ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8.

De maatregel wordt aangevuld met een gecombineerde materialiteitsdrempel om de potentiële toepassing door de betrokken autoriteiten die wederkerigheid toepassen op de maatregel van het de-minimisbeginsel, te sturen, welke bestaat uit: a) een drempel van 2 miljard EUR voor de totale oorspronkelijke blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van de bancaire prudentiële perimeter aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen; b) een drempel van 300 miljoen EUR toepasselijk op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend met drempelwaarde gelijk aan of hoger dan de onder a) bedoelde drempelwaarde voor: i) een enkele oorspronkelijke blootstelling aan een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk; ii) de som van de oorspronkelijke blootstellingen aan een groep van verbonden niet-financiële vennootschappen, welke de maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk heeft, berekend in overeenstemming met lid 3, onder a); iii) de som van oorspronkelijke blootstellingen aan niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk die deel uitmaken van de groep van verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk, zoals gerapporteerd in de modellen C 28.00 en C 29.00 van bijlage VIII bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014; c) een drempel van 5 % van het in aanmerking komend kapitaal van G-SII’s of O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau, voor blootstellingen die in punt b) geïdentificeerd worden nadat rekening werd gehouden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen in overeenstemming met de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013. De drempelwaarden waarnaar wordt verwezen in de punten a) en b), moeten worden toegepast ongeacht of de betrokken entiteit of niet-financiële vennootschap een hoge schuldenlast heeft of niet. De oorspronkelijke blootstellingswaarde waarnaar wordt verwezen in de punten a) en b), moet worden berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen in overeenstemming met de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals gerapporteerd conform artikel 9 van Uitvoeringsverordening van de Commissie (EU) nr. 680/2014.
8.

De maatregel wordt aangevuld door een gecombineerde materialiteitsdrempel om de potentiële toepassing door de betrokken autoriteiten die wederkerigheid toepassen op de maatregel van het de minimis beginsel te sturen, welke bestaat uit: a) Een drempel van 2 miljard EUR voor de totale oorspronkelijke blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend op het hoogste consolidatieniveau van de bancaire prudentiële perimeter aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen. b) Een drempel van 300 miljoen EUR toepasselijk op G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend met drempelwaarde gelijk aan of hoger dan de onder a) bedoelde drempelwaarde voor: i) een enkele oorspronkelijke blootstelling aan een niet-financiële vennootschap met maatschappelijke zetel in Frankrijk; ii) de som van de oorspronkelijke blootstellingen aan een groep van verbonden niet-financiële vennootschappen, welke de maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau in Frankrijk heeft, berekend in overeenstemming met lid 3, onder a); iii) de som van oorspronkelijke blootstellingen aan niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel in Frankrijk die deel uitmaken van een groep van verbonden niet-financiële vennootschappen met maatschappelijke zetel op het hoogste consolidatieniveau buiten Frankrijk, zoals gerapporteerd in de modellen C 28.00 en C 29.00 van bijlage VIII bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014; c) Een drempel van 5 procent van het in aanmerking komend kapitaal van G-SII’s of O-SII’s op het hoogste consolidatieniveau, voor blootstellingen die in b) geïdentificeerd worden nadat rekening werd gehouden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen in overeenstemming met de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013. De drempelwaarden waarnaar wordt verwezen in de leden a) en b) moeten worden toegepast ongeacht of de betrokken entiteit of niet-financiële vennootschap een hoge schuldenlast heeft of niet. De oorspronkelijke blootstellingswaarde waarnaar wordt verwezen onder a) en b) moet worden berekend overeenkomstig de artikelen 389 en 390 van Verordening (EU) nr. 575/2013, alvorens rekening te houden met de effecten van kredietrisicolimiteringstechnieken en uitzonderingen in overeenstemming met de artikelen 399 tot en met 403 van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals gerapporteerd conform artikel 9 van Uitvoeringsverordening van de Commissie (EU) nr. 680/2014.
(5)

