NL Publicatieblad van de Europese Unie L 131/41

GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) 2016/778 VAN DE COMMISSIE

van 2 februari 2016

tot aanvulling van Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad voor wat betreft de omstandigheden en voorwaarden waaronder de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen geheel of gedeeltelijk kan worden opgeschort, en inzake de criteria voor de vaststelling van de activiteiten, diensten en bedrijfsactiviteiten ten aanzien van kritieke functies alsook inzake de criteria voor de vaststelling van de bedrijfsonderdelen en daarmee samenhangende diensten ten aanzien van kernbedrijfsonderdelen

(Voor de EER relevante tekst)

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de Richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de Verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1), en met name artikel 2, lid 2, en artikel 104, lid 4,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De opschorting van de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen als bedoeld in artikel 104 van Richtlijn 2014/59/EU, dient door de afwikkelingsautoriteit op verzoek van een instelling te worden verleend ten einde de beoordeling door die afwikkelingsautoriteit van de vraag of die instelling voldoet aan de voorwaarden voor de opschorting van de betaling als bedoeld in artikel 104, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU, te vergemakkelijken. De betrokken instelling moet alle informatie verstrekken die de afwikkelingsautoriteit nodig acht om deze beoordeling te verrichten. De afwikkelingsautoriteit dient rekening te houden met alle informatie waarover de betrokken nationale bevoegde autoriteiten beschikken om duplicatie van kennisgevingsvereisten te voorkomen.

(2) Bij de beoordeling van de gevolgen van de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen voor de solvabiliteit of de liquiditeitspositie van de instelling moet de afwikkelingsautoriteit het effect van de betaling op de vermogens- en liquiditeitspositie van de instelling analyseren. In het kader van deze analyse moet zij uitgaan van een verlies op de balans van de instelling dat gelijk is aan het te betalen bedrag op het tijdstip waarop dit verschuldigd is, en een projectie maken van de kapitaalratio's van de instelling na dit verlies gedurende een passende termijn. Bovendien moet zij een uitstroom van vermogen veronderstellen die gelijk is aan het te betalen bedrag op het tijdstip waarop dit verschuldigd is en moet zij het liquiditeitsrisico beoordelen.

(3) Het is in het kader van herstel- en afwikkelingsplannen onontbeerlijk dat instellingen en afwikkelingsautoriteiten in staat zijn de kritieke functies van instellingen en groepen te identificeren en de continuïteit van die kritieke functies te waarborgen.

(4) De continuïteit van de kritieke functies van de instelling in afwikkeling vormt een van de belangrijkste doelstellingen van de afwikkeling; de continuïteit van deze functies moet de financiële stabiliteit en de reële economie beschermen en speelt derhalve een cruciale rol in het planningsproces betreffende herstel en afwikkeling. Kritieke functies kunnen het aantrekken van deposito's, kredietverlening en -diensten, betalingen, clearing, bewaarnemings- en afwikkelingsdiensten, activiteiten op wholesalefinancieringsmarkten en kapitaalmarkt- en beleggingsactiviteiten omvatten.

(5) De kritieke functies van een instelling of groep worden in haar herstelplan vermeld. Het herstelplan moet door de afwikkelingsautoriteit worden beoordeeld en de basis vormen voor het afwikkelingsplan. De afwikkelingsautoriteit dient bij de opstelling van het afwikkelingsplan een eigen beoordeling van de kritieke functies te verrichten en aan te geven op welke wijze deze kritieke functies en de kernbedrijfsonderdelen juridisch en economisch kunnen worden gescheiden van de overige functies, zodat in geval van faillissement van de instelling de continuïteit wordt gewaarborgd.

(6) Bij de beoordeling van de afwikkelbaarheid van een instelling moeten de afwikkelingsautoriteiten zich afvragen of de gekozen strategie de continuïteit van de kritieke functies waarborgt, en of het vermogen om belemmeringen voor de afwikkelbaarheid aan te pakken of weg te nemen met kritieke functies samenhangt. Evenzo zouden, in een bail-in-scenario, passiva van het toepassingsgebied van de bail-in kunnen worden uitgesloten indien dat een strikt noodzakelijke en evenredige maatregel vormt om de continuïteit van de kritieke functies te waarborgen. Kritieke functies kunnen ook van belang zijn wanneer het instrument van de overbruggingsinstelling wordt toegepast, omdat een dergelijke instelling kritieke functies in stand moet houden.

