ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(10)

De Commissie verzamelde en verifieerde alle gegevens die zij, wat de VRC betreft, voor de behandeling van de BMO- of IB-verzoeken en, wat de betrokken landen betreft, voor een vaststelling van dumping, de hieruit voortvloeiende schade en het belang van de Gemeenschap noodzakelijk achtte. Bij de volgende ondernemingen werd ter plaatse een controle uitgevoerd: a) Communautaire producenten — ArcelorMittal, Genk, België, — ArcelorMittal, Parijs, Frankrijk, — ThyssenKrupp Nirosta GmbH, Krefeld, Duitsland, — ThyssenKrupp Terni, Terni, Italië; b) Producenten-exporteurs in Taiwan — Chia Far Industrial Factory Co., Ltd, Taipei, — Jie Jin Material Science Technology Co. Ltd, Yung Kang City, — Yeun Chyang Industrial Co., Ltd, Shijou Shiang, Chang-Hwa, — YUSCO Group (Yieh United Steel Corporation en verbonden ondernemingen), Kaohsiung; c) Producenten-exporteurs in de Republiek Korea — Daiyang Metal Co., Ltd, Seoul, — De groep BNG Steel Co., Ltd en Hyundai Steel Company, Changwon en Seoul, — De groep van POSCO en Daimyung TMS CO., Ltd, Seoul; d) Producenten-exporteurs in de VRC — Lianzhong Stainless Steel Corp. (LISCO), Guangzhou, — Ningbo Qiyi Precision Metals Co., Ltd, Ningbo, — POSCO China Group (groep van acht ondernemingen), Zhangjiagang, Qingdao en Hongkong SAR, — STSS Group (Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd en veertien verbonden ondernemingen); Taiyuan, Tianjin, Wuxi, Foshan, Hongkong SAR en Willich, Duitsland; e) Niet-verbonden importeurs in de Gemeenschap — Minmetals Germany GmbH, Düsseldorf, Duitsland, — Nord Est Metalli Srl, San Vito al Tagliamento, Italië; f) Gebruikers in de Gemeenschap — BSH Bosch Siemens Hausgeräte GmbH, München, Duitsland, — Eberspächer GmbH & Co. KG, Neunkirchen, Duitsland, — Lowara Srl, Montecchio Maggiore, Italië.
(87)

In haar besluit tot inleiding van de procedure merkte de Commissie in dit verband op dat het Altmark-arrest als volgt bepaalt: „[…] het [is] geenszins uitgesloten dat een overheidssubsidie die wordt verleend aan een onderneming welke enkel plaatselijke of regionale vervoersdiensten verricht en geen vervoersdiensten levert buiten de staat van vestiging, niettemin gevolgen kan hebben voor het handelsverkeer tussen lidstaten. Wanneer een lidstaat overheidssteun toekent aan een onderneming, kan de verrichting van vervoersdiensten door die onderneming daardoor in stand blijven of toenemen, met als gevolg dat de kansen van in andere lidstaten gevestigde ondernemingen om hun vervoersdiensten op de markt van die lidstaat te verrichten, afnemen (zie in die zin arresten van 13 juli 1988, Frankrijk/Commissie, zaak 102/87, Jurispr. blz. 4067, punt 19, en 21 maart 1991, Italië/Commissie, C-305/89, Jurispr. blz. I-1603, punt 26, en arrest Spanje/Commissie, reeds aangehaald, punt 40). In casu is dit geen loutere hypothese, aangezien, zoals met name blijkt uit de opmerkingen van de Commissie, enkele lidstaten reeds in 1995 bepaalde vervoersmarkten zijn gaan openstellen voor de mededinging van in andere lidstaten gevestigde ondernemingen, zodat meerdere ondernemingen thans reeds stads-, voorstads-, of regionale vervoersdiensten aanbieden in andere lidstaten dan hun lidstaat van vestiging. Tot slot is er volgens de rechtspraak van het Hof geen drempel of percentage waaronder het handelsverkeer kan worden geacht niet ongunstig te worden beïnvloed. De omstandigheid dat het steunbedrag betrekkelijk gering is of de begunstigde onderneming vrij klein, sluit immers niet a priori de mogelijkheid uit dat het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig wordt beïnvloed (zie arresten Tubemeuse, punt 43, en Spanje/Commissie, punt 42). Bijgevolg hangt de tweede toepassingsvoorwaarde van artikel 92, lid 1, van het Verdrag, volgens welke de steunmaatregel het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig moet beïnvloeden, niet af van de plaatselijke of regionale aard van de geleverde vervoersdiensten of van de omvang van het betrokken werkterrein” (12).
(85)

