UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2022/191 VAN DE COMMISSIE

van 16 februari 2022

tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (1) (“de basisverordening”), en met name artikel 9, lid 4,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Opening van het onderzoek

(1) Op 21 december 2020 heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) op grond van artikel 5 van de basisverordening een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen (“bevestigingsmiddelen”) van oorsprong uit de Volksrepubliek China (“de VRC” of “het betrokken land”). Zij heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) (“het bericht van inleiding”).

(2) De Commissie heeft het onderzoek geopend naar aanleiding van een klacht die op 6 november 2020 werd ingediend door het European Industrial Fasteners Institute (“EIFI” of “de klager”) namens producenten die meer dan 25 % van de totale productie van ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen in de Unie vertegenwoordigen (ook aangeduid als “de klagers”). Bovendien werd de klacht ondersteund door producenten die in de periode van juli 2019 tot en met juni 2020 meer dan 58 % van de totale productie in de Unie voor hun rekening namen. Het bij de klacht gevoegde bewijsmateriaal over dumping en de aanmerkelijke schade als gevolg daarvan werd voldoende geacht om een onderzoek te openen.

1.2. Registratie

(3) Naar aanleiding van een met het vereiste bewijsmateriaal gestaafd verzoek van de klager heeft de Commissie de invoer van bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de VRC bij Uitvoeringsverordening (EU) 2021/970 van de Commissie (3) (“de registratieverordening”) onderworpen aan registratie overeenkomstig artikel 14, lid 5, van de basisverordening.

(4) Na de bekendmaking van de registratieverordening heeft de Commissie opmerkingen ontvangen van verschillende importeurs, de European Fasteners Distributor Association (“EFDA”) en de Chinese Kamer van Koophandel voor de in- en uitvoer van machines en elektronische producten (“CCCME”). De Commissie merkte op dat zij, aangezien er geen voorlopige maatregelen waren vastgesteld, besloot dat inning van rechten met terugwerkende kracht juridisch gezien niet mogelijk was. In artikel 10, lid 4, van de basisverordening is namelijk bepaald dat “een definitief antidumpingrecht kan worden geheven op producten die ten hoogste 90 dagen vóór de datum van inwerkingtreding van de voorlopige maatregelen (cursivering toegevoegd) […] ten verbruike zijn aangegeven”. Derhalve raakten alle argumenten met betrekking tot de registratieverordening zonder voorwerp en wordt de registratieverordening hierbij volledig ingetrokken.

(5) Ten slotte voerde de EFDA aan dat, indien de Commissie geen voorlopige maatregelen zou instellen, de registratieverordening zou komen te vervallen en zou moeten worden ingetrokken, met als argument dat de registratieverordening uitsluitend tot doel had met terugwerkende kracht definitieve maatregelen in te stellen en dat de toepassing van definitieve maatregelen met terugwerkende kracht op grond van artikel 10, lid 4, van de basisverordening niet langer haalbaar is als er geen voorlopige maatregelen worden ingesteld. De Commissie was het daarmee eens en heeft de registratieverordening ingetrokken. De noodzaak om met terugwerkende kracht definitieve antidumpingrechten in te stellen, wordt beoordeeld in de overwegingen 591 en volgende.

1.3. Belanghebbenden

(6) In het bericht van inleiding werden de belanghebbenden uitgenodigd om met de Commissie contact op te nemen om aan het onderzoek mee te werken. Daarnaast heeft de Commissie specifiek de klager, andere haar bekende producenten in de Unie, de haar bekende producenten-exporteurs alsmede de Chinese autoriteiten, de haar bekende importeurs, gebruikers en verenigingen op de hoogte gesteld van de opening van het onderzoek en hen uitgenodigd daaraan mee te werken.

(7) De CCCME verzocht om als belanghebbende te worden beschouwd, met het argument dat zij de Chinese bedrijfstak voor bevestigingsmiddelen vertegenwoordigde. Het EIFI betwistte de hoedanigheid van belanghebbende van de CCCME en voerde aan dat de CCCME geen objectieve band heeft aangetoond tussen haar activiteiten en het product waarop dit onderzoek betrekking heeft; de CCCME heeft met name geen statuten of een lijst van haar leden overgelegd waaruit blijkt dat zij de Chinese bedrijfstak van bevestigingsmiddelen kon vertegenwoordigen. Het EIFI voerde aan dat op de website van de CCCME daarentegen 25 bedrijfstakken worden genoemd, zonder specifieke vermelding van de bedrijfstak van bevestigingsmiddelen. Het EIFI voerde tevens aan dat de CCCME weliswaar volmachten van verschillende ondernemingen heeft verstrekt, maar dat er geen bewijs is dat die ondernemingen bevestigingsmiddelen produceerden. De CCCME vertegenwoordigde, als overheidsinstelling, hoe dan ook slechts de belangen van de VRC en niet die van een bedrijfstak als zodanig.

(8) De Commissie bevestigde dat de CCCME door een aantal producenten van bevestigingsmiddelen in de VRC was gemachtigd om namens hen op te treden. De CCCME kon alleen een belanghebbende bij deze procedure zijn als zij door die specifieke producenten van bevestigingsmiddelen was gemachtigd om hen te vertegenwoordigen.

1.4. Opmerkingen over de opening van het onderzoek

(9) De belanghebbenden zijn in de gelegenheid gesteld om opmerkingen te maken over de opening van het onderzoek en hoorzittingen met de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures aan te vragen. Geen van de belanghebbenden heeft verzocht om een hoorzitting over de opening van het onderzoek.

(10) Na de opening van het onderzoek betwistten twee importeurs dat het door de Commissie gekozen onderzoektijdvak (1 juli 2019 tot en met 30 juni 2020) overeenkwam met de onmiddellijk aan de opening van het onderzoek voorafgaande periode en stelden zij voor dat het passend zou zijn het onderzoektijdvak vast te stellen van 1 oktober 2019 tot en met 30 september 2020, zoals voorgeschreven in artikel 6, lid 1, van de basisverordening.

(11) In overeenstemming met haar praktijk en rekening houdend met de specifieke omstandigheden van elk onderzoek was de Commissie van oordeel dat de periode van 1 juli 2019 tot en met 30 juni 2020 passend was om tot representatieve bevindingen te komen. De bedrijfstak van de Unie voor bevestigingsmiddelen bestaat grotendeels uit kleine en middelgrote ondernemingen (“kmo’s”) en het rapporteren van boekhoudkundige gegevens die niet op een half jaar zijn gebaseerd, zou te belastend zijn geweest. Bovendien komt het onderzochte product voor in veel verschillende varianten en soorten waarvoor voor dit onderzoek een uitzonderlijk grote hoeveelheid boekhoudkundige gegevens moesten worden geconverteerd en samengesteld. Artikel 6, lid 1, van de basisverordening staat in gerechtvaardigde gevallen afwijkingen toe, zoals in het huidige geval. Daarom werd het argument dat het geselecteerde onderzoektijdvak ongeschikt was, afgewezen.

(12) Dezelfde twee importeurs voerden aan dat de bedrijfstak van de Unie op basis van de in de klacht verstrekte macro-economische indicatoren geen aanmerkelijke schade heeft geleden en dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de invoer uit de VRC en de door de klager geleden schade.

(13) De Commissie was van oordeel dat de door de klager verstrekte informatie toereikend was om te voldoen aan de wettelijke norm voor inleiding van de procedure overeenkomstig artikel 5 van de basisverordening, zowel wat de aanmerkelijke schade als het oorzakelijk verband betreft. Er wordt aan herinnerd dat het niveau van het bewijsmateriaal in het klachtstadium lager is dan het niveau dat vereist is voor de instelling van maatregelen. Uit de klacht bleek met name een aanzienlijke stijging van de invoer uit de VRC die tussen 2016 en het onderzoektijdvak van de klacht bijna verdrievoudigde, wat tot uiting kwam in een stijging van het marktaandeel tot 15 % tijdens het onderzoektijdvak van de klacht. De verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie werden op de markt van de Unie ernstig onderboden door de prijzen van deze invoer. Er was sprake van een parallelle daling van de productie- en verkoophoeveelheden van de bedrijfstak van de Unie, verlies van werkgelegenheid, een afname van de investeringen en een druk op de prijsniveaus die resulteerde in een aanzienlijke daling van de winstgevendheid voor de bedrijfstak van de Unie (ongeveer min 50 % tussen 2016 en het onderzoektijdvak van de klacht). Aangezien deze ontwikkelingen tegelijk plaatsvonden met de stijging van de invoer uit de VRC en er geen andere factoren zijn vastgesteld die de neergang in de bedrijfstak van de Unie kunnen hebben veroorzaakt, concludeerde de Commissie dat er voldoende bewijs was dat de aanmerkelijke schade door invoer uit de VRC was veroorzaakt.

(14) De CCCME heeft twijfels geuit over de invoervolumes in de klacht, in het bijzonder de ramingen van de klager om de invoer van roestvrijstalen bevestigingsmiddelen onder bepaalde GN-codes uit te sluiten van het totale invoervolume. Zij merkte ook op dat dergelijke correcties niet werden toegepast met betrekking tot de invoer uit andere derde landen. De CCCME bood geen alternatieve methode voor de raming van het invoervolume van roestvrijstalen bevestigingsmiddelen.

(15) De Commissie achtte de door de klagers voorgestelde methode redelijk, aangezien deze was gebaseerd op historische gegevens en de beste kennis van de markt van de klager. Het feit dat er geen correctie voor andere bronnen van invoer werd toegepast, heeft er mogelijk toe geleid dat het marktaandeel van de invoer uit de VRC werd onderschat en dat bijgevolg de algemene beoordeling in de klacht niet in twijfel is getrokken. Aangezien de CCCME geen andere methode heeft voorgesteld die geschikter zou zijn dan de door de klagers voorgestelde methode, heeft de Commissie de argumenten van de CCCME afgewezen.

1.5. Verzoek om anonimiteit

(16) De meeste producenten in de Unie die ofwel door de klager — het EIFI — werden vertegenwoordigd ofwel de klager steunden, hebben verzocht anoniem te worden behandeld om mogelijke vergeldingsmaatregelen van afnemers in de Unie die ook bevestigingsmiddelen bij Chinese leveranciers hadden aangekocht, te voorkomen. Tot deze afnemers behoorden enkele grote ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht in vergelijking met de producenten van bevestigingsmiddelen in de Unie, die meestal kmo’s zijn.

(17) Twee importeurs betwistten het besluit van de Commissie om deze ondernemingen anonimiteit te verlenen, omdat er volgens hen geen bewijs was van mogelijke nadelige effecten.

(18) De Commissie was het hier niet mee eens. Gezien de asymmetrie tussen de producenten en gebruikers van bevestigingsmiddelen in de Unie concludeerde de Commissie dat het door de producenten in de Unie, vertegenwoordigd door het EIFI, en ondersteuners van de klacht aangevoerde risico van vergeldingsmaatregelen inderdaad bestond (4). Op grond hiervan heeft de Commissie de namen van deze ondernemingen vertrouwelijk behandeld. De argumenten tegen deze vertrouwelijke behandeling werden derhalve afgewezen.

(19) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de CCCME en de EFDA aan dat de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie niet naar behoren om anonimiteit hadden verzocht.

(20) Op 8 januari 2021 heeft de Commissie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie verzoeken om anonimiteit ontvangen, nadat zij eerder op 18 december 2020 een verzoek van de klager EIFI had ontvangen om de namen van de klagers en ondersteuners na de opening van het onderzoek en totdat de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie individuele verzoeken konden indienen, vertrouwelijk te behandelen. Gezien de ernst van de dreiging van vergelding en het feit dat zij op de hoogte was van het voornemen van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie om de desbetreffende verzoeken in te dienen, achtte de Commissie het passend om hun identiteit reeds te beschermen tussen de opening van het onderzoek op 21 december 2020 en 8 januari 2021, toen die verzoeken werden ontvangen. De verzoeken werden ontvangen en aanvaard voor alle producenten in de Unie die uiteindelijk in de steekproef werden opgenomen. De EFDA voerde ook aan dat het EIFI niet gerechtigd was verzoeken in te dienen die per onderneming op individuele basis hadden moeten worden ingediend. Aangezien het EIFI een mandaat heeft om zowel de bedrijfstak van de Unie die de klacht heeft ingediend als de individuele leden daarvan te vertegenwoordigen, en gezien het feit dat het EIFI alleen de door de betrokken ondernemingen ondertekende individuele verzoeken heeft doorgestuurd, werd dit argument afgewezen.

