GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) 2015/61 VAN DE COMMISSIE

van 10 oktober 2014

ter aanvulling van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot het liquiditeitsdekkingsvereiste voor kredietinstellingen

(Voor de EER relevante tekst)

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (1), en met name artikel 460,

Overwegende hetgeen volgt:

Tijdens de vroege „liquiditeitsfase” van de financiële crisis die in 2007 begon, kregen veel kredietinstellingen, ondanks dat zij passende kapitaalniveaus aanhielden, te maken met aanzienlijke moeilijkheden omdat zij hun liquiditeitsrisico niet zorgvuldig beheerden. Enkele kredietinstellingen werden te afhankelijk van kortetermijnfinanciering, die aan het begin van de crisis snel opdroogde. Dergelijke kredietinstellingen werden toen kwetsbaar voor de vraag naar liquiditeit omdat zij geen toereikend niveau van liquide activa aanhielden om tijdens de stressperiode te kunnen voldoen aan de vraag naar het opnemen van middelen (uitstromen). Kredietinstellingen moesten toen activa verkopen tegen afbraakprijzen, wat leidde tot een zichzelf versterkende neerwaartse prijsspiraal en een gebrek aan vertrouwen in de markt, wat een solvabiliteitscrisis veroorzaakte. Uiteindelijk werden veel kredietinstellingen te zeer afhankelijk van liquiditeitsverstrekking door de centrale banken en moesten zij worden gered door middel van een massale injectie van overheidsgeld. Aldus werd duidelijk dat het nodig was een gedetailleerd liquiditeitsdekkingsvereiste te ontwikkelen, met als doel dit risico te voorkomen door kredietinstellingen minder afhankelijk te maken van kortetermijnfinanciering en liquiditeitsverstrekking door centrale banken en hen beter bestand te maken tegen liquiditeitsschokken.

Artikel 412, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 legt kredietinstellingen een liquiditeitsdekkingsvereiste op, uitgedrukt in algemene termen als een verplichting om „liquide activa aan [te houden] waarvan de som van de waarden de liquiditeitsuitstromen minus de liquiditeitsinstromen onder stressomstandigheden dekt”. Overeenkomstig artikel 460 van Verordening (EU) nr. 575/2013 is de Commissie bevoegd om dit liquiditeitsdekkingsvereiste nader te bepalen en vast te stellen onder welke omstandigheden de bevoegde autoriteiten kredietinstellingen specifieke in- en uitstroomniveaus moeten opleggen om de specifieke risico's waaraan zij blootgesteld zijn, af te dekken. Overeenkomstig overweging 101 van Verordening (EU) nr. 575/2013 dienen de regels vergelijkbaar te zijn met de liquiditeitsdekkingsratio als bepaald in het internationale raamwerk voor de meting en bewaking van en voor standaarden betreffende het liquiditeitsrisico van het Bazels Comité voor bankentoezicht (Basel Committee on Banking Supervision, hierna „BCBS”), rekening houdend met specifieke aspecten voor de Unie en nationale specifieke aspecten. Tot de volledige tenuitvoerlegging van het liquiditeitsdekkingsvereiste vanaf 1 januari 2018 moeten de lidstaten in overeenstemming met de nationale wetgeving een liquiditeitsdekkingsvereiste tot 100 % voor kredietinstellingen kunnen toepassen.

In overeenstemming met de liquiditeitsnormen van het BCBS moeten regels worden vastgesteld om het liquiditeitsdekkingsvereiste te definiëren als een verhouding tussen de buffer van „liquide activa” en de „netto liquiditeitsuitstromen” van een kredietinstelling in een stressperiode van dertig dagen. De „netto liquiditeitsuitstromen” moeten worden berekend door de liquiditeitsinstromen af te trekken van de liquiditeitsuitstromen van de kredietinstelling. De liquiditeitsdekkingsratio moet worden uitgedrukt in procenten en vastgesteld op een minimumniveau van 100 % wanneer deze volledig ten uitvoer is gelegd, wat betekent dat een kredietinstelling voldoende liquide activa aanhoudt om de netto liquiditeitsuitstromen op te vangen tijdens een stressperiode van dertig dagen. Tijdens deze periode moet een kredietinstelling in staat zijn haar liquide activa snel om te zetten in contanten, zonder een beroep te doen op centrale-bankliquiditeiten of openbare middelen, wat ertoe kan leiden dat haar liquiditeitsdekkingsratio tijdelijk onder het niveau van 100 % komt te liggen. Wanneer dit zich voordoet of wordt verwacht, moeten kredietinstellingen voldoen aan de specifieke voorschriften van artikel 414 van Verordening (EU) nr. 575/2013, voor een tijdig herstel van hun liquiditeitsdekkingsratio tot het minimumniveau.

