NL Publicatieblad van de Europese Unie L 157/38

RICHTLĲN 2003/48/EG VAN DE RAAD

van 3 juni 2003

betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 94,

Gezien het voorstel van de Commissie (1),

Gezien het advies van het Europees Parlement (2),

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3),

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De artikelen 56 tot en met 60 van het Verdrag waarborgen het vrĳe verkeer van kapitaal.

(2) Inkomsten uit spaargelden in de vorm van rente uit hoofde van schuldvorderingen zĳn belastbare inkomsten voor de ingezetenen van alle lidstaten.

(3) Krachtens artikel 58, lid 1, van het Verdrag hebben de lidstaten het recht de terzake dienende bepalingen van hun belastingwetgeving toe te passen die onderscheid maken tussen belastingplichtigen die niet in dezelfde situatie verkeren met betrekking tot hun vestigingsplaats of de plaats waar hun kapitaal is belegd, en het recht alle nodige maatregelen te nemen om overtredingen van de nationale wetten en voorschriften tegen te gaan, met name op fiscaal gebied.

(4) De bepalingen van de belastingwetgeving van de lidstaten ter bestrĳding van misbruik en fraude mogen volgens artikel 58, lid 3, van het Verdrag geen middel tot willekeurige discriminatie vormen, noch een verkapte beperking van het vrĳe kapitaalverkeer en betalingsverkeer als omschreven in artikel 56 van het Verdrag.

(5) Bĳ gebreke van een coördinatie van de nationale belastingregelingen voor inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling, in het bĳzonder wat de behandeling van door niet-ingezetenen ontvangen rente betreft, kunnen de ingezetenen van de lidstaten zich thans in de lidstaat waar zĳ woonachtig zĳn vaak onttrekken aan elke vorm van belastingheffing op rente die zĳ in een andere lidstaat ontvangen.

(6) Dit leidt tot verstoringen in het kapitaalverkeer tussen de lidstaten die onverenigbaar zĳn met de interne markt.

(7) Voor deze richtlĳn is voortgebouwd op de consensus die is bereikt tĳdens de bĳeenkomst van de Europese Raad van Santa Maria da Feira van 19 en 20 juni 2000 en de daaropvolgende zittingen van de Raad Ecofin van 26 en 27 november 2000, 13 december 2001 en 21 januari 2003.

(8) Het uiteindelĳke doel van deze richtlĳn is mogelĳk te maken dat inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling die in een lidstaat wordt verricht aan uiteindelĳk gerechtigden die een natuurlĳke persoon zĳn en hun woonplaats in een andere lidstaat hebben, effectief worden belast overeenkomstig het nationale recht van de laatstgenoemde lidstaat.

(9) Het doel van deze richtlĳn kan het best worden bereikt door haar toe te spitsen op de rentebetalingen die in de lidstaten gevestigde marktdeelnemers verrichten of bewerkstelligen ten gunste van uiteindelĳk gerechtigden die een natuurlĳke persoon zĳn en hun woonplaats in een andere lidstaat hebben.

(10) De doelstelling van deze richtlĳn kan beter op Gemeenschapsniveau worden nagestreefd, omdat deze doelstelling bĳ gebreke van een coördinatie van de nationale regelingen voor de belasting van inkomsten uit spaargelden, niet voldoende door de lidstaten zelf kan worden verwezenlĳkt en de Gemeenschap daarom overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, als verwoord in artikel 5 van het Verdrag, de nodige maatregelen kan nemen. Deze richtlĳn beperkt zich, overeenkomstig het in dat artikel vastgelegde evenredigheidsbeginsel, tot het minimum dat voor het bereiken van deze doelstelling vereist is en gaat niet verder dan wat voor de verwezenlĳking daarvan nodig is.

(11) De uitbetalende instantie is de marktdeelnemer die rente betaalt of de rentebetaling bewerkstelligt ten gunste van de uiteindelĳk gerechtigde.

(12) Bĳ het definiëren van de begrippen „rentebetaling” en „uitbetalende instantie” dient in voorkomend geval te worden verwezen naar Richtlĳn 85/611/EEG van de Raad van 20 december 1985 tot coördinatie van de wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) (4).

(13) De werkingssfeer van deze richtlĳn moet worden beperkt tot belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rente uit hoofde van schuldvorderingen; vraagstukken in verband met de fiscale behandeling van, onder meer, pensioenen en verzekeringsuitkeringen vallen buiten de werkingssfeer van deze richtlĳn.

(14) Het uiteindelĳke doel van de richtlĳn, namelĳk het mogelĳk maken van een effectieve belastingheffing op rentebetalingen in de fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde, kan worden verwezenlĳkt door de uitwisseling van informatie over rentebetalingen tussen de lidstaten.

(15) Richtlĳn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzĳdse bĳstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen (5), verschaft de lidstaten al een basis voor het uitwisselen van informatie voor fiscale doeleinden betreffende de onder deze richtlĳn vallende inkomsten. De richtlĳn dient van toepassing te blĳven op dergelĳke uitwisselingen van informatie in aanvulling op de onderhavige richtlĳn voorzover de onderhavige richtlĳn niet van eerstgenoemde richtlĳn afwĳkt.

(16) De automatische uitwisseling tussen de lidstaten van informatie over de in deze richtlĳn bedoelde rentebetalingen maakt een effectieve belastingheffing mogelĳk op die rentebetalingen in de fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde overeenkomstig het nationale recht van die staat. Derhalve moet worden bepaald dat de lidstaten die ingevolge het bepaalde in deze richtlĳn informatie uitwisselen, geen gebruik mogen maken van de in artikel 8 van Richtlĳn 77/799/EEG vermelde mogelĳkheid om de uitwisseling van informatie te begrenzen.