Wat de kwantificering van de steun betreft, blijkt uit de rechtsspraak van het Hof dat de Commissie niet verplicht is de terug te vorderen steun exact te kwantificeren (26). In het onderhavige geval volgt uit de aard zelf van de acties in het kader van de „noodplannen” (zie met name de overwegingen 17 en volgende van deze beschikking) dat de producenten dankzij deze acties in hoofdzaak konden profiteren van een verkoopprijs (of een vergoeding) die hoger was dan de door de koper betaalde reële prijs. Het verschil tussen deze twee bedragen moet bijgevolg worden teruggevorderd. Wat de steun voor de vernietiging van een deel van de oogst betreft, moet het volledige bedrag dat in ruil voor deze vernietiging is betaald, worden teruggevorderd. In bepaalde gevallen — en met name in het specifieke geval van acties voor de tijdelijke opslag van producten — konden de acties ook tot doel hebben de begunstigden vrij te stellen van kosten die ze normaliter zouden hebben moeten dragen (met name de opslagkosten). De steun komt in dat geval overeen met de kosten waarvan de begunstigden zijn vrijgesteld.
(16)

In punt 3.2.1 van de kaderregeling is bepaald: „Wanneer steun ogenschijnlijk bedoeld is voor maatregelen tot bescherming van het milieu die in feite echter neerkomen op algemene investeringen, valt deze niet onder de kaderregeling.”. Dit bekrachtigt het in de bijlage bij de code vastgelegde beginsel, overeenkomstig welk de Commissie ten aanzien van alle gevallen van steunverlening ten behoeve van het milieu, al naargelang het geval, strikte voorwaarden zal opleggen en waarborgen zal eisen om te vermijden dat algemene investeringssteun voor nieuwe fabrieken of installaties op verdoken wijze wordt verleend. In dit soort gevallen wordt in het kader van de beoordeling allereerst nagegaan of de maatregel in kwestie niet „hoe dan ook” zou zijn uitgevoerd. Het Gerecht van eerste aanleg oordeelde dat, indien de lidstaat echter kan aantonen dat de doelstelling van de maatregel in kwestie milieubescherming is, een positief effect op de productie niet betekent dat deze niet subsidiabel is. In dit soort gevallen wordt een eventueel voordeel met betrekking tot de productie eenvoudigweg in mindering gebracht (9).
(2)

Onder voorbehoud van verdere maatregelen die worden goedgekeurd tot de datum bedoeld in artikel 46 van de VIS-verordening inzake de integratie van de technische functionaliteiten van het Schengenraadplegingsnetwerk, moeten in de VIS-mailspecificaties vier soorten berichten worden onderscheiden die gebruikt kunnen worden vanaf de inbedrijfstelling van het VIS tot de in artikel 46 van de VIS-verordening bedoelde datum. Deze vier soorten zijn: berichten in verband met de consulaire samenwerking (artikel 16, lid 3, van de VIS-verordening), berichten betreffende de toezending van verzoeken aan de bevoegde visumautoriteit om kopieën van reisdocumenten en andere documenten ter staving van de aanvraag en betreffende de toezending van elektronische kopieën van die documenten (artikel 16, lid 3, van de VIS-verordening), berichten dat in het VIS verwerkte gegevens onjuist zijn of dat gegevens in strijd met de VIS-verordening in het VIS zijn verwerkt (artikel 24, lid 2, van de VIS-verordening) en berichten dat een aanvrager de nationaliteit van een lidstaat heeft verkregen (artikel 25, lid 2, van de VIS-verordening).
(2)

Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (3) is ingetrokken en met ingang van 1 januari 2009 vervangen door Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1782/2003 (4).
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 122/45

BESLUIT VAN DE COMMISSIE

van 15 mei 2009

betreffende de benoeming van drie leden van de werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden, ingesteld bij Besluit 2006/505/EG tot oprichting van een werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden om de Commissie van advies te dienen over de objectiviteit en neutraliteit van de adviezen van de European Financial Reporting Advisory Group (EFRAG)

(2009/386/EG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,

Gelet op Besluit 2006/505/EG van de Commissie van 14 juli 2006 tot oprichting van een werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden om de Commissie van advies te dienen over de objectiviteit en neutraliteit van de adviezen van de European Financial Reporting Advisory Group (EFRAG) (1), en met name op artikel 3,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Overeenkomstig artikel 3 van Besluit 2006/505/EG benoemt de Commissie de ten hoogste zeven leden van de werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden onder onafhankelijke deskundigen wier beroepservaring en kennis op verslaggevingsgebied, en met name ten aanzien van aangelegenheden op het gebied van de financiële verslaggeving, op communautair niveau algemeen zijn erkend.

