ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

De lidstaten worden ertoe aangespoord om de volgende acties op te nemen in de strategische onderzoeksagenda en in het uitvoeringsplan: a) volledige inventarisatie en uitwisseling van informatie over relevante nationale programma’s en onderzoeksactiviteiten; b) versterking van de gezamenlijke capaciteit voor prognoses en beoordeling van technologieën; c) uitwisseling van informatie, hulpmiddelen, beste praktijken, methoden en richtsnoeren; d) vaststelling van gebieden of onderzoeksactiviteiten die baat kunnen hebben bij samenwerking en, waar nuttig, gezamenlijke uitnodigingen tot het indienen van voorstellen of bundeling van middelen; e) vaststelling van procedures voor gezamenlijk uit te voeren onderzoek op de onder (d) bedoelde gebieden; f) delen, waar mogelijk, van bestaande onderzoeksinfrastructuur of ontwikkeling op gecoördineerde wijze van nieuwe faciliteiten, zoals mariene observatie-infrastructuren, en ontwikkeling van modellen en toepassingen voor vastgestelde behoeften; g) stimulering van betere samenwerking tussen de particuliere en de overheidssector, gekoppeld aan een open innovatie van verschillende onderzoeksactiviteiten en bedrijfstakken die verband houden met mariene observatie, mariene rijkdommen en maritieme activiteiten; h) bevordering van een interdisciplinaire aanpak en bevordering van uitwisseling en interacties in de mariene en maritieme sectoren; i) ontwikkeling van geschikte interfaces tussen wetenschappen en beleid op het gebied van relevante kwesties zoals de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2008/56/EG en van maritieme ruimtelijke ordening als essentiële doelstelling van de mededeling van de Commissie „Een geïntegreerd maritiem beleid voor de Europese Unie”.
(7)

Gezien de grote openheid van de handel en de specialisatie in duurzame industriegoederen, werd de Slowaakse economie zwaar getroffen door de op de financiële crisis volgende instorting van de wereldhandel en van de totale vraag. Als gevolg hiervan is in 2009 het bbp met 4,8 % gekrompen en is de werkloosheidsgraad met 12 % gestegen. In 2010 is, voornamelijk dankzij het herstel van de buitenlandse vraag, de economische situatie aanzienlijk verbeterd in termen van productiegroei (stijging van het bbp met 4,1 %), maar is zij in termen van banen blijven achteruitgaan met een werkloosheid die 14,4 % bereikte — een van de hoogste percentages en grootste toenames in de EU. In 2011-2012 zal de werkgelegenheid ruim beneden het niveau van voor de crisis blijven. De crisis veroorzaakte een aanzienlijke verslechtering van de overheidsfinanciën en een stijging van het overheidstekort van 2 % van het bbp in 2008 tot 8 % van het bbp in 2009-2010. Hoewel de schuldquote zich nog steeds op een vrij laag niveau bevindt, steeg zij toch met meer dan 13 procentpunten en bedroeg zij in 2010 41 % van het bbp.
(8)

In 2010 groeide het bbp van Portugal met 1,3%. Naast een sterke groei van de export was deze positieve groei voor een groot deel te danken aan uitzonderlijke factoren die de particuliere consumptie stimuleerden. Prijs- en kostenontwikkelingen bleken duidelijk het concurrentievermogen niet snel genoeg te bevorderden om het tekort op de lopende rekening, dat in 2010 maar liefst 10 % van het bbp bedroeg, te kunnen verhelpen. De zwakke economie in haar geheel en de forse toename van de werkloosheid (11,2 % eind 2010) droegen bij aan een groot overheidstekort, dat van 3,5 % in 2008 steeg tot meer dan 10 % van het bbp in 2009 en tot meer dan 9 % in 2010. De ongunstige ontwikkelingen op het gebied van de overheidsfinanciën, naast slechte vooruitzichten voor de economische groei heeft recentelijk geleid tot een vermindering van het vertrouwen en een grotere druk op de financiële marken, hetgeen zorgen baart over de houdbaarheid van zijn overheidsfinanciën. Doordat ratingbureaus de ratings voor Portugese obligaties herhaaldelijk naar beneden hebben bijgesteld, was het land niet langer in staat zich te herfinancieren tegen tarieven die verenigbaar waren met de budgettaire houdbaarheid op lange termijn. Tegelijkertijd raakte de banksector, die sterk is aangewezen op externe financiering, met name binnen het eurogebied, steeds meer van marktfinanciering afgesneden.
(12)

