*****

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 8 februari 1983

betreffende een door de Britse Regering in 1980 en 1981 toegekende subsidie aan eigenaars van vissersvaartuigen

(Slechts de tekst in de Engelse taal is authentiek)

(83/315/EEG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE

GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, en met name op artikel 93, lid 2, eerste alinea,

Gelet op Verordening (EEG) nr. 100/76 van de Raad van 19 januari 1976 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijprodukten (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3443/80 (2), inzonderheid op artikel 26, en op Verordening (EEG) nr. 3796/81 van de Raad (3) die met ingang van 1 juni 1982 in de plaats is gekomen van Verordening (EEG) nr. 100/76, inzonderheid op artikel 28,

Na overeenkomstig het bepaalde in artikel 93, lid 2, eerste alinea, van het Verdrag alle belanghebbenden te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken, en gelet op deze opmerkingen,

I

Overwegende dat de Britse Regering bij schrijven van 17 september 1980 en 4 mei 1981 van haar Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Gemeenschappen de Commissie, overeenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag, in kennis heeft gesteld van haar voornemen om de eigenaars van in het Verenigd Koninkrijk geregistreerde vissersvaartuigen voor 1980 een buitengewone subsidie toe te kennen;

Overwegende dat deze rechtstreekse steun aan de eigenaars van vissersvaaruigen uitsluitend gebaseerd was op de lengte van de vaartuigen; dat de steun slechts werd verleend voor vaartuigen die op 7 augustus 1980 eigendom waren van de aanvrager, op die datum waren geregistreerd en uitgerust voor de visserij en waarmee in de periode tussen 1 januari en 7 augustus 1980 ten minste een zekere visserijactiviteit was uitgeoefend;

Overwegende dat de subsidie varieerde van 275 UK£ voor vaartuigen met een lengte van minder dan 35 voet tot 30 745 UK£ voor vaartuigen met een lengte van meer dan 190 voet; dat voor toekenning van deze steun geen enkele voorwaarde gold ten aanzien van het gebruik van het uitgekeerde bedrag of het latere gebruik van het vaartuig; dat voor deze steun een bedrag van 14 miljoen UK£ was uitgetrokken.

Overwegende dat de Britse Regering meerdere redenen heeft aangevoerd voor de toekenning van deze steun; dat zij er allereerst op heeft gewezen dat de slechte marktsituatie voor visserijprodukten in de zomer van 1980, de stijging van de produktiekosten en de instandhoudingsmaatregelen het voortbestaan van een belangrijk gedeelte van de Britse vloot in gevaar brachten; dat zij voorts heeft gewezen op haar streven om, kort voor de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid die toentertijd voor eind 1980 werd verwacht, een ordeloos uiteenvallen van deze vloot te voorkomen; dat zij ten slotte heeft herinnerd aan de betekenis van de visserij voor bepaalde gebieden in het Verenigd Koninkrijk die reeds ernstig waren getroffen door werkloosheid en op de ernstige sociale gevolgen die een toeneming van de werkloosheid zou hebben gehad;

Overwegende dat de Britse Regering in haar kennisgeving van 17 september 1980 verlenging van deze steun na het verstrijken van het fiscale jaar 1980/1981 uitgesloten had genoemd; dat zij evenwel bij schrijven van haar permanente vertegenwoordiging bij de Europese Gemeenschappen van 29 april 1981 de Commissie, overeenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag, ervan in kennis heeft gesteld voornemens te zijn voor 1981 steun te verlenen zoals in 1980; dat daarvoor een bedrag van 25 miljoen UK£ was uitgetrokken;

Overwegende dat de Britse Regering deze verlenging van de steun heeft gemotiveerd met verwijzing naar de voortdurende slechte marktsituatie en het daaruit voortvloeiende gevaar voor het voortbestaan van de Britse vissersvloot;

Overwegende dat deze voor 1980 en 1981 vastgestelde steunmaatregelen, op grond van de artikelen 26 en 28 van de Verordeningen (EEG) nr. 100/76 en (EEG) nr. 3796/81, onder de artikelen 92 tot en met 94 van het Verdrag vallen;

