Beschikking van de Commissie

van 20 september 2000

betreffende het gedeelte van de Italiaanse regionalesteunkaart voor de periode 2000-2006 dat betrekking heeft op de gebieden die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag

(Kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 2752)

(Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)

(Voor de EER relevante tekst)

(2002/282/EG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 88, lid 2,

Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en met name op artikel 62, lid 1, onder a),

Na de belanghebbenden overeenkomstig de genoemde artikelen te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken(1), en gezien deze opmerkingen,

Overwegende hetgeen volgt:

I. Procedure

(1) Bij schrijven SG(98) D/1672 van 24 februari 1998, heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten aangemaand om haar, overeenkomstig artikel 88, lid 3, van het Verdrag, uiterlijk tegen 31 maart 1999 de methode mee te delen welke zij vanaf 1 januari 2000 zullen gebruiken om de in de periode 2000-2006 voor steun in aanmerking komende regio's aan te wijzen, alsmede de lijst van regio's, de steunintensiteiten en de cumulatiedrempels welke in die regio's van toepassing zijn. De methode, alsmede de steunintensiteiten en de plafonds die gelden in het geval van cumulering moeten verenigbaar zijn met de bepalingen van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen(2) (hierna: "de richtsnoeren").

(2) Bij schrijven (SG) D/12386 van 30 december 1998 heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten, overeenkomstig de richtsnoeren, inzonderheid de in punt 3 en in bijlage III beschreven methode, meegedeeld dat zij - daar waar het algemene communautaire maximale bevolkingsbereik 42,7 % bedraagt - een maximumbereik van 43,6 % van de nationale bevolking in de op grond van de afwijkingen uit artikel 87, lid 3, onder a) en c), voor steun in aanmerking komende gebieden, verenigbaar acht met de gemeenschappelijke markt. In datzelfde schrijven heeft de Commissie verklaard dat bepaalde Italiaanse regio's van niveau NUTS II (nomenclatuur van de statistische territoriale eenheden), die 33,6 % van de bevolking vertegenwoordigen, voldoen aan de criteria om in aanmerking te komen voor regionale steun op grond van artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag. Bijgevolg mag de regionale steun op grond van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag betrekking hebben op hoogstens 10 % van de Italiaanse bevolking.

(3) Na aanmaningen van 14 juni (SG(99) D/4259) en 26 oktober 1999 (01986) hebben de Italiaanse autoriteiten bij schrijven nr. 16497 d.d. 16 december 1999 van hun permanente vertegenwoordiging (door de Commissie geregistreerd op 17 december 1999) het bedoelde ontwerp van regionalesteunkaart, overeenkomstig artikel 88, lid 3, van het Verdrag, bij de Commissie aangemeld. Op 20 januari 2000 zond de Commissie de Italiaanse autoriteiten een verzoek om aanvullende inlichtingen; zij ontving deze inlichtingen bij brieven van 31 januari en van 1, 11 en 17 februari 2000. Op 14 januari en op 1 februari 2000 vond er in Brussel een bijeenkomst plaats tussen de Italiaanse autoriteiten en de diensten van de Commissie.

(4) Bij schrijven SG(2000) D/102347 van 13 maart 2000 heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten meegedeeld dat zij, na onderzoek van de door de Italiaanse autoriteiten over de betrokken maatregel verstrekte inlichtingen, besloten had om, op grond van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag en de artikelen 61 en 62 van de EER-overeenkomst, geen bezwaar te maken tegen de regionalesteunkaart wat betreft de Italiaanse regio's die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag (Steunmaatregelen van de staten N 792/99). Terzelfder tijd deelde zij mee dat zij de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag zou inleiden ten aanzien van de regionalesteunkaart wat betreft de Italiaanse regio's die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag (Steunmaatregelen van de staten C 16/2000).

(5) Het besluit van de Commissie om geen bezwaar te maken ten aanzien van het deel van de Italiaanse steunkaart dat zij met het Verdrag verenigbaar beschouwt, en om daarnaast de formele onderzoeksprocedure in te leiden ten aanzien van het overige deel van de Italiaanse steunkaart, is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen(3). Belanghebbenden werd verzocht hun opmerkingen kenbaar te maken over de aspecten van de maatregel ten aanzien waarvan de Commissie de procedure heeft ingeleid, binnen één maand vanaf de datum van genoemde bekendmaking.