Artikel 3, lid 5, van Besluit (EU) 2020/655 (ECB/2020/28), dat met ingang van 1 november 2020 wordt toegepast, voorziet in de mogelijkheid dat op verzoek van het ESRB de functionaris voor gegevensbescherming van de ECB wordt gemachtigd om ook met betrekking tot het ESRB de taken als bedoeld in artikel 45 van Verordening (EU) 2018/1725 uit te voeren. Omwille van doelmatigheid en in lijn met de in het verleden gevolgde praktijk, is de algemene raad van het ESRB van mening dat een dergelijk verzoek moet worden ingediend,
(1)

In afdelingen 2.3.1 en 2.3.3 van Aanbeveling ESRB/2014/1 van het Europees Comité voor systeemrisico’s (3) wordt de geadresseerden van die aanbeveling verzocht aan het Europees Comité voor systeemrisico’s (ESRB), de Raad en de Commissie driejaarlijks te rapporteren over de acties die zij ingevolgde deze aanbeveling hebben ondernomen, of nagelaten actie genoegzaam te rechtvaardigen. Het eerste rapport van elke geadresseerde moest uiterlijk op 30 juni 2016 worden ingediend. De eerste reeks van ontvangen rapporteren vormde de basis voor een eerste conformiteitsbeoordeling door het ESRB over de implementatie van Aanbeveling ESRB/2014/1. De beoordelingsconclusies zijn door de Algemene Raad van het ESRB op 1 februari 2019 aangenomen en het beknopte nalevingsrapport (Summary Compliance Report), dat een beoordeling bevat van de mate waarin Aanbeveling ESRB/2014/1 door de geadresseerden is nageleefd, werd in mei 2019 op de website van het ESRB gepubliceerd.
4.

De COVID-19-crisis heeft tot een versnelling geleid van de hyperconnectiviteit en de integratie van nieuwe technologieën die onze manier van leven vormgeven en onze manier van leren, werken, met elkaar omgaan en consumeren veranderen. De crisis heeft ook de kwetsbaarheden blootgelegd waarmee Europa te maken heeft – gaande van cyberveiligheid tot capaciteitsproblemen en onvoldoende breedbandinfrastructuur in tal van regio’s. Om onze plaats in de wereldeconomie te versterken en onze waarden te verdedigen, zullen wij onze eigen digitale oplossingen uitwerken en Europa’s digitale soevereiniteit tot stand brengen. Wij moeten onze inspanningen tegelijkertijd richten op de toegang tot en de bescherming van gegevens, de ontwikkeling van innovatieve technologie en de modernisering van onze infrastructuur. On de huidige dynamiek te benutten en Europa op een ambitieus pad naar verdere digitalisering te zetten, zullen wij duidelijke digitale doelstellingen voor 2030 bepalen en ons gezamenlijk inzetten voor de verwezenlijking daarvan. De economische gevolgen van de crisis en de snelheid van het herstel zullen niet voor alle groepen in de samenleving en in alle regio’s van de EU gelijk zijn. De crisis heeft de werkloosheid doen toenemen, met name onder jongeren en vrouwen die zich in een kwetsbare werkgelegenheidssituatie bevinden. Daarom zullen wij maatregelen nemen om verder uitvoering te geven aan de Europese pijler van sociale rechten, met name om de rechten van werknemers in de digitale economie te waarborgen, gelijke kansen te bieden voor iedereen, een kader voor adequate minimumlonen te ontwikkelen, en de lonen transparanter te maken.
(8)