Met het oog op demografische veranderingen is het verhogen van de arbeidsparticipatie van oudere werknemers belangrijk voor de overheidsfinanciën en cruciaal om in de toekomst aan de vraag naar arbeidskrachten te voldoen. Het Finse pensioenstelsel is in 2005 hervormd en in 2009 zijn de pensioenuitkeringen aan een levensverwachtingscoëfficiënt gekoppeld. De wettelijke pensioenleeftijd is momenteel echter niet aan de levensverwachting gekoppeld. Gezien de voortdurende stijging van de levensverwachting, zou een dergelijke koppeling niet alleen het arbeidsaanbod bevorderen, maar ook tot de waarborging van toereikende pensioenen bijdragen. De regelingen voor vervroegde pensionering zijn de jongste jaren verminderd, maar er is nog enige ruimte voor verdere maatregelen om de arbeidsprikkels bij ouderen te vergroten. Zo werkt de uitgebreide werkloosheidsuitkering voor ouderen globaal op dezelfde wijze als het afgeschafte werkloosheidspensioen. Ondanks de verbeteringen in het afgelopen decennium zijn de arbeidsparticipatie van oudere werknemers en de effectieve pensioenleeftijd laag. Invaliditeit is zeer vaak de oorzaak van vervroegde pensionering. De verhoging van de effectieve pensioenleeftijd vereist maatregelen die ook rekening houden met de kwaliteit van het beroepsleven, met inbegrip van het welzijn en de gezondheid van werknemers. Dit is belangrijk met name in het licht van het grote aantal invaliditeitsgepensioneerden. Sinds 2009 heeft Finland ongeveer 21 miljoen EUR uitgegeven aan projecten om de werkomgeving te verbeteren. De impact van deze initiatieven verdient te worden gewaardeerd. De deelname aan permanente educatie is van oudsher zeer hoog in Finland en zal belangrijk blijven gezien de opkomende nieuwe eisen inzake vaardigheden en de demografische veranderingen.
(8)

Tussen 2002 en 2008 is de Roemeense economie sterk gegroeid, met een reële bbp-groei van gemiddeld 6,3 %, die duidelijk boven het potentiële groeiniveau lag. De economische groei werd in hoofdzaak aangedreven door de binnenlandse vraag, doordat sterke krediet- en loonontwikkelingen de particuliere consumptie en investeringen stimuleerden. Deze hausse, die ook werd aangedreven door de instroom van buitenlands kapitaal, leidde tot oververhitting en onhoudbare externe en budgettaire onevenwichtigheden. In 2007 bereikte het tekort op de lopende rekening een hoogtepunt van 13,6 % van het bbp, waarna het in 2008 slechts licht terugliep tot 11,6 % van het bbp. Uit de houdbaarheidsbeoordeling op lange termijn van de Commissie blijkt dat de risico's met betrekkingtot de houdbaarheid op lange termijn van de overheidsfinanciën groot zijn. Deze beoordeling houdt echter nog geen rekening met de grondige maatregelen tot hervorming van het pensioenstelsel die in 2010 zijn ondernomen en die de houdbaarheid op lange termijn van het Roemeense pensioenstelsel wezenlijk heeft verbeterd. De hoge kredietopneming in het buitenland werd in de hand gewerkt door een procyclisch begrotingsbeleid, waardoor het nominale tekort opliep van 1,2 % van het bbp in 2005 tot 5,7 % van het bbp in 2008 als gevolg van aanhoudende budgettaire ontsporing, met name wat betreft de lopende uitgaven. De financiële crisis en de daaropvolgende wereldwijde economische neergang deden de risicoaversie bij investeerders toenemen, hetgeen resulteerde in een scherpe daling van de kapitaalstromen naar Roemenië. De arbeidsparticipatie nam niet toe, ondanks de gunstige economische omstandigheden, met een werkgelegenheidsgraad die zeer weinig veranderde tijdens de haussejaren. De participatiegraad daalde vervolgens tot 63,3 % in 2010, terwijl de werkloosheid steeg van 5,8 % in 2008 tot 7,3 % in 2010 als gevolg van de economische neergang. De werkloosheid blijft opvallend hoog onder kwestbare groepen, zoals de Roma-bevolking. Tegen deze achtergrond en geconfronteerd met acute private financieringsbehoeften hebben de Roemeense autoriteiten in mei 2009 internationaal en bij de EU om financiële bijstand verzocht.
(11)

