ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sultani Makenga is een militair leider van de groepering „Mouvement du 23 mars (M23)” die in de DRC opereert. Als leider van M23 (ook bekend als het Congolese revolutionaire leger) heeft Sultani Makenga ernstige schendingen van het internationale recht begaan en is hij verantwoordelijk voor dergelijke schendingen, waarbij kinderen en vrouwen het doelwit zijn in gewapende conflicten, worden gedood en verminkt, en het slachtoffer zijn van seksueel geweld, ontvoering en gedwongen verplaatsing. Hij is tevens verantwoordelijk voor schendingen van het internationaal recht in verband met activiteiten van M23 waarbij kinderen worden gerekruteerd of gebruikt in gewapende conflicten in de DRC.

M23 heeft onder het bevel van Sultani Makenga op grote schaal wreedheden begaan tegen de burgerbevolking van de DRC. Volgens getuigenissen en rapporten hebben de militanten die onder het bevel van Sultani Makenga opereerden, in het gehele Rutshurugebied vrouwen en kinderen (sommigen slechts 8 jaar oud) verkracht als onderdeel van een strategie om de controle over het Rutshurugebied te consolideren. Onder het bevel van Makenga heeft M23 grootschalige campagnes van gedwongen rekrutering van kinderen in de DRC en in de regio gevoerd, en werden talloze kinderen gedood, verminkt of gewond. Vele van de gedwongen gerekruteerde kinderen waren jonger dan 15 jaar. Makenga zou voorts wapens en aanverwant materiaal hebben ontvangen, wat in strijd is met de maatregelen van de DRC ter handhaving van het wapenembargo, onder meer nationale ordonnanties inzake de invoer en het bezit van wapens en aanverwant materiaal. Bij Makenga’s acties als leider van M23 werden onder meer ernstige schendingen van het internationaal recht en wreedheden tegen de burgerbevolking van de DRC begaan, en werd de situatie van onveiligheid, ontheemding en conflict in de regio nog verergerd.
(2)

Er dient te worden gespecificeerd dat het verbod op het verkopen, leveren, overdragen en uitvoeren van uitrusting die voor binnenlandse repressie in Iran kan worden gebruikt niet geldt voor het verkopen, leveren, overdragen of uitvoeren van deze uitrusting indien hiermee uitsluitend het gebruik ter bescherming van het personeel van de Unie en haar lidstaten in Iran wordt beoogd, en ook niet voor het verstrekken van technische bijstand, tussenhandeldiensten en andere diensten of van financiering en financiële bijstand in verband met deze uitrusting.
1.

Rahat Ltd (ook bekend als a) Rahat Trading Company, b) Haji Muhammad Qasim Sarafi, c) New Chagai Trading) Adres: a) Branch Office 1: Room number 33, 5th Floor, Sarafi Market, Kandahar City, provincie Kandahar, Afghanistan; b) Branch Office 2: Shop number 4, Azizi Bank, Haji Muhammad Isa Market, Wesh, Spin Boldak, provincie Kandahar, Afghanistan; c) Branch Office 3: Safaar Bazaar, district Garmser, provincie Helmand, Afghanistan; d) Branch Office 4: Lashkar Gah, provincie Helmand, Afghanistan; e) Branch Office 5: district Gereshk, provincie Helmand, Afghanistan; f) Branch Office 6: district Zaranj, provincie Nimroz, Afghanistan; g) Branch Office 7: i) Dr Barno Road, Quetta, Pakistan; ii) Haji Mohammed Plaza, Tol Aram Road, bij Jamaluddin Afghani Road, Quetta, Pakistan; iii) Kandahari Bazaar, Quetta, Pakistan; h) Branch Office 8: Chaman, provincie Baluchistan, Pakistan; i) Branch Office 9: Chaghi Bazaar, Chaghi, provincie Baluchistan, Pakistan; j) Branch Office 10: Zahedan, provincie Zabol, Iran. Overige informatie: a) Rahat Ltd is door de leiding van de Taliban gebruikt om geld van externe donoren en drugshandel over te maken voor de financiering van activiteiten van de Taliban vanaf 2011 en 2012; b) eigendom van Mohammed Qasim Sadozai Khudai Rahim; c) heeft ook banden met Mohammad Naim Barich Khudaidad. Datum van plaatsing op de VN-lijst: 21.11.2012.
(1)