(2) Bij Besluit 2007/73/EG (2) heeft de Commissie op 8 februari 2007 de zeven leden van de werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden benoemd voor een hernieuwbare ambtstermijn van drie jaar. Met het oog op een ordelijk verloop van de wisseling van groepsleden kan de groep besluiten tot een gedeeltelijke vervanging van de leden in groepen van twee of drie. De groep heeft besloten om in 2009 drie leden te vervangen,

BESLUIT:

Artikel 1

Hierbij benoemt de Commissie drie leden van de werkgroep voor de beoordeling van adviezen over verslaggevingsstandaarden. De namen van de betrokken personen zijn vermeld in de bijlage.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Gedaan te Brussel, 15 mei 2009. Voor de Commissie Charlie McCREEVY Lid van de Commissie

(1) PB L 199 van 21.7.2006, blz. 33.

(2) PB L 32 van 6.2.2007, blz. 181.
(79)

Met betrekking tot de voorwaarde dat baggeraars gedurende minstens 50 % van hun bedrijfstijd zeevervoer dienen te verrichten, merkt de Commissie op dat zeevervoer in het geval van baggerwerkzaamheden in deel 3.1, zestiende alinea, van de richtsnoeren is gedefinieerd als „het vervoer van opgebaggerd materiaal op volle zee” en dat „baggerwerkzaamheden in de regel niet in aanmerking komen”. In dit kader constateert de Commissie dat baggerwerkzaamheden als bedoeld in het voormelde regeringsbesluit als dusdanig niet voldoen aan de definitie van baggerwerkzaamheden die in aanmerking komen. De Commissie is voorts van oordeel dat „varen tussen de baggerplaats en de plek waar het baggerspecie wordt gestort” en „varen tussen twee baggerplaatsen” inderdaad hetzelfde is als het vervoer van opgebaggerd materiaal. De Commissie aanvaardt voorts dat schepen bij zeevervoer niet altijd zijn geladen vanwege de onevenwichtigheden van bepaalde goederenstromen. Derhalve is het logisch „varen tussen de haven en de baggerplaats” en „varen tussen de stortplaats en de haven” naar analogie als zeevervoer te beschouwen. Ook het lossen van een schip is inherent aan de scheepvaart. Wanneer baggeraars op verzoek van publieke autoriteiten bijstand verlenen in volle zee komt de tijd die zij daar spenderen rechtstreeks en uitsluitend de scheepvaart ten goede.
(6)

Overeenkomstig artikel 33, lid 8, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 worden, indien een in verband met onregelmatigheden te verrichten invordering niet vóór de afsluiting van het programma voor plattelandsontwikkeling heeft plaatsgevonden, de financiële gevolgen van het achterwege blijven van die invordering voor 50 % door de betrokken lidstaat gedragen, zulks hetzij aan het einde van de periode van vier jaar na de datum van het eerste administratief of gerechtelijk proces-verbaal, dan wel acht jaar na die datum als over de terugvordering een zaak is aangespannen bij nationale rechtbanken, hetzij bij de afsluiting van het programma als die perioden vóór die afsluiting zijn verstreken. In artikel 33, lid 4, van die verordening is bepaald dat de lidstaten de Commissie bij de indiening van de jaarrekeningen een samenvattend overzicht van de in verband met onregelmatigheden ingeleide terugvorderingsprocedures moeten bezorgen. Uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de verplichting voor de lidstaten de nog niet teruggekregen bedragen mee te delen zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 885/2006 (3). In bijlage III bij die verordening is de tabel opgenomen die de lidstaten in 2009 moesten indienen. Op basis van de door de lidstaten ingevulde tabellen moet de Commissie een beschikking geven over de financiële gevolgen van het na respectievelijk vier of acht jaar nog steeds achterwege blijven van invordering van in verband met onregelmatigheden terug te betalen bedragen. Een dergelijke beschikking staat niet in de weg aan latere conformiteitsbeschikkingen op grond van artikel 33, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1290/2005.
(11)

