UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2022/1395 VAN DE COMMISSIE

van 11 augustus 2022

tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald corrosiebestendig staal van oorsprong uit Rusland en Turkije

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (1) (“de basisverordening”), en met name artikel 9, lid 4,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Opening van het onderzoek

(1) Op 24 juni 2021 heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) op grond van artikel 5 van de basisverordening een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer van bepaald corrosiebestendig staal van oorsprong uit Rusland en Turkije (“de betrokken landen”). Zij heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) (“het bericht van inleiding”).

(2) De Commissie heeft het onderzoek geopend naar aanleiding van een klacht die op 12 mei 2021 is ingediend door de European Steel Association (“Eurofer” of “de klager”). De klacht werd ingediend namens de bedrijfstak van de Unie voor bepaald corrosiebestendig staal in de zin van artikel 5, lid 4, van de basisverordening. Het bij de klacht gevoegde bewijsmateriaal over dumping en aanmerkelijke schade als gevolg daarvan werd voldoende geacht om een onderzoek te openen.

1.2. Belanghebbenden

(3) In het bericht van inleiding werden de belanghebbenden uitgenodigd om met de Commissie contact op te nemen om aan het onderzoek mee te werken. Daarnaast heeft de Commissie specifiek de klager, andere haar bekende producenten in de Unie, de haar bekende producenten-exporteurs en de autoriteiten van Rusland en Turkije, de haar bekende importeurs en gebruikers, alsmede de haar bekende betrokken verenigingen op de hoogte gesteld van de opening van het onderzoek en hen uitgenodigd daaraan mee te werken.

(4) De belanghebbenden zijn in de gelegenheid gesteld om opmerkingen te maken over de opening van het onderzoek en een hoorzitting met de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures aan te vragen. De Commissie heeft op 17 september 2021 een hoorzitting gehouden met een Turkse producent-exporteur.

1.3. Steekproeven

(5) In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij mogelijk een steekproef van de belanghebbenden zou samenstellen overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening.

1.3.1. Steekproef van producenten in de Unie

(6) In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij een voorlopige steekproef van producenten in de Unie had samengesteld. De Commissie stelde de steekproef samen op basis van de productie en de verkoopvolumes in de Unie zoals door de producenten in de Unie gemeld in het kader van het representativiteitsonderzoek voorafgaand aan de inleiding, daarbij tevens hun geografische locatie in aanmerking nemend. Deze voorlopige steekproef bestond uit drie producenten in de Unie in drie verschillende lidstaten. De steekproef vertegenwoordigde meer dan 23 % van de productie en de verkoop van het soortgelijke product in de Unie. De Commissie heeft de belanghebbenden om opmerkingen ten aanzien van de voorlopige steekproef verzocht (3). Geen van de partijen heeft binnen de gestelde termijn opmerkingen ingediend.

(7) Tijdens het controlebezoek bij een van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie is geconstateerd dat de onderneming in haar antwoord op de representativiteitsvragenlijst en in haar antwoord op de antidumpingvragenlijst ten onrechte een aanzienlijke hoeveelheid gegevens had opgenomen in verband met producten die buiten het bestek van het onderzoek vallen. Om ervoor te zorgen dat deze situatie geen gevolgen had voor de representativiteit van de steekproef, besloot de Commissie de betrokken onderneming in de steekproef te houden en een extra onderneming in de steekproef op te nemen. De aldus vastgestelde definitieve steekproef bestond uit vier producenten in de Unie die in drie verschillende lidstaten gevestigd zijn en ongeveer 25 % van de geraamde totale productie en verkoop van het soortgelijke product in de Unie vertegenwoordigen. De Commissie heeft de belanghebbenden om opmerkingen ten aanzien van de definitieve steekproef verzocht (4). Geen van de partijen heeft binnen de gestelde termijn opmerkingen ingediend.

1.3.2. Steekproef van importeurs

(8) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie niet-verbonden importeurs verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken.

(9) Geen van de ondernemingen die binnen de termijn een bijlage bij het bericht van inleiding hebben ingediend, heeft invoer van het betrokken product gerapporteerd. De Commissie besloot af te zien van de steekproef. Er werden geen opmerkingen over dit besluit ontvangen.

1.3.3. Steekproef van producenten-exporteurs in Rusland

(10) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie alle producenten-exporteurs in Rusland verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Daarnaast heeft de Commissie de Permanente Vertegenwoordiging van de Russische Federatie bij de Europese Unie verzocht mogelijke andere producenten-exporteurs die geïnteresseerd zouden kunnen zijn in medewerking aan het onderzoek aan te wijzen en/of contact met hen op te nemen.

(11) Drie producenten-exporteurs/groepen van producenten-exporteurs in Rusland, die samen ongeveer 98 % van de totale Russische uitvoer van het betrokken product naar de Unie voor hun rekening nemen, verstrekten de gevraagde informatie en stemden ermee in om in de steekproef te worden opgenomen. Overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening heeft de Commissie een steekproef van twee ondernemingen samengesteld op basis van het grootste representatieve uitvoervolume naar de Unie dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kon worden onderzocht. Overeenkomstig artikel 17, lid 2, van de basisverordening zijn alle bekende betrokken producenten-exporteurs en de Russische autoriteiten geraadpleegd over de samenstelling van de steekproef.

(12) De Commissie heeft opmerkingen over de steekproef ontvangen van PJSC Novolipetsk Steel (“NLMK”). De onderneming wees erop dat er gegronde juridische redenen waren om het onderzoek bij drie in plaats van twee producenten-exporteurs uit te voeren, met name indien een van de oorspronkelijk in de steekproef opgenomen ondernemingen haar medewerking zou intrekken. Een dergelijke intrekking zou de vaststelling van de dumpingmarge voor niet in de steekproef opgenomen medewerkende producenten-exporteurs bemoeilijken.

(13) Bovendien wees de onderneming erop dat de Commissie de producent-exporteur PJSC Magnitogorsk Iron and Steel Works in Rusland en zijn dochteronderneming MMK Metalurji Sanayi Ticaret ve Liman İşletmeciliği A.Ş. in Turkije in steekproef had opgenomen. De onderneming voerde aan dat de twee verbonden producenten-exporteurs een deel van hun verkoopkanalen deelden. Dat zou de werklast van de Commissie verlichten en het dus mogelijk maken NLMK in het onderzoek op te nemen.

(14) Na de opmerkingen van NLMK te hebben onderzocht, achtte de Commissie met name de in overweging 12 aangevoerde argumenten gegrond en besloot zij af te zien van een steekproef met betrekking tot de producenten-exporteurs in Rusland. De Commissie heeft de betrokken onderneming en de Russische autoriteiten van dit besluit in kennis gesteld.

1.3.4. Steekproef van producenten-exporteurs in Turkije

(15) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie alle producenten-exporteurs in Turkije verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Daarnaast heeft de Commissie de Vertegenwoordiging van Turkije bij de Europese Unie verzocht mogelijke andere producenten-exporteurs die geïnteresseerd zouden kunnen zijn in medewerking aan het onderzoek aan te wijzen en/of contact met hen op te nemen.

(16) Acht producenten-exporteurs/groepen van producenten-exporteurs in Turkije, die samen ongeveer 100 % van de totale Turkse uitvoer van het betrokken product naar de Unie voor hun rekening nemen, verstrekten de gevraagde informatie en stemden ermee in om in de steekproef te worden opgenomen. Overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening heeft de Commissie een steekproef van drie ondernemingen samengesteld op basis van het grootste representatieve uitvoervolume naar de Unie dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kon worden onderzocht. Overeenkomstig artikel 17, lid 2, van de basisverordening werden alle bekende betrokken producenten-exporteurs en de autoriteiten van het betrokken land geraadpleegd over de samenstelling van de steekproef. Over de voorgestelde steekproef zijn geen opmerkingen ontvangen. De aldus samengestelde definitieve steekproef vertegenwoordigde 62,6 % van de totale Turkse uitvoer van het betrokken product naar de Unie.

1.4. Individueel onderzoek

(17) Eén producent-exporteur in Turkije heeft op grond van artikel 17, lid 3, van de basisverordening om een individueel onderzoek verzocht. De Commissie besloot dat het te belastend zou zijn geweest dit verzoek te onderzoeken en dat dit de tijdige voltooiing van het onderzoek zou hebben belet. Dit is te wijten aan de complexe bedrijfsstructuur van de onderneming in kwestie. Daarom werd het verzoek om een individueel onderzoek afgewezen.

1.5. Antwoorden op de vragenlijst

(18) De Commissie heeft de klager een vragenlijst toegezonden en heeft de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie (5), de drie producenten-exporteurs in Rusland en de drie in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in Turkije verzocht de desbetreffende vragenlijsten in te vullen, die op de dag van de inleiding van de procedure online beschikbaar zijn gesteld (6).

(19) De vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, de klager, de drie producenten-exporteurs uit Rusland, de drie in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs uit Turkije en de producent-exporteur uit Turkije die om een individueel onderzoek had verzocht, hebben antwoorden op de vragenlijst opgestuurd.

1.6. Controlebezoeken

(20) De Commissie heeft alle gegevens die zij voor de vaststelling van dumping, de daaruit voortvloeiende schade en het belang van de Unie nodig achtte, verzameld en gecontroleerd. Krachtens artikel 16 van de basisverordening zijn controlebezoeken ter plaatse verricht bij de volgende ondernemingen: producenten in de Unie: — Acciaieria Arvedi S.p.A, Cremona, Italië; — ArcelorMittal Poland, Dabrowa Górnicza, Polen; — Marcegaglia Carbon Steel S.p.A, Gazoldo degli Ippoliti, Italië; — U.S. Steel Košice, s.r.o., Košice, Slowakije; met de Russische producenten-exporteurs verbonden handelaren en importeurs: — MMK Steel Trade AG, Lugano, Zwitserland; — NLMK Trading SA, Lugano, Zwitserland; — Severstal Export GmbH (“SSE”), Manno, Zwitserland; — SIA Severstal Distribution (Severstal Distribution Europe, “SDE”), Riga, Letland.

(21) De Commissie heeft controles op afstand verricht bij de volgende partijen: vereniging van producenten in de Unie: — Eurofer, Brussel, België; producenten-exporteurs in Rusland: — PJSC Magnitogorsk Iron and Steel Works (“MMK”), Magnitogorsk, Rusland; — Novolipetsk Steel (“NLMK”), Lipetsk, Rusland; — PAO Severstal (“PAOS”), Cherepovets, Rusland; met de Russische producenten-exporteurs verbonden binnenlandse handelaren: — LLC Torgovy dom MMK (“TD MMK”), Magnitogorsk, Rusland; — Novolipetsk Steel Service Center LLC (“NSSC”), Lipetsk, Rusland; — Torgovy dom NLMK LLC (“NLMK Shop”), Moskou, Rusland; — JSC Severstal Distribution (Severstal Distribution Russia, “SDR”), Cherepovets, Rusland; producenten-exporteurs in Turkije: — MMK Metalurji Sanayi Ticaret ve Liman İşletmeciliği A.Ş. (“MMK Turkey”), Dortyol, Turkije; — TatMetal Çelik Sanayi ve Ticaret A.Ş.(“Tatmetal”), Istanbul, Turkije; — Tezcan Galvanizli Yapi Elemanlari Sanayi ve Ticaret A.Ş. (“Tezcan”), Kartepe-Kocaeli, Turkije.

1.7. Onderzoektijdvak en beoordelingsperiode

(22) Het onderzoek naar dumping en schade had betrekking op de periode van 1 januari 2020 tot en met 31 december 2020 (“het onderzoektijdvak” of “OT”). Het onderzoek naar ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2017 tot het einde van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

(23) De Turkse vereniging CIB en verschillende producenten-exporteurs waren van mening dat het gekozen onderzoektijdvak en de gekozen beoordelingsperiode een vertekend beeld gaven. Zij achtten deze ongepast, aangezien 2017 een relatief goed jaar was voor de staalsector, terwijl in 2020 de negatieve gevolgen van de COVID-19-pandemie voelbaar waren. Zij voerden aan dat de vergelijking van beide eindpunten niet representatief zou zijn voor de prestaties en de situatie van de bedrijfstak van de Unie. Sommige producenten-exporteurs vroegen met het oog op een betere vergelijking om een analyse op kwartaalbasis.

