ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 33/6

UITVOERINGSBESLUIT VAN DE COMMISSIE

van 2 februari 2012

inzake de erkenning van het RINA s.p.a (Italiaans scheepvaartregister) als classificatiebureau voor binnenschepen

(Kennisgeving geschied onder nummer C(2012) 402)

(Voor de EER relevante tekst)

(2012/64/EU)

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Richtlijn 2006/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen en tot intrekking van Richtlijn 82/714/EEG van de Raad (1), en met name artikel 10, lid 1, en bijlage VII, deel II,

Na raadpleging van het comité dat vermeld is in artikel 7 van Richtlijn 91/672/EEG van de Raad van 16 december 1991 inzake de wederzijdse erkenning van de nationale vaarbewijzen voor het besturen van schepen in het goederen- en personenvervoer over de binnenwateren (2),

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Bij schrijven van 22 juli 2008 heeft Italië bij de Commissie een aanvraag ingediend voor de erkenning van RINA s.p.a (hierna „RINA” genoemd) als classificatiebureau in de zin van de richtlijn. Het hoofdkantoor van RINA is in Italië gevestigd.

(2) Italië heeft samen met de aanvraag ook de informatie en documentatie ingediend die nodig is om te kunnen nagaan of aan de criteria voor de erkenning is voldaan.

(3) Tijdens de gezamenlijke vergadering van deskundigen van de lidstaten van de Europese Unie en de centrale Rijnvaartcommissie over technische eisen voor binnenschepen, die in april 2009 plaatsvond, hebben de Italiaanse autoriteiten en RINA een presentatie gegeven.

(4) Het secretariaat van de Centrale Commissie voor de Rijnvaart is geraadpleegd, zoals bepaald in bijlage VII, deel II, punt 4, van Richtlijn 2006/87/EG.

(5) De Commissie is nagegaan of RINA voldoet aan de criteria van bijlage VII, deel I, van Richtlijn 2006/87/EG, en heeft geconcludeerd dat dit het geval is,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het classificatiebureau RINA wordt erkend overeenkomstig artikel 10 van Richtlijn 2006/87/EG.

Artikel 2

Dit besluit is gericht tot de lidstaten die beschikken over binnenwateren als bedoeld in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 2006/87/EG en tot het Italiaans scheepvaartregister, Via Corsica 12, 16128 Genua, ITALIË.

Gedaan te Brussel, 2 februari 2012. Voor de Commissie Siim KALLAS Vicevoorzitter

(1) PB L 389 van 30.12.2006, blz. 1.

(2) PB L 373 van 31.12.1991, blz. 29.
6.2.

Ieder lid is verplicht: (a) de in bijlage 2 vastgestelde jaarlijkse bijdrage te betalen; (b) een vertegenwoordigende entiteit als bedoeld in artikel 3.4 aan te wijzen en ervoor te zorgen dat de algemene vergadering altijd weet wie zijn vertegenwoordigende entiteit is; (c) zijn vertegenwoordigende entiteit de volledige bevoegdheid te verlenen om te stemmen over alle kwesties die tijdens de algemene vergadering aan bod komen en in de agenda zijn opgenomen; (d) een nationaal consortium te vormen om uitvoering te geven aan de nationale verplichtingen die uit deze statuten voortvloeien; (e) een nationale coördinator aan te wijzen die verantwoordelijk is voor het nationale consortium; (f) te voorzien in ten minste één gegevens- en dienstencentrum; (g) te voorzien in een overeengekomen gebruikersauthenticatie- en autorisatiesysteem; (h) een overeengekomen dienst of overeengekomen diensten aan te bieden; (i) de invoering van relevante normen in nationale projecten gericht op het creëren van hulpbronnen en instrumenten te bevorderen; (j) de technische infrastructuur ter beschikking te stellen die nodig is om toegang mogelijk te maken; (k) het gebruik van CLARIN-diensten door onderzoekers in hun eigen land te bevorderen, en terugkoppeling en behoeften van gebruikers te verzamelen; (l) CLARIN-centra in de lidstaat ondersteuning te bieden door de integratie in nationale en andere relevante infrastructuren te vergemakkelijken.
(2)

