NL Publicatieblad van de Europese Unie L 184/1

GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) 2016/1075 VAN DE COMMISSIE

van 23 maart 2016

houdende aanvulling van Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot technische reguleringsnormen ter specificatie van de inhoud van herstelplannen, afwikkelingsplannen en groepsafwikkelingsplannen, de minimumcriteria die de bevoegde autoriteiten moeten beoordelen met betrekking tot herstelplannen en groepsherstelplannen, de voorwaarden voor financiële steun binnen de groep, de voorwaarden voor onafhankelijke taxateurs, de contractuele erkenning van afschrijvings- en omzettingsbevoegdheden, de procedures en de inhoud van de kennisgevingsvereisten en van de kennisgeving van opschorting en de operationele werking van de afwikkelingscolleges

(Voor de EER relevante tekst)

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de Richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de Verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1), en met name artikel 5, lid 10, artikel 6, lid 8, artikel 10, lid 9, artikel 12, lid 6, artikel 15, lid 4, artikel 23, lid 2, artikel 36, lid 14, artikel 55, lid 3, artikel 82, lid 3 en artikel 88, lid 7, van deze verordening,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De bepalingen in deze verordening houden nauw met elkaar verband, aangezien zij betrekking hebben op het bij Richtlijn 2014/59/EU vastgestelde afwikkelingskader vanaf de planning van het herstel en de afwikkeling van een instelling, de fase van vroegtijdige interventie tot het moment waarop de afwikkelingsmaatregel wordt uitgevoerd. Om te zorgen voor samenhang tussen deze bepalingen, die op hetzelfde moment in werking moeten treden, en ter bevordering van het afwikkelingsproces moet aan instellingen, autoriteiten en marktdeelnemers, waaronder beleggers die niet in de EU zijn gevestigd, een volledig beeld van en een compacte toegang tot hun rechten en verplichtingen worden geboden. Daarom is het wenselijk om de desbetreffende bij Richtlijn 2014/59/EU vereiste technische reguleringsnormen in één enkele verordening samen te brengen.

(2) Naast de definities in Richtlijn 2014/59/EU zijn bepaalde specifieke definities van de gebruikte technische termen noodzakelijk.

(3) Uniforme regels betreffende de minimaal vereiste informatie in herstelplannen moeten rekening houden met, maar geen afbreuk doen aan, de bevoegdheden van de betrokken autoriteiten om voor bepaalde instellingen met betrekking tot de inhoud en de details van afwikkelingsplannen in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 2014/59/EU vereenvoudigde verplichtingen vast te stellen.

(4) Deze uniforme voorschriften moeten, onverminderd de in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 2014/59/EU vereenvoudigde verplichtingen, de informatie specificeren die een individueel herstelplan en, in overeenstemming met artikel 7, leden 5 en 6, van die richtlijn, een groepsherstelplan moeten bevatten.

(5) Het is van essentieel belang dat de in herstelplannen opgenomen informatie adequaat en specifiek is, afhankelijk van de vraag of de herstelplannen zijn opgesteld door instellingen die geen deel uitmaken van een groep die is onderworpen aan geconsolideerd toezicht op grond van de artikelen 111 en 112 van Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad (2), dan wel of het gaat om individuele herstelplannen, zoals bedoeld in artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU, of groepsherstelplannen als bedoeld in artikel 7, leden 5 en 6, van Richtlijn 2014/59/EU.

(6) Ten behoeve van de interne structuur van de herstelplannen moeten de informatievereisten in een aantal punten worden gebundeld, en moeten sommige worden ingedeeld in subpunten zoals uiteengezet in deze verordening.

(7) Om te verzekeren dat herstelplannen probleemloos kunnen worden uitgevoerd, indien nodig, binnen een redelijke termijn, is het van essentieel belang om deze plannen op een degelijke bestuursstructuur te stoelen. De herstelplannen moeten dan ook een beschrijving van de betrokken specifieke bestuursregelingen bevatten. Zo moet in een plan worden beschreven op welke wijze het tot stand is gekomen, wie het heeft goedgekeurd, en hoe het in het algehele bestuur van de instelling of de groep is geïntegreerd. In voorkomend geval dienen de maatregelen te worden beschreven die zijn genomen om de samenhang te verzekeren tussen een individueel herstelplan van een dochteronderneming, indien van toepassing, en het groepsherstelplan.

(8) Herstelplannen zijn van cruciaal belang voor het beoordelen van de haalbaarheid van herstelmogelijkheden. Daarom moet een herstelplan gedetailleerde informatie bevatten over het voorafgaande besluitvormingsproces als wezenlijk onderdeel van de bestuursstructuur, gebaseerd op een escalatieprocedure met gebruikmaking van indicatoren in de zin van artikel 9 van Richtlijn 2014/59/EU. Omdat elke crisis anders is, leidt het halen van een indicator niet automatisch tot activering van een specifieke herstelmogelijkheid of, meer in het algemeen, van een geautomatiseerd kader waarbinnen een bepaalde herstelmogelijkheid moet worden toegepast in overeenstemming met vooraf vastgestelde procedureverplichtingen. De indicatoren dienen veeleer om aan te geven dat een escalatieprocedure moet worden gestart, waarbij wordt onderzocht wat de beste manier is om een crisissituatie aan te pakken. Vóór het halen van deze indicatoren moeten ook bij regulier risicobeheer gangbare gegevens en benchmarks worden gebruikt om de instelling of groep te wijzen op het risico dat de financiële situatie verslechtert en dat de indicatoren worden gehaald. Hoewel dergelijke vroegtijdige waarschuwingen in de zin van Richtlijn 2014/59/EU geen indicatoren zijn en bijgevolg niet op een beginnende herstelfase duiden of escalatie buiten de basisprocedures vereisen, dragen zij wel bij tot de samenhang tussen het reguliere risicobeheer van de instelling en de monitoring van de indicatoren. Bijgevolg moet in het herstelplan worden beschreven op welke wijze passende elementen in het risicobeheer van de instelling bij de indicatoren aansluiten.

(9) De strategische analyse moet rekening houden met internationale normen voor herstelplannen zoals de „Key Attributes of Effective Resolution Regimes for Financial Institutions” van de Raad voor financiële stabiliteit. Volgens deze Key Attributes moet de strategische analyse de essentiële en systeemrelevante functies van de instelling identificeren en de belangrijkste stappen voor hun instandhouding bij herstelscenario's bepalen. Dienovereenkomstig zou de strategische analyse moeten bestaan uit twee delen. Het eerste deel van de strategische analyse dient een beschrijving te geven van de instelling of groep en hun kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies. De beschrijving van de instelling of groep moet een algemeen overzicht bieden van de instelling of groep en hun activiteiten, samen met een gedetailleerde beschrijving van de kernbedrijfsonderdelen en de kritieke functies. Om herstelmogelijkheden zoals afstotingen en de verkoop van bedrijfsonderdelen vlotter te kunnen beoordelen, is het van belang de juridische entiteiten te identificeren waarbinnen kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies zich bevinden en een analyse uit te voeren van de onderlinge verwevenheid binnen de groep. Op grond van artikel 6, leden 1 en 2, van Richtlijn 2014/59/EU moeten de instellingen ten genoegen van de bevoegde autoriteit aantonen dat het herstelplan redelijkerwijs zonder significante nadelige gevolgen voor het financiële stelsel kan worden uitgevoerd. In overeenstemming met artikel 6, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU moeten de bevoegde autoriteiten bovendien beoordelen in hoeverre het herstelplan, of specifieke mogelijkheden in het plan, zonder significante nadelige gevolgen voor het financiële stelsel zouden kunnen worden uitgevoerd. Herstelplannen moeten dus ook een beschrijving van de externe verwevenheid bevatten.

(10) In het tweede deel van de strategische analyse moeten eventuele herstelmogelijkheden worden geïdentificeerd en beoordeeld. Voor de instelling of de groep beschikbare herstelmogelijkheden moeten eerst worden beschreven zonder verwijzing naar een specifiek scenario van financiële stress. Deze mogelijkheden vormen een middel om de algemene paraatheid in geval van crisis te verbeteren en de instelling of de groep flexibel te helpen reageren op een crisissituatie. Vervolgens moet in de strategische analyse worden uiteengezet op welke manier herstelmogelijkheden zijn getoetst aan specifieke scenario's van financiële stress om bij wijze van indicatie na te gaan welke herstelmogelijkheden in elk van deze scenario's efficiënt zouden zijn, waardoor de doeltreffendheid van de herstelmogelijkheden en de geschiktheid van de indicatoren aan een praktische test worden onderworpen. Herstelmogelijkheden moeten maatregelen omvatten die de instelling zou kunnen nemen als aan de voorwaarden voor vroegtijdige interventie op grond van artikel 27 van Richtlijn 2014/59/EU is voldaan.

(11) Communicatie over het herstelplan is van cruciaal belang voor een doeltreffende uitvoering ervan en om negatieve gevolgen voor het financiële stelsel te voorkomen. Een herstelplan moet daarom ook een hoofdstuk bevatten aangaande communicatie en openbaarmaking met het oog op zowel interne mededelingen aan de betrokken interne organen en het personeel van de instelling of groep, als externe mededelingen.

(12) Een herstelplan kan wijzigingen in de bedrijfsorganisatie van de instelling inhouden, hetzij om de actualisering van het plan en de uitvoering ervan in de toekomst te faciliteren, om de indicatoren te monitoren, of omdat in het proces een aantal belemmeringen is geïdentificeerd die de uitvoering van herstelmogelijkheden bemoeilijken. Deze door de instelling of groep te treffen voorbereidende en follow-upmaatregelen van organisatorische aard moeten in het herstelplan worden beschreven om accuraat te kunnen beoordelen of het plan redelijkerwijs kan worden uitgevoerd, en om het toezicht op de uitvoering van het plan door de instelling of groep en door de bevoegde autoriteiten te vergemakkelijken.

(13) Het is van wezenlijk belang de minimumcriteria te specificeren die een bevoegde autoriteit in aanmerking moet nemen bij de beoordeling van door instellingen opgestelde herstelplannen als bedoeld in artikel 6, lid 2, en artikel 8, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU.

(14) Artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad (3) machtigt de Europese Bankautoriteit (EBA) tot het opstellen van richtsnoeren voor de gemeenschappelijke, uniforme en consistente toepassing van het Unierecht en vereist dat bevoegde autoriteiten en financiële instellingen waarvoor dergelijke richtsnoeren zijn bedoeld, zich tot het uiterste inspannen om aan deze richtsnoeren te voldoen. Aangezien Richtlijn 2014/59/EU de EBA machtigt tot het uitvaardigen van richtsnoeren in overeenstemming met artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, ter nadere bepaling van bepaalde aspecten van de richtlijn, moeten de bevoegde autoriteiten in overeenstemming met dat artikel rekening houden met de richtsnoeren betreffende scenario's voor herstelplanning en de indicatoren die in door de EBA opgestelde herstelplannen moeten worden opgenomen door zich tot het uiterste in te spannen om te voldoen aan deze richtsnoeren, in overeenstemming met artikel 16, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1093/2010.

(15) Doel van de herstelplanning, zoals vastgesteld in Richtlijn 2014/59/EU, is het identificeren van mogelijkheden tot instandhouding of herstel van de levensvatbaarheid en financiële positie van een instelling of groep in geval van ernstige stress. In het kader van de criteria voor de beoordeling van een herstelplan moet daarom worden bekeken of het plan geschikt is voor de entiteiten waarop het betrekking heeft en of het plan en de mogelijkheden in het plan levensvatbaar zijn en tijdig kunnen worden uitgevoerd. Welke aangelegenheden de bevoegde autoriteit precies moet beoordelen, hangt af van de inhoud en de reikwijdte van het herstelplan. Er moeten uniforme regels voor de te beoordelen minimale criteria worden vastgesteld om rekening te houden met de mogelijkheid van bevoegde autoriteiten om voor bepaalde instellingen vereenvoudigde verplichtingen vast te leggen met betrekking tot de inhoud en de details van afwikkelingsplannen, in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 2014/59/EU.

(16) In voorkomend geval moeten voor de beoordeling van groepsherstelplannen aanvullende criteria worden gespecificeerd om rekening te houden met de op dergelijke plannen van toepassing zijnde aanvullende voorschriften van Richtlijn 2014/59/EU.