(6) Op 31 juli 2000 heeft de Commissie opmerkingen ontvangen van de gemeente Fivizzano (regio Toscane). Deze opmerkingen werden kenbaar gemaakt na het verstrijken van de termijn die was vastgesteld voor het toezenden van opmerkingen door belanghebbenden.

(7) Bij schrijven van 3 juli 2000 (D/53627) heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten verzocht mee te delen of - na hun voorstel d.d. 21 juni 2000 betreffende de regio's die in aanmerking komen voor doelstelling 2 van de Structuurfondsen - de gebieden die in aanmerking komen voor regionale steun in de zin van punt 3.10.5 van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen, ongewijzigd bleven ten opzichte van de aanmelding uit december 1999.

(8) De Italiaanse autoriteiten hebben bij brieven nr. 8933 van 26 juli en schrijven nr. 9619 van 29 augustus 2000 van hun permanente vertegenwoordiging (ingeschreven op, onderscheidenlijk, 31 juli (A/36395) en 29 augustus 2000 (A/37065)) hun opmerkingen aan de Commissie meegedeeld.

II. Beschrijving van de elementen ten aanzien waarvan de Commissie de procedure heeft ingeleid

(9) Het door de Italiaanse autoriteiten aangemelde ontwerp voor een regionalesteunkaart betreft de periode van 1 januari 2000 tot en met 31 december 2006.

(10) Van de door Italië voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag voorgestelde gebieden, waren er sommige geselecteerd op basis van een bijzondere methode (punt 3.10.3 van de richtsnoeren), werden andere regio's gepresenteerd als in aanmerking komend op grond van doelstelling 2 van de Structuurfondsen (punt 3.10.5), terwijl nog andere werden voorgesteld als regio's die in aanmerking komen op grond van doelstelling 1 (phasing out) van de Structuurfondsen (eveneens punt 3.10.5).

(11) Voor de intensiteiten werden volgende maxima voorgesteld:

- 8 % NSE voor alle zones, met uitzondering van de voorgestelde zones in de Abruzzen en de Molise;

- 20 % NSE voor de voorgestelde zones in de Abruzzen en de Molise.

(12) Voor alle steunintensiteiten werden de plafonds verhoogd met 10 procentpunt bruto voor de kleine en 6 procentpunt bruto voor de middelgrote ondernemingen, zoals omschreven in Aanbeveling 96/280/EG van de Commissie van 3 april 1996 betreffende de definitie van kleine en middelgrote ondernemingen(4), behalve voor de gebieden in de Abruzzen en de Molise; daar wordt ook voor de middelgrote ondernemingen een verhoging van 10 procentpunt voorgesteld.

(13) De Commissie heeft de Italiaanse aanmelding getoetst aan de richtsnoeren, en met name aan punt 5.2 van deze richtsnoeren, waarin bepaald is dat de ontwerpkaart "volgens de onder de punten 3.5, 3.10, 4.8 en 4.9 vermelde criteria" dient te worden "opgesteld".

(14) Wat betreft de zones die worden voorgesteld omdat zij in aanmerking komen voor doelstelling 2 van de Structuurfondsen, hebben de Italiaanse autoriteiten delen van werkgelegenheidszones (sistemi locali del lavoro - SLL) in de regio's Piemonte, Ligurië, Friuli, Veneto, Emilia Romagna, Toscane, Marche, Umbrië, de Abruzzen en Latium voorgesteld.

(15) Deze zones werden voorgesteld op grond van punt 3.10.5 van de richtsnoeren - waarin het beginsel vastgelegd is dat wanneer een regio in aanmerking komt voor de Structuurfondsen, dit tegelijk geldt als criterium om in aanmerking te komen voor de regionalesteunkaart. Deze gebieden waren echter nog niet erkend als regio's van doelstelling 2 van de Structuurfondsen, omdat bij de inleiding van de procedure, de Italiaanse kaart met de gebieden van doelstelling 2 van de Structuurfondsen nog niet was goedgekeurd. Bijgevolg werd het voorstel om, op grond van punt 3.10.5 van de richtsnoeren, voor die zones de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag toe te passen, niet aangemerkt als verenigbaar met het Verdrag. Dienaangaande wijst de Commissie erop dat het in aanmerking komen voor doelstelling 2 niet inhoudt dat alle aangewezen zones eveneens in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag. Deze zones zullen worden opgenomen in de regionalesteunkaart wanneer zij voldoen aan de algemene vereisten uit de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen, en met name aan de minimumvereisten inzake bevolking en compactheid van de gebieden.