Alleen vrij overdraagbare activa die snel in contanten kunnen worden omgezet op private markten, binnen een kort tijdsbestek en zonder een significant waardeverlies, dienen te worden gedefinieerd als „liquide activa” voor de toepassing van de liquiditeitsbuffers van kredietinstellingen. Overeenkomstig deel zes van Verordening (EU) nr. 575/2013 en de indeling van liquide activa van het BCBS dienen passende regels onderscheid te maken tussen activa van uiterst hoge liquiditeit en kredietkwaliteit, ook wel activa van niveau 1, en activa van hoge liquiditeit en kredietkwaliteit, ook wel activa van niveau 2. De laatstgenoemde activa moeten verder worden onderverdeeld in de niveaus 2A en 2B. Kredietinstellingen dienen een naar behoren gediversifieerde buffer van liquide activa aan te houden, rekening houdend met hun relatieve liquiditeit en kredietkwaliteit. Bijgevolg moet elk niveau en subniveau voldoen aan specifieke vereisten inzake reductiefactoren en begrenzingen van de algemene buffer en moeten indien nodig gedifferentieerde vereisten worden toegepast voor de niveaus of subniveaus en voor categorieën liquide activa van hetzelfde niveau of subniveau, die voor lagere liquiditeitsclassificaties strenger moeten zijn.

Bepaalde algemene en operationele voorschriften moeten worden toegepast op liquide activa om ervoor te zorgen dat zij binnen een kort tijdsbestek in contanten kunnen worden omgezet, behoudens enkele uitzonderingen voor bepaalde activa van niveau 1, in voorkomend geval. In deze voorschriften moet worden gespecificeerd dat over aangehouden liquide activa ongehinderd moet kunnen worden beschikt, dat deze gemakkelijk waardeerbaar moeten zijn en dat zij genoteerd moeten zijn op erkende beurzen of verhandelbaar moeten zijn op actieve handelsmarkten of repomarkten. Deze voorschriften moeten ook waarborgen dat de liquiditeitsbeheersfunctie van de kredietinstelling te allen tijde toegang heeft tot en de controle heeft over de liquide activa en dat de activa waaruit de liquiditeitsbuffer bestaat, voldoende gediversifieerd zijn. Diversificatie is belangrijk om ervoor te zorgen dat de mogelijkheid van een kredietinstelling om liquide activa snel en zonder significant waardeverlies te liquideren niet in gevaar komt doordat deze activa kwetsbaar zouden zijn voor een gemeenschappelijk risico. Kredietinstellingen moeten ook worden verplicht om te zorgen voor consistentie in de valutasamenstelling van hun liquide activa en hun netto liquiditeitsuitstromen, om te voorkomen dat zij vanwege te grote valutamismatches niet langer in staat zouden zijn hun liquiditeitsbuffer te gebruiken om tijdens een stressperiode te voldoen aan liquiditeitsuitstromen in een bepaalde valuta.