Als eerste doelstelling heeft de aanbeveling tot doel ervoor te zorgen dat alle in de Unie gevestigde juridische entiteiten die betrokken zijn bij financiële transacties, een LEI verkrijgen en in stand houden. De invoering van de LEI in de Unie wordt voornamelijk gedreven door wettelijke vereisten die zijn vastgelegd in wetgeving zoals Verordening (EU) nr. 648/2012, Verordening (EU) nr. 600/2014, Verordening (EU) 2015/2365 van het Europees Parlement en de Raad (8) en Verordening (EU) nr. 909/2014 van het Europees Parlement en de Raad (9). Deze vereisten zijn van toepassing op entiteiten die betrokken zijn bij otc-derivatentransacties, bij transacties in derivaten en andere financiële instrumenten die worden verhandeld op handelsplatformen en bij effectenfinancieringstransacties, alsook op emittenten van effecten. Andere wetgevings- en niet-wetgevingshandelingen, zoals Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (10) — die van toepassing is op kredietinstellingen en financiële instellingen — en de aanbeveling van de Europese Bankautoriteit (EBA) over het gebruik van de identificatie van juridische entiteiten (LEI) (11), evenals de richtsnoeren van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (Eiopa) voor het gebruik van de identificatiecode voor juridische entiteiten (LEI) (12), schrijven het gebruik van de LEI voor of bevelen het gebruik ervan aan. Er is echter geen uniforme aanpak tussen alle markten en het gebruik van de LEI strekt zich momenteel niet uit tot niet-financiële sectoren, waardoor de dekking van de LEI versnipperd blijft en belangrijke sectoren worden uitgesloten. Een rechtskader van de Unie dat het gebruik van LEI in de Unie reguleert, zou kunnen leiden tot een coherente implementatie in alle sectoren van de economie, waardoor de voordelen van het gebruik van de LEI worden gemaximaliseerd. Ondertussen, en totdat een dergelijk kader is vastgesteld, zouden de onder toezicht staande entiteiten in de Unie moeten worden aangemoedigd om een LEI te verkrijgen en zouden de autoriteiten die toezicht houden op deze entiteiten, voor zover de wet dit toestaat, moeten verlangen dat zij over een LEI beschikken.
(5)

Het ESRB is verantwoordelijk voor het macroprudentieel toezicht op het financiële stelsel in de Unie en draagt bij tot het beperken en voorkomen van systeemrisico’s. Daartoe is het ESRB voornemens de gevolgen van de door de nationale autoriteiten genomen maatregelen ter bescherming van de reële economie in respons op de COVID-19-pandemie voor de financiële stabiliteit in de gehele Unie te monitoren en regelmatig te bespreken. Het ESRB is voornemens zich met name te richten op grensoverschrijdende en sectoroverschrijdende gevolgen. Deze monitoring moet alleen worden voortgezet zolang deze maatregelen gevolgen zouden kunnen hebben voor de financiële stabiliteit in de Unie.
2.

Aanbevolen wordt dat de bevoegde autoriteiten, rekening houdend met de bevindingen van de analyses die zijn uitgevoerd in overeenstemming met aanbeveling A, punt 1, ervoor zorgen dat, voor zover dit bij wet is toegestaan en in overeenstemming is met de financiële veerkracht van CTP’s: i) de modellen en parameters van de CTP’s voor het vaststellen van margevereisten en gedragslijnen en procedures van CTP’s voor het aanvaarden en waarderen van zekerheden en voor het bepalen van prudente haircuts niet onnodig en buitensporig resulteren in plotselinge en significante veranderingen die tot cliffeffecten in de initiële marges, waaronder toeslagen op marges, en zekerheden leiden. CTP’s verzekeren dat hun modellen, parameters, gedragslijnen en procedures: a. gebruikmaken van een gedetailleerde schaal voor interne kredietscoremodellen en een geleidelijke aanpak hanteren, waarbij wijzigingen van margevereisten, met inbegrip van opslagfactoren, en zekerheidsovereenkomsten ten uitvoer worden gelegd zonder dat de weergave van deze verlagingen in hun algemene risicobeheersingspraktijken onnodig wordt vertraagd; b. een alomvattende aanpak hanteren om de procyclische kenmerken te beperken op grond van de in artikel 41 van Verordening (EU) nr. 648/2012 vervatte reguleringsnormen inzake procycliciteit, met name bij verlaagde kredietratings. ii) Niettegenstaande het bepaalde in artikel 49 van Verordening (EU) nr. 648/2012, de CTP’s hun bevoegde autoriteiten en de bevoegde autoriteiten van de leden in kennis stellen van het uit hoofde van artikel 18 van Verordening (EU) nr. 648/2012 opgerichte college, wanneer zij: a. de omvang van in aanmerking komende zekerheden beperken; b. haircuts op zekerheden materieel wijzigen; c. de concentratiebeperkingen overeenkomstig artikel 42 van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 153/2013 van de Commissie materieel verlagen. Voor zover dit de tijdige uitvoering van risicobeheersingsbeslissingen niet verstoort, moet deze informatie ruim vóór de tenuitvoerlegging worden verstrekt.
10.

