Mededeling van de Commissie inzake de werking van Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der Lid-Staten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen (1) - richtlijn "laagspanning"

INLEIDING

Deze mededeling past in het kader van het streven naar beveiliging en versteviging van de communautaire verworvenheden op het gebied van het vrije verkeer van goederen in de Gemeenschap.

Zoals de Commissie er al bij andere gelegenheden op heeft gewezen is de vrijheid van het handelsverkeer van fundamenteel belang voor de harmonische ontwikkeling van het economische leven in de Gemeenschap en voor het herstel of de handhaving van de concurrentiepositie van de industriesectoren ; zonder deze vrijheid kan de huidige economische crisis niet worden overwonnen.

De elektrotechnische sector neemt in het kader van de communautaire industrie een belangrijke plaats in. De waarde van de jaarlijkse produktie wordt namelijk geraamd op 80 miljard Ecu, terwijl de intracommunautaire handel in dit materiaal een bedrag in de orde van grootte van 35 miljard Ecu per jaar vertegenwoordigt.

In deze sector wordt deze vrijheid van het handelsverkeer, zoals trouwens elke verhandeling van elektrisch materiaal, geregeld bij Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der Lid-Staten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen. Het aandeel van de produkten die onder deze richtlijn vallen wordt geraamd op 70 % van de omzet in de elektrotechnische sector.

Gezien de grote variëteit van deze produkten en de omvang van het handelsverkeer gaat deze richtlijn niet alleen de industrie en de handel aan, maar zij is tevens van direct belang voor iedere consument in de Gemeenschap.

Voor de goede werking van het door de richtlijn "laagspanning" ingevoerde stelsel is overigens, meer dan bij andere communautaire voorschriften op het gebied van het vrije verkeer van goederen, de medewerking van alle betrokken kringen, zowel openbare als particuliere, vereist.

De toepassing van deze richtlijn heeft in het verleden weliswaar aanleiding gegeven tot problemen, maar op grond van de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, met name in zaak 815/79, Cremonini/Vrankovich (2), kunnen thans ieders rechten en plichten duidelijk worden vastgesteld.

De Commissie heeft het derhalve noodzakelijk geacht in deze mededeling ten behoeve van alle belanghebbenden de voornaamste regels voor de werking van de richtlijn "laagspanning" uiteen te zetten.

De Commissie hoopt aldus de economische kringen beter inzicht te verschaffen in de ware draagwijdte van deze richtlijn en in de faciliteiten die zij hun verschaft voor de ontwikkeling van de intracommunautaire handel in elektrische apparatuur en materiaal.

De Commissie zal er van haar kant, overeenkomstig de taak die haar krachtens artikel 155 van het EEG-Verdrag is toevertrouwd, nauwlettend op toe zien dat de bepalingen van de richtlijn "laagspanning" door de Lid-Staten in de zin van onderhavige mededeling ten uitvoer worden gelegd, ten einde een correcte en uniforme toepassing tot stand te brengen die moet leiden tot de opheffing van de belemmeringen en moeilijkheden welke producenten, importeurs en verkopers de laatste jaren hebben ondervonden.

De Commissie wenst bovendien meer in het algemeen te wijzen op de voordelen welke door een op de verwijzing naar normen gebaseerd juridisch stelsel, zoals (1) PB nr. L 77 van 26.3.1973. (2) Jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG 1980, blz. 3583. dat in de richtlijn "laagspanning" is vastgelegd, worden geboden zowel voor het tot stand brengen van het vrije verkeer van goederen in de Gemeenschap als voor het bevorderen van het streven van de ondernemingen naar innovatie.

Deze richtlijn beperkt er zich namelijk toe fundamentele veiligheidsoogmerken vast te leggen en verwijst voor het bereiken van deze doelstellingen naar nietdwingende geharmoniseerde technische normen die door normalisatie-instituten zijn uitgewerkt.

WERKING VAN DE RICHTLIJN "LAAGSPANNING"

1. Inleidende opmerkingen

In het arrest van 2 december 1980 in de prejudiciële zaak nr. 815/79, Cremonini/Vrankovich (Pretura penale te Como), heeft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen aanzienlijke kracht bijgezet aan Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der Lid-Staten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen, gewoonlijk "richtlijn laagspanning" genoemd.