Overeenkomstig de aanbevelingen van de Europese Bankautoriteit (EBA) in haar verslag van 20 december 2013, opgesteld overeenkomstig artikel 509, leden 3 en 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013, dienen alle typen obligaties die zijn uitgegeven of gegarandeerd door de centrale regeringen van de lidstaten en de centrale banken, alsook die welke uitgegeven of gegarandeerd zijn door supranationale instellingen, te worden aangemerkt als obligaties van niveau 1. Zoals de EBA opmerkte, bestaan er sterke argumenten op het gebied van toezicht om geen onderscheid te maken tussen de verschillende lidstaten, omdat de uitsluiting van bepaalde staatsobligaties van niveau 1 stimulerend zou zijn voor beleggingen in andere staatsobligaties binnen de Unie, wat zou leiden tot fragmentatie van de interne markt en tijdens een crisis het risico op onderlinge besmetting tussen kredietinstellingen en hun overheden zou vergroten (de „link tussen banken en staten”). Wat derde landen betreft, dient de status van niveau 1 te worden gegeven aan blootstellingen met betrekking tot centrale banken en overheden met een risicogewicht van 0 %, volgens de regels voor het kredietrisico van titel II van deel drie van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals bepaald in de norm van het BCBS. Aan blootstellingen met betrekking tot regionale overheden, lokale autoriteiten en publiekrechtelijke lichamen dient de status van niveau 1 alleen te worden toegekend wanneer deze worden behandeld als blootstellingen met betrekking tot hun centrale overheid en laatstgenoemde een risicogewicht van 0 % geniet overeenkomstig dezelfde regels voor het kredietrisico. Dezelfde status dient van toepassing te zijn op multilaterale ontwikkelingsbanken en internationale organisaties met een risicogewicht van 0 %. Gezien de uiterst hoge liquiditeit en kredietkwaliteit van deze activa moeten kredietinstellingen deze activa zonder beperking in hun buffers kunnen aanhouden en dient op deze activa geen reductiefactor of diversificatievereiste van toepassing te zijn.

Door kredietinstellingen uitgegeven activa dienen in het algemeen niet te worden erkend als liquide activa, maar de behandeling van niveau 1 moet worden verleend aan bankactiva die worden gesteund door regeringen van de lidstaten, zoals verstrekkers van stimuleringsleningen en kredietverstrekkers die eigendom zijn van de overheid, alsook activa van private banken met een uitdrukkelijke staatsgarantie. De laatstgenoemden zijn een erfenis van de financiële crisis die moet worden uitgefaseerd en derhalve komen slechts bankactiva met een vóór 30 juni 2014 verleende of toegezegde staatsgarantie in aanmerking als liquide activa. Ook moeten senior obligaties die zijn uitgegeven door bepaalde gespecificeerde instanties voor beheer van activa van bepaalde lidstaten, worden behandeld als activa van niveau 1 onder dezelfde voorwaarden als die welke van toepassing zijn op blootstellingen met betrekking tot de centrale overheid van de desbetreffende lidstaat, maar alleen voor een beperkte tijd.

Gedekte obligaties zijn schuldinstrumenten uitgegeven door kredietinstellingen en gedekt door een cover pool van activa die doorgaans bestaat uit hypotheekleningen of overheidsschulden waarop beleggers een preferente vordering hebben in het geval van wanbetaling. Hun gedekte aard en een aantal aanvullende veiligheidsaspecten, zoals de verplichting voor de uitgevende instelling om niet-rendabele activa in de cover pool te vervangen en de waarde van de cover pool te handhaven op een bedrag dat hoger is dan de nominale waarde van de obligaties („vereiste van activadekking”), hebben ertoe bijgedragen dat gedekte obligaties een relatief laag risico opleveren en dat zij rendabele instrumenten vormen die een belangrijke rol spelen in de financiering van de hypotheekmarkten in de meeste lidstaten. In bepaalde lidstaten is het totaal aan uitstaande gedekte obligaties hoger dan de pool van uitstaande staatsobligaties. Met name hebben bepaalde gedekte obligaties van de kredietkwaliteitscategorie 1 in de periode van 1 januari 2008 tot en met 30 juni 2012 een uitstekende liquiditeit vertoond, zoals geanalyseerd in het EBA-verslag. Desondanks heeft de EBA aanbevolen deze gedekte obligaties te behandelen als activa van niveau 2A, om deze behandeling te laten aansluiten op de normen van het BCBS. In het licht van bovenstaande overwegingen met betrekking tot hun kredietkwaliteit, liquiditeitsprestaties en rol op de financieringsmarkten van de Unie, is het echter passend dat deze gedekte obligaties van kredietkwaliteitscategorie 1 worden behandeld als activa van niveau 1. Teneinde buitensporige concentratierisico's te voorkomen en in afwijking van andere activa van niveau 1 dienen een plafond van 70 % van de totale buffer, een reductiefactor van ten minste 7 % en het diversificatievereiste van toepassing te zijn op het bezit van gedekte obligaties van kredietkwaliteitscategorie 1 in de liquiditeitsbuffer.

