren geweest. Het was eveneens onmogelijk de data van in- en uitslag te controleren en dus ook de eerbiediging van de periode waarin de geslachte dieren moeten worden bewaard.

5.71. In Ierland werd eveneens geconstateerd dat de gecontroleerde ondernemer geen voorraadboekhouding voerde. Bij een onderzoek van de stukken betreffende vroegere contracten met dezelfde ondernemer werd vastgesteld dat de data op de stukken waren geschrapt en gewijzigd en dat ze soms tegenstrijdig waren, zodat het onmogelijk was de naleving van de voorschriften te controleren. Ook werd opgemerkt dat bij een van de onderzochte transacties de nummers van de zegels op de vrachtwagens bij vertrek uit de uitbenerij niet klopten met die bij aankomst in de plaats van opslag. De verantwoordelijke instanties van de Lid-Staat hebben nadien slechts gedeeltelijke inlichtingen verstrekt over de data op de documenten en zij hebben ter rechtvaardiging van het ontbreken van overeenstemming tussen de zegelnummers aangevoerd dat het vlees had moeten worden ingevroren buiten de opslagruimten van de onderneming, waardoor twee transporten tussen de uitbenerij en de opslagplaats noodzakelijk waren.

CONCLUSIE

6.1. De opmerkingen die werden gemaakt in het verslag van de Kamer over het begrotingsjaar 1988 lieten voornamelijk zien dat een aantal bepalingen van de regeling niet waren aangepast aan de realiteit van de schapenteelt noch aan de praktijk van de controle. Een van die bepalingen was de omschrijving van de "voor premie in aanmerking komende ooi", die intussen werd gewijzigd. Nog andere wijzigingen werden ingevoerd, zoals de Kamer had voorgesteld: de verplichting om gevallen van natuurlijke omstandigheden aan te geven, de gradatie van de sancties, het minimum aantal van de controles ter plaatse en nadere regels betreffende het register van de verplaatsingen van dieren.

Een meer selectieve en doeltreffende steun

6.2. De explosie van de begrotingsuitgaven betreffende de premies voor schapen en geiten van minder dan 600 Mio ECU in de eerste jaren van de GMO tot 1932 Mio ECU in 1994 geeft sinds een aantal jaren aanleiding tot de invoering van een reeks weinig succesvolle maatregelen ter beheersing ervan (paragrafen 1.1 en 4.8-4.13). De quota van premierechten ter stabilisatie van de begrotingsuitgaven, die vanaf het verkoopseizoen 1993 in werking zijn getreden, vormen hiervan de laatste fase (paragrafen 4.14-4.20). Deze ontwikkeling was onvermijdelijk omdat de basisprijs stabiel bleef en sterk afweek van de gemiddelde marktprijs: in 1993 kwamen de basisprijs en de gecorrigeerde basisprijs van de stabilisator overeen met respectievelijk 162 % en 150 % van de gemiddelde marktprijs. Zij valt te verklaren door het mechanisme ter vaststelling van het premiebedrag, want omdat de prijsdaling automatisch wordt gecompenseerd, wordt aan de markt de werkelijke functie van afstemming tussen vraag en aanbod ontnomen. Dit veroorzaakt een vicieuze cirkel waardoor de dalingen van de produktieprijzen ten laste van de communautaire begroting komen (paragrafen 4.2-4.4). De Kamer beveelt de Commissie dan ook aan, het mechanisme opnieuw te onderzoeken; het blijkt ongeschikt, met name wanneer de basisprijs de gemiddelde marktprijs niet van nabij volgt.

6.3. Doordat dit mechanisme de daling van de prijzen bevordert, draagt het bij tot een versterkte concurrentie met rundvlees, waarvan de overschotten een zware last voor de communautaire begroting vormden (paragraaf 4.24). Voorts liggen de begrotingsuitgaven per kilo in de Unie geproduceerd schape- of geitevlees ruim driemaal zo hoog als die voor rundvlees (paragraaf 4.6). Tenslotte valt er een relatieve toename van de produktie van schapevlees waar te nemen in de Lid-Staten die proportioneel de meeste premieaanvragen indienen voor niet als probleemgebied beschouwde regio's (paragraaf 4.23).