Op grond van artikel 375 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2) mag Griekenland de in bijlage X, deel B, punten 2, 8, 11 en 12, vermelde handelingen blijven vrijstellen; die handelingen moeten in aanmerking worden genomen voor de bepaling van de btw-middelengrondslag.
(1)

Op grond van artikel 378, lid 1, van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2), mag Oostenrijk de in bijlage X, deel A, punt 2, vermelde handelingen blijven belasten; die handelingen moeten in aanmerking worden genomen voor de bepaling van de btw-middelengrondslag.
(1)

Op grond van artikel 370 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2) mogen de lidstaten die op 1 januari 1978 de in de lijst van bijlage X, deel A, genoemde handelingen belastten, deze blijven belasten. Die handelingen moeten in aanmerking worden genomen voor de bepaling van de btw-middelengrondslag.
(1)

Op grond van artikel 380 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2) mag Zweden de in bijlage X, deel B, punt 2, vermelde diensten verricht door auteurs, kunstenaars en vertolkers van kunstwerken, alsmede de in bijlage X, deel B, punten 1, 9 en 10, vermelde handelingen blijven vrijstellen, zolang dezelfde vrijstellingen worden toegepast in een van de lidstaten die op 31 december 1994 lid van de Gemeenschap waren; die handelingen moeten in aanmerking worden genomen voor de bepaling van de btw-middelengrondslag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 6/1

BESLUIT VAN DE RAAD

van 20 december 2011

tot intrekking van Besluit 2011/491/EU betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van het Protocol tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko

(2012/15/EU)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, juncto artikel 218, lid 5,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie (1),

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Het Protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko (hierna „het protocol” genoemd) is sinds 28 februari 2011 voorlopig van toepassing op grond van Besluit 2011/491/EU van de Raad (2).

(2) In antwoord op het verzoek van de Raad van 15 juli 2011 op grond van artikel 218, lid 6, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie heeft het Europees Parlement op 14 december 2011 gestemd tegen de sluiting van het protocol door de Raad.

(3) Bijgevolg dient Besluit 2011/491/EU te worden ingetrokken en dient het Koninkrijk Marokko overeenkomstig artikel 25, lid 2, van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht ervan in kennis te worden gesteld dat de voorlopige toepassing van het protocol wordt beëindigd,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Besluit 2011/491/EU betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van het Protocol tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko, wordt ingetrokken.

Artikel 2

De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) om het Koninkrijk Marokko er overeenkomstig artikel 25, lid 2, van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van in kennis te stellen dat de Europese Unie niet langer voornemens is partij bij het protocol te worden. Die kennisgeving wordt gedaan bij brief.

De tekst van de brief is aan dit besluit gehecht.

Artikel 3

Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt aangenomen.

Artikel 4

Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Gedaan te Brussel, 20 december 2011. Voor de Raad De voorzitter M. DOWGIELEWICZ

(1) Doc. ST 18774/11 PECHE 411 — COM(2011) 939 definitief.

(2) PB L 202 van 5.8.2011, blz. 1.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 6/6

BESLUIT VAN DE RAAD

van 14 december 2011

betreffende het in de desbetreffende organen van de Wereldhandelsorganisatie door de Europese Unie in te nemen standpunt over de toetreding van de Russische Federatie tot de Wereldhandelsorganisatie

(2012/17/EU)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, artikel 100, lid 2, en artikel 207, in samenhang met artikel 218, lid 9,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) In juni 1993 diende de regering van de Russische Federatie krachtens artikel XII van de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) een verzoek in om toe te treden tot die overeenkomst.

(2) Op 16 juni 1993 werd een werkgroep betreffende de toetreding van de Russische Federatie opgericht om overeenstemming te bereiken over voor de Russische Federatie en alle WTO-leden aanvaardbare voorwaarden.

(3) Namens de Unie heeft de Commissie onderhandeld over een uitvoerige reeks verbintenissen met betrekking tot marktopening en andere regelgevingsaspecten van de zijde van de Russische Federatie, die tegemoetkomen aan de verzoeken en doelstellingen van de Unie en in overeenstemming zijn met het ontwikkelingsniveau van de Russische Federatie.