Overwegende dat, na een eerste onderzoek de Commissie heeft geoordeeld dat het bij deze steunmaatregel gaat om steun in de vorm van kasmiddelen zonder tegen prestatie van de begunstigden dat de steun geen uitzicht biedt op een duurzame verbetering van hun toestand en dat deze maatregelen een belangrijke rechtstreekse invloed op de concurrentie en het handelsverkeer tussen de Lid-Staten hadden en

derhalve in de zin van artikel 92 van het Verdrag onverenigbaar waren met de gemeenschappelijke markt; dat de Commissie derhalve besloten heeft ten aanzien van die maatregelen de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden en daartoe de Britse Regering bij schrijven van 1 juli 1980 heeft aangemaand haar opmerkingen in te dienen;

Overwegende dat de voorstellen echter zijn uitgevoerd voordat in het kader van deze procedure een eindbeslissing is gevallen en dat de Brigse Regering daardoor de krachtens artikel 93, lid 3, van het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

II

Overwegende dat de Britse Regering er in haar antwoord aan de Commissie van 30 september 1981 aan heeft herinnerd dat de betrokken maatregelen haar, bij het ontbreken van overeenstemming over herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid noodzakelijk en gerechtvaardigd leken om de structuur van de visserijvloot in stand te houden en het uiteenvallen van die vloot te voorkomen; dat zij voorts heeft onderstreept dat, indien dergelijke maatregelen niet zouden worden genomen, het gevaar zou bestaan dat, voordat het gemeenschappelijk visserijbeleid zou zijn hervormd, de vaartuigen waaraan dit beleid ten goede zou moeten komen niet langer zouden bestaan;

Overwegende dat een aantal Lid-Staten en een aantal andere betrokkenen dan de Lid-Staten de Commissie hun opmerkingen hebben doen toekomen; dat sommige Lid-Staten en beroepsorganisaties het standpunt van de Commissie delen; dat andere Lid-Staten van oordeel zijn dat het ontbreken van een gemeenschappelijk visserijbeleid ertoe kan leiden dat de Lid-Staten steunmaatregelen treffen om een verslechtering van de huidige situatie te voorkomen; dat een aantal beroepsorganisaties de wens uiten dat de toekenning van steunmaatregelen ten gunste van de visserij op communautair niveau wordt geharmoniseerd;

III

Overwegende dat de betrokken subsidie rechtstreekse ondersteuning is van de kaspositie van de begunstigden; dat deze steun derhalve van rechtstreekse invloed is op de produktiekosten van de begunstigden en hun een voordeel verschaft ten opzichte van de andere vissers uit de Gemeenschap;

Overwegende dat het intracommunautaire handelsverkeer in visserijprodukten voor menselijke consumptie van belangrijke betekenis is en ongeveer 30 % bedraagt van de totale aanvoer voor menselijke consumptie in de Gemeenschap; dat de Britse markt voor visserijprodukten van jaar tot jaar meer openstaat voor invoer uit de overige negen Lid-Staten; dat deze invoer in 1980 16 % van de totale aanvoer van de Britse vissers bedroeg tegen 6 % in 1975;

Overwegende dat het door de Britse autoriteiten gesignaleerde ontbreken van een Raadsbesluit inzake een herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid geen geldig argument is voor het verlenen van nationale steun;

IV

Overwegende dat uit het voorgaande blijkt dat de door de Britse Regering in 1980 en 1981 ingevoerde steun het handelsverkeer ongunstig beïnvloedt en de concurrentie vervalst of dreigt te vervalsen in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag;

Overwegende dat in artikel 92, lid 1, van het Verdrag is bepaald dat steunmaatregelen die aan de in dat artikel bepaalde criteria beantwoorden, in beginsel onverenigbaar zijn met de gemeenschappelijke markt; dat ten aanzien van de toepassing van de in lid 3 van dat artikel genoemde afwijkingen op deze onverenigbaarheid, de enige die in dit specifieke geval voor toepassing in aanmerking komen, is gepreciseerd welke doeleinden in dat geval in het belang van de Gemeenschap en niet alleen in dat van bepaalde sectoren van een nationale economie moeten worden nagestreefd; dat deze afwijkingsbepalingen bij de beoordeling van elk steunprogramma dat beperkt is tot een bepaald gebied of een bepaalde sector en van elk afzonderlijk geval waarin algemene steunregelingen worden toegepast, stricto sensu moeten worden geïnterpreteerd; dat afwijkingen met name alleen mogen worden toegestaan in gevallen waarin de Commissie kan constateren dat de steun noodzakelijk is om een van de in de afwijkingsbepalingen genoemde doeleinden te bereiken;