III. Opmerkingen van de Italiaanse autoriteiten

(16) In het kader van de huidige formele onderzoeksprocedure hebben de Italiaanse autoriteiten hun oorspronkelijke aanmelding betreffende de zones die overeenkomstig de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag werden voorgesteld, gewijzigd ingevolge de uitkomsten van de onderhandelingen die het voor de Commissie mogelijk maakten de Italiaanse kaart "doelstelling 2" van de Structuurfondsen goed te keuren.

(17) In het op grond van de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag door de Italiaanse autoriteiten geformuleerde voorstel waren, net als in de oorspronkelijke aanmelding, gebieden geselecteerd op basis van een bijzondere methode (punt 3.10.3 van de richtsnoeren), werden andere regio's gepresenteerd als in aanmerking komend op grond van doelstelling 2 van de Structuurfondsen (punt 3.10.5), terwijl nog andere werden voorgesteld als regio's die in aanmerking komen op grond van doelstelling 1 (phasing out) van de Structuurfondsen (eveneens punt 3.10.5).

(18) Wat de eerste zones betreft, hebben de Italiaanse autoriteiten een specifieke methode voorgesteld, een statistische eenheid en kwantitatieve indicatoren met het oog op de vaststelling van de in aanmerking komende regio's.

(19) Als statistische eenheid werd, net als in de oorspronkelijke aanmelding, de werkgelegenheidszone (sistema locale del lavoro - SLL) gekozen. Met de voor het afbakenen van die werkgelegenheidszones gebruikte methode wordt een indeling van het Italiaanse grondgebied beoogd waarbij maximaal rekening wordt gehouden met de bevolkingsstroom tussen woon- en werkplaats binnen een geografische eenheid, en welke gebaseerd is op de resultaten van de bedrijventelling uit 1991. Het Italiaanse grondgebied is ingedeeld in 784 werkgelegenheidszones.

(20) Evenals bij de oorspronkelijke aanmelding, worden volgende indicatoren gebruikt:

- het gemiddelde werkloosheidscijfer voor de periode 1994-1996;

- een samengestelde indicator die achtergebleven industriële gebieden identificeert (rekenkundig gemiddelde van het werkloosheidscijfer - berekend als gemiddelde over de periode 1994-1996 - en de werkgelegenheidsratio in de industrie met betrekking tot het totale aantal werknemers in 1996);

- de fluctuatie in het aantal banen in de landbouwsector over de periode 1991-1996.

Al deze gegevens werden verstrekt door het Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT).

(21) Op grond van de indicatoren die de Italiaanse autoriteiten conform de methode van de richtsnoeren hebben toegepast op de werkgelegenheidszones, hebben zij 49 werkgelegenheidszones geselecteerd.

(22) Wat betreft de zones die worden voorgesteld omdat zij in aanmerking komen voor doelstelling 2 van de Structuurfondsen, hebben de Italiaanse autoriteiten delen voorgesteld van werkgelegenheidszones in de regio's Valle d'Aosta, Piemonte, Ligurië, Lombardije, Friuli, Veneto, Emilia Romagna, Toscane, Marche, Umbrië, de Abruzzen en Latium.

(23) Ten aanzien van de zones die waren voorgesteld omdat zij in aanmerking komen voor doelstelling 1 (phasing out) van de Structuurfondsen, hebben de Italiaanse autoriteiten, net als in de oorspronkelijke aanmelding, delen van werkgelegenheidszones in de regio Molise voorgesteld.

(24) Evenals bij de oorspronkelijke aanmelding, worden volgende indicatoren gebruikt:

- 8 % NSE voor alle werkgelegenheidszones, met uitzondering van de voorgestelde zones in de Abruzzen en de Molise;

- 20 % NSE voor de voorgestelde zones in de Abruzzen en de Molise.