(7) De identificatie van de kritieke functies dient in twee stappen te geschieden: in de eerste plaats verrichten de instellingen een zelfbeoordeling wanneer zij hun herstelplannen opstellen, en ten tweede onderwerpen de afwikkelingsautoriteiten de herstelplannen van de individuele instellingen aan een grondige evaluatie om de consistentie en de samenhang van de door de banken toegepaste methoden te waarborgen. Aangezien de afwikkelingsautoriteiten een totaaloverzicht hebben van de functies die van wezenlijk belang zijn voor de handhaving van de algehele financiële stabiliteit, dienen zij uiteindelijk kritieke functies als zodanig aan te merken met het oog op de planning en uitvoering van de afwikkeling.

(8) Als kritieke diensten moeten worden beschouwd de onderliggende transacties, activiteiten en diensten die worden verricht voor één (specifieke diensten) of meer bedrijfsonderdelen of rechtspersonen (gedeelde dienstverlening) binnen de groep die nodig zijn om één of meer kritieke functies te kunnen verrichten. Kritieke diensten kunnen worden verricht door één of meer entiteiten (zoals een afzonderlijke rechtspersoon of een interne eenheid) binnen de groep (interne dienst) of worden uitbesteed aan een externe dienstverlener (externe dienst). Een dienst moet als kritieke dienst worden beschouwd wanneer de verstoring ervan de verrichting van kritieke functies ernstig kan belemmeren of volledig kan verhinderen omdat zij onlosmakelijk verbonden zijn met de kritieke functies die de instelling ten behoeve van derden verricht. De identificatie van een kritieke dienst vindt plaats na de identificatie van een kritieke functie.

(9) Instellingen en afwikkelingsautoriteiten moeten ook de kritieke diensten in de herstel- en afwikkelingsplannen identificeren. Indien kritieke diensten aan derden worden uitbesteed, moet de afwikkelingsautoriteit haar beoordeling kunnen beperken tot hetgeen noodzakelijk is om na te gaan of de instelling over een passend bedrijfscontinuïteitsplan beschikt.

(10) Het aanmerken van een dienst als een kritieke dienst moet instellingen in staat stellen de doorlopende beschikbaarheid van dergelijke diensten te waarborgen door deze aan te bieden via entiteiten of eenheden die tegen een faillissement bestand zijn, of door passende regelingen te treffen waarbij deze diensten door een externe dienstverlener worden geleverd.

(11) Het belangrijkste verschil tussen een kritieke functie en een kernbedrijfsonderdeel is gelegen in het effect van de betrokken activiteiten. Terwijl kritieke functies moeten worden beoordeeld op grond van het belang ervan voor de werking van de reële economie en de financiële markten en derhalve voor de financiële stabiliteit als geheel, dienen kernbedrijfsonderdelen te worden beoordeeld aan de hand van het belang ervan voor de instelling zelf, zoals de mate waarin zij een bijdrage leveren aan de inkomsten en de winst van de instelling.

(12) Zoals het herstelplan een gedetailleerde beschrijving dient te bevatten van de procedures voor het bepalen van de waarde en de verkoopbaarheid van de kernbedrijfsonderdelen, bedrijfsactiviteiten en activa van de instelling, moet het afwikkelingsplan een overzicht bevatten van de kritieke bedrijfsactiviteiten en kernbedrijfsonderdelen van de instelling en aangeven op welke wijze de kritieke functies en kernbedrijfsonderdelen juridisch en economisch van de overige functies kunnen worden gescheiden om bij faillissement van de instelling de continuïteit te waarborgen. In geval van afwikkeling kan het, met het oog op de continuïteit van kritieke functies en kernbedrijfsonderdelen, gerechtvaardigd zijn bepaalde passiva van de toepassing van het instrument van bail-in vrij te stellen en die passiva eventueel in een overbruggingsbank onder te brengen.

(13) Hoewel kernbedrijfsonderdelen dikwijls als zodanig worden aangemerkt op grond van hun bijdrage aan de financiële resultaten van de instelling, worden bij een dergelijke benadering wellicht niet alle kernbedrijfsonderdelen volledig in aanmerking genomen omdat een instelling een dienst kan verrichten die niet rechtstreeks winstgevend is (of die zelfs verlieslatend kan zijn), maar die wel een aanzienlijke franchisewaarde oplevert en daarom van belang is voor haar activiteiten als geheel,

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN

Artikel 1

Onderwerp

Deze verordening voorziet in regels tot nadere omschrijving van:

a) de omstandigheden en de voorwaarden waaronder de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen geheel of gedeeltelijk kan worden opgeschort overeenkomstig artikel 104, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU;

b) de criteria voor de vaststelling van de activiteiten, diensten en bedrijfsactiviteiten als bedoeld in artikel 2, lid 1, punt 35 van Richtlijn 2014/59/EU;

c) de criteria voor de vaststelling van de bedrijfsonderdelen en daarmee samenhangende diensten als bedoeld in artikel 2, lid 1, punt 36 van Richtlijn 2014/59/EU.