Deze verbintenissen, die in het Protocol inzake de toetreding van de Russische Federatie tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) zullen worden opgenomen, voorzien in een niveau van markttoegang dat niet gelijkwaardig is aan dat in de huidige verbintenissen die de Russische Federatie jegens de Unie is aangegaan in de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds, van 24 juni 1994 („PSO”).
(3)

Om het risico te verminderen dat de Russische Federatie in de toekomst nieuwe uitvoerrechten invoert, met alle gevolgen voor de grondstoffenvoorziening van dien, heeft de Commissie namens de Unie met de Russische Federatie onderhandeld over een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling betreffende de invoering of verhoging van uitvoerrechten op grondstoffen („de overeenkomst”).
(3)

In het kader van de onderhandelingen over de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO heeft de Commissie namens de Unie onderhandeld over een Overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Russische Federatie over de handel in delen en onderdelen van motorvoertuigen tussen de Europese Unie en de Russische Federatie („de overeenkomst”) over de instelling van een compensatiemechanisme om ervoor te zorgen dat de toepassing van de investeringsregeling voor de automobielindustrie niet leidt tot een daling van de invoer van delen en onderdelen van motorvoertuigen uit de Unie naar de Russische Federatie.
(3)

In het kader van de onderhandelingen over de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO heeft de Commissie namens de Unie onderhandeld over een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en de Russische Federatie met betrekking tot het beheer van die tariefcontingenten voor de uitvoer van hout uit de Russische Federatie naar de Europese Unie („de overeenkomst”).
(148)

Met de goedkeuring van de richtsnoeren van 2000 is een nieuwe voorwaarde toegevoegd in de zin dat de maatregelen toegankelijk moeten zijn voor alle in aanmerking komende personen die in het betreffende gebied werkzaam zijn in objectief vastgestelde omstandigheden, en dat het totaal toegekende steunbedrag niet meer dan 100 000 EUR per begunstigde per periode van drie jaar mag bedragen of, in het geval van kmo’s, 50 % van de in aanmerking komende kosten, waarbij het hoogste bedrag wordt toegepast. De Franse autoriteiten hebben uitgelegd dat volledig is voldaan aan het criterium van toegang tot de uitgevoerde werken voor alle potentieel geïnteresseerde betrokkenen uit de sector. De Commissie is van mening dat, op basis van de informatie van de Franse autoriteiten, met name wat het zeer grote aantal begunstigden betreft, aan het criterium betreffende het maximum steunbedrag is voldaan.
8)

De verstrekking, direct of indirect, van technische bijstand of tussenhandeldiensten, financieringsmiddelen of financiële bijstand, in verband met de onder de punten 6 en 7 genoemde goederen aan de regering van Syrië, aan overheidsorganen, -bedrijven en -agentschappen, aan de Centrale Bank van Syrië en aan enige persoon, entiteit of lichaam die of dat namens hen of op hun aanwijzing handelen, of aan entiteiten of lichamen die in het bezit zijn of onder zeggenschap staan van hen.
1.

Het tijdvak van 3 of 5 maanden waarvoor een vergoeding kan worden gevorderd, en waarnaar wordt verwezen in artikel 65, leden 5 en 7, van de basisverordening (hierna het „tijdvak van vergoeding” genoemd), begint op de eerste dag waarvoor de werkloosheidsuitkering daadwerkelijk verschuldigd is. Het tijdvak van vergoeding eindigt wanneer de in artikel 65, leden 6 en 7, van de basisverordening vastgestelde termijn (3 of 5 maanden) is verstreken, ongeacht enige vermindering, opschorting of intrekking van het recht op of de betaling van uitkering gedurende het genoemde tijdvak krachtens de wetgeving van de crediteurstaat.
(38)