(21) Dezelfde partijen voerden voorts aan dat er geen redenen waren om de namen van de in de steekproef opgenomen ondernemingen vertrouwelijk te houden, aangezien uit deelname aan de steekproef niet kan worden afgeleid of een onderneming klager of ondersteuner is, maar alleen dat zij medewerking verleent. In dit verband verwezen zij naar het verslag van de Beroepsinstantie EC-Fasteners (China) (5), waarin de Commissie een vergelijkbaar standpunt innam. Dezelfde partijen voerden ook aan dat belanghebbenden die bezwaar maakten tegen maatregelen er belang bij hadden dat zo veel mogelijk producenten in de Unie hun medewerking verleenden en informatie aan de Commissie verstrekten, en dat de vrees voor vergelding derhalve ongegrond was. De vertegenwoordiging van de Volksrepubliek China bij de Europese Unie heeft eveneens betwist dat er overtuigend bewijs van dreigende vergeldingsmaatregelen van afnemers in de Unie was. De Commissie heeft de verzoeken om anonimiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie aanvaard, aangezien er niet alleen sprake was van dreigende vergelding ten aanzien van de klagers en ondersteuners, maar ook van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, zoals blijkt uit de ontvangen verzoeken. De na de mededeling van de definitieve bevindingen van de EFDA en de CCCME ontvangen geruststelling kon het bestaan van dergelijke bedreigingen niet verhullen. Alle desbetreffende argumenten werden derhalve afgewezen.

1.6. Argumenten met betrekking tot vertrouwelijkheid

(22) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalden de CCCME en de EFDA dat het niet-vertrouwelijke dossier deels ontoereikend was en dat er niet altijd adequate niet-vertrouwelijke samenvattingen werden verstrekt. Zij voerden aan dat er een geldige reden voor een vertrouwelijke behandeling moet worden gegeven en dat niet-vertrouwelijke samenvattingen voldoende gedetailleerd moeten zijn om een redelijk beeld van de als vertrouwelijk verstrekte informatie te krijgen. Beide partijen hebben een lijst van voorbeelden verstrekt waarin niet aan dergelijke criteria zou zijn voldaan.

(23) De Commissie merkt op dat de naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen aangehaalde voorbeelden al eerder het voorwerp waren geweest van verzoeken om verdere openbaarmaking door die partijen en tijdens het onderzoek naar behoren zijn behandeld in bilaterale communicatie met deze partijen en tijdens een hoorzitting met de raadadviseur-auditeur op 29 november 2021 waarom de EFDA had verzocht; of betrekking hadden op informatie die geen deel uitmaakte van de belangrijkste feiten en overwegingen waarop de Commissie haar definitieve bevindingen heeft gebaseerd; of niet gerechtvaardigd werden geacht omdat een geldige reden voor vertrouwelijke behandeling was opgegeven en de niet-vertrouwelijke samenvattingen voldoende gedetailleerd waren om een redelijk inzicht te verschaffen in de inhoud van de overeenkomstig artikel 19, lid 2, van de basisverordening als vertrouwelijk verstrekte informatie. Een van de verzoeken had betrekking op de opmerkingen van een andere belanghebbende na de mededeling van feiten en overwegingen die binnen drie dagen in het niet-vertrouwelijke dossier waren opgenomen. Deze argumenten werden derhalve afgewezen.

1.7. Argumenten met betrekking tot het beheer van het niet-vertrouwelijke dossier

(24) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalden de CCCME en de EFDA hun bezorgdheid over het beheer van het niet-vertrouwelijke dossier en voerden zij aan dat i) bepaalde correspondentie met de klager in het niet-vertrouwelijke dossier ontbrak, ii) andere correspondentie was verwijderd en iii) bepaalde documenten pas in een zeer laat stadium werden geüpload.

(25) De Commissie merkt op dat deze argumenten al eerder door de Commissie waren verduidelijkt in bilaterale communicatie met deze partijen en tijdens een hoorzitting met de raadadviseur-auditeur op 29 november 2021 waarom de EFDA had verzocht. Bovendien wordt het argument dat bepaalde correspondentie met de klager in het dossier ontbrak, ook behandeld in overweging 47 en komt het argument betreffende informatie in verband met de herziening van de steekproef van producenten in de Unie die in een laat stadium aan belanghebbenden zou zijn verstrekt, in overweging 44 aan bod. Deze argumenten werden derhalve afgewezen.

1.8. Samenstelling van steekproeven

1.8.1. Steekproef van producenten in de Unie

(26) In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij een voorlopige steekproef van producenten in de Unie had samengesteld. De Commissie heeft de steekproef samengesteld op basis van de door de producenten in de Unie in het vaste formulier opgegeven productie- en verkoophoeveelheden in de Unie, waarbij ook rekening is gehouden met hun geografische locatie en de vertegenwoordiging van kmo’s in de steekproef. Deze steekproef bestond uit zes producenten in de Unie in vier verschillende lidstaten. De Commissie nodigde de belanghebbenden uit om opmerkingen over de voorlopige steekproef in te dienen.

(27) Een van de in de voorlopige steekproef opgenomen producenten in de Unie (een kmo) deelde de Commissie mee dat hij niet in staat zou zijn om de vragenlijst volledig in te vullen. De Commissie heeft daarom besloten de steekproef van producenten in de Unie te herzien door deze onderneming te vervangen door de volgende grootste kmo in dezelfde lidstaat.

(28) De EFDA voerde aan dat zij geen zinvolle opmerkingen over de samenstelling van de steekproef kon maken, aangezien er onvoldoende tijd was gegeven en omdat aan de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie anonimiteit was verleend. De CCCME voerde aan dat de anonimiteit van de producenten in de Unie haar belette de geproduceerde productmix van de geselecteerde ondernemingen te kennen en openbaar beschikbare informatie van die ondernemingen te controleren. De EFDA en de CCCME voerden aan dat hoewel anonimiteit was gevraagd door en toegekend aan de klagers en de ondersteuners van de klacht, een dergelijke behandeling niet automatisch kon worden uitgebreid naar de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. Zij voerden aan dat de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie slechts medewerkende partijen waren en derhalve niet noodzakelijkerwijs klagers of ondersteuners waren. Er was dus geen reden voor de Commissie om de identiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie als vertrouwelijk te behandelen. Aangezien de Commissie geen afzonderlijk verzoek om anonimiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie had ontvangen, heeft zij de geselecteerde producenten in de Unie ten onrechte een dergelijke behandeling gegeven.

(29) De EFDA en de CCCME voerden voorts aan dat er hoe dan ook geen goede reden was voor een dergelijke behandeling, aangezien de behandeling het belanghebbenden belette zinvolle opmerkingen over de samenstelling van de steekproef in te dienen, en argumenteerden dat de bescherming van vertrouwelijke informatie overeenkomstig artikel 19 van de basisverordening moet worden afgewogen tegen de rechten van verweer van de belanghebbenden.

(30) De British and Irish Association of Fastener Distributors (“BIAFD”) voerde namens haar Ierse leden eveneens aan dat er onvoldoende tijd was gegeven om opmerkingen over de voorlopige steekproef in te dienen en dat de aan de geselecteerde ondernemingen verleende anonimiteit hen zou beletten om te beoordelen of de steekproef op redelijke en evenwichtige wijze was samengesteld. Zij verzochten hun meer informatie te verstrekken over de productie, de capaciteit, het productassortiment en de bediende markten van elke onderneming.

(31) Met betrekking tot de termijn voor het indienen van opmerkingen over de voorlopige steekproef kregen belanghebbenden vanaf de opening van het onderzoek zeven dagen de tijd, met een verlenging van nog eens zeven dagen gezien de bijzondere omstandigheden van deze zaak, wat mede gelet op de strikte termijnen voor antidumpingonderzoeken ruimschoots voldoende werd geacht. De Commissie merkt op dat alle belanghebbenden die actief medewerking verlenen aan het onderzoek binnen deze termijn opmerkingen hebben ingediend. Daarom werd het argument dat de partijen onvoldoende tijd hadden om opmerkingen over de voorlopige steekproef in te dienen, afgewezen.

(32) Met betrekking tot de anonimiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie werd op 18 december 2020 een verzoek ingediend om de anonieme behandeling die in de fase vóór de opening van het onderzoek aan de klager en de ondersteuners was verleend, uit te breiden naar het onderzoek. Aangezien de steekproef deel uitmaakt van het onderzoek, had de vertrouwelijke behandeling dus ook betrekking op de steekproefprocedure. Bovendien hebben de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie op 8 januari 2021 specifiek om anonimiteit tijdens het onderzoek verzocht.

(33) Door anonimiteit te verlenen aan de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, heeft de Commissie het risico van vergelding enerzijds naar behoren afgewogen tegen de rechten van belanghebbenden anderzijds, en is zij tot de conclusie gekomen dat er een bijzonder grote kans op vergeldingsmaatregelen bestond die het rechtvaardigde om de identiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie vertrouwelijk te behandelen. De desbetreffende argumenten werden derhalve afgewezen.

(34) Met betrekking tot het verzoek om nadere informatie over de productie, de capaciteit en de vervaardigde productassortimenten was de Commissie van oordeel dat het onthullen van dergelijke informatie over een onderneming belanghebbenden in staat zou stellen de betrokken producenten in de Unie te identificeren. Gezien de hoge mate van overeenstemming van prijzen in de Unie en uitvoerprijzen werden de meeste door de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie geproduceerde productsoorten echter aan de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs onthuld via de gedetailleerde berekeningen van prijsonderbieding en prijsbederf. Er zij ook op gewezen dat de methode voor het samenstellen van de steekproef naar behoren aan de belanghebbenden werd meegedeeld en dat er geen opmerkingen over de methode als zodanig werden ontvangen. Dit verzoek werd derhalve afgewezen.

(35) Tijdens het onderzoek heeft een van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie de Commissie meegedeeld dat hij niet in staat zou zijn de vragenlijst van de Commissie volledig in te vullen. Een andere in de steekproef opgenomen producent in de Unie was niet in staat voldoende zekerheid te verschaffen over de te verifiëren verstrekte gegevens. Deze producenten in de Unie werden derhalve uitgesloten van de steekproef.

(36) Om ervoor te zorgen dat de steekproef representatief bleef wat de in artikel 17 vermelde criteria betreft, heeft de Commissie besloten de steekproef van producenten in de Unie te herzien door bovengenoemde ondernemingen te vervangen door de volgende twee grootste producenten in termen van hoeveelheden en verkoop, waarbij zij ook rekening hield met de geografische spreiding en de brede mix van productsoorten. Zoals vermeld in de mededeling bij het dossier van 15 juli 2021 heeft de Commissie zich gebaseerd op de informatie die de producenten in de Unie tijdens de representativiteitsfase hebben verstrekt en die ook voor de samenstelling van de steekproef wordt gebruikt. Bovendien heeft de Commissie naar openbaar beschikbare informatie gezocht en de websites van de betrokken ondernemingen gecontroleerd. De Commissie heeft contact opgenomen met de ondernemingen en hen verzocht medewerking te verlenen door een vragenlijst in te vullen. De belanghebbenden werden in de gelegenheid gesteld opmerkingen te maken.

(37) De Commissie heeft opmerkingen ontvangen van de CCCME, de EFDA en één producent-exporteur Celo Suzhou Precision Fasteners Ltd (“Celo Suzhou”).

(38) De CCCME en de EFDA voerden aan dat de belanghebbenden onvoldoende tijd werd gegund om opmerkingen over de gewijzigde steekproef in te dienen. De Commissie merkte op dat noch de CCCME noch de EFDA om een verlenging van de termijn heeft verzocht en dat beide gedetailleerde opmerkingen over de gewijzigde steekproef van producenten in de Unie hebben ingediend; hun argument werd derhalve afgewezen.

(39) Beide partijen herhaalden ook dat anonimiteit niet aan de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie mag worden verleend, zonder echter verdere argumenten te verstrekken. Om de in overweging 32 uiteengezette redenen werden deze argumenten derhalve afgewezen.