Gedekte obligaties van kredietkwaliteitscategorie 2 dienen te worden erkend als activa van niveau 2A en hiervoor dienen hetzelfde plafond (40 %) en dezelfde reductiefactor (15 %) te gelden als voor andere liquide activa van dit niveau. Dit kan worden gerechtvaardigd op basis van de beschikbare marktgegevens die erop wijzen dat gedekte obligaties van kredietkwaliteitscategorie 2 een grotere liquiditeit vertoonden dan andere vergelijkbare activa van de niveaus 2A en 2B, zoals door woninghypotheken gedekte effecten (residential mortgage-backed securities, hierna „RMBS's”) van kredietkwaliteitscategorie 1. Wanneer toegestaan wordt dat deze gedekte obligaties in aanmerking komen voor de liquiditeitsbuffer, zal dit bovendien bijdragen tot de diversificatie van de pool van beschikbare activa binnen de buffer en zal dit ongerechtvaardigd onderscheid of „cliff-effecten” tussen deze obligaties en gedekte obligaties van kredietkwaliteitscategorie 1 voorkomen. Er moet echter worden opgemerkt dat een aanzienlijk deel van deze gedekte obligaties in kredietkwaliteitscategorie 2 werd ingedeeld als gevolg van de verlaging van de rating van de centrale overheid van de lidstaat waarin de uitgevende instelling gevestigd was. Aldus werd rekening gehouden met de landenplafonds die gewoonlijk vervat zijn in de methodologie van ratingbureaus volgens welke financiële instrumenten geen rating mogen hebben boven een bepaald niveau dat afhankelijk is van de desbetreffende overheidsrating. Deze landenplafonds hebben derhalve belet dat in die lidstaten uitgegeven gedekte obligaties kredietkwaliteitscategorie 1 bereikten, ongeacht hun kredietkwaliteit, waardoor hun liquiditeit vervolgens daalde ten opzichte van gedekte obligaties van vergelijkbare kwaliteit in lidstaten die geen lagere rating hadden gekregen. De financieringsmarkten in de Unie zijn ten gevolge daarvan sterk gefragmenteerd, hetgeen duidelijk bewijst dat gezocht moet worden naar een passend alternatief voor externe ratings als een van de criteria van de prudentiële wetgeving om het liquiditeits- en kredietrisico van gedekte obligaties en andere categorieën activa te rangschikken. Overeenkomstig artikel 39 ter, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1060/2009 van het Europees Parlement en de Raad (2) inzake ratingbureaus moet de Commissie uiterlijk op 31 december 2015 een verslag overleggen over alternatieve instrumenten voor ratings om alle verwijzingen hiernaar voor regelgevingsdoeleinden in het Unierecht uiterlijk op 1 januari 2020 te verwijderen.