De Spaanse autoriteiten hebben zich op het standpunt gesteld dat de maatregel geen gevolgen heeft voor de handel tussen lidstaten. Het Hof van Justitie heeft echter bevestigd dat het effect op de handel niet afhankelijk is van de plaatselijke of regionale aard van de geleverde diensten of van de omvang van het betrokken werkterrein (15). Bovendien worden de after-salesdiensten die A NOVO levert vrijelijk in de Unie verhandeld. Het eigendom van de bedrijven die dergelijke diensten verlenen, strekt zich ook over meer dan één lidstaat uit. Dat is meer in het bijzonder op de begunstigde van toepassing, aangezien deze deel uitmaakt van de Franse A NOVO-groep, een grote speler op het gebied van after-salesdiensten in Europa en daarbuiten. Ondernemingen uit andere lidstaten zouden ook kunnen overwegen om een vestiging in Spanje te openen om dergelijke diensten aan te bieden, maar zouden hier mogelijk van weerhouden kunnen worden vanwege de diensten die A NOVO dankzij de ontvangen steun kan aanbieden. Ook een laag steunbedrag kan van invloed zijn op de handel tussen lidstaten, met name als de bedrijfsvoering van A NOVO daardoor voortgezet kan worden. De steun zou daarnaast de positie van de Franse moedermaatschappij kunnen versterken. Dat betekent dat er aan de voorwaarde van een ongunstige invloed op de handel tussen lidstaten is voldaan en dat de reddingssteun staatssteun vormt in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. De steun is verstrekt door de Junta de Andalucía en is derhalve aan de staat toe te rekenen.
(69)

De bovenstaande tabel laat zien dat de productie in de beoordelingsperiode aanzienlijk is gedaald (– 25 %). In 2009 is de productie, tegelijk met een daling van de vraag, fors afgenomen (– 19 %), waarna zij in 2010 met ongeveer 10 % is gestegen. In het OT is de productie in de Unie, ondanks een toename van het verbruik in de Unie met 7 %, opnieuw met ongeveer 17 % gedaald vergeleken met het vorige jaar.
Artikel 114, leden 4 en 6, VWEU bepaalt:

„4. Wanneer een lidstaat het, nadat door de Raad of door de Commissie een harmonisatiemaatregel is genomen, noodzakelijk acht nationale bepalingen te handhaven die hun rechtvaardiging vinden in gewichtige eisen als bedoeld in artikel 36 of verband houdend met de bescherming van het milieu of het arbeidsmilieu, geeft hij zowel van die bepalingen als van de redenen voor het handhaven ervan, kennis aan de Commissie.”;

(…)

„6. Binnen zes maanden na de kennisgeving keurt de Commissie de betrokken nationale bepalingen goed of wijst die af, nadat zij heeft nagegaan of zij al dan niet een middel tot willekeurige discriminatie, een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten, of een hinderpaal voor de werking van de interne markt vormen.

Indien de Commissie binnen deze termijn geen besluit neemt, worden de in lid 4 […] bedoelde nationale bepalingen geacht te zijn goedgekeurd.

Indien het complexe karakter van de aangelegenheid zulks rechtvaardigt en er geen gevaar bestaat voor de gezondheid van de mens, kan de Commissie de betrokken lidstaat ervan in kennis stellen dat de in dit lid bedoelde termijn met ten hoogste zes maanden kan worden verlengd.”.
(3)

