Consultatieve mededeling van de Commissie

inzake een herziening van de bekendmaking van de Commissie van 1998 over de status van spraak op Internet overeenkomstig het Gemeenschapsrecht, en inzonderheid overeenkomstig Richtlijn 90/388/EEG

(Bijlage bij de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de stand van zaken en de tenuitvoerlegging van Richtlijn 90/388/EEG betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten)

(2000/C 177/03)

(Voor de EER relevante tekst)

Op 10 januari 1998 publiceerde de Commissie een mededeling(1) over de status van spraak op Internet overeenkomstig Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten(2), zoals gewijzigd. In deze richtlijn wordt spraaktelefonie gedefinieerd. Overeenkomstig artikel 1 van de richtlijn wordt onder "spraaktelefoondienst" verstaan "de commerciële exploitatie ten behoeve van het publiek van direct transport en schakeling van spraak in real-time van en naar aansluitpunten van het geschakelde openbaar netwerk, waarvan iedere gebruiker van op een dergelijk aansluitpunt aangesloten apparatuur gebruik kan maken om met een ander aansluitpunt te communiceren.".

De bekendmaking van 1998 was een bijlage bij de mededeling(3) van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de stand van zaken en de tenuitvoerlegging van Richtlijn 90/388/EEG. Deze mededeling beschrijft de aanpak van de Commissie wat betreft de tenuitvoerlegging van de definitie in artikel 1 van Richtlijn 90/388/EEG. De publicatie van de bekendmaking was nodig omdat het sinds 1990 door de ontwikkeling van specifieke software mogelijk was geworden om spraak zodanig te coderen, te comprimeren en te versturen dat spraak via Internet kan worden verstuurd naar Internet-abonnees die dezelfde of interoperabele software gebruiken, en via gateways naar gewone telefoons; dit wordt vaak "voice over Internet protocol" (VoIP) genoemd. Deze definitie is essentieel, aangezien aan de hand hiervan kan worden bepaald welke verrichtingen onder de voor spraaktelefonie-exploitanten geldende regeling moeten vallen die onder meer het verkrijgen van een vergunning(4) en het verstrekken van of bijdragen tot de universele dienst(5) behelst.

De bekendmaking van 1998 werd goedgekeurd na een periode van openbare raadpleging tijdens welke Commissie de opmerkingen van alle betrokken partijen had gehoord. In deze bekendmaking werd de noodzaak van een periodieke herziening erkend en werd aangekondigd dat de Commissie het toepassingsgebied van deze bekendmaking periodiek zou herzien, en uiterlijk vóór 1 januari 2000.

Deze mededeling heeft als doel een openbare raadpleging op gang te brengen over de herziening van de bekendmaking van 1998. In deze mededeling wordt een samenvatting gegeven van de in de bekendmaking van 1998 opgemaakte stand van zaken en wordt voorgesteld de belangrijkste conclusies daarvan te handhaven. Vervolgens wordt een aantal vragen gesteld waarop een antwoord van de betrokken partijen wordt gevraagd.

De raadpleging vindt plaats in het kader van de bestaande wetgeving. Het doel ervan is niet om het huidige regelgevingskader aan te passen, noch om na te gaan of het tijd is om Richtlijn 90/388/EEG te wijzigen.

1. BELANGRIJKSTE ELEMENTEN VAN DE BEKENDMAKING VAN 1998

Het huidige communautaire regelgevingskader voor de telecommunicatie-industrie (dat Richtlijn 97/13/EG en Richtlijn 90/388/EEG omvat) staat de lidstaten toe proportionele verplichtingen op te leggen die voor organisaties die een openbaar telecommunicatienetwerk of een algemeen beschikbare spraaktelefoondienst exploiteren zwaarder kunnen zijn dan voor exploitanten die andere diensten aanbieden. Dit regelgevingskader wordt momenteel herzien(6), maar het is onwaarschijnlijk dat eventuele wijzigingen vóór eind 2002 in werking zullen treden.