(17) Vanwege structurele verschillen kunnen Oostenrĳk, België en Luxemburg de automatische uitwisseling van informatie niet tegelĳkertĳd met de andere lidstaten toepassen. Aangezien een bronbelasting een minimumniveau van effectieve belastingheffing kan waarborgen, vooral tegen een tarief dat geleidelĳk oploopt tot 35 %, dienen deze lidstaten gedurende een overgangsperiode een bronbelasting te heffen op onder deze richtlĳn vallende inkomsten uit spaargelden.

(18) Teneinde verschillen in behandeling te voorkomen, dienen Oostenrĳk, België en Luxemburg niet te worden verplicht automatische uitwisseling van informatie toe te passen voordat de Zwitserse Bondsstaat, het Vorstendom Andorra, het Vorstendom Liechtenstein, het Vorstendom Monaco en de Republiek San Marino ervoor zorgen dat op verzoek effectief informatie betreffende rentebetalingen wordt uitgewisseld.

(19) Deze lidstaten dienen het grootste deel van de opbrengst van deze bronbelasting over te dragen aan de woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde van de rente.

(20) Deze lidstaten dienen te voorzien in een procedure die het de uiteindelĳk gerechtigden met fiscale woonplaats in een andere lidstaat mogelĳk maakt de heffing van deze bronbelasting te voorkomen door hun uitbetalende instantie te machtigen tot renseignering van de rentebedragen of door het overleggen van een verklaring die is afgegeven door de bevoegde autoriteit van hun fiscale woonstaat.

(21) De fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde moet ervoor zorgen dat dubbele belastingheffing op rentebetalingen als gevolg van de overeenkomstig de procedures van deze richtlĳn toegepaste bronheffing wordt uitgesloten. De fiscale woonstaat dient daartoe de bronheffing te verrekenen met de op zĳn grondgebied verschuldigde belasting en, in voorkomend geval, het bedrag dat teveel is ingehouden, aan de uiteindelĳk gerechtigde terug te betalen; de fiscale woonstaat mag echter in plaats van dit verrekeningsmechanisme toe te passen de ingehouden belasting terugbetalen.

(22) Ter voorkoming van marktverstoringen dient deze richtlĳn tĳdens de overgangsperiode niet te gelden voor rentebetalingen op bepaalde verhandelbare schuldinstrumenten.

(23) Deze richtlĳn belet de lidstaten niet om naast de in deze richtlĳn bedoelde bronbelasting ook andere typen bronbelasting te heffen op rentebaten die op hun grondgebied zĳn verworven.

(24) Zolang de Verenigde Staten van Amerika, Zwitserland, Andorra, Liechtenstein, Monaco, San Marino en de betrokken afhankelĳke of geassocieerde gebieden van de lidstaten niet ieder gelĳkwaardige of dezelfde maatregelen toepassen als de maatregelen waarin deze richtlĳn voorziet, zou kapitaalvlucht naar die landen en gebieden de verwezenlĳking van de doelstellingen van de richtlĳn in gevaar kunnen brengen. Deze richtlĳn dient derhalve van kracht te worden vanaf de datum waarop alle genoemde landen en gebieden dergelĳke maatregelen toepassen.

(25) De Commissie dient om de drie jaar verslag uit te brengen over de uitvoering van deze richtlĳn en de Raad de wĳzigingen voor te stellen die noodzakelĳk blĳken voor het beter garanderen van een effectieve belastingheffing op inkomsten uit spaargelden en voor het uit de weg ruimen van ongewenste concurrentieverstoringen.

(26) In deze richtlĳn zĳn de grondrechten en beginselen in acht genomen die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zĳn erkend,

HEEFT DE VOLGENDE RICHTLĲN VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I INLEIDENDE BEPALINGEN

Artikel 1

Doel

1. Uiteindelĳk doel van deze richtlĳn is het mogelĳk te maken dat inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling die in een lidstaat wordt verricht aan uiteindelĳk gerechtigden die een natuurlĳke persoon zĳn en hun fiscale woonplaats in een andere lidstaat hebben, effectief worden belast overeenkomstig het nationale recht van de laatstgenoemde lidstaat.

2. De lidstaten zien erop toe dat de op hun grondgebied gevestigde uitbetalende instanties de voor de uitvoering van de richtlĳn noodzakelĳke taken uitvoeren, ongeacht de vestigingsplaats van de debiteur van de rentedragende schuldvordering.

Artikel 2

Definitie van uiteindelĳk gerechtigde

1. Voor de toepassing van deze richtlĳn wordt onder „uiteindelĳk gerechtigde” verstaan elke natuurlĳke persoon die een rentebetaling ontvangt, of ten gunste van wie een rentebetaling wordt bewerkstelligd, tenzĳ deze aantoont dat de rentebetaling niet te zĳner gunste is ontvangen of bewerkstelligd is. Dit betekent:

a) dat hĳ handelt als uitbetalende instantie in de zin van artikel 4, lid 1; of

b) dat hĳ handelt namens een rechtspersoon, een entiteit waarvan de winst wordt belast volgens de algemene belastingregels voor ondernemingen, een icbe waaraan vergunning is verleend overeenkomstig Richtlĳn 85/611/EEG, of een entiteit als bedoeld in artikel 4, lid 2, van deze richtlĳn, en dat hĳ, in het laatstgenoemde geval, aan de marktdeelnemer die de rentebetaling verricht de naam en het adres van die entiteit bekendmaakt en bedoelde marktdeelnemer deze informatie op zĳn beurt doorgeeft aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar hĳ is gevestigd; of

c) dat hĳ handelt namens een andere natuurlĳke persoon die de uiteindelĳk gerechtigde is en hĳ aan de uitbetalende instantie overeenkomstig artikel 3, lid 2, de identiteit van die uiteindelĳk gerechtigde bekendmaakt.