In elke lidstaat moet de toegang tot een kernpakket van essentiële betalingsdiensten worden gegarandeerd. Een van de diensten die onlosmakelijk aan elementaire betaalrekeningen verbonden moeten zijn, is de mogelijkheid contant geld op de rekening te storten of van de rekening op te nemen. Deze diensten moeten de consument in staat stellen essentiële betalingstransacties uit te voeren zoals het ontvangen van een inkomen of uitkeringen, het betalen van rekeningen of belastingen en het aankopen van goederen en diensten, onder meer via automatische afschrijving, overmaking en het gebruik van een betaalkaart. Om voor de grootst mogelijke financiële inclusie te zorgen, moeten met deze diensten, indien technisch mogelijk, ook goederen en diensten online kunnen worden aangekocht. Deze diensten moeten de consument ook in staat stellen om, indien technisch mogelijk, via het onlinebank-systeem van de betalingsdienstaanbieder betalingsopdrachten te initiëren. Met een elementaire betaalrekening mogen echter geen betalingsopdrachten kunnen worden uitgevoerd die in een negatief saldo op de rekening zouden resulteren. Toegang tot krediet mag niet als een automatisch onderdeel of een aan een elementaire betaalrekening verbonden recht worden beschouwd.
(8)

Op basis van de beoordeling van het geactualiseerde stabiliteitsprogramma ingevolge Verordening (EG) nr. 1466/97 is de Raad van oordeel dat het macro-economische scenario waar bij de begrotingsprognoses vanuit gegaan wordt plausibel is tot 2012 maar, beoordeeld op basis van de voorjaarsprognoses 2011 van de diensten van de Commissie, vervolgens tamelijk gunstig. Het stabiliteitsprogramma is erop gericht, overeenkomstig de Aanbevelingen van de Raad van 13 juli 2010, het begrotingstekort te verminderen tot 4 % van het bbp in 2011 en 2,6 % in 2012 en vervolgens de consolidatie voor te zetten. Volgens het programma zal de schuldquote in 2012 een hoogtepunt bereiken en daarna weer teruglopen. De gemiddelde jaarlijkse verbetering van het structurele saldo voor de periode 2011-2012 bedraagt, in overeenstemming met de aanbevelingen van de Raad, 1,5 % van het bbp. De structurele verbetering zal echter zowel in 2013 als in 2014 beneden de eisen van het stabiliteits- en groeipact liggen. De middellangetermijndoelstelling (MTD), naar is herbevestigd een in structureel opzicht sluitende begroting, zal binnen de programmaperiode niet worden bereikt. Terwijl voor de geplande algehele aanpassing gemikt wordt op een beperking van de uitgaven, hebben de meeste maatregelen in 2011 betrekking op de inkomstenzijde. In het algemeen zijn er aan het in het programma geplande consolidatietraject neerwaartse risico's verbonden die betrekking hebben op de doorlopende bijstelling met het oog op minder hoge belastinginkomsten genererende groei, de praktijk om in de loop van het jaar aanvullende begrotingen vast te stellen en de tijdige uitvoering van maatregelen die nog met de sociale partners moeten worden overeengekomen en andere maatregelen die nog moeten worden gespecificeerd (bv. beperking van de lopende uitgaven). Gezien deze risico's kunnen aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn indien de macro-economische of budgettaire ontwikkelingen slechter uitvallen dan verwacht.
Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma 2012 komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is voor de jaren 2012 en 2013 en optimistisch is voor de jaren 2014 en 2015, aangezien daarin wordt uitgegaan van een bbp-groei die aanzienlijk hoger is dan de recentste ramingen van de potentiële groei in de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie. Met de in het stabiliteitsprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het tekort terug te dringen tot onder de referentiewaarde van 3 % in 2012 (tot 2,8 % van het bbp, tegen 3,7 % van het bbp in 2011) en tot nul in 2015. Het programma bevestigt de eerdere middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) van een structureel overschot van 0,5 % van het bbp, waarmee de vereisten van het stabiliteits- en groeipact op adequate wijze in acht worden genomen. Met het voor 2012 geplande nominale tekort wordt de termijn gerespecteerd die de Raad voor de correctie van het buitensporige tekort had vastgesteld en met de geplande begrotingsinspanning wordt gevolg gegeven aan de aanbeveling van de Raad uit hoofde van de buitensporigtekortprocedure om een minimale gemiddelde jaarlijkse structurele inspanning ter grootte van 0,75 % van het bbp te leveren. Als met de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde rekening wordt gehouden, strookt het geplande groeitempo van de overheidsuitgaven in de periode 2013-2015 met het uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact, maar in 2012 is dat niet het geval. Afgaande op het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5) wordt in het stabiliteitsprogramma uitgegaan van een verbetering van het structurele saldo met 1,1 procentpunt van het bbp in 2012 en met gemiddeld ongeveer 0,8 % van het bbp over de periode 2013-2015.