Het vraagstuk dat in de bekendmaking van 1998 werd onderzocht - namelijk de behandeling van spraak op Internet krachtens het huidige regelgevingskader - zal daarom ten minste tot die datum van belang blijven, met name in Griekenland, dat tot 31 december 2000 bijzondere en uitsluitende rechten voor het verstrekken van spraaktelefoondiensten mag handhaven.

1.1. Analyse per criterium

In haar bekendmaking van 1998 verklaarde de Commissie in de eerste plaats dat zij van oordeel was dat de definitie van spraaktelefonie in Richtlijn 90/388/EEG en de bestaande precedenten een goede leidraad bieden om de rechtspositie van spraakdiensten op Internet in de periode vóór de liberalisering te beoordelen.

Gezien het specifieke karakter van Internet bestond er echter behoefte aan een aanvulling op de in het regelgevingskader neergelegde beginselen, met name die van artikel 1 van Richtlijn 90/388/EEG. De bekendmaking van 1998 had als doel in deze behoefte te voorzien door de criteria van de definitie van "spraaktelefonie" te interpreteren. Wanneer aan alle criteria van de definitie van "spraaktelefonie" is voldaan, kunnen de aanbieders van Internet-diensten die dial-outdiensten aanbieden voor eender welk telefoonnummer - en uitsluitend dezen -, krachtens het Gemeenschapsrecht als spraaktelefonieaanbieders worden beschouwd.

De criteria aan de hand waarvan wordt beoordeeld of een bepaald dienst spraaktelefonie is, zijn gebaseerd op elementen in verband met de aard en de kwaliteit van de dienstverlening en houden geen verband met de gebruikte technologie.

Deze criteria werden als volgt geïnterpreteerd.

1.1.1. Internet-telefonie moet op commerciële basis worden aangeboden

"Commercieel" moet worden opgevat in de gewone zin van het woord, d.w.z. dat het transport van spraak wordt aangeboden als een afzonderlijke commerciële activiteit, dus tegen betaling en met het doel winst te maken. Bijgevolg heeft dit geen betrekking op de gewone technische, niet-commerciële terbeschikkingstelling van een soort telefoonaansluiting of een kanaal waarmee spraak kan worden verzonden tussen twee gebruikers.

In haar bekendmaking van 1998 merkte de Commissie op dat in het geval van Internet de aanbieders van toegang tot Internet in de meeste gevallen iet de hoofdbedoeling hebben spraaktransport op commerciële basis aan te bieden, en dat Internet-telefonie slechts een bijkomend onderdeel van de toegang tot Internet is die de klant gekozen heeft om een aantal redenen, zoals browsen, e-mail en het ophalen van bestanden en gegevens, enz.

Slechts waar in de Europese Unie telefoon-naar-telefoon-Internet-telefonie op de markt wordt gebracht als een alternatieve vorm van spraaktelefoniediensten, zou dit kunnen worden beschouwd als een commercieel aanbod van de betrokken organisatie.

Ook wanneer het aanbieden van spraaktransport via Internet een doorslaggevende rol krijgt in de commerciële strategie van de dienstverleners, kan dit worden beschouwd als het aanbieden van spraaktransport op commerciële basis.

1.1.2. Internet-telefonie moet "ten behoeve van het publiek" worden aangeboden

Spraaktelefonie vie Internet wordt "ten behoeve van het publiek" aangeboden wanneer deze dienst onder dezelfde voorwaarden ter beschikking staat van alle leden van het publiek. Dit criterium houdt in dat Internet-telefonie voor een gesloten en beperkte groep gebruikers niet als echte spraaktelefoondiensten kan worden beschouwd.