6.4. Op grond van deze situatie lijkt het dus noodzakelijk dat de Commissie alternatieven voor het huidige systeem gaat bestuderen. Er moeten nauwkeuriger doelstellingen komen, die duidelijk worden omschreven en op gezette tijden worden geëvalueerd (paragraaf 5.2) waardoor in deze sector verleende bijstand geleidelijk wordt beperkt tot inkomenssteun voor de producenten waarvan het bedrijf is gelegen in een probleemgebied waar andere veehouderij niet rendabel is en waar de steun dus een effect kan hebben op de instandhouding van een plattelandsbevolking. In dit kader zou de Kamer ook criteria moeten aanleggen op het gebied van milieubescherming en ruimtelijke ordening.

6.5. In dit verband is het van essentieel belang dat de Commissie een nieuwe definitie van het begrip "probleemgebied" voorstelt en dat er bij de toekenning en de controle van deze status zeer streng te werk wordt gegaan. De criteria voor de omschrijving van deze gebieden moeten zo snel mogelijk worden herzien om rekening te houden met de concrete omstandigheden waaronder de veehouderij plaatsvindt (paragraaf 4.25).

6.6. Ook de functie van de premies als inkomenssteun voor de producenten moet worden verbeterd door te zorgen voor een snellere betaling ervan; op dit vlak bestaan er grote verschillen tussen de Lid-Staten (paragrafen 5.56-5.58).

De behoefte aan betrouwbare statistische gegevens

6.7. De Lid-Staten moeten meer aandacht besteden aan de statistische gegevens die zij de Commissie toezenden en zij moeten zorgen voor de nakoming van de termijnen waarin die gegevens moeten worden verstrekt. Harerzijds moet de Commissie de naleving van de rechtsvoorschriften door de Lid-Staten op dit terrein beter controleren (paragraaf 5.4).

6.8. In het kader van de invoering van de maximale premierechten per producent is het absoluut noodzakelijk dat de verschillen tussen de cijfers uit de statistische onderzoeken en die betreffende het aantal gesubsidieerde dieren worden opgehelderd. Ook moeten de diensten van de Commissie die zijn belast met het beheer van het premiestelsel en met de verevening van de betrokken rekeningen hun controle betreffende de door elke Lid-Staat voor het verkoopseizoen 1993 toegewezen quota baseren op het aantal gesubsidieerde dieren dat is vermeld in de jaarlijkse aangiften voor het EOGFL-Garantie van de Lid-Staten voor het door hen gekozen referentiejaar (paragrafen 5.5-5.7).

Een betrouwbaarder opnemingssysteem voor marktprijzen

6.9. De invoering van het systeem voor opneming van de marktprijzen, waarop de bepaling van het premiebedrag berust, bleek gebreken te vertonen. Gelet op de vastgestelde fouten moeten de autoriteiten van de Lid-Staten en de Commissie voortaan de opneming van die prijzen controleren, hetgeen momenteel niet gebeurt. Een minimum aan formalisering van die opneming op de representatieve markten is eveneens nodig, zodat het mogelijk wordt de informatiebron op te sporen en na te gaan of er een werkelijke opneming van de op de markten gehanteerde prijzen is verricht (paragrafen 5.9-5.16).

Versterking van de controle van de premies

6.10. Zoals de Kamer kon vaststellen bevat het premiestelsel uiteenlopende beheersprocedures, alsmede een zwakke interne controle, want enerzijds is de administratieve controle zeer beperkt (paragrafen 5.17-5.23) en anderzijds levert de controle ter plaatse zelden bewijzen op betreffende de eigendom en de subsidiabiliteit van de dieren (paragrafen 5.32-5.36); deze gebreken worden nog verergerd door het feit dat de controle ter plaatse in de meeste gevallen niet onverwacht plaatsvindt (paragrafen 5.39-5.41); tevens worden de verliezen door natuurlijke omstandigheden die het leven van dieren in kudden kenmerken niet altijd meegedeeld en soms op onregelmatige wijze geaccepteerd (paragrafen 5.50-5.55). De plaats vindende algemene invoering van een register per producent en een identificatie van de dieren zal deze situatie wellicht kunnen verbeteren, al geven dit onderzoek en de bestudering van het in het Verenigd Koninkrijk ingevoerde systeem reeds nu aanleiding tot bepaalde aanbevelingen (paragrafen 5.42-5.49):

a) de Commissie moet zich ervan vergewissen dat het door elke Lid-Staat voorgeschreven register voldoet aan de gemeenschapsregeling en dit register moet binnen eenzelfde Lid-Staat het enige zijn;

b) tijdens de controle ter plaatse moet de verificatie van het register aan de hand van bewijsstukken verplicht zijn zodat zekerheid wordt verkregen over de eigendom en subsidiabiliteit van de aangeboden dieren, die moeten worden geïdentificeerd, en over het aantal gevallen van verliezen door natuurlijke omstandigheden;

c) er moet een vast model worden gebruikt voor het verslag over de controle ter plaatse, met een duidelijke opgave van de vereiste stappen ingeval de controle ter plaatse wordt verricht buiten de aanhoudperiode.