Ingevolge artikel 15, lid 2, van Verordening (EG) nr. 732/2008 kan de in afdeling 2 van hoofdstuk II genoemde bijzondere stimuleringsregeling voor duurzame ontwikkeling en goed bestuur tijdelijk worden ingetrokken, met name als de in bijlage III vermelde verdragen die zijn geratificeerd om aan de in artikel 8, leden 1 en 2, gestelde eisen te voldoen, niet langer in de nationale wetgeving zijn opgenomen of als deze wetgeving niet effectief ten uitvoer wordt gelegd. Bolivia komt voor bedoelde regeling in aanmerking op grond van Beschikking 2008/938/EG van de Commissie (2).
In het licht van het arrest van het Hof in de zaak-Freskot (zie punt 86) kan evenwel de vraag worden gesteld of de betrokken maatregel geen rechtvaardiging kan vinden in de aard of de algemene opzet van het stelsel, wat moet worden aangetoond door de betrokken lidstaat (27). Er moet worden onderzocht of de specifieke kenmerken van de landbouwsector, de bijzondere afhankelijkheid ervan van bepaalde weersomstandigheden en de kwetsbaarheid ervan ten aanzien van de natuurlijke risico’s in Griekenland het noodzakelijk maken een staatsregeling in te voeren die recht geeft op een op solidariteit gebaseerde minimale schadevergoeding. Een maatregel die een uitzondering op de toepassing van het algemene (para)fiscale stelsel inhoudt, kan evenwel door de aard en de algemene opzet van het stelsel worden gerechtvaardigd wanneer de betrokken lidstaat kan aantonen dat die maatregel rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van dat stelsel voortvloeit. In dit verband moet een onderscheid worden gemaakt tussen enerzijds de doelstellingen van een specifiek stelsel die buiten dat stelsel zijn gelegen en anderzijds de voor het bereiken van dergelijke doelstellingen noodzakelijke mechanismen die inherent zijn aan het stelsel zelf (28).

Zodra blijkt dat ELGA niet alleen met parafiscale bijdragen wordt gefinancierd, maar ook met rechtstreekse bijdragen van de staat, kan een dergelijke, op solidariteit tussen de producenten gebaseerde rechtvaardiging niet worden toegepast, zodat het stelsel moet worden geacht in zijn geheel selectief te zijn.

In het voorliggende geval werden de schadevergoedingen ten belope van 386 986 648 EUR die in 2008 aan de producenten werden betaald, niet grotendeels gefinancierd uit de verplichte bijzondere bijdragen, aangezien die slechts 88 353 000 EUR bedroegen. In dat geval kunnen de aan de verzekerde producenten betaalde prestaties niet langer worden geacht uitsluitend uit bijdragen te zijn gefinancierd (29).
(9)

De Raad heeft op 24 januari 2012 overeenkomstig artikel 126, lid 8, VWEU Besluit 2012/139/EU (7) goedgekeurd waarbij werd vastgesteld dat Hongarije geen doeltreffende actie had ondernomen naar aanleiding van de aanbeveling van de Raad van 7 juli 2009. In het besluit werd opgemerkt dat Hongarije in 2011 formeel voldeed aan de referentiewaarde van 3 % van het bbp, maar dat dit niet berustte op een structurele en duurzame correctie. Het begrotingsoverschot van 2011 was namelijk te danken aan substantiële eenmalige ontvangsten van meer dan 10 % van het bbp en ging gepaard met een cumulatieve structurele verslechtering in 2010 en 2011 met 2,75 % van het bbp, terwijl juist een cumulatieve budgettaire verbetering van 0,5 % van het bbp was aanbevolen. Bovendien zijn de autoriteiten in 2012 weliswaar van plan substantiële structurele maatregelen te implementeren waardoor het structurele tekort tot 2,6 % wordt teruggebracht, maar zou de referentiewaarde van 3 % van het bbp ook dit keer enkel nageleefd worden dankzij eenmalige maatregelen voor bijna 1 % van het bbp. Tot slot zal het tekort in 2013 (3,25 % van het bbp) de in het VWEU vastgelegde referentiewaarde naar verwachting eens te meer overschrijden, zelfs als rekening wordt gehouden met aanvullende maatregelen die na de najaarsprognoses 2011 van de diensten van de Commissie zijn aangekondigd. De stijging van het tekort van 2013 zou voornamelijk samenhangen met het feit dat tijdelijke eenmalige ontvangsten volgens plan werden uitgefaseerd terwijl niet alle beoogde structurele hervormingen voldoende werden gespecificeerd. De algemene conclusie van de Raad luidde dat de maatregelen die de Hongaarse autoriteiten hebben genomen om gevolg te geven aan de aanbeveling van de Raad van 7 juli 2009 op grond van artikel 126, lid 7, VWEU onvoldoende waren.
(8)