(40) De CCCME voerde voorts aan dat andere belanghebbenden op discriminerende wijze werden behandeld, aangezien zij strikte termijnen kregen, terwijl de nieuwe in de steekproef opgenomen producenten in de Unie een termijn voor het invullen van de vragenlijst hadden gekregen die bijna zes maanden na de aan de oorspronkelijk in de steekproef opgenomen producenten in de Unie toegekende termijn afliep. Aangezien de Commissie voldoende tijd had om de binnen deze verlengde termijn ontvangen vragenlijsten te analyseren, had zij bovendien geen reden om de belanghebbenden een veel kortere termijn voor het indienen van opmerkingen over de nieuwe steekproef op te leggen.

(41) De Commissie merkte op dat alle in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, importeurs en producenten-exporteurs gelijk werden behandeld en 30 dagen de tijd kregen plus, in voorkomend geval, gerechtvaardigde verlengingen, om vragenlijsten in te vullen vanaf het moment dat zij ervan op de hoogte werden gesteld dat zij in de steekproef waren opgenomen. Derhalve is het argument van de CCCME dat sommige in de steekproef opgenomen producenten in de Unie meer dan zes maanden de tijd hadden om de vragenlijst in te vullen misleidend. De Commissie merkt ook op dat een steekproef pas wordt afgerond nadat de opmerkingen van de belanghebbenden zijn beoordeeld en dat de termijn voor het maken van opmerkingen over de steekproef dienovereenkomstig door de Commissie wordt vastgesteld, rekening houdend met de algemene termijnen van het onderzoek. Daarom heeft de Commissie het argument van een discriminerende behandeling afgewezen.

(42) De CCCME en de EFDA voerden voorts aan dat de Commissie de belanghebbenden niet tijdig op de hoogte had gesteld van de intrekking van de medewerking van de betrokken producenten in de Unie en dat zij de belanghebbenden ook in een eerder stadium in kennis had moeten stellen van de wijziging van de steekproef van producenten in de Unie. De CCCME verwees naar artikel 6, lid 7, van de basisverordening, waarin is bepaald dat belanghebbenden “inzage [hebben] in alle door een bij het onderzoek betrokken partij verstrekte informatie”. De EFDA verklaarde dat de Commissie een definitief besluit over de steekproef van producenten in de Unie heeft genomen zonder terdege rekening te houden met de opmerkingen van de belanghebbenden, wat zou blijken uit het feit dat de aanvullend geselecteerde producenten in de Unie reeds vóór de ontvangst van die opmerkingen een vragenlijst hadden ontvangen.

(43) De CCCME en de EFDA stelden bovendien voor dat de Commissie, in plaats van de steekproef van producenten in de Unie te wijzigen, de bevindingen op de beschikbare gegevens zou moeten baseren overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening, en het onderzoek zou moeten beëindigen. De CCCME merkte op dat indien producenten-exporteurs tijdens een onderzoek niet langer meewerken, de beschikbare gegevens overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening zouden worden toegepast en dat de producenten in de Unie derhalve op dezelfde wijze moeten worden behandeld. Anders zou de Commissie nadere informatie moeten verstrekken over de methode voor het selecteren van de aanvullende ondernemingen voor de steekproef van producenten in de Unie, en met name over de wijze waarop deze ondernemingen werden geïdentificeerd, alsook over het effect op de representativiteit van de definitieve steekproef. In dit verband voerden beide partijen ook aan dat de Commissie de aanvullende ondernemingen uitsluitend op basis van door de klager verstrekte informatie heeft geselecteerd zonder inbreng van andere belanghebbenden te hebben ontvangen.

(44) Wat het argument betreft dat de mededeling ontoereikend was, merkt de Commissie op dat zij alle relevante informatie tijdig aan het dossier heeft toegevoegd om belanghebbenden in staat te stellen opmerkingen in te dienen. De Commissie heeft alle ontvangen opmerkingen in aanmerking genomen en naar behoren behandeld. De stelling dat aanvullende ondernemingen uitsluitend op basis van door de klager verstrekte informatie zijn geselecteerd, is feitelijk onjuist, zoals ook in overweging 36 wordt beschreven.

(45) De Commissie heeft de EFDA en de CCCME op hun verzoek aanvullende informatie verstrekt over de herziene steekproef, met inbegrip van het effect op de representativiteit van de steekproef. De CCCME herhaalde haar verzoek om aanvullende informatie te verstrekken over het precieze aandeel van de productie en verkoop van standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en om de criteria en de methode voor het selecteren van de aanvullende producenten in de Unie te verduidelijken. De CCCME verzocht ook om openbaarmaking van de communicatie tussen de klager en de Commissie over de selectie van de aanvullende producenten in de Unie.

(46) Met betrekking tot het argument om het onderzoek wegens gebrek aan medewerking te beëindigen, benadrukt de Commissie dat artikel 17, lid 4, van de basisverordening specifiek toestaat dat in geval van niet-medewerking van sommige of alle in een steekproef opgenomen partijen in een mate die de resultaten van het onderzoek aanmerkelijk zal beïnvloeden, een nieuwe selectie kan worden gemaakt. Wat het argument van discriminatie ten aanzien van producenten-exporteurs betreft, merkt de Commissie op dat indien een in de steekproef opgenomen producent-exporteur zijn medewerking aan een onderzoek stopzet, deze exporteur van de steekproef wordt uitgesloten en de verstrekte informatie buiten beschouwing wordt gelaten. Waar dat nog mogelijk is, vervangt de Commissie die producent-exporteur ook in de steekproef. Dezelfde aanpak werd ook gevolgd ten aanzien van de betrokken producenten in de Unie. Alle desbetreffende argumenten werden derhalve afgewezen.

(47) Met betrekking tot het verzoek om aanvullende informatie verwijst de Commissie naar overweging 36, waarin de criteria die zijn gebruikt voor het selecteren van de aanvullende producenten in de Unie alsook de toegepaste methode worden uiteengezet. Het precieze aandeel van de productie en verkoop van standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen van de producenten in de Unie was als zodanig geen criterium voor het samenstellen van de steekproef, noch was de productie van standaardbevestigingsmiddelen het enige criterium om in de steekproef te worden opgenomen. Zoals uiteengezet in overweging 110 werden alle productsoorten als één enkel product beschouwd. De bedrijfstak van de Unie produceerde en verkocht standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen, zoals de producenten-exporteurs standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen uitvoerden naar de bedrijfstak van de Unie, en de eindtoepassingen overlapten elkaar. Bij het selecteren van ondernemingen voor de steekproef is deze informatie bovendien niet beschikbaar. De communicatie tussen de klager en de Commissie werd overeenkomstig artikel 6, lid 7, van de basisverordening openbaar gemaakt, met inachtneming van artikel 19, lid 1, waarin is bepaald dat vertrouwelijke informatie door de autoriteiten als zodanig moet worden behandeld. Overeenkomstig artikel 19 van de basisverordening heeft de Commissie de belanghebbenden een niet-vertrouwelijke samenvatting van de vertrouwelijke inlichtingen verstrekt. Deze verzoeken werden derhalve afgewezen.

(48) Celo Suzhou voerde aan dat in de steekproef van producenten-exporteurs rekening had moeten worden gehouden met de uitgevoerde productsoorten, zodat de uitvoerprijzen konden worden vergeleken met de verkoopprijzen van de in de steekproef van de bedrijfstak van de Unie opgenomen producenten. Zoals opgemerkt in overweging 36 heeft de Commissie een steekproef samengesteld waarmee een brede productmix werd gewaarborgd. Gezien de hoge mate van overeenstemming die in dit geval werd vastgesteld (meer dan 90 %), heeft de Commissie geconcludeerd dat de steekproef van producenten in de Unie wel degelijk de productsoorten omvatte die het meest naar de Unie werden uitgevoerd. Het argument werd derhalve afgewezen.

(49) Op basis van het bovenstaande werd de definitieve steekproef bestaande uit zes producenten in de Unie representatief geacht voor de bedrijfstak van de Unie.

(50) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde de EFDA dat zij geen zinvolle opmerkingen over de steekproef van producenten in de Unie kon maken, aangezien de identiteit van de producenten in de Unie vertrouwelijk was gebleven. Zij herhaalde ook dat de Commissie de belanghebbenden tijdens het onderzoek niet in kennis heeft gesteld van de wijziging van de steekproef en dat de Commissie reeds had besloten welke aanvullende ondernemingen in de steekproef moesten worden opgenomen voordat zij de belanghebbenden op de hoogte bracht en hun de gelegenheid gaf opmerkingen te maken. De EFDA en de CCCME herhaalden dat er informatie ontbrak in het niet-vertrouwelijke dossier en dat de Commissie de totale productie- en verkoophoeveelheden van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie niet openbaar had gemaakt. De CCCME herhaalde haar bezorgdheid over de herziening van de steekproef en voerde aan dat er niet zou zijn uitgelegd waarom twee van de producenten in de Unie afzagen van deelname.

(51) Het argument inzake de anonimiteit van de producenten in de Unie is reeds behandeld in de overwegingen 16 tot en met 21. Evenzo is het argument betreffende een ontoereikende mededeling van feiten en overwegingen met betrekking tot de samenstelling van de steekproef reeds behandeld in overweging 44 en is het argument betreffende de volledigheid van het niet-vertrouwelijke dossier al in overweging 47 aan bod gekomen. De Commissie heeft ook de redenen voor de herziening van de steekproef in overweging 35 bekendgemaakt, en bovendien was deze informatie ook vóór de mededeling van feiten en overwegingen opgenomen in het niet-vertrouwelijke dossier. Aangezien in dit verband geen verdere argumenten werden aangevoerd, werden deze argumenten afgewezen. De totale productie- en verkoopvolumes van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie maakten als zodanig geen deel uit van de analyse omdat zij macro-economische indicatoren vormen en derhalve was er geen reden om dergelijke informatie aan de belanghebbenden te verstrekken. In het bijzonder heeft de Commissie in overweging 352 aangegeven welk deel van de totale productie in de Unie de in de steekproef opgenomen ondernemingen vertegenwoordigden en belanghebbenden konden hoe dan ook het totale productievolume van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie afleiden.

(52) De EFDA voerde voorts aan dat de Commissie tegenstrijdige informatie heeft verstrekt over het aantal in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en over de representativiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. De EFDA herhaalde ook haar bezorgdheid over de procedure voor het samenstellen van de steekproef en over de informatie die in dit verband aan de belanghebbenden is verstrekt.

(53) Met betrekking tot het aantal in de steekproef opgenomen ondernemingen bevatte het algemene informatiedocument inderdaad een materiële fout in twee alinea’s, waarin stond dat er vier in plaats van zes producenten in de Unie in de steekproef waren opgenomen. Deze fout werd na kennisgeving aan de Commissie onmiddellijk gecorrigeerd. Het juiste aantal in de steekproef opgenomen producenten in de Unie is tijdens het onderzoek aan de belanghebbenden meegedeeld in een mededeling in het niet-vertrouwelijke dossier. Wat de representativiteit van de steekproef betreft, bevestigde de Commissie dat alle door haar verstrekte cijfers juist waren en derhalve is het argument van de EFDA ongegrond. Hoewel het cijfer in het algemene informatiedocument (9,5 %) de representativiteit met betrekking tot de totale productie in de Unie aangaf, kwam het cijfer dat tijdens het onderzoek op verzoek aan EFDA werd verstrekt (18 %) overeen met de representativiteit met betrekking tot het totale productievolume van de producenten in de Unie die zich vóór de inleiding van de procedure kenbaar maakten en de informatie verstrekten die nodig was voor het samenstellen van de steekproef. Dit cijfer werd enkele maanden vóór de mededeling van feiten en overwegingen en dus vóór de vaststelling van het totale productievolume in de Unie op verzoek aan de EFDA meegedeeld.

(54) Met betrekking tot de gevolgde procedure herinnert de Commissie eraan dat zij, zoals uiteengezet in overweging 46, de steekproef van producenten in de Unie overeenkomstig artikel 17, lid 4, van de basisverordening moest wijzigen omdat de twee oorspronkelijk in de steekproef opgenomen ondernemingen geen medewerking verleenden. De raadpleging van belanghebbenden en de aspecten van de mededeling van feiten en overwegingen tijdens dit proces zijn reeds uitvoerig toegelicht in de overwegingen 28 tot en met 47. De voorlopige geselecteerde steekproef bij de opening van het onderzoek werd gewijzigd op basis van de opmerkingen van belanghebbenden in het kader van het in het bericht van inleiding beschreven steekproefproces.