Er vloeien echter risico’s voort uit het feit dat de vanaf 2013 te treffen aanvullende maatregelen nog niet zijn gespecificeerd en dat het macro-economische scenario vanaf 2014 te optimistisch is. Volgens het stabiliteitsprogramma zou de overheidsschuld, die met 98,0 % van het bbp in 2011 ver boven de drempel van 60 % ligt, zich stabiliseren en vervolgens afnemen tot 92,3 % in 2015, wat zou betekenen dat voldoende vooruitgang wordt geboekt bij het verwezenlijken van het benchmark van het stabiliteits- en groeipact voor de schuldreductie.

Bovendien is er sprake van bijzonder grote impliciete verplichtingen wegens aan de financiële sector verleende garanties. Het op regels gebaseerde meerjarenkader voor de overheid, met name ten aanzien van de uitgaven, zou gebaat zijn bij handhavingsmechanismen en/of toezeggingen van zowel de gemeenschappen en de gewesten van België als de lokale overheden om hun tekortdoelstellingen te halen.
(3)

De aanwezigheid van goed opgezette begrotingskaders ter versterking van de binnenlandse begrotingsgovernance is cruciaal voor een goed beheer van de overheidsfinanciën en draagt bij tot de houdbaarheid van de overheidsfinanciën in de eurozone als geheel. De staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone hebben in juli en oktober 2011 toegezegd om nationale begrotingskaders in de zin van Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (1) reeds tegen eind 2012 in te voeren, wat vroeger is dan het bij de richtlijn vastgestelde tijdschema, en verder te gaan dan wat in de richtlijn wordt voorgeschreven. Tevens hebben, op 2 maart 2012, de eurolanden plus acht andere lidstaten zich er door het Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de Economische en Monetaire Unie te ondertekenen, toe verbonden hun nationale begrotingsgovernance verder te versterken, met name door voor de begrotingspositie van de overheid bindende regels in te voeren om de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) te bereiken.
(10)

