De enige medewerkende producent diende opmerkingen in over de VV-regeling. De onderneming beweerde dat het ondanks de in overweging 24 beschreven situatie mogelijk was te bepalen of er meer inputs rechtenvrij werden ingevoerd dan nodig volgens de in specifieke vergunningen op basis van SION’s vastgestelde vereisten om de referentiehoeveelheid van het resulterende exportproduct te vervaardigen en dat de onderneming wel degelijk zeer nauwgezet verbruiksregisters bijhield. In dit verband bevestigden de aanwezige productieregisters dat het niet mogelijk was een betrouwbare benchmark per afgegeven vergunning vast te stellen (m.a.w. benodigde inputs om de referentiehoeveelheid te vervaardigen), gezien de verschillende van toepassing zijnde SION’s en het onsamenhangende mengsel van grondstoffen dat in het productieproces werd gebruikt. Bovendien bleken de grondstoffen waarop de regeling betrekking had ook te worden gebruikt voor andere producten dan het betrokken product. Daardoor was het vrijwel onmogelijk om rendementen voor het onderzochte product te berekenen. Bovendien voerde de onderneming, in strijd met de relevante bepalingen van de Indiase overheid, niet het in het kader van het in- en uitvoerbeleid verplichte verbruiksregister (aanhangsel 18), dat bedoeld is om het daadwerkelijke verbruik op een transparante wijze te kunnen monitoren en controleren. De onderneming voerde voorts aan dat artikel 26, lid 1, van de basisverordening de Commissie niet de bevoegdheid geeft om de documentatie van de onafhankelijke registeraccountant te onderzoeken. Volgens de onderneming moet het certificaat worden geaccepteerd, tenzij er gronden zijn om aan te nemen dat de registeraccountant een vals certificaat heeft afgegeven. In dit verband wordt eraan herinnerd dat de controle door de registeraccountant en de afgifte van het relevante certificaat deel uitmaken van het controlesysteem dat de Indiase overheid heeft vastgesteld in haar in- en uitvoerbeleid, zoals beschreven in overweging 22. De Commissie was derhalve verplicht om te onderzoeken of het genoemde controlesysteem daadwerkelijk werd toegepast. Bovendien moest de Commissie, in overeenstemming met artikel 11, lid 8, van de basisverordening, de tijdens het onderzoek verstrekte informatie waarop de bevindingen worden gebaseerd onderzoeken.

Uit het feit dat noch de onderneming, noch de extreme accountant beschikt over documentatie over de controles die zijn uitgevoerd om het in het kader van het in- en uitvoerbeleid vereiste certificaat te kunnen afgeven, blijkt dat de onderneming niet kon bewijzen dat aan de relevante bepalingen van het in- en uitvoerbeleid werd voldaan. De onderneming bestreed dat de Indiase overheid de naleving van de bepalingen van het in- en uitvoerbeleid inzake het bijhouden van registers nog niet had gecontroleerd, maar legde daarvoor geen concreet bewijsmateriaal over. Voorts werd aangevoerd dat het daadwerkelijke verbruik van de enige medewerkende producent hoger was geweest dan de SION’s voor elke input en dat er geen sprake was van een teveel aan kwijtgescholden rechten. Gezien de situatie ter plaatse (een mengsel van grondstoffen en vervaardigde producten, het gebruik van verschillende SION’s, het ontbreken van de in het kader van het in- en uitvoerbeleid vereiste verbruiksregisters) en in afwachting van de uitvoering van de laatste controlestappen door de Indiase overheid, was een berekening van het verbruik en als gevolg daarvan het teveel aan kwijtgescholden rechten per vergunning en SION ondoenlijk. Bovengenoemde argumenten werd daarom afgewezen. Tot slot diende de onderneming opmerkingen in over een berekeningsfout, die gegrond werden verklaard en in aanmerking werden genomen bij de berekening van het subsidiebedrag.