Overwegende dat het toestaan van afwijkingen voor steunmaatregelen die een dergelijk resultaat niet hebben, zou betekenen dat belemmeringen van het handelsverkeer tussen de Lid-Staten en uit communautair oogpunt niet te verantwoorden concurrentiedistorsies, en dus ook ongewettigde voordelen voor bepaalde Lid-Staten zouden worden toegestaan;

Overwegende dat in dit geval een dergelijk resultaat niet kon worden geconstateerd en dat de Britse Regering geen enkel afdoend bewijs heeft kunnen leveren dat de betrokken steunmaatregel voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor één van de in artikel 92, lid 3, van het Verdrag bedoelde afwijkingen en dat ook de Commissie een dergelijk bewijs niet heeft kunnen vinden;

Overwegende dat het duidelijk niet gaat om steun om de ontwikkeling van bepaalde streken te bevorderen of te vergemakkelijken en dat derhalve de bepalingen in artikel 92, lid 3, sub a) en c), van het Verdrag ten aanzien van maatregelen van regionale strekking niet van toepassing zijn;

Overwegende dat deze steun geen belangrijk project van gemeenschappelijk Europees belang is en evenmin een maatregel om een ernstige verstoring in de Britse economie op te heffen; dat derhalve artikel 92, lid 3, sub b), van het Verdrag niet van toepassing is; Overwegende dat een subsidie aan eigenaars van vissersvaartuigen die uitsluitend gebaseerd is op de lengte van de vaartuigen als zijnde een steunmaatregel die uitsluitend een tijdelijke verlichting van de kaspositie van de begunstigden ten doel heeft, geldt als steun voor de bedrijfsvoering die geen effect heeft op hun structurele situatie op lange termijn; dat de Commissie zich in het algemeen steeds heeft verzet tegen dergelijke steunmaatregelen aangezien deze gewoonlijk op zich niet beantwoorden aan de criteria voor toepassing van de afwijking waarin is voorzien in artikel 92, lid 3, sub c), van het Verdrag, omdat dergelijke steunmaatregelen de in die bepaling beoogde ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid niet vergemakkelijkt;

Overwegende dat de Commissie in haar mededeling aan de Raad van 25 mei 1978 inzake het beleid ten aanzien van sectoriële steunregelingen duidelijk heeft aangegeven dat tijdelijke steunregelingen om de sociale gevolgen van een crisis op te vangen gekoppeld moeten worden aan doelstellingen inzake herstructurering van de betrokken sector en afhankelijk moeten worden gesteld van maatregelen van de begunstigden zelf om aanpassingen te vergemakkelijken; dat dit bij deze steunmaatregelen niet het geval is;

Overwegende dat, gelet op het voorgaande, de betrokken steunmaatregel niet voldoet aan de voorwaarden voor toepassing van één van de afwijkingen waarin is voorzien in artikel 92, lid 3, van het Verdrag,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

De door de Britse Regering voor de jaren 1980 en 1981 vastgestelde buitengewone subsidies aan eigenaars van vissersvaartuigen zijn onverenigbaar met artikel 92 van het Verdrag. Dergelijke subsidies mogen derhalve niet meer worden toegekend.

Artikel 2

Het Verenigd Koninkrijk deelt de Commissie binnen één maand na kennisgeving van deze beschikking de maatregelen mede die het heeft genomen om aan deze beschikking gevolg te geven.

Artikel 3

Deze beschikking is gericht tot het Verenigd Koninkrijk.

Gedaan te Brussel, 8 februari 1983.

Voor de Commissie

Giorgios CONTOGEORGIS

Lid van de Commissie

(1) PB nr. L 20 van 28. 1. 1976, blz. 1.

(2) PB nr. L 359 van 31. 12. 1980, blz. 13.

(3) PB nr. L 379 van 31. 12. 1981, blz. 1.