(17) Herstelplannen moeten volledig zijn en alle bij Richtlijn 2014/59/EU vereiste informatie bevatten, met inbegrip van in deze verordening nader gespecificeerde elementen. De plannen moeten ook omvattend zijn en voldoende details en mogelijkheden bevatten die zijn toegesneden op de omstandigheden van de entiteit of de entiteiten in kwestie.

(18) In voorschriften betreffende de inhoud van afwikkelingsplannen moet rekening worden gehouden met de lopende werkzaamheden ter coördinatie van deze ontwikkelingen op mondiaal niveau door de Raad voor financiële stabiliteit.

(19) De normen voor de inhoud van afwikkelingsplannen en de beoordeling van de afwikkelbaarheid moeten voldoende soepel zijn om rekening te kunnen houden met de omstandigheden van de betrokken instelling of groep en om te verzekeren dat plannen doelgericht en nuttig zijn voor de uitvoering van de afwikkelingsstrategieën.

(20) Afwikkelingsautoriteiten moeten beoordelen of de afwikkelingsdoelstellingen op geloofwaardige en haalbare wijze kunnen worden verwezenlijkt door liquidatie volgens normale insolventieprocedures. Daartoe dienen zij eventueel gebruik te maken van de relevante ervaring met depositogarantiestelsels. Bij het beoordelen of liquidatie haalbaar en geloofwaardig is, kan het nodig zijn na te gaan of de afwikkelingsdoelstellingen in dezelfde mate zullen worden verwezenlijkt door liquidatie in het kader van nationale insolventieprocedures, waaronder het tot een minimum beperken van buitengewone financiële steun.

(21) Het beoordelen van afwikkelbaarheid is een iteratief proces dat alleen mogelijk is op basis van een duidelijke voorkeursafwikkelingsstrategie. De afwikkelingsautoriteiten kunnen dan aan het eind van het proces voor een gewijzigde of totaal andere strategie kiezen.

(22) Ook moeten varianten op de voorkeursstrategie worden overwogen om rekening te houden met omstandigheden die de tenuitvoerlegging van de voorkeursafwikkelingsstrategie verhinderen, zoals wanneer een eenkanalige strategie met gebruikmaking van het instrument van bail-in niet langer haalbaar zou zijn omdat de verliezen groter zijn dan de in aanmerking komende door de moedermaatschappij uitgegeven passiva.

(23) Normen voor groepsafwikkelingsplannen en de beoordeling van de afwikkelbaarheid moeten een afwikkelingsstrategie opleveren die is gebaseerd op een van de gestileerde benaderingen waarin de Raad voor financiële stabiliteit voorziet en die worden vermeld in overweging 80 van Richtlijn 2014/59/EU. Zo kunnen afwikkelingsstrategieën worden uitgevoerd door één enkele afwikkelingsautoriteit die afwikkelingsinstrumenten op het niveau van de holding of moedermaatschappij van een groep (eenkanalig) toepast, of door meer dan één afwikkelingsautoriteit die afwikkelingsinstrumenten voor meer dan één regionale of functionele subgroep of entiteit in een grensoverschrijdende groep toepast (meerkanalig), of het kan gaan om een combinatie van beide.

(24) In ieder geval moet bij de afwikkelingsplanning en beoordeling van de afwikkelbaarheid rekening worden gehouden met de noodzaak van eventuele ondersteunende maatregelen door andere afwikkelingsautoriteiten dan die welke de afwikkelingsmaatregelen uitvoeren, zoals het leveren van informatie, de ononderbroken verlening van kritieke gedeelde diensten, of beslissingen om geen afwikkelingsmaatregelen te nemen, rekening houdend met het recht van andere afwikkelingsautoriteiten om indien nodig op eigen initiatief te handelen ter handhaving van de binnenlandse financiële stabiliteit voor het geval dat de leidende afwikkelingsautoriteiten het laten afweten.

(25) Deel C van de bijlage bij Richtlijn 2014/59/EU specificeert een aantal zaken waarmee rekening moet worden gehouden bij het beoordelen van de afwikkelbaarheid van een instelling of groep, maar is niet uitputtend en dient verder te worden gespecificeerd.

(26) In overeenstemming met artikel 32 van Richtlijn 2014/59/EU mogen afwikkelingsmaatregelen alleen worden genomen wanneer de liquidatie van een instelling of groep volgens normale insolventieprocedures niet in het algemeen belang zou zijn, en derhalve moet bij de beoordeling van de afwikkelbaarheid worden gekeken naar liquidatie als alternatief voor afwikkeling.

(27) Artikel 23, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU bevat een aantal voorwaarden waaraan moet worden voldaan opdat een moederinstelling, een EU-moederinstelling en sommige andere entiteiten binnen een groep en hun dochterondernemingen in andere lidstaten of in derde landen die instellingen of financiële instellingen zijn, op grond van een overeenkomst voor financiële steun binnen de groep als bedoeld in hoofdstuk III van deze richtlijn, financiële steun kunnen verstrekken in de vorm van een lening, garanties of activa als zekerheid aan een andere entiteit van de groep die voldoet aan de voorwaarden voor vroegtijdige interventie. In overeenstemming met artikel 25, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU kan de bevoegde autoriteit van de groepsentiteit die financiële steun verleent de verlening van de financiële steun verbieden of beperken.

(28) Gelet op de financiële moeilijkheden van de ontvangende entiteit en op de voorwaarde van een redelijk vooruitzicht dat de financiële steun deze financiële moeilijkheden oplost, is een grondige analyse vereist van de behoeften aan kapitaal en liquiditeit van de ontvangende entiteit en moet worden gekeken naar de interne en externe oorzaken voor de financiële problemen en naar vroegere, huidige en verwachte marktomstandigheden. Hierbij moeten ook de maatregelen tegen het licht worden gehouden die gepland zijn om de oorzaken van de moeilijkheden van de ontvangende entiteit aan te pakken en die efficiënt kunnen bijdragen tot het herstel van de financiële situatie.

(29) De beoordeling van de verschillende voorwaarden valt onder de verantwoordelijkheid van de entiteit die de steun verleent (de verlenende entiteit) en van de bevoegde autoriteit die verantwoordelijk is voor de verlenende instelling. De beoordeling moet rekening houden met het risico op potentieel negatieve ontwikkelingen. Met het oog op een omvattende beoordeling van de voorwaarden die gelden voor de verlenende entiteit moet de bevoegde autoriteit die voor de verlenende entiteit verantwoordelijk is, ook rekening houden met informatie en beoordelingen die zijn verstrekt door de bevoegde autoriteit die verantwoordelijk is voor de groepsentiteit die de financiële steun ontvangt.

(30) Ten aanzien van de voorwaarde dat de steunverlening in overeenstemming is met artikel 19, lid 7, van Richtlijn 2014/59/EU dient rekening te worden gehouden met het wanbetalingsrisico van de ontvangende entiteit en het verlies voor de verlenende entiteit door het mogelijk in gebreke blijven van de ontvangende entiteit, op basis van een vergelijking tussen een scenario met en een scenario zonder steun en op basis van volledige openbaarmaking van de relevante informatie. Daarbij moet rekening worden gehouden met het belang van de verlenende entiteit als beschreven in artikel 19, lid 7, onder b), waarin wordt bepaald dat eventuele directe of indirecte voordelen die voor een partij uit de verlening van de financiële steun ontstaan, in aanmerking kunnen worden genomen. Dat moet worden onderzocht via een grondige analyse van de kosten en baten voor de verlenende entiteit en de groep als geheel in beide scenario's.

(31) Overeenkomsten voor financiële steun en het verlenen van financiële steun binnen de groep kunnen de afwikkelbaarheid van een groep verbeteren, bijvoorbeeld wanneer ze in overeenstemming zijn met het mechanisme voor verliesabsorptie waarin de afwikkelingsstrategie voorziet. Zij kunnen de gekozen afwikkelingsstrategie evenwel ook minder haalbaar maken, bijvoorbeeld indien de strategie voorziet in een afsplitsing van verschillende delen van de groep. Bijgevolg moet de beoordeling van het effect op de afwikkelbaarheid gebaseerd zijn op de afwikkelbaarheidsbeoordeling, op het individuele afwikkelingsplan en, in voorkomend geval, op het groepsafwikkelingsplan zoals vastgesteld in het gezamenlijk besluit van afwikkelingscolleges.

(32) Voor de toepassing van artikel 36, inclusief artikel 49, lid 3, en artikel 74 van Richtlijn 2014/59/EU is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat onafhankelijke taxateurs bij het uitvoeren van waarderingen niet worden beïnvloed of lijken te worden beïnvloed door overheidsinstanties, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit of door de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d) van die richtlijn.

(33) Derhalve moet aan de hand van uniforme voorschriften worden bepaald onder welke omstandigheden een persoon geacht wordt onafhankelijk te zijn van de desbetreffende overheidsinstanties, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit en van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU. Die voorschriften moeten vereisten bevatten ten aanzien van de bekwaamheid en de middelen van de persoon in kwestie en diens verhouding tot de betrokken overheidsinstanties, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit en van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU.

(34) De onafhankelijkheid kan worden versterkt aan de hand van voorwaarden die verzekeren dat de onafhankelijke taxateur over de nodige bekwaamheid en middelen beschikt. Meer in het bijzonder dient te worden verzekerd dat de onafhankelijke taxateur over de nodige kwalificaties, kennis en bekwaamheid in alle relevante onderwerpen beschikt, met name op het gebied van waardering en accounting in het bankwezen. Ook moet worden gegarandeerd dat de onafhankelijke taxateur voldoende personele en technische middelen heeft of kan inzetten voor het uitvoeren van de waardering. Daarom kan het voor de uitvoering van de waardering passend zijn om personeel of contractanten in te schakelen van andere waarderingspecialisten of advocatenkantoren of van elders. Indien personeel of contractanten ter ondersteuning van de waardering worden ingezet, moet worden nagegaan of de onafhankelijkheid is gegarandeerd en er geen sprake is van belangenconflicten. De onafhankelijke taxateur blijft in alle gevallen verantwoordelijk voor het resultaat van de waardering.

(35) Verder dient te worden verzekerd dat de onafhankelijke taxateur de waardering ook effectief kan uitvoeren, zonder buitensporig te vertrouwen op eventuele betrokken overheidsinstanties, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit en van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU. Instructies of richtsnoeren ter ondersteuning van de waardering, bijvoorbeeld inzake de methodologie die in overeenstemming met de EU-regelgeving op het gebied van waardering voor afwikkelingsdoeleinden wordt gehanteerd, mogen echter niet worden beschouwd als een vorm van buitensporig vertrouwen, indien zulke instructies of richtsnoeren noodzakelijk worden geacht voor het uitvoeren van de waardering. Daarnaast mag het leveren van ondersteuning, zoals door de betrokken instelling of entiteit ter beschikking gestelde systemen, financiële memoranda, op grond van regelgeving vereiste rapporten, marktgegevens, andere documenten of andere ondersteuning van de onafhankelijke taxateur niet worden verhinderd indien dat volgens het tot aanstelling bevoegde gezag of elke andere autoriteit die gemachtigd kan worden om deze taak in de betrokken lidstaat uit te voeren, nodig wordt geacht ter ondersteuning van de waarderingsopdracht. In overeenstemming met alle eventuele procedures moeten instructies, richtsnoeren en andere vormen van ondersteuning worden overeengekomen op basis van individuele gevallen of op basis van pools.

(36) De betaling van een redelijke beloning en kostenvergoeding in verband met het verrichten van de waardering mag niet worden verhinderd.

(37) De onafhankelijkheid kan in het gedrang komen indien de waardering wordt uitgevoerd door een persoon die in dienst is van of aangesloten is bij een overheidsinstantie, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit, evenals de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d) van Richtlijn 2014/59/EU, zelfs in gevallen waarin sprake is van volledige organisatorische scheiding om bedreigingen als zelfevaluatie, eigenbelang, voorspraak, bekendheid, vertrouwen of intimidatie te voorkomen. Het is dan ook nodig te voorzien in een passende juridische scheiding zodat de onafhankelijke taxateur geen werknemer of contractant kan zijn van, noch in een groep met, een overheidsinstantie, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit of de betrokken instelling of entiteit.