1.1.3. Internet-telefonie moet worden aangeboden van en naar aansluitpunten op het geschakelde openbare telefoonnet

"Van een naar aansluitpunten op het geschakelde openbaar netwerk" betekent dat de spraakdienst niet alleen op commerciële basis en ten behoeve van het publiek dient te worden aangeboden, maar ook twee netwerkaansluitpunten van het geschakelde openbaar netwerk(7) terzelfder tijd met elkaar moet verbinden. Deze aansluitpunten zijn die welke worden gedefinieerd door abonneenummers van het nationale nummerplan voor telefoons(8). Indien bijgevolg via huurlijnen toegang tot Internet verkregen wordt, kan de dienst nooit als spraaktelefonie worden beschouwd, zelfs niet wanneer het telefoongesprek op het geschakelde openbaar netwerk worden aangesloten.

1.1.4. Bij het aanbieden van Internet-telefonie moet worden gebruikgemaakt van direct transport en schakeling van spraak in real-time

Gezien de techniek voor de eerste spraakberichten tussen Internet-gebruikers en het prille stadium van de ontwikkeling van Internet-technologie (voornamelijk bandbreedte en technieken voor het comprimeren) kon er ten tijde van de bekendmaking van 1998 niet van worden uitgegaan dat Internet-telefonie in real-time plaatsvindt. Aangezien ten minste een deel van de transmissie verloopt via Internet (dat momenteel slechts één categorie diensten moet verwerken), bestaat echter het onvoorspelbare risico van congestie, waardoor moeilijk of onmogelijk kan worden gegarandeerd dat de betrouwbaarheidsgraad en spraakkwaliteit dezelfde zijn als die van geschakelde openbare netten.

In de bekendmaking werd evenwel erkend dat, wanneer organisaties die telefoon-naar-telefoon-Internet-spraak aanbieden, spraakkwaliteit garanderen door de reservatie van bandbreedte en zelfs beweren dat de kwaliteit van de dienst dezelfde is als spraak op het circuitgeschakelde openbare netwerk, aan dit aspect van de definitie van spraaktelefonie natuurlijk als voldaan zal zijn.

1.2. Algemen conclusie uit bovenstaande analyse

Uitgaande van de definitie van Richtlijn 90/388/EEG heeft de Commissie, die drie categorieën diensten onderscheidde (PC-naar-PC, PC-naar-telefoon en telefoon-naar-telefoon), de conclusie getrokken dat Internet-telefonie buiten de definitie van spraaktelefonie viel, hoofdzakelijk omdat niet werd voldaan aan de criteria inzake betrouwbaarheid en spraakkwaliteit die normaal gesproken voor spraaktelefonie gelden.

In de bekendmaking van de Commissie van 1998 werd derhalve geconcludeerd dat de lidstaten krachtens de destijds geldende regels inzake vergunningen de aanbieders van toegang tot Internet moesten toestaan spaaktransport via Internet aan te bieden in het kader van de algemene vergunningen voor datatransmissie.

Zoals in de bekendmaking van 1998 werd verklaard, kan een herziening van de conclusie dat spraaktransport via Internet niet onder de definitie van spraaktelefonie valt, voor de betrokken ondernemingen aanzienlijke gevolgen op het gebied van de regelgeving hebben.

Aangezien de rechtspositie van spraak op Internet afhankelijk is van een toetsing van de werkelijk verleende dienst aan de verschillende elementen van de definitie van spraaktelefoondienst in artikel 1 van Richtlijn 90/388/EEG, erkent de Commissie dat in het kader van de toepassing ervan rekening moet worden gehouden met mogelijke technische en marktontwikkelingen. De opmerkingen die de Commissie naar aanleiding van de bekendmaking van 1998 ontving, toonden reeds aan dat in de toekomst mogelijk ten minste in beperkte mate zou worden voldaan aan belangrijke elementen van de voorwaarden voor dergelijke ontwikkelingen.

De Commissie gaat dan ook over tot herziening van deze bekendmaking, zodat kan worden beoordeeld of zij moet worden gewijzigd dan wel aangevuld.