(24) De Commissie heeft de argumenten afgewezen omdat zowel de beoordelingsperiode als het onderzoektijdvak passend waren, gelet op de datum van indiening van de klacht en de toepasselijke regels. Hoe dan ook verricht de Commissie haar analyse niet op basis van een vergelijking tussen het basisjaar en het onderzoektijdvak, maar op basis van de ontwikkelingen tijdens de gehele beoordelingsperiode; daarbij houdt zij rekening met factoren die mogelijk van invloed zijn op de markt voor corrosiebestendig staal in de Unie en worden die factoren in het onderzoek meegewogen, zoals onder meer blijkt uit punt 5.

(25) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben CIB en verschillende producenten-exporteurs verklaard het niet eens te zijn met het standpunt van de Commissie. Zij voerden aan dat de Commissie rekening had moeten houden met ontwikkelingen na het onderzoektijdvak, aangezien de prijzen van thermisch verzinkte producten, waar corrosiebestendig staal deel van uitmaakt, en de gemiddelde marge op thermisch verzinkte staalproducten vergeleken met warmgewalst breedband tijdens de eerste acht maanden van 2021 sterk zouden zijn gestegen in de Unie. Tegelijkertijd zouden de productieniveaus van de bedrijfstak van de Unie in 2021 zijn hersteld tot de niveaus van 2019. Onder verwijzing naar het arrest van het Gerecht in de zaak Rusal Armenal ZAO/Raad (7) voerden zij derhalve aan dat deze ontwikkelingen nieuwe feiten vormen op grond waarvan de voorgenomen instelling van een antidumpingrecht kennelijk misplaatst zou zijn, en dat de Commissie met deze feiten rekening moet houden, onder meer door het onderzoektijdvak uit te breiden zodat het 2021 en het eerste kwartaal van 2022 omvat.

(26) De Commissie heeft dit argument onderzocht. Zij stelde vast dat de stijging van de verkoopprijzen in 2021 op zich geen indicatie is voor een verbetering, van welke omvang ook, van de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie. De Commissie merkte immers op dat een prijsstijging slechts een positief effect kan hebben op de situatie van de bedrijfstak in vergelijking met het voorgaande jaar, indien deze stijging aanzienlijk hoger is dan de stijging van de kosten in dezelfde periode. Hiervoor is geen bewijs geleverd. Wat de productie betreft, heeft de Commissie erkend dat bepaalde producenten in 2021 moeilijkheden hebben ondervonden om op bepaalde momenten, met name in het begin van dat jaar, aan de grote marktvraag naar corrosiebestendig staal te voldoen. Zij onderstreepte echter dat deze moeilijkheden tijdelijk waren en beschikte niet over informatie waaruit bleek dat deze moeilijkheden zich in de hele sector zouden hebben voorgedaan. De Commissie concludeerde derhalve dat geen van de door de betrokken partijen aangevoerde argumenten aantoonde dat de nieuwe ontwikkelingen na het onderzoektijdvak ertoe zouden leiden dat de voorgenomen instelling van een antidumpingrecht kennelijk misplaatst zou zijn. De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen.

1.8. Niet-instelling van voorlopige maatregelen

(27) Overeenkomstig artikel 7, lid 1, van de basisverordening was de uiterste termijn voor de instelling van voorlopige maatregelen 23 februari 2022. Overeenkomstig artikel 19 bis, lid 2, van de basisverordening heeft de Commissie op 26 januari 2022 de belanghebbenden ingelicht over haar voornemen om geen voorlopige maatregelen in te stellen en hen in de gelegenheid gesteld om aanvullende informatie in te dienen en/of om te worden gehoord. Geen enkele partij diende opmerkingen in of verzocht om te worden gehoord.

(28) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Russische overheid aan dat het feit dat geen voorlopige maatregelen waren ingesteld, betekende dat de bedrijfstak van de Unie stabiel was en er geen interventie van de Commissie nodig was om schade te voorkomen. De Commissie heeft dit argument afgewezen. Overeenkomstig artikel 7, lid 1, van de basisverordening kunnen voorlopige rechten worden ingesteld. De Commissie is niet verplicht voorlopige maatregelen in te stellen indien de bedrijfstak van de Unie schade lijdt. Er kunnen dus geen conclusies worden getrokken over de situatie van de bedrijfstak van de Unie wanneer de Commissie besluit geen voorlopige maatregelen in te stellen, maar het onderzoek voort te zetten, zoals zij in dit geval heeft gedaan.

(29) Aangezien er geen voorlopige antidumpingmaatregelen werden ingesteld, heeft er geen registratie van de invoer plaatsgevonden.

1.9. Vervolg van de procedure

(30) De Commissie is doorgegaan met het verzamelen en controleren van alle informatie die zij voor haar definitieve bevindingen nodig achtte.

(31) Na de verzamelde en gecontroleerde gegevens te hebben geanalyseerd, heeft de Commissie MMK en PAOS ingelicht over haar voornemen om overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening met betrekking tot bepaalde delen van hun antwoorden gebruik te maken van de beschikbare gegevens. De Commissie heeft de ondernemingen in de gelegenheid gesteld opmerkingen te maken. De redenen voor de gebruikmaking van de beschikbare gegevens en de opmerkingen van de ondernemingen worden behandeld in punt 3.1.2 van deze verordening.

(32) Bij het vaststellen van de definitieve bevindingen heeft de Commissie de opmerkingen van de belanghebbenden in overweging genomen.

(33) De Commissie heeft alle belanghebbenden ingelicht over de belangrijkste feiten en overwegingen op basis waarvan zij voornemens was een definitief antidumpingrecht in te stellen op corrosiebestendig staal van oorsprong uit Rusland en Turkije (“mededeling van de definitieve bevindingen”). Alle partijen konden binnen een bepaalde termijn opmerkingen indienen over de mededeling van de definitieve bevindingen.

(34) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben de klager, de Russische overheid, alle drie Russische medewerkende producenten-exporteurs, de Turkse overheid, alle drie Turkse medewerkende producenten-exporteurs en de vereniging van Turkse staalexporteurs opmerkingen ingediend. Op verzoek zijn hoorzittingen gehouden met MMK, NLMK, de Turkse overheid, Tezcan en de vereniging van Turkse staalexporteurs. De opmerkingen die de partijen hebben ingediend en/of tijdens de hoorzittingen naar voren hebben gebracht, worden in de desbetreffende delen van deze verordening behandeld.

(35) Voorts hebben Tezcan en MMK na de individuele aanvullende mededelingen van de definitieve bevindingen verzocht om inschakeling van de raadadviseur-auditeur.

(36) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde CIB aan dat de antidumpingmaatregelen overeenkomstig artikel 14, lid 4, van de basisverordening moesten worden geschorst vanwege de veranderingen die zich na het einde van het onderzoektijdvak op de markt hadden voorgedaan. CIB verwees met name naar de forse prijsstijgingen voor corrosiebestendig staal sinds het einde van het onderzoektijdvak, de sterk verbeterde winstgevendheid van bepaalde producenten in de Unie sindsdien, en de sancties tegen Rusland die zouden garanderen dat het onwaarschijnlijk is dat door de schorsing opnieuw schade ontstaat.

(37) Artikel 14, lid 4, bepaalt dat maatregelen alleen mogen worden geschorst wanneer het onwaarschijnlijk is dat door de schorsing opnieuw schade aan de bedrijfstak van de Unie ontstaat. De Commissie beschikt niet over informatie waaruit blijkt dat de situatie van de bedrijfstak van de Unie na het einde van het onderzoektijdvak zodanig is verbeterd dat het onwaarschijnlijk is dat er opnieuw schade ontstaat. Uit het feit alleen dat de prijzen van corrosiebestendig staal na het onderzoektijdvak zijn gestegen, kan niet worden afgeleid dat de bedrijfstak van de Unie niet langer schade lijdt, zelfs niet indien het argument van CIB dat de winstgevendheid van “bepaalde producenten in de Unie” is gestegen, zou worden aanvaard. De opening van het onderzoek kan immers zelf tot dergelijke gevolgen hebben geleid en deze gevolgen zouden dus snel verdwijnen indien de definitieve maatregelen worden geschorst. De Commissie kan maatregelen alleen schorsen na een zorgvuldige analyse van de situatie van de bedrijfstak van de Unie na het onderzoektijdvak en van de vermeende wijzigingen in de marktomstandigheden, waarvoor gedetailleerde informatie moet worden verzameld. Deze beoordeling vindt gewoonlijk buiten de onderzoeksprocedure om plaats, met name wanneer dergelijke argumenten in een laat stadium en zonder de nodige bewijzen worden aangevoerd, zoals in casu het geval was.

(38) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Russische overheid aan dat de toepassing van artikel 18 van de basisverordening ten aanzien van twee Russische producenten-exporteurs niet gerechtvaardigd was, aangezien de ondernemingen bereidheid tot samenwerking hadden getoond, uitvoerig hadden geantwoord op de vragenlijst en het verzoek om aanvullende informatie, alsmede tussentijdse berekeningen hadden verstrekt en de gevraagde correcties hadden aangebracht. Bovendien wees de Russische overheid erop dat de brieven inzake de toepassing van artikel 18 meer dan een maand na afloop van de controles en toetsingen op afstand waren verzonden.

(39) De Commissie merkte op dat de redenen voor de toepassing van artikel 18 van de basisverordening afdoende aan de respectieve ondernemingen waren meegedeeld en uitgelegd, nadat alle uit de vragenlijst en de antwoorden op de schriftelijke aanmaningen en tijdens de controles en toetsingen op afstand verzamelde informatie naar behoren was geanalyseerd. Met betrekking tot PAOS wordt de kwestie uitvoerig behandeld in de overwegingen 93 tot en met 109. Met betrekking tot MMK wordt de algemene uiteenzetting van de redenen gegeven in de overwegingen 75 tot en met 90, terwijl de gedetailleerde uiteenzetting, om redenen van vertrouwelijkheid, in de ondernemingsspecifieke mededeling is gegeven. Derhalve heeft de Commissie de argumenten van de Russische overheid betreffende de toepassing van artikel 18 van de basisverordening afgewezen.

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Betrokken product

(40) Bij het betrokken product gaat het om gewalste platte producten van ijzer of gelegeerd staal of niet-gelegeerd staal; thermisch geplateerd of bekleed met zink en/of aluminium en/of magnesium, al dan niet gelegeerd met silicium; chemisch gepassiveerd; met of zonder aanvullende oppervlaktebehandeling, zoals invetten of verzegelen; bevattende: niet meer dan 0,5 gewichtspercent koolstof, niet meer dan 1,1 gewichtspercent aluminium, niet meer dan 0,12 gewichtspercent niobium, niet meer dan 0,17 gewichtspercent titaan en niet meer dan 0,15 gewichtspercent vanadium; opgerold, als op maat gesneden platen en als bandstaal aangeboden, van oorsprong uit Rusland en Turkije, momenteel ingedeeld onder de GN-codes ex 7210 41 00, ex 7210 49 00, ex 7210 61 00, ex 7210 69 00, ex 7210 90 80, ex 7212 30 00, ex 7212 50 61, ex 7212 50 69, ex 7212 50 90, ex 7225 92 00, ex 7225 99 00, ex 7226 99 30, ex 7226 99 70 (Taric-codes: 7210410020, 7210410030, 7210490020, 7210490030, 7210610020, 7210610030, 7210690020, 7210690030, 7210908092, 7212300020, 7212300030, 7212506120, 7212506130, 7212506920, 7212506930, 7212509014, 7212509092, 7225920020, 7225920030, 7225990022, 7225990023, 7225990041, 7225990092, 7225990093, 7226993010, 7226993030, 7226997013, 7226997093, 7226997094) (“het betrokken product”). De volgende producten blijven buiten beschouwing: — producten van roestvrij staal, van siliciumstaal en van sneldraaistaal; — producten die enkel warm of koud gewalst zijn.

(41) Corrosiebestendig staal wordt vervaardigd door rollen, platen en banden gewalst plat staal door onderdompeling in een bad te bekleden met gesmolten metaal of een metaallegering van zink. Het bekledingsmetaal verbindt zich in een metallurgische reactie met de stalen ondergrond en vormt een meerlagenstructuur van legeringen, waardoor een coatinglaag ontstaat die metallurgisch verbonden is met het staal. De oppervlakte van het product wordt vervolgens chemisch gepassiveerd om die tegen vocht te beschermen en om het risico van het ontstaan van corrosieproducten tijdens opslag en vervoer te verkleinen.