2. Indien de uitbetalende instantie beschikt over gegevens die doen vermoeden dat de natuurlĳke persoon die een rentebetaling ontvangt of ten gunste van wie een rentebetaling wordt bewerkstelligd, niet de uiteindelĳk gerechtigde is, en die persoon noch onder a) noch onder b) van lid 1 valt, moet zĳ redelĳke maatregelen nemen om de identiteit van de uiteindelĳk gerechtigde vast te stellen, overeenkomstig artikel 3, lid 2. Indien de uitbetalende instantie de uiteindelĳk gerechtigde niet kan identificeren, behandelt zĳ de natuurlĳke persoon in kwestie als de uiteindelĳk gerechtigde.

Artikel 3

Identiteit en woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigde

1. Voor de toepassing van de artikelen 8 tot en met 12 bepaalt elke lidstaat de procedures die nodig zĳn om de uitbetalende instantie in staat te stellen de identiteit en woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigden vast te stellen en draagt de lidstaat zorg voor de toepassing van deze procedures binnen zĳn grondgebied.

Deze procedures voldoen aan de minimumnormen als vastgesteld in de leden 2 en 3.

2. De uitbetalende instantie stelt de identiteit van de uiteindelĳk gerechtigde vast op basis van minimumnormen die verschillen naar gelang van de aanvang van de betrekkingen tussen de uitbetalende instantie en de ontvanger van de rente:

a) voor contractuele betrekkingen die zĳn aangegaan vóór 1 januari 2004, stelt de uitbetalende instantie de identiteit vast van de uiteindelĳk gerechtigde, bestaande uit diens naam en adres, aan de hand van de informatie waarover zĳ beschikt, met name ter uitvoering van de geldende voorschriften in de lidstaat van vestiging en van Richtlĳn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld (6);

b) voor contractuele betrekkingen die zĳn aangegaan of voor transacties die, bĳ ontstentenis van contractuele betrekkingen, zĳn verricht op of na 1 januari 2004, bepaalt de uitbetalende instantie de identiteit van de uiteindelĳk gerechtigde, bestaande uit naam, adres, en indien dat bestaat, het hem door de fiscale woonstaat toegekende fiscaal identificatienummer. Deze elementen worden bepaald op basis van het paspoort of de officiële identiteitskaart die door de uiteindelĳk gerechtigde wordt overgelegd. Indien het adres niet vermeld is in dat paspoort of in die officiële identiteitskaart, wordt het adres bepaald op basis van ieder bewĳsstuk dat door de uiteindelĳk gerechtigde wordt overgelegd. Indien het fiscaal identificatienummer niet vermeld is in het paspoort, in de officiële identiteitskaart of in enig ander bewĳsstuk dat door de uiteindelĳk gerechtigde wordt overgelegd, waaronder eventueel een fiscalewoonplaatsverklaring, wordt de identiteit aangevuld met de vermelding van diens geboorteplaats en -datum zoals vermeld in het paspoort of de officiële identiteitskaart.

3. De uitbetalende instantie bepaalt de woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigde op basis van de minimumnormen, die verschillen naar gelang van de aanvang van de betrekkingen tussen de uitbetalende instantie en de gerechtigde van de rente. Behoudens hetgeen volgt, wordt als woonplaats aangemerkt de plaats waar de uiteindelĳk gerechtigde zĳn vaste adres heeft:

a) voor contractuele betrekkingen die vóór 1 januari 2004 zĳn aangegaan, stelt de uitbetalende instantie de woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigde vast aan de hand van de informatie waarover zĳ beschikt, met name ter uitvoering van de geldende voorschriften in de lidstaat van vestiging en van Richtlĳn 91/308/EEG;

b) voor contractuele betrekkingen die zĳn aangegaan of transacties die bĳ ontstentenis van contractuele betrekkingen zĳn verricht op of na 1 januari 2004, stelt de uitbetalende instantie de woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigde vast op basis van het adres dat vermeld staat in het paspoort of op de officiële identiteitskaart of zo nodig op basis van enig ander door de uiteindelĳk gerechtigde overgelegd bewĳsstuk, volgens de volgende procedure: van natuurlĳke personen die een door een lidstaat uitgereikt paspoort of officiële identiteitskaart overleggen en die verklaren ingezetene van een derde land te zĳn, wordt de woonplaats vastgesteld op basis van een fiscalewoonplaatsverklaring die is afgegeven door de bevoegde autoriteit van het derde land waarvan de natuurlĳke persoon verklaart ingezetene te zĳn. Wordt een dergelĳke verklaring niet overgelegd, dan wordt de natuurlĳke persoon geacht zĳn woonplaats te hebben in de lidstaat die het paspoort of enig ander officieel identiteitsdocument heeft uitgereikt.

Artikel 4

Definitie van uitbetalende instantie

1. Voor de toepassing van deze richtlĳn wordt onder „uitbetalende instantie” verstaan elke marktdeelnemer die rente uitbetaalt of een rentebetaling bewerkstelligt ten onmiddellĳke gunste van de uiteindelĳk gerechtigde, ongeacht of deze marktdeelnemer de debiteur is van het rentedragende schuldinstrument of de marktdeelnemer die door de debiteur of de uiteindelĳk gerechtigde is belast met het uitbetalen van de rente of het bewerkstelligen van de rentebetaling.