Op basis van de overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Raadsverordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is voor de periode 2012-2013. De verwachte groei van het bbp in het programma komt overeen met de voorjaarsprognose 2012 van de diensten van de Commissie. De prognoses voor de jaren 2014 en 2015 zijn eveneens realistisch, aangezien wordt voorzien dat de groei van het bbp aanzienlijk lager is dan vóór de crisis en lager dan in 2010-2011, de jaren van herstel. De voornaamste budgettaire doelstelling van het stabiliteitsprogramma 2012 is het overheidstekort terug te dringen door de uitgaven te beperken en de inkomsten te verhogen. Aangezien de begroting van de centrale overheid de voornaamste oorzaak is van het overheidstekort, zal een verbetering van haar positie bevorderlijk zijn voor het begrotingsevenwicht. De middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD), een overschot van 0,5 % van het bbp in structurele termen, doet voldoende recht aan de eisen van het stabiliteits- en groeipact. Afgaande op het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5), heeft Finland de MTD in 2011 bereikt, maar zal het er in de periode 2012-2015 enigszins van afwijken. Het groeitempo van de overheidsuitgaven is, met inachtneming van de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde, met uitzondering van het jaar 2015 voor alle jaren in lijn met de uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact. In het stabiliteitsprogramma wordt ernaar gestreefd de centrale overheidsbegroting tegen 2015 in evenwicht te hebben en vanaf 2016 een overschot te bereiken. De schuldquote is ruim onder de 60 % van het bbp; volgens het programma zal zij in 2014 met bijna 52 % van het bbp op haar hoogst zijn, waarna zij zal dalen. Wat de overheidsfinanciën betreft, bestaat er in Finland nog steeds een opvallend houdbaarheidstekort, voornamelijk door de snel verslechterende afhankelijkheidsratio als gevolg van de vergrijzing. Het houdbaarheidstekort van de overheidsfinanciën moet voortdurend in de gaten worden gehouden en de maatregelen moeten dienovereenkomstig worden aangepast. Het begrotingskader van Finland is vastgelegd in meerjarenplafonds voor de uitgaven, die momenteel echter niet van toepassing zijn op de gemeentelijke sector.
Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het convergentieprogramma komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario aannemelijk is. Het scenario met een verwachte bbp-groei van 1,2 % in 2012 en 1,5 % in 2013 sluit grotendeels aan bij de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie van 1,1 % en 1,4 %. Derhalve zijn de overheidstekorten iets geringer in het convergentieprogramma (4,0 % in 2012 en 1,8 % in 2013 ten opzichte van 4,1 % en 2,0 % van het bbp in de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie). Met de in het convergentieprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd tegen 2013 het buitensporig tekort te corrigeren en de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) te verwezenlijken van een structureel tekort van niet meer dan 0,5 procent van het bbp. De doelstelling van de regering is tevens om in 2020 een begroting te verwezenlijken die minstens een structureel evenwicht vertoont.

In het programma wordt de vorige MTD dus bevestigd, waarmee de vereisten van het stabiliteits- en groeipact afdoende in acht worden genomen. Het geplande nominale tekort in 2013 spoort met een tijdige correctie van het buitensporige overheidstekort en uitgaande van het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5) stemt de geplande begrotingsinspanning in 2013 overeen met de aanbeveling van de Raad die in juli 2010 in het kader van de buitensporigtekortprocedure is vastgesteld. De netto discretionaire maatregelen zoals deze in het convergentieprogramma worden gepresenteerd zullen volgens de raming een consolidatie opleveren die ruwweg met de aanbeveling in het kader van de buitensporigtekortprocedure overeenstemt. Het consolidatietraject is verder naar de toekomst verschoven dan gepland, zodat in 2013 een aanzienlijke inspanning vereist is om de noodzakelijke structurele aanpassing te bewerkstelligen. De kans dat Denemarken in 2013 de referentiewaarde in het Verdrag van 3 % van het bbp niet zal halen, is klein; volgens de voorjaarsprognoses 2012 van de diensten van de Commissie zal het overheidstekort 2,0 % van het bbp bedragen. Naar verwacht zal Denemarken in 2013 zijn MTD bereiken. Uitgaande van het (herberekende) structurele begrotingssaldo zal dit evenwel niet het geval zijn vanaf 2013, en zal de geraamde verbetering van het structurele begrotingssaldo lager uitvallen dan de door het stabiliteits- en groeipact vereiste 0,5 % van het bbp. Tegelijkertijd wordt verwacht dat het groeipercentage van de overheidsuitgaven, rekening houdend met de discretionaire maatregelen op het vlak van de ontvangsten, overeen zal stemmen met de uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact. Een deel van het begrotingstekort wordt gefinancierd door de rekening van de regering bij de Deense Nationalbank af te bouwen. Verwacht wordt dat de bruto-overheidsschuld van Denemarken zal dalen van 46,5 % van het bbp in 2011 tot 42,1 % in 2015, ruimschoots onder de 60 % van het bbp.
(10)