2. BELANGRIJKSTE ONTWIKKELINGEN SINDS 1998 EN VERWACHTE TENDENSEN

2.1. Markttendensen

Aan de vraagzijde is het aantrekkelijkste aspect van spraaktransport via Internet de mogelijkheid om internationale gesprekken te voeren tegen lage kosten. Dit voordeel wordt echter geleidelijk minder groot omdat de internationale telefoontarieven sinds de liberalisatie dalen.

Wereldwijd blijft de Internet-telefoniemarkt (2,3 miljard gesprekken in 1999) beperkt in vergelijking met die van de traditionele spraaktelefonie, die in 1999 7 biljoen minuten aan gesprekken te verwerken kreeg. De meeste telefoongesprekken via Internet vinden echter in de Verenigde Staten plaats, waar Internet wijder verbreid is dan gemiddeld Europa het geval is.

Aan de aanbodzijde tonen in sommige lidstaten telefonie-exploitanten steeds meer belangstelling voor Internet-telefonie als alternatief voor hun traditionele spraaktelefoniedienst. Deze tendens is het gevolg van een door de betrokken exploitant uitgevoerde evaluatie van de voordelen en de kosten van de verschillende in de wet- og regelgeving opgenomen voorwaarden voor het verlenen van spraakdiensten.

Krachtens het regelgevingskader van de meeste lidstaten valt een exploitant die (via Internet of het openbare geschakelde telefoonnet) spraaktelefonie aanbiedt, onder een bepaalde regeling die voordelen meebrengt, bijvoorbeeld wat betreft interconnectierechten, maar waaraan ook bepaalde verplichtingen verbonden kunnen zijn die niet gelden voor anderen aanbieders van telecommunicatiediensten en die extra kosten meebrengen (voorbeelden: vereiste van een individuele vergunning krachtens de richtlijn inzake vergunningen(9); vereiste om bij te dragen in de kosten van de universele dienst krachtens de richtlijn inzake interconnectie(10). Een exploitant van spraaktransport via Internet kan er de voorkeur aan geven de status van spraaktelefonie-exploitant te verkrijgen en aan de desbetreffende verplichtingen te voldoen. In dat geval moet hij de nodige investeringen doen om aan de voorschriften te voldoen, wanneer die er zijn. Dit is bijvoorbeeld het geval in Duitsland, waar verschillende aanbieders van spraaktransport via Internet een "Klasse 4"-vergunning hebben aangevraagd (spraaktelefonie).

Exploitanten kunnen er echter ook voor kiezen om hun dienst als datatransmissiedienst aan te bieden, zonder de verplichtingen waaraan een exploitant van een spraaktelefonievergunning moet voldoen en de voordelen die daaraan zijn verbonden.

Aangezien de definitie van spraaktelefoondienst in Richtlijn 90/388/EEG de "commerciële exploitatie" van de dienst als criterium noemt, zal grotendeels aan de hand van de manier waarop de dienstverleners hun dienst aan het publiek verkopen, worden bepaald welke regelgeving van toepassing is. Indien bijvoorbeeld de nadruk wordt geled op het element "spraak", waardoor dit het centrale element in het aanbod wordt, zou de verleende dienst onder de regelgeving voor spraaktelefonie vallen.

Bovendien bieden nieuwkomers en gevestigde exploitanten in de sector steeds vaker gebundelde diensten aan die spraak- en datatransmissie via hogesnelheids-IP-netwerken omvatten, in plaats van specifiek met de traditionele spraaktelefoondienst te concurreren. In haar bekendmaking van 1998 heeft de Commissie in dit verband verduidelijkt dat het aanbieden van videotelefonie, ook al bevat deze een spraakcomponent, niet mag worden beschouwd als het op commerciële basis aanbieden van spraaktelefonie. Momenteel zijn diensten waarin data en spraak worden gebundeld, zeer interessant voor bedrijven die spraaktransport via Internet gebruiken als de standaardtechnologie binnen hun Intranet. Onder dergelijke omstandigheden is Internet-telefonie geen specifiek commercieel aanbod meer, maar een geïntegreerd onderdeel van een commercieel pakket, waarbij het aanbod van Internet-telefonie (en dus de lagere tarieven) geen doorslaggevende rol speelt bij de beslissing om een abonnement op een dergelijke dienst te nemen.