(38) Ook is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de onafhankelijke taxateur geen materieel gemeenschappelijk of conflicterend belang met betrekking tot een betrokken overheidsinstantie heeft, met inbegrip van de afwikkelingsautoriteit, evenals de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU, met inbegrip van het hogere management, de meerderheidsaandeelhouders, groepsentiteiten en belangrijke schuldeisers, zoals wanneer de onafhankelijke taxateur een belangrijke schuldeiser van de instelling of entiteit in kwestie zou zijn. Ook persoonlijke relaties kunnen een materieel belang inhouden.

(39) Bijgevolg moet het tot aanstelling bevoegd gezag, of elke andere autoriteit die gemachtigd kan worden om de taak in de betrokken lidstaat uit te voeren, nagaan of er sprake is van gemeenschappelijke of conflicterende materiële belangen. Voor deze beoordeling moet de onafhankelijke taxateur het tot aanstelling bevoegde gezag, of elke andere autoriteit die gemachtigd kan worden om deze taak in de betrokken lidstaat uit te voeren, in kennis stellen van alle bestaande of mogelijke belangen die volgens de persoon door die instantie kunnen worden aangemerkt als een materieel belang, en alle informatie verstrekken die door de autoriteit met het oog op deze beoordeling redelijkerwijs kan worden gevraagd. In het geval van rechtspersonen moet de onafhankelijkheid worden beoordeeld onder verwijzing naar de onderneming of vennootschap als geheel, maar met inachtneming van elke organisatorische scheiding en andere regelingen die in werking kunnen zijn gesteld om een onderscheid te maken tussen die personeelsleden die betrokken zouden kunnen zijn bij de waardering en andere personeelsleden, om bedreigingen als zelfevaluatie, eigenbelang, voorspraak, bekendheid, vertrouwen of intimidatie te voorkomen. Indien deze risico's in verhouding tot de getroffen beschermingsmaatregelen dermate groot zijn dat ze de onafhankelijkheid van de persoon aantasten, mag de onderneming of vennootschap niet de onafhankelijke taxateur zijn.

(40) Een accountant die een audit heeft uitgevoerd van de instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d) van Richtlijn 2014/59/EU in het jaar voorafgaand aan de beoordeling van de geschiktheid als taxateur mag in geen geval als onafhankelijk worden beschouwd. Andere audit- of waarderingsdiensten die aan de betrokken instelling of entiteit zijn verleend in de jaren onmiddellijk vóór de datum waarop de onafhankelijkheid moet worden getoetst, worden ook geacht een gemeenschappelijk of conflicterend materieel belang te vertegenwoordigen, tenzij ten genoegen van het tot aanstelling bevoegde gezag, of elke andere autoriteit die gemachtigd kan worden om deze taak in de betrokken lidstaat uit te voeren, kan worden aangetoond dat dit gelet op alle relevante omstandigheden, waaronder elke organisatorische scheiding of andere bestaande regelingen, niet het geval is.

(41) Na aanstelling is het van essentieel belang dat de onafhankelijke taxateur zijn beleid en procedures blijft afstemmen op de toepasselijke gedragscodes en professionele normen om mogelijke of feitelijke belangen te identificeren die volgens de taxateur een gemeenschappelijk of conflicterend materieel belang kunnen inhouden. Het tot aanstelling bevoegde gezag, of elke andere instantie die in de betrokken lidstaat kan worden geïdentificeerd, moet onmiddellijk op de hoogte worden gebracht van alle geïdentificeerde bestaande of mogelijke belangen en moet nagaan of deze een materieel belang vormen, in welk geval de aanstelling van de onafhankelijke taxateur wordt beëindigd en een nieuwe taxateur wordt aangesteld.

(42) Richtlijn 2014/59/EU vereist dat lidstaten de afwikkelingsautoriteiten een reeks bevoegdheden verlenen, met inbegrip van de afschrijvings- en omzettingsbevoegdheden als gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt 66, van deze richtlijn, die afzonderlijk of in combinatie met afwikkelingsmaatregelen kunnen worden toegepast.

(43) Het is van belang ervoor te zorgen dat de afschrijvings- en omzettingsbevoegdheden kunnen worden toegepast op alle passiva die niet zijn uitgesloten op grond van artikel 44, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU. Voor passiva waarop het recht van een derde land van toepassing is en voor zover zij niet op de lijst van passiva staan waarvoor de uitsluiting in artikel 55, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU geldt, moet een contractuele bepaling worden opgenomen ter ondersteuning van de toepassing van de afschrijvings- en omzettingsbevoegdheden op die passiva.

(44) De contractuele bepalingen als bedoeld in artikel 55, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU dienen te worden opgenomen in overeenkomsten waarbij passiva worden gecreëerd waarop dit artikel van toepassing is en die zijn aangegaan na de datum van toepassing van de bepalingen tot omzetting van afdeling 5 van hoofdstuk IV van titel IV van Richtlijn 2014/59/EU.

(45) In het bijzonder moet de contractuele bepaling als bedoeld in artikel 55, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU worden opgenomen in desbetreffende overeenkomsten betreffende passiva die bij hun ontstaan, hetzij niet volledig gedekt zijn, hetzij wel volledig gedekt zijn, maar waarvan de contractuele bepalingen de schuldenaar niet verplichten tot het aanhouden van een zekerheid die de passiva volledig en permanent zou dekken in overeenstemming met de wettelijke voorschriften van het recht van de Unie of het overeenstemmende recht in derde landen.

(46) Voor desbetreffende overeenkomsten die zijn aangegaan vóór de datum van toepassing van de bepalingen tot omzetting van afdeling 5 van hoofdstuk IV van titel IV van Richtlijn 2014/59/EU moet de contractuele bepaling worden opgenomen indien op grond van die overeenkomst na de datum van omzetting passiva worden gecreëerd.

(47) Voor desbetreffende overeenkomsten die zijn aangegaan vóór de datum van toepassing van de bepalingen tot omzetting van afdeling 5 van hoofdstuk IV van titel IV van Richtlijn 2014/59/EU moeten materiële wijzigingen die van invloed zijn op materiële rechten en verplichtingen van een partij bij de overeenkomst leiden tot verplichte opname van de contractuele bepaling als bedoeld in artikel 55, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU. Niet-materiële wijzigingen die de materiële rechten en verplichtingen van een partij bij een desbetreffende overeenkomst onverlet laten, leiden niet tot verplichte opname van de contractuele bepaling; in alle andere gevallen moet de contractuele bepaling worden opgenomen.

(48) Om een adequaat niveau van convergentie te bewerkstelligen en tegelijk te waarborgen dat verschillen tussen rechtsstelsels of verschillen die voortvloeien uit de aard of vorm van de passiva in aanmerking kunnen worden genomen door de afwikkelingsautoriteiten, de instellingen en entiteiten als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) en d), van Richtlijn 2014/59/EU, is het passend om de verplichte inhoud van de contractuele bepaling vast te stellen.

(49) Met het oog op een uniforme aanpak in de hele Unie die zorgt voor effectieve coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten en de afwikkelingsautoriteit in staat stelt goed onderbouwde en snelle afwikkelingsbesluiten te nemen, worden de procedures en de inhoud van de kennisgevingen als bedoeld in artikel 81, leden 1, 2 en 3, van Richtlijn 2014/59/EU in deze verordening vastgesteld.

(50) Kennisgevingen moeten, gelet op de urgentie en het belang van het onderwerp, door middel van beveiligde elektronische communicatiemiddelen gebeuren. Ter bevordering van de coördinatie tussen de partijen worden voorafgaande mondelinge communicatie en daaropvolgende bevestiging van ontvangst overwogen in de procedure.

(51) Kennisgevingen moeten de ontvanger adequate informatie verschaffen zodat deze zijn werkzaamheden onmiddellijk kan verrichten; daarom wordt specifieke inhoud vastgesteld voor de kennisgeving die bij de bevoegde autoriteit moet worden ingediend door het leidinggevend orgaan van een instelling of een entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU, wanneer deze faalt of waarschijnlijk zal falen. Ook moet de mededeling van die kennisgeving door de bevoegde autoriteit aan de afwikkelingsautoriteit de informatie bevatten die deze laatste in staat stelt haar taken te vervullen. Daarnaast moeten specifieke inhoudelijke voorschriften worden vastgesteld met betrekking tot de kennisgeving van de beoordeling dat een instelling of entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d) faalt of waarschijnlijk zal falen, wanneer die beoordeling door respectievelijk de bevoegde autoriteit of de afwikkelingsautoriteit is geïnitieerd. In dat geval dient de kennisgeving ook de relevante voorwaarden waarvan sprake in artikel 32, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 2014/59/EU te specificeren.

(52) Met het oog op een geharmoniseerde EU-benadering om belanghebbenden adequaat te informeren over afwikkelingsmaatregelen specificeert deze verordening de procedures en de inhoud van het bericht waarin de gevolgen van de afwikkelingsmaatregel worden samengevat, met inbegrip van het besluit om de uitoefening van bepaalde rechten in overeenstemming met de artikelen 69, 70 en 71 van Richtlijn 2014/59/EU op te schorten of te beperken.

(53) Deze verordening stelt de inhoud van dat bericht vast ten aanzien van bepaalde kritieke informatie die aan niet-professionele en professionele afnemers en kredietgevers moet worden meegedeeld; met betrekking tot de niet in deze verordening gespecificeerde aspecten moet het bericht in overeenstemming zijn met de bredere communicatiestrategie die als onderdeel van het afwikkelingsplan is ontwikkeld en in hoofdstuk II, afdelingen I en II van deze verordening wordt vermeld. Het is noodzakelijk technische reguleringsnormen vast te stellen voor uniforme, gedetailleerde voorschriften met betrekking tot de oprichting van afwikkelingscolleges en de procedures die deze moeten volgen bij het uitvoeren van de in artikel 88 van Richtlijn 2014/59/EU bedoelde functies en taken, gelet op de grote impact die groepsafwikkelingsplanning en groepsafwikkeling in meer dan één lidstaat kunnen hebben.

(54) Bij de oprichting van een afwikkelingscollege is het noodzakelijk overlapping te voorkomen met werkzaamheden die de consoliderende toezichthouder en het college van toezichthouders reeds verrichten. Het is ook van belang ervoor te zorgen dat deze werkzaamheden worden bijgesteld om rekening te houden met de werkingsbehoeften van het college. Zo is het aangewezen ervoor te zorgen dat de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau rekening houdt met alle relevante werkzaamheden die zijn uitgevoerd door de consoliderende toezichthouder in het kader van het college van toezichthouders, en deze vervolgens actualiseert en aanpast, in het bijzonder met betrekking tot het identificeren van relevante groepsentiteiten en vervolgens van de autoriteiten die moeten worden uitgenodigd om lid of waarnemer te worden van het college („inventarisatie”).

(55) Met verwijzing naar andere groepen of colleges die in overeenstemming met artikel 88, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU dezelfde taken uitvoeren en dezelfde functies vervullen, worden onder meer en niet uitsluitend crisismanagementgroepen bedoeld die zijn opgezet overeenkomstig de door de Raad voor financiële stabiliteit en de G20 ontwikkelde gemeenschappelijke beginselen en benaderingen. Het is dus van belang erin te voorzien dat afwikkelingsautoriteiten op groepsniveau bij het beoordelen van hun verplichting om een afwikkelingscollege op te richten ook nagaan of die andere groepen of colleges in overeenstemming met de bepalingen van deze verordening handelen.

(56) De rol van afwikkelingsautoriteiten van derde landen als waarnemer in het afwikkelingscollege is reeds geregeld in artikel 88, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU. Derhalve dienen regelingen te worden getroffen voor hun deelname aan het afwikkelingscollege en hun betrokkenheid bij de verschillende taken van het college.

(57) Met het oog op een effectieve afwikkelingsplanning is efficiënte en tijdige interactie en samenwerking vereist tussen het afwikkelingscollege en de bankgroep, met name tussen de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en de EU-moederonderneming. Daartoe dient de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau de EU-moederonderneming te informeren over de oprichting van het afwikkelingscollege, de samenstelling ervan en over eventuele wijzigingen in deze samenstelling. Efficiënte en tijdige interactie en samenwerking tussen de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en de EU-moederonderneming mogen echter niet ten koste gaan van de snelheid die is geboden ter vrijwaring van de financiële stabiliteit of van het voorbereidende of preventieve karakter en de in de afwikkelingsplanning vereiste complexe economische beoordeling.