(25) Voorgesteld wordt om, net als in de oorspronkelijke aanmelding, de plafonds van alle intensiteiten van voornoemde steunmaatregelen te verhogen met 10 procentpunt bruto voor kleine en 6 procentpunt bruto voor middelgrote ondernemingen (PB L 107 van 30.4.1996), met uitzondering van de zones in de Abruzzen en de Molise; daar wordt ook voor middelgrote ondernemingen een verhoging met 10 procentpunt bruto voorgesteld. De maximale intensiteiten gelden tegelijk als plafonds voor het totale steunbedrag bij cumulering, wanneer terzelfder tijd een beroep wordt gedaan op verschillende regionale steunregelingen (lokaal, regionaal, nationaal of communautair).

IV. Beoordeling

(26) Van de Italiaanse aanmelding - in haar tijdens de formele onderzoeksprocedure aangepaste versie - heeft de Commissie het deel dat betrekking heeft op de gebieden die worden voorgesteld op grond van de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag, getoetst aan artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag en aan de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen.

(27) Wat het bevolkingsbereik betreft, merkt de Commissie op dat de door Italië op grond van de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), voorgestelde kaart welke 10 % van de nationale bevolking bestrijkt, in overeenstemming is met punt 3.10 van de richtsnoeren en met het schrijven van de Commissie van 30 december 1998 (SG(98) D/12386). Ten aanzien van dit aspect kan het Italiaanse voorstel verenigbaar worden geacht met de desbetreffende bepalingen van de richtsnoeren.

(28) Overeenkomstig punt 3.10 van de richtsnoeren merkt de Commissie op dat de Italiaanse autoriteiten een specifieke methode, een statistische eenheid en kwantitatieve indicatoren hebben aangemeld om de regio's af te bakenen die worden voorgesteld op grond van de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag.

(29) Wat de indicatoren betreft, merkt de Commissie op dat deze voldoen aan de voorwaarden uit punt 3.10.2 van de richtsnoeren; er is namelijk gebleken dat:

- de enkelvoudige indicatoren, of de combinaties ervan, beperkt zijn tot drie;

- de indicatoren objectief zijn en relevant voor het onderzoek van de sociaal-economische situatie van de betrokken regio's;

- zij gebaseerd zijn op statistische reeksen over de laatste drie beschikbare jaren of uit de meest recente bedrijventelling naar voren gekomen zijn;

- zij vastgesteld werden op basis van betrouwbare statistische gegevens.

(30) Ten aanzien van de vraag of de voorgestelde regio's voldoen aan de voorwaarden uit de richtsnoeren, dient aan te worden getekend dat in punt 3.10.3 van de richtsnoeren bepaald is dat:

a) "de regio's moeten overeenstemmen met niveau NUTS III of, in gerechtvaardigde omstandigheden, met een andere homogene geografische eenheid. Per lidstaat mag slechts één type geografische eenheid worden voorgesteld.".

De Italiaanse autoriteiten stellen een aanpak voor die gebaseerd is op werkgelegenheidszones (sistemi locali del lavoro - SLL). Met de methode welke wordt gebruikt voor de afbakening van die werkgelegenheidszones, wordt gestreefd naar een indeling van het Italiaanse grondgebied die maximaal rekening houdt met de bevolkingsstroom tussen woon- en werkplaats binnen een geografische eenheid, en welke gebaseerd is op de resultaten van de bedrijventelling uit 1991. Het Italiaanse grondgebied is ingedeeld in 784 werkgelegenheidszones. De werkgelegenheidszones zijn economisch significante zones die gekenmerkt worden door het feit dat zij deel uitmaken van één enkele lokale arbeidsmarkt of een sterke correlatie garanderen tussen woon- en werkplaats. Zij vertegenwoordigen economisch en sociaal homogene zones. Sinds 1987 worden zij gebruikt als referentie-eenheden in het nationale beleid inzake programmatie en economische ontwikkeling, werkgelegenheid en lokale autonomie. De keuze om werkgelegenheidszones te gebruiken wil tegemoet komen aan het streven van de Commissie die wil vermijden dat het bevolkingsbereik zou worden gebruikt om uitsluitend zones met veel ondernemingen te selecteren, zonder rekening te houden met de bevolking die aan deze productie deelneemt en baat vindt bij de creatie van rijkdom. Als geografische eenheid die een correlatie tussen woon- en werkplaats garandeert, zorgt de werkgelegenheidszone ervoor dat de geest van het Verdrag in acht wordt genomen, hetgeen afwijkingen mogelijk maakt op het in artikel 87 neergelegde principiële verbod op steunverlening ten gunste van ondernemingen, wanneer het er namelijk om gaat de ontwikkeling van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken.

b) "de afzonderlijk voorgestelde regio's of groepen aaneengrenzende regio's compacte zones moeten vormen die elk minstens 100000 inwoners tellen".