(4) Deze verbintenissen zijn nu neergelegd in het Protocol inzake de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO.

(5) De toetreding tot de WTO zal naar verwachting een blijvende positieve bijdrage leveren tot het proces van economische hervorming en duurzame ontwikkeling in de Russische Federatie.

(6) Het toetredingsprotocol moet daarom worden goedgekeurd.

(7) Artikel XII van de overeenkomst tot oprichting van de WTO bepaalt dat tussen het toetredend lid en de WTO overeenstemming moet worden bereikt over de toetredingsvoorwaarden en dat aan WTO-zijde de toetredingsvoorwaarden moeten worden goedgekeurd door de Ministeriële Conferentie van de WTO. Artikel IV, lid 2, van de overeenkomst tot oprichting van de WTO bepaalt dat in de perioden tussen de bijeenkomsten van de Ministeriële Conferentie, haar taken worden verricht door de Algemene Raad.

(8) Bijgevolg moet het door de Europese Unie in de desbetreffende organen van de WTO, zij het de Ministeriële Conferentie of de Algemene Raad, in te nemen standpunt over de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO worden vastgesteld,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het standpunt dat door de Europese Unie in de desbetreffende organen van de Wereldhandelsorganisatie over de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO moet worden ingenomen, is dat de toetreding wordt goedgekeurd.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 6/7

BESLUIT VAN DE RAAD

van 14 december 2011

tot vaststelling van het door de Europese Unie in te nemen standpunt in de ministeriële conferentie van de Wereldhandelsorganisatie over de toetreding van Samoa tot de WTO

(2012/18/EU)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, artikel 100, lid 2 en artikel 207, in samenhang met artikel 218, lid 9,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Op 15 april 1998 heeft de regering van Samoa overeenkomstig artikel XII van de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) een verzoek om toetreding tot die overeenkomst ingediend.

(2) Op 15 juli 1998 is een werkgroep betreffende de toetreding van Samoa opgericht, om overeenstemming te bereiken over toetredingsvoorwaarden die zowel voor Samoa als voor alle WTO-leden aanvaardbaar waren.

(3) De Commissie heeft namens de Unie onderhandeld over een uitgebreide reeks marktopeningsverbintenissen door Samoa die aan de verzoeken van de Unie voldoen en in overeenstemming zijn met het ontwikkelingsniveau van Samoa.

(4) Deze verbintenissen zijn nu opgenomen in het Protocol van toetreding van Samoa tot de WTO.

(5) De toetreding tot de WTO zal naar verwachting een blijvende positieve bijdrage leveren tot het proces van economische hervorming en duurzame ontwikkeling in Samoa.

(6) Het toetredingsprotocol moet daarom worden goedgekeurd.

(7) Artikel XII van de Overeenkomst tot oprichting van de WTO bepaalt dat tussen het toetredende lid en de WTO overeenstemming moet worden bereikt over de toetredingsvoorwaarden en dat aan WTO-zijde de toetredingsvoorwaarden moeten worden goedgekeurd door de ministeriële conferentie van de WTO.

(8) Het is daarom noodzakelijk het standpunt vast te stellen dat de Europese Unie moet innemen binnen de ministeriële conferentie over de toetreding van Samoa tot de WTO,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het door de Europese Unie en de lidstaten in de ministeriële conferentie van de Wereldhandelsorganisatie in te nemen standpunt inzake de toetreding van Samoa tot de WTO, is dat deze toetreding wordt goedgekeurd.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.
(2)

De verwerkende industrie die in Frans Guyana is gevestigd, is afhankelijk van de aanlandingen van die vaartuigen en om die redenen moet de continuïteit van deze activiteiten worden gegarandeerd.
(1)

In artikel IX van de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (World Trade Organization — „WTO”) worden de procedures vastgesteld voor het verlenen van ontheffingen betreffende de multilaterale handelsovereenkomsten in de bijlagen 1A of 1B of 1C bij die overeenkomst en de bijlagen daarbij.
1.