(55) De CCCME en de EFDA voerden ten slotte aan dat het algemene informatiedocument tegenstrijdige informatie bevatte over de methode voor het herzien van de steekproef van producenten in de Unie en dat de informatie in het algemene informatiedocument ook in tegenspraak was met de mededeling van de Commissie aan de nieuw geselecteerde producenten in de Unie. De CCCME voerde met name aan dat het aandeel van de productie- en verkoopvolumes van standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen een belangrijk criterium was voor de samenstelling van de steekproef van producenten in de Unie, zoals zou blijken uit de eerder genoemde mededeling aan de nieuw geselecteerde producenten in de Unie. Deze beweringen waren feitelijk onjuist. De Commissie heeft geen van de belanghebbenden, waaronder de nieuw geselecteerde producenten in de Unie, laten weten dat het aandeel van de productie- en verkoopvolumes van standaard- en niet-standaardbevestigingsmiddelen een belangrijk criterium voor de samenstelling van de steekproef zou zijn. De Commissie merkt op dat deze gegevens in het stadium van de steekproefprocedure doorgaans niet zo gedetailleerd beschikbaar zijn. Hetzelfde geldt voor dit onderzoek. Dat neemt niet weg dat de Commissie op basis van de beschikbare informatie globaal toch kon bepalen of een producent in de Unie standaardbevestigingsmiddelen of niet-standaardbevestigingsmiddelen produceerde, zoals uiteengezet in overweging 36. Deze argumenten werden derhalve afgewezen.

(56) Meer in het algemeen stelde de EFDA dat de steekproef van producenten in de Unie niet representatief was, aangezien een van de twee in de steekproef opgenomen producenten van standaardbevestigingsmiddelen een kmo was en daarom zouden alleen de gegevens van de tweede producent aanzienlijke gevolgen hebben. Deze bewering werd niet verder onderbouwd. De Commissie merkt op dat drie in de steekproef opgenomen ondernemingen kmo’s waren, terwijl dat niet voor de andere drie gold. De Commissie merkte ook op dat de steekproef een representatieve productmix garandeerde, zoals uiteengezet in overweging 36, en over het algemeen representatief werd geacht voor de bedrijfstak van de Unie. Dit argument werd derhalve afgewezen.

1.8.2. Steekproef van importeurs

(57) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk is en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie niet-verbonden importeurs verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken.

(58) Achtentwintig niet-verbonden importeurs leverden de gevraagde informatie en stemden ermee in om in de steekproef te worden opgenomen. Overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening heeft de Commissie een steekproef van vijf importeurs samengesteld op basis van de grootste omvang van de invoer van het betrokken product. Overeenkomstig artikel 17, lid 2, van de basisverordening zijn de belanghebbenden geraadpleegd over de samenstelling van de steekproef.

(59) Het EIFI voerde aan dat twee van de geselecteerde niet-verbonden importeurs, die tot dezelfde groep behoren, verbonden zouden zijn met een producent van bevestigingsmiddelen in de VRC en dat zij via een verbonden onderneming in de Unie ook vergunningen verleenden voor de productie van bepaalde bevestigingsmiddelen in de VRC. Zij konden derhalve niet als niet-verbonden importeurs worden beschouwd. Het EIFI voerde voorts aan dat deze ondernemingen ook verbonden waren met producenten van bevestigingsmiddelen in de Unie. Ten slotte merkte het EIFI op dat aangezien deze twee importeurs verbonden waren, hoe dan ook slechts één van hen in de steekproef zou moeten blijven en de andere door een andere medewerkende importeur in de Unie zou moeten worden vervangen. In antwoord op de opmerkingen van het EIFI voerde de EFDA aan dat het alleen relevant zou zijn of een importeur verbonden zou zijn met een producent die ook naar de Unie uitvoert, om deze van de steekproef uit te sluiten. De EFDA voerde aan dat de betrokken importeurs in de steekproef moesten blijven, gezien het door hen ingevoerde aantal productsoorten en de verschillende segmenten in de Unie waaraan zij leveren.

(60) De importeurs in kwestie ontkenden dat zij zakelijke contacten hadden met de Chinese producent in kwestie of dat zij het betrokken product van deze onderneming invoerden, of dat zij verbonden waren met een van de andere producenten-exporteurs van bevestigingsmiddelen in de VRC. In het onderzoek werden de argumenten van het EIFI niet bevestigd en uit de informatie die het EIFI ter staving van dit argument had verstrekt, bleek evenmin dat de importeurs in kwestie inderdaad verbonden waren met een van de producenten-exporteurs. Bovendien werd het feit dat de importeurs met elkaar verbonden waren, niet beschouwd als een geldig argument om hen van de steekproef uit te sluiten. De steekproef omvatte drie andere niet-verbonden importeurs die waren geselecteerd op basis van het grootste invoervolume en over verschillende lidstaten waren verspreid. De steekproef vertegenwoordigde 9 % van de totale invoer van bevestigingsmiddelen uit de VRC en werd derhalve voldoende representatief geacht. Derhalve werden de desbetreffende argumenten van het EIFI afgewezen.

1.8.3. Steekproef van producenten-exporteurs

(61) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie alle bekende producenten-exporteurs in de VRC verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Bovendien heeft de Commissie de vertegenwoordiging van de Volksrepubliek China bij de Europese Unie verzocht eventuele andere producenten-exporteurs die in deelname aan het onderzoek geïnteresseerd konden zijn te identificeren en/of contact met hen op te nemen.

(62) 92 producenten-exporteurs of groepen van producenten-exporteurs uit de VRC hebben de gevraagde informatie verstrekt en ermee ingestemd om in de steekproef te worden opgenomen. Drie producenten-exporteurs voerden aan dat zij, aangezien zij een specifieke productsoort produceerden die niet met andere uit de VRC uitgevoerde productsoorten zou kunnen worden vergeleken, in de steekproef moesten worden opgenomen om deze representatiever te maken.

(63) Overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening heeft de Commissie drie producenten-exporteurs/een groep van producenten-exporteurs geselecteerd, die samen goed zijn voor het grootste uitvoervolume, dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs zou kunnen worden onderzocht. Aangezien de producenten-exporteurs die hadden verzocht om vanwege de specifieke productsoort in de steekproef te worden opgenomen, niet behoorden tot de producenten-exporteurs met de grootste uitvoervolumes, werden zij niet voor de voorgestelde steekproef geselecteerd. Overeenkomstig artikel 17, lid 2, van de basisverordening zijn alle bekende betrokken producenten-exporteurs en de autoriteiten van het betrokken land in kennis gesteld en verzocht om opmerkingen in te dienen.

(64) Eén niet in de steekproef opgenomen groep producenten-exporteurs verzocht om erin te worden opgenomen met als argument dat i) zij een van de grootste exporteurs van bevestigingsmiddelen waren; ii) hun opneming in de steekproef een nauwkeuriger beeld van de Chinese bedrijfstak voor bevestigingsmiddelen zou geven en iii) derhalve ook een nauwkeuriger beeld zou geven van de wijze waarop de eindprijzen bij uitvoer naar de Unie werden bepaald. Op basis hiervan voerde de groep producenten-exporteurs aan dat de invoerprijzen op basis van de steekproef niet representatief zouden zijn en dat de cif-waarde, grens Unie, om een nauwkeurige prijsonderbiedings- en prijsbederfmarge op basis van deze prijzen te berekenen, niet correct zou zijn. Ten slotte verwees de onderneming naar het grotere aantal producenten in de Unie dat in de steekproef van producenten in de Unie was opgenomen. Ten slotte voerde deze groep producenten-exporteurs aan dat het toevoegen van nog één onderneming aan de steekproef de Commissie niet zou beletten het onderzoek binnen de wettelijke termijnen af te ronden.

(65) Ten eerste zou de opneming van de betrokken groep producenten-exporteurs de representativiteit van de steekproef niet aanmerkelijk verbeteren, op basis van het door de onderneming opgegeven uitvoervolume. Ten tweede heeft de onderneming met betrekking tot de argumenten aangaande de organisatie van de Chinese binnenlandse bedrijfstak, de vaststelling van de prijzen bij uitvoer naar de Unie en de vaststelling van de cif-waarde, grens Unie, geen bewijsmateriaal verstrekt waaruit blijkt dat de opneming van de onderneming in de steekproef de representativiteit hiervan aanmerkelijk zou vergroten. Tegelijkertijd zou de opneming van de onderneming vanwege haar bedrijfsstructuur een aanzienlijke extra last voor het onderzoek met zich mee hebben gebracht. Ten derde kon, aangezien de geselecteerde steekproef representatief werd geacht, een betrouwbare cif-waarde, grens Unie, worden vastgesteld, en konden prijsonderbieding en prijsbederf nauwkeurig worden berekend. Ten slotte is het specifieke aantal in de steekproef van producenten in de Unie opgenomen ondernemingen irrelevant voor de samenstelling van de steekproef van producenten-exporteurs. De Commissie is niet verplicht hetzelfde aantal ondernemingen aan beide zijden te selecteren en de steekproefprocedure is juist beperkt om de Commissie in staat te stellen binnen de gestelde termijnen een redelijk aantal ondernemingen te onderzoeken om het onderzoek af te ronden. De argumenten van deze groep werden derhalve afgewezen.

(66) Een andere groep producenten-exporteurs voerde aan dat zij in de steekproef moesten worden opgenomen, aangezien de gehele groep bestaat uit talrijke producenten en handelaren in de VRC en de Unie, die over aanzienlijke productie- en leveringscapaciteit beschikken die van invloed is op hun thuismarkt en de markt van de Unie.

(67) Het toevoegen van deze groep producenten-exporteurs aan de steekproef zou echter een aanzienlijke extra last voor het onderzoek met zich mee hebben gebracht, zonder dat de representativiteit van de voorgestelde steekproef aanmerkelijk zou worden gewijzigd. Er waren ook andere producenten-exporteurs met grotere uitvoervolumes dan de groep ondernemingen in kwestie die informatie voor de samenstelling van de steekproef verstrekten. Aangezien de steekproef was samengesteld op basis van de omvang van de uitvoer naar de Unie, zoals vermeld in overweging 63, was het derhalve niet gerechtvaardigd deze groep producenten-exporteurs in de steekproef op te nemen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(68) Een derde producent-exporteur voerde aan dat de in de steekproef opgenomen ondernemingen allemaal bouten produceerden en dat de voorgestelde steekproef derhalve niet representatief was voor de Chinese producenten van schroeven. Als producent van schroeven verzocht deze onderneming om in de steekproef te worden opgenomen. Zij voerde voorts aan dat de bevindingen op de twee productsoorten afzonderlijk zouden moeten worden gebaseerd, d.w.z. schroeven enerzijds en bouten anderzijds.

(69) Deze bezorgdheid werd beaamd door de CCCME, die aanvoerde dat de steekproef wat het volume en de productsoorten betreft niet representatief was.

(70) Zoals uiteengezet in overweging 63 werd de steekproef samengesteld op basis van het grootste naar de Unie uitgevoerde volume, terwijl de specifieke productsoorten die door de geselecteerde ondernemingen worden geproduceerd geen criterium was. Zoals uiteengezet in overweging 110 werden alle soorten bevestigingsmiddelen in het kader van dit onderzoek als één enkel product beschouwd. Zoals uiteengezet in overweging 398 waren afzonderlijke bevindingen voor individuele productsoorten derhalve niet gerechtvaardigd. De producent-exporteur heeft voorts geen bewijsmateriaal ter staving van zijn argument verstrekt dat de bevindingen afzonderlijk zouden moeten worden gebaseerd op bouten enerzijds en schroeven anderzijds. Ten slotte waren er andere medewerkende producenten-exporteurs met grotere uitvoervolumes dan de betrokken producent-exporteur die informatie voor de samenstelling van de steekproef verstrekten, waardoor het niet gerechtvaardigd was deze producent-exporteur in de steekproef op te nemen. De argumenten van deze producent-exporteur werden derhalve afgewezen.