(58) Met het oog op een efficiënt en effectief besluitvormingsproces moeten de schriftelijke regelingen en procedures van het afwikkelingscollege de vereiste bepalingen van organisatorische aard bevatten. Met name moet het afwikkelingscollege de noodzaak erkennen om soepele substructuren binnen het afwikkelingscollege op te zetten voor het uitvoeren van de collegetaken en om ervoor te zorgen dat de leden op passende wijze tot alle functies van het college kunnen bijdragen. Indien het met name passend wordt geacht dat andere autoriteiten dan de leden van het college als waarnemers in het college worden opgenomen, moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau ervoor zorgen dat de voorwaarden hiervoor in de schriftelijke afspraken worden vastgesteld en dat deze niet gunstiger zijn dan de in deze verordening voor de leden van het college vastgestelde voorwaarden.

(59) De schriftelijke regelingen en procedures van het afwikkelingscollege moeten ook de nodige operationele voorschriften bevatten aan de hand waarvan het college de afwikkelingsautoriteiten in staat kan stellen zowel hun bijdragen tot het college van toezichthouders te coördineren als de input te analyseren, bespreken en beoordelen die ze van het college van toezichthouders ontvangen. Daarom bevatten schriftelijke regelingen bij voorkeur een procedure voor de communicatie tussen het toezichthoudende en het afwikkelingscollege, en vooral tussen de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en de consoliderende toezichthouder. Ook moeten in schriftelijke regelingen de binnen het afwikkelingscollege te volgen procedures voor het bereiken van een consensus worden vastgesteld, in die gevallen waarin wel praktische coördinatie, maar geen gezamenlijk besluit is vereist in overeenstemming met Richtlijn 2014/59/EU.

(60) De afwikkelingsautoriteit op groepsniveau moet toegang hebben tot alle informatie die nodig is om zich van haar taken en verantwoordelijkheden te kwijten en ze coördineert het vergaren en verspreiden van de informatie die wordt aangeleverd door leden van het college of door een groepsentiteit in overeenstemming met de vertrouwelijkheidsvoorschriften en bepalingen betreffende de uitwisseling van vertrouwelijke informatie, zoals vastgelegd in Richtlijn 2014/59/EU.

(61) Om ervoor te zorgen dat de operationele procedures toegesneden zijn op noodgevallen moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau de werking van het afwikkelingscollege testen en, waar dit nodig wordt geacht, de EU-moederonderneming bij de uitvoering van deze tests kunnen betrekken.

(62) Een tijdige en realistische planning van alle besluitvormingsprocessen is cruciaal. Elke bij deze processen betrokken afwikkelingsautoriteit moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau tijdig en op efficiënte wijze en in overeenstemming met de desbetreffende tijdschema's voor gezamenlijke besluiten haar eigen bijdrage tot het respectieve gezamenlijk besluit voorleggen

(63) Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat gezamenlijke besluiten vlot en tijdig worden genomen. Dit is met name van belang voor besluiten over afwikkeling, maar het is ook relevant voor de afwikkelingsplanning. Tegelijkertijd moet ervoor worden gezorgd dat alle bij de gezamenlijke besluitvorming betrokken instanties voldoende tijd krijgen om hun standpunten kenbaar te maken. Voor een goed evenwicht tussen deze twee doelstellingen moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau worden gemachtigd om haar ontwerpvoorstel voor te leggen aan de andere bij het proces betrokken autoriteiten, terwijl tegelijk een passende termijn wordt vastgesteld na het verstrijken waarvan de autoriteiten die geen bezwaar tegen dat voorstel hebben geuit, worden geacht ermee in te stemmen. Bij het bepalen van de relevante termijn moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau terdege rekening houden met het feitelijke tijdschema van het besluitvormingsproces, als vastgesteld in wettelijke bepalingen of als eerder door het college zelf besloten.

(64) Met het oog op een doelmatige procedure moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau de eindverantwoordelijkheid hebben voor het bepalen van de volgorde van de te volgen stappen. De stappen voor het bereiken van elk gezamenlijk besluit moeten worden uitgestippeld, waarbij sommige stappen parallel en andere achtereenvolgens kunnen worden genomen.

(65) In overeenstemming met artikel 13, lid 3, van Richtlijn 2014/59/EU moeten groepsafwikkelingsplannen ten minste eenmaal per jaar worden geëvalueerd en geactualiseerd. Groepsafwikkelingsplannen moeten evenwel, indien nodig, ook op ad-hocbasis kunnen worden geëvalueerd en geactualiseerd, naar aanleiding van door het college van toezichthouders ontvangen informatie of op initiatief van het afwikkelingscollege zelf.

(66) Om de afwikkelingscolleges transparanter te doen functioneren, moet een uniforme wijze van kennisgeving van de gezamenlijke besluiten aan de EU-moederonderneming en de andere entiteiten van de groep in alle duidelijkheid in deze verordening worden vastgesteld. Omwille van de vergelijkbaarheid van de procedures en resultaten, en dus van convergentie, dienen uniforme voorschriften inzake de procedure en de voor de gezamenlijke besluitvorming binnen de afwikkelingscolleges benodigde documentatie in alle duidelijkheid te worden vastgesteld.

(67) Bij gebreke van een gezamenlijk besluit moet worden gezorgd voor coördinatie van de individuele besluiten van de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en van de afwikkelingsautoriteiten van de dochterondernemingen opdat het afwikkelingscollege zijn rol kan vervullen, zoals bepaald in artikel 88, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU. Daarom is het ter bevordering van een doeltreffende en werkbare groepsafwikkelingsplanning noodzakelijk om het werkingsproces van het college als kader voor de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau en de andere autoriteiten vast te stellen, zelfs bij gebreke van gemeenschappelijke besluiten.

(68) Bij het bepalen van de noodzaak van een groepsafwikkelingsregeling moeten de betrokken afwikkelingsautoriteiten in het afwikkelingscollege in overeenstemming met de artikelen 91 en 92 van Richtlijn 2014/59/EU nagaan of de afwikkeling in kwestie een groepsdimensie heeft. Daartoe moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau proberen alle groepsentiteiten te identificeren die een effect ondervinden of kunnen ondervinden in het geval dat een entiteit van de groep of de EU-moederonderneming aan de voorwaarden van artikel 32 of 33 van Richtlijn 2014/59/EU voldoet.

(69) Met het oog op het creëren van optimale afwikkelingsvoorwaarden is het noodzakelijk om op korte termijn efficiënt en doeltreffend te handelen. Het is bijgevolg belangrijk dat het afwikkelingscollege bij het overwegen van de noodzaak van een groepsafwikkelingsregeling tevens de mutualisering van nationale financiële regelingen in overweging kan nemen. Met name ten aanzien van financieringsplannen en de toepassing van Richtlijn 2014/59/EU moet het afwikkelingscollege nagaan of mutualisering van nationale financieringsregelingen noodzakelijk is. Bij gebreke van mutualisering moeten de inhoud en de procedure van het financieringsplan dienovereenkomstig worden aangepast. Ter verdere bevordering van de efficiëntie moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau haar positieve oordeel over de noodzaak van een groepsafwikkelingsregeling meteen in een afwikkelingsvoorstel kunnen veranderen.

(70) De groepsafwikkelingsregeling moet, voor zover dat mogelijk en passend is, rekening houden met en beantwoorden aan het groepsafwikkelingsplan, tenzij de afwikkelingsautoriteiten in het licht van de concrete omstandigheden vinden dat de afwikkelingsdoelstellingen beter kunnen worden verwezenlijkt met maatregelen die niet in het afwikkelingsplan staan.

(71) Ten behoeve van de coördinatie dient al wie gevolgen ondervindt van de afwikkeling van een instelling volledig op de hoogte te zijn van de standpunten en handelingen van een afwikkelingsautoriteit die niet akkoord gaat met het gezamenlijk besluit over de groepsafwikkelingsregeling. Deze niet-instemmende autoriteit moet de afwikkelingsautoriteit op groepsniveau bijgevolg duidelijk uitleggen waarom ze niet akkoord gaat.

(72) Deze verordening is gebaseerd op de ontwerpen van technische reguleringsnormen die de Europese Bankautoriteit (EBA) bij de Commissie heeft ingediend.

(73) Voor de toepassing van de technische reguleringsnormen op de inhoud van afwikkelingsplannen voor instellingen die geen deel uitmaken van een groep die is onderworpen aan geconsolideerd toezicht op grond van de artikelen 111 en 112 van Richtlijn 2013/36/EU, alsook de inhoud van afwikkelingsplannen voor groepen, in overeenstemming met, respectievelijk, de artikelen 10 en 13 van Richtlijn 2014/59/EU en voor de technische reguleringsnormen met betrekking tot de criteria die moeten worden onderzocht voor de beoordeling van de afwikkelbaarheid van instellingen of groepen, als bedoeld in respectievelijk artikel 15, lid 4, en artikel 16, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU, heeft de EBA het Europees Comité voor systeemrisico's geraadpleegd.

(74) De EBA heeft openbare publieksraadplegingen gehouden over de ontwerpen van technische reguleringsnormen waarop deze verordening is gebaseerd, heeft de mogelijke kosten en baten geanalyseerd en het advies van de in overeenstemming met artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 opgerichte Stakeholdergroep bankwezen ingewonnen,

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN EN HERSTELPLANNEN

AFDELING I

Gemeenschappelijke bepalingen

Artikel 1

Onderwerp

Deze verordening specificeert:

1. de informatie die in een individueel herstelplan en, in overeenstemming met artikel 7, leden 5 en 6, van Richtlijn 2014/59/EU, in een groepsherstelplan moet staan;

2. de minimumcriteria die de bevoegde autoriteiten met betrekking tot individuele en groepsherstelplannen moeten beoordelen, in overeenstemming met artikel 6, lid 8, van Richtlijn 2014/59/EU;

3. de inhoud van afwikkelingsplannen voor instellingen die geen deel uitmaken van een groep die op grond van de artikelen 111 en 112 van Richtlijn 2013/36/EU is onderworpen aan geconsolideerd toezicht en de inhoud van afwikkelingsplannen voor groepen in overeenstemming met respectievelijk de artikelen 10 en 13 van Richtlijn 2014/59/EU;

4. de voor de beoordeling van de afwikkelbaarheid van instellingen of groepen te onderzoeken aangelegenheden en criteria, respectievelijk in overeenstemming met artikel 15, lid 4, en artikel 16, lid 2 van Richtlijn 2014/59/EU;

5. de voorwaarden van artikel 23, lid 1, onder a), c), e) en i), van Richtlijn 2014/59/EU met betrekking tot financiële steun van een groepsentiteit in overeenstemming met artikel 19 van die richtlijn;

6. de omstandigheden waaronder een persoon onafhankelijk is van de afwikkelingsautoriteit en van de instelling of de entiteit als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), c) of d), van Richtlijn 2014/59/EU, voor de toepassing van artikel 36, lid 1, en van artikel 74 van die richtlijn;

7. de lijst van passiva waarvoor de uitsluiting geldt van de verplichting om de contractuele bepaling op te nemen als bedoeld in artikel 55, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU en de inhoud van de bij dat lid vereiste contractuele bepaling;

8. de procedures en inhoud met betrekking tot de in artikel 81, leden 1, 2 en 3, van Richtlijn 2014/59/EU bedoelde kennisgevingen en de kennisgeving van opschorting als bedoeld in artikel 83 van die richtlijn;

9. gedetailleerde voorschriften betreffende de oprichting en de operationele werking van de afwikkelingscolleges voor het verrichten van de in artikel 88, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU bedoelde taken.

Op de bovenstaande punten 1), 2), 3) en 4) zijn vereenvoudigde verplichtingen van toepassing zoals vastgesteld in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 2014/59/EU.