In dit arrest zet het Hof duidelijk de draagwijdte van de belangrijkste bepalingen van deze richtlijn uiteen en maakt aldus een einde aan eventuele onzekerheden in verband met de interpretatie daarvan.

De Commissie acht het, rekening houdend met deze jurisprudentie, nuttig hieronder een overzicht te geven van het juridische kader van de richtlijn alsmede van de werking daarvan ten behoeve van alle belanghebbenden, met name: - de fabrikanten,

- de instanties die zijn belast met de afgifte van certificaten en de normalisatie op elektrotechnisch gebied,

- de importeurs, verkopers en gebruikers,

- de Lid-Staten.

2. Juridisch kader van de richtlijn "laagspanning"

2.1. Doel

De richtlijn heeft tot doel het vrije verkeer van elektrisch materiaal in de Gemeenschap mogelijk te maken, mits wordt voldaan aan de veiligheidsoogmerken die in de richtlijn zijn vastgelegd. Daar het een richtlijn voor "totale harmonisatie" betreft, komen de in deze richtlijn vervatte bepalingen in de plaats van de nationale bepalingen ter zake.

2.2. Toepassingsgebied

Onder de richtlijn valt - met uitzondering van het in bijlage II vermelde materiaal - alle elektrisch materiaal bestemd voor een nominale wisselspanning tussen 50 en 1 000 V en een nominale gelijkspanning tussen 75 en 1 500 V.

In het algemeen omvat het toepassingsgebied van de richtlijn voornamelijk consumptie- en kapitaalgoederen die zijn bestemd voor gebruik binnen deze spanningsgrenzen, zoals met name elektrische huishoudelijke apparaten, draagbaar gereedschap, verlichtingsapparatuur, elektrische draden, kabels en leidingen, alsmede installatiemateriaal.

De richtlijn heeft betrekking op alle veiligheidsaspecten van het materiaal met inbegrip van de beveiliging tegen gevaren van mechanische oorsprong.

2.3. Voorwaarden voor het in de handel brengen en het vrije handelsverkeer 2.3.1. In de richtlijn zijn elf "veiligheidsoogmerken" vastgesteld (artikel 2 en bijlage I).

Dat zijn de enige dwingende bepalingen waaraan de produkten moeten voldoen om in de handel te worden gebracht en in aanmerking te komen voor het vrije handelsverkeer in de Gemeenschap (artikelen 2 en 3).

Er is een vermoeden van overeenstemming van de produkten met deze "oogmerken" indien het materiaal is vervaardigd volgens de hieronder, in de richtlijn vastgestelde volgorde, vermelde technische normen: - de geharmoniseerde normen die overeenkomstig artikel 5 zijn vastgesteld door de organen waarvan de Lid-Staten mededeling is gedaan;

- voor zover er nog geen geharmoniseerde normen in de zin van artikel 5 van de richtlijn zijn vastgesteld en gepubliceerd, de internationale voorschriften die uitgaan van twee internationale instellingen, namelijk de "Commission internationale des réglementations en vue de l'approbation de l'équipement électrique" (CEE-él) (internationale commissie voor de keuring van elektrisch materiaal) en de "International Electrotechnical Commission" (IEC) (internationaal elektrotechnisch comité) (artikel 6, lid 1) en die volgens de in de leden 2 en 3 bedoelde procedure bekend zijn gemaakt;

- voor zover er nog geen geharmoniseerde normen in de zin van artikel 5 of internationale normen in de zin van artikel 6 bestaan, de nationale normen van de Lid-Staat waar het materiaal is vervaardigd (artikel 7).

Bovendien mag materiaal dat niet overeenkomt met de in de artikelen 5,6 en 7 bedoelde normen toch in de handel worden gebracht indien het voldoet aan de in artikel 2 bedoelde "veiligheidsoogmerken" die in bijlage I nader zijn aangegeven (artikel 8, lid 1).

2.3.2. Het vermoeden van overeenstemming van produkten met deze technische normen wordt gestaafd door het "keurmerk van overeenstemming" of het "certificaat van overeenstemming" die door de bevoegde nationale instanties worden afgegeven of ook door de door de fabrikant afgegeven "verklaring van overeenstemming" (artikel 10).