(71) Ten slotte voerde het EIFI aan dat een van de geselecteerde producenten-exporteurs uit de steekproef moest worden gehaald, aangezien die een handelaar in plaats van een fabrikant van bevestigingsmiddelen zou zijn en zijn belangrijkste markt in ieder geval de Verenigde Staten van Amerika (“de VS”) en niet de Unie zou zijn.

(72) Alle drie de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs bevestigden dat zij het volume van de uitvoer naar de Unie, zoals gerapporteerd en door de Commissie gebruikt voor het samenstellen van de steekproef, zelf produceerden. Het feit dat een van de geselecteerde producenten-exporteurs bevestigingsmiddelen naar de VS uitvoerde, zelfs in grotere hoeveelheden dan naar de Unie, is irrelevant. De argumenten van het EIFI werden derhalve afgewezen.

(73) Op basis van het bovenstaande heeft de Commissie de oorspronkelijk voorgestelde steekproef bevestigd.

(74) Na de herziening van de steekproef van producenten in de Unie in de loop van het onderzoek voerde Celo Suzhou Precision Fasteners Co., Ltd aan dat de steekproef van producenten-exporteurs moest worden uitgebreid met Chinese producenten-exporteurs van niet-standaardbevestigingsmiddelen. Deze onderneming voerde aan dat de herziening van de steekproef van producenten in de Unie tot doel had de representativiteit ervan te vergroten wat de productmix betreft en dat bij de samenstelling van de steekproef van producenten-exporteurs geen rekening was gehouden met dit criterium. De producent-exporteur in kwestie merkte voorts op dat zijn uitvoer van bevestigingsmiddelen naar de Unie representatief zou zijn voor een specifiek assortiment producten en dat hij in het kader van zijn verzoek om een individueel onderzoek de vragenlijst reeds volledig had ingevuld, waarmee de Commissie rekening zou moeten houden. Een dergelijke handelwijze zou het onderzoek niet aanmerkelijk vertragen.

(75) Zoals vermeld in overweging 63 vertegenwoordigden de in de steekproef opgenomen drie producenten-exporteurs/groep het grootste uitvoervolume dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kon worden onderzocht. Het feit dat de steekproef van producenten in de Unie werd herzien, had geen gevolgen voor de steekproef van producenten-exporteurs die de herziening ervan zou rechtvaardigen. Derhalve werd dit argument afgewezen.

(76) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde Celo Suzhou Precision Fasteners Co., Ltd dat de steekproef van producenten-exporteurs wat productsoorten betreft niet representatief genoeg was, en voerde zij aan dat de Commissie i) niet alleen rekening had moeten houden met het uitvoervolume, maar ook met de uitgevoerde productassortimenten; en ii) dat zij Celo Suzhou Precision Fasteners Co., Ltd in de steekproef had moeten opnemen omdat deze onderneming representatief zou zijn voor een bepaald productassortiment.

(77) De partij herhaalde ook haar argumenten zoals uiteengezet in overweging 74 en voerde aan dat de aanpak van de Commissie met betrekking tot de samenstelling van de steekproef van producenten in de Unie en de noodzaak om de verschillende soorten bevestigingsmiddelen daarin te vertegenwoordigen in directe tegenspraak is met haar argument dat specifieke productsoorten bij de samenstelling van de steekproef van producenten-exporteurs geen criterium vormden.

(78) Bovenstaande argumenten werden reeds behandeld in overweging 75. De steekproef van producenten in de Unie werd immers samengesteld op basis van de grootste producenten in termen van volumes en verkoop, waarbij ook rekening werd gehouden met geografische spreiding (verschillende lidstaten) en een brede mix van productsoorten. De steekproef van producenten-exporteurs werd samengesteld op basis van de grootste hoeveelheden die de Commissie kon onderzoeken. De selectie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie zorgde voor een brede overeenstemming met de uitvoertransacties van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs, waardoor het niet nodig was om voor die selectie ook de specifieke productsoorten te onderzoeken. Aangezien in dit verband geen nieuwe informatie werd verstrekt, werden deze argumenten afgewezen.

1.9. Individueel onderzoek en verzoeken om als nieuwkomer te worden behandeld

(79) Zeven producenten-exporteurs van bevestigingsmiddelen verzochten om een individueel onderzoek op grond van artikel 17, lid 3, van de basisverordening door de online beschikbare vragenlijst voor producenten-exporteurs (6) in te vullen. Gezien dit grote aantal verzoeken zou het toekennen van een individueel onderzoek te belastend zijn geweest en zou de Commissie het huidige onderzoek niet tijdig hebben kunnen afronden. De Commissie heeft derhalve geen van de ingediende verzoeken ingewilligd.

(80) Zoals vermeld in de overwegingen 48 en 74 heeft een van de producenten-exporteurs (Celo Suzhou Precision Fasteners Co., Ltd) na de herziening van de steekproef van producenten in de Unie aangevoerd dat zijn verzoek om een individueel onderzoek in aanmerking moet worden genomen om de steekproef van producenten-exporteurs representatiever te maken. Het argument betreffende de representativiteit van de steekproef van de producenten-exporteurs is al behandeld in overweging 75.

(81) Met betrekking tot het verzoek om een individueel onderzoek verschilde de situatie van deze producent-exporteur niet wezenlijk van die van de andere producenten-exporteurs die verzochten om een individueel onderzoek dat een andere behandeling zou rechtvaardigen. De Commissie kwam derhalve tot de conclusie dat er geen objectieve redenen waren om het verzoek om een individueel onderzoek van deze producent-exporteur in te willigen.

(82) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde deze producent-exporteur zijn argument dat hem een individueel onderzoek moest worden toegestaan en voerde hij aan dat de Commissie niet heeft uitgelegd waarom het discriminerend werd geacht om een dergelijk verzoek in te willigen. Ter ondersteuning van dit argument benadrukte de producent-exporteur dat hij een specifieke soort technische bevestigingsmiddelen produceerde die niet vergelijkbaar is met andere productsoorten en dat zijn uitvoerprijs niet met dumping tot stand zou komen, zoals reeds was vastgesteld in een eerder antidumpingonderzoek met betrekking tot hetzelfde product van oorsprong uit de VRC, waarbij in 2009 maatregelen werden ingesteld (7).

(83) Zoals uiteengezet in overweging 398 waren afzonderlijke bevindingen voor individuele productsoorten niet gerechtvaardigd. Het onderzoeken van het verzoek om een individueel onderzoek van deze producent-exporteur op basis van het feit dat hij een specifieke productsoort produceerde en uitvoerde, terwijl dit criterium niet in aanmerking werd genomen voor de overige producenten-exporteurs die om een individueel onderzoek verzochten, zou discriminerend zijn geweest, en daarnaast belastend voor de Commissie om het onderzoek tijdig af te kunnen ronden. De verwijzing naar bevindingen van het vorige onderzoek waarbij geen dumping met betrekking tot de verkoop van deze exporteurs naar de Unie werd vastgesteld, is irrelevant, aangezien zij waren gebaseerd op informatie over een ander onderzoektijdvak. De argumenten van deze producent-exporteur werden derhalve afgewezen.

(84) Eén producent-exporteur in de VRC (Ningbo Londex Industrials Co. of “Londex”) verzocht om als nieuwkomer te worden behandeld, aangezien hij pas na het onderzoektijdvak met het uitvoeren van het betrokken product was begonnen. De Commissie merkte op dat een dergelijke behandeling volgens de vaste praktijk alleen kan worden overwogen op basis van een verordening tot instelling van definitieve maatregelen en de desbetreffende bepalingen daarvan. Voorts wordt eraan herinnerd dat de Commissie een steekproef van producenten-exporteurs heeft samengesteld en er, zoals uiteengezet in de vorige overwegingen, geen verzoeken om berekening van individuele dumpingmarges zijn ingewilligd omdat dat als te belastend werd beschouwd. Dit geldt ook voor het onderzoek van een verzoek om als nieuwkomer te worden behandeld, waarvoor de structuur en de uitvoer van de onderneming grondig zouden moeten worden onderzocht. Dit verzoek werd derhalve afgewezen.

(85) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde Londex haar argument dat zij als nieuwkomer moest worden behandeld en aan de lijst van medewerkende producenten-exporteurs zou moeten worden toegevoegd. Zij voerde aan dat, aangezien zij zich tijdens het onderzoek kenbaar heeft gemaakt en omdat de uitvoer vóór het einde van het onderzoek plaatsvond, de Commissie niet aan een specifieke procedure zou zijn gebonden. Het zou volstaan eenvoudigweg te beoordelen of de onderneming het betrokken product niet tijdens het onderzoektijdvak uitvoerde, maar eventueel na het onderzoektijdvak, wat niet als te belastend kan worden beschouwd. Een dergelijke aanpak zou ook gerechtvaardigd zijn in het belang van de administratieve efficiëntie. Bovendien heeft de Commissie in eerdere zaken al voor een dergelijke aanpak gekozen. Evenzo voerde Londex aan dat de niet in de steekproef opgenomen medewerkende producenten-exporteurs niet werden onderworpen aan enig onderzoek naar de structuur of de uitvoer van de onderneming.

(86) De Commissie merkte op dat zij in eerdere onderzoeken (8), die in tegenstelling tot wat werd beweerd door Londex werden genoemd, onderzocht of aan de voorwaarden van artikel 11, lid 4, van de basisverordening was voldaan. Geen van de aangevoerde argumenten kon de conclusies in overweging 81 ongedaan maken en derhalve werden zij afgewezen.

1.10. Antwoorden op de vragenlijsten

(87) De Commissie heeft de overheid van de Volksrepubliek China (“Chinese overheid”) een vragenlijst toegezonden over het bestaan van verstoringen van betekenis in de VRC in de zin van artikel 2, lid 6 bis, punt b), van de basisverordening. De Chinese overheid heeft de vragenlijst niet beantwoord.

(88) De Commissie heeft de vragenlijsten op de dag van de inleiding van de procedure (9) online beschikbaar gesteld en de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, de in de steekproef opgenomen niet-verbonden importeurs en de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in de VRC verzocht de desbetreffende vragenlijsten in te vullen. Daarnaast heeft de Commissie het EIFI verzocht informatie te verstrekken over macro-economische schade-indicatoren met betrekking tot de gehele bedrijfstak van de Unie.

(89) De Commissie heeft antwoorden op de vragenlijsten ontvangen van vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, de klager EIFI, de vijf in de steekproef opgenomen niet-verbonden importeurs, twee gebruikers en de drie producenten-exporteurs/groepen van producenten-exporteurs.

(90) Zoals vermeld in overweging 35 werden twee van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie tijdens het onderzoek uitgesloten van de steekproef en werden hun antwoorden op de vragenlijst derhalve buiten beschouwing gelaten. De twee betrokken producenten in de Unie werden vervangen door twee andere producenten in de Unie. Beide ondernemingen hebben de vragenlijst beantwoord.

(91) De Commissie heeft alle gegevens verzameld die zij voor de vaststelling van dumping, de daaruit voortvloeiende schade en het belang van de Unie nodig achtte. Gezien de uitbraak van de COVID-19-pandemie en de inperkingsmaatregelen die door verschillende lidstaten en door verschillende derde landen zijn genomen gedurende het grootste gedeelte van het onderzoek, kon de Commissie in de meeste gevallen geen controlebezoeken op grond van artikel 16 van de basisverordening verrichten. In plaats daarvan heeft de Commissie in die gevallen alle informatie die zij voor haar vaststellingen nodig achtte op afstand getoetst in overeenstemming met haar mededeling over de gevolgen van de uitbraak van COVID-19 voor antidumping- en antisubsidieonderzoeken (10). De Commissie heeft één controle ter plaatse kunnen uitvoeren.