Artikel 2

Definities

Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:

1. „individueel herstelplan”:

a) een herstelplan opgesteld in overeenstemming met artikel 5, lid 1, van Richtlijn 2014/59/EU door een instelling die geen deel uitmaakt van een groep die op grond van de artikelen 111 en 112 van Richtlijn 2013/36/EU onderworpen is aan geconsolideerd toezicht;

b) een herstelplan opgesteld in overeenstemming met artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU door een dochteronderneming van een EU-moederonderneming;

2. „afwikkelingsstrategie”: een reeks afwikkelingsmaatregelen in een afwikkelingsplan of groepsafwikkelingsplan;

3. „voorkeursafwikkelingsstrategie”: een afwikkelingsstrategie waarmee de afwikkelingsdoelstellingen als bedoeld in artikel 31 van Richtlijn 2014/59/EU, gezien de structuur en het bedrijfsmodel van de instelling of de groep en de op juridische entiteiten van een groep toepasselijke afwikkelingsregelingen, het best kunnen worden verwezenlijkt;

4. „in aanmerking komende passiva”: de in aanmerking komende passiva die voldoen aan de voorwaarden in artikel 45, lid 4, van Richtlijn 2014/59/EU om te worden opgenomen in het bedrag aan eigen vermogen en in aanmerking komende passiva als bedoeld in artikel 45, lid 1, van die richtlijn;

5. „eenkanalig”: een afwikkelingsstrategie waarbij afwikkelingsbevoegdheden worden uitgeoefend door één afwikkelingsautoriteit op het niveau van één moederonderneming of één instelling waarop geconsolideerd toezicht wordt uitgeoefend.

6. „meerkanalig”: een afwikkelingsstrategie waarbij afwikkelingsbevoegdheden worden uitgeoefend door twee of meer afwikkelingsautoriteiten op regionale of functionele subgroepen of entiteiten van een groep.

7. „zeggenschap”: zeggenschap als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 37, van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4);

8. „gekwalificeerde deelneming”: een gekwalificeerde deelneming als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 36, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

AFDELING II

Inhoud van herstelplannen

Artikel 3

Informatie die in het herstelplan moet worden opgenomen

Een herstelplan bevat ten minste de volgende elementen:

1. een samenvatting van de belangrijkste elementen van het herstelplan in overeenstemming met artikel 4;

2. informatie over het bestuur in overeenstemming met artikel 5;

3. een strategische analyse in overeenstemming met de artikelen 6 tot en met 12;

4. een communicatie- en openbaarmakingsplan in overeenstemming met artikel 14;

5. een analyse van voorbereidende maatregelen in overeenstemming met artikel 15.

Artikel 4

Samenvatting van de belangrijkste elementen van het herstelplan

1. De samenvatting van de belangrijkste elementen van het herstelplan bevat samenvattingen van elk van de volgende elementen:

a) de informatie over het bestuur in het herstelplan;

b) de strategische analyse van het herstelplan, met een samenvatting van de totale herstelcapaciteit als bedoeld in artikel 12, lid 3;

c) elke materiële wijziging van de instelling, de groep of het herstelplan sinds de indiening van de vorige versie van het herstelplan bij de bevoegde autoriteit;

d) het communicatie- en openbaarmakingsplan in het herstelplan;

e) de voorbereidende maatregelen in het herstelplan.

2. Voor de toepassing van de afdelingen II en III van hoofdstuk I van deze verordening wordt met materiële wijziging een wijziging bedoeld die van invloed kan zijn op het vermogen van een instelling of een EU-moederonderneming of een of meer van haar dochterondernemingen om een herstelplan of een of meer herstelmogelijkheden in een herstelplan uit te voeren.

Artikel 5

Bestuur

De informatie over het bestuur bevat ten minste een gedetailleerde beschrijving van de volgende elementen:

1. de wijze waarop het herstelplan tot stand is gekomen, met inbegrip van ten minste: a) de rol en de functie van de personen die verantwoordelijk zijn voor het opstellen, uitvoeren en bijwerken van elk onderdeel van het plan; b) de identiteit van de persoon die de algehele verantwoordelijkheid heeft voor het actualiseren van het herstelplan en een beschrijving van de te volgen procedure voor het actualiseren van het herstelplan als antwoord op alle materiële wijzigingen die van invloed zijn op de instelling of groep of hun omgeving; c) een beschrijving van de wijze waarop het plan in het ondernemingsbestuur van de instelling of groep en in het algemene kader voor risicomanagement is geïntegreerd; d) indien de entiteit deel uitmaakt van een groep, een beschrijving van de maatregelen en regelingen binnen de groep die de coördinatie en consistentie van herstelmogelijkheden op het niveau van de groep en van individuele dochterondernemingen waarborgen;

2. het beleid en de procedures met betrekking tot de goedkeuring van het herstelplan, met inbegrip van ten minste: a) een verklaring waaruit blijkt of het herstelplan via een interne audit, door een externe accountant of door een risicocomité is getoetst; b) een bevestiging dat het herstelplan is beoordeeld en goedgekeurd door het leidinggevend orgaan van de instelling of EU-moederonderneming die verantwoordelijk is voor de indiening van het plan;

3. de voorwaarden en procedures om een tijdige uitvoering van herstelmogelijkheden te waarborgen, met inbegrip van ten minste: a) een beschrijving van het interne escalatie- en besluitvormingsproces dat ingaat wanneer de indicatoren zijn gehaald, om te onderzoeken en te bepalen welke herstelmogelijkheid mogelijk moet worden gekozen in reactie op de ontstane financiële stress, met inbegrip van ten minste: i) de rol en functie van de bij dit proces betrokken personen, met een beschrijving van hun verantwoordelijkheden of, wanneer een comité is betrokken bij het proces, de rol, de verantwoordelijkheden en de functie van de leden van dat comité; ii) de te volgen procedures; iii) de termijn voor het besluit over de herstelmogelijkheden, en wanneer en op welke wijze de relevante bevoegde autoriteiten zal worden meegedeeld dat de indicatoren zijn gehaald; b) een gedetailleerde beschrijving van de indicatoren, waarin wordt gewezen op mogelijke kwetsbaarheden, zwakke plekken of bedreigingen van minstens de kapitaalpositie, liquiditeit, winstgevendheid en het risicoprofiel van de entiteit of de entiteiten in het herstelplan;

4. de samenhang met het algemene kader voor risicomanagement van de instelling of groep, met inbegrip van een beschrijving van de relevante benchmarks (vroegtijdige waarschuwingssignalen), die deel uitmaken van het reguliere interne proces voor risicomanagement van de instelling of groep, indien deze benchmarks kunnen dienen om het management mee te delen dat de indicatoren zouden kunnen worden gehaald;

5. managementinformatiesystemen, met inbegrip van een beschrijving van de bestaande regelingen die ervoor zorgen dat de voor de uitvoering van de herstelmogelijkheden noodzakelijke informatie beschikbaar is met het oog op tijdige en betrouwbare besluitvorming in stresssituaties.

Artikel 6

Strategische analyse

1. De strategische analyse identificeert de kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies en bepaalt de belangrijkste stappen voor het handhaven van deze kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies in een situatie van financiële stress.

2. De strategische analyse bevat ten minste de volgende onderdelen:

a) een beschrijving van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, als bedoeld in artikel 7;

b) een beschrijving van de herstelmogelijkheden, zoals vastgesteld in de artikelen 8 tot en met 12.

Artikel 7

Beschrijving van de entiteiten die onder het herstelplan vallen

1. Het onderdeel van de strategische analyse waarin de entiteit of entiteiten worden beschreven die onder het herstelplan vallen, bevat de volgende informatie:

a) een algemene beschrijving van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, met inbegrip van: i) een beschrijving van hun mondiale bedrijfs- en risicostrategie; ii) hun bedrijfsmodel en bedrijfsplan, met inbegrip van een lijst van de belangrijkste jurisdicties waar zij actief zijn, onder meer via een bijkantoor of een juridische entiteit die voldoet aan de voorwaarden in lid 2; iii) hun kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies; iv) het proces en de parameters voor het identificeren van hun kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies;

b) een inventarisatie van de kernbedrijfsonderdelen en kritieke functies van de juridische entiteiten en bijkantoren volgens de voorwaarden in lid 2;

c) een gedetailleerde beschrijving van de juridische en financiële structuren van de entiteit of entiteiten die onder het plan vallen, met inbegrip van een toelichting bij de onderlinge verwevenheid van de groep met betrekking tot alle juridische entiteiten of bijkantoren die voldoen aan de in lid 2 vastgestelde voorwaarden, en met name een beschrijving van: i) alle bestaande materiële onderlinge blootstellingen en financieringsverbanden, kapitaalstromen binnen de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, bestaande garanties binnen de groep en te verwachten garanties binnen de groep indien herstelmaatregelen vereist zijn; ii) de onderlinge juridische verwevenheid, die betrekking heeft op materiële juridisch bindende overeenkomsten tussen entiteiten van een groep, waaronder bijvoorbeeld het bestaan van zeggenschapsovereenkomsten en overeenkomsten inzake winstpooling; iii) de operationele onderlinge verwevenheid, die betrekking heeft op in één juridische entiteit of bijkantoor gecentraliseerde taken die belangrijk zijn voor het functioneren van andere juridische entiteiten, bijkantoren of de groep, met name gecentraliseerde IT-functies, treasuryfuncties, risicotaken of administratieve taken; iv) alle in overeenstemming met artikel 19 van Richtlijn 2014/59/EU gesloten overeenkomsten voor financiële steun binnen de groep met inbegrip van de partijen bij de overeenkomst, de vorm van de financiële steun en de voorwaarden voor het verlenen van de financiële steun;

d) een beschrijving van de externe verwevenheid met inbegrip van ten minste: i) aanzienlijke blootstellingen en schulden ten aanzien van de belangrijkste tegenpartijen; ii) significante financiële producten en diensten, die door de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen aan andere deelnemers aan de financiële markten worden verstrekt; iii) significante diensten die derden verlenen aan de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen.

2. Voor de toepassing van lid 1, onder b) en c), worden met de verwijzing naar juridische entiteiten of bijkantoren juridische entiteiten of bijkantoren bedoeld die:

a) een wezenlijke bijdrage leveren aan de winst van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen of aan hun financiering, of die een groot deel van hun activa, passiva of kapitaal bezitten;

b) cruciale commerciële activiteiten verrichten;

c) cruciale operationele, administratieve of risicotaken centraal verrichten;

d) aanzienlijke risico's dragen die, in het slechtste geval, de levensvatbaarheid van de instelling of groep kunnen bedreigen;

e) niet kunnen worden afgestoten of geliquideerd zonder dat dit voor de instelling of de groep als geheel een groot risico zou vormen;

f) belangrijk zijn voor de financiële stabiliteit van ten minste een van de lidstaten waar ze hun statutaire zetel hebben of actief zijn.

Artikel 8

Herstelmogelijkheden

1. Het onderdeel over herstelmogelijkheden bevat een lijst van alle herstelmogelijkheden en een beschrijving van elke mogelijkheid, zoals vastgesteld in de artikelen 9 tot en met 12.

2. Het onderdeel over de herstelmogelijkheden belicht een breed scala van herstelmogelijkheden als antwoord op financiële stressscenario's en waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat ze zullen bijdragen tot de instandhouding of het herstel van de levensvatbaarheid en de financiële positie van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen.

3. Elke herstelmogelijkheid wordt beschreven op een wijze die de bevoegde autoriteit in staat stelt het effect en de haalbaarheid ervan te beoordelen.

4. Herstelmogelijkheden behelzen maatregelen die van nature uitzonderlijk zijn, alsmede maatregelen die kunnen worden genomen in het kader van de normale bedrijfsactiviteiten van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen.

5. Herstelmogelijkheden kunnen niet worden uitgesloten om de enkele reden dat ze een wijziging vereisen van de huidige aard van de activiteiten van de betrokken entiteit of entiteiten.