Wanneer er geen G-SII’s of O-SII’s waaraan in de betreffende lidstaten een vergunning is verleend bestaan op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter die blootstellingen hebben aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen boven de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel, kunnen de betrokken autoriteiten van de betreffende lidstaten krachtens afdeling 2.2.1 van Aanbeveling ESRB/2015/2 besluiten geen wederkerigheid toe te passen ten aanzien van de Franse maatregel. In dit geval zouden de betrokken autoriteiten de materialiteit van de blootstellingen van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan de Franse sector niet-financiële vennootschappen moeten monitoren, alsook de blootstellingsconcentratie van G-SII’s en O-SII’s waaraan in eigen land een vergunning is verleend aan grote niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben; hen wordt aanbevolen om op de Franse maatregel wederkerigheid toe te passen op eertijds vrijgestelde G-SII’s en O-SII’s, waaraan in eigen land een vergunning werd verleend op het hoogste consolidatieniveau van hun bancaire prudentiële perimeter, wanneer de in punt 8 bedoelde materialiteitsdrempel wordt geschonden. De betrokken autoriteiten worden eveneens aangemoedigd om de systeemrisico’s in verband met de verhoogde hefboomwerking van grote niet-financiële vennootschappen die hun maatschappelijke zetel in Frankrijk hebben te signaleren aan andere marktdeelnemers in hun rechtsgebied.
(6)

Deze aanbeveling heeft betrekking op centrale tegenpartijen (CTP’s), gezien hun systeemrelevante rol bij de clearing van financiële markttransacties. Door het aanhouden van extra eigen middelen zouden CTP’s in staat zijn om aan verliezen ingeval van wanbetaling te voldoen, hetgeen van bijzonder belang is met betrekking tot het operationele risico, die CTP’s dekken met hun eigen middelen in plaats van met bijdragen van clearingleden. Deze aanbeveling beoogt te zorgen voor consistentie tussen de financiële instellingen in een tijd waarin de opbrengsten van de CTP’s kunnen profiteren van hogere markttransactievolumes, en zal, gezien de over het algemeen verhoogde risico’s als gevolg van de grotere volatiliteit van de markten, de CTP’s in voorkomend geval in staat stellen hun eigen middelen (“skin-in-the-game”) op vrijwillige basis te verhogen bij de trapsgewijze dekking van verliezen bij wanbetaling. Ten slotte is het de bedoeling dat het aanhouden van eigen vermogen in CTP’s de kans verkleint dat bij verliezen (al dan niet in verband met wanbetaling) een beroep wordt gedaan op het geld van de belastingbetaler in een tijd waarin de begrotingsuitgaven nu al onder druk staan. In het algemeen is het van belang dat CTP’s in aanvulling op de initiële marges en de wanbetalingsfondsen toereikende eigen middelen aanhouden.
(9)

Om ervoor te zorgen dat het financiële stelsel in de Unie de COVID‐19-schok beter kan opvangen, in plaats van deze te versterken, moet er aanzienlijke coördinatie plaatsvinden tussen de toezichthoudende autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de verschillende segmenten van de financiële markten en over de grenzen heen. Dit is met name het geval voor activiteiten op de kapitaalmarkten, met inbegrip van de activiteiten die worden uitgevoerd door beleggingsinstellingen, waarbij grensoverschrijdende stromen groot zijn en de vlotte werking van dergelijke activiteiten afhankelijk is van een aantal actoren in het gehele financiële stelsel.
2)