(92) De Commissie heeft controles op afstand verricht bij de volgende ondernemingen/partijen: Producenten in de Unie — Onderneming 15 (Italië) — Onderneming 20 (Frankrijk) — Onderneming 33 (Duitsland, kmo) — Onderneming 37 (Italië, kmo) — Onderneming 61 (Polen, kmo) — Onderneming 4 (Kroatië) Importeurs — F. Reyher NCHFG (Duitsland) — Vipa S.p.A. (Italië) Producenten-exporteurs in de VRC — Jiangsu Yongyi Fastener Co., Ltd (“Jiangsu”) — Ningbo Jinding Fastening Piece Co., Ltd (“Ningbo Jinding”) — Wenzhou Junhao Industry Co., Ltd (“Wenzhou”)

(93) De Commissie heeft bij de volgende onderneming een controle ter plaatse verricht: Producenten in de Unie — Onderneming 42 (Duitsland, kmo)

(94) Het onderzoek naar dumping en schade had betrekking op de periode van 1 juli 2019 tot en met 30 juni 2020 (“het onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2017 tot aan het einde van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

1.11. Hoorzittingen

(95) De belanghebbenden werden overeenkomstig artikel 6, lid 5, en artikel 6, lid 6, van de basisverordening in de gelegenheid gesteld om een hoorzitting met de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures te verzoeken. De Commissie heeft hoorzittingen gehouden met verschillende producenten-exporteurs, de CCCME en de EFDA, alsook met de klager EIFI. Overeenkomstig artikel 6, lid 6, van de basisverordening vond ook één hoorzitting plaats tussen partijen met tegengestelde belangen, in dit geval de producent-exporteur Jiangsu Yongyi Fastener Co., Ltd en het EIFI.

1.12. Terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie

(96) Deze zaak is ingeleid op 21 december 2020, dat wil zeggen tijdens de tussen het Verenigd Koninkrijk (“VK”) en de EU overeengekomen overgangsperiode waarin het VK onderworpen bleef aan het Unierecht. Deze periode is op 31 december 2020 afgelopen. Bijgevolg komen ondernemingen en verenigingen uit het VK sinds 1 januari 2021 niet langer in aanmerking als belanghebbenden bij deze procedure.

(97) In een nota bij het dossier van 14 januari 2021 heeft de Commissie marktdeelnemers uit het Verenigd Koninkrijk die van mening waren dat zij nog steeds als belanghebbende in aanmerking kwamen, verzocht contact met haar op te nemen. Er hebben zich geen ondernemingen gemeld.

1.13. Niet-instelling van voorlopige maatregelen

(98) Om de in de overwegingen 35 en 36 uiteengezette redenen moest de steekproef van producenten in de Unie worden herzien door twee aanvankelijk in de steekproef opgenomen producenten in de Unie te vervangen door twee andere producenten in de Unie. De Commissie heeft deze producenten een vragenlijst toegezonden met het verzoek deze binnen de in artikel 6, lid 2, van de basisverordening gestelde termijn in te vullen. Dit tijdsbestek stelde de Commissie echter niet in staat om binnen de in artikel 7, lid 1, van de basisverordening genoemde termijn voorlopige conclusies te trekken. De Commissie besloot derhalve geen voorlopige maatregelen in te stellen en het onderzoek voort te zetten.

(99) Op 20 juli 2021 heeft de Commissie de belanghebbenden overeenkomstig artikel 19 bis, lid 2, van de basisverordening in kennis gesteld van haar voornemen geen voorlopige maatregelen in te stellen.

(100) De CCCME verzocht de Commissie een “informatiedocument” op te stellen met een samenvatting van de voortgang van het onderzoek en voorlopige conclusies op basis van de beschikbare informatie in het dossier, zodat de belanghebbenden daarover opmerkingen zouden kunnen maken.

(101) De basisverordening voorziet niet in de openbaarmaking van een dergelijk informatiedocument. De Commissie kwam in elk geval niet binnen de in artikel 7, lid 1, van de basisverordening gestelde termijn tot voorlopige conclusies en derhalve werd dit verzoek afgewezen.

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Betrokken product

(102) Het betrokken product betreft bepaalde soorten bevestigingsmiddelen van ijzer of staal, andere dan van roestvrij staal, d.w.z. houtschroeven (met uitzondering van kraagschroeven), zelftappende schroeven, andere schroeven en bouten met kop (ook indien met bijbehorende moeren of sluitringen, maar met uitzondering van schroeven voor het bevestigen van bestanddelen van spoorbanen) en sluitringen van oorsprong uit de VRC, momenteel ingedeeld onder de GN-codes 7318 12 90, 7318 14 91, 7318 14 99, 7318 15 58, 7318 15 68, 7318 15 82, 7318 15 88, ex 7318 15 95 (Taric-codes 7318159519 en 7318159589), ex 7318 21 00 (Taric-codes 7318210031, 7318210039, 7318210095 en 7318210098) en ex 7318 22 00 (Taric-codes 7318220031, 7318220039, 7318220095 en 7318220098). De GN-code en de Taric-code worden slechts ter informatie vermeld.

(103) Bevestigingsmiddelen zijn gemaakt van ijzer of koolstofstaal en worden gedefinieerd door hun fysieke en technische kenmerken en verschillende stevigheids- en hardheidsklassen. De bredere categorieën zijn schroeven, sluitringen en bouten.

(104) Schroeven zijn bevestigingsmiddelen met een schroefdraad op de buitenkant van de schacht. Zij kunnen hetzij alleen in hout (houtschroeven) of metalen platen (zelftappende schroeven) worden bevestigd, hetzij gecombineerd met een moer en sluitringen om een bout te vormen. Schroeven kunnen met verschillende koppen zijn uitgerust (bol, inbus, plat verzonken, ovaal, zeskantig enz.); zij kunnen verschillende schachtlengten en diameters hebben. Schroeven worden doorgaans gedefinieerd aan de hand van het soort gleuf in de kop dat het schroeven mogelijk maakt (bv. enkele gleuf, kruisgleuf enz.).

(105) Sluitringen zijn bevestigingsmiddelen met een gat erin waar iets doorheen kan worden gestoken, die altijd worden gebruikt in combinatie met een schroef en een moer.

(106) Bouten zijn bevestigingsmiddelen die bestaan uit een schroef, een moer en een of meer sluitringen.

(107) Bevestigingsmiddelen kunnen standaard zijn (“standaardbevestigingsmiddelen”) of op basis van tekeningen van de afnemer worden gemaakt (“niet-standaardbevestigingsmiddelen”). Binnen dezelfde nationale en internationale normen moeten bevestigingsmiddelen voldoen aan dezelfde fysieke en technische basiskenmerken, met inbegrip van met name stevigheid, tolerantie, afwerking en deklaag.

(108) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben de EFDA en de CCCME de bovenstaande definitie van “niet-standaardbevestigingsmiddelen” betwist. De EFDA en de CCCME voerden aan dat de Commissie het begrip “niet-standaardbevestigingsmiddelen” ten onrechte in een laat stadium van de procedure heeft ingevoerd en dat de definitie in de bovenstaande overweging niet overeenstemt met de definitie van “speciale bevestigingsmiddelen” die in de vragenlijst aan de belanghebbenden is verstrekt, meer bepaald in de instructies voor het aanmaken van productcontrolenummers (“PCN”). Voorts herhaalden zij dat bevestigingsmiddelen die worden geproduceerd volgens strengere eisen dan die van een industrienorm als “speciale bevestigingsmiddelen” of “niet-standaardbevestigingsmiddelen” moeten worden beschouwd (zie overweging 368). Zij herhaalden ook dat bepaalde voorschriften inzake productiecertificering, zoals vermeld in overweging 371, zouden moeten worden beschouwd als een automatische indeling van alle bevestigingsmiddelen die in het kader van dergelijke productieprocessen worden geproduceerd als “speciale bevestigingsmiddelen”, en zij voerden aan dat de bedrijfstak van de Unie zelf zou instemmen met een dergelijke aanpak, in tegenstelling tot wat de Commissie in overweging 375 heeft geconcludeerd.

(109) De Commissie was het niet eens met het argument dat het begrip “niet-standaardbevestigingsmiddelen” in een laat stadium van de procedure werd geïntroduceerd en niet in overeenstemming is met de instructies in de vragenlijsten. Niet-standaardbevestigingsmiddelen en speciale bevestigingsmiddelen zijn dezelfde bevestigingsmiddelen, namelijk bevestigingsmiddelen die niet precies onder een bepaalde industrienorm vallen. Dit is ook in overeenstemming met de vragenlijst, waarin speciale bevestigingsmiddelen “afwijkend van een internationaal erkende norm” worden genoemd. De Commissie heeft deze termen door elkaar gebruikt en heeft in dat opzicht geen opmerkingen of verzoeken om verduidelijking ontvangen. De Commissie herinnerde eraan dat het argument dat bevestigingsmiddelen die volgens strengere eisen dan die van een industrienorm zijn geproduceerd als “niet-standaardbevestigingsmiddelen” moeten worden beschouwd, reeds in overweging 373 is behandeld. Ten slotte bevestigt de Commissie dat de productiecertificering als zodanig een bevestigingsmiddel niet als niet-standaard indeelt, hoewel het in de praktijk mogelijk is dat bevestigingsmiddelen die op grond van dergelijke voorschriften worden geproduceerd inderdaad voornamelijk uit niet-standaardbevestigingsmiddelen bestaan. De bedrijfstak van de Unie verzet zich niet tegen dit standpunt, zoals ten onrechte door de EFDA en de CCCME wordt beweerd. Alle bovengenoemde desbetreffende argumenten werden derhalve afgewezen. Bevestigingsmiddelen worden gebruikt om twee of meer elementen in de bouw, techniek of andere toepassingen mechanisch met elkaar te verbinden. Zij worden zowel in zeer uiteenlopende industriële sectoren als door consumenten gebruikt.

(110) Op grond van hun fysieke en technische basiskenmerken en eindgebruik worden alle bevestigingsmiddelen voor het doel van deze procedure als één enkel product beschouwd.

2.2. Soortgelijk product

(111) Uit het onderzoek is gebleken dat de volgende producten dezelfde fysische, chemische en technische basiskenmerken hebben en voor dezelfde basisdoeleinden worden gebruikt: — het betrokken product, en — het door de bedrijfstak van de Unie in de Unie geproduceerde en verkochte product.

(112) De Commissie heeft geconcludeerd dat die producten derhalve soortgelijke producten zijn in de zin van artikel 1, lid 4, van de basisverordening.

2.3. Argumenten betreffende de productomschrijving

2.3.1. Schroeven/verbindingsstukken voor houtproducten voor de bouw/(of schroefspijkers voor houttoepassingen)

(113) Verscheidene belanghebbenden voerden aan dat schroeven voor houtproducten voor de bouw van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten.

(114) Twee producenten-exporteurs en twee importeurs (11) voerden aan dat schroeven voor houtproducten voor de bouw vergelijkbare kenmerken en een soortgelijk eindgebruik hadden als kraagschroeven (die niet onder de productomschrijving vallen) en dat zij slechts afgeleide productsoorten van laatstgenoemde schroeven waren, met verbeterde mechanische prestaties en als alternatief voor kraagschroeven. Zij voerden aan dat schroeven voor houtproducten voor de bouw uitsluitend werden gebruikt voor houtconstructies en niet uitwisselbaar waren met andere bevestigingsmiddelen, terwijl zij volledig uitwisselbaar waren met traditionele kraagschroeven. Zij voldeden aan afnemersspecifieke eisen en vereisten een Europese technische beoordeling (“ETA-certificering”) om in de Unie in de handel te worden gebracht. Bovendien worden zij geproduceerd in een specifiek productieproces, waarbij gebruik wordt gemaakt van verschillende grondstoffen (d.w.z. staal van hogere kwaliteit) met specifieke behandelingen en machines, waardoor de kosten en prijzen ervan hoger zijn.

(115) Een van de bovengenoemde producenten-exporteurs die verwijst naar de antidumpingmaatregelen die zijn ingesteld ten aanzien van de invoer van bepaalde aluminium wielen (12) suggereerde dat de invoering van een systeem voor toezicht het risico op ontwijking zou beperken wanneer schroeven voor houtproducten voor de bouw van de productomschrijving worden uitgesloten. Dezelfde producent-exporteur voerde aan dat, mocht de Commissie schroeven voor houtproducten voor de bouw niet van de productomschrijving uitsluiten, de bevindingen met betrekking tot schade en oorzakelijk verband afzonderlijk op deze productsoorten moeten worden gebaseerd.

(116) Alle bovengenoemde partijen voerden aan dat de bedrijfstak van de Unie niet in voldoende hoeveelheden schroeven voor houtproducten voor de bouw produceerde om aan de vraag op de markt van de Unie te voldoen en dat er in de VRC ook slechts een beperkt aantal producenten-exporteurs was die schroeven voor houtproducten voor de bouw leverden.