Bij beschikking van 28 september 2007 (5) heeft het Gerecht de toepassing van hoofdstuk A, punt 2.3, onder b), iii), punt 2.3, onder d), en punt 4, van bijlage VII bij Verordening (EG) nr. 999/2001, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 727/2007, opgeschort totdat uitspraak was gedaan in de hoofdzaak. In die beschikking werd de evaluatie van de Commissie van de beschikbare wetenschappelijke gegevens over de mogelijke risico’s in twijfel getrokken door het Gerecht.
(2)

De Unie heeft met de Republiek Guinee-Bissau onderhandeld over een nieuw protocol waarbij aan EU-vaartuigen vangstmogelijkheden worden geboden in de wateren waarover Guinee-Bissau de soevereiniteit of de jurisdictie voor visserijaangelegenheden heeft (hierna het „protocol” genoemd).
Wat betreft de share deal heeft het Hof voor recht verklaard dat: (30)

„[…] wanneer een onderneming welke een onwettige staatssteun heeft genoten tegen de marktprijs wordt gekocht, dat wil zeggen tegen de hoogste prijs die een particuliere investeerder die onder normale mededingingsvoorwaarden handelt, bereid was voor deze vennootschap te betalen in de toestand waarin zij zich bevond, met name na staatssteun te hebben genoten, dit steunelement is geraamd tegen de marktprijs en meegerekend in de aankoopprijs. In dergelijke omstandigheden kan de koper niet worden geacht een voordeel te hebben genoten ten opzichte van de andere marktdeelnemers (zie, in die zin, arrest van 20 september 2001, Banks, C-390/98, Jurispr. blz. I-6117, punt 77).

In casu behoudt de onderneming waaraan de onwettige staatssteun is verleend haar rechtspersoonlijkheid en blijft zij de met de staatssteun gesubsidieerde activiteiten - voor eigen rekening - uitoefenen. Het is normalerwijs dan ook deze onderneming die het aan de betrokken steun verbonden concurrentievoordeel behoudt en bijgevolg moet zij worden verplicht een bedrag gelijk aan deze steun terug te betalen. […]”
(2)

Op de datum van haar toetreding tot de herziene overeenkomst van 1958 is de Unie toegetreden tot een beperkt aantal VN/ECE-reglementen, die zijn opgenomen in de lijst van bijlage II bij Besluit 97/836/EG; VN/ECE-Reglement nr. 29 was niet in die lijst opgenomen.
(2)

Het is aangewezen het standpunt van de Europese Unie over die ontwerpreglementen te bepalen en zo de Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, in staat te stellen voor die ontwerpen te stemmen.
(3)

Sinds 1987 zijn in Griekenland geen gevallen van rabiës meer geconstateerd. Omdat die ziekte onlangs geconstateerd werd in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië is het echter nodig dat de surveillance van rabiës in Noord-Griekenland dringend wordt versterkt om na te gaan of die ziekte zich naar het grondgebied van die lidstaat verspreidt en in welk mate er behoefte bestaat aan orale immunisatie van wilde carnivoren om de verspreiding te stoppen en de ziekte uit te roeien.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 117/1

BESLUIT VAN DE RAAD

van 23 april 2012

inzake de ondertekening, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en Brazilië uit hoofde van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel (GATT) 1994 inzake de wijziging van concessies ten aanzien van verwerkt pluimveevlees die zijn opgenomen in de aan de GATT 1994 gehechte EU-lijst, en van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Thailand uit hoofde van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel (GATT) 1994 inzake de wijziging van concessies ten aanzien van verwerkt pluimveevlees die zijn opgenomen in de aan de GATT 1994 gehechte EU-lijst

(2012/231/EU)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, lid 5,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Op 25 mei 2009 heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen te openen op grond van artikel XXVIII van de GATT 1994 met het oog op de heronderhandeling van concessies inzake tarieflijnen voor pluimveevlees van hoofdstuk 16 van de gecombineerde nomenclatuur als bedoeld in artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (hierna „GN” genoemd) (1).