In artikel 4 wordt lid 2 vervangen door: “2. Naast de stemgerechtigde leden en de voorzitter van de raad van toezicht van de ECB, de voorzitter van het de gemeenschappelijke afwikkelingsraad en de president van het Economisch en Financieel Comité, zit per lidstaat slechts één vertegenwoordiger van hoog niveau van een nationale toezichthoudende autoriteit, een nationale autoriteit die is belast met het voeren van macroprudentieel beleid of van de nationale centrale bank, zoals bedoeld in artikel 6, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1092/2010, aan de hoofdtafel tijdens de besprekingen over agendapunten waarvoor die persoon is aangewezen als nationale vertegenwoordiger van hoog niveau; de overige vertegenwoordigers van hoog niveau van nationale autoriteiten wonen de vergadering bij als waarnemers. In afwezigheid van een gezamenlijke vertegenwoordiger als bedoeld in artikel 6, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1092/2010, overleggen de respectieve nationale vertegenwoordigers op hoog niveau met elkaar en informeren zij het secretariaat van het ESRB ten minste vijf kalenderdagen vóór de vergadering van de Algemene Raad over de punten op de agenda van de vergadering van de Algemene Raad waaraan zij zullen deelnemen. Indien geen overeenstemming wordt bereikt over de toepassing van de rotatieregel van de respectieve vertegenwoordigers op hoog niveau zoals bedoeld in artikel 6, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1092/2010, beslist het stemgerechtigde nationale lid van de Algemene Raad vóór elke vergadering welke nationale vertegenwoordiger op hoog niveau tijdens de besprekingen over de respectieve agendapunten aan de hoofdtafel zal zitten en informeert de vertegenwoordigers dienovereenkomstig.”.
1.

In zijn resolutie van 16 juni 1997 (hierna de “resolutie” genoemd) is de Europese Raad overeengekomen een wisselkoersmechanisme (hierna “ERM II” genoemd) op te zetten bij de aanvang van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie op 1 januari 1999. In de resolutie is bepaald dat ERM II ertoe dient bij te dragen dat de aan ERM II deelnemende lidstaten die geen deel uitmaken van het eurogebied (hierna “niet-eurogebiedlidstaten” genoemd) een op stabiliteit gericht beleid voeren, de convergentie te bevorderen en dat die lidstaten aldus worden geholpen bij hun inspanningen om de euro aan te nemen. Zoals bepaald in de overwegingen van de resolutie, zouden de operationele procedures voor ERM II worden vastgelegd in een overeenkomst tussen de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken van de niet-eurogebiedlidstaten.
3.