Artikel 9

Acties, regelingen en maatregelen in het kader van herstelmogelijkheden

1. Elke herstelmogelijkheid omvat ten minste de volgende elementen:

a) een reeks kapitaal- en liquiditeitsmaatregelen die nodig zijn voor de instandhouding of het herstel van de levensvatbaarheid en de financiële positie van de entiteit of de entiteiten die onder het herstelplan vallen, die voornamelijk gericht zijn op het levensvatbaar houden van kritieke functies en kernbedrijfsonderdelen;

b) regelingen en maatregelen die voornamelijk gericht zijn op de instandhouding of het herstel van het eigen vermogen van de instelling of het geconsolideerde eigen vermogen van de groep via externe herkapitalisaties en interne maatregelen ter verbetering van de kapitaalpositie van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen;

c) regelingen en maatregelen om ervoor te zorgen dat de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen passende toegang hebben tot noodfinancieringsbronnen zodat ze hun activiteiten kunnen voortzetten en aan hun verplichtingen kunnen voldoen wanneer deze opeisbaar worden;

d) regelingen en maatregelen om risico's en hefboomfinanciering te beperken of om bedrijfsonderdelen te herstructureren, in voorkomend geval met inbegrip van een analyse van mogelijke materiële afstoting van activa, juridische entiteiten of bedrijfsonderdelen;

e) regelingen en maatregelen die voornamelijk zijn gericht op een vrijwillige herstructurering van schulden, zonder dat dit leidt tot wanbetaling, stopzetting, ratingverlaging of soortgelijke gevolgen.

Voor de toepassing van c) omvatten de maatregelen ook externe maatregelen en, in voorkomend geval, maatregelen die gericht zijn op een herschikking van de beschikbare liquiditeit binnen de groep. De middelen voor noodfinanciering omvatten potentiële liquiditeitsbronnen, een beoordeling van het beschikbare onderpand en een beoordeling van de mogelijkheid om liquiditeit tussen groepsentiteiten en bedrijfsonderdelen over te dragen.

2. Wanneer een herstelmogelijkheid geen acties, regelingen of maatregelen omvat zoals bedoeld in lid 1, onder a) tot en met e), moet in het onderdeel over de herstelmogelijkheden worden aangetoond dat deze acties, regelingen of maatregelen op passende wijze in overweging zijn genomen door de instelling, de EU-moederonderneming of de dochteronderneming die het plan heeft opgesteld en ingediend.

Artikel 10

Effectbeoordeling

Elke herstelmogelijkheid omvat een effectbeoordeling met, in het bijzonder, een gedetailleerde beschrijving van de processen voor het bepalen van de waarde en verkoopbaarheid van de kernbedrijfsonderdelen, bedrijfsactiviteiten en activa van de entiteit of entiteiten waarop de herstelmogelijkheid betrekking heeft, en ten minste de volgende elementen:

1. een financiële en operationele effectbeoordeling met de te verwachten gevolgen op het gebied van solvabiliteit, liquiditeit, financieringsposities en activiteiten van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen. In voorkomend geval geeft de beoordeling een duidelijke beschrijving van de verschillende entiteiten van de groep waarvoor de herstelmogelijkheid gevolgen kan hebben of die bij de uitvoering ervan betrokken kunnen zijn;

2. een beoordeling van de externe impact en systeemrelevante gevolgen met de verwachte impact op de kritieke functies van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen en de gevolgen voor aandeelhouders, klanten, met name deposanten en kleine beleggers, tegenpartijen en, indien van toepassing, voor de rest van de groep;

3. de waarderingsaannames en alle andere aannames met het oog op de beoordelingen onder 1) en 2), met inbegrip van aannames betreffende de verkoopbaarheid van activa of het gedrag van andere financiële instellingen.

Artikel 11

Haalbaarheidsstudie

1. Elke herstelmogelijkheid omvat een haalbaarheidsstudie met ten minste de volgende elementen:

a) een beoordeling van het risico dat met de herstelmogelijkheid gepaard gaat, op basis van ervaringen met de toepassing van de herstelmogelijkheid of een soortgelijke maatregel;

b) een gedetailleerde analyse en beschrijving van alle materiële belemmeringen voor de doeltreffende en tijdige uitvoering van het plan en een beschrijving van de manier om deze belemmeringen weg te nemen;

c) in voorkomend geval, een analyse van mogelijke belemmeringen voor de doeltreffende uitvoering van de herstelmogelijkheid die het gevolg zijn van de structuur van de groep of van regelingen binnen een groep, met inbegrip van de vraag of er wezenlijke praktische of juridische belemmeringen bestaan voor de onmiddellijke overdracht van eigen vermogen of de terugbetaling van passiva of activa binnen de groep;

d) oplossingen voor de onder b) en c) geïdentificeerde potentiële belemmeringen.

2. Voor de toepassing van lid 1 wordt met wezenlijke belemmering elke factor bedoeld die de tijdige tenuitvoerlegging van de herstelmogelijkheid negatief zou kunnen beïnvloeden, zoals met name juridische, operationele, commerciële, financiële en reputatierisico's, evenals het risico op een verlaging van de rating.

Artikel 12

Continuïteit van de werkzaamheden

1. Elke herstelmogelijkheid omvat een beoordeling van de wijze waarop de continuïteit van de bedrijfsactiviteiten bij de uitvoering van de herstelmogelijkheid zal worden verzekerd.

2. Die beoordeling omvat een analyse van de interne activiteiten (zoals activiteiten met betrekking tot IT-systemen, leveranciers en personele middelen) en van de toegang van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen tot marktinfrastructuur (zoals clearing- en afwikkelingsfaciliteiten en betalingssystemen). Meer bepaald wordt bij de beoordeling van de operationele noodplanning rekening gehouden met:

a) alle regelingen en maatregelen om een ononderbroken toegang tot de relevante infrastructuur van de financiële markten te verzekeren;

b) alle regelingen en maatregelen om een ononderbroken werking te verzekeren van de bedrijfsprocessen van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, waaronder infrastructuur en IT-diensten;

c) het verwachte tijdschema voor de tenuitvoerlegging en doeltreffendheid van de herstelmogelijkheid;

d) de doeltreffendheid van de herstelmogelijkheid en de geschiktheid van de indicatoren in een reeks scenario's van financiële stress, waarbij wordt bekeken welke impact elk scenario heeft op de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, met name op hun kapitaal, liquiditeit, winstgevendheid, risicoprofiel en activiteiten.

3. Deze beoordeling moet duidelijk maken welke herstelmogelijkheid het best zou passen in een specifiek scenario, wat de potentiële impact en de haalbaarheid van de herstelmogelijkheid en ook wat de potentiële belemmeringen en het vereiste tijdschema voor de uitvoering zijn.

Op grond van die informatie geeft de beoordeling een beschrijving van de totale herstelcapaciteit van de entiteit of entiteiten die onder het herstelplan vallen, namelijk de mate waarin de herstelmogelijkheden de betrokken entiteit of entiteiten in een reeks scenario's van ernstige macro-economische en financiële stress weer doen herstellen.

Artikel 13

Kruisverwijzingen

Wanneer informatie als bedoeld in artikel 7 is ingediend bij de afwikkelingsautoriteiten in overeenstemming met artikel 11 van Richtlijn 2014/59/EU, kunnen de bevoegde autoriteiten ervoor kiezen om kruisverwijzingen naar die informatie te aanvaarden ter vervulling van de voorwaarde in artikel 7, voor zover ze de volledigheid en kwaliteit van het herstelplan niet in de weg staan, zoals voorgeschreven in hoofdstuk I, afdeling III van deze verordening.

Artikel 14

Communicatie- en openbaarmakingsplan

1. Het communicatie- en openbaarmakingsplan gaat gedetailleerd in op de volgende elementen:

a) interne communicatie, met name ten aanzien van personeel, ondernemingsraden of andere vertegenwoordigers van het personeel;

b) externe communicatie, met name ten aanzien van aandeelhouders en andere beleggers, bevoegde autoriteiten, tegenpartijen, financiële markten, infrastructuur van de financiële markten, deposanten en het publiek, al naar het geval;

c) doeltreffende voorstellen om eventuele negatieve marktreacties op te vangen.

2. Een herstelplan omvat ten minste een analyse van de wijze waarop het communicatie- en openbaarmakingsplan zou worden uitgevoerd, indien een of meer van de regelingen of maatregelen in het herstelplan worden uitgevoerd.

3. Het communicatie- en openbaarmakingsplan moet op passende wijze rekening houden met eventuele specifieke communicatiebehoeften in het kader van individuele herstelmogelijkheden.

Artikel 15

Voorbereidende maatregelen

1. Een herstelplan omvat een analyse van alle voorbereidende maatregelen die de betrokken entiteit of entiteiten hebben getroffen of die nodig zijn voor een vlotte uitvoering van het herstelplan of om de doeltreffendheid ervan te verbeteren, samen met een termijn voor de uitvoering van die maatregelen.

2. Dergelijke voorbereidende maatregelen omvatten alle nodige maatregelen om de in het herstelplan geïdentificeerde belemmeringen voor de doeltreffende uitvoering van herstelmogelijkheden weg te nemen.

AFDELING III

Beoordeling van herstelplannen

Artikel 16

Volledigheid van herstelplannen

De bevoegde autoriteit beoordeelt de mate waarin een herstelplan voldoet aan de eisen in respectievelijk artikel 5 of artikel 7 van Richtlijn 2014/59/EU en toetst of het plan volledig is op basis van de vraag:

1. of het plan alle in deel A van de bijlage bij Richtlijn 2014/59/EU vermelde informatie bestrijkt, zoals nader gespecificeerd in hoofdstuk I, afdeling I van deze verordening;

2. of het plan actuele informatie verschaft, ook met betrekking tot materiële wijzigingen van de entiteit of entiteiten, met name veranderingen in hun juridische of organisatorische structuur of commerciële of financiële situatie sinds de laatste indiening van het plan, in overeenstemming met artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU;

3. indien van toepassing, of het plan een analyse bevat van de vraag hoe en wanneer de entiteit of de entiteiten waarop het plan van toepassing is, onder de in het plan vermelde omstandigheden het gebruik van centrale bankfaciliteiten mogen aanvragen en de activa mogen bepalen die naar verwachting als zekerheid in aanmerking komen;

4. of het plan een voldoende breed scala van scenario's voor ernstige macro-economische en financiële stress bevat die relevant zijn voor de specifieke omstandigheden van de entiteit of entiteiten die onder het plan vallen, met inachtneming van de in overeenstemming met artikel 5, lid 7, van Richtlijn 2014/59/EU door de EBA uitgevaardigde richtsnoeren ter nadere bepaling van het in herstelplannen te gebruiken scala van scenario's, door zich tot het uiterste in te spannen om te voldoen aan deze richtsnoeren, in overeenstemming met artikel 16, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1093/2010;

5. of het plan een kader van indicatoren bevat voor het identificeren van de punten waarop de in het plan bedoelde passende maatregelen kunnen worden genomen;

6. of de informatie bedoeld onder a) tot en met e) met betrekking tot de groep als geheel wordt verstrekt;

7. of het plan ook, indien van toepassing, regelingen voor het verlenen van financiële steun binnen de groep bevat in het kader van een overeenkomst voor het verlenen van financiële steun binnen de groep die is gesloten in overeenstemming met hoofdstuk III van Richtlijn 2014/59/EU;

8. of het plan voor elk van de scenario's van ernstige macro-economische en financiële stress, die in het plan tot uitdrukking komt in overeenstemming met artikel 7, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU, aangeeft of er: a) belemmeringen bestaan voor de tenuitvoerlegging van herstelmaatregelen binnen de groep, ook op het niveau van de individuele entiteiten die onder het plan vallen; b) wezenlijke praktische of juridische belemmeringen bestaan voor de onmiddellijke overdracht van eigen vermogen of voor het terugbetalen van activa of passiva binnen de groep.