(42) Corrosiebestendig staal vindt voornamelijk toepassing in de bouwsector als verschillende soorten bekledingsmateriaal, maar wordt ook gebruikt voor het vervaardigen van huishoudelijke apparaten, bij het dieptrekken en stampen alsmede voor kleine gelaste buizen.

2.2. Soortgelijk product

(43) Uit het onderzoek is gebleken dat de volgende producten dezelfde fysische, chemische en technische basiseigenschappen hebben en voor dezelfde basisdoeleinden worden gebruikt: — het betrokken product; — het product dat in Rusland en Turkije wordt geproduceerd en aldaar op de binnenlandse markt wordt verkocht, en — het product dat in de Unie door de bedrijfstak van de Unie wordt geproduceerd en aldaar wordt verkocht.

(44) De Commissie heeft geconcludeerd dat die producten derhalve soortgelijke producten zijn in de zin van artikel 1, lid 4, van de basisverordening.

2.3. Argumenten betreffende de productomschrijving

(45) Een importeur verzocht corrosiebestendig staal met een dikte van minder dan 0,40 mm (“dunne formaten”) van het onderzoek uit te sluiten. Hij betoogde dat dunne formaten, die arbeidsintensiever en duurder zijn, een apart segment vormen en dat deze in onvoldoende hoeveelheden worden geproduceerd door de bedrijfstak van de Unie. Hij voegde eraan toe dat de uitsluiting van dunne formaten het corrigerende effect van de door de klagers gevraagde maatregelen niet zou verminderen, terwijl de instelling van antidumpingmaatregelen op dunne formaten de gebruikers zou schaden (aangezien zij tot dergelijke producten geen toegang zullen hebben tegen concurrerende prijzen).

(46) De Commissie achtte de redenen voor het verzoek ongegrond omdat de bedrijfstak van de Unie over het algemeen over productiecapaciteit voor alle vereiste formaten van corrosiebestendig staal beschikt (8). De Commissie stelde ook vast dat alle soorten corrosiebestendig staal, ongeacht het formaat ervan of de plaats van invoer, worden vervaardigd in lijnen voor thermisch verzinken en dezelfde eigenschappen hebben wat betreft hun fysische en technische basiskenmerken, eindgebruik en onderlinge verwisselbaarheid. De Commissie heeft het verzoek om uitsluiting derhalve afgewezen.

(47) Tezcan, een Turkse producent van onder meer met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal, heeft verzocht dat met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal zou worden uitgesloten van de werkingssfeer van de maatregelen. Volgens die partij vormen producten van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal een apart segment van corrosiebestendig staal dat niet concurreert met producten die door de bedrijfstak van de Unie worden vervaardigd. De partij verklaarde dat producten van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal in de Unie niet “in commercieel levensvatbare hoeveelheden” worden vervaardigd en dat de producent in de Unie die dit product vervaardigt, niet in staat is de hoeveelheid met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal te leveren die nodig is om aan de vraag in de Unie te voldoen.

(48) De Commissie achtte de redenen voor het verzoek ongegrond omdat de bedrijfstak van de Unie, ook al was er tijdelijk maar een beperkte productie van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal in de Unie, over het algemeen over productiecapaciteit voor met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal beschikt. De Commissie stelde ook vast dat alle soorten corrosiebestendig staal, ongeacht de bekleding, worden vervaardigd in lijnen voor thermisch verzinken. Bovendien hebben met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal en corrosiebestendig staal met andere bekledingen dezelfde kenmerken wat betreft hun fysische en technische basiskenmerken, eindgebruik en onderlinge verwisselbaarheid (9). De Commissie heeft het verzoek om uitsluiting derhalve afgewezen.

(49) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde Tezcan haar verzoek. Tezcan verklaarde dat het ontbreken van productie in de Unie te wijten was aan financieel wanbeheer van de enige producent van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal in de Unie. Tezcan hield staande dat met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal en met zink bekleed corrosiebestendig staal — fysisch, chemisch en technisch — volledig verschillende producten zijn, met name op grond van het productieproces van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal en bepaalde eigenschappen van AluZinc.

(50) De Commissie achtte de redenen van Tezcan voor het verzoek ongegrond, omdat de door Tezcan genoemde producent een levensvatbaar bedrijfsplan had en een levensvatbaar onderdeel van de bedrijfstak van de Unie bleef. Ook heeft de Commissie vastgesteld dat alle soorten corrosiebestendig staal, ongeacht de bekleding ervan, worden vervaardigd in lijnen voor thermisch verzinken, hetgeen Tezcan heeft erkend in haar opmerking dat de enige producent van met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal in de Unie één lijn voor thermisch verzinken heeft, maar twee zinkbaden, die kunnen worden verwisseld, al naargelang of de producent met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal dan wel andere producten wil vervaardigen. Bovendien doet het argument dat niet alle bekledingen voor corrosiebestendig staal precies dezelfde eigenschappen hebben, niets af aan het feit dat met AluZinc bekleed corrosiebestendig staal en corrosiebestendig staal met andere bekledingen dezelfde eigenschappen hebben wat betreft hun fysische en technische basiskenmerken, eindgebruik en onderlinge verwisselbaarheid (10). De Commissie heeft het verzoek om uitsluiting derhalve afgewezen.

3. DUMPING

3.1. Rusland

3.1.1. Normale waarde

(51) Eerst heeft de Commissie onderzocht of de totale binnenlandse verkoop van iedere medewerkende producent-exporteur representatief was in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De binnenlandse verkoop is representatief als de totale hoeveelheid van de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product aan onafhankelijke afnemers op de binnenlandse markt per producent-exporteur tijdens het onderzoektijdvak ten minste 5 % bedroeg van de totale naar de Unie uitgevoerde hoeveelheid van het betrokken product. Op basis hiervan was de totale verkoop door elke medewerkende producent-exporteur van het soortgelijke product op de binnenlandse markt representatief.

(52) Vervolgens is de Commissie nagegaan welke productsoorten die op de binnenlandse markt waren verkocht, identiek waren aan of vergelijkbaar waren met de naar de Unie uitgevoerde soorten.

(53) Daarna heeft de Commissie onderzocht of de binnenlandse verkoop door iedere medewerkende producent-exporteur op zijn binnenlandse markt voor elke productsoort die identiek is aan of vergelijkbaar is met een productsoort die wordt uitgevoerd naar de Unie, representatief was in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De binnenlandse verkoop van een productsoort is representatief als de totale binnenlandse verkoop van die productsoort aan onafhankelijke afnemers in het onderzoektijdvak ten minste 5 % bedraagt van de totale uitvoer van de identieke of vergelijkbare productsoort naar de Unie.

(54) De Commissie stelde vast dat MMK geen enkele productsoort in representatieve hoeveelheden op de binnenlandse markt verkocht. Bovendien verkochten alle drie Russische medewerkende producenten-exporteurs bepaalde productsoorten helemaal niet op de binnenlandse markt.

(55) Verder heeft de Commissie voor elke productsoort het aandeel van de winstgevende verkoop aan onafhankelijke afnemers op de binnenlandse markt in het onderzoektijdvak bepaald om uit te maken of zij de werkelijke binnenlandse verkoop kon gebruiken voor de berekening van de normale waarde, overeenkomstig artikel 2, lid 4, van de basisverordening.

(56) De normale waarde wordt gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs per productsoort, ongeacht of die verkoop winstgevend is, indien: a) de verkoop van de productsoort tegen nettoverkoopprijzen die ten minste gelijk zijn aan de berekende productiekosten, meer dan 80 % van de totale verkoop van deze productsoort vertegenwoordigde, en b) de gewogen gemiddelde verkoopprijs van die productsoort ten minste gelijk is aan de productiekosten per eenheid.

(57) In een dergelijke situatie is de normale waarde het gewogen gemiddelde van de prijzen van alle binnenlandse verkopen van die productsoort in het onderzoektijdvak.

(58) De normale waarde is gelijk aan de werkelijke binnenlandse prijs per productsoort van uitsluitend de winstgevende binnenlandse verkoop van de productsoorten tijdens het onderzoektijdvak indien: a) de winstgevende verkoop van de productsoort 80 % of minder van de totale verkoop van deze productsoort bedraagt, of b) de gewogen gemiddelde prijs van die productsoort lager ligt dan de productiekosten per eenheid.

(59) Uit de analyse van de binnenlandse verkoop bleek dat, afhankelijk van de productsoort, 47 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van MMK, 43 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van NLMK en 24 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van PAOS winstgevend waren en dat de gewogen gemiddelde verkoopprijs hoger was dan de productiekosten. Dienovereenkomstig werd de normale waarde berekend als het gewogen gemiddelde van de prijzen van alle binnenlandse verkopen in het onderzoektijdvak of als een gewogen gemiddelde van uitsluitend de winstgevende verkoop.

(60) Voor de productsoorten waarvoor de gewogen gemiddelde verkoopprijs lager was dan de productiekosten, werd de normale waarde berekend als een gewogen gemiddelde van de winstgevende verkoop van die productsoort.

(61) Wanneer er geen verkoop van een productsoort van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties had plaatsgevonden of een productsoort niet in representatieve hoeveelheden op de binnenlandse markt was afgezet, berekende de Commissie de normale waarde overeenkomstig artikel 2, leden 3 en 6, van de basisverordening.

(62) De normale waarde werd door berekening vastgesteld door de gemiddelde productiekosten van het soortgelijke product van de medewerkende producenten-exporteurs in het onderzoektijdvak te vermeerderen met: a) het gewogen gemiddelde van de verkoopkosten, algemene kosten en administratiekosten (“VAA-kosten”) die door de medewerkende producenten-exporteurs in verband met de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties in het onderzoektijdvak werden gemaakt, en b) de gewogen gemiddelde winst die door de medewerkende producenten-exporteurs op de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties in het onderzoektijdvak werd gemaakt.

(63) Voor de productsoorten waarvan de op de binnenlandse markt verkochte hoeveelheden niet representatief waren, zijn de gemiddelde VAA-kosten en de gemiddelde winst op transacties in het kader van normale handelstransacties op de binnenlandse markt in de normale waarde opgenomen. Voor productsoorten die in het geheel niet waren verkocht op de binnenlandse markt, zijn de gewogen gemiddelde VAA-kosten en de winst op alle transacties in het kader van normale handelstransacties op de binnenlandse markt in de normale waarde opgenomen.

(64) De productiekosten werden gecorrigeerd wanneer dit op grond van artikel 2, lid 5, van de basisverordening gerechtvaardigd was. Alle drie medewerkende producenten-exporteurs kochten bepaalde grondstoffen in bij verbonden leveranciers. De Commissie heeft onderzocht of deze grondstoffen tegen een marktconforme prijs waren aangekocht en heeft zo nodig de productiekosten gecorrigeerd teneinde de aan de productie en de verkoop van het betrokken product verbonden kosten op redelijke wijze weer te geven.

(65) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde NLMK aan dat deze correcties niet gerechtvaardigd waren, met name omdat de Commissie geen rekening had gehouden met het effect van de vrachtkosten die waren inbegrepen in de prijs van de onderzochte grondstoffen die aan NLMK en aan niet-verbonden afnemers onder verschillende leveringsvoorwaarden waren verkocht, hoewel deze informatie beschikbaar was. De Commissie heeft het argument met betrekking tot bepaalde grondstoffen aanvaard en de normale waarde dienovereenkomstig herzien. De herziene berekening werd aan de onderneming meegedeeld.

(66) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde PAOS aan dat de correctie van de grondstofkosten overeenkomstig artikel 2, lid 5, van de basisverordening onrechtmatig was. De onderneming voerde met name aan dat de Commissie op grond van artikel 2, lid 5, van de basisverordening in twee situaties van de administratie van de onderneming mag afwijken, te weten: a) indien de administratie niet wordt gevoerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen van het betrokken land en b) indien de administratie geen redelijk beeld geeft van de kosten in verband met de productie en de verkoop van het onderzochte product. Wat de tweede situatie betreft, verwees de onderneming naar punt 6.97 van het verslag van de WTO-beroepsinstantie in de zaak Oekraïne — Ammoniumnitraat (Rusland) (11), waarin is verklaard dat “de tweede voorwaarde in de eerste zin van artikel 2.2.1.1 [van de WTO-antidumpingovereenkomst] betrekking heeft op de vraag of de door de onderzochte exporteur of producent bijgehouden administratie adequaat en toereikend overeenstemt met dan wel een adequate en toereikende weergave vormt van de door de onderzochte exporteur of producent gemaakte kosten die werkelijk verband houden met de productie en de verkoop van het specifieke onderzochte product”.