6.11. Er moet beter worden gecontroleerd of een bedrijf dat grenst aan een gewone zone wel in een probleemgebied is gelegen; daarom moet worden voorgeschreven dat de producent enerzijds in zijn aanvraag de verschillende produktie-eenheden van zijn bedrijf moet vermelden, met de oppervlakte van elke eenheid, en anderzijds bij zijn aanvraag bewijsstukken moet voegen ter controle van de verstrekte gegevens (paragrafen 5.21-5.23).

6.12. Tenslotte zou de Commissie initiatieven moeten nemen om te komen tot een striktere toepassing van de regeling, zodat wordt gezorgd voor een gelijke behandeling van alle telers in de Unie.

Mogelijkheid tot afschaffing van de premieaanvulling voor de mest tot zware dieren

6.13. Het systeem betreffende de mest tot zware dieren is te ingewikkeld en wordt noch door de producenten, noch door de met de controle ervan belaste plaatselijke autoriteiten behoorlijk toegepast. Ook biedt het de producenten de mogelijkheid, binnen bepaalde grenzen een premie van 100 % in plaats van 80 % te ontvangen, hoewel de inkomsten uit de verkoop van vlees voor hen slechts bijkomstig zijn in vergelijking met die uit de verkoop van melk (paragraaf 4.20). De Commissie zou bijgevolg de mogelijkheid moeten onderzoeken de aanvulling af te schaffen (paragrafen 5.59-5.65).

Versterking van de controle van de particuliere opslag door de Lid-Staten

6.14. Ook al zijn er niet veel acties uitgevoerd, toch moeten de Lid-Staten zorgen voor een effectieve controle, met name wat betreft het voeren van een voorraadboekhouding als voorgeschreven in de regeling, zodat het mogelijk is de naleving van de regels voor deze acties te controleren (paragrafen 5.69-5.71).

Dit verslag werd door de Rekenkamer te Luxemburg vastgesteld te harer zitting van 14 september 1995.

Voor de Rekenkamer

André J. MIDDELHOEK

President

bij diens afwezigheid

Constantinos ANDROUTSOPOULOS

Lid van de Kamer

NLPublikatieblad van de Europese Gemeenschappen

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

NLPublikatieblad van de Europese Gemeenschappen

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

> RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>REFERENTIE NAAR EEN FILM>

(1) Verordening (EEG) nr. 1837/80 van de Raad van 27 juni 1980 (PB L 183 van 16. 7. 1980, blz. 1).

(2) Er bestaat geen definitie van het begrip "gespecialiseerd producent". Ter informatie kan echter worden aangegeven dat deze activiteit bij 17 % van alle schapen- en geitentelers in de Unie ten minste 75 % van de waarde van de totale produktie oplevert; bij slechts 11 % is de bijdrage ten minste 85 % [bron: Informatienet inzake landbouwbedrijfsboekhoudingen (RICA)].

(3) PB C 234 van 4. 9. 1984, blz. 1.

(4) PB C 312 van 12. 12. 1989, paragrafen 6.74-6.107.

(5) PB C 324 van 13. 12. 1991, paragrafen 9.1-9.43.

(6) "Le marché des viandes et des produits avicoles. Les marchés des ovins", Office national interprofessionnel des viandes, de l'élevage et de l'aviculture (OFIVAL), 1993, blz. 31-35.

(7) De gegevens in de paragrafen 2.3-2.7 berusten op de statistieken van EUROSTAT (databank CRONOS).

(8) PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1.

(9) Periode van de eerste maandag van januari tot de dag voorafgaand aan die dag van het daaropvolgende jaar.

(10) Derde overweging bij Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(11) Achtste overweging bij Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(12) Verordening (EEG) nr. 2070/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 63) houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 3493/90 van de Raad van 27 november 1990 (PB L 337 van 4. 12. 1990, blz. 7).