Artikel 17

Kwaliteit van herstelplannen

Bij het beoordelen van de voorwaarden en criteria van artikel 5 en artikel 7 van Richtlijn 2014/59/EU, voor zover van toepassing, toetst de bevoegde autoriteit de kwaliteit van een herstelplan op basis van de volgende elementen:

1. Het plan wordt geacht duidelijk te zijn indien: a) het voor zich spreekt en in duidelijke en begrijpelijke taal is opgesteld; b) de definities en omschrijvingen in het hele plan duidelijk en consistent zijn; c) de aannames en ramingen in het plan worden toegelicht; d) verwijzingen naar bijlagen en naar documenten die niet in het plan staan een aanvulling vormen op het plan die aanzienlijk bijdraagt tot het identificeren van mogelijkheden om de financiële draagkracht en levensvatbaarheid van de entiteit of de entiteiten waarop het plan slaat, in stand te houden of te herstellen;

2. de informatie in het plan relevant geacht wordt als ze is gericht op het identificeren van mogelijkheden om de levensvatbaarheid en financiële draagkracht van de instelling of groep in stand te houden of te herstellen;

3. het herstelplan beschouwd wordt als omvattend wanneer, met name rekening houdend met de aard van de activiteiten van de entiteit of entiteiten die onder het plan vallen en hun omvang en verwevenheid met andere instellingen en groepen en met het financiële stelsel in het algemeen: a) het plan voldoende gedetailleerd is met betrekking tot de in herstelplannen vereiste informatie in overeenstemming met de artikelen 5 en 7 van Richtlijn 2014/59/EU; b) het plan een voldoende breed scala van herstelmogelijkheden en indicatoren bevat, met inachtneming van de in overeenstemming met artikel 9, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU door de EBA uitgevaardigde richtsnoeren ter nadere bepaling van de in herstelplannen op te nemen indicatoren, door zich tot het uiterste in te spannen om te voldoen aan deze richtsnoeren, in overeenstemming met artikel 16, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1093/2010;

4. het plan wordt geacht interne samenhang te vertonen: a) in het geval van een individueel herstelplan, als dat plan zelf interne samenhang vertoont; b) in het geval van een groepsherstelplan, als dat groepsplan zelf interne samenhang vertoont; c) indien plannen vereist waren voor dochterondernemingen op individuele basis in overeenstemming met artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU, als deze plannen en het groepsherstelplan onderling samenhangend zijn.

Artikel 18

Toepassing van de in herstelplannen voorgestelde regelingen

1. Bij het beoordelen van de mate waarin het herstelplan voldoet aan het criterium in artikel 6, lid 2, onder a), van Richtlijn 2014/59/EU, toetst de bevoegde autoriteit:

a) het niveau van integratie en samenhang tussen het plan en het algemene ondernemingsbestuur en de interne processen van de entiteit of entiteiten waarop het plan van toepassing is en het respectieve kader voor risicobeheer;

b) of het plan een voldoende aantal geloofwaardige en realistische herstelmogelijkheden bevat die het aannemelijk maken dat de instelling of groep snel en doeltreffend kan reageren op verschillende scenario's van financiële stress;

c) of de in het plan opgenomen herstelmogelijkheden acties specificeren die de scenario's van ernstige macro-economische en financiële stress efficiënt aanpakken in overeenstemming met artikel 5, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU;

d) of het tijdschema voor de uitvoering van de mogelijkheden realistisch is en in aanmerking wordt genomen bij de procedures die de uitvoering van herstelmaatregelen moeten verzekeren;

e) het niveau van paraatheid van de instelling of de groep om de situatie van financiële stress te verhelpen, zoals met name door te beoordelen of de nodige voorbereidende maatregelen naar behoren zijn geïdentificeerd en of, in voorkomend geval, deze maatregelen ten uitvoer zijn gelegd of een plan voor de tenuitvoerlegging ervan is opgesteld;

f) of de scenario's van ernstige macro-economische en financiële stress waarop het plan is getest, toereikend zijn;

g) de geschiktheid van de procedures voor het testen van het plan op de onder f) bedoelde scenario's en de mate waarin de analyse van de herstelmogelijkheden en indicatoren in elk scenario wordt geverifieerd tijdens deze tests;

h) of de aannames en waarderingen in het plan en in elke herstelmogelijkheid realistisch en aannemelijk zijn.

2. De geloofwaardigheid van elke herstelmogelijkheid in het plan als bedoeld in lid 1, onder b) wordt beoordeeld in het licht van de volgende elementen:

a) in hoeverre de tenuitvoerlegging onder zeggenschap van de instelling of groep plaatsvindt en in hoeverre deze zou afhangen van maatregelen van derde partijen;

b) of het programma een voldoende breed scala omvat van herstelmogelijkheden en passende indicatoren, voorwaarden en procedures om de tijdige uitvoering van deze mogelijkheden te waarborgen;

c) in hoeverre het plan inspeelt op redelijkerwijs te verwachten gevolgen van de uitvoering van de voorgestelde herstelmogelijkheid voor de instelling of groep;

d) of het plan en met name de herstelmogelijkheden de levensvatbaarheid van de instelling of groep in stand zouden houden en de financiële draagkracht zouden herstellen;

e) indien van toepassing, de mate waarin de instelling of groep, of concurrenten met vergelijkbare kenmerken, erin zijn geslaagd het hoofd te bieden aan een eerdere periode van financiële stress met dezelfde kenmerken als in het desbetreffende scenario door gebruik te maken van de beschreven herstelmogelijkheden, met name wat betreft de tijdige uitvoering van de herstelmogelijkheden en, in het geval van een groepsherstelplan, de coördinatie van de herstelmogelijkheden binnen de groep.

Artikel 19

Herstelmogelijkheden

Bij de beoordeling van de mate waarin het herstelplan voldoet aan het criterium in artikel 6, lid 2, onder b), van Richtlijn 2014/59/EU, toetst de bevoegde autoriteit:

1. of redelijkerwijs te verwachten valt dat het plan en de individuele herstelmogelijkheden tijdig en doeltreffend kunnen worden uitgevoerd, zelfs in situaties van ernstige macro-economische en financiële stress;

2. of redelijkerwijs te verwachten valt dat de uitvoering van het plan en van de specifieke herstelmogelijkheden de doelstellingen in afdoende mate kan verwezenlijken zonder significante nadelige gevolgen voor het financiële stelsel;

3. of het scala van herstelmogelijkheden op afdoende wijze het risico beperkt op belemmeringen voor de uitvoering van die mogelijkheden of schadelijke systeemrelevante effecten, die het gevolg zijn van gelijktijdig genomen herstelmaatregelen van andere instellingen of groepen;

4. de mate waarin de herstelmogelijkheden kunnen conflicteren met de mogelijkheden van instellingen of groepen met soortgelijke kwetsbaarheden, bijvoorbeeld als gevolg van soortgelijke bedrijfsmodellen, strategieën of de reikwijdte van hun bedrijfsactiviteit, als de mogelijkheden op hetzelfde moment zouden worden uitgevoerd;

5. de mate waarin de gelijktijdige uitvoering van herstelmogelijkheden door verschillende instellingen of groepen naar verwachting het resultaat en de haalbaarheid van die mogelijkheden negatief zal beïnvloeden.

Artikel 20

Specifieke vereisten voor groepsherstelplannen

Bij de beoordeling van de mate waarin een groepsherstelplan voldoet aan de criteria van artikel 7, leden 4 en 6, van Richtlijn 2014/59/EU, toetst de bevoegde autoriteit:

1. de mate waarin het plan de groep als geheel en elke instelling van de groep kan stabiliseren, met name rekening houdend met: a) de beschikbaarheid van herstelmogelijkheden op groepsniveau om waar nodig de financiële positie van een dochteronderneming te herstellen, zonder de financiële draagkracht van de groep aan te tasten; b) de vraag of de groep als geheel, en elke instelling binnen de groep die haar activiteit bij deze herstelmogelijkheid zou voortzetten, na de uitvoering van een bepaalde herstelmogelijkheid nog steeds een levensvatbaar bedrijfsmodel zou hebben; c) de mate waarin de in het plan opgenomen regelingen de coördinatie en samenhang verzekeren van de maatregelen die moeten worden genomen op het niveau van de moederonderneming of van een instelling waarop geconsolideerd toezicht wordt uitgeoefend in overeenstemming met hoofdstuk 3 van titel VII van Richtlijn 2013/36/EU of op het niveau van individuele instellingen. In het bijzonder wordt getoetst in hoeverre de in het plan opgenomen bestuursprocessen rekening houden met de bestuursstructuur van individuele dochterondernemingen en alle relevante wettelijke beperkingen;

2. in hoeverre het plan voorziet in oplossingen voor het wegnemen van eventuele belemmeringen voor de tenuitvoerlegging van herstelmaatregelen binnen de groep die zijn geïdentificeerd in het kader van een scenario als bedoeld in artikel 5, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU; indien de belemmeringen niet kunnen worden weggenomen, de mate waarin alternatieve herstelmaatregelen dezelfde doelstellingen kunnen verwezenlijken;

3. in hoeverre het plan voorziet in oplossingen om eventuele wezenlijke praktische of juridische belemmeringen weg te nemen voor de onmiddellijke overdracht van eigen vermogen of voor het terugbetalen van activa of passiva binnen de groep; indien de belemmeringen niet kunnen worden weggenomen, de mate waarin alternatieve herstelmaatregelen dezelfde doelstellingen kunnen verwezenlijken;

Artikel 21

Aard van de te beoordelen entiteit of entiteiten

Bij de beoordeling van de algehele geloofwaardigheid van een herstelplan in overeenstemming met de artikelen 18, 19 en 20, houdt de bevoegde autoriteit rekening met de aard van de activiteiten van de entiteit of entiteiten die onder het plan vallen, hun omvang en verwevenheid met andere instellingen en groepen en met het financiële stelsel in het algemeen.

HOOFDSTUK II

AFWIKKELINGSPLANNEN

AFDELING I

Inhoud van afwikkelingsplannen

Artikel 22

In afwikkelingsplannen op te nemen informatiecategorieën.

Een afwikkelingsplan bevat ten minste de elementen die in dit artikel onder 1 tot en met 8 zijn opgenomen, inclusief alle informatie die in overeenstemming met de artikelen 10 en 12 van Richtlijn 2014/59/EU vereist is, alsmede aanvullende informatie die nodig is voor het uitvoeren van de afwikkelingsstrategie:

1. een samenvatting van het plan, met inbegrip van een beschrijving van de instelling of groep en een overzicht van de onder b) tot en met h) genoemde elementen;

2. een beschrijving van de afwikkelingsstrategie die in het plan wordt overwogen, met inbegrip van: a) de identificatie van de verschillende afwikkelingsmaatregelen in het kader van het plan; b) de identificatie van de juridische entiteit of entiteiten waarop afwikkelingsmaatregelen zouden worden toegepast; c) de identificatie van kritieke functies of kernbedrijfsonderdelen die in stand worden gehouden en die welke naar verwachting van andere functies worden gescheiden; d) een raming van het tijdschema voor de uitvoering van elk materieel aspect van het plan, als vereist uit hoofde van artikel 10, lid 7, onder d), van Richtlijn 2014/59/EU; e) een gedetailleerde beschrijving van alle eventuele varianten op de voorkeursafwikkelingsstrategie die worden overwogen in omstandigheden waarin de voorkeursstrategie niet kan worden uitgevoerd; f) een beschrijving van het besluitvormingsproces voor de uitvoering van de afwikkelingsstrategie, met inbegrip van het voor de besluiten noodzakelijke tijdschema; g) voor groepsafwikkelingsplannen, de regelingen voor samenwerking en coördinatie tussen afwikkelings- en andere bevoegde autoriteiten van de lidstaten waar groepsentiteiten zijn gevestigd of waar zij belangrijke bijkantoren hebben en de betrokken autoriteiten van derde landen waar groepsentiteiten zijn gevestigd, overeenkomstig de schriftelijke regelingen en procedures als vastgelegd in hoofdstuk VI, afdeling I;

3. een beschrijving van de informatie en de regelingen voor het verstrekken van deze informatie, die noodzakelijk zijn voor een efficiënte tenuitvoerlegging van de afwikkelingsstrategie, met inbegrip van ten minste: a) een beschrijving van de informatie, en de processen om binnen een passende termijn de informatie te kunnen leveren die nodig is voor waarderingen, met name uit hoofde van de artikelen 36 en 49 van Richtlijn 2014/59/EU, en de verkoopbaarheid, met name uit hoofde van de vereisten voor de instrumenten van de verkoop van ondernemingen en overbruggingsinstellingen. b) een inventarisatie van de kritieke functies en kernbedrijfsonderdelen van juridische entiteiten waarin met name de kritieke functies en kernbedrijfsonderdelen worden geïdentificeerd van entiteiten die onderworpen zijn aan afwikkelingsmaatregelen en de kritieke functies of kernbedrijfsonderdelen die zijn verspreid over juridische entiteiten die bij uitvoering van de afwikkelingsstrategie zouden worden opgesplitst; c) een beschrijving van de regelingen voor de uitwisseling van informatie tussen afwikkelingsautoriteiten en andere relevante autoriteiten, waaronder eventueel autoriteiten in andere lidstaten of in derde landen, in overeenstemming met artikel 90 van Richtlijn 2014/59/EU; d) een gedetailleerde beschrijving van de regelingen die ervoor moeten zorgen dat de informatie op grond van artikel 11 van Richtlijn 2014/59/EU actueel is en, indien vereist, beschikbaar is voor de afwikkelingsautoriteiten;