De keurmerken, certificaten en verklaringen van overeenstemming worden door alle Lid-Staten erkend en geven het recht op verhandeling en vrij verkeer van de produkten (artikelen 3 en 10). Buiten de verwijzing naar technische normen kan de overeenstemming met de veiligheidsoogmerken worden vastgesteld in een "rapport van overeenstemming" zoals bedoeld in artikel 8, lid 2.

2.3.3. Een maatregel tot beperking van het in de handel brengen of het vrije verkeer kan door de Lid-Staten uitsluitend worden genomen in het kader van de communautaire procedure van de vrijwaringsclausule : de eerbiediging van deze procedure vormt een voorwaarde voor de geldigheid van de nationale maatregelen die afbreuk doen aan het recht op verhandeling en vrij verkeer van de produkten (artikel 9).

3. Opmerkingen ten behoeve van de fabrikanten

3.1. Artikel 2 in samenhang met de artikelen 5, 6 en 7

Alleen produkten die voldoen aan de elf "veiligheidsoogmerken" (artikel 2 en bijlage I) mogen in de handel worden gebracht. Dat zijn de enige dwingende juridische voorschriften. Aan de in de artikelen 5, 6 en 7 bedoelde technische normen, waarop overigens slechts een vermoeden van overeenstemming kan worden gebaseerd voor het materiaal dat overeenkomstig deze normen is vervaardigd, kan geenszins een dwingend karakter worden verleend.

Hetzelfde geldt voor nationale wettelijke bepalingen waarbij de naleving van bepaalde technische voorschriften verplicht wordt gesteld. In het door de richtlijn ingevoerde stelsel hebben deze voorschriften thans slechts de waarde van een eenvoudig vermoeden. Zij hebben derhalve niet langer een dwingend karakter.

Hieruit volgt dat de fabrikanten niet langer kunnen worden verplicht dwingende nationale voorschriften na te leven die niet meer kunnen worden tegengeworpen aan materiaal dat beantwoordt aan de "veiligheidsoogmerken". De fabrikanten kunnen vanzelfsprekend deze voorschriften naleven ten einde, zolang de in artikel 5 of 6 bedoelde technische normen niet bestaan, te profiteren van een vermoeden van overeenstemming met de "veiligheidsoogmerken".

Het feit dat dergelijke voorschriften niet kunnen worden tegengeworpen wordt bevestigd door de jurisprudentie van het Hof van Justitie volgens welke de nationale administraties en rechters verplicht zijn nationale bepalingen die strijdig zijn met de communautaire bepalingen niet toe te passen (1).

3.2. Artikel 7

Bij het ontbreken van technische normen zoals bedoeld in de artikelen 5 en 6 volstaat het dat de in artikel 7 bedoelde nationale normen worden nageleefd om elke belemmering voor het in de handel brengen en het vrije verkeer van de goederen op te heffen op voorwaarde dat deze normen in overeenstemming zijn met de veiligheidsoogmerken.

Zoals blijkt uit de bepalingen van de artikelen 2 en 8 kan op het grondgebied van elke Lid-Staat alleen de naleving van veiligheidseisen worden verlangd die beantwoorden aan de "veiligheidsoogmerken" zoals bedoeld in artikel 2 en bijlage I.

De Lid-Staten of de fabrikanten kunnen zich derhalve niet beroepen op nationale technische normen die niet beantwoorden aan de communautaire veiligheidsoogmerken.

Dit criterium maakt bijgevolg een strenge selectie van de nationale normen noodzakelijk ; er is geen ruimte meer voor nationale normen die van deze oogmerken afwijken.

Het zinsdeel aan het eind van artikel 7 ("indien dit materiaal een even grote veiligheid biedt als die welke op hun eigen grondgebied is vereist."), machtigt de Lid-Staten niet de naleving van andere (1) Arrest Simmenthal in zaak 106/77 (Jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen 1978, blz. 645) en arrest Ratti in zaak 148/78 (Jurisprudentie 1979, blz. 1646). veiligheidsniveaus te eisen dan die welke voortvloeien uit de "veiligheidsoogmerken".