(13) Artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 3493/90 van de Raad van 27 november 1990 (PB L 337 van 4. 12. 1990, blz. 7).

(14) Artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 872/84 van de Raad van 31 maart 1984 (PB L 90 van 1. 4. 1984). De zogenaamde uitstootschapen zijn ooien die geen jongen meer werpen en die bestemd zijn voor de slacht.

(15) Bedragen die werden betaald in de meeste Lid-Staten. Maar zoals aangegeven in paragraaf 3.3 was het premiebedrag niet in alle Lid-Staten gelijk. Zo ontvingen de producenten van zware lammeren in bepaalde (delen van) Lid-Staten in 1992 een premie van 23,130 ecu.

(16) Artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1), als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2069/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 59).

(17) Overeenkomstig artikel 5, lid 5, van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1) zijn die gebieden:

- het hele grondgebied van Griekenland en Portugal (behalve de Azoren en Madeira) en bepaalde gebieden van Frankrijk (Corsica), Spanje (Andalusië, Aragon, de Balearen, Castilla-la-Mancha, Castilië en Leon, Catalonië, Estremadura, Galicië behalve La Coruña en Lugo, Madrid, Murcia, La Rioja, Valencia en de Canarische Eilanden) en Italië (Latinum, de Abruzzen, Molise, Campanië, Apulië, Basilicata, Calabrië, Sicilië en Sardinië);

- de berggebieden die door elke Lid-Staat aan de Commissie zijn meegedeeld krachtens artikel 3, lid 3, van Richtlijn 75/268/EEG van de Raad van 28 april 1975 betreffende de landbouw in bergstreken en in sommige probleemgebieden (PB L 128 van 19. 5. 1975, blz. 1).

(18) PB L 132 van 23. 5. 1990, blz. 17. Thans gelden de bedragen die zijn genoemd in Verordening (EEG) nr. 1743/91 van de Raad van 13 juni 1991 (PB L 163 van 26. 6. 1991, blz. 44).

(19) Dit Comité is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en staat onder voorzitterschap van een vertegenwoordiger van de Commissie. Voor de oprichting en werking ervan gelden de artikelen 29-31 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(20) De algemene regels volgens welke tot particuliere opslag kan worden overgegaan zijn vastgelegd in artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(21) Verordening (EG) nr. 1886/94 van de Raad van 27 juli 1994 (PB L 197 van 30. 7. 1994, blz. 30) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(22) Artikelen 9 en 14 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(23) Artikel 16 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(24) Zie speciaal verslag nr. 3/94 van de Kamer over de tenuitvoerlegging van de interventiemaatregelen krachtens de marktordening in de sector rundvlees (PB C 356 van 14. 12. 1994, paragraaf 2.2 en grafiek 2.4).

(25) Zie het verslag van de Commissie van onderzoek betreffende de werking van de markt voor schape- en rundvlees, Assemblée Nationale française, Parijs, blz. 248.

(26) Aanvankelijk was een jaarlijkse vaststelling voorzien, niet alleen van een basisprijs voor vers of gekoeld vlees van geslachte schapen, maar ook van een referentieprijs. Deze referentieprijs werd gehanteerd bij de bepaling van het premiebedrag. Hij was op een ander niveau vastgesteld dan de basisprijs "teneinde door onderlinge aanpassing van de nationale referentieprijzen in gelijke jaarlijkse fasen over een periode van 4 jaar tot één communautaire referentieprijs te komen" (artikel 3, lid 4, sub b), van de eerste basisverordening van de GMO, Verordening (EEG) nr. 1837/80 van de Raad van 27 juni 1980 (PB L 183 van 16. 7. 1980, blz. 1).

De basisprijs speelde een rol voor het treffen van interventiemaatregelen en het vaststellen van het bedrag van de invoerheffingen.

Na afloop van de vierjarige periode voor onderlinge aanpassing met het oog op een geleidelijke afstemming van de produktie- en verkoopstructuren in de verschillende Lid-Staten werden de begrippen "één communautaire referentieprijs" en "referentieprijs per regio" geschrapt [artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 871/84 van de Raad van 31 maart 1984 (PB L 90 van 1. 4. 1984, blz. 35)] en het premiebedrag werd alleen nog maar berekend aan de hand van de basisprijs, die overigens in de hele Unie gelijk was.