Deze regels worden toegepast door een afwikkelingsautoriteit die door een lidstaat is aangewezen overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 2014/59/EU.

Artikel 2

Definities

Voor de toepassing van deze verordening gelden de volgende definities:

1. „opschortingsperiode”: een periode van ten hoogste zes maanden;

2. „functie”: een gestructureerd geheel van activiteiten, diensten of bedrijfsactiviteiten die door de instelling of groep ten behoeve van derden worden verricht, ongeacht de interne organisatie van de instelling;

3. „bedrijfsonderdeel”: een gestructureerd geheel van activiteiten, processen of bedrijfsactiviteiten die door de instelling of groep ten behoeve van derden worden verricht om de doelstellingen van de organisatie te verwezenlijken.

HOOFDSTUK II

OPSCHORTING VAN ACHTERAF TE BETALEN BIJDRAGEN

Artikel 3

Opschorting van buitengewone achteraf te betalen bijdragen

1. De opschorting van achteraf te betalen bijdragen als bedoeld in artikel 104, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU kan door de afwikkelingsautoriteit op verzoek van een instelling worden verleend. De instelling verstrekt alle informatie die door de afwikkelingsautoriteit noodzakelijk wordt geacht om de gevolgen van de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen voor haar financiële positie te beoordelen. De afwikkelingsautoriteit houdt rekening met alle informatie waarover de bevoegde nationale autoriteiten beschikken om na te gaan of de instelling voldoet aan de voorwaarden voor opschorting als bedoeld in lid 3.

2. Om te bepalen of de instelling voldoet aan de voorwaarden voor opschorting, beoordeelt de afwikkelingsautoriteit de gevolgen die een betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen zou hebben voor de solvabiliteit en de liquiditeitspositie van die instelling. Wanneer de instelling deel uitmaakt van een groep, worden ook de gevolgen van een dergelijke betaling voor de solvabiliteit en de liquiditeitspositie van de groep als geheel onderzocht.

3. De afwikkelingsautoriteit mag de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen opschorten indien zij vaststelt dat de betaling waarschijnlijk een van de volgende resultaten zal hebben:

a) niet-naleving, binnen de eerstvolgende zes maanden, van de minimumeigenvermogensvereisten van de instelling als bedoeld in artikel 92 van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2);

b) niet-naleving, binnen de eerstvolgende zes maanden, van het liquiditeitsdekkingsvereiste van de instelling als bedoeld in artikel 412, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 en artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61 (3);

c) niet-naleving, binnen de eerstvolgende zes maanden, van het specifieke liquiditeitsvereiste van de instelling als bedoeld in artikel 105 van Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad (4).

4. De afwikkelingsautoriteit beperkt de opschortingsperiode voor zover dit noodzakelijk is om risico's voor de financiële positie van de instelling of de groep te vermijden. De afwikkelingsautoriteit controleert gedurende de opschortingsperiode regelmatig of nog steeds aan de voorwaarden voor de opschorting als bedoeld in lid 3 wordt voldaan.

5. Op verzoek van de instelling kan de afwikkelingsautoriteit de opschortingsperiode verlengen, indien zij vaststelt dat nog steeds aan de voorwaarden voor opschorting als bedoeld in lid 3 wordt voldaan. Deze verlenging bedraagt niet meer dan zes maanden.

Artikel 4

Beoordeling van de gevolgen van de opschorting voor de solvabiliteit

1. De afwikkelingsautoriteit beoordeelt de gevolgen van de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen voor de eigenvermogenspositie van de instelling. Die beoordeling omvat een analyse van de gevolgen die de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen zou hebben voor de naleving, door de instelling, van de minimumeigenvermogensvereisten als vermeld in artikel 92 van Verordening (EU) nr. 575/2013.

2. Met het oog op deze beoordeling wordt het bedrag van de achteraf te betalen bijdragen in mindering gebracht op de eigenvermogenspositie van de instelling.