(117) Evenzo voerde het European Consortium of Anchor Producers (“ECAP”) aan dat schroeven voor gebruik in houtconstructies ter vervanging van kraagschroeven, en dus voor het assembleren van zware houtwerken, van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten, aangezien zij vergelijkbare technische, chemische en fysische kenmerken en een soortgelijk eindgebruik hebben als kraagschroeven.

(118) Het EIFI was het niet eens met deze argumenten en voerde aan dat er geen objectieve criteria zouden zijn om schroeven voor houtproducten voor de bouw van andere bevestigingsmiddelen te onderscheiden.

(119) De Commissie was van oordeel dat schroeven voor houtproducten voor de bouw niet onder een specifieke productnorm vallen en niet kunnen worden onderscheiden van andere houtschroeven (13) die onder de productomschrijving vallen. Uit het onderzoek is tevens gebleken dat ook bevestigingsmiddelen die onder de productomschrijving vallen ten minste enkele van de beschreven specifieke kenmerken van schroeven voor houtproducten voor de bouw vertonen. De Commissie was ook van oordeel dat de CE-markeringen en de ETA-certificering slechts bevestigen dat houtschroeven niet-standaardbevestigingsmiddelen kunnen zijn, maar dit feit alleen rechtvaardigt niet dat zij van de productomschrijving worden uitgesloten. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(120) Het argument dat bevindingen ten aanzien van schade en oorzakelijk verband voor schroeven voor houtproducten voor de bouw afzonderlijk moeten worden gedaan, wordt behandeld in overweging 398; het argument dat die productsoorten niet in voldoende hoeveelheden door de bedrijfstak van de Unie worden geproduceerd en verkocht, wordt behandeld in de overwegingen 531 en volgende.

(121) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalden verscheidene partijen hun argument dat schroeven voor houtproducten voor de bouw van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten omdat zij vergelijkbaar zouden zijn met kraagschroeven en duidelijk te onderscheiden zouden zijn van andere bevestigingsmiddelen, met name houtschroeven.

(122) Twee importeurs van schroeven voor houtproducten voor de bouw (een van hen was ook een producent in de Unie) voerden aan dat schroeven voor houtproducten voor de bouw het resultaat zijn van een productontwikkeling van kraagschroeven die heeft geleid tot een andere vorm van de kop en dus niet overeenstemmen met de beschrijving in de toelichting bij GN-code 7318 11, waaronder kraagschroeven worden ingevoerd, en waarin wordt aangegeven dat kraagschroeven verschillen van houtschroeven, onder meer vanwege een zeskantige of vierkante kop. Deze partijen voerden aan dat de vorm van de kop echter niet als een doorslaggevend kenmerk moet worden beschouwd bij het maken van een onderscheid tussen schroeven voor houtproducten voor de bouw en andere houtschroeven. Zij voerden aan dat kraagschroeven in de toelichting bij GN-code 7318 11 worden gedefinieerd als “schroeven die worden gebruikt voor het monteren van daksparren en soortgelijk zwaar houtwerk”, hetgeen zou overeenkomen met het gebruik van “schroeven en draadstangen voor houtconstructies” in het Europees beoordelingsdocument (EBD) dat van toepassing is op verbindingsstukken voor houtproducten voor de bouw (14).

(123) Deze partijen voerden ook aan dat de norm die van toepassing is op kraagschroeven DIN 1052 (voorheen DIN 571) het mogelijk maakt om schroeven voor houtproducten voor de bouw op ad-hocbasis te certificeren, waarmee het verschijnen van schroeven voor houtproducten voor de bouw op de markt als alternatief voor kraagschroeven wordt erkend. Evenzo staat de Europese norm EN 1995 Eurocode 5 betreffende het ontwerp van houtconstructies toe dat gecertificeerde verbindingsstukken voor houtproducten voor de bouw worden gebruikt in houtconstructies, ook al vallen die verbindingsstukken niet onder de definitie van kraagschroeven.

(124) Op basis van het bovenstaande voerden deze partijen aan dat het duidelijk zou zijn dat het eindgebruik de doorslaggevende factor is om schroeven voor houtproducten voor de bouw van andere houtschroeven te onderscheiden, en dat zij daarom als kraagschroeven zouden moeten worden beschouwd.

(125) Ten slotte is het zo dat, aangezien kraagschroeven en schroeven voor houtproducten voor de bouw tot dezelfde productfamilie behoren, de opneming van schroeven voor houtproducten voor de bouw in de productomschrijving discriminerend zou zijn.

(126) Twee producenten-exporteurs voerden aan dat alleen de diameter van de schacht en niet de vorm van de kop als een onderscheidend kenmerk zou moeten worden beschouwd, omdat dit kenmerk bepalend is voor het eindgebruik van het product. Zij beweerden dat bevestigingsmiddelen die binnen de reikwijdte van het onderzoek vallen een schacht hebben waarvan de diameter minder dan 5 mm bedraagt. Deze partijen benadrukten ook dat de bedrijfstak specifiek schroeven voor houtproducten voor de bouw erkent als vervangers van kraagschroeven.

(127) Alle bovengenoemde partijen voerden aan dat het feit dat schroeven voor houtproducten voor de bouw worden ingedeeld onder de GN-code voor “andere houtschroeven” (GN-code 7318 12), die binnen de reikwijdte van het onderzoek valt, irrelevant zou zijn, aangezien GN-codes slechts ter indicatie worden gegeven bij de vaststelling van de productomschrijving en in dit verband niet bindend zijn.

(128) Tot slot herhaalden deze partijen dat er in de Unie onvoldoende capaciteit zou zijn om deze productsoort te leveren, dat er geen alternatieve levering afkomstig uit andere derde landen was en dat het niet in het belang van de Unie zou zijn om antidumpingmaatregelen ten aanzien van schroeven voor houtproducten voor de bouw in te stellen.

(129) Geen van de bovenstaande argumenten heeft de bevindingen in overweging 119 kunnen ontkrachten. In het bijzonder werd door geen van de partijen betwist dat er geen productnormen voor schroeven voor houtproducten voor de bouw bestaan en erkenden alle partijen dat schroeven voor houtproducten niet overeenstemmen met de beschrijving van de onder GN-code ingedeelde 7318 11 kraagschroeven. Het feit dat schroeven voor houtproducten voor de bouw kunnen worden gecertificeerd om te voldoen aan de technische vereisten die moeten worden gebruikt voor verbindingen in houtconstructies is als zodanig geen toereikende reden om deze productsoort van de reikwijdte van het onderzoek uit te sluiten, aangezien die schroeven overlappende fysieke en technische kenmerken hadden met andere producten die onder de productomschrijving in overweging 119 vallen. Op grond hiervan werden de argumenten dat schroeven voor houtproducten voor de bouw van de reikwijdte van dit onderzoek zouden moeten worden uitgesloten, afgewezen.

(130) De argumenten in verband met het ontoereikende aanbod in de Unie worden in de overwegingen 538 tot en met 540 behandeld in het kader van de vaststelling van het belang van de Unie.

2.3.2. Schroeven en bouten voor het bevestigen van bestanddelen van spoorbanen

(131) Eén producent in de Unie van schroeven en bouten die voor spoorbanen worden gebruikt, verzocht deze in de productomschrijving van het onderzoek op te nemen. De Commissie merkte echter op dat de klacht in dit geval geen betrekking had op deze producten en dat de bedrijfstak van de Unie derhalve geen bewijs heeft geleverd van dumping en daaruit voortvloeiende schade op basis waarvan een onderzoek gerechtvaardigd is. Het argument wordt derhalve afgewezen.

2.3.3. Warm gesmede bevestigingsmiddelen

(132) Een van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs voerde aan dat bevestigingsmiddelen die volgens een warm smeedproces worden vervaardigd (“warm gesmede bevestigingsmiddelen”) van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten, met als argument dat zij andere productieprocessen en kostenstructuren hadden die leiden tot andere fysieke kenmerken en een ander eindgebruik dan bevestigingsmiddelen die volgens een koud smeedproces worden vervaardigd (“koud gesmede bevestigingsmiddelen”) en die voornamelijk door de bedrijfstak van de Unie worden gebruikt. Deze producent-exporteur voerde aan dat warm gesmede bevestigingsmiddelen doorgaans groter zijn dan koud gesmede bevestigingsmiddelen en voornamelijk in de spoorwegindustrie en/of de machinebouw worden gebruikt. Door dit proces verkregen bevestigingsmiddelen zouden helemaal niet of slechts in beperkte hoeveelheden door de bedrijfstak van de Unie worden geproduceerd. Bovendien zou het economisch niet haalbaar zijn om over te schakelen op warme smeedprocessen, die arbeids- en energie-intensiever zijn en waarvoor naar verhouding meer staal wordt verbruikt. Zij verzochten om een vergadering met personen met tegengestelde belangen in aanwezigheid van het EIFI overeenkomstig artikel 6, lid 6, van de basisverordening, die plaatsvond op 27 oktober 2021.

(133) Het EIFI voerde aan dat de productomschrijving niet op basis van verschillende productieprocessen mag worden gedefinieerd. Het wees op de douanenomenclatuur van de EU, waarin producten niet van elkaar worden onderscheiden op basis van verschillende productieprocessen, maar van fysieke, technische en chemische kenmerken. Het EIFI verklaarde dat de bedrijfstak van de Unie over een aanzienlijke productiecapaciteit op basis van warm smeden beschikt en dat de afmetingen van bevestigingsmiddelen die met beide technologieën kunnen worden geproduceerd elkaar in hoge mate overlappen.

(134) De Commissie was het ermee eens dat het feit dat een product met verschillende productieprocessen kan worden vervaardigd op zich niet relevant is voor de vaststelling van de productomschrijving van een onderzoek. Bijgevolg is dit onderzoek van toepassing op alle productsoorten die onder de definitie van het betrokken product in overweging 102 vallen, ongeacht of zij door middel van warme of koude smeedprocessen worden vervaardigd. Uit het onderzoek is gebleken dat de bedrijfstak van de Unie over een aanzienlijke productiecapaciteit en reservecapaciteit beschikte om bevestigingsmiddelen volgens het warme smeedproces te produceren. Uit het onderzoek is ook gebleken dat er sprake was van overlappende toepassingen tussen bevestigingsmiddelen die volgens beide processen werden geproduceerd. Het verzoek om uitsluiting van warm gesmede bevestigingsmiddelen werd derhalve afgewezen.

(135) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde de producent-exporteur zijn verzoeken om warm gesmede bevestigingsmiddelen van de reikwijdte van het onderzoek uit te sluiten. Hij betwistte met name de betrouwbaarheid van de door het EIFI verstrekte gegevens en voerde aan dat de Commissie deze gegevens heeft aanvaard zonder ze te verifiëren en zonder de juridische en feitelijke argumenten van de producenten-exporteurs in dit opzicht te beantwoorden. Deze producent-exporteur voerde aan dat er geen juridische redenen waren om warm gesmede bevestigingsmiddelen in de productomschrijving te houden.

(136) De in dit verband door de producent-exporteur aangevoerde argumenten waren dat i) GN-codes slechts indicatief van aard zijn bij het bepalen van de productomschrijving in een antidumpingonderzoek en dat in het onderzoek derhalve moet worden vastgesteld of een bepaald product dat onder dezelfde GN-code valt, dezelfde technische kenmerken en een soortgelijk eindgebruik heeft en derhalve schade toebrengt aan de bedrijfstak van de Unie; ii) de invoer van warm gesmede bevestigingsmiddelen de bedrijfstak van de Unie geen schade zou berokkenen, aangezien er in de Unie geen of slechts weinig warm gesmede bevestigingsmiddelen worden geproduceerd; en de productie niet zou toenemen, aangezien het economisch niet haalbaar zou zijn over te schakelen op de productie van warm gesmede bevestigingsmiddelen; in dit opzicht is het evenmin relevant dat er sprake is van overlapping van producten die worden geproduceerd volgens het warme smeedproces enerzijds en het koude smeedproces anderzijds; en iii) in GN-code 7318 11 00 (“kraagschroeven”) en GN-code 7318 15 20 (“andere schroeven en bouten, ook indien met bijbehorende moeren of sluitringen”; “voor het bevestigen van bestanddelen van spoorbanen”) wordt erkend dat er een verschil bestaat tussen warm gesmede bevestigingsmiddelen en koud gesmede bevestigingsmiddelen en derhalve wordt met GN-codes inderdaad rekening gehouden met verschillende productieprocessen.