(27) Verordening (EEG) nr. 1115/88 van de Raad van 25 april 1988 (PB L 110 van 29. 4. 1988, blz. 36) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1837/80 van de Raad van 27 juni 1980 (PB L 183 van 16. 7. 1980, blz. 1), de eerste basisverordening van de GMO. Dit element is thans overgenomen in artikel 8 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(28) Deze verlaging werd berekend door het inkomensverlies met 1 % van de basisprijs te verminderen voor elk procent overschrijding van het gegarandeerde maximumniveau.

(29) Artikel 8 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1), als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2069/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 59).

(30) PB L 128 van 19. 5. 1975, blz. 1.

(31) Artikel 5, lid 7, van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(32) PB C 330 van 15. 12. 1992, paragrafen 2.103-2.105.

(33) Verordening (EEG) nr. 233/94 van de Raad van 24 januari 1994 (PB L 30 van 3. 2. 1994, blz. 9) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(34) Artikel 5 bis van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1), als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2069/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 59).

(35) Artikel 5 ter van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1), als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2069/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 59).

(36) Bij Verordening (EEG) nr. 3567/92 van de Commissie van 10 december 1992 (PB L 362 van 11. 12. 1992, blz. 41) werden de toepassingsbepalingen inzake het maximumaantal premies per producent, de nationale reserves en de overdracht van rechten vastgelegd.

(37) Van 1991 tot 1993 bereikten de begrotingsuitgaven voor de GMO in de sector rundvlees 4 304, 4 416 en 3 894 Mio ecu, tegenover gemiddeld 2 500 Mio ECU in het vorige decennium. Deze ontwikkeling is te wijten aan de sterke verhoging van de uitgaven in verband met de uitvoerrestituties en de openbare opslag.

(38) PB C 324 van 13. 12. 1991, paragrafen 9.21 en 9.22.

(39) Artikel 3, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 3007/84 van de Commissie van 26 oktober 1984 (PB L 283 van 27. 10. 1984, blz. 28), als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3984/89 van de Commissie van 20 december 1989 (PB L 380 van 29. 12. 1989, blz. 28). Deze verordening werd onlangs vervangen en de bepaling is opgenomen in artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 2700/93 van de Commissie van 30 november 1993 (PB L 245 van 1. 10. 1993, blz. 99).

(40) Overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 3567/92 van de Commissie van 10 december 1992 (PB L 362 van 11. 12. 1992, blz. 41).

(41) COM(93) 601 def. van 24 november 1993, bijlage 1.

(42) Deze beide soorten informatie worden door verschillende diensten van de Lid-Staten verzonden, de eerste naar EUROSTAT en de tweede naar de diensten van de Commissie die zijn belast met het beheer van de GMO.

(43) PB C 313 van 12. 12. 1990, paragrafen 4.2.1-4.2.32 (44) Overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1), met uitvoeringsbepalingen in Verordening (EEG) nr. 1481/86 van de Commissie van 15 mei 1986 (PB L 130 van 16. 5. 1986, blz. 12).

(45) Verordening (EEG) nr. 338/91 van de Raad van 5 februari 1991 (PB L 41 van 14. 2. 1991, blz. 2).

(46) Artikel 1, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 2700/93 van de Commissie van 30 september 1993 (PB L 245 van 1. 10. 1993, blz. 99), als gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 80/94 van de Commissie van 18 januari 1994 (PB L 16 van 19. 1. 1994, blz. 1).

(47) Artikel 4, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 2700/93 van de Commissie van 30 september 1993 (PB L 245 van 1. 10. 1993, blz. 99).

(48) Artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 3493/90 van de Raad van 27 november 1990 (PB L 337 van 4. 12. 1990, blz. 7).

(49) PB L 128 van 19. 5. 1975, blz. 1.

(50) Artikel 1, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 2700/93 van de Commissie van 30 september 1993 (PB L 245 van 1. 10. 1993, blz. 99).

(51) Deze bepaling was vroeger vervat in een niet gepubliceerd besluit van de Commissie en thans in artikel 6, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 (PB L 391 van 31. 12. 1992, blz. 36) houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen.

(52) Artikel 6, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 (PB L 391 van 31. 12. 1992, blz. 36).

(53) Artikel 5, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 (PB L 391 van 31. 12. 1992, blz. 36).

(54) Artikel 6, lid 5, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 (PB L 391 van 31. 12. 1992, blz. 36).