Alle door Italië voorgestelde zones beantwoorden aan het bepaalde in het tweede streepje van punt 3.10.3 van de richtsnoeren;

c) "de voorgestelde regio's voor een van de in de methode gebruikte indicatoren significante ongelijkheden moeten vertonen (standaardafwijking: de helft) met het gemiddelde van de regio's van de betrokken lidstaat die potentieel voor de afwijking van artikel 87, lid 3, onder c), in aanmerking komen".

Alle zones die Italië voorstelt op basis van de methode uit de richtsnoeren, beantwoorden aan het bepaalde in het tweede streepje van punt 3.10.3 van de richtsnoeren.

(31) Wat betreft de zones die worden voorgesteld op grond van punt 3.10.5 van de richtsnoeren - hetgeen inhoudt dat wanneer een regio in aanmerking komt voor de Structuurfondsen, dit tegelijk geldt als criterium om in aanmerking te komen voor de regionalesteunkaart - moet het volgende worden aangetekend:

- de Commissie merkt op dat al deze gebieden zijn opgenomen in de lijst van de zones die in de periode 2000-2006 onder doelstelling 2 van de Structuurfondsen vallen(5);

- overeenkomstig punt 3.10.3, tweede streepje, van de richtsnoeren vormen "de afzonderlijke voorgestelde regio's of groepen aaneengrenzende regio's" zones "die elk minstens 100000 inwoners tellen";

- overeenkomstig punt 3.10.3, tweede streepje, van de richtsnoeren moeten "de afzonderlijke voorgestelde regio's of groepen aaneengrenzende regio's compacte zones" vormen. De delen van voorgestelde werkgelegenheidszones worden namelijk gekenmerkt door een correlatie tussen woon- en werkplaats. Die delen van werkgelegenheidszones komen derhalve tegemoet aan het streven van de Commissie die wil vermijden dat het bevolkingsbereik zou worden gebruikt om uitsluitend zones met een hoge dichtheid aan ondernemingen te selecteren, zonder rekening te houden met de bevolking die deelneemt aan die productie en baat vindt bij de creatie van rijkdom.

De Commissie merkt op dat een derde van de gebieden die op grond van de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag voor steun in aanmerking komen, geen aanspraak kunnen maken op erkenning binnen de Structuurfondsen, terwijl de helft van de voor doelstelling 2 in aanmerking komende gebieden - die overeenstemmen met 7 % van de nationale bevolking - niet door de Italiaanse autoriteiten werd voorgesteld als gebieden die aanspraak kunnen maken op regionale steun. Accepteert de Commissie het voorstel van de Italiaanse autoriteiten, toch wil zij er hun aandacht op vestigen dat het regionaal beleid hier aan doeltreffendheid verliest doordat de steun voor regionale ontwikkeling versnipperd wordt over deze beide mechanismen.

(32) Wat betreft de zones die zijn voorgesteld omdat zij in aanmerking komen voor doelstelling 1 (phasing out) van de Structuurfondsen en voldoen aan het bepaalde in punt 3.10.5 van de richtsnoeren, dient het volgende te worden aangetekend:

- al deze zones zijn voor de periode 2000-2006 opgenomen in een regio van het niveau NUTS II (doelstelling 1) van de Structuurfondsen(6);

- overeenkomstig het bepaalde van het tweede streepje van punt 3.10.3 van de richtsnoeren vormen "de afzonderlijke voorgestelde regio's of groepen aaneengrenzende regio's" zones "die elk minstens 100000 inwoners tellen";

- overeenkomstig het bepaalde van het tweede streepje van punt 3.10.3 van de richtsnoeren vormen "de afzonderlijke voorgestelde regio's of groepen aaneengrenzende regio's compacte zones". De delen van werkgelegenheidszones in de regio Molise worden namelijk gekenmerkt door een correlatie tussen woon- en werkplaats. Die delen van werkgelegenheidszones komen derhalve tegemoet aan het streven van de Commissie die wil vermijden dat het bevolkingsbereik zou worden gebruikt om uitsluitend zones met een hoge dichtheid aan ondernemingen te selecteren, zonder rekening te houden met de bevolking die deelneemt aan die productie en baat vindt bij de creatie van rijkdom.