Met betrekking tot de derdenbelangen en de omzettingsmaatregelen constateerde de Commissie in het besluit tot inleiding van de procedure dat er geen sprake is van staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag ten gunste van de investeerders (4) of de fondsbeheerder (5). Dat er sprake is van staatssteun in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag ten gunste van het IBG-fonds (6) of de doelondernemingen, kon niet worden uitgesloten. De Commissie concludeerde echter dat de maatregel in overeenstemming is met de communautaire richtsnoeren inzake staatssteun ter bevordering van risicokapitaalinvesteringen in kleine en middelgrote ondernemingen (7) (hierna „richtsnoeren” genoemd) en volgens artikel 87, lid 3, onder c), van het EG-Verdrag verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.
(8)

Overeenkomstig artikel 32, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 worden de financiële gevolgen van het achterwege blijven van een in verband met onregelmatigheden te verrichten invordering voor 50 % door de betrokken lidstaat gedragen, indien invordering niet heeft plaatsgevonden binnen vier jaar na de datum van het eerste administratieve of gerechtelijke proces-verbaal, of binnen acht jaar na die datum als over de terugvordering een zaak is aangespannen bij nationale rechtbanken. In artikel 32, lid 3, van die verordening is bepaald dat de lidstaten de Commissie bij de indiening van de jaarrekeningen een samenvattend overzicht van de in verband met onregelmatigheden ingeleide terugvorderingsprocedures moeten bezorgen. Uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de verplichting voor de lidstaten de nog niet teruggekregen bedragen mee te delen, zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 885/2006 van de Commissie van 21 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad met betrekking tot de erkenning van de betaalorganen en andere instanties en de goedkeuring van de rekeningen inzake het ELGF en het ELFPO (3). In bijlage III bij die verordening is de tabel opgenomen die de lidstaten in 2009 moesten indienen. Op basis van de door de lidstaten ingevulde tabellen moet de Commissie een beschikking geven over de financiële gevolgen van het na respectievelijk vier of acht jaar nog steeds achterwege blijven van invordering van in verband met onregelmatigheden terug te betalen bedragen. Een dergelijke beschikking staat niet in de weg aan latere conformiteitsbeschikkingen op grond van artikel 32, lid 8, van Verordening (EG) nr. 1290/2005.
(4)

De voorgestelde steun moet aan de voorschriften van artikel 182, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1234/2007 voldoen. De steun wordt verleend voor zaaizaad- en zaaigraanrassen die zijn bestemd voor de teelt in Finland, die zijn aangepast aan de klimaatomstandigheden aldaar en die niet in andere lidstaten worden geproduceerd. De door de Commissie verleende goedkeuring mag slechts betrekking hebben op de rassen die voorkomen in de lijst van uitsluitend in Finland geproduceerde Finse rassen.
(4)

Om de administratieve last in verband met de toepassing van deze beschikking te beperken, moet de lijst van vereiste informatie alleen gegevens bevatten die van nut zijn voor een betere uitvoering van de richtlijn. Om dezelfde reden moet de jaarlijkse toezending van informatie over de in artikel 11, lid 3, en artikel 12, lid 6, van Richtlijn 2006/21/EG bedoelde gebeurtenissen beperkt worden tot de lidstaten waarin in de betreffende periode een dergelijke gebeurtenis heeft plaatsgevonden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/73

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 8 juni 2009

over het voornemen van het Verenigd Koninkrijk om deel te nemen aan Verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen

(Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 4427)

(2009/451/EG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 11 A,

Gezien de brief van het Verenigd Koninkrijk aan de Raad en de Commissie van 15 januari 2009,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Op 18 december 2008 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 4/2009 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen aangenomen (1).

(2) Overeenkomstig artikel 1 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft het Verenigd Koninkrijk niet deelgenomen aan de aanneming van Verordening (EG) nr. 4/2009.

(3) Krachtens artikel 4 van dat Protocol heeft het Verenigd Koninkrijk de Raad en de Commissie bij brief van 15 januari 2009, die door de Commissie werd ontvangen op 17 januari 2009, in kennis gesteld van zijn voornemen om Verordening (EG) nr. 4/2009 te aanvaarden.

(4) Op 21 april 2009 heeft de Commissie een positief advies uitgebracht aan de Raad over het voornemen van het Verenigd Koninkrijk om Verordening (EG) nr. 4/2009 te aanvaarden,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

Verordening (EG) nr. 4/2009 is van toepassing op het Verenigd Koninkrijk overeenkomstig artikel 2.

Artikel 2

Verordening (EG) nr. 4/2009 treedt in het Verenigd Koninkrijk in werking op 1 juli 2009.

Artikel 2, lid 2, artikel 47, lid 3, en de artikelen 71, 72 en 73 van de verordening zijn van toepassing met ingang van 18 september 2010.