Met betrekking tot door activa gedekte effecten (ABS's) deed de EBA de aanbeveling, overeenkomstig haar empirische bevindingen en de norm van het BCBS, alleen RMBS's van kredietkwaliteitscategorie 1 als activa van niveau 2B te erkennen, met toepassing van een reductiefactor van 25 %. Het is ook wenselijk van deze aanbeveling af te wijken en door andere activa gedekte ABS's ook in aanmerking te nemen voor niveau 2B. Een breder scala van in aanmerking komende subcategorieën van activa zou de diversificatie binnen de liquiditeitsbuffer vergroten en de financiering van de reële economie vergemakkelijken. Bovendien zou de link tussen banken en staten worden afgezwakt en de fragmentatie van de interne markt worden beperkt aangezien beschikbare marktgegevens duiden op een beperkte samenhang tussen ABS's en andere liquide activa zoals staatsobligaties. Daarnaast is er bewijs dat beleggers de neiging hebben om ABS's van een hoge kwaliteit en met een gewogen korte duur en hoge vooruitbetalingen te hamsteren tijdens perioden van financiële instabiliteit, omdat deze snel in contanten kunnen worden omgezet en als een veilige bron van liquiditeit kunnen worden beschouwd. Dit is met name het geval voor ABS's die worden gedekt door leningen voor de financiering van motorvoertuigen („door autoleningen gedekte ABS's”), waarvan de prijsvolatiliteit en de gemiddelde spread tijdens de periode 2007-2012 vergelijkbaar was met RMBS's. Ook bepaalde categorieën van door consumentenleningen gedekte ABS's, zoals creditcards, bleken een vergelijkbare goede liquiditeit te hebben. Tot slot kan het toestaan van ABS's die door activa van de reële economie worden gedekt, zoals de hierboven omschreven effecten en kmo-leningen, bijdragen tot economische groei aangezien dit voor beleggers een positief signaal zou zijn met betrekking tot deze activa. Passende regels dienen er derhalve voor te zorgen dat niet alleen door hypotheekleningen gedekte ABS's maar ook door autoleningen, consumentenkredieten en kmo-leningen gedekte ABS's als activa van niveau 2B worden erkend. Om de integriteit en de functionaliteit van de liquiditeitsbuffer te vrijwaren kunnen deze echter slechts in aanmerking worden genomen wanneer zij voldoen aan bepaalde hoge kwaliteitseisen in overeenstemming met de criteria die moeten worden toegepast op eenvoudige, transparante en gestandaardiseerde securitisatie in andere sectorale financiële wetgeving. Voor RMBS's met name moet onder meer worden voldaan aan hoge kwaliteitseisen die betrekking hebben op ratio's zoals de loan-to-value-ratio (LTV) of de loan-to-income-ratio. Deze ratio's moeten echter niet worden toegepast op RMBS's die uitgegeven werden vóór de inwerkingtreding van het liquiditeitsdekkingsvereiste. Om rekening te houden met de minder hoge liquiditeit van door consumentenkredieten en kmo-leningen gedekte ABS's ten opzichte van RMBS's en door autoleningen gedekte ABS's, moet voor de eerstgenoemde een hogere reductiefactor van 35 % gelden. Voor alle ABS's moeten, net als voor andere activa van niveau 2B, het algemene plafond van 15 % van de liquiditeitsbuffer en de diversificatievereiste gelden.

Tevens is het wenselijk om bij het bepalen van de liquiditeitsdekkingsratio rekening te houden met het centrale liquiditeitsbeheer in netwerken van coöperatieve en institutionele protectiestelsels, waarin de centrale instelling of het centrale orgaan een rol speelt die vergelijkbaar is met een centrale bank omdat de leden van het netwerk meestal geen rechtstreekse toegang hebben tot de centrale instelling. Passende voorschriften dienen er derhalve voor te zorgen dat de zichtdeposito's die door de leden van het netwerk bij de centrale instelling zijn gedaan en andere liquiditeitsfinanciering die door de centrale instelling aan deze leden beschikbaar wordt gesteld, als liquide activa worden erkend. Deposito's die niet als liquide middelen worden beschouwd, dienen te profiteren van de preferentiële uitstroompercentages die zijn toegestaan voor operationele deposito's.

Het uitstroompercentage voor stabiele retaildeposito's dient standaard te worden vastgesteld op 5 %, maar een preferentieel uitstroompercentage van 3 % moet worden toegestaan voor alle kredietinstellingen die aangesloten zijn bij een depositogarantiestelsel in een lidstaat dat aan bepaalde strenge criteria voldoet. Ten eerste moet rekening worden gehouden met de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2014/49/EU van het Europees Parlement en de Raad (3) inzake depositogarantiestelsels door de lidstaten. Ten tweede moet het stelsel van een lidstaat voldoen aan bepaalde voorschriften met betrekking tot de periode van terugbetaling, ex-antefinanciering en de toegang tot aanvullende financiële middelen ingeval een groot deel van de reserves moet worden aangesproken. Tot slot dient de toepassing van het preferentiële percentage van 3 % vooraf te worden goedgekeurd door de Commissie en mag deze goedkeuring alleen worden verleend wanneer de Commissie ervan overtuigd is dat het depositogarantiestelsel van de lidstaat voldoet aan de bovengenoemde criteria en er geen zwaarwegende bezorgdheid bestaat met betrekking tot de werking van de interne markt voor retaildeposito's. In ieder geval mag het preferentiële percentage van 3 % voor stabiele retaildeposito's niet vóór 1 januari 2019 worden toegepast.