Het voldoen aan deze veiligheidsoogmerken - die thans voor de gehele Gemeenschap identiek zijn - kan echter in bepaalde gevallen het voldoen aan eisen inhouden die van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen, ten einde rekening te houden met uiteenlopende objectieve situaties : b.v. eisen in verband met de distributienetten die van streek tot streek in de Gemeenschap variëren (b.v. 110 V, 125 V, 220 V, 240 V).

In dat geval kunnen maatregelen tot beperking van het vrije verkeer worden genomen (uiteraard in het kader van de in artikel 9 vastgestelde procedure van de vrijwaringsclausule).

3.3. Artikel 8

Artikel 8 beoogt in de eerste plaats de bescherming van de industriële eigendom en het scheppen van het meest gunstige klimaat voor de vooruitgang en de dynamiek van de elektrotechnische industrie.

Op grond hiervan kan technologisch geavanceerd elektrisch materiaal in de handel worden gebracht waarvoor naar geen enkele technische norm kan worden verwezen, daar deze normen meestal na de ontwikkeling van een technische innovatie worden uitgewerkt.

Overeenkomstig artikel 8 worden aan fabrikanten en importeurs rechten verleend in veband met het in de handel brengen en het vrije verkeer van het materiaal, op voorwaarde dat het voldoen aan de veiligheidsoogmerken wordt bevestigd door het rapport van overeenstemming zoals bedoeld in lid 2.

Zij hebben er dus belang bij van tevoren te verzoeken om opstelling van een dergelijk rapport door een volgens de procedure van artikel 11 bekendgemaakt orgaan ; deze voorzorgsmaatregel kan namelijk nuttig blijken in geval van betwisting door de administratieve of rechterlijke instanties van een Lid-Staat.

3.4. Artikel 10

Het aanbrengen van een keurmerk van overeenstemming op elektrisch materiaal of het afgeven van een certificaat van overeenstemming door de hiertoe door de Lid-Staten gemachtigde organen moet door alle Lid-Staten worden aanvaard als een vermoeden van overeenstemming met de in de artikelen 5, 6 of 7 bedoelde technische normen en bijgevolg met de in de richtlijn vastgestelde veiligheidsoogmerken.

De keurmerken of certificaten van overeenstemming verlenen derhalve het recht op verhandeling en vrij verkeer, op voorwaarde dat rekening wordt gehouden met de in artikel 9 bedoelde vrijwaringsprocedure (zie punt 6.5).

Deze opmerking geldt ook voor de verklaring van overeenstemming van de fabrikant die met name is bedoeld voor elektrisch materiaal bestemd voor de industrie.

De keurmerken of certificaten van overeenstemming kunnen worden verkregen bij de te dien einde door de Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 10 en 11 gemachtigde organen (1).

Indien het materiaal is vervaardigd overeenkomstig een nationale norm zoals bedoeld in artikel 7, kan het keurmerk of het certificaat van overeenstemming worden verkregen in een andere Lid-Staat dan die waar het materiaal is gefabriceerd, op voorwaarde dat dit materiaal is gefabriceerd overeenkomstig de in deze andere Lid-Staat toegepast norm.

Daar de keurmerken of certificaten van de bevoegde organen equivalent zijn, is het verkrijgen van één daarvan voldoende om het materiaal in de gehele Gemeenschap in de handel te mogen brengen.

4. Opmerkingen ten behoeve van de door de Lid-Staten bekendgemaakte organen

4.1. Organen die certificaten afgeven 4.1.1. Uit de artikelen 2 en 8 blijkt dat op het grondgebied van elke Lid-Staat niet meer mag worden vereist dan naleving van veiligheidseisen die beantwoorden aan de veiligheidsoogmerken zoals bedoeld in artikel 2 en bijlage I (zie punt 3.2).

Voor de goede werking van de richtlijn moet worden aangenomen dat de met het afgeven van certificaten belaste organen alleen keurmerken of certificaten van overeenstemming afgeven voor materiaal dat is vervaardigd overeenkomstig technische normen die beantwoorden aan de "elf veiligheidsoogmerken" zoals bedoeld in artikel 2 en bijlage I.

4.1.2. Gezien de niet dwingende waarde van de technische normen zijn de organen verplicht op verzoek van de fabrikant of de importeur rapporten van overeenstemming op te stellen voor produkten die niet in overeenstemming zijn met de normen maar voldoen aan de "veiligheidsoogmerken" van artikel 2 en bijlage I (artikel 8, lid 2).