(55) Artikel 4, lid 1, sub b), van Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 (PB L 355 van 5. 12. 1992, blz. 32).

(56) Artikel 11 van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 (PB L 391 van 31. 12. 1992, blz. 36).

(57) Artikel 5, lid 6, van Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(58) Artikel 5, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 2700/93 van de Commissie van 30 september 1993 (PB L 245 van 1. 10. 1993, blz. 99).

(59) Verordening (EEG) nr. 3901/89 van de Raad van 12 december 1989 (PB L 375 van 23. 12. 1989, blz. 4).

(60) Verordening (EEG) nr. 2814/90 van de Commissie van 28 september 1990 (PB L 268 van 29. 9. 1990, blz. 35).

(61) Artikel 2, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 3567/92 van de Commissie van 10 december 1992 (PB L 362 van 11. 12. 1992, blz. 41).

(62) Artikel 13, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 2446/90 van de Commissie van 27 november 1990 (PB L 333 van 30. 11. 1990, blz. 39).

BIJLAGE 1

EVOLUTIE VAN DE GMO VOOR SCHAPE- EN GEITEVLEES

1. Ontwikkeling naar een enkel premiestelsel

Het premiestelsel heeft sinds zijn oprichting in 1980 een grote ontwikkeling doorgemaakt waarbij het geleidelijk evolueerde van een verbrokkeld naar een eenvormig systeem.

Aanvankelijk waren er voor de berekening van de premie voor schapen zes gebieden vastgesteld:

1: Italië

2: Frankrijk

3: Denemarken, de Benelux, Bondsrepubliek Duitsland

4: Ierland

5: Verenigd Koninkrijk

Na de toetreding van Griekenland tot de Unie werd dit land per 1 januari 1981 aan de lijst toegevoegd (1).

In 1982 werd Noord-Ierland als zevende gebied toegevoegd om aldaar niet zoals in de andere regio's van het Verenigd Koninkrijk de variabele slachtpremie te hoeven toepassen (2).

De eenheid van het derde gebied was slechts schijn, want de per ooi te betalen premie werd er in elke Lid-Staat apart berekend (3). Op verzoek van de betrokkenen kon het premiebedrag in Griekenland en Italië gelijk zijn aan het in gebied twee vastgestelde bedrag als de lammeren niet vóór de leeftijd van twee maanden werden geslacht (4).

Er werd een maximum aan de premie gesteld in de perioden waarin maatregelen inzake openbare opslag werden toegepast (5) en bij toepassing van de variabele slachtpremie (6) werd het globale bedrag van deze premie afgetrokken van het in elk gebied te verdelen bedrag. Deze slachtpremie werd alleen toegepast in het Verenigd Koninkrijk, waarvan Noord-Ierland, zoals hiervoor gesteld, was uitgezonderd.

In 1984 werd het aantal gebieden teruggebracht tot zes door Griekenland bij gebied één te voegen (7), maar bij de toetreding van Spanje en Portugal werd vanaf 1 januari 1986 met deze twee nieuwe Lid-Staten een bijkomend gebied gevormd.

In 1988 besloot de Raad tot een zeer belangrijke wijziging (8) met het oog op de instelling van een enkele markt. Zij omvatte voornamelijk de vaststelling van één bedrag voor de aan de producenten te verlenen premie op basis van een enkel communautair inkomensverlies. Bij deze eenmaking was een overgangsfase voorzien; beoogd werd, uiterlijk in het verkoopseizoen 1993 één enkel premiestelsel te realiseren.

Krachtens overgangsmaatregelen werd het aantal gebieden teruggebracht tot vier voor het verkoopseizoen 1990 en tot twee - het Verenigd Koninkrijk en de rest van de Unie - voor de verkoopseizoenen 1991 en 1992. Ook werd een geleidelijke vermindering voorgeschreven van de variabele premie die door het Verenigd Koninkrijk in Groot-Brittannië werd toegepast.

Op eigen verzoek kreeg het Verenigd Koninkrijk toestemming om vanaf het begin van het verkoopseizoen 1992 niet langer de variabele slachtpremie voor schapen te verlenen maar enkel nog de andere premies toe te passen (9).