Kredietinstellingen moeten andere retaildeposito's kunnen aanwijzen die een hoger run-offpercentage kunnen hebben. Passende voorschriften op basis van de EBA-richtsnoeren inzake retaildeposito's waarvoor verschillende uitstromen gelden, moeten ervoor zorgen dat criteria worden vastgesteld om deze retaildeposito's aan te wijzen op basis van hun specifieke kenmerken, dat wil zeggen de omvang van het totale deposito, de aard van het deposito, de vergoeding, de waarschijnlijkheid van opneming en de vraag of de inlegger een ingezetene of niet-ingezetene is.

Er mag niet worden aangenomen dat kredietinstellingen, wanneer zij problemen ondervinden bij het nakomen van hun betalingsverplichtingen, altijd liquiditeitssteun zullen ontvangen van andere ondernemingen die tot dezelfde groep of hetzelfde institutionele protectiestelsel behoren. Wanneer echter geen individuele ontheffing is verleend voor de toepassing van de liquiditeitsdekkingsratio overeenkomstig artikel 8 of 10 van Verordening (EU) nr. 575/2013, moeten liquiditeitsstromen tussen twee kredietinstellingen die tot dezelfde groep of hetzelfde institutionele protectiestelsel behoren, in principe symmetrische instroom- en uitstroompercentages krijgen om verlies van liquiditeit op de interne markt te voorkomen, mits alle noodzakelijke waarborgen aanwezig zijn en alleen indien de betrokken bevoegde autoriteiten dit vooraf hebben goedgekeurd. Een dergelijke preferentiële behandeling dient aan grensoverschrijdende stromen alleen te worden gegeven op basis van aanvullende objectieve criteria, waaronder het lage liquiditeitsrisicoprofiel van de verstrekker en de ontvanger.

Om te voorkomen dat kredietinstellingen uitsluitend gaan vertrouwen op verwachte instromen om aan hun liquiditeitsdekkingsratio te voldoen en om te zorgen voor een minimumniveau van aangehouden liquide activa, dient het totaal aan instromen dat uitstromen kan compenseren, te worden vastgesteld op een maximum van 75 % van het totaal aan verwachte uitstromen. Rekening houdend met het bestaan van gespecialiseerde bedrijfsmodellen dient echter een aantal volledige of gedeeltelijke vrijstellingen van deze maximumgrens te worden toegestaan, rekening houdend met het evenredigheidsbeginsel en na voorafgaande goedkeuring door de bevoegde autoriteiten. Hieronder dient een vrijstelling te vallen voor stromen binnen de groep of binnen het institutionele protectiestelsel alsmede voor kredietinstellingen die gespecialiseerd zijn in pass-through-hypothecaire kredietverstrekking of in leasing en factoring. Bovendien moet het kredietinstellingen die gespecialiseerd zijn in financiering voor de aankoop van motorvoertuigen of consumentenkredieten, worden toegestaan een hoger maximum van 90 % toe te passen. Deze vrijstellingen moeten zowel op individueel als op geconsolideerd niveau beschikbaar zijn, maar alleen wanneer aan bepaalde criteria is voldaan.