2. Een in een lidstaat gevestigde entiteit waaraan rente wordt uitbetaald of een rentebetaling wordt bewerkstelligd ten gunste van de uiteindelĳk gerechtigde, wordt op het tĳdstip van het verrichten of bewerkstelligen van die rentebetaling eveneens als uitbetalende instantie aangemerkt. Deze bepaling is niet van toepassing indien de marktdeelnemer op basis van door de entiteit overgelegde officiële bewĳsstukken redenen heeft om aan te nemen dat de entiteit:

a) een rechtspersoon is, met uitzondering van de in lid 5 vermelde rechtspersonen, of

b) volgens de algemene belastingregels voor ondernemingen winstbelasting moet afdragen, of

c) een overeenkomstig Richtlĳn 85/611/EEG vergunninghoudende beschikkende icbe is.

Een marktdeelnemer die rente uitbetaalt of een rentebetaling bewerkstelligt voor een dergelĳke in een andere lidstaat gevestigde entiteit die op grond van dit lid als uitbetalende instantie wordt aangemerkt, deelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar zĳ is gevestigd de naam en het adres van de entiteit mee alsmede het totale bedrag van de rente die aan de entiteit is uitbetaald of de rentebetaling die voor de entiteit is bewerkstelligd. Bedoelde bevoegde autoriteit geeft deze gegevens vervolgens door aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de entiteit is gevestigd.

3. De in lid 2 bedoelde entiteit heeft echter de mogelĳkheid om voor de toepassing van deze richtlĳn te kiezen voor een behandeling als icbe als bedoeld in lid 2, onder c). Indien van deze keuzemogelĳkheid gebruik wordt gemaakt, wordt door de lidstaat waar de entiteit is gevestigd een verklaring afgegeven, welke door deze entiteit aan de marktdeelnemer overhandigd wordt.

De lidstaten stellen nadere voorschriften voor deze keuzemogelĳkheid vast voor de op hun grondgebied gevestigde entiteiten.

4. Wanneer de marktdeelnemer en de in lid l2 bedoelde entiteit in dezelfde lidstaat zĳn gevestigd, ziet de lidstaat in kwestie erop toe dat de entiteit de bepalingen van deze richtlĳn naleeft wanneer deze als uitbetalende instantie handelt.

5. De van de toepassing van lid 2, onder a), uitgesloten rechtspersonen zĳn:

a) in Finland: avoin yhtiö (Ay) et kommandiittiyhtiö (Ky)/öppet bolag et kommanditbolag;

b) in Zweden: handelsbolag (HB) et kommanditbolag (KB).

Artikel 5

Definitie van bevoegde autoriteit

Voor de toepassing van deze richtlĳn wordt onder „bevoegde autoriteit” verstaan:

a) voor de lidstaten: de autoriteiten die de lidstaten ter kennis van de Commissie hebben gebracht;

b) voor derde landen: de bevoegde autoriteit voor de toepassing van bilaterale of multilaterale belastingverdragen of, bĳ ontstentenis daarvan, een autoriteit die bevoegd is om een fiscale-woonplaatsverklaring af te geven.

Artikel 6

Definitie van rentebetaling

1. Voor de toepassing van deze richtlĳn wordt onder „rentebetaling” verstaan:

a) rente, uitbetaald of bĳgeschreven op een rekening, die is terug te voeren op enigerlei schuldvordering, al dan niet gedekt door hypotheek of voorzien van een winstdelingsclausule, en met name de opbrengsten van overheidspapier en obligatieleningen, inclusief daaraan gehechte premies en prĳzen; boete voor te late betaling wordt niet als rentebetaling aangemerkt;

b) rente die is aangegroeid of gekapitaliseerd op het moment van de verkoop, terugbetaling of aflossing van de onder a) bedoelde schuldvorderingen;

c) inkomsten uit rentebetalingen als bedoeld onder a) en b), hetzĳ rechtstreeks, hetzĳ via een entiteit als bedoeld in artikel 4, lid 2, uitgekeerd door: i) icbe's waaraan vergunning is verleend overeenkomstig Richtlĳn 85/611/EEG, ii) entiteiten die gebruik mogen maken van de keuzemogelĳkheid van artikel 4, lid 3, en iii) instellingen voor collectieve belegging die buiten het in artikel 7 bedoelde grondgebied zĳn gevestigd;

d) inkomsten die zĳn gerealiseerd bĳ de verkoop, terugbetaling of aflossing van aandelen of bewĳzen van deelneming in de volgende instellingen en entiteiten, indien deze rechtstreeks of middellĳk via andere hierna bedoelde instellingen voor collectieve belegging of entiteiten meer dan 40 % van hun vermogen beleggen in de onder a) bedoelde schuldvorderingen: i) icbe's waaraan vergunning is verleend overeenkomstig Richtlĳn 85/611/EEG, ii) entiteiten die gebruik mogen maken van de keuzemogelĳkheid van artikel 4, lid 3, iii) instellingen voor collectieve belegging die buiten het in artikel 7 bedoelde grondgebied zĳn gevestigd.

De lidstaten beschikken echter slechts over de mogelĳkheid de inkomsten vermeld onder d) onder de definitie van rente te laten vallen voorzover deze inkomsten rechtstreeks of middellĳk afkomstig zĳn van rentebetalingen in de zin van de punten a) en b).

2. Wat betreft lid 1, onder c) en d), wordt, indien een uitbetalende instantie geen informatie heeft over het deel van de inkomsten dat voortkomt uit rentebetalingen, het volledige bedrag aan inkomsten als rentebetaling aangemerkt.

3. Wat betreft lid 1, onder d), wordt, indien een uitbetalende instantie geen informatie heeft over het percentage van het vermogen dat is belegd in schuldvorderingen of in aandelen of bewĳzen van deelneming als omschreven onder dat punt, dat percentage geacht meer dan 40 % te bedragen. Indien zĳ het bedrag van de door de uiteindelĳk gerechtigde gerealiseerde inkomsten niet kan bepalen, worden de inkomsten geacht de opbrengst van de verkoop, aflossing of terugbetaling van de aandelen of bewĳzen van deelneming te zĳn.