(2) Deze onderhandelingen hebben geresulteerd in overeenkomsten in de vorm van een briefwisseling, die met Thailand op 22 november 2011 en met Brazilië op 7 december 2011 zijn geparafeerd (hierna „de overeenkomsten” genoemd).

(3) De overeenkomsten dienen te worden ondertekend,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de perso(o)n(en) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) tot ondertekening, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en Brazilië uit hoofde van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel (GATT) 1994 inzake de wijziging van concessies ten aanzien van verwerkt pluimveevlees die zijn opgenomen in de aan de GATT 1994 gehechte EU-lijst, en van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Thailand uit hoofde van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel (GATT) 1994 inzake de wijziging van concessies ten aanzien van verwerkt pluimveevlees die zijn opgenomen in de aan de GATT 1994 gehechte EU-lijst (2).

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die waarop het wordt vastgesteld.

Gedaan te Luxemburg, 23 april 2012. Voor de Raad De voorzitter C. ASHTON

(1) PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1.

(2) De teksten van de overeenkomsten zullen samen met het besluit betreffende de sluiting ervan worden bekendgemaakt.
Artikel 114, leden 5 en 6, VWEU luiden als volgt:

„5. Wanneer een lidstaat het, nadat door het Europees Parlement en de Raad, door de Raad of door de Commissie een harmonisatiemaatregel is genomen, noodzakelijk acht, nationale bepalingen te treffen die gebaseerd zijn op nieuwe wetenschappelijke gegevens die verband houden met de bescherming van het milieu of het arbeidsmilieu vanwege een specifiek probleem dat zich in die lidstaat heeft aangediend nadat de harmonisatiemaatregel is genomen, stelt hij de Commissie […] in kennis van de voorgenomen bepalingen en de redenen voor het vaststellen ervan.

6. Binnen zes maanden na de kennisgeving keurt de Commissie de betrokken nationale bepalingen goed of wijst die af, nadat zij heeft nagegaan of zij al dan niet een middel tot willekeurige discriminatie, een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten of een hinderpaal voor de werking van de interne markt vormen.

Indien de Commissie binnen deze termijn geen besluit neemt, worden de in [lid] 5 bedoelde nationale bepalingen geacht te zijn goedgekeurd.

Indien het complexe karakter van de aangelegenheid zulks rechtvaardigt en er geen gevaar voor de menselijke gezondheid bestaat, kan de Commissie de betrokken lidstaat ervan in kennis stellen dat de in dit lid bedoelde termijn met ten hoogste zes maanden kan worden verlengd.”.
(2)

Verordening (EG) nr. 470/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 tot vaststelling van communautaire procedures voor het vaststellen van grenswaarden voor residuen van farmacologisch werkzame stoffen in levens-middelen van dierlijke oorsprong (3) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen. Bij Verordening (EG) nr. 470/2009 is Verordening (EEG) nr. 2377/90 (4) ingetrokken, en zijn Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad (5) en Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad (6) gewijzigd. Verordening (EU) nr. 37/2010 van de Commissie van 22 december 2009 betreffende farmacologisch werkzame stoffen en de indeling daarvan op basis van maximumwaarden voor residuen in levensmiddelen van dierlijke oorsprong (7), gerectificeerd in PB L 293 van 11.11.2010, blz. 72, moet ook in de EER-overeenkomst worden opgenomen.