2. Andere belangrijke ontwikkelingen

Het premiestelsel kende naast de hiervoor genoemde nog enkele andere belangrijke ontwikkelingen:

- de invoering van een premie voor de producenten van geitevlees in bepaalde gebieden vanaf het verkoopseizoen 1986 (10);

- de wijziging van de definities van "in aanmerking komende ooi" en "in aanmerking komende geit" in 1992 om de controle ervan te vergemakkelijken (11);

- de invoering van een overzicht van de marktprijzen voor de "communautaire standaardkwaliteit" (12) en de invoering van een indelingsschema voor geslachte schapen (13);

- de invoering van een onderscheid tussen de produktie van lichte lammeren, de produktie van zware lammeren en de mest van lammeren tot zware dieren (14).

(1) Verordening (EEG) nr. 3446/80 van de Raad van 22 december 1980 (PB L 359 van 31. 12. 1980, blz. 16).

(2) Verordening (EEG) nr. 1195/82 van de Raad van 18 mei 1982 (PB L 140 van 20. 5. 1982, blz. 22).

(3) Verordening (EEG) nr. 899/81 van de Raad van 1 april 1981 (PB L 90 van 4. 4. 1981, blz. 26).

(4) Verordening (EEG) nr. 1195/82 van de Raad van 18 mei 1982 (PB L 140 van 20. 5. 1982, blz. 22).

(5) De oorspronkelijke regelgeving bood naast de particuliere opslag de mogelijkheid van aankopen door de interventiebureaus, maar alleen in de Lid-Staten die een indelingssysteem voor geslachte dieren hadden ingesteld (artikel 9 van Verordening (EEG) nr. 2644/80 van de Raad van 14 oktober 1980, PB L 275 van 18. 10. 1980, blz. 8). In dit geval mochten de gekochte produkten niet afkomstig zijn van rammen, ooien of ongeboren lammeren. De interventieprijs werd vastgesteld op 85 % van de naar seizoen gedifferentieerde basisprijs. In werkelijkheid werd alleen in Frankrijk tot openbare opslag overgegaan, meteen bij de invoering van de GMO voor schape- en geitevlees. Dit werd niet meer herhaald bij de invoering van de nieuwe Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1).

(6) In de gebieden waar de interventiebureaus niet tot aankopen overgingen, kon de betrokken Lid-Staat een variabele slachtpremie voor schapen toekennen als de op zijn representatieve markten genoteerde prijzen onder 85 % van de basisprijs lagen. Deze premie dekte het verschil. De Commissie bepaalde wekelijks het premiebedrag voor de week die eenentwintig dagen na de week van vaststellling begon. Een even hoog bedrag werd bij het verlaten van het grondgebied van de Lid-Staat geheven op levende dieren en op vers, gekoeld, ingevroren, gezouten, gepekeld, gedroogd of gerookt vlees. Dit bedrag was gelijk aan het premiebedrag voor de week waarin de export van de produkten plaatsvond. Verordening (EEG) nr. 3193/80 van de Commissie van 9 december 1980 (PB L 332 van 10. 12. 1980, blz. 14) en latere verordeningen bepaalden echter dat dit bedrag niet werd geïnd bij uitvoer buiten de Gemeenschap.

(7) Verordening (EEG) nr. 871/84 van de Raad van 31 maart 1984 (PB L 90 van 1. 4. 1984, blz. 35) tot wijziging van de basisverordening.

(8) Verordening (EEG) nr. 3013/89 van de Raad van 25 september 1989 (PB L 289 van 7. 10. 1989, blz. 1) ter vervanging van de vorige basisverordening.

(9) Verordening (EEG) nr. 3246/91 van de Commissie van 7 november 1991 (PB L 307 van 8. 11. 1991, blz. 16).

(10) Verordening (EEG) nr. 3523/85 van de Raad van 10 december 1985 (PB L 336 van 14. 12. 1985, blz. 2) houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 1837/80 van de Raad van 27 juni 1980 (PB L 183 van 16. 7. 1980, blz. 1).

(11) Verordening (EEG) nr. 2070/92 van de Raad van 30 juni 1992 (PB L 215 van 30. 7. 1992, blz. 63). De vorige definitie, vastgelegd bij Verordening (EEG) nr. 3524/85 van de Raad van 10 december 1985 (PB L 336 van 14. 12. 1985, blz. 5), luidde: elk vrouwelijk dier van een schapen- of geitenras dat voor de eerste maal is gedekt of minstens eenmaal heeft gelammerd en op de dag van de indiening van de premieaanvraag op het bedrijf aanwezig is, met uitzondering van schapen/geite