2.2. Technologische ontwikkelingen

Naast deze tendensen acht de Commissie het waarschijnlijk dat zich in de komende jaren de volgende ontwikkelingen zullen voordoen:

i) technische en praktische verbeteringen van de kwaliteit zodat Internet-telefonie voor veel gebruikers een over het algemeen genomen aanvaardbaar betrouwbaarheids- en kwaliteitsniveau zal hebben; er moet met name rekening worden gehouden met de invoering van dienstverlening van gedifferentieerde kwaliteit als gevolg van technologische ontwikkelingen (packet and flow labelling, verbeteringen in de routering, overgang van versie 4 op versie 6 van het Internet-protocol) die onder meer de weg zullen vrijmaken voor een aanzienlijke verbetering van de kwaliteit van Internet-telefonie en andere real-timediensten;

ii) de openbare telecommunicatiemaatschappijen zullen in hun kernnetwerken steeds vaker IP gebruiken voor vervoer van gegevens en spraak om een grotere efficiëntieverbetering te bereiken; dit zal duidelijk zijn voor gebruikers van het traditionele openbare geschakelde telefoonnet;

iii) voorts zijn bepaalde openbare telecommunicatiemaatschappijen die over aanzienlijke macht op de markt beschikken, begonnen spraaktransport via Internet aan te bieden met gebruikmaking van hun gegevensruggengraatnetwerken. Dit leidt tot de vraag hoe de gebruikte netwerkelementen moeten worden behandeld wanneer de dienst als spraaktelefonie zou worden beschouwd en met name in hoeverre de desbetreffende verplichtingen krachtens Richtlijn 98/10/EG, zoals kostenoriëntering en bijzondere netwerktoegang, zouden moeten worden toegepast op de betrokken netwerkelementen (bv. voor deze dienst gebruikte gegevensnetwerken);

iv) voor grote gegevensgebruikers binnen een gesloten groep gebruikers zou spraaktransport via Internet de meest gebruikte technologie voor de interne telefoondienst kunnen worden, aangezien de kosten van uitrusting voor spraaktransport via Internet dalen en de gebruikers een aanzienlijke efficiëntieverbetering kunnen bewerkstelligen door spraak en gegevens via hetzelfde netwerk te verzenden;

v) individuele consumenten zullen voor het voeren van telefoongesprekken in plaats van hun PC hun telefoon blijven gebruiken, al zal het steeds vaker om een mobiele telefoon gaan, en circuitgeschakelde technologie zal naast het Internet-protocol, zoals hierboven wordt opgemerkt, ook in de toekomst in het lokale aansluitnet worden gebruikt.

3. ANPAK EN ONDERWERPEN VAN DE OPENBARE RAADPLEGING

Enerzijds zijn de gevolgen van spraaktransport via Internet nog niet erg merkbaar. Internet-telefonie kan worden beschouwd als een positieve en innovatieve activiteit die de bestaande prijsstructuren indirect onder druk zet op dezelfde manier als "call-back"- of "calling-card"-diensten. Tot nu toe zijn de spraakdiensten via Internet die als afzonderlijke, op zichzelf staande dienst worden aangeboden, echter beperkt gebleven omdat:

- het moeilijk is een kwaliteitsniveau te garanderen dat normaal gesproken van spraaktelefonie mag worden verwacht, onder meer wegens het kwaliteitsverlies als gevolg van de omzetting van gegevens in spraak;

- de gebruiker ongemak ondervindt als gevolg van het technisch ingewikkelde karakter en het feit dat hij verschillende aanbiedingen moet evalueren;

- de marges kleiner zijn geworden als gevolg van de daling van de prijzen van telefoondiensten via het openbare geschakelde telefoonnet, met name voor interlokale en internationale gesprekken.