(67) De Commissie merkte op dat punt 6.97 van het verslag van de beroepsinstantie in de zaak Oekraïne — Ammoniumnitraat (Rusland) moet worden gezien in de context van de daaraan voorafgaande punten. Reeds in de zaak EU — Biodiesel (Argentinië) (12) heeft de beroepsinstantie erkend dat de grondstofprijzen tussen verbonden partijen kunnen worden geacht niet marktconform te zijn en bijgevolg kunnen worden verworpen. In punt 6.97 van het verslag van de beroepsinstantie in de zaak Oekraïne — Ammoniumnitraat (Rusland) is voorts verduidelijkt dat de in het verslag van het panel in de zaak EU — Biodiesel (Argentinië) vermelde situaties niet als onbegrensde uitzonderingen mogen worden opgevat, maar per geval moeten worden onderzocht. In het onderhavige geval heeft de Commissie de prijzen van bepaalde grondstoffen die PAOS bij verbonden leveranciers had gekocht, na een gedegen analyse en dus volledig in overeenstemming met de WTO-regels verworpen. De Commissie heeft de door de verbonden leverancier aan PAOS in rekening gebrachte prijzen vergeleken met de prijzen die de verbonden leverancier in rekening bracht aan niet-verbonden afnemers. Op basis hiervan kwam de Commissie tot de bevinding dat de door de verbonden leverancier aan PAOS in rekening gebrachte prijzen niet marktconform waren. Het argument werd derhalve afgewezen.

(68) Voorts voerde PAOS aan dat de Commissie niet de juiste methode heeft gebruikt bij haar analyse van de vraag of PAOS voor bepaalde grondstoffen een marktconforme prijs heeft betaald aan haar verbonden leveranciers. Volgens de onderneming had de Commissie de prijzen die PAOS bij de aankoop van een grondstof bij haar verbonden leveranciers heeft betaald, moeten vergelijken met de prijzen die onafhankelijke leveranciers in rekening brachten.

(69) In dit verband merkte de Commissie op dat het vaste praktijk was om bij de analyse van de marktconforme prijs gebruik te maken van de door de verbonden leverancier in rekening gebrachte prijzen. In het onderhavige geval waren de prijzen van de verbonden leverancier bij verkoop aan PAOS en aan niet-verbonden afnemers beschikbaar en gecontroleerd. Daarom achtte de Commissie het passend de gecontroleerde informatie te gebruiken voor haar analyse. Bovendien heeft de onderneming geen andere verklaring voor het prijsverschil gegeven dan de relatie tussen de leverancier en PAOS. Bijgevolg heeft de Commissie het argument afgewezen.

(70) Tot slot heeft PAOS opmerkingen ingediend over een aantal technische details betreffende de analyse van de marktconforme prijs. Ten eerste maakte de onderneming bezwaar tegen het feit dat financiële baten waren uitgesloten van de berekening van het door de leverancier van steenkool geleden verlies. Ten tweede voerde de onderneming aan dat de Commissie de verschillen in bepaalde door PAOS aangekochte steenkoolkwaliteiten niet correct heeft weergegeven in de prijsvergelijking. Ten derde wees de onderneming op een schrijffout in de berekening van het totale verbruik van steenkool. Ten vierde voerde de onderneming aan dat de Commissie de prijs van ijzerertspellets bij verkoop aan niet-verbonden afnemers ten onrechte heeft vergeleken met de door PAOS in rekening gebrachte wederverkoopprijs voor ijzerertspellets, die uitsluitend met het oog op wederverkoop waren gekocht bij de verbonden leverancier. Ten vijfde voerde de onderneming aan dat de Commissie geen rekening had gehouden met de verschillen in leveringsvoorwaarden en dus in vrachtkosten die in de verkoopprijs van ijzerertspellets waren inbegrepen wanneer deze aan PAOS en aan niet-verbonden afnemers werden geleverd. Wat, ten zesde, de door de Commissie uitgevoerde prijsanalyse voor een brede categorie ijzerertspellets (gefluxt en niet-gefluxt) betreft, voerde de onderneming aan dat bepaalde pellets, waarvoor de informatie niet in de aankooplijst was gespecificeerd, als gefluxt dan wel als niet-gefluxt moesten worden beschouwd.

(71) De Commissie heeft de argumenten onderzocht en geconcludeerd dat de in overweging 70 beschreven punten twee, drie en vier een wijziging van de berekening van de kostencorrectie rechtvaardigden. In dit verband heeft de Commissie de prijs van de betrokken steenkoolkwaliteit vergeleken met de meest vergelijkbare steenkoolkwaliteit, de schrijffout in de berekening van het totale steenkoolverbruik gecorrigeerd en de verkoopprijs van ijzerertspellets voor het verbruik van PAOS gebruikt voor de analyse van de marktconforme prijs. De gecorrigeerde cijfers werden opnieuw aan de onderneming meegedeeld.

(72) De Commissie heeft de in overweging 70, onder de punten één, vijf en zes, beschreven argumenten echter om de volgende redenen afgewezen: — de financiële baten werden uitgesloten omdat zij voortkwamen uit rente op verstrekte leningen. De Commissie was dan ook van oordeel dat deze baten geen verband hielden met de productie en verkoop van de grondstof; — de Commissie kon geen rekening houden met de verschillen in vrachtkosten die in de verkoopprijs van transacties onder verschillende leveringsvoorwaarden waren inbegrepen, omdat noch de verbonden leverancier, noch PAOS de gemaakte vrachtkosten hebben gerapporteerd; — de door PAOS verstrekte informatie dat bepaalde soorten ijzerertspellets gefluxt of niet-gefluxt zijn, kon in dit stadium van het onderzoek niet worden geverifieerd. De onderneming heeft evenmin bewijsmateriaal verstrekt ter staving van haar argument.

3.1.2. Uitvoerprijs

(73) De Russische medewerkende producenten-exporteurs voerden naar de Unie uit via verbonden ondernemingen die optraden als importeur in de zin van artikel 2, lid 9, van de basisverordening, of via in een derde land gevestigde verbonden handelaren.

(74) MMK gaf aan corrosiebestendig staal in de Unie te verkopen via MMK Steel Trade, een in Zwitserland gevestigde verbonden handelaar, en via een andere in Zwitserland gevestigde onderneming die volgens de beschrijving van MMK een niet-verbonden handelaar was (“de Zwitserse handelaar”).

(75) De Commissie heeft informatie opgevraagd over de aard van de betrekkingen tussen de Zwitserse handelaar en MMK. De Commissie heeft in het bijzonder door MMK gepubliceerde openbare documenten geanalyseerd, zoals de geconsolideerde jaarrekening van de MMK-groep (13), mededelingen van transacties met belanghebbenden (14), jaarverslagen en de bijlagen daarbij (15), en onmiddellijk beschikbare informatie in databanken met marktinformatie, zoals Dun & Bradstreet.

(76) Op grond van de door de onderneming verstrekte informatie en de informatie die de Commissie uit andere bronnen heeft verzameld, is zij tot de conclusie gekomen dat MMK misleidende informatie heeft verstrekt over haar betrekkingen met de Zwitserse handelaar, waardoor het onderzoek werd belemmerd. Om redenen van vertrouwelijkheid is de analyse op basis waarvan de Commissie tot die conclusie is gekomen, alleen aan MMK meegedeeld.

(77) Bijgevolg had de Commissie geen informatie over de wederverkoopprijzen van transacties aan de eerste onafhankelijke afnemer in de Unie voor de verkopen via de Zwitserse handelaar, noch over zijn concrete functies, en was zij dus niet in staat de uitvoerprijs voor een kanaal van de verkopen van de onderneming op de markt van de Unie vast te stellen. Daarom heeft de Commissie de onderneming in kennis gesteld van haar voornemen artikel 18 van de basisverordening toe te passen in verband met de informatie die zij niet had verstrekt.

(78) De toelichtingen die MMK na de brief inzake artikel 18 heeft gegeven, veranderden niets aan de conclusie van de Commissie dat MMK misleidende informatie had verstrekt over haar betrekkingen met de Zwitserse handelaar, waardoor het onderzoek werd belemmerd. Om redenen van vertrouwelijkheid is de analyse van de opmerkingen van MMK over de voorgenomen toepassing van artikel 18 van de basisverordening alleen aan MMK meegedeeld.

(79) Bijgevolg bevestigde de Commissie dat artikel 18 van de basisverordening zou worden toegepast op de verkoop op de markt van de Unie via de Zwitserse handelaar. In dit verband heeft de Commissie de vaststelling van de dumpingmarge voor dit verkoopkanaal gebaseerd op de dumpingmarges die zijn berekend voor de verkoop via MMK Steel Trade.

(80) In haar opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen heeft MMK aangevoerd dat de Commissie een fout heeft gemaakt door artikel 18 van de basisverordening op MMK toe te passen in verband met de Zwitserse handelaar. Dienaangaande voerde de onderneming aan dat de Commissie geen rekening had gehouden met bepaalde door MMK verstrekte documenten en herhaalde zij haar uitleg over de door de Commissie geconstateerde tegenstrijdigheden. Bovendien voerde MMK aan dat de Commissie bij de selectie van de beschikbare gegevens de wettelijke norm van artikel 18 van de basisverordening heeft geschonden door die gegevens te selecteren met het specifieke doel MMK te bestraffen door gebruik te maken van belastende beschikbare gegevens, hetgeen volledig onverenigbaar is met het voorwerp en het doel van artikel 18 van de basisverordening.

(81) MMK heeft geen nieuw bewijsmateriaal betreffende de relatie met de Zwitserse handelaar verstrekt. De Commissie had reeds alle informatie zorgvuldig geanalyseerd, met inbegrip van de documenten waarnaar de onderneming verwees. Bovendien heeft de Commissie vastgesteld dat de onderneming geen bewijsmateriaal heeft verstrekt ter ondersteuning van de uitleg bij de tegenstrijdige informatie over de relatie tussen MMK en de Zwitserse handelaar. Bijgevolg bevestigde de Commissie de toepassing van artikel 18 van de basisverordening.

(82) De Commissie is het niet eens met het argument dat de zij de wettelijke norm van artikel 18 van de basisverordening zou hebben geschonden. Zoals hierboven uiteengezet, was de Commissie niet in staat de uitvoerprijs vast te stellen voor één volledig kanaal van de verkopen van de onderneming op de markt van de Unie, en daarom heeft zij de dumpingmarge voor dit verkoopkanaal gebaseerd op de dumpingmarges die waren berekend voor de verkopen via een verbonden handelaar, MMK Steel Trade, waarvoor zij de uitvoerprijs wel kon vaststellen.

(83) Deze benadering is volledig in overeenstemming met de desbetreffende WTO-regels en het Unierecht. Volgens het verslag van het WTO-panel in de zaak Verenigde Staten — Antidumpingrechten en compenserende rechten op bepaalde producten en het gebruik van beschikbare gegevens (16) moeten de onderzoekende autoriteiten bij het gebruik van de beschikbare gegevens op onpartijdige en objectieve wijze de beschikbare gegevens selecteren die een redelijke vervanging vormen voor de ontbrekende “noodzakelijke” informatie in de specifieke feiten en omstandigheden van een bepaald geval. Daarbij moeten de onderzoekende autoriteiten rekening houden met alle feiten waarover zij naar behoren beschikken. Bij de selectie van de vervangende gegevens verlangt artikel 6.8 van de WTO-antidumpingovereenkomst niet van de onderzoekende autoriteiten dat zij die gegevens selecteren die “het gunstigst” zijn voor de niet-medewerkende partij. Onderzoekende autoriteiten kunnen rekening houden met de procedurele omstandigheden waarin informatie ontbreekt, maar artikel 6.8 staat niet toe dat vervangende gegevens worden geselecteerd met het oog op bestraffing van een belanghebbende.