4. een beschrijving van de regelingen die zorgen voor de operationele continuïteit van de toegang tot kritieke functies tijdens de afwikkeling, met inbegrip van ten minste een beschrijving van: a) kritieke gedeelde systemen en activiteiten die moeten worden voortgezet om ervoor te zorgen dat kritieke functies en regelingen contractueel geldig en operationeel blijven bij de afwikkeling; b) interne en externe onderlinge afhankelijkheden die van vitaal belang zijn voor de instandhouding van de operationele continuïteit; c) regelingen ter waarborging van de toegang tot betalingssystemen of andere financiële infrastructuur die noodzakelijk is voor het instandhouden van kritieke functies, inclusief een beoordeling van de overboekbaarheid van de posities van cliënten;

5. een beschrijving van de financieringsbehoeften en van de financieringsbronnen die nodig zijn voor de uitvoering van de in het plan voorgestelde afwikkelingsstrategie, met inbegrip van ten minste: a) een beschrijving van de financierings- en liquiditeitsvereisten in het kader van de afwikkelingsstrategie; b) een beschrijving van mogelijke bronnen van afwikkelingsfinanciering, met inbegrip van de financieringsvoorwaarden, de voorwaarden voor het gebruik ervan, het moment van beschikbaarheid, de entiteiten waaraan ze financiering kunnen verschaffen, en de zekerheidsvereisten; c) indien relevant, een beschrijving en analyse van de vraag hoe en wanneer een instelling of groep, volgens de voorwaarden in het herstelplan, om het gebruik van centrale bankfaciliteiten kan verzoeken (met uitzondering van noodliquiditeitssteun of andere ondersteuning op niet-gestandaardiseerde voorwaarden) bij de afwikkeling, waaronder het identificeren van beschikbare zekerheid; d) voor groepen, een beschrijving van eventueel overeengekomen beginselen ter verdeling van de verantwoordelijkheid voor de financiering over financieringsbronnen in verschillende jurisdicties, inclusief financieringsbronnen in verschillende lidstaten op grond van artikel 12, lid 3, onder f), van Richtlijn 2014/59/EU;

6. plannen voor communicatie met kritieke groepen van belanghebbenden, met inbegrip van ten minste: a) het management, de eigenaren en het personeel van de instelling of groep, met inbegrip van procedures voor overleg met het personeel en, indien van toepassing, dialoog met de sociale partners bij het afwikkelingsproces, en een beoordeling van de gevolgen van het plan voor de werknemers; b) klanten, media en het grote publiek; c) deposanten, aandeelhouders, obligatiehouders, tegenpartijen, infrastructuren voor de financiële markt en andere betrokken marktdeelnemers; d) administratieve of rechterlijke instanties wier goedkeuring of toelating van cruciaal belang is voor de afwikkelingsstrategie; e) eventuele adviseurs die nodig zijn voor de uitvoering van de afwikkelingsstrategie;

7. de conclusies van de afwikkelbaarheidsbeoordeling, met inbegrip van ten minste: a) de vaststelling of de betrokken instelling of groep thans afwikkelbaar is; b) een samenvatting van de conclusies van de liquidatiebeoordeling als vereist in artikel 23, lid 1, onder a); c) een gedetailleerde beschrijving van alle geïdentificeerde belemmeringen voor de afwikkelbaarheid, alsook van de maatregelen die zijn voorgesteld door de instelling of groep of zijn voorgeschreven door de afwikkelingsautoriteit om die belemmeringen aan te pakken of weg te nemen; d) een gekwantificeerde beoordeling van alle wijzigingen in de minimumvereisten voor in aanmerking komende passiva of de passende locatie van in aanmerking komende passiva, die nodig is om belemmeringen voor de afwikkelbaarheid weg te nemen of aan te pakken, rekening houdend met de criteria van artikel 45, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU, nader gespecificeerd in de gedelegeerde handelingen die zijn vastgesteld in overeenstemming met artikel 45, lid 2, van Richtlijn 2014/59/EU;

8. eventuele standpunten van de instelling of groep met betrekking tot het afwikkelingsplan.

AFDELING II

Beoordeling van de afwikkelbaarheid

Artikel 23

Beoordelingsstadia

1. De afwikkelingsautoriteiten beoordelen de afwikkelbaarheid op basis van de volgende opeenvolgende fasen:

a) beoordeling van de haalbaarheid en geloofwaardigheid van de liquidatie van de instelling of groep volgens normale insolventieprocedures in overeenstemming met artikel 24;

b) selectie van een te beoordelen voorkeursafwikkelingsstrategie in overeenstemming met artikel 25;

c) beoordeling van de haalbaarheid van de gekozen afwikkelingsstrategie in overeenstemming met de artikelen 26 tot en met 31;

d) beoordeling van de geloofwaardigheid van de gekozen afwikkelingsstrategie in overeenstemming met artikel 32.

2. Indien het volgens de afwikkelingsautoriteit duidelijk is dat instellingen of groepen vergelijkbare risico's voor het financiële stelsel vormen of dat de omstandigheden waarin hun liquidatie wellicht niet haalbaar is, vergelijkbaar zijn, kan de afwikkelingsautoriteit de haalbaarheid en geloofwaardigheid van de liquidatie van deze instellingen of groepen op een vergelijkbare of identieke manier beoordelen.

De in de eerste alinea bedoelde typen van instellingen kunnen met name worden bepaald aan de hand van de criteria in artikel 98, lid 1, onder j), van Richtlijn 2013/36/EU.

3. Wanneer een afwikkelingsautoriteit vaststelt dat liquidatie van de instelling of groepsentiteiten volgens normale insolventieprocedures wellicht niet haalbaar of geloofwaardig is, of dat afwikkeling anderszins in het openbaar belang noodzakelijk kan zijn omdat liquidatie volgens normale insolventieprocedures de afwikkelingsdoelstellingen niet in dezelfde mate zou verwezenlijken, bepaalt ze een voorkeursafwikkelingsstrategie die past bij de instelling of groep op basis van door die instelling of groep geleverde informatie in de zin van artikel 11 van Richtlijn 2014/59/EU en de in deze verordening vastgestelde criteria. Voor zover nodig identificeert de afwikkelingsautoriteit ook alternatieve strategieën voor omstandigheden waarin de strategie niet haalbaar en geloofwaardig is.

4. Bij de beoordeling van de haalbaarheid en geloofwaardigheid van de voorkeursafwikkelingsstrategie wordt ook gekeken naar eventuele alternatieve strategieën als onderdeel van deze strategie.

5. In overeenstemming met artikel 11 van Richtlijn 2014/59/EU verzoeken de afwikkelingsautoriteiten de instelling of groep om de nodige aanvullende informatie voor het uitvoeren van de beoordelingen van de voorkeursstrategie en de alternatieve strategieën.

6. In voorkomend geval herziet een afwikkelingsautoriteit de voorkeursstrategie of overweegt ze alternatieve strategieën op basis van een voltooide beoordeling van de haalbaarheid en geloofwaardigheid van een voorkeursafwikkelingsstrategie als bedoeld in lid 4.

7. Indien een afwikkelingsautoriteit de voorkeursafwikkelingsstrategie herziet, beoordeelt ze de haalbaarheid en geloofwaardigheid van die herziene voorkeursstrategie in overeenstemming met de artikelen 26 en 27.

Artikel 24

Haalbaarheid en geloofwaardigheid van liquidatie volgens normale insolventieprocedures

1. De afwikkelingsautoriteiten beoordelen de haalbaarheid en geloofwaardigheid van liquidatie van de instelling of groep volgens normale insolventieprocedures, evenals de impact die liquidatie in vergelijking met afwikkeling zou hebben op de afhankelijkheid van buitengewone openbare financiële steun.

2. Bij de beoordeling van de geloofwaardigheid van liquidatie houden de afwikkelingsautoriteiten rekening met de mogelijke gevolgen van de liquidatie van de instelling of groep voor de financiële stelsels van lidstaten of van de Unie om te zorgen voor een continue toegang tot kritieke functies die door de instelling of groep worden vervuld en voor de verwezenlijking van de doelstellingen van artikel 31 van Richtlijn 2014/59/EU. Daartoe houden de afwikkelingsautoriteiten rekening met de door de instelling of groep vervulde functies en gaan ze na of de afwikkeling significante negatieve gevolgen kan hebben voor:

a) de werking van de financiële markt en het marktvertrouwen;

b) de financiële marktinfrastructuren, met name: i) of een plotselinge stopzetting van de activiteiten de normale werking van de infrastructuur van de financiële markten zodanig zou belemmeren dat het hele financiële stelsel negatieve gevolgen zou ondervinden; ii) of en in welke mate de financiële marktinfrastructuren kunnen fungeren als besmettingskanalen in het liquidatieproces;

c) andere financiële instellingen, met name: i) of liquidatie zou leiden tot hogere financieringskosten of minder beschikbare financiering voor andere financiële instellingen met een risico voor de financiële stabiliteit tot gevolg; ii) het risico op rechtstreekse en onrechtstreekse besmetting en macro-economische terugkoppelingseffecten;

d) de reële economie en met name de beschikbaarheid van kritieke financiële diensten.

3. Indien de afwikkelingsautoriteit concludeert dat liquidatie geloofwaardig is, toetst zij de haalbaarheid van liquidatie.

4. Daartoe gaan de afwikkelingsautoriteiten na of de structuren van een instelling of groep de informatie kunnen leveren die op grond van de desbetreffende depositogarantiestelsels is vereist voor het uitbetalen van gedekte bankdeposito's in de bedragen en volgens de termijnen die zijn gespecificeerd in Richtlijn 2014/49/EU van het Europees Parlement en de Raad (5), of in voorkomend geval in overeenstemming met gelijkwaardige depositogarantiestelsels van derde landen, met inbegrip van gedekte deposito's.

Afwikkelingsautoriteiten beoordelen ook of de instelling of de groep de werking van depositogarantiestelsels kan ondersteunen, met name door een onderscheid te maken tussen gedekte en niet-gedekte saldi op depositorekeningen.

Artikel 25

Identificatie van een afwikkelingsstrategie

1. De afwikkelingsautoriteiten beoordelen of een mogelijke afwikkelingsstrategie in staat is de afwikkelingsdoelstellingen te verwezenlijken, gelet op de structuur en het bedrijfsmodel van de instelling of groep en de afwikkelingsregelingen die van toepassing zijn op juridische entiteiten binnen een groep. Een afwikkelingsmaatregel kan worden genomen in het algemeen belang indien deze noodzakelijk is ter verwezenlijking van en evenredig is aan een of meer van de afwikkelingsdoelstellingen en indien liquidatie van de instelling volgens normale insolventieprocedures de doelstellingen niet in dezelfde mate zou verwezenlijken.

2. Met name voor groepen onderzoeken afwikkelingsautoriteiten of het beter is te kiezen voor een eenkanalige of voor een meerkanalige strategie.

3. Hiervoor houden afwikkelingsautoriteiten rekening met ten minste de volgende aspecten:

a) welke afwikkelingsinstrumenten zouden worden gebruikt in het kader van de voorkeursafwikkelingsstrategie en of deze afwikkelingsinstrumenten beschikbaar zijn voor de juridische entiteiten waarop ze in het kader van de afwikkelingsstrategie zouden worden toegepast;

b) het bedrag van de in aanmerking komende passiva in de voorgestelde afwikkelingsstrategie, het risico door niet bij te dragen tot verliesabsorptie of herkapitalisatie, en de juridische entiteiten die deze in aanmerking komende passiva uitgeven, waarbij in aanmerking wordt genomen dat: i) een eenkanalige benadering wellicht verkieslijk is indien voldoende extern uitgegeven in aanmerking komende passiva of passiva die naar verwachting zullen bijdragen tot verliesabsorptie en herkapitalisatie in het kader van de voorgestelde afwikkelingsstrategie zijn uitgegeven door de