3. De in lid 1 bedoelde analyse moet ten minste betrekking hebben op de periode tot de volgende rapportage-inleverdatum voor het eigenvermogensvereiste als vermeld in artikel 3 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie (5).

Artikel 5

Beoordeling van de gevolgen van de opschorting voor de liquiditeit

1. De afwikkelingsautoriteit beoordeelt de gevolgen van de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen voor de liquiditeitspositie van de instelling. Die beoordeling omvat een analyse van de gevolgen die de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen zou hebben voor het vermogen van de instelling om te voldoen aan het liquiditeitsvereiste van artikel 412, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 en gespecificeerd in artikel 4 van de Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61.

2. Met het oog op de in lid 1 beschreven analyse voegt de afwikkelingsautoriteit een liquiditeitsuitstroom, gelijk aan 100 % van het bedrag dat betaalbaar is op het moment waarop de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen verschuldigd is, toe aan de berekening van de netto liquiditeitsuitstromen als bedoeld in artikel 20, lid 1, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61.

3. De afwikkelingsautoriteit beoordeelt tevens de gevolgen van een dergelijke uitstroom voor de overeenkomstig lid 2 vastgestelde specifieke liquiditeitsvereisten als vermeld in artikel 105 van Richtlijn 2013/36/EU.

4. De in lid 1 bedoelde analyse moet ten minste betrekking hebben op de periode tot de volgende rapportage-inleverdatum voor het liquiditeitsdekkingsvereiste als vermeld in artikel 3 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014.

HOOFDSTUK III

CRITERIA VOOR DE VASTSTELLING VAN KRITIEKE FUNCTIES EN KERNBEDRIJFSONDERDELEN

Artikel 6

Criteria voor de vaststelling van kritieke functies

1. Een functie wordt als kritiek beschouwd wanneer deze aan beide volgende criteria voldoet:

a) de functie wordt verricht door een instelling ten behoeve van derden die niet bij de instelling of groep zijn aangesloten, en

b) de plotselinge verstoring van de functie zou waarschijnlijk bijzonder negatieve gevolgen hebben voor die derden door besmetting te veroorzaken of door het algemene vertrouwen van de marktdeelnemers te ondermijnen wegens de systeemrelevantie van de functie voor die derden en de systeemrelevantie van de instelling of groep die de functie verricht.

2. Bij de beoordeling van de bijzonder negatieve gevolgen voor derden, de systeemrelevantie van de functie voor derden en de systeemrelevantie van de instelling of groep die de functie verricht, houden de instelling en de afwikkelingsautoriteit rekening met de omvang, het marktaandeel, de externe en interne verwevenheid, de complexiteit en de grensoverschrijdende activiteiten van de instelling of groep.

De criteria voor de beoordeling van de gevolgen voor derde partijen omvatten ten minste de volgende elementen:

a) de aard en de reikwijdte van de activiteiten, het wereldwijde, nationale of regionale bereik van de transacties, en het aantal en het volume daarvan; het aantal klanten en tegenpartijen; het aantal klanten voor wie de instelling de enige of de voornaamste bancaire partner is;

b) de relevantie van de instelling op lokaal, regionaal, nationaal of Europees niveau, naar gelang van de betrokken markt. De relevantie van de instelling kan worden beoordeeld aan de hand van het marktaandeel, de verwevenheid, de complexiteit en de grensoverschrijdende activiteiten;

c) het soort klanten en belanghebbenden waarop de functie van invloed is, zoals onder meer particuliere klanten, zakelijke klanten, interbancaire klanten, centrale clearinginstellingen en openbare instanties;

d) de gevolgen van een eventuele verstoring van de functie voor markten, infrastructuur, klanten en openbare diensten. Met name kan bij de beoordeling rekening worden gehouden met de gevolgen voor de liquiditeit van de betrokken markten, de gevolgen en de omvang van een verstoring voor de zakelijke activiteiten van klanten, en de liquiditeitsbehoeften op korte termijn; de merkbaarheid voor tegenpartijen, klanten en het grote publiek; de reactiecapaciteit en -snelheid van de klanten; de relevantie voor de werking van andere markten; de gevolgen voor de liquiditeit, de werking en de structuur van een andere markt; de gevolgen voor andere tegenpartijen die banden hebben met de voornaamste klanten en de onderlinge betrekkingen van de functie met andere diensten.

3. Een functie die essentieel is voor de reële economie en de financiële markten wordt substitueerbaar geacht indien deze op aanvaardbare wijze en binnen een redelijke termijn kan worden vervangen, waardoor systemische problemen voor de reële economie en de financiële markten worden vermeden.

