BIJLAGE II

Bemonsteren en testen op SARS-CoV-2 van dieren die worden gehouden in inrichtingen met meer dan 500 volwassen fokdieren aan het begin van de cyclus

De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat een van de volgende bemonsteringsschema’s wordt gevolgd:

AFDELING 1

Standaardbemonsteringsschema

a) Doelpopulatie: in elke inrichting waar dieren worden gehouden, worden in elke epidemiologische eenheid van elk dood en ziek dier monsters genomen tot het aantal dieren in de verwachte steekproefomvang is bereikt; als er geen dode of zieke dieren zijn, worden er ook van willekeurige levende dieren monsters genomen om de verwachte steekproefomvang te bereiken.

b) Bemonsteringsfrequentie: er worden wekelijks monsters genomen.

c) Monstermatrix: er worden keeluitstrijkjes van levende of dode dieren genomen.

d) Diagnostische tests: er worden tests uitgevoerd om het genoom van het SARS-CoV-2-virus op te sporen.

e) Aangenomen prevalentie om de verwachte steekproefomvang te bepalen: in elke inrichting wordt de steekproefomvang op een prevalentie van 5 % met een betrouwbaarheid van 95 % gebaseerd.

AFDELING 2

Eerste alternatief bemonsteringsschema

De lidstaten mogen, op basis van een positieve uitkomst van een door de bevoegde autoriteit uitgevoerde risicobeoordeling waaruit is gebleken dat de gevoeligheid van alternatieve bemonsteringsmethoden als gelijkwaardig aan die van de in afdeling 1, punt c), bedoelde keeluitstrijkjes kan worden beschouwd en waarin rekening is gehouden met het bestaan van risicobeperkende maatregelen voor de aanwezigheid van SARS-CoV-2 in de doelpopulatie in de inrichting, beslissen in plaats van het in afdeling 1 vastgestelde standaardbemonsteringsschema het volgende alternatieve bemonsteringsschema te gebruiken:

a) Doelpopulatie: in elke inrichting waar dieren worden gehouden, worden in elke epidemiologische eenheid van elk dood dier en van zieke dieren zodra die geïdentificeerd zijn, monsters genomen tot de verwachte steekproefomvang is bereikt; als er geen dode of zieke dieren zijn, worden er ook van willekeurige levende dieren monsters genomen om de verwachte steekproefomvang te bereiken.

b) Bemonsteringsfrequentie: er worden om de twee weken monsters genomen.

c) Monstermatrix: van dode dieren worden keeluitstrijkjes genomen; van levende dieren worden keel-, bindvlies- of speekseluitstrijkjes of een combinatie daarvan genomen; een andere optie die aan de monstermatrix kan worden toegevoegd, is het gebruik van expiratielucht die met behulp van elektronische luchtbemonsteringstoestellen rechtstreeks van alle dieren is verzameld.

d) Diagnostische tests: er worden tests uitgevoerd om het genoom van het SARS-CoV-2-virus op te sporen.

e) Aangenomen prevalentie om de verwachte steekproefomvang te bepalen: in elke inrichting wordt de steekproefomvang op een prevalentie van 20 % met een betrouwbaarheid van 95 % gebaseerd.

AFDELING 3

Tweede alternatief bemonsteringsschema

In geval van een positieve uitkomst van een door de bevoegde autoriteit uitgevoerde risicobeoordeling waarin rekening is gehouden met het resultaat van de bemonstering en het testen op SARS-CoV-2 van de werknemers van een inrichting en met het bestaan van risicobeperkende maatregelen voor de aanwezigheid van SARS-CoV-2 in de doelpopulatie in de inrichting, mogen de lidstaten beslissen om alleen het in bijlage III vastgestelde bemonsteringsschema voor de monitoring van dieren toe te passen.