De andere bepalingen van de verordening zijn van toepassing met ingang van 18 juni 2011, mits op dat tijdstip het Haags protocol van 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, in de Gemeenschap van toepassing is. Indien dit niet het geval is, is de verordening van toepassing met ingang van de datum waarop het genoemde protocol in de Gemeenschap van toepassing is.

Artikel 3

Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.

Gedaan te Brussel, 8 juni 2009. Voor de Commissie Jacques BARROT Vicevoorzitter

(1) PB L 7 van 10.1.2009, blz. 1.
21.

Onder „humanitaire vluchten” wordt verstaan, uitsluitend voor humanitaire doeleinden uitgevoerde vluchten die bedoeld zijn om hulpverleningspersoneel en hulpgoederen zoals voedsel, kleding, onderdak, medische en andere goederen tijdens of na een noodsituatie en/of ramp te vervoeren en/of om personen uit een plaats waar hun leven of gezondheid door die noodsituatie en/of ramp wordt bedreigd te evacueren naar een toevluchtsoord in dezelfde staat of een andere staat die bereid is dergelijke personen op te vangen.
3.2.5.

In de vierde beoordelingsstap wordt nagegaan of het aantal ernstige ongevallen per treinkilometer gedurende de voorgaande jaren stabiel is gebleven (of afgenomen). Het criterium om dit te beoordelen is of er een statistisch significante toename was van het aantal relevante ernstige ongevallen per treinkilometer. Dit wordt beoordeeld aan de hand van een Poissontolerantie waarmee het aanvaardbare onderscheid wordt bepaald op basis van het aantal ongevallen in de verschillende lidstaten. Indien het aantal ernstige ongevallen per treinkilometer de voormelde tolerantie niet overschrijdt, wordt ervan uitgegaan dat er geen sprake is van een statistisch significante toename en wordt het resultaat van deze beoordelingsstap als „positief” genoteerd. Afhankelijk van de risicocategorie waarnaar de verschillende te beoordelen NRW verwijzen, zijn de in het kader van deze beoordeling als ernstig te beschouwen ongevallen de volgende: a) risico’s voor passagiers: alle relevante ernstige ongevallen; b) risico’s voor personeel of werknemers, met inbegrip van personeel van onderaannemers: alle relevante ernstige ongevallen; c) risico’s op spoorovergangen: alle relevante ernstige ongevallen in de categorie „ongevallen op spoorovergangen”; d) risico’s voor onbevoegde personen op spoorwegterreinen: alle relevante ernstige ongevallen in de categorie: „persoonlijke ongevallen veroorzaakt door rollend materieel in rijdende toestand”; e) risico’s voor anderen: alle relevante ernstige ongevallen; f) risico’s voor de samenleving als geheel: alle relevante ernstige ongevallen.
(21)

[…] (5). De tegenstrijdigheden in de informatie die was ingediend bij de aanvraag en de informatie met betrekking tot de kritische ontwerpevaluatie en het gebrek aan duidelijke bewijsstukken van de afronding van de kritische ontwerpevaluatie voor de satelliet waarnaar werd verwezen in het contract voor de bouw van de satelliet, zoals opgenomen in de aanvraag, waren voor de Commissie aanleiding om overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Beschikking nr. 626/2008/EG tot de conclusie te komen dat TerreStar Europe Limited mijlpaal vijf samen met mijlpaal twee niet met succes had voltooid.
(3)

Bij artikel 78 van Verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (4) is, uitgaande van de in artikel 10, leden 3 en 4, van Verordening (EG) nr. 1782/2003 vermelde criteria, de sleutel voor de verdeling van deze bedragen over de lidstaten vastgesteld.
(2)

In reactie hierop hebben de regering en de Nationale Bank van Roemenië (NBR) een totaalstrategie ontwikkeld met het oog op het stevig verankeren van het macro-economisch beleid en het terugbrengen van de spanning op de financiële markten. Deze strategie is uiteengezet in een intentieverklaring die op 27 april 2009 door de Commissie is ontvangen. Een hoeksteen van het economische programma is het terugdringen van het begrotingstekort van 5,4 % van het bbp in 2008 tot 5,1 % van het bbp in 2009 en tot minder dan 3 % van het bbp in 2011. Er zullen maatregelen worden genomen ter verbetering van de begrotingsstrategie en het begrotingsproces met de bedoeling op duurzame wijze lagere begrotingstekorten te verwezenlijken. Met dit economische programma, en met name met de begrotingsdoelstellingen, zal rekening worden gehouden in de regeringsbegroting en het convergentieprogramma.