In het kader van het in artikel 23 van deze overeenkomst vastgestelde gezamenlijke controle- en evaluatiemechanisme en zonder afbreuk te doen aan andere aangelegen-heden die via dat mechanisme ter sprake kunnen worden gebracht, zal de Europese Unie bij de Verenigde Staten in voorkomend geval inlichtingen inwinnen over de uitwisseling van informatie betreffende de doorgifte van PNR-gegevens van burgers en inwoners van de Europese Unie aan de autoriteiten van derde landen, zoals beschreven in artikel 17 van de overeenkomst;
(137)

In dit verband wenst de Commissie allereerst te wijzen op wat in de eerste alinea van de mededeling over de referentiepercentages wordt vermeld, namelijk dat „[d]eze referentie- en disconteringspercentages als indicatie van de marktrente worden gebruikt alsook om het subsidie-equivalent van steun te bepalen, met name wanneer deze steun in meerdere tranches wordt uitgekeerd, en om het staatssteunelement dat in regelingen voor gesubsidieerde leningen aanwezig is, te berekenen. De percentages worden voorts toegepast om de inachtneming van de „de minimis”-regel en de groepsvrijstellingsverordeningen te controleren” (38). De mededeling over de referentiepercentages kan de Commissie derhalve niet binden bij de toepassing van het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie, met name in gevallen waarin reële marktgegevens beschikbaar zijn die duidelijk verschillen van de resultaten van de in de bedoelde mededeling vervatte methode.
(4)

De overeenkomst eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie („het handvest”) zijn neergelegd, met name het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven, overeenkomstig artikel 7 van het handvest, het recht op de bescherming van persoonsgegevens, overeenkomstig artikel 8 van het handvest, en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, overeenkomstig artikel 47 van het handvest. De overeenkomst dient te worden toegepast overeenkomstig die rechten en beginselen.
(56)

In overeenstemming met het VWEU en met de jurisprudentie van het Hof van Justitie is de Commissie bevoegd om te besluiten dat de betrokken lidstaat staatssteun moet opheffen of wijzigen waarvan zij heeft vastgesteld dat deze onverenigbaar is met de interne markt (17). Bovendien is het vaste rechtspraak van het Hof dat de verplichting van een staat om door de Commissie als onverenigbaar met de interne markt aangemerkte steun in te trekken, bedoeld is om de vroegere toestand (18) te herstellen. In dit verband heeft het Hof bepaald dat dit doel is bereikt zodra de ontvanger de als onwettige staatssteun uitgekeerde bedragen heeft terugbetaald en aldus afstand heeft gedaan van het ten opzichte van de concurrenten op de markt genoten voordeel, en de situatie voorafgaande aan de uitkering van de steun is hersteld (19).
(55)

De Commissie is van oordeel dat de uitzondering van artikel 107, lid 3, onder c), in deze zaak niet van toepassing is. AoG is namelijk, wat de economische ontwikkeling van bepaalde streken betreft, gevestigd in een streek die in aanmerking komt voor steun ingevolge artikel 107, lid 3, onder a), maar niet ingevolge artikel 107, lid 3, onder c) (11). Wat de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid betreft merkt de Commissie op dat de aluminiumproductiesector niet onderworpen is aan specifieke staatssteunregels die op de begunstigde onderneming zouden kunnen worden toegepast. De overige regels op het gebied van staatssteun die op basis van artikel 107, lid 3, onder c), zijn vastgesteld, zijn in casu duidelijk niet van toepassing. Met name komt AoG niet in aanmerking voor reddings- en/of herstructureringssteun. AoG was immers toen de steun werd uitgekeerd geen onderneming in moeilijkheden, omdat zij aan geen enkele van de criteria voldeed die in de punten 9, 10 en 11 van de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden van 1999, die van kracht waren ten tijde van de toepassing van het preferentieel tarief, worden genoemd (12). Verder wordt herstructureringssteun slechts verleend indien er een deugdelijk herstructureringsplan is opgesteld. Een dergelijk herstructureringsplan is door Griekenland echter niet ingediend. Er moet derhalve worden geconcludeerd dat de aan AoG verleende steun niet verenigbaar is op grond van de bepalingen inzake reddings- en/of herstructureringssteun.
(1)

In artikel 16 van de op 1 maart 2000 in werking getreden Euromediterrane Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (1) (hierna „de associatieovereenkomst” genoemd) is bepaald dat geleidelijk een verdere liberalisering tot stand wordt gebracht van het onderlinge handelsverkeer in landbouwproducten, verwerkte landbouwproducten, vis en visserijproducten.
(16)