(137) Om zijn argumenten verder te onderbouwen heeft de producent-exporteur verschillende door hem uitgevoerde productsoorten geïdentificeerd die alleen volgens het warme smeedproces konden worden vervaardigd en waarbij dus geen sprake was van overlapping met koude smeedprocessen. Hij herhaalde dat deze productsoorten andere gebruiksdoeleinden hadden dan bevestigingsmiddelen die volgens het koude smeedproces werden geproduceerd en via andere distributiekanalen werden verkocht.

(138) Met betrekking tot de argumenten dat uit het onderzoek moet blijken dat ingevoerde producten vergelijkbare fysieke en technische kenmerken en een soortgelijk eindgebruik hebben en schade hebben berokkend aan de bedrijfstak van de Unie, is het zaak het soortgelijke product te definiëren in plaats van het betrokken product.

(139) Met betrekking tot de argumenten die door de producent-exporteur zijn aangevoerd en in overweging 136 zijn samengevat, herinnert de Commissie eraan, zoals uiteengezet in overweging 134, dat een product kan worden vervaardigd volgens verschillende productieprocessen, die derhalve als zodanig geen bepalende factor zijn bij het bepalen van de productomschrijving. Het feit dat er verschillende GN-codes zijn voor kraagschroeven en houtschroeven werd niet beschouwd als bewijs dat in de GN-nomenclatuur rekening is gehouden met verschillen in productieprocessen; sterker nog, het productieproces wordt niet expliciet vermeld in de GN-codes, terwijl in de toelichting op GN-code 7318 11 uitdrukkelijk wordt verwezen naar verschillen in technische en fysieke kenmerken.

(140) Met betrekking tot het in overweging 137 samengevatte argument wordt eraan herinnerd dat de bedrijfstak van de Unie, zoals uiteengezet in overweging 134, over een aanzienlijke productiecapaciteit en reservecapaciteit beschikte om alle soorten bevestigingsmiddelen te produceren, met inbegrip van warm gesmede bevestigingsmiddelen. Verschillende distributiekanalen werden als zodanig niet relevant geacht, zolang het bevestigingsmiddel onder de productbeschrijving valt. Deze argumenten werden derhalve afgewezen.

(141) Dezelfde producent-exporteur verzocht om een hoorzitting met de raadadviseur-auditeur, die werd gehouden op 17 november 2021 en waarin hij zijn argument herhaalde dat warm gesmede bevestigingsmiddelen van de productomschrijving moesten worden uitgesloten en verzocht om uitleg over de redenen waarom kraagschroeven van de productomschrijving waren uitgesloten. De belanghebbende vond het discriminerend dat de klager in dit verband geen uitleg was verschuldigd. De Commissie herinnerde eraan dat de onderzoekende autoriteit overeenkomstig de jurisprudentie van de WTO discretionaire bevoegdheid had bij het bepalen van het onderzochte product en dat het de klagers vrij staat de productomschrijving vast te stellen zonder dat daarvoor enige rechtvaardiging bestaat. Om die reden werden kraagschroeven die nooit in de productomschrijving waren opgenomen daarvan ook niet “uitgesloten”. Zodra het onderzoek was geopend, moesten de belanghebbenden echter redenen aandragen indien zij aanvoerden dat bepaalde productsoorten die binnen de reikwijdte van het onderzoek vallen, (strikt genomen) van de instelling van maatregelen zouden moeten worden “uitgesloten”. Aangezien het twee verschillende situaties betreft, is er geen sprake van discriminatie. Dit argument werd derhalve afgewezen.

2.3.4. IJzerwarensets

(142) Eén producent-exporteur voerde aan dat ijzerwarensets van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten, aangezien zij zowel het betrokken product als andere producten bevatten die buiten de reikwijdte van het onderzoek vallen. IJzerwarensets worden verkocht in andere verpakkingen dan bevestigingsmiddelen (zoals kleine papieren dozen, dozen met pvc-vensters enz.). De verpakkingen maken samen met de producten die niet onder de productomschrijving vallen, een groot deel van hun kosten en verkoopprijs uit, terwijl de kosten en prijzen van het betrokken product als onderdeel van de ijzerwarensets niet van de rest kunnen worden onderscheiden. Bovendien zijn ijzerwarensets hoofdzakelijk bestemd voor huishoudelijk gebruik, terwijl de door de bedrijfstak van de Unie geproduceerde bevestigingsmiddelen voor industrieel gebruik bestemd zijn. IJzerwarensets worden gedistribueerd via verschillende verkoopkanalen, d.w.z. detailhandelaren, terwijl bevestigingsmiddelen voor industrieel gebruik via distributeurs worden verkocht. Ten slotte voerde deze producent-exporteur aan dat de producenten in de Unie die de klacht hebben ingediend, geen ijzerwarensets produceerden en verkochten.

(143) De Commissie merkt op dat alle invoer van dergelijke sets die volgens de regels voor de tariefindeling onder de productomschrijving in overweging 102 worden ingedeeld, onder het onderzoek en mogelijke antidumpingmaatregelen valt, mits zij het karakter van het product behouden. Bovendien bleek uit het onderzoek dat de bedrijfstak van de Unie bevestigingsmiddelen produceert en verkoopt voor de doe-het-zelfsector, waarin zij voornamelijk in de vorm van ijzerwarensets worden verkocht. Verschillende producenten in de Unie hebben hun eigen automatische verpakkingslijnen, terwijl anderen de verpakking uitbesteden aan niet-verbonden dienstverleners in de Unie. Er is dus geen reden om ijzerwarensets uit te sluiten.

2.3.5. Ankers en constructiegebonden aansluitonderdelen voor beton, metselwerk, hout en staal

(144) Het ECAP voerde aan dat bepaalde producten niet binnen de reikwijdte van het onderzoek zouden moeten vallen, aangezien zij niet dezelfde basisgebruiksdoeleinden hebben en verschillende CE-markeringsprocessen ondergaan. Deze producten zijn ijzeren of stalen “ankers” en “constructiegebonden aansluitonderdelen voor beton, metselwerk, hout en staal” en in het bijzonder i) dakschroeven of zelfborende schroeven met toebehoren, ii) constructiegebonden aansluitonderdelen voor hout en iii) metalen ankers, betonschroefankers en nylon ankers of pluggen. Het ECAP verwees naar Uitvoeringsverordening (EU) nr. 602/2011 van de Commissie (15). Het voerde aan dat bepaalde producten “bestaande uit een bout met een sluitring, een uitzetbare ankermof en een moer, alle gemaakt van roestvrij staal” op grond van deze verordening onder GN-code 7318 19 00 moeten worden ingedeeld. Naar analogie moeten ook ijzeren of stalen ankers onder dezelfde GN-code worden ingedeeld, omdat de logica en het beginsel van Verordening (EU) nr. 602/2011 van toepassing moeten zijn op bouwankers van alle materialen en vormen. Derhalve heeft het ECAP aangevoerd dat ijzeren en stalen ankers niet onder de productomschrijving zouden moeten vallen.

(145) Het ECAP verwees voor de bovengenoemde producten naar verschillende Europese beoordelingsdocumenten (EBD’s). EBD’s zijn geharmoniseerde technische specificaties voor bouwproducten die door de Europese Organisatie voor technische goedkeuringen (“EOTA”) zijn ontwikkeld voor gevallen waarin een product niet volledig onder geharmoniseerde Europese normen valt. Het ECAP heeft geen nadere details, informatie of bewijsmateriaal verstrekt die laten zien in hoeverre uit deze documenten zou blijken dat de daarin beschreven producten niet onder de definitie van de huidige productomschrijving vallen. Het feit dat bepaalde producten onder een specifiek EBD vallen, betekent echter niet dat zij niet onder de productomschrijving van het huidige onderzoek zouden vallen.

(146) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 602/2011 heeft betrekking op producten van roestvrij staal waarop dit onderzoek geen betrekking heeft. In elk geval wordt in deze verordening alleen gespecificeerd dat een bepaald product bestaande uit een bout met een sluitring, een uitzetbare ankermof en een moer voor douanedoeleinden niet als een “samengesteld goed” kan worden beschouwd, aangezien de componenten samen een enkelvoudig product vormen, d.w.z. een keilbout. Hoe dan ook valt alle invoer van bouten die volgens de regels voor de tariefindeling onder de productomschrijving in overweging 102 worden ingedeeld onder het onderzoek en mogelijke antidumpingmaatregelen. Deze argumenten werden derhalve afgewezen.

(147) De Commissie benadrukt dat volgens punt 2 van het bericht van inleiding alleen bevestigingsmiddelen van ijzer en staal (ander dan roestvrij staal) onder het onderzoek vallen. Producten van roestvrij staal, kunststof of nylon vallen derhalve niet binnen de productomschrijving van dit onderzoek.

(148) Eén producent van ankers in de Unie en zijn verbonden producent-exporteur in de VRC voerden, evenals het ECAP, aan dat betonnen ankerschroeven van de productomschrijving van het onderzoek zouden moeten worden uitgesloten. Zij voerden aan dat betonnen ankerschroeven specifieke, zeer gespecialiseerde producten zijn met hetzelfde doeleinde als metalen ankers, namelijk het bevestigen van bouwkundige elementen aan beton in de bouwsector. Ter staving van dit argument benadrukten de belanghebbenden dat het product werd ontwikkeld in overeenstemming met de Europese technische goedkeuring (European Technical Approval Guideline, “ETAG”) voor “Betonankers” (ETAG001) van de EOTA, met als doel metalen ankers (gedeeltelijk) te vervangen. Deze partijen benadrukten dat ankers niet specifiek in de klacht waren genoemd en dat producenten van ankers niet door de klager EIFI werden vertegenwoordigd. Evenals het ECAP benadrukten zij dat ankers moesten worden ingedeeld onder GN-code 7318 19 00, die niet onder het bericht van inleiding valt.

(149) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde deze onderneming haar argument dat betonnen ankerschroeven van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten, zonder in dit opzicht evenwel nieuwe argumenten of informatie te verstrekken. Dit argument werd derhalve afgewezen.

(150) Deze partijen voerden voorts aan dat betonnen ankerschroeven vanwege hun specifieke kenmerken niet uitwisselbaar zijn met andere bevestigingsmiddelen, zoals schroeven, bouten en sluitringen, terwijl zij concurreren en verwisselbaar zijn met wigankers of mofankers.

(151) Om dezelfde redenen als die in overweging 146 zijn uiteengezet, werd het argument met betrekking tot specifieke certificaten afgewezen. Wat de uitwisselbaarheid met andere productsoorten betreft, beschikt de Commissie over een ruime beoordelingsbevoegdheid om de productomschrijving van een onderzoek vast te stellen (het betrokken product). De basisverordening schrijft niet voor dat het betrokken product alleen productsoorten omvat die onderling verwisselbaar zijn en met elkaar concurreren. Deze elementen verwijzen naar de definitie van het soortgelijke product.

(152) Tot slot voerde de in overweging 148 genoemde producent van ankers in de Unie aan dat zijn verbonden producent-exporteur in de VRC de enige is met een officiële EU-certificering (Europese technische beoordeling of “ETA”) die de EOTA heeft afgegeven voor betonnen ankerschroeven en derhalve de enige is die dit product naar de Unie uitvoert. Het effect van de uitsluiting van dit product zou derhalve beperkt zijn. Hij benadrukte ook dat er in het onderzoektijdvak hoe dan ook geen betonnen ankerschroeven werden uitgevoerd en dat de bedrijfstak van de Unie hierdoor dus geen schade kon hebben geleden.

(153) Aangezien deze partij geen bewijsmateriaal heeft verstrekt ter staving van zijn verklaringen, heeft de Commissie besloten dit argument af te wijzen zonder het inhoudelijk te onderzoeken.

(154) Na de mededeling van de definitieve bevindingen merkte Simpson Strongtie, een internationale groep die betonschroefankers in de VRC vervaardigt en deze via verbonden ondernemingen in de Unie distribueert, op dat betonschroefankers van de productomschrijving zouden moeten worden uitgesloten. Zij rechtvaardigde haar late inmenging in de procedure door aan te geven dat zij ervan uitgegaan was dat deze productsoort reeds was uitgesloten. Zij verstrekte technische kenmerken van haar in de VRC geproduceerde betonschroefankers en voerde aan dat deze niet concurreren met het andere betrokken product