Anderzijds worden Internet-protocollen gebruikt binnen de ruggengraatnetwerken van de openbare geschakelde telefoonnetten en zij zullen in toenemende mate voor spraak- en gegevenstransport worden gebruikt in particuliere netwerken. Dit gebruik van IP-technologie heeft geen gevolgen voor de rechtspositie van de betrokken ondernemingen en betekent evenmin dat hun vergunningen moeten worden aangepast.

Voorlopig is de Commissie, zonder dat zij in dit stadium voruit wil lopen op mogelijke veranderingen van het regelgevingskader op middellange termijn naar aanleiding van de lopende herziening, voornemens te bevestigen dat de definitie van spraaktelefonie in Richtlijn 90/388/EEG een goede basis blijft voor het beoordelen van de rechtspositie van spraak op Internet na de liberalisatie.

Rekening houdend met de huidige situatie en de hierboven genoemde tendensen, is zij tevens voornemens te bevestigen dat Internet-telefonie nog steeds buiten de definitie van spraaktelefonie valt, met name omdat:

- Internet-telefonie in de meeste gevallen niet voldoet aan de criteria inzake betrouwbaarheid en kwaliteit die normaal gesproken voor spraaktelefonie vereist zijn,

- en/of Internet-telefonie niet als aparte dienst wordt aangeboden of als belangrijkste onderdeel van een aantal gebundelde diensten die als spraaktelefonie op de markt worden gebracht, bijvoorbeeld omdat Internet-telefonie technisch gezien wordt gebundeld met datatransmissiediensten of is ontworpen om aan meer vereisten te voldoen dan aan die welke voor spraaktelefonie gelden.

Over het algemeen betekent dit dat de lidstaten de aanbieders van toegang tot Internet moeten blijven toestaan spraaktransport via Internet aan te bieden in het kader van algemene vergunningen voor datatransmissie(11) en dat specifieke voorwaarden voor het afgeven van vergunningen niet toegestaan zijn.

De betrokken autoriteiten behouden natuurlijk te allen tijde het recht om bij alle marktpartijen de nodige informatie op te vragen om na te gaan of naar behoren is voldaan aan de voorwaarden die zijn beschreven in de algemene vergunningsregeling. Aldus kunnen de nationale regelgevende instanties ervoor zorgen dat het regelgevingskader voor spraaktelefonie niet wordt omzeild door aanbieders van Internet-telefonie.

De Commissie vraagt echter alle betrokken partijen om hun mening over dit voorgenomen standpunt kenbaar te maken, rekening houdend met het huidige en het verwachte aanbod van Internet-telefonie en met de verschillende elementen van de definitie van spraaktelefonie in artikel 1 van Richtlijn 90/388/EEG. Gekwantificeerde analyses zijn uiteraard zeer welkom.

De Commissie vraagt met name om opmerkingen over de volgende elementen.

Voor de eindgebruiker beschikbare diensten

i) In haar bekendmaking van 1998 onderscheidde de Commissie drie categorieën internettelefoondiensten:

- PC-naar-PC,

- PC-naar-telefoon,

- telefoon-naar-telefoon.

Moet, rekening houdend met marktontwikkelingen en technologische ontwikkelingen, een ander onderscheid worden gemaakt of moeten andere categorieën in aanmerking worden genomen?

ii) Ontwikkelen deze verschillende soorten diensten zich in hetzelfde tempo? Is er een markt voor dergelijke diensten? En met name, hoe wijdverbreid zijn telefoon-naar-telefoon-spraaktelefoniediensten via Internet?

iii) Moeten exploitanten van Internet-telefonie krachtens het huidige regelgevingskader, ongeacht de categorie van de verstrekte dienst, aan dezelfde voorwaarden worden onderworpen, of moeten de verschillende genoemde categorieën in de regelgeving verschillend worden behandeld op grond van de aanzienlijke verschillen in kwaliteit tussen de verstrekte diensten?