4.2. Normalisatieorganen 4.2.1. De overeenkomstig de artikelen 5 en 11 door de Lid-Staten aangewezen organen dienen geharmoniseerde normen zoals bedoeld in artikel 5 vast te stellen. (1) De lijst van bevoegde organen en modellen van het keurmerk van overeenstemming is gepubliceerd in PB nr. C 184 van 23.7.1979.

De procedure waarbij de meerderheid beslist, waartoe eenparig werd besloten door deze organen bijeen in het kader van CENELEC (Europees Comité voor elektrotechnische normalisatie), lijkt volkomen te beantwoorden aan het bepaalde in artikel 5 volgens welke de normen "in onderlinge overeenstemming" moeten worden vastgesteld.

4.2.2. Het bestaan van wettelijke nationale voorschriften kan de vaststelling van geharmoniseerde normen zoals bedoeld in artikel 5 niet verhinderen. Deze voorschriften kunnen ook niet ter aanvulling of vervanging van technische voorschriften die in de geharmoniseerde normen zijn vervat, worden opgelegd, daar zij hun dwingend karakter hebben verloren (zie punt 3.1).

De vermelding van dergelijke voorschriften onder "verschillen van type A" in de "harmonisatiedocumenten" of "Europese normen" is bijgevolg overbodig geworden.

Tot dusverre is een honderdtal geharmoniseerde normen vastgesteld.

4.2.3. De geharmoniseerde normen zoals bedoeld in artikel 5 zijn van het allergrootste belang voor de werking van de richtlijn. Zij moeten de overige categorieën van technische normen die in de richtlijn zijn vermeld definitief vervangen en bieden alle belanghebbenden die bij de produktie, het in de handel brengen en het gebruik van elektrisch materiaal zijn betrokken, en de met de controle belaste administratieve instanties, in alle gevallen die niet onder artikel 8 vallen, een in de gehele Gemeenschap duidelijk herkenbare en gemeenschappelijke basis.

De Commissie verzoekt CENELEC zijn werkzaamheden actief voort te zetten, ten einde spoedig te kunnen beschikken over geharmoniseerde normen voor alle produkten die onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen. De Commissie wijst er voorts op hoe belangrijk het voor de goede werking van de richtlijn is dat de geharmoniseerde normen worden bijgewerkt op grond van de vooruitgang van de techniek en de ontwikkeling van de regels van goed vakmanschap op het gebied van veiligheid.

5. Opmerkingen ten behoeve van importeurs, verkopers en gebruikers

5.1. Voor de goede werking van de richtlijn "laagspanning" is medewerking van alle belanghebbenden vereist. Er mogen namelijk alleen produkten worden verkocht die beantwoorden aan de in de richtlijn vastgestelde "veiligheidsoogmerken".

Importeurs of verkopers hebben er bijgevolg belang bij zich ervan te vergewissen dat hun produkten in overeenstemming zijn met genoemde oogmerken.

De keurmerken, certificaten of verklaringen van overeenstemming zoals bedoeld in artikel 10 en de in artikel 8, lid 2, bedoelde rapporten vormen in dit opzicht, zonder verplicht te zijn, een belangrijke waarborg die het recht op vrij verkeer en verhandeling verleent, mits wordt voldaan aan het bepaalde in artikel 9.

Eén enkel keurmerk of certificaat van overeenstemming volstaat om het materiaal in de gehele Gemeenschap in de handel te kunnen brengen (zie punt 3.4). Er dient derhalve geen keurmerk van overeenstemming te worden verkregen van de Lid-Staat waar het produkt in de handel wordt gebracht : het keurmerk van een andere Lid-Staat vervult dezelfde functie.

Deze equivalentie van keurmerken en certificaten van overeenstemming moet tevens worden aanvaard door de elektriciteitsdistributiebedrijven die dit in hun aansluitingsvoorwaarden duidelijk moeten vermelden (zie punt 6.4).

De importeur of de fabrikant van materiaal dat niet in overeenstemming is met de in de artikelen 5, 6 of 7 bedoelde technische normen, heeft er belang bij te zijner tijd te verzoeken om opstelling van het in artikel 8, lid 2, bedoelde rapport door een orgaan dat overeenkomstig de procedure van artikel 11 is aangewezen ; deze voorzorgsmaatregel kan namelijk nuttig blijken in geval van betwisting door de (administratieve of rechterlijke) instanties van een Lid-Staat.