De liquiditeitsdekkingsratio moet op kredietinstellingen op zowel individueel als geconsolideerd niveau van toepassing zijn, tenzij de bevoegde autoriteiten op individuele basis ontheffing verlenen overeenkomstig de artikelen 8 en 10 van Verordening (EU) nr. 575/2013. Bij de consolidatie van dochterondernemingen in derde landen moet terdege rekening worden gehouden met de liquiditeitsdekkingsvereisten die in die landen van toepassing zijn. Dienovereenkomstig moeten consolidatievoorschriften in de Unie aan liquide activa en liquiditeitsuitstromen of -instromen van dochterondernemingen in derde landen geen gunstiger behandeling geven dan die waarin de nationale wetgeving van deze derde landen voorziet.

Overeenkomstig artikel 508, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013 moet de Commissie uiterlijk op 31 december 2015 bij de medewetgevers een verslag indienen over de vraag of en hoe het in deel 6 vastgestelde liquiditeitsdekkingsvereiste moet worden toegepast op beleggingsondernemingen. Totdat deze bepaling van toepassing wordt, vallen beleggingsondernemingen onder de nationale wetgeving van de lidstaten inzake het liquiditeitsdekkingsvereiste. De liquiditeitsdekkingsratio, zoals vastgelegd in deze verordening, dient echter op geconsolideerde basis van toepassing te zijn op beleggingsondernemingen wanneer deze deel uitmaken van bankgroepen.

Kredietinstellingen moeten overeenkomstig artikel 415 van Verordening (EU) nr. 575/2013 aan de bevoegde autoriteiten verslag uitbrengen over het liquiditeitsdekkingsvereiste, zoals nader beschreven in deze verordening.

Teneinde kredietinstellingen voldoende tijd te geven om volledig te voldoen aan het gedetailleerde liquiditeitsdekkingsvereiste, dient dit gefaseerd te worden ingevoerd in overeenstemming met het tijdschema dat is vastgesteld in artikel 460, lid 2, van Verordening (EU) nr. 575/2013, beginnend met een minimum van 60 % vanaf 1 oktober 2015 en oplopend tot 100 % op 1 januari 2018,

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

TITEL I

DE LIQUIDITEITSDEKKINGSRATIO

op beleggingsondernemingen binnen de groep zijn artikel 4 van deze verordening, op geconsolideerde basis, en artikel 412 van Verordening (EU) nr. 575/2013 van toepassing met betrekking tot de definitie van liquide activa en liquiditeitsuitstromen en -instromen, voor zowel individuele als geconsolideerde doeleinden. Anders dan als bedoeld in dit punt, blijft op beleggingsondernemingen het gedetailleerde liquiditeitsdekkingsvereiste voor beleggingsondernemingen van toepassing, zoals vastgelegd in de nationale wetgeving van de lidstaten, in afwachting van de vaststelling van een liquiditeitsdekkingsvereiste overeenkomstig artikel 508 van Verordening (EU) nr. 575/2013;

liquiditeitsuitstromen van een dochteronderneming in een derde land waarop uit hoofde van de nationale wetgeving van dat derde land inzake de vaststelling van het liquiditeitsdekkingsvereiste een hoger percentage wordt toegepast dan die als bedoeld in titel III, worden geconsolideerd overeenkomstig de hogere percentages van de nationale wetgeving van het derde land;

activa van derde landen die aan de in titel II vastgesteld voorschriften voldoen en die worden aangehouden door een dochteronderneming in een derde land, worden niet erkend als liquide activa voor de geconsolideerde toepassing wanneer zij niet als liquide activa worden beschouwd krachtens de nationale wetgeving van het derde land inzake de vaststelling van het liquiditeitsdekkingsvereiste;

3. Wanneer een groep uit een of meer kredietinstellingen bestaat, past de EU-moederinstelling, de instelling die onder de zeggenschap staat van een financiële EU-moederholding of de instelling die onder de zeggenschap staat van een gemengde financiële EU-moederholding, de verplichtingen van deze verordening toe op geconsolideerde basis overeenkomstig artikel 11, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 en alle volgende bepalingen:

2. Kredietinstellingen voldoen op individuele basis aan deze verordening overeenkomstig artikel 6, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013. De bevoegde autoriteiten kunnen volledig of ten dele ontheffing van de toepassing van deze verordening op een kredietinstelling verlenen overeenkomstig de artikelen 8 en 10 van Verordening (EU) nr. 575/2013, mits wordt voldaan aan de in die artikelen vastgestelde voorwaarden.