4. Indien rente als omschreven in lid 1 wordt uitbetaald aan, of bĳgeschreven op een rekening op naam van een entiteit als bedoeld in artikel 4, lid 2, en deze entiteit geen gebruik mag maken van de keuzemogelĳkheid van artikel 4, lid 3, wordt de uitbetaalde of bĳgeschreven rente aangemerkt als een door deze entiteit verrichte rentebetaling.

5. Wat betreft lid 1, onder b) en d), kunnen lidstaten op hun grondgebied gevestigde uitbetalende instanties ertoe verplichten om de rente over een periode van ten hoogste één jaar op jaarbasis te berekenen en kunnen zĳ deze geannualiseerde rente als een rentebetaling beschouwen, zelfs als tĳdens die periode geen verkoop, terugbetaling of aflossing heeft plaatsgevonden.

6. In afwĳking van lid 1, onder c) en d), kunnen de lidstaten de in die bepalingen bedoelde inkomsten die afkomstig zĳn van op hun grondgebied gevestigde instellingen of entiteiten, van de definitie van rentebetaling uitsluiten wanneer beleggingen in schuldvorderingen als bedoeld in lid 1, onder a), niet meer dan 15 % van het vermogen van de desbetreffende entiteiten uitmaken. Evenzeer kunnen de lidstaten, in afwĳking van lid 4, besluiten om van de definitie van rentebetaling in lid 1, uit te sluiten de rente die is uitbetaald aan, of bĳgeschreven op een rekening van een entiteit als bedoeld in artikel 4, lid 2, die geen gebruik mag maken van de keuzemogelĳkheid van artikel 4, lid 3, en die op hun grondgebied is gevestigd, wanneer de beleggingen van deze entiteiten in schuldvorderingen als bedoeld in lid 1, onder a), niet meer dan 15 % van hun vermogen uitmaken.

Indien een lidstaat gebruik maakt van deze keuzemogelĳkheid, is dit voor de andere lidstaten bindend.

7. Het percentage als bedoeld in lid 1, onder d), en in lid 3 wordt vanaf 1 januari 2011 25 %.

8. De in lid 1, onder d), en in lid 6 bedoelde percentages worden bepaald aan de hand van de beleggingspolitiek zoals die in het fondsreglement of de statuten van de betrokken instellingen of entiteiten is neergelegd en, bĳ ontstentenis daarvan, op basis van de feitelĳke samenstelling van de beleggingsportefeuille van de instellingen of entiteiten.

Artikel 7

Territoriale werkingssfeer

Deze richtlĳn is van toepassing op rente welke wordt betaald door een uitbetalende instantie die is gevestigd op het grondgebied waarop het Verdrag krachtens zĳn artikel 299 van toepassing is.

HOOFDSTUK II UITWISSELING VAN INFORMATIE

Artikel 8

Renseignering door de uitbetalende instantie

1. Wanneer de uiteindelĳk gerechtigde woonachtig is in een andere lidstaat dan de lidstaat waar de uitbetalende instantie is gevestigd, verstrekt de uitbetalende instantie de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging minimaal de volgende gegevens:

a) de identiteit en woonplaats van de uiteindelĳk gerechtigde zoals die overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 zĳn vastgesteld;

b) de naam en het adres van de uitbetalende instantie;

c) het rekeningnummer van de uiteindelĳk gerechtigde of, bĳ ontstentenis daarvan, een eenduidige omschrĳving van de rentedragende schuldvordering;

d) gegevens over de rentebetaling overeenkomstig het bepaalde in lid 2.

2. De minimale inhoud van de gegevens die de uitbetalende instantie gehouden is over de rentebetaling te verstrekken, moet de rente specificeren naar de navolgende categorieën en vermelden:

a) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder a): het bedrag van de uitbetaalde of bĳgeschreven rente;

b) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder b) of d): hetzĳ het bedrag van de rente of de inkomsten als bedoeld onder die punten of het totaalbedrag van de opbrengst van de verkoop, terugbetaling of aflossing;

c) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder c): hetzĳ het bedrag van de inkomsten als bedoeld onder dat punt of het totaalbedrag van de uitkering;

d) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 4: het rentebedrag dat toevalt aan elk van de leden van de in artikel 4, lid 2, bedoelde entiteit die voldoen aan de voorwaarden van artikel 1, lid 1, en artikel 2, lid 1;

e) wanneer een lidstaat van de keuzemogelĳkheid van artikel 6, lid 5, gebruik maakt: het bedrag van de op jaarbasis berekende rente.

De lidstaten kunnen evenwel de minimale inhoud van de gegevens die de uitbetalende instantie gehouden is over de rentebetaling te verstrekken, beperken tot het totaalbedrag van de rente of van de inkomsten en tot het totaalbedrag van de opbrengst van de verkoop, terugbetaling of aflossing.

Artikel 9

Automatische gegevensuitwisseling

1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van de uitbetalende instantie verstrekt de in artikel 8 bedoelde gegevens aan de bevoegde autoriteit van de woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde.

2. De gegevensverstrekking gebeurt automatisch en ten minste eenmaal per jaar, binnen zes maanden na afloop van het belastingjaar van de lidstaat van de uitbetalende instantie, voor alle gedurende dat jaar verrichte rentebetalingen.

3. De bepalingen van Richtlĳn 77/799/EEG zĳn van toepassing op de uitwisseling van gegevens uit hoofde van deze richtlĳn voorzover de bepalingen van deze richtlĳn daarvan niet afwĳken. Artikel 8 van Richtlĳn 77/799/EEG is evenwel niet van toepassing op gegevens die ingevolge dit hoofdstuk worden verstrekt.