5.2. Indien een produkt dat vermoedelijk beantwoordt aan de veiligheidsoogmerken, desondanks wordt onderworpen aan een verhandelingsverbod of een andere beperkende maatregel krachtens artikel 9, rust het bewijs van het gebrek aan overeenstemming in ieder geval op de Lid-Staat die zich hierop beroept ; bij het leveren van dit bewijs moet worden voldaan aan de in punt 6.5.2 omschreven voorwaarden.

Niettegenstaande deze procedure voorziet het communautaire recht in een zeer ruime juridische bescherming ter verdediging van de rechten die voortvloeien uit de richtlijn en wel bij wijze van prejudiciële beslissing van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag.

Alvorens van dit rechtsmiddel gebruik kan worden gemaakt dient vooraf bij een rechterlijke instantie van de betrokken Lid-Staat tegen de nationale maatregel in beroep te worden gegaan.

Bovendien kan tegen de betrokken Lid-Staat een klacht worden ingediend bij de Commissie, die krachtens artikel 169 van het Verdrag eventueel de zaak aanhangig kan maken bij het Hof van Justitie.

6. Opmerkingen ten behoeve van de Lid-Staten

6.1. Artikel 5

Volgens artikel 5, lid 2, worden normen die in onderlinge overeenstemming zijn vastgesteld door de aangewezen organen als geharmoniseerd aangemerkt indien zij in het kader van de nationale procedures zijn gepubliceerd.

Hoewel in de richtlijn geen termijn voor deze publikatie is voorgeschreven, dient er voor de verwezenlijking van de doelstellingen en de goede werking van de richtlijn een termijn te worden vastgesteld.

Krachtens artikel 5 van het Verdrag zijn de Lid-Staten namelijk verplicht de verwezenlijking van deze doelstellingen te vergemakkelijken ; zij moeten zich bijgevolg zo spoedig mogelijk van de publikatieplicht kwijten.

De Commissie publiceert van haar kant in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen ter informatie de normen die in onderlinge overeenstemming zijn vastgesteld door de aangewezen organen, zodra deze normen haar door CENELEC worden medegedeeld (1).

Op grond van de ervaring ter zake acht de Commissie een termijn van zes maanden tussen de publikatie in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen en de publikatie in het kader van de nationale procedures redelijk.

De Commissie behoudt zich het recht voor de procedure van artikel 169 van het Verdrag in te stellen tegen Lid-Staten, die na afloop van deze termijn deze normen niet hebben gepubliceerd, alsmede tegen Lid-Staten die het in de handel brengen en het vrije verkeer van materiaal dat overeenkomstig deze normen is vervaardigd weigeren om reden van het feit dat deze normen nog niet in het kader van hun nationale procedure zijn gepubliceerd.

6.2.1. "Verschillen van type A"

Nationale wettelijke bepalingen die afwijken van geharmoniseerde normen en bekend zijn als "verschillen van type A" vallen thans onder het stelsel van artikel 7. Zij zijn bijgevolg niet langer dwingend en hebben slechts de waarde van eenvoudige vermoedens. Zij mogen nog alleen zodanig worden gebruikt, en dit tot de intrekking daarvan bij de publikatie van geharmoniseerde normen of internationale normen. De handhaving daarvan in de rechtsorde van de Lid-Staten in de vorm van dwingende bepalingen is in strijd met het bepaalde in de richtlijn ; tegen de betrokken Lid-Staten kan dan ook de procedure van artikel 169 van het Verdrag worden ingesteld.

Deze conclusie wordt gestaafd door de jurisprudentie van het Hof van Justitie (zie punt 3.1).

6.3. Artikel 7

De Lid-Staten kunnen geen dwingende technische voorschriften uitvaardigen die betrekking hebben op de kwaliteit of de prestaties van het elektrische materiaal.

De richtlijn heeft namelijk onder andere tot doel het vrije verkeer mogelijk te maken van elektrisch materiaal dat beantwoordt aan de in de richtlijn vastgestelde veiligheidsoogmerken.