Bij de beoordeling van de substitueerbaarheid van een functie wordt met de volgende criteria rekening gehouden:

a) de structuur van de markt voor deze functie en de beschikbaarheid van alternatieve aanbieders;

b) de mogelijkheden van andere aanbieders op het gebied van capaciteit, de vereisten om de functie te kunnen verrichten en de potentiële belemmeringen voor toetreding of uitbreiding;

c) de prikkel voor andere aanbieders om deze activiteiten aan te vatten;

d) de tijd die de gebruikers van de dienst nodig hebben om over te stappen naar de nieuwe dienstverlener en de kosten van deze overstap, de tijd die andere concurrenten nodig hebben om de functie over te nemen en de vraag of die tijd voldoende is om een aanzienlijke verstoring te voorkomen naar gelang van de aard van de dienst.

4. Een dienst wordt als kritiek beschouwd indien de verstoring ervan de verrichting van een of meer kritieke functies ernstig kan belemmeren of verhinderen. Een dienst wordt niet als kritiek beschouwd indien deze door een andere dienstverrichter binnen een redelijke termijn kan worden verstrekt en het voorwerp, de kwaliteit en de kosten daarvan vergelijkbaar zijn.

5. De verstoring van functies of diensten houdt in dat die functies en diensten niet langer in vergelijkbare mate en onder vergelijkbare voorwaarden worden verricht en van vergelijkbare kwaliteit zijn, tenzij de wijziging van de verrichting van de betrokken functie of dienst op ordelijke wijze geschiedt.

Artikel 7

Criteria voor de vaststelling van kernbedrijfsonderdelen

1. Bedrijfsonderdelen en daarmee samenhangende diensten die materiële bronnen van inkomsten, winst of franchisewaarde vormen voor een instelling of voor een groep waarvan een instelling deel uitmaakt, worden als kernbedrijfsonderdelen beschouwd.

2. Kernbedrijfsonderdelen worden geïdentificeerd op basis van de interne organisatie van een instelling, haar bedrijfsstrategie en de bijdrage van deze kernbedrijfsonderdelen aan de financiële resultaten van de instelling. Indicatoren van kernbedrijfsonderdelen omvatten onder meer de volgende gegevens:

a) de door het kernbedrijfsonderdeel gegenereerde inkomsten als percentage van de totale inkomsten;

b) de door het kernbedrijfsonderdeel behaalde winst als percentage van de totale winst;

c) het rendement op kapitaal of activa;

d) de totale activa, inkomsten en winst;

e) het klantenbestand, de geografische voetafdruk, het merk en de operationele synergieën van het bedrijfsonderdeel met andere bedrijfsonderdelen van de groep;

f) de gevolgen van de sluiting van het kernbedrijfsonderdeel voor de kosten en de lonen, indien dat onderdeel een bron van financiering of liquiditeit is;

g) de groeivooruitzichten van het kernbedrijfsonderdeel;

h) de aantrekkelijkheid van het bedrijfsonderdeel voor concurrenten als potentiële acquisitie;

i) het marktpotentieel en de franchisewaarde.

Verwachte toekomstige inkomsten, groeivooruitzichten en franchisewaarde kunnen in aanmerking worden genomen bij de identificatie van een kernbedrijfsonderdeel indien zij worden ondersteund door aannemelijke, van bewijsstukken voorziene projecties waarin de veronderstellingen worden vermeld waarop zij zijn gebaseerd.

3. Kernbedrijfsonderdelen kunnen op activiteiten gebaseerd zijn die als zodanig niet rechtstreeks winst genereren voor de instelling, maar die kernbedrijfsonderdelen van de instelling ondersteunen waardoor zij indirect bijdragen tot de winst van de instelling.

HOOFDSTUK IV

SLOTBEPALINGEN

Artikel 8

Inwerkingtreding

Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 2 februari 2016. Voor de Commissie De voorzitter Jean-Claude JUNCKER

(1) PB L 173 van 12.6.2014, blz. 190.

(2) Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1).

(3) Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/61 van 10 oktober 2014 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot het liquiditeitsdekkingsvereiste voor kredietinstellingen (PB L 11 van 17.1.2015, blz. 1).

(4) Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338).

(5) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie van 16 april 2014 tot vaststelling van technische uitvoeringsnormen voor wat betreft de rapportage aan de toezichthoudende autoriteit door instellingen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 191 van 28.6.2014, blz. 1).