HOOFDSTUK III OVERGANGSBEPALINGEN

Artikel 10

Overgangsperiode

1. Gedurende een overgangsperiode die begint op de in artikel 17, leden 2 en 3, vermelde datum, en behoudens het bepaalde in artikel 13, lid 1, zĳn België, Luxemburg en Oostenrĳk niet gehouden tot toepassing van de bepalingen van hoofdstuk II.

Zĳ ontvangen echter gegevens van de andere lidstaten overeenkomstig hoofdstuk II.

Gedurende deze overgangsperiode heeft deze richtlĳn ten doel een minimum aan effectieve belastingheffing te garanderen op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetalingen die in de Gemeenschap wordt verricht aan uiteindelĳk gerechtigden die een natuurlĳke persoon zĳn en hun fiscale woonplaats in een andere lidstaat hebben.

2. De overgangsperiode eindigt aan het einde van het eerste volledige belastingjaar volgend op wat het laatst in datum is:

— de datum van inwerkingtreding van een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap, bĳ een met eenparigheid van stemmen genomen besluit van de Raad, en de Zwitserse Confederatie, het Prinsdom Liechtenstein, de Republiek San Marino, het Prinsdom Monaco en het Prinsdom Andorra, die voorziet in de uitwisseling van gegevens op verzoek, in de zin van de op 18 april 2002 gepubliceerde modelovereenkomst van de OESO betreffende de uitwisseling van belastinggegevens (hierna de OESO-modelovereenkomst genoemd) met betrekking tot rentebetalingen als omschreven in deze richtlĳn die door een op hun respectieve grondgebieden gevestigde uitbetalende instantie worden verricht aan uiteindelĳk gerechtigden die hun woonplaats hebben op het grondgebied dat door de richtlĳn wordt bestreken, naast de gelĳktĳdige heffing, door diezelfde landen, van bronbelasting op de genoemde rentebetalingen tegen het tarief dat is vastgesteld voor de overeenkomstige perioden als bedoeld in artikel 11, lid 1;

— de datum waarop de Raad het er unaniem over eens is dat de Verenigde Staten van Amerika zich heeft verplicht tot de uitwisseling van gegevens op verzoek, in de zin van de OESO-modelovereenkomst met betrekking tot de rentebetalingen als omschreven in deze richtlĳn die door een op zĳn grondgebied gevestigde uitbetalende instantie worden verricht aan uiteindelĳk gerechtigden die hun woonplaats hebben op het grondgebied dat door de richtlĳn wordt bestreken.

3. Aan het einde van de overgangsperiode zal België, Luxemburg en Oostenrĳk worden gevraagd de bepalingen van hoofdstuk II toe te passen en zullen zĳ niet langer bronbelasting en verdeling van belastingopbrengsten als bedoeld in de artikelen 11 en 12 toepassen. Als België, Luxemburg of Oostenrĳk er tĳdens de overgangsperiode voor kiest de bepalingen van hoofdstuk II toe te passen, zal het niet langer bronbelasting en verdeling van belastingopbrengsten als bedoeld in de artikelen 11 en 12 toepassen.

Artikel 11

Bronbelasting

1. Indien de uiteindelĳk gerechtigde van de rente woonachtig is in een andere lidstaat dan die waar de uitbetalende instantie is gevestigd, heffen België, Luxemburg en Oostenrĳk gedurende de in artikel 10 bedoelde overgangsperiode bronbelasting, gedurende de eerste drie jaar van de overgangsperiode tegen een tarief van 15 %, gedurende de volgende drie jaar tegen een tarief van 20 %, en daarna tegen een tarief van 35 %.

2. De uitbetalende instantie houdt de bronbelasting op de volgende wĳze in:

a) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder a): op de uitbetaalde of bĳgeschreven rente;

b) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder b) of d): op het bedrag van de rente of inkomsten als bedoeld onder die punten, of door een heffing van vergelĳkbare omvang, ten laste van de ontvanger, op het totaalbedrag van de opbrengst van de verkoop, terugbetaling of aflossing;

c) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 1, onder c): op het bedrag van de inkomsten als bedoeld onder dat punt;

d) in het geval van een rentebetaling in de zin van artikel 6, lid 4: op het rentebedrag dat toevalt aan elk van de leden van de in artikel 4, lid 2, bedoelde entiteit die voldoen aan de voorwaarden van artikel 1, lid 1, en artikel 2, lid 1;

e) wanneer een lidstaat van de keuzemogelĳkheid van artikel 6, lid 5, gebruikmaakt: op het bedrag van de op jaarbasis berekende rente.

3. Voor de toepassing van het bepaalde in lid 2, onder a) en b), wordt de bronbelasting geheven naar rata van de periode dat de uiteindelĳk gerechtigde houder van de schuldvordering was. Ingeval de uitbetalende instantie die periode niet kan vaststellen met de informatie waarover zĳ beschikt, gaat zĳ ervan uit dat de uiteindelĳk gerechtigde over de gehele periode dat de vordering heeft bestaan, de houder ervan is geweest, tenzĳ hĳ de datum van verkrĳging aantoont.

4. Het opleggen van bronbelasting door de lidstaat van de uitbetalende instantie belet de fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde niet de inkomsten te belasten overeenkomstig het nationale recht en met inachtneming van het Verdrag.

5. Tĳdens de overgangsperiode kunnen de lidstaten die bronbelasting heffen, bepalen dat een marktdeelnemer die rente uitbetaalt of een rentebetaling bewerkstelligt voor een in een andere lidstaat gevestigde entiteit als bedoeld in artikel 4, lid 2, wordt aangemerkt als de uitbetalende instantie in plaats van de entiteit, en heffen zĳ de bronbelasting op die rente, tenzĳ de entiteit formeel heeft aanvaard dat haar naam en adres alsmede het totale bedrag van de rentebetaling die aan haar is verricht of voor haar is bewerkstelligd, worden meegedeeld overeenkomstig de laatste alinea van artikel 4, lid 2.