Dit doel komt op losse schroeven te staan indien de Lid-Staten het in de handel brengen van de betrokken produkten kunnen onderwerpen aan andere voorwaarden zoals het voldoen aan bepaalde normen inzake kwaliteit, prestaties en andere.

6.4. Artikel 4

Krachtens artikel 4 zijn ook elektriciteitsdistributiebedrijven verplicht tot wederzijdse erkenning van de keurmerken en certificaten van overeenstemming. Zij kunnen derhalve de aansluiting op het net en de stroomvoorziening aan de verbruikers niet afhankelijk stellen van de voorwaarde dat het elektrische materiaal van een bepaald (b.v. nationaal) keurmerk van overeenstemming moet zijn voorzien. Zij moeten evengoed de door de bevoegde organen van alle Lid-Staten afgegeven keurmerken aanvaarden als de in artikel 8, lid 2, en in artikel 10 bedoelde verklaringen en rapporten van overeenstemming. Een en ander moet duidelijk worden vermeld in de algemene aansluitingsvoorwaarden. Indien aan deze verplichting op correcte wijze wordt voldaan, en daarop moeten de Lid-Staten toezien, kan tevens een eind worden gemaakt aan de praktijken van bepaalde verzekeringsmaatschappijen waarbij van de verzekeringsnemer wordt geëist dat hij materiaal gebruikt dat van een bepaald keurmerk van overeenstemming is voorzien.

6.5. Artikel 9

6.5.1. Een maatregel tot beperking van het vrije verkeer of het in de handel brengen van elektrisch materiaal dat vergezeld gaat van keurmerken, certificaten, rapporten of verklaringen van overeenstemming zoals bedoeld in artikel 8, lid 2, en in artikel 10, mag door de Lid-Staten alleen worden genomen in het kader van de in artikel 9 vastgestelde (1) Drie lijsten van normen van deze categorie zijn tot dusverre bekendgemaakt, namelijk respectievelijk in PB nr. C 184 van 23.7.1979, PB nr. C 107 van 30.4.1980 en PB nr. C 199 van 5.8.1980. Gemeenschapsprocedure van de vrijwaringsclausule. De eerbiediging van de procedure vormt een voorwaarde voor de geldigheid van nationale maatregelen die afbreuk doen aan het recht op verhandeling en vrij verkeer.

Dergelijke beperkende maatregelen mogen alleen worden genomen door een namens de Lid-staat aansprakelijke administratieve instantie die bevoegd is om aan de afwikkeling van deze procedure deel te nemen. Het Hof heeft namelijk de rechterlijke instanties uitdrukkelijk uitgesloten, behalve in het geval van artikel 8, indien een rapport van overeenstemming nog niet is ingediend. Alleen in dat geval mag een rechterlijke instantie eveneens een beperkende maatregel nemen.

6.5.2. Volgens artikel 9 moet de Lid-Staat die zich hierop beroept onverwijld - met opgave van de beweegredenen van zijn besluit en de gronden van het gebrek aan overeenstemming van het materiaal - alle overige Lid-Staten en de Commissie daarvan in kennis stellen ; de Commissie geeft dan aan deze administratieve procedure gevolg zoals in genoemd artikel is beschreven.

Het bewijs van het gebrek aan overeenstemming moet worden geleverd door de Lid-Staat die hierop heeft gewezen. De aan de Commissie medegedeelde maatregelen moeten derhalve vergezeld gaan van een zeer gedetailleerde motivering waarin met name moet worden aangegeven waarom het materiaal in kwestie niet beantwoordt aan de in artikel 2 bedoelde veiligheidsoogmerken. Het volstaat bij voorbeeld niet te vermelden dat het materiaal niet voldoet aan die of die nationale norm van het land dat de vrijwaringsclausule toepast.

6.5.3. Indien de maatregel op grond van het ontbreken of de ontoereikendheid van de motivering duidelijk niet gerechtvaardigd blijkt, behoudt de Commissie zich het recht voor de procedure van artikel 169 van het Verdrag in te stellen. Zij maakt op passende wijze de uit dien hoofde ingestelde procedures bekend. De Commissie is bovendien voornemens de aanbevelingen en adviezen die zij in het kader van de procedure van artikel 9 zal uitbrengen in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekend te maken.