(105)

In het deskundigenverslag worden vijf verschillende strategieën geanalyseerd: — De eerste beleggingsstrategie is een “koop en houd”-strategie. In deze strategie koopt PI Italiaanse staatsobligaties en houdt zij die aan tot het einde van de looptijd. In het deskundigenverslag wordt aangenomen dat dergelijke obligaties voorhanden zijn voor alle looptijden (d.w.z. voor welke periode dan ook) en dat de prijs ervan wordt bepaald volgens de opbrengstcurve in het model. Aangezien de juiste obligaties kunnen worden aangekocht, in die zin dat ze exact aansluiten bij de looptijd van de betreffende activa, leidt de strategie tot een perfecte match tussen de looptijden van activa en passiva, zodat er in deze strategie helemaal geen renterisico bestaat. — De tweede strategie is identiek aan de eerste, op het volgende na: de aanname dat obligaties voorhanden zijn voor welke periode dan ook, geldt hier niet. PI draagt in dit geval een zeker renterisico omdat hier wordt uitgegaan van een uitstroom van deposito’s op momenten waarop er geen obligaties op de markt zijn om die uitgaande deposito’s te dekken. PI zou dan ook gedwongen kunnen zijn om te beleggen in een aantal obligaties met een langere looptijd en die vóór het einde van hun looptijd te verkopen ter dekking van de verwachte uitgaande deposito’s, wat een zeker risico van kapitaalwinst of kapitaalverlies met zich meebrengt. — De derde strategie is ook een “koop en houd”-strategie, maar introduceert een vrijwillige, strategische kloof tussen de looptijden van de obligaties en die van de deposito’s. Deze kloof ontstaat doordat PI belegt in activa met een langere looptijd dan de verwachte uitgaande deposito’s. PI aanvaardt derhalve het renterisico dat is verbonden aan het moeten verkopen van de onderliggende obligatie om de desbetreffende depositovordering te dekken op het moment waarop die vordering ontstaat, in ruil voor een hoger rendement op obligaties met een langere looptijd. — De vierde strategie is een strategie van dynamische handel, waarbij er sprake is van dynamische aan- en verkoop van obligaties door PI. Het kenmerkende van dit scenario is dat PI alle op de lopende postrekeningen aangetrokken financiële middelen belegt in een obligatie met een bepaalde looptijd (vijf, tien of twintig jaar), die na 15 dagen verkoopt en de opbrengst herbelegt in een andere obligatie met dezelfde looptijd (d.w.z. de looptijd van de nieuw aangekochte obligatie verstrijkt 15 dagen na het verstrijken van de looptijd van de verkochte obligatie). Aangezien de uitstroom van deposito’s alleen aan het einde van een gegeven jaar in ogenschouw wordt genomen, wordt het in enig gegeven jaar belegde bedrag beschouwd als constant ten opzichte van de uitgaande deposito’s en schommelt het enkel mee met wijzigingen in de rentevoet. Het resulterende jaarlijkse rendement van deze strategie is dan ook onafhankelijk van het passivapatroon. — De vijfde strategie die in de studie aan bod komt, is het scenario waarin PI uitsluitend belegt in een index van langlopende staatsobligaties uit de eurozone. Deze index omvat staatsobligaties uit de eurozone (dus niet enkel Italiaanse staatsobligaties) met looptijden van meer dan tien jaar. Deze strategie wijkt in zoverre van het raamwerk van de vorige strategieën af dat het onderliggende kredietrisico niet enkel bij Italiaanse staatsobligaties ligt, maar bij een mix van staatsobligaties van landen uit de eurozone. Voor de dekking van dat extra risico worden in het model aanvullende aannames gehanteerd. De uitstroom van deposito’s wordt opnieuw alleen aan het einde van een gegeven jaar in ogenschouw genomen, waardoor het jaarlijkse rendement wederom onafhankelijk is van het passivapatroon.