Artikel 12

Verdeling van belastingopbrengsten

1. Lidstaten die bronbelasting heffen overeenkomstig artikel 11, lid 1, behouden 25 % van hun opbrengsten en dragen 75 % over aan de woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde van de rente.

2. Lidstaten die bronbelasting heffen overeenkomstig artikel 11, lid 5, behouden 25 % van hun opbrengsten en dragen 75 % over aan de andere lidstaten, zulks in dezelfde verhouding als de krachtens lid 1, uitgevoerde overdrachten.

3. Die overdrachten vinden plaats uiterlĳk in de zes maanden volgende op het eind van het belastingjaar van de lidstaat van, in het geval van lid 1, de uitbetalende instantie, of, in het geval van lid 2, de marktdeelnemer.

4. De lidstaten die bronbelasting heffen, treffen de maatregelen die nodig zĳn om het systeem voor de verdeling van de belastingopbrengsten correct te doen functioneren.

Artikel 13

Uitzonderingen op de procedure van bronbelasting

1. De lidstaten die overeenkomstig artikel 11 bronbelasting heffen, voorzien in één van beide of beide volgende procedures om te verzekeren dat uiteindelĳk gerechtigden een verzoek kunnen indienen tot het niet-inhouden van bronbelasting:

a) een procedure waarbĳ het de uiteindelĳk gerechtigde uitdrukkelĳk is toegestaan de betalende instantie te machtigen tot het doorgeven van informatie overeenkomstig het bepaalde in hoofdstuk II. Een dergelĳke machtiging bestrĳkt alle ten gunste van de uiteindelĳk gerechtigde door die uitbetalende instantie uitbetaalde rente. In dat geval zĳn de bepalingen van artikel 9 van toepassing;

b) een procedure die garandeert dat geen bronbelasting wordt geheven indien de uiteindelĳk gerechtigde aan zĳn uitbetalende instantie een overeenkomstig lid 2 door de bevoegde autoriteit van zĳn fiscale woonstaat op zĳn naam gestelde verklaring voorlegt.

2. Op verzoek van de uiteindelĳk gerechtigde geeft de bevoegde autoriteit van zĳn fiscale woonstaat een verklaring af met daarin de volgende gegevens:

a) naam, adres en fiscaal identificatienummer of, bĳ ontstentenis van een dergelĳk nummer, de geboorteplaats en -datum van de uiteindelĳk gerechtigde;

b) naam en adres van de uitbetalende instantie;

c) rekeningnummer van de uiteindelĳk gerechtigde of, bĳ ontstentenis daarvan, een eenduidige omschrĳving van het schuldinstrument.

Een dergelĳke verklaring is geldig voor ten hoogste drie jaar. De verklaring wordt afgegeven aan elke uiteindelĳk gerechtigde die daarom vraagt, binnen twee maanden nadat het desbetreffende verzoek is ingediend.

Artikel 14

Voorkomen van dubbele belasting

1. De fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde zorgt ervoor dat het heffen van bronbelasting als bedoeld in artikel 11 niet leidt tot dubbele belasting, overeenkomstig het bepaalde in de leden 2 en 3.

2. Indien rente die de uiteindelĳk gerechtigde heeft ontvangen in de lidstaat van de uitbetalende instantie is onderworpen aan bronbelasting, kent de fiscale woonstaat van de uiteindelĳk gerechtigde hem overeenkomstig het nationale recht een belastingverrekening toe die gelĳk is aan het bedrag van de ingehouden belasting. Indien dit bedrag hoger is dan het bedrag van de krachtens het nationale recht verschuldigde belasting, restitueert de fiscale woonstaat het bedrag dat teveel is ingehouden aan de uiteindelĳk gerechtigde.

3. Indien rente die de uiteindelĳk gerechtigde heeft ontvangen, behalve aan de in artikel 10 bedoelde bronbelasting ook onderworpen is geweest aan andere bronbelastingen, en de fiscale woonstaat naar nationaal recht of overeenkomstig verdragen ter voorkoming van dubbele belasting voor een dergelĳke bronbelasting belastingverrekening toekent, wordt deze andere bronbelasting verrekend alvorens de procedure van lid 2 wordt toegepast.

4. De fiscale woonstaat kan de belastingverrekeningsregeling bedoeld in de leden 2 en 3 hierboven vervangen door restitutie van de in artikel 11 bedoelde bronbelasting.

Artikel 15

Verhandelbare schuldinstrumenten

1. Gedurende de in artikel 10 bedoelde overgangsperiode maar uiterlĳk tot 31 december 2010 worden binnenlandse en internationale obligaties en andere verhandelbare schuldinstrumenten die voor het eerst zĳn uitgegeven vóór 1 maart 2001 of waarvan het oorspronkelĳke emissieprospectus vóór die datum is goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten in de zin van Richtlĳn 80/390/EEG van de Raad (7) of door de verantwoordelĳke autoriteiten in derde landen, niet aangemerkt als schuldvorderingen in de zin van artikel 6, lid 1, onder a), op voorwaarde dat op of na 1 maart 2002 geen aanvullende emissies van dergelĳke verhandelbare schuldinstrumenten plaatsvinden. Mocht de in artikel 10 bedoelde overgangsperiode echter na 31 december 2010 voortduren, dan blĳven de bepalingen van dit artikel alleen van toepassing op die verhandelbare schuldinstrumenten:

— die clausules inzake gross-up en vroegtĳdige aflossing bevatten en

— wanneer de uitbetalende instantie van de emittent gevestigd is in een lidstaat die de in artikel 11 genoemde bronbelasting toepast en die uitbetalende instantie de rente rechtstreeks betaalt aan een uiteindelĳk gerechtigde die zĳn woonplaats in een andere lidstaat heeft.