(33) Wat betreft de toegestane maximale steunintensiteit in de door de Italiaanse autoriteiten voorgestelde zones, herinnert de Commissie eraan dat, overeenkomstig punt 4.8 van de richtsnoeren - en behoudens ultraperifere gebieden of regio's met een geringe bevolkingsdichtheid - "het plafond van de regionale steun is vastgesteld op 20 % NSE in het algemeen" en op 10 % NSE in regio's die in aanmerking komen voor toepassing van artikel 87, lid 3, onder c), "waarvan het BBP per inwoner, uitgedrukt in koopkrachtstandaard (KKS), hoger is dan het communautaire gemiddelde en waarvan de werkloosheidsgraad lager is dan dat gemiddelde". Zoals de Italiaanse autoriteiten werd meegedeeld bij schrijven SG(98) D/12398 van 30 december 1998 betreffende de aanpassing van de nationale maxima inzake regionale steunmaatregelen voor de periode 2000-2006, zijn de in de Abruzzen en de Molise voorgestelde werkgelegenheidsgebieden waarvoor een steunintensiteit van 20 % NSE wordt voorgesteld, niet onderworpen aan het maximum van 10 % NSE.

(34) Gelet op het feit dat de steunintensiteiten in de voor de Abruzzen en de Molise voorgestelde gebieden 20 % NSE bedragen, dat deze beide regio's in voorgaande programmeringsperiode behoorden tot doelstelling 1 van de Structuurfondsen en dat intensiteiten in de overige voorgestelde zones 8 % bedragen, merkt de Commissie op dat de intensiteiten zijn afgestemd op "de aard en de ernst van de te bestrijden regionale problemen, bezien in een communautaire context", overeenkomstig punt 4.8 van de richtsnoeren. In het licht van het voorgaande kan dit aspect van het Italiaanse voorstel verenigbaar worden geacht met de relevante bepalingen van de richtsnoeren.

(35) De Commissie stelt vast dat de steunintensiteiten die zijn voorgesteld voor de kleine en middelgrote ondernemingen, in overeenstemming zijn met punt 4.9 van de richtsnoeren, waar voorzien wordt in de mogelijkheid om verhogingen toe te kennen overeenkomstig de communautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen(7), namelijk 10 procentpunt bruto in regio's die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag. In dit licht kan het Italiaanse voorstel verenigbaar worden geacht met de relevante bepalingen van de richtsnoeren.

(36) Ten slotte stelt de Commissie vast dat de cumuleringsregels van punt 4.18 van de richtsnoeren in acht zijn genomen. Ook wat dit aspect betreft, kan het Italiaanse voorstel verenigbaar worden geacht met de relevante bepalingen van de richtsnoeren.

V. Conclusie

(37) Gelet op bovenstaande overwegingen is de Commissie van oordeel dat het nieuwe voorstel betreffende het deel van de regionalesteunkaart voor de periode 2000-2006 dat betrekking heeft op de Italiaanse regio's die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag, verenigbaar is met de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen(8),

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

Het gedeelte van de Italiaanse regionalesteunkaart voor de periode 2000-2006 dat betrekking heeft op de gebieden die in aanmerking komen voor de afwijking uit artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag, is verenigbaar met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag.

De tenuitvoerlegging van de in de eerste alinea bedoelde bepaling is bijgevolg geoorloofd.

Artikel 2

Deze beschikking is gericht tot de Italiaanse Republiek.

Gedaan te Brussel, 20 september 2000.

Voor de Commissie

Mario Monti

Lid van de Commissie

(1) PB C 175 van 24.6.2000, blz. 4.

(2) PB C 74 van 10.3.1998, blz. 9.

(3) PB C 175 van 24.6.2000, blz. 11.

(4) PB L 107 van 30.4.1996, blz. 4.

(5) Beschikking van de Commissie van 27 april 2001; C(2001) 1073.

(6) PB L 194 van 27.7.1999, blz. 53.

(7) PB C 213 van 23.7.1996, blz. 4.

(8) PB C 74 van 10.3.1998.

BIJLAGE A

Lijst van de werkgelegenheidszones (SLL) die in hun geheel worden voorgesteld

CODSLL SLL

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

BIJLAGE B

Lijst van de werkgelegenheidszones (SLL) waarvan delen worden voorgesteld

>RUIMTE VOOR DE TABEL>