De DEAB-beschikking is van toepassing op de compensatie voor de openbare dienst die wordt toegekend aan ondernemingen die een gemiddelde jaaromzet, alle werkzaamheden bijeengenomen, vóór belasting van in totaal minder dan 100 miljoen EUR behalen gedurende de twee boekjaren voorafgaande aan het boekjaar waarin de dienst van algemeen economisch belang is toegewezen en die voor de betrokken dienst jaarlijks minder dan 30 miljoen EUR compensatie ontvangen. De beschikking is tevens van toepassing op de compensatie voor de openbare dienst voor luchthavens met gemiddeld minder dan 1 miljoen passagiers per jaar gedurende de twee boekjaren voorafgaande aan het boekjaar waarin de dienst van algemeen economisch belang is toegewezen. Indien aan de voorwaarden van de DEAB-beschikking is voldaan, zijn de compensaties voor de openbare dienst verenigbaar met de interne markt en vrijgesteld van de in artikel 108, lid 3, VWEU, vastgelegde aanmeldingsplicht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie L 29/1

BESLUIT VAN DE RAAD

van 23 januari 2012

over het door de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt betreffende een wijziging van bijlage XIII (Vervoer) bij de EER-overeenkomst

(2012/54/EU)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, en artikel 218, lid 9,

Gezien Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name artikel 1, lid 3,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2) („de overeenkomst”) bevat specifieke bepalingen en regelingen inzake vervoer.

(2) Verordening (EU) nr. 255/2010 van de Commissie van 25 maart 2010 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake de regeling van luchtverkeersstromen (3) moet in de overeenkomst worden opgenomen.

(3) Bijlage XIII bij de overeenkomst moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(4) Het door de Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt moet gebaseerd zijn op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comite van de EER,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1

Het door de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt met betrekking tot de voorgestelde wijziging van bijlage XIII (Vervoer) bij de overeenkomst is gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER.

Artikel 2

Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

Gedaan te Brussel, 23 januari 2012. Voor de Raad De voorzitster M. GJERSKOV

(1) PB L 305 van 30.11.1994, blz. 6.

(2) PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3.

(3) PB L 80 van 26.3.2010, blz. 10.
(4)

Krachtens artikel 32, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 moeten de financiële gevolgen van de niet-inning van in verband met onregelmatigheden verschuldigde bedragen voor 50 % door de betrokken lidstaat en voor 50 % door de EU-begroting worden gedragen als de inning niet heeft plaatsgevonden binnen vier jaar na de datum van het eerste administratieve of gerechtelijke proces-verbaal, of binnen acht jaar na die datum als over de terugvordering een zaak is aangespannen bij een nationale rechtbank. In artikel 32, lid 3, van die verordening is bepaald dat de lidstaten de Commissie bij de indiening van de jaarrekeningen een samenvattend overzicht van de in verband met onregelmatigheden ingeleide terugvorderingsprocedures moeten bezorgen. De bepalingen over de wijze waarop de lidstaten de terug te vorderen bedragen moeten rapporteren, zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 885/2006. In bijlage III bij die verordening is de modeltabel opgenomen die de lidstaten in 2011 moesten indienen. Op basis van de tabellen van de lidstaten moet de Commissie een besluit vaststellen over de financiële gevolgen van de niet-inning van de in verband met onregelmatigheden verschuldigde bedragen die na vier of na acht jaar nog openstaan. Een dergelijk besluit staat latere conformiteitsbesluiten op grond van artikel 32, lid 8, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 niet in de weg.
(75)

Uit punt 10, onder a), van de richtsnoeren vloeit voort dat een onderneming waarvan een wezenlijk deel van het vermogen verloren is gegaan zonder hulp van buitenaf onvermijdelijk op korte of middellange termijn haar activiteiten moet staken. In een eerdere zaak (18) kwam de Commissie tot de conclusie dat een onderneming met een negatief eigen vermogen a fortiori als een onderneming in moeilijkheden wordt beschouwd. In het arrest in de zaak-Biria (19) bevestigde het Gerecht voorts dat een aanmerkelijk verlies van vermogen inderdaad een teken van moeilijkheden is en dat de Commissie terecht van oordeel was dat een onderneming met een negatief vermogen een onderneming in moeilijkheden is.