Indien op of na 1 maart 2002 een vervolgemissie plaatsvindt van één van de vorenvermelde verhandelbare schuldinstrumenten die zĳn uitgegeven door een overheid of een gelĳkgestelde entiteit die als overheidsinstantie optreedt of waarvan de rol erkend is bĳ internationaal verdrag, als omschreven in de bĳlage, wordt de gehele emissie van dit schuldinstrument, bestaande uit oorspronkelĳke emissie en vervolgemissies, aangemerkt als een schuldvordering in de zin van artikel 6, lid 1, onder a).

Indien op of na 1 maart 2002 een vervolgemissie plaatsvindt van een van de vorenvermelde verhandelbare schuldinstrumenten, uitgegeven door een andere emittent die niet valt onder het bepaalde in de tweede alinea, wordt deze nieuwe emissie aangemerkt als een schuldvordering in de zin van artikel 6, lid 1, onder a).

2. Dit artikel belet de lidstaten niet de inkomsten uit de in lid 1 bedoelde verhandelbare schuldinstrumenten overeenkomstig hun nationaal recht te belasten.

HOOFDSTUK IV DIVERSE EN SLOTBEPALINGEN

Artikel 16

Andere bronbelastingen

Deze richtlĳn belet de lidstaten niet om naast de bronbelasting als bedoeld in artikel 11, overeenkomstig hun nationale wetten en verdragen tot voorkoming van dubbele belasting, ook andere bronbelastingen te heffen.

Artikel 17

Omzetting

1. De lidstaten dienen vóór 1 januari 2004 de wettelĳke en bestuursrechtelĳke bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zĳn om aan deze richtlĳn te voldoen. Zĳ stellen de Commissie daarvan onverwĳld in kennis.

2. De lidstaten passen deze bepalingen vanaf 1 januari 2005 toe mits:

i) de Zwitserse Bondstaat, het Vorstendom Liechtenstein, de Republiek San Marino, het Vorstendom Monaco en het Vorstendom Andorra vanaf diezelfde datum maatregelen toepassen die gelĳkwaardig zĳn aan de maatregelen waarin deze richtlĳn voorziet, zulks overeenkomstig de overeenkomsten die zĳ met de Europese Gemeenschap hebben gesloten en na met eenparigheid van stemmen genomen besluiten van de Raad, en

ii) alle overeenkomsten of andere regelingen van kracht zĳn waarin wordt bepaald dat alle betrokken afhankelĳke of geassocieerde gebieden (de Kanaaleilanden, het eiland Man en de afhankelĳke of geassocieerde gebieden in het Caribisch gebied) vanaf diezelfde datum automatische uitwisseling van informatie toepassen zoals voorgeschreven in hoofdstuk II van deze richtlĳn (of tĳdens de in artikel 10 bepaalde overgangsperiode een bronbelasting toepassen die strookt met de in artikel 11 en 12 vervatte voorwaarden).

3. De Raad besluit uiterlĳk zes maanden vóór 1 januari 2005 met eenparigheid van stemmen of aan de voorwaarde van lid 2 zal worden voldaan, gelet op de data van inwerkingtreding van de betrokken maatregelen in de betrokken derde landen en afhankelĳke of geassocieerde gebieden. Indien de Raad niet besluit dat aan de voorwaarde zal worden voldaan, stelt hĳ met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie een nieuwe datum vast voor de toepassing van lid 2.

4. Wanneer de lidstaten de voor het naleven van deze richtlĳn vereiste bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bĳ de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlĳn verwezen. De regels voor deze verwĳzing worden vastgesteld door de lidstaten.

5. De lidstaten stellen de Commissie hiervan onverwĳld in kennis en delen de Commissie de tekst van de belangrĳkste bepalingen van intern recht mee die zĳ op het onder deze richtlĳn vallende gebied vaststellen alsmede een concordantietabel die het verband aangeeft tussen deze richtlĳn en de nationale bepalingen die zĳn vastgesteld.

Artikel 18

Toetsing

De Commissie doet de Raad om de drie jaar verslag over de werking van deze richtlĳn. Op basis van deze verslagen stelt de Commissie de Raad zo nodig wĳzigingen op deze richtlĳn voor als deze nodig blĳken om effectieve belastingheffing op inkomsten uit spaargelden beter te garanderen en ongewenste concurrentieverstoringen uit de weg te ruimen.

Artikel 19

Inwerkingtreding

Deze richtlĳn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Artikel 20

Adressaten

Deze richtlĳn is gericht tot de lidstaten.

Gedaan te Luxemburg, 3 juni 2003. Voor de Raad De voorzitter N. CHRISTODOULAKIS

(1) PB C 270 E van 25.9.2001, blz. 259.

(2) PB C 47 E van 27.2.2003, blz. 553.

(3) PB C 48 van 21.2.2002, blz. 55.

(4) PB L 375 van 31.12.1985, blz. 3. Richtlĳn laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 2001/108/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 41 van 13.2.2002, blz. 35).

(5) PB L 336 van 27.12.1997, blz. 15. Richtlĳn laatstelĳk gewĳzigd bĳ de Toetredingsakte van 1994.

(6) PB L 166 van 28.6.1991, blz. 77. Richtlĳn laatstelĳk gewĳzigd bĳ Richtlĳn 2001/97/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 344 van 28.12.2001, blz. 76).

(7) PB L 100 van 17.4.1980, blz. 1. Richtlĳn ingetrokken bĳ Richtlĳn 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 184 van 6.7.2001, blz.1).