(84) De benadering van de Commissie voldeed volledig aan dit voorschrift. De Commissie heeft op onpartijdige wijze het feitelijke en geverifieerde prijsstellingsgedrag van MMK geselecteerd, zoals dat was waargenomen in een verkoopkanaal waarvoor de Commissie de relevante gegevens kon verifiëren, en heeft dit prijsstellingsgedrag gebruikt als model voor het kanaal waarvoor de gegevens niet waren verstrekt. Zij heeft gebruikgemaakt van een gemiddelde dumpingmarge voor een productsoort die representatief was voor het bekende dumpingpotentieel van de onderneming tijdens het onderzoektijdvak. Aangezien de onderneming ervoor heeft gekozen de gegevens over een groot deel van haar uitvoer niet aan de Commissie te verstrekken, kan het gebruik van een feitelijk en geverifieerd prijsstellingsgedrag van de onderneming tijdens het onderzoektijdvak als model niet als subjectief of bestraffend worden beschouwd. Aldus konden de dumping- en schademarges zo nauwkeurig mogelijk worden berekend gezien het opvallende gebrek aan medewerking van de onderneming, en deze benadering is derhalve in overeenstemming met de door MMK aangehaalde WTO-jurisprudentie. Bijgevolg heeft de Commissie het argument afgewezen.

(85) Zoals vermeld in overweging 35, verzocht MMK om een hoorzitting met de raadadviseur-auditeur. Tijdens de hoorzitting wees MMK erop dat de Commissie in haar brief inzake artikel 18 had verklaard dat zij artikel 18, lid 3, van de basisverordening zou toepassen. De onderneming verzocht om een verduidelijking van de rechtsgrondslag, aangezien in het algemene informatiedocument alleen artikel 18 van de basisverordening was genoemd. In dit verband voerde de onderneming aan dat de Commissie de bepalingen van artikel 18, lid 3, van de basisverordening had moeten toepassen aangezien MMK op alle verzoeken van de Commissie om noodzakelijke informatie heeft geantwoord, geen misleidende informatie heeft verstrekt en het onderzoek niet heeft belemmerd. Bovendien voerde de onderneming aan dat de Commissie nooit om informatie over de uitvoerprijzen van de Zwitserse handelaar had verzocht. Ten slotte herhaalde MMK dat de Commissie de wettelijke norm van artikel 18 van de basisverordening heeft geschonden bij het gebruik van de beschikbare gegevens.

(86) De verwijzing naar artikel 18, lid 3, in de brief inzake artikel 18 was inderdaad een kennelijke schrijffout, aangezien in de brief ook stond dat de diensten van de Commissie tot de conclusie waren gekomen dat MMK misleidende informatie had verstrekt en aldus het onderzoek heeft belemmerd, als bedoeld in artikel 18, lid 1, van de basisverordening. Uit de bewoordingen van de brief inzake artikel 18 en de feiten in deze zaak blijkt duidelijk dat niet was voldaan aan de voorwaarden voor aanvaarding van ontoereikende gegevens overeenkomstig artikel 18, lid 3, van de basisverordening, aangezien de gegevens — de prijzen bij uitvoer naar de eerste onafhankelijke afnemer — niet waren verstrekt en derhalve niet verifieerbaar waren. Bovendien is het duidelijk dat de partij niet naar beste vermogen heeft gehandeld. De Commissie merkte tevens op dat uit het antwoord van MMK op de brief inzake artikel 18 ondubbelzinnig bleek dat MMK zich ervan bewust was dat de toepassing van artikel 18, lid 1, van de basisverordening gerechtvaardigd was in het licht van de omstandigheden en dat de Commissie gebruik zou maken van de beschikbare gegevens. Daarom zette MMK in dat antwoord uiteen welke gegevensreeksen moesten worden gebruikt in plaats van de buiten beschouwing gelaten gegevens.

(87) Dat de verwijzing naar artikel 18, lid 3, van de basisverordening een schrijffout was, werd bovendien bevestigd door het feit dat in het algemene informatiedocument niet naar artikel 18, lid 3, van de basisverordening werd verwezen.

(88) Met betrekking tot de in overweging 85 vermelde argumenten inzake de medewerking van de onderneming merkte de Commissie op dat de onderneming de Commissie heeft misleid wat betreft de relatie tussen MMK en de Zwitserse handelaar, aangezien zij bleef aanvoeren dat de ondernemingen niet verbonden waren. Bovendien heeft de onderneming de uitvoerprijzen van de Zwitserse handelaar niet verstrekt, terwijl deze informatie noodzakelijk is voor de vaststelling van de dumpingmarge. De Commissie was van oordeel dat de onderneming ten onrechte heeft aangevoerd dat de Commissie nooit om de uitvoerprijzen van de Zwitserse handelaar had verzocht. In de vragenlijst voor producenten-exporteurs die op de datum van de opening van het onderzoek op de website van DG Handel is gepubliceerd, is aan verbonden ondernemingen die betrokken zijn bij de verkoop van het onderzochte product aan de Unie duidelijk gevraagd bijlage I bij de vragenlijst in te vullen (17). Het feit dat MMK haar relatie met de Zwitserse handelaar voortdurend ontkende en de uitvoerprijzen van de Zwitserse handelaar niet heeft verstrekt, belemmerde derhalve het onderzoek.

(89) De Commissie bevestigde derhalve haar conclusie dat de feiten onder artikel 18, lid 1, van de basisverordening vallen. Zoals uiteengezet in de overwegingen 82 tot en met 84, heeft de Commissie niettemin op basis van de door de betrokken onderneming verstrekte feitelijke informatie getracht vast te stellen welke beschikbare gegevens een redelijke vervanging zouden vormen voor de ontbrekende noodzakelijke informatie in deze zaak.

(90) Naar aanleiding van de aanbevelingen van de raadadviseur-auditeur heeft de Commissie de kwesties die de onderneming tijdens de hoorzitting aan de orde heeft gesteld, zorgvuldig onderzocht en de raadadviseur-auditeur in kennis gesteld van haar conclusies.

(91) Naast de verduidelijkingen in de overwegingen 81 tot en met 84 en 86 tot en met 89 heeft de Commissie een meer gedetailleerde analyse van de opmerkingen van MMK over de mededeling van de definitieve bevindingen meegedeeld en deze analyse tijdens de hoorzitting om redenen van vertrouwelijkheid alleen aan de onderneming voorgelegd.

(92) PAOS voerde naar de Unie uit via Severstal Export GmbH, een in Zwitserland gevestigde verbonden handelaar, en SIA Severstal Distribution, een in Letland gevestigde verbonden importeur. SDE is een servicebedrijf dat corrosiebestendig staal aan niet-verbonden afnemers in de Unie verkocht, zowel zonder verwerking als na verdere verwerking.

(93) SDE heeft in zijn antwoorden op de vragenlijst en de schriftelijke aanmaning geen informatie verstrekt over aankopen en voorraden van corrosiebestendig staal. De onderneming is er bij e-mails van 15 november 2021 en 25 januari 2022 aan herinnerd deze gegevens te verstrekken. Ondanks het verzoek in de schriftelijke aanmaning en de bovengenoemde herinneringen verstrekte de onderneming de ontbrekende informatie pas op de eerste dag van het controlebezoek. De Commissie was derhalve niet in staat de aankoopgegevens vóór het controlebezoek te analyseren, met name om na te gaan of die gegevens strookten met andere delen van de antwoorden op de vragenlijst en de schriftelijke aanmaning. De aankoopgegevens van een verbonden handelaar worden in het algemeen gebruikt om de verkoop van een producent-exporteur aan zijn handelaar of importeur in verband te brengen met de latere wederverkoop, en zijn van cruciaal belang voor de vaststelling van de uitvoerprijs.

(94) Reeds tijdens het controlebezoek bij SDE heeft de Commissie problemen opgemerkt in verband met de productsoorten die door SDE aan wederverkooptransacties waren toegewezen; de Commissie heeft deze problemen onder de aandacht van de onderneming gebracht. De Commissie stelde een steekproef samen van wederverkooptransacties en controleerde de beschikbare documenten ter ondersteuning van de door de onderneming verstrekte informatie, met inbegrip van de technische specificaties van de verkochte producten. De Commissie heeft bewijsstukken verzameld met betrekking tot een steekproef van twaalf verkoopfacturen. In vier gevallen heeft de Commissie vastgesteld dat de productsoort onjuist was toegewezen. De onderneming stemde ermee in correcties aan te brengen. Zij voerde echter aan dat het te belastend zou zijn om alle mogelijkerwijs betrokken wederverkooptransacties te toetsen aan de technische specificaties die in de verkooporders waren overeengekomen. Daarom stelde de onderneming voor een methode te gebruiken die is gebaseerd op de productsoorten die door PAOS aan SDE zijn verkocht. Dit probleem werd naar behoren vastgelegd in het controleverslag, dat aan de onderneming is toegezonden. De onderneming had de gelegenheid om opmerkingen te maken over mogelijke feitelijke onjuistheden. SDE heeft echter geen bezwaar gemaakt tegen enig onderdeel van het controleverslag.

(95) Na het controlebezoek heeft de Commissie de aankoopgegevens die SDE pas tijdens het controlebezoek had verstrekt, vergeleken met de overeenkomstige verkoopgegevens van PAOS. De Commissie constateerde dat de twee gegevensreeksen met betrekking tot de productsoorten nog steeds discrepanties vertoonden.

(96) De productsoorten die volgens de gerapporteerde gegevens van SDE in het onderzoektijdvak bij PAOS waren aangekocht, maar volgens de gerapporteerde gegevens van PAOS niet aan SDE waren verkocht, maakten ongeveer 30 % uit van de totale door SDE gerapporteerde aangekochte hoeveelheden.

(97) In plaats van de hele gegevensreeks zonder meer te verwerpen, heeft de Commissie de wederverkooptransacties waaraan de productsoorten correct waren toegewezen, gebruikt om de dumpingmarge van wederverkooptransacties met onjuist toegewezen productsoorten vast te stellen.

(98) De Commissie concludeerde dat PAOS de nodige informatie niet binnen de gestelde termijnen had verstrekt, waardoor het onderzoek werd belemmerd. De Commissie deelde de onderneming mee dat zij voornemens was artikel 18 van de basisverordening toe te passen voor zover de onderneming had nagelaten informatie te verstrekken.

(99) In haar opmerkingen over de brief inzake artikel 18 verklaarde de onderneming dat zij alle gegevens had verstrekt, met inbegrip van tussentijdse documenten, wanneer daarom was verzocht. Voorts wees de onderneming erop dat aan de Commissie was uitgelegd hoe productsoorten tot stand komen en dat dit door de Commissie was gecontroleerd. Wanneer de Commissie fouten in de gerapporteerde productsoorten ontdekte, heeft de onderneming correcties aangebracht. PAOS voerde aan dat de informatie over de aankopen niet was gebruikt bij de berekening van de dumping. Voorts wees de onderneming erop dat de Commissie deze kwesties nooit aan de orde heeft gesteld tijdens de toetsingen op afstand en de controlebezoeken. Wat betreft de conclusie van de Commissie dat het niet mogelijk was om de productsoorten die SDE op de markt van de Unie had verkocht, te identificeren, herinnerde de onderneming aan de toelichtingen die zij in haar antwoord op de schriftelijke aanmaning had gegeven. Volgens de onderneming kon SDE aangekochte en verkochte goederen niet per transactie in verband brengen als gevolg van opslagomstandigheden en een discrepantie tussen de mix van geleverde goederen en de mix van verkochte goederen.

(100) De Commissie betwist niet dat PAOS en SDE uiteindelijk de in de vragenlijst gevraagde informatie hebben verstrekt. Niettemin heeft de laattijdige verstrekking van bepaalde informatie de Commissie ernstig belemmerd in haar vermogen om de gegevens naar behoren te analyseren.

(101) De informatie over aankopen wordt weliswaar niet rechtstreeks gebruikt bij de berekening van de dumpingmarge, maar dient als hulpmiddel voor de toetsing en controle van de interne consistentie van de informatie die door de producent en zijn verbonden importeur is ingediend en die bij de berekening wordt gebruikt. In dit geval bracht de vergelijking van de verkoopgegevens van PAOS met de aankoopgegevens van SDE gedurende dezelfde periode, het onderzoektijdvak, een onjuiste rapportering van productsoorten door PAOS of SDE aan het licht.