artikel 4 wordt vervangen door: “Artikel 4 ESRB-adviezen en -aanbevelingen betreffende nationale macroprudentiële beleidsmaatregelen 1. Dit artikel is van toepassing op adviezen en aanbevelingen als bedoeld in artikel 1, lid 2, punt a). 2. Na ontvangst van een kennisgeving overeenkomstig de artikelen 131 en 133 van Richtlijn 2013/36/EU, of de artikelen 124, 164 of 458 van Verordening (EU) nr. 575/2013, dient het ESRB-secretariaat die kennisgeving via Darwin onverwijld in bij de Algemene Raad en het Beoordelingsteam. 3. Binnen vijf ECB-werkdagen volgende op de ontvangst van een kennisgeving overeenkomstig lid 2 kunnen leden van de Algemene Raad materiële bezwaren uiten met betrekking tot negatieve externe factoren zoals negatieve grensoverschrijdende overloopeffecten van de genotificeerde macroprudentiële beleidsmaatregelen. Om een soepel en efficiënt proces te waarborgen, stellen leden voor zover mogelijk die relevante problemen in de Engelse taal aan de orde. 4. Het Beoordelingsteam bereidt een beoordeling en een ontwerpadvies of -aanbeveling voor aangaande de deugdelijkheid van de genotificeerde macroprudentiële beleidsmaatregel, zulks gezien de relevante vereisten uit hoofde van Richtlijn 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 575/2013 vanuit een macroprudentieel en financieel stabiliteitsperspectief en tevens rekening houdend met eventuele materiële bezwaren die de leden van de Algemene Raad overeenkomstig lid 3 hebben geuit. 5. Zodra het Beoordelingsteam het ontwerpadvies of de ontwerpaanbeveling heeft voltooid, dient het ESRB-secretariaat het ontwerp via Darwin onverwijld in bij de leden van de Algemene Raad ter overweging via de schriftelijke procedure. 6. Op basis van de door het Beoordelingsteam voorbereide beoordeling en het ontwerp, neemt de Algemene Raad een besluit inzake het ontwerpadvies of de ontwerpaanbeveling. Tenzij een vergadering van de Algemene Raad wordt belegd overeenkomstig het reglement van orde van het ESRB, wordt het besluit van de Algemene Raad genomen via een schriftelijke procedure. De Algemene Raad stelt het besluit minstens één ECB-werkdag vóór het verstrijken van de relevante periode, zoals bedoeld in artikel 131 of artikel 133 van Richtlijn 2013/36/EU of de artikelen 124, 164 of 458 van Verordening (EU) nr. 575/2013, vast. 7. Het ESRB kan een advies uitbrengen met de vermelding dat het niet mogelijk is om de naleving van de vereisten van Richtlijn 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 575/2013 te beoordelen, indien het ESRB op zijn verzoek om nadere informatie van de kennisgevende autoriteiten informatie heeft ontvangen die nog steeds niet alle voor de beoordeling van de deugdelijkheid van de betrokken maatregel relevante informatie omvat, waaronder naleving van de betrokken vereisten van Richtlijn 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 575/2013. Het ESRB kan tevens een negatief advies of aanbeveling uitbrengen, naargelang het geval.”;
(1)

Artikel 138 van Verordening (EU) nr. 575/2013 staat het gebruik toe van ongevraagde kredietbeoordelingen van een externe kredietbeoordelingsinstelling (EKBI) voor het bepalen van de risicogewichten die aan de actiefposten en posten buiten de balanstelling worden toegekend ten behoeve van de berekening van de eigenvermogensvereisten, mits EBA heeft bevestigd dat ongevraagde kredietbeoordelingen van die EKBI geen kwaliteitsverschil vertonen met gevraagde kredietbeoordelingen van diezelfde EKBI. Overeenkomstig datzelfde artikel dient EBA die bevestiging met name te weigeren of te herroepen indien de EKBI een ongevraagde kredietbeoordeling heeft gebruikt om de beoordeelde entiteit onder druk te zetten om een opdracht tot een kredietbeoordeling of andere diensten te geven. Als gevolg daarvan is op 22 juli 2016 Besluit EBA DC 151 ter bevestiging dat de ongevraagde kredietbeoordelingen van bepaalde EKBI’s geen kwaliteitsverschil met gevraagde kredietbeoordelingen van die EKBI’s vertonen (3) bekendgemaakt. Vervolgens is Besluit EBA DC 151 gewijzigd om de in artikel 138 van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde beoordeling ook weer te geven voor geregistreerde of gecertificeerde EKBI’s en de EKBI’s die na de bekendmaking van Besluit EBA DC 151 zijn begonnen met het aanbieden van ongevraagde kredietbeoordelingen; en om verwijzingen te schrappen naar een instantie die sinds de bekendmaking van Besluit EBA DC 151 niet langer als een EKBI kan worden aangemerkt. Op basis van het voorgaande is op 28 juli 2017 Besluit EBA DC 195 tot wijziging van het Besluit van de Europese Bankautoriteit ter bevestiging dat de ongevraagde kredietbeoordelingen van bepaalde EKBI’s geen kwaliteitsverschil met gevraagde kredietbeoordelingen van die EKBI’s vertonen (4) bekendgemaakt.