Op basis van de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 verrichte evaluatie van het stabiliteitsprogramma, komt de Raad tot de conclusie dat het aan de begrotingsprognoses van het programma ten grondslag liggende macro-economische scenario voorzichtig is wat de jaren 2012 en 2013 betreft. Wat de jaren 2014-2016 betreft, wordt het scenario optimistischer, met een verwachte gemiddelde bbp-groei van 2,1 % die consequent boven de huidige ramingen van de potentiële groei ligt. Met de in het stabiliteitsprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie wordt beoogd het buitensporige tekort tegen 2013 te corrigeren en de middellangetermijnbegrotingsdoelstelling (MTD) tegen 2016 te bereiken. In het stabiliteitsprogramma is de MTD veranderd van een streven naar een begrotingsevenwicht over de gehele conjunctuurcyclus in een streven naar een structureel tekort van 0,45 % van het bbp, wat voldoende aansluit bij de eisen van het stabiliteits- en groeipact. De voorziene correctie van het buitensporig tekort stemt overeen met de termijn zoals vastgesteld in de aanbeveling van de Raad van december 2009 in het kader van de buitensporigtekortprocedure. Uitgaande van het (herberekende) structurele begrotingssaldo (5), is de geplande gemiddelde jaarlijkse begrotingsinspanning van 0,5 % van het bbp voor de periode 2011-2013 lager dan de door de Raad aanbevolen 0,75 % van het bbp. De voorziene structurele vooruitgang in de richting van de MTD is voldoende in 2015, maar ligt in 2014 en 2016 lager dan de benchmark van 0,5 % van het bbp per jaar van het stabiliteits- en groeipact. Als met de discretionaire maatregelen aan de ontvangstenzijde rekening wordt gehouden, eerbiedigt het geschatte groeitempo van de overheidsuitgaven in de periode 2014-2015 echter de uitgavenbenchmark van het stabiliteits- en groeipact. Er kleven niettemin risico’s aan de begrotingsdoelstellingen, zowel aan de ontvangsten- als de uitgavenzijde. Het begrotingseffect van sommige maatregelen is bijvoorbeeld moeilijk te kwantificeren omdat het ervan afhangt hoe deze maatregelen afzonderlijk worden opgepakt. Aangezien de wetgeving nog niet is goedgekeurd, zijn de details van de belasting op financiële transacties nog niet bekend. De voorziene uitgavenbeperkingen op subnationaal niveau worden niet nader omschreven. Volgens het stabiliteitsprogramma zal de schuldquote, die tegen het eind van 2011 72,2 % bedroeg, in 2013 met 75,3 % op haar hoogst zijn voordat zij stapsgewijs daalt tot 70,6 % in 2016. Wat de schuldreductiebenchmark van het stabiliteits- en groeipact betreft, zal Oostenrijk zich in de jaren 2014-2016 in een overgangsperiode bevinden en zouden de plannen in het stabiliteitsprogramma voldoende vooruitgang in de richting van de schuldreductiebenchmark garanderen. Er zijn aan deze prognose echter risico's verbonden gezien de toenemende schuld van overheidsbedrijven die niet tot de overheidssector worden gerekend, en de mogelijk verdere kosten in verband met aan de banksector verleende overheidssteun.