Artikel 3

Definities

Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder

1. „activa van niveau 1”: activa van uiterst hoge liquiditeit en kredietkwaliteit, als bedoeld in de tweede alinea van artikel 416, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013;

2. „activa van niveau 2”: activa van hoge liquiditeit en kredietkwaliteit, als bedoeld in de tweede alinea van artikel 416, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013. Activa van niveau 2 worden verder onderverdeeld in activa van niveau 2A en niveau 2B overeenkomstig hoofdstuk 2 van titel II van deze verordening;

3. „liquiditeitsbuffer”: het totaal aan liquide activa dat een kredietinstelling aanhoudt in overeenstemming met titel II van deze verordening;

4. „rapportagevaluta”: de valuta waarin de liquiditeitsposten als bedoeld in de titels II en III van deel zes van Verordening (EU) nr. 575/2013 aan de bevoegde autoriteit moeten worden gerapporteerd overeenkomstig artikel 415, lid 1, van deze verordening;

5. „vereiste van activadekking”: de verhouding van activa en passiva, zoals in de nationale wetgeving van een lidstaat of derde land vastgesteld met het oog op kredietverbetering in verband met gedekte obligaties;

6. „kmo”: een kleine, middelgrote of micro-onderneming, zoals gedefinieerd in Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (5);

7. „netto liquiditeitsuitstromen”: het bedrag dat voortvloeit uit het aftrekken van de liquiditeitsinstromen van een kredietinstelling van de liquiditeitsuitstromen van de instelling, overeenkomstig titel III van deze verordening;

8. „retaildeposito”: een verplichting ten aanzien van een natuurlijke persoon of een kmo, indien de kmo kan worden ingedeeld bij de categorie blootstellingen met betrekking tot particulieren en kleine partijen in het kader van de standaardbenadering of de IRB-benadering voor het kredietrisico, of een verplichting ten aanzien van een onderneming die in aanmerking komt voor de in artikel 153, lid 4, van Verordening (EU) nr. 575/2013 vervatte behandeling, en indien de geaggregeerde deposito's door deze kmo of onderneming op groepsbasis het bedrag van 1 miljoen EUR niet overstijgen;

9. „financiële cliënt”: een cliënt die een of meer van de in bijlage I bij Richtlijn 2013/36/EU vermelde activiteiten als hoofdbedrijf uitoefent of een van de volgende entiteiten is:

a) een kredietinstelling;

b) een beleggingsonderneming;

c) een financiële instelling;

d) een special purpose entity voor securitisatiedoeleinden („SSPE”);

e) een instelling voor collectieve belegging („icb”);

f) een beleggingsfonds van het non-open-endtype;

g) een verzekeringsonderneming;

h) een herverzekeringsonderneming;

i) een financiële holding of een gemengde financiële holding;

10. „particuliere beleggingsonderneming”: een onderneming of trust waarvan de eigenaar of economisch rechthebbende een natuurlijke persoon of een groep van nauw verwante natuurlijke personen is, die is opgericht met als enige doel het beheer van het vermogen van de eigenaren en die geen andere commerciële, industriële of professionele activiteiten verricht. Het doel van de particuliere beleggingsonderneming kan andere aanvullende activiteiten omvatten, zoals het scheiden van de activa van de eigenaren van bedrijfsactiva, het vergemakkelijken van de overdracht van activa binnen een familie of het voorkomen van een verdeling van de activa na de dood van een familielid, mits deze verband houden met het hoofddoel van het beheer van het vermogen van de eigenaren;

11. „stress”: een plotselinge of een ernstige verslechtering van de solvabiliteit of de liquiditeitspositie van een kredietinstelling als gevolg van veranderingen in marktomstandigheden of idiosyncratische factoren waardoor een aanzienlijk risico ontstaat dat de kredietinstelling niet in staat is in de komende dertig kalenderdagen aan haar verplichtingen te voldoen;

12. „marge-lening”: een lening op onderpand verstrekt aan cliënten met het oog op het bemachtigen van handelsposities met hefboomfinanciering.