(102) Bovendien kon de Commissie zich tijdens de toetsingen op afstand en het controlebezoek niet bewust zijn van de omvang van dit probleem, aangezien SDE haar aankoopgegevens pas op de eerste dag van de controle heeft verstrekt en de Commissie dus geen tijd had om de informatie vooraf te analyseren. Niettemin heeft de Commissie er reeds tijdens het controlebezoek op gewezen dat sommige productsoorten onjuist waren gerapporteerd in de steekproef van verkooptransacties die in detail waren geverifieerd.

(103) Tot slot was het feit dat er geen rechtstreeks verband bestond tussen de verkoopgegevens van PAOS en de wederverkoopgegevens van SDE niet het probleem in kwestie. De Commissie merkte op dat de goederen die door SDE tijdens het onderzoektijdvak waren wederverkocht inderdaad tot op zekere hoogte vóór het onderzoektijdvak waren aangekocht. Het voornaamste probleem was echter dat de productsoorten die SDE volgens de gerapporteerde gegevens tijdens het onderzoektijdvak bij PAOS had gekocht in veel gevallen niet overeenkwamen met productsoorten die PAOS volgens de gerapporteerde gegevens tijdens het onderzoektijdvak aan SDE had verkocht. Als gevolg daarvan kon de Commissie niet bepalen of controleren welke door PAOS geproduceerde productsoorten tijdens het onderzoektijdvak daadwerkelijk door SDE op de markt van de Unie zijn wederverkocht.

(104) Gezien het bovenstaande heeft de Commissie bevestigd dat artikel 18 van de basisverordening zou worden toegepast op de verkoop van bepaalde productsoorten via SDE op de markt van de Unie.

(105) Met betrekking tot de verkoop van PAOS aan de Unie via SDE, die als importeur optrad, werd voor transacties waarbij de productsoort correct was geïdentificeerd, de uitvoerprijs derhalve in overeenstemming met artikel 2, lid 9, van de basisverordening vastgesteld op basis van de prijs waartegen het ingevoerde product voor het eerst aan onafhankelijke afnemers in de Unie werd doorverkocht. In dat geval zijn correcties toegepast voor alle tussen invoer en wederverkoop gemaakte kosten, met inbegrip van VAA-kosten en verwerkingskosten, en voor winst. De Commissie heeft de beschikbare gegevens gebruikt om de uitvoerprijs en vervolgens de dumpingmarge vast te stellen van de onjuist toegewezen productsoorten die via SDE aan de Unie zijn verkocht.

(106) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde PAOS aan dat de toepassing van artikel 18 van de basisverordening niet gerechtvaardigd was. De onderneming voerde met name aan dat de door haar verstrekte informatie slechts “niet in alle opzichten ideaal” was en dat deze informatie op tijd was verstrekt, aangezien de Commissie de eerder ontbrekende informatie ruim voor de mededeling van de definitieve bevindingen had ontvangen. Voorts voerde de onderneming aan dat de Commissie contact had moeten opnemen met de onderneming toen zij de discrepanties in de gerapporteerde productsoorten had ontdekt. PAOS voerde aan dat de discrepanties het gevolg waren van het feit dat de producent de werkelijke massa van de zinkbekleding gebruikte (gemeten tijdens de productie), terwijl SDE de nominale massa van de zinkbekleding gebruikte (opgenomen in de productcodes van de onderneming).

(107) Naast het besluit van de Commissie om artikel 18 van de basisverordening toe te passen, betwistte PAOS ook de selectie van de beschikbare gegevens. De Commissie had de betrokken productsoorten niet de hoogste dumpingmarge mogen toewijzen, die was berekend voor een productsoort die in het OT slechts 0,01 — 0,03 % van de uitvoer van de onderneming vertegenwoordigde, maar had in plaats daarvan de dumpingmarge moeten gebruiken van de, qua verkochte hoeveelheden, meest representatieve productsoort. Als alternatief stelde de onderneming voor dat de Commissie de gemiddelde dumpingmarge van correct gerapporteerde productsoorten zou gebruiken.

(108) Ten eerste is de Commissie het niet eens met de beoordeling van de onderneming dat de tijdige verstrekking van gegevens slechts “niet in alle opzichten ideaal” was. Het tijdstip waarop de informatie over de aankopen van SDE is verstrekt, maakte het voor de Commissie onmogelijk om eventuele correcties te verifiëren die na de controles en/of toetsingen op afstand zouden zijn aangebracht. Daarom zou het geen gevolgen hebben gehad indien de Commissie contact had opgenomen met de onderneming nadat de discrepanties waren ontdekt. Bovendien is een onjuiste toewijzing van productsoorten niet louter een ongemak. Teneinde een goede vergelijking mogelijk te maken, heeft de Commissie bij de aanvang van het onderzoek productsoorten gedefinieerd op basis van bepaalde kenmerken die van invloed zijn op de kosten en prijzen van corrosiebestendig staal. Zonder correcte productsoorten is het niet mogelijk om de binnenlandse verkoopprijs met de productiekosten te vergelijken met het oog op de vaststelling van de normale waarde per productsoort, noch is het mogelijk om de normale waarde met de uitvoerprijs te vergelijken met het oog op de vaststelling van de dumpingmarge per productsoort. Ten tweede verandert het feit dat de discrepanties enkel zouden voortvloeien uit de verschillende benaderingen van PAOS en SDE met betrekking tot de rapportage van de massa van zinkbekleding, niets aan het feit dat de productsoorten onjuist waren toegewezen. Het was de verantwoordelijkheid van de onderneming om te zorgen voor nauwkeurigheid en consistentie in de rapportage. Bovendien volgt uit de toetsing op afstand dat PAOS in feite drie verschillende benaderingen hanteerde om de massa van de zinkbekleding te bepalen. De verduidelijking die na de mededeling van de definitieve bevindingen werd verstrekt, kon dus niet worden aanvaard. Het argument dat de toepassing van artikel 18 van de basisverordening niet gerechtvaardigd was, werd bijgevolg afgewezen door de Commissie.

(109) Wat de selectie van de beschikbare gegevens betreft, merkte de Commissie op dat geen van de productsoorten wezenlijk representatiever was voor de totale verkoop van PAOS op de markt van de Unie. De door de onderneming voorgestelde productsoort vertegenwoordigde slechts 1 — 3 % van de uitvoer van de onderneming. Bovendien zou het gebruik van de gemiddelde dumpingmarge van alle correct gerapporteerde productsoorten hetzelfde effect hebben op de totale dumpingmarge als het volledig buiten beschouwing laten van de verkooptransacties met onbekende productsoorten. In het onderhavige geval vertegenwoordigden deze verkooptransacties een grote meerderheid van alle verkopen van PAOS in de Unie. De Commissie was daarom van oordeel dat het gebruik van de hoogste gemiddelde dumpingmarge die voor een productsoort was vastgesteld, het dumpingpotentieel van de onderneming goed weergaf. Bijgevolg heeft de Commissie het argument van PAOS met betrekking tot de selectie van de beschikbare gegevens afgewezen.

3.1.3. Vergelijking

(110) De Commissie heeft de normale waarde en de uitvoerprijs van de producenten-exporteurs vergeleken in het stadium af fabriek.

(111) Waar dat voor een billijke vergelijking gerechtvaardigd was, heeft de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 10, van de basisverordening op de normale waarde en/of de uitvoerprijs een correctie toegepast voor verschillen die van invloed zijn op de prijzen en de vergelijkbaarheid van de prijzen. Correcties werden toegepast voor vervoer, verzekering, lading, overlading, lossing, verpakking, kredietkosten en commissies.

(112) Op grond van artikel 2, lid 10, punt c), van de basisverordening hebben twee ondernemingen om een correctie voor kortingen verzocht. Aangezien de ondernemingen de waarde van de gevraagde correctie niet in overeenstemming konden brengen met hun boekhouding, heeft de Commissie deze verzoeken afgewezen.

(113) Na de mededeling van de definitieve bevindingen betwistte NLMK de door de Commissie gemaakte berekening van bepaalde correcties op de uitvoerprijs. De onderneming voerde aan dat de Commissie de uitvoerprijs van goederen die tijdens het OT zijn verkocht maar door de verbonden handelaar vóór het OT zijn aangekocht, had moeten corrigeren voor de vrachtkosten die de handelaar vóór het OT werkelijk had gemaakt (in plaats van de vrachtkosten te gebruiken die tijdens het OT onder dezelfde leveringsvoorwaarde en voor hetzelfde land van bestemming waren gemaakt). De onderneming voerde met name aan dat de aftrek lager zou zijn geweest indien de Commissie de vóór het OT gemaakte vrachtkosten had gebruikt.

(114) De Commissie heeft dit argument onderzocht en achtte het ongegrond. Het verschil waarop de onderneming wees, werd immers niet veroorzaakt door het gebruik van tijdens het OT gemaakte vrachtkosten, maar door het feit dat de desbetreffende correctie op de uitvoerprijs niet alleen de vrachtkosten omvatte, maar ook een correctie voor verpakkingskosten. Het argument werd derhalve afgewezen. Om redenen van vertrouwelijkheid is de gedetailleerde analyse van dit argument alleen aan NLMK meegedeeld.

(115) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde PAOS aan dat de Commissie de correctie voor vrachtkosten tussen de onderneming en haar verbonden binnenlandse handelaar of tussen de entrepots van de verbonden handelaar niet had mogen verwerpen, aangezien de kosten in de verkoopprijs zijn inbegrepen. Bovendien voerde de onderneming aan dat de Commissie de correctie voor kortingen niet had mogen verwerpen, omdat de onderneming de aan haar afnemer toegekende korting met de hoogste kortingswaarde tijdens het OT in overeenstemming kon brengen met haar boekhouding.

(116) Wat de vrachtkosten betreft, merkte de Commissie op dat niet werd betwist of de onderneming en/of haar verbonden handelaar de vrachtkosten daadwerkelijk hebben gemaakt. In het onderhavige geval werd overeenkomstig artikel 2, lid 1, van de basisverordening het punt van de verkoop aan de eerste niet-verbonden afnemer — dit was hetzij de vestiging van de producent in geval van rechtstreekse binnenlandse verkoop aan niet-verbonden afnemers, hetzij de vestiging van de verbonden binnenlandse handelaar — beschouwd als het geschikte punt om de prijs af fabriek van de binnenlandse verkoop vast te stellen.

(117) Wat de correctie voor kortingen betreft, herhaalde de Commissie dat de onderneming bij de toetsing op afstand — behalve voor één afnemer — niet in staat was de gevraagde correctie voor kortingen in overeenstemming te brengen met haar boekhouding. Naar aanleiding van de opmerkingen van de onderneming over de mededeling van de definitieve bevindingen heeft de Commissie onderzocht in hoeverre de waarde van de aan de betrokken afnemer toegekende kortingen in overeenstemming kon worden gebracht. De Commissie verduidelijkte dat de gevraagde correctie overeenkwam met de waarde in een tussentijds voorbereidend werkblad van de onderneming, maar niet met de boekhouding. Bij andere willekeurig voor toetsing geselecteerde afnemers kwam de gevraagde correctie zelfs niet overeen met het voorbereidend werkblad. Daarop bevestigde de Commissie de verwerping van de correcties.

(118) Alle drie Russische medewerkende producenten-exporteurs voerden naar de Unie uit via in een derde land gevestigde verbonden handelaren.

(119) MMK Steel Trade vervulde functies die overeenkomen met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening. Daarom heeft de Commissie de uitvoerprijs gecorrigeerd teneinde een billijke vergelijking mogelijk te maken. De Commissie heeft de VAA-kosten van MMK Steel Trade en een redelijke winst, gebaseerd op de winst van een niet-verbonden importeur, in mindering gebracht op de uitvoerprijs die aan de eerste onafhankelijke afnemer is aangerekend.

(120) Geen enkele niet-verbonden importeur heeft zich in het kader van het onderhavige onderzoek gemeld. Daarom heeft de Commissie gebruikgemaakt van de winst van een niet-verbonden importeur in de Unie, die is vastgesteld op basis van de bevindingen van een eerder onderzoek naar de invoer van producten die soortgelijk zijn aan het onderzochte product (18). De winst bedroeg 2 %.

(121) NLMK voerde naar de Unie uit via NLMK Trading SA, een in Zwitserland gevestigde verbonden handelaar. Na een analyse van haar functies werd NLMK Trading geacht functies te vervullen die overeenkomen met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening. Om redenen van vertrouwelijkheid is de analyse van de Commissie alleen aan NLMK meegedeeld.