Aanbiedingen van gebundelde diensten, inclusief spraaktransport via Internet

iv) De exploitanten bieden steeds vaker gebundelde diensten aan die de verzending van spraak en gegevens via hogesnelheids-IP-netwerken combineren.

Onder welke omstandigheden kan het onderdeel "spraak" van een dergelijke aanbieding (met bijbehorende lagere tarieven) worden beschouwd als het belangrijkste kenmerk van de dienst en als doorslaggevende factor voor het nemen van een abonnement op een dergelijke dienst? Welke criteria kunnen worden gebruikt om te bepalen in welke mate de verschillende onderdelen van de aanbieding het gedrag/de beslissing van de klant beïnvloeden? Neemt de klant een abonnement op een dergelijke dienst wegens de inhoud (combinatie van spraak- en gegevenstransmissie) of wegens de lage tarieven?

Identificatie van de marktpartijen

v) Spraaktransport via Internet zal vaak door de eindgebruiker worden gekozen naast een datatransportdienst. De eindgebruiker zal zelf met gebruikmaking van zijn eindapparatuur en, in sommige gevallen, specifieke software beslissen van welke marktpartij hij het onderdeel spraaktransport neemt.

Welke van de verschillende Internet-ondernemingen kan worden beschouwd als degene die de spraaktransportdienst via Internet verleent?

De Commissie nodigt belanghebbende partijen uit om hun eventuele opmerkingen over haar ontwerp-standpunt kenbaar te maken. De Commissie is voornemens de van derden ontvangen opmerkingen op de server Europa te publiceren, tenzij de betrokken partij hiertegen uitdrukkelijk bezwaar maakt wanneer zij haar opmerkingen indient.

De Commissie moet uiterlijk twee maanden na de datum van deze publicatie in het bezit zijn van de opmerkingen. De opmerkingen kunnen naar de Commissie worden gezonden per fax ((32-2) 295 06 24) of per post op het volende adres: Europese Commissie Directoraate-generaal Concurrentie

Administratieve eenheid C 1 - "Telecommunicatie en informatiemaatschappij"

De Heer Pierre Buigues (Hoofd van de administratieve eenheid) Kantoor 3/48

Kortenberglaan 150

B - 1040 Brussel E-mail: Jerome.Fehrenbach@cec.eu.int

(1) PB C 6 van 10.1.1998, blz. 4.

(2) PB L 192 van 24.7.1990, blz. 10.

(3) PB C 275 van 20.10.1995, blz. 2.

(4) Krachtens Richtlijn 90/388/EEG en Richtlijn 97/13/EG (artikel 7, lid 2).

(5) Krachtens Richtlijn 97/33/EG (artikel 5, lid 1).

(6) Mededeling van de Commissie "Naar een nieuw regelgevingskader voor elektronische communicatie-infrastructuur een bijbehorende diensten. Herziening van de communicatieregelgeving 1999" (COM(1999) 539 van 10.11.1999).

(7) Het geschakelde openbare netwerk wordt in de richtlijn niet formeel omschreven. Het moet in de gewone betekenis worden opgevat, dat wil zeggen het geschakelde openbare telefoonnet, het geheel van schakel- en transmissiefaciliteiten die door de telecommunicatiedienst worden gebruikt om de gewone telefoondienst aan te bieden.

(8) De gewone betekenis van "aansluitpunt" wordt omschreven in Richtlijn 98/10/EG inzake spraaktelefonie en de daarin opgenomen verwijzing naar bijlage I bij Richtlijn 97/33/EG inzake interconnectie.

(9) Richtlijn 97/13/EG (artikel 7, lid 2).

(10) Richtlijn 97/33/EG (artikel 5, lid 1).

(11) Zie Richtlijn 97/13/EG. Zie ook Richtlijn 90/388/EEG, gewijzigd bij Richtlijn 96/19/EG, en Richtlijn 97/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provisions (ONP) (PB L 199 van 26.7.1997, blz. 32).