(122) Bijgevolg heeft de Commissie de uitvoerprijs gecorrigeerd om een billijke vergelijking te waarborgen. De Commissie heeft de VAA-kosten van NLMK Trading en een redelijke winst, gebaseerd op de winst van een niet-verbonden importeur, in mindering gebracht op de uitvoerprijs die aan de eerste onafhankelijke afnemer is aangerekend.

(123) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde NLMK aan dat de Commissie niet over een rechtsgrondslag beschikte om deze aftrek overeenkomstig artikel 2, lid 9, van de basisverordening toe te passen. De aftrek werd echter uitgevoerd overeenkomstig artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening, zoals vermeld in de overwegingen 121 en 122, en daarom heeft de Commissie het argument afgewezen.

(124) Bovendien voerde NLMK aan dat de conclusies die de Commissie met betrekking tot haar verbonden onderneming had getrokken voor de uitvoermarkt evenzeer golden voor de binnenlandse markt, d.w.z. de verbonden ondernemingen vervulden vergelijkbare functies voor de verkoop op de binnenlandse markt en voor de uitvoer. Daarop heeft de onderneming de Commissie verzocht de normale waarde overeenkomstig artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening te corrigeren ten aanzien van de binnenlandse verkoop via NSSC en NLMK Shop.

(125) De Commissie merkte op dat artikel 2, lid 1, van de basisverordening, betreffende de vaststelling van de normale waarde, en artikel 2, leden 8 en 9, van de basisverordening, betreffende de vaststelling van de uitvoerprijs, verschillend zijn geformuleerd. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, van de basisverordening moet de normale waarde juist aan de hand van de prijs van die binnenlandse verkoop aan de eerste onafhankelijke afnemer worden vastgesteld. Bij een correctie overeenkomstig artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening zou ervan worden uitgegaan dat de relevante verkoop voor de vaststelling van de normale waarde veeleer de verkoop tussen NLMK en NLMK Shop/NSSC zou zijn. Het betreft daarbij echter geen verkoop aan onafhankelijke afnemers. In deze omstandigheden zou een aftrek van de door NLMK Shop/NSSC in rekening gebrachte marge niet in overeenstemming zijn met artikel 2, lid 1, van de basisverordening.

(126) De formulering van artikel 2, lid 1, van de basisverordening verschilt van de benadering en de formulering van artikel 2, leden 8 en 9, van de basisverordening. De tweede zin van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening, betreffende een marge, is namelijk specifiek ingevoerd om ervoor te zorgen dat de marge die door een buiten de Unie gevestigde handelaar wordt aangerekend, bij de berekening van de uitvoerprijs in mindering kan worden gebracht. Anders zou het beroep op een verbonden handelaar juist enkele van de uitvoergerelateerde verschillen kunnen verhullen die de vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs op het niveau af fabriek beoogt op te heffen. Daarentegen zullen goederen op de binnenlandse markt vaak circuleren tussen verbonden ondernemingen of entrepots alvorens te worden verkocht, en voor zover de verkoopkosten en functies van verbonden partijen op de binnenlandse markt elkaar overlappen, is het gerechtvaardigd verbonden ondernemingen als één enkele economische entiteit te behandelen.

(127) Daarnaast — en onverminderd het bovenstaande — merkte de Commissie op dat NSSC een servicebedrijf is waar door NLMK vervaardigd corrosiebestendig staal verder wordt verwerkt, en dat NSSC dus een verlengstuk is van de productie van NLMK (19). De onderneming is gevestigd in Lipetsk, in de onmiddellijke nabijheid van de fabriek van NLMK. Gezien de integratie van de onderneming in de productieketen van NLMK kan NSSC dus niet worden geacht functies te vervullen die vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening.

(128) Wat NLMK Shop betreft, herinnerde de Commissie er voorts aan dat NLMK Shop tijdens het onderzoektijdvak betrokken was bij een verwaarloosbaar deel van de verkoop van het soortgelijk product op de binnenlandse markt (minder dan 2 %). Voor zover gerechtvaardigd, zou een eventuele correctie op grond van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening derhalve een verwaarloosbaar effect hebben op de normale waarde en de daaruit voortvloeiende dumpingmarge (een wijziging van de marge met minder dan 0,1 %). Aangezien het definitieve antidumpingrecht van NLMK gebaseerd was op de schademarge, zou een correctie op de binnenlandse verkoop van NLMK via NLMK Shop bovendien geen invloed hebben gehad op het resultaat van het onderzoek.

(129) Bijgevolg heeft de Commissie het argument afgewezen.

(130) Zoals vermeld in overweging 92 voerde PAOS, net als SDE, uit naar de Unie via Severstal Export GmbH, een in Zwitserland gevestigde verbonden handelaar. Severstal Export GmbH vervulde functies die overeenkomen met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, punt i), van de basisverordening. Daarom heeft de Commissie de uitvoerprijs gecorrigeerd teneinde een billijke vergelijking mogelijk te maken. De Commissie heeft de VAA-kosten van Severstal Export GmbH en een redelijke winst, gebaseerd op de winst van een niet-verbonden importeur, in mindering gebracht op de uitvoerprijs die aan de eerste onafhankelijke afnemer is aangerekend.

(131) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde NLMK aan dat haar dumpingmarge op kwartaalbasis moest worden berekend wegens de stijgende tendensen in haar productiekosten, normale waarde en uitvoerprijs tijdens het OT, alsmede gezien de ongelijkmatige verdeling van haar verkoop aan de Unie.

(132) De Commissie merkte op dat een berekening op kwartaalbasis slechts in zeer specifieke omstandigheden gerechtvaardigd zou zijn, bijvoorbeeld indien de productiekosten in het OT aanzienlijk zouden stijgen en de uitvoer in een deel van het OT zou zijn geconcentreerd en de binnenlandse verkoop in een ander deel. In het onderhavige geval waren de productie en de binnenlandse verkoop gelijkmatig verdeeld over het gehele onderzoektijdvak. Bovendien volgden de eenheidsprijs op de binnenlandse markt (+ 6 – 10 % in het tweede kwartaal, + 10 – 13 % in het derde kwartaal, + 25 — 26 % in het vierde kwartaal) en de productiekosten per eenheid (+ 1 – 4 % in het tweede kwartaal, + 10 — 13 % in het derde kwartaal, + 25 – 26 % in het vierde kwartaal) een soortgelijke tendens gedurende het OT. De prijsstellingsbeslissingen van de onderneming op de markt van de Unie volgden echter een geheel andere tendens. De uitvoerprijs steeg tussen het eerste en het tweede kwartaal met 28 – 32 %, daalde licht in het derde kwartaal, maar bleef groeien en bereikte in het vierde kwartaal + 43 – 47 % van de waarde in het eerste kwartaal. Deze stijging ging niet gelijk op met de productiekosten die tussen het eerste en het tweede kwartaal slechts licht stegen, vervolgens iets sterker stegen in het derde kwartaal en aanzienlijk stegen in het vierde kwartaal. Het was de beslissing van de onderneming om de prijs van haar uitvoer naar de Unie aanzienlijk te verlagen tijdens een kwartaal waarin de uitgevoerde hoeveelheden het meest geconcentreerd waren. De Commissie was derhalve van oordeel dat het verzoek om een berekening op kwartaalbasis in dit geval niet gerechtvaardigd was en heeft het argument dan ook afgewezen.

(133) Na de in overweging 65 vermelde aanvullende mededeling van de definitieve bevindingen voerde NLMK aan dat de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening de datum van het contract moest erkennen als de datum waarop de materiële handelsvoorwaarden in het onderhavige geval werden vastgesteld, voor zover het gaat om de uitvoertransacties die worden gebruikt voor de berekening van de dumping. In dit verband verwees de onderneming ook naar een eerder onderzoek (20), waarbij de datum van het contract/van de kooporder in plaats van de factuurdatum werd gebruikt om de materiële handelsvoorwaarden vast te stellen.

(134) De Commissie merkte op dat artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening betrekking heeft op de omrekening van valuta en de datum van de gebruikte wisselkoers wanneer ten behoeve van de vergelijking valuta dienen te worden omgerekend. De Commissie merkte op dat deze bepaling niet van toepassing was om vast te stellen welke transacties in de berekening van de dumpingmarge moeten worden opgenomen. Bovendien merkte de Commissie op dat de datum van het contract/van de kooporder in het eerdere onderzoek alleen bepalend was voor de datum van de te gebruiken wisselkoers. Dit is de reikwijdte waarin een mogelijke correctie op grond van artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening kan worden toegepast. Deze bepaling kan niet worden aangewend om transacties van de dumpingberekening uit te sluiten.

(135) Bijgevolg heeft de Commissie het argument afgewezen.

3.1.4. Dumpingmarges

(136) Voor de medewerkende producenten-exporteurs heeft de Commissie de gewogen gemiddelde normale waarde van elke soort van het soortgelijke product vergeleken met de gewogen gemiddelde uitvoerprijs van de overeenkomstige soort van het betrokken product, zoals bepaald in artikel 2, leden 11 en 12, van de basisverordening.

(137) Zoals uiteengezet in de overwegingen 12 tot en met 14 werd afgezien van de samenstelling van een steekproef van Russische producenten-exporteurs en werd het onderzoek uitgevoerd ten aanzien van alle medewerkende ondernemingen.

(138) Voor alle andere producenten-exporteurs in Rusland heeft de Commissie de dumpingmarge overeenkomstig artikel 18 van de basisverordening aan de hand van de beschikbare gegevens vastgesteld. Hiertoe bepaalde de Commissie de mate van medewerking van de producenten-exporteurs. De mate van medewerking komt overeen met het volume van de uitvoer naar de Unie van de medewerkende producenten-exporteurs, uitgedrukt als percentage van de totale invoer uit het betrokken land naar de Unie tijdens het onderzoektijdvak, zoals vastgesteld op basis van de gegevens uit de databank Surveillance 2 (zie de toelichtingen in overweging 201).

(139) De mate van medewerking is in dit geval hoog, aangezien de uitvoer van de medewerkende producenten-exporteurs goed was voor ongeveer 98 % van de totale invoer tijdens het onderzoektijdvak. Op basis hiervan achtte de Commissie het passend de dumpingmarge voor niet-medewerkende producenten-exporteurs vast te stellen op het niveau van de medewerkende onderneming met de hoogste dumpingmarge.

(140) De definitieve dumpingmarges, uitgedrukt als percentage van de cif-prijs, grens Unie, vóór inklaring, zijn — rekening houdend met de wijzigingen naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen — als volgt: Onderneming Dumpingmarge PJSC Magnitogorsk Iron and Steel Works 36,6 % Novolipetsk Steel 12,7 % PAO Severstal 39,8 % Alle andere ondernemingen 39,8 %

3.2. Turkije

3.2.1. Normale waarde

(141) Eerst heeft de Commissie onderzocht of de totale binnenlandse verkoop van iedere in de steekproef opgenomen producent-exporteur representatief was in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De binnenlandse verkoop is representatief als de totale hoeveelheid van de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product aan onafhankelijke afnemers op de binnenlandse markt per producent-exporteur tijdens het onderzoektijdvak ten minste 5 % bedroeg van de totale naar de Unie uitgevoerde hoeveelheid van het betrokken product. Op basis hiervan was de totale verkoop op de binnenlandse markt van het soortgelijke product door elke in de steekproef opgenomen producent-exporteur representatief.

(142) Vervolgens is de Commissie voor de producenten-exporteurs met een representatieve binnenlandse verkoop nagegaan welke productsoorten die op de binnenlandse markt werden verkocht, identiek waren aan of vergelijkbaar waren met de naar de Unie uitgevoerde productsoorten.

(143) Vervolgens heeft de Commissie onderzocht of de binnenlandse verkoop door elke in de steekproef opgenomen producent-exporteur op zijn binnenlandse markt voor elke productsoort die identiek is aan of vergelijkbaar is met een productsoort die naar de Unie wordt uitgevoerd, representatief was in de zin van artikel 2, lid 2, van de basisverordening. De binnenlandse verkoop van een productsoort is representatief als de totale binnenlandse verkoop van die productsoort aan onafhankelijke afnemers in het onderzoektijdvak ten minste 5 % bedraagt van de totale uitvoer van de identieke of vergelijkbare productsoort naar de Unie.

(144) Voor elk van de drie exporteurs was er voor bepaalde productsoorten die tijdens het onderzoektijdvak naar de Unie zijn uitgevoerd ofwel helemaal geen binnenlandse verkoop, ofwel bedroeg de binnenlandse verkoop van die productsoort minder dan 5 % van het volume en was deze derhalve niet representatief.

(145) Verder heeft de Commissie voor elke productsoort het aandeel van de winstgevende verkoop aan onafhankelijke afnemers op de binnenlandse markt in het onderzoektijdvak bepaald om uit te maken of zij de werkelijke binnenlandse verkoop kon gebruiken voor de berekening van de normale waarde, overeenkomstig artikel 2, lid 4, van de basisverordening.

(146) De normale waarde wordt gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs per productsoort, ongeacht of die verkoop winstgevend is, indien: a) de verkoop van de productsoort tegen nettoverkoopprijzen die ten minste gelijk zijn aan de berekende productiekosten, meer dan 80 % van de totale verkoop van deze productsoort vertegenwoordigde, en b) de gewogen gemiddelde verkoopprijs van die productsoort ten minste gelijk is aan de productiekosten per eenheid.

(147) In een dergelijke situatie is de normale waarde het gewogen gemiddelde van de prijzen van alle binnenlandse verkopen van die productsoort in het onderzoektijdvak.

(148) De normale waarde is gelijk aan de werkelijke binnenlandse prijs per productsoort van uitsluitend de winstgevende binnenlandse verkoop van de productsoorten tijdens het onderzoektijdvak indien: a) de winstgevende verkoop van de productsoort 80 % of minder van de totale verkoop van deze productsoort bedraagt, of b) de gewogen gemiddelde prijs van die productsoort lager ligt dan de productiekosten per eenheid.

(149) Uit de analyse van de binnenlandse verkoop bleek dat, afhankelijk van de productsoort, 14 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van MMK Turkey, 28 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van Tatmetal en 19 tot 100 % van al de binnenlandse verkoop van Tezcan winstgevend waren en dat de gewogen gemiddelde verkoopprijs hoger was dan de productiekosten. Dienovereenkomstig werd de normale waarde berekend als het gewogen gemiddelde van de prijzen van alle binnenlandse verkopen in het onderzoektijdvak of als een gewogen gemiddelde van uitsluitend de winstgevende verkoop.

(150) Voor de productsoorten waarvoor de gewogen gemiddelde verkoopprijs lager was dan de productiekosten, werd de normale waarde berekend als een gewogen gemiddelde van de winstgevende verkoop van die productsoort.

(151) Wanneer er geen verkoop van een productsoort van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties had plaatsgevonden of een productsoort niet in representatieve hoeveelheden op de binnenlandse markt was afgezet, berekende de Commissie de normale waarde overeenkomstig artikel 2, leden 3 en 6, van de basisverordening.

(152) De normale waarde werd door berekening vastgesteld door de gemiddelde productiekosten van het soortgelijke product van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in het onderzoektijdvak te vermeerderen met: a) het gewogen gemiddelde van de VAA-kosten die door de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in verband met de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties in het onderzoektijdvak zijn gemaakt, en b) de gewogen gemiddelde winst die door de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs op de binnenlandse verkoop van het soortgelijke product in het kader van normale handelstransacties in het onderzoektijdvak is gemaakt.

(153) Voor de productsoorten waarvan de op de binnenlandse markt verkochte hoeveelheden niet representatief waren, zijn de gemiddelde VAA-kosten en de gemiddelde winst op transacties in het kader van normale handelstransacties op de binnenlandse markt in de normale waarde opgenomen. Voor productsoorten die in het geheel niet waren verkocht op de binnenlandse markt, zijn de gewogen gemiddelde VAA-kosten en de winst op alle transacties in het kader van normale handelstransacties op de binnenlandse markt in de normale waarde opgenomen.

(154) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde MMK Turkey aan dat de Commissie een fout heeft gemaakt door bij de berekening van de normale waarde een deel van de financiële kosten van de onderneming uit te sluiten van de VAA-kosten.

(155) Bij de uitgesloten financiële kosten ging het om wisselkoerswinsten/-verliezen die geen werkelijke kosten vormden, maar voortvloeiden uit het wisselkoersverschil tussen de factuurvaluta en de rekenvaluta op de datum van de transactie en de datum van betaling. Zij gaven derhalve niet de werkelijke VAA-kosten in verband met de productie of de verkoop van het onderzochte product weer. Voorts merkte de Commissie op dat zij ten aanzien van alle in de steekproef opgenomen ondernemingen dezelfde benadering hanteerde, ongeacht of zij wisselkoersverliezen of -winsten hadden geboekt. Deze benadering wordt gehanteerd omdat aldus wordt vermeden dat, in extreme gevallen, algemene negatieve VAA-kosten worden verkregen die niet overeenstemmen met de werkelijke VAA-kosten. Derhalve werd dit argument verworpen.

(156) Na de mededeling van de definitieve bevindingen gaf Tezcan aan dat er in de berekening van de kosten van een van de grondstoffen een fout was geslopen als gevolg van een dubbele telling van haar beginvoorraden. De Commissie heeft deze fout gecorrigeerd en Tezcan een herziene dumpingberekening doen toekomen. Deze correctie had geen invloed op de dumpingmarge van de onderneming omdat de definitieve dumpingmarges worden uitgedrukt met één cijfer na de komma.

(157) Dezelfde onderneming voerde aan dat de Commissie bij het doorvoeren van wijzigingen in de productiekosten van de onderneming geen rekening had gehouden met de verschillen in de kosten van breedband voor de productie van uitgevoerd en in het binnenland verkocht corrosiebestendig staal, die het gevolg zouden zijn van een regeling inzake de vrijstelling van rechten waarvan de onderneming gebruik heeft gemaakt.

(158) Uit het onderzoek bleek dat de ingevoerde en in het binnenland aangekochte breedband niet rechtstreeks in verband kan worden gebracht met de vervaardiging van uitgevoerde of in het binnenland verkochte producten en dat een producent-exporteur in het kader van de regeling inzake de vrijstelling van rechten “gelijkwaardige goederen” kan gebruiken in plaats van de in het vergunningscertificaat vermelde ingevoerde goederen. De Commissie kon derhalve niet vaststellen dat er als gevolg van het gebruik van de regeling inzake de vrijstelling van rechten sprake was van een verschil tussen de werkelijke productiekosten van voor uitvoer bestemd corrosiebestendig staal en van voor de binnenlandse markt bestemd corrosiebestendig staal. Derhalve werd dit argument verworpen.

(159) Ten slotte voerde Tezcan in haar opmerkingen over de mededeling van feiten en overwegingen en tijdens een hoorzitting met de diensten van de Commissie aan dat de Commissie bij de berekening van de normale waarde voor de productsoorten die in het OT niet op de binnenlandse markt zijn verkocht, ten onrechte de productiekosten betreffende de voor de binnenlandse markt bestemde producten (“DMCOP”) heeft gebruikt in plaats van de productiekosten betreffende de voor uitvoer naar de EU bestemde producten (“EUCOP”). De onderneming voerde aan dat dit niet strookt met de beschrijving die de Commissie van de methode heeft gegeven in de specifieke mededeling, noch met de “vaste praktijk” van de Commissie en met de rechtspraak de Europese Unie. De onderneming voerde verder aan dat de EUCOP eigenlijk ook hadden moeten worden gebruikt bij de berekening van de normale waarde voor de productsoorten die in het OT “in uiterst beperkte mate” op de binnenlandse markt zijn verkocht.

(160) De praktijk van de Commissie bestaat erin de normale waarde te berekenen op basis van de DMCOP en de VAA-kosten en winst van transacties in het kader van normale handelstransacties op de binnenlandse markt. De EUCOP worden alleen gebruikt indien er in het OT geen DMCOP voorhanden zijn voor specifieke productsoorten. Deze praktijk is in overeenstemming met de door Tezcan aangehaalde rechtspraak van het Hof van Justitie, volgens welke “het doel van het aannemen van de normale waarde […] is, de verkoopprijs van een product te bepalen, zoals deze zou zijn, wanneer dit product in het land van oorsprong of van uitvoer zou worden verkocht” (21). In dit onderzoek werden de betrokken productsoorten in het OT voor de binnenlandse markt vervaardigd, maar niet verkocht, d.w.z. zij bleven aan het eind van het onderzoektijdvak in voorraad. De onderneming rapporteerde terecht DMCOP voor deze productsoorten. De Commissie heeft de DMCOP gecontroleerd. In de beschrijving van de methode in de specifieke mededeling moet de verwijzing naar productsoorten “die niet op de binnenlandse markt worden verkocht”, waarvoor de EUCOP moeten worden gebruikt bij de berekening van de normale waarde, worden opgevat als productsoorten “waarvoor geen DMCOP voorhanden waren”. De formulering is een algemene beschrijving van de werkwijze van de Commissie bij de berekening van de normale waarde en is niet toegesneden op ongebruikelijke gevallen waarin er specifieke binnenlandse productiekosten zijn, maar geen verkoop. Deze formulering stemt echter beslist niet overeen met de praktijk van de Commissie, waarbij de door de producent-exporteur aangehaalde en hierboven vermelde rechtspraak wordt gevolgd, aangezien de normale waarde eerst op de kosten en prijzen op de binnenlandse markt moet worden gebaseerd. Het argument werd derhalve afgewezen.

(161) Zoals vermeld in overweging 35, heeft Tezcan verzocht om tussenkomst van de raadadviseur-auditeur in deze kwestie. Tezcan herhaalde het in overweging 159 beschreven argument en voegde eraan toe dat de Commissie er tijdens de hoorzitting met de diensten van de Commissie mondeling mee had ingestemd dit argument te aanvaarden. De Commissie wenst de situatie te verduidelijken. Tijdens de hoorzitting deelde de Commissie de onderneming mee dat zij het argument en de grondslagen ervan had begrepen en dat zij tot de volgende punten konden overgaan. Niettemin heeft de Commissie de onderneming verzocht het argument schriftelijk in te dienen. Na een nader onderzoek van het argument na de hoorzitting concludeerde de Commissie echter dat het argument niet gegrond was om de in overweging 160 uiteengezette redenen. De Commissie heeft de raadadviseur-auditeur in kennis gesteld van haar verdere overwegingen en conclusies.

3.2.2. Uitvoerprijs

(162) Alle in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs voerden rechtstreeks naar onafhankelijke afnemers in de Unie uit. Daarom was hun uitvoerprijs overeenkomstig artikel 2, lid 8, van de basisverordening de voor het betrokken product met het oog op uitvoer naar de Unie werkelijk betaalde of te betalen prijs.

3.2.3. Vergelijking

(163) De Commissie heeft de normale waarde en de uitvoerprijs van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs vergeleken in het stadium af fabriek.

(164) Waar dat voor een billijke vergelijking gerechtvaardigd was, heeft de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 10, van de basisverordening op de normale waarde en/of de uitvoerprijs een correctie toegepast voor verschillen die van invloed zijn op de prijzen en de vergelijkbaarheid van de prijzen. Er werden correcties toegepast voor vervoer, verzekering, lading, overlading, lossing en aanverwante kosten, kredietkosten, commissies en verpakkingskosten.

(165) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde MMK Turkey aan dat de Commissie sommige binnenlandse vervoerskosten tussen de twee productielocaties van de onderneming ten onrechte als interne vervoerskosten had behandeld. MMK Turkey verstrekte ook bewijsmateriaal waaruit blijkt dat deze kosten niet intern waren. De Commissie achtte het argument gegrond gezien het bewijsmateriaal en deed MMK Turkey een herziene dumpingberekening toekomen. Als gevolg hiervan daalde de dumpingmarge van MMK Turkey van 10,6 % tot 10,5 %.

(166) Twee in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs dienden uit hoofde van artikel 2, lid 10, punt b), van de basisverordening een verzoek in voor een correctie voor de terugbetaling van rechten, met als argument dat het bestaan van een regeling voor de terugbetaling van rechten voor bepaalde inputs in het betrokken land inhoudt dat al hun binnenlandse verkoop een indirecte belasting zou omvatten ten opzichte van de uitvoer.

(167) In Turkije is een invoerrecht van toepassing op warmgewalst breedband, dat een basisproduct is voor de vervaardiging van corrosiebestendig staal. In het kader van de regeling actieve veredeling (inward processing relief, IPR) zijn binnenlandse producenten vrijgesteld van dat recht indien de ingevoerde grondstoffen wo