3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/1 
I 
(Mededelingen) 
RAAD  EN COMMISSIE 
NEGENTIENDE  VERSLAG 
VAN  DE WERKZAAMHEDEN  VAN  HET  MONETAIR  COMITÉ 
VOORWOORD 
Doel  van  dit verslag  is het geven  van  een  kort  overzicht  van  de werkzaamheden  van  het 
Monetair  Comité  in 1977. 
In dat jaar  hield  het Comité  elf vergaderingen  terwijl  de uit zijn  leden  samengestelde  of op 
zijn initiatief  opgerichte  werkgroepen  veelvuldig  bijeenkwamen.  De ledenlijst  per 31 decem-
ber 1977  is als bijlage  opgenomen. 
Het verslag  werd  afgesloten  per 31 december  1977. 
INLEIDING 
1. De  wereldeconomie  werd  in 1977  gekenmerkt  door 
een vertraging  van de expansie.  Deze  ontwikkeling  deed 
zich,  zij het in verschillende  mate,  in alle grote  industrie-
landen  voor  en leidde  tot een afremming  van de interna-
tionale  handel:  het  tempo  van  de reële  groei  daarvan 
verminderde  van  het ene jaar  op het andere  met  bijna  de 
helft.  De onevenwichtigheden  op de betalingsbalansen 
bleven  voortduren  maar  veranderden  van  omvang:  het 
tekort  van  de niet-olieproducerende  ontwikkelingslan-
den werd  geringer,  evenals  het overschot  van  de OPEC-
landen;  het tekort  van  de Gemeenschap  nam  eveneens 
belangrijk  af. Daarentegen  werd  in de loop  van  het jaar 
een nieuwe  verstoring  van  het evenwicht,  te weten  een 
aanmerkelijke  vergroting  van  het  tekort  van  de Ver-
enigde  Staten,  steeds  sterker  voelbaar. 
2. De  economische  situatie  in de Gemeenschap  ver-
toonde  in 1977  een vrij  gecontrasteerd  beeld.  De vertra-ging van  het  expansietempo  was  bijzonder  gepronon-
ceerd;  de productiestijging  bedroeg  in 1977  namelijk 
nauwelijks  meer  dan  de helft  van  die van  het  vooraf-
gaande  jaar.  Dientengevolge  trad  in de werkgelegen-
heidssituatie  geen  verbetering  op: aanvankelijk  nam  de 
werkloosheid  verder  toe,  waarna  tegen  het eind  van  het 
jaar,  onder  invloed  van  de in de meeste  landen  getroffen 
specifieke  maatregelen,  een  zekere  stabilisatie  optrad. 
Anderzijds  konden  belangrijke  verbeteringen  worden 
geconstateerd  met  betrekking  tot de prijzen  en de lo-
pende  rekeningen:  de Gemeenschap  als geheel  gaf een 
vertraging  van  het  inflatietempo  te zien,  waarbij  de 
landen  met  de hoogste  inflatiepercentages  de grootste 
verminderingen  boekten;  tevens  liep  het  tekort  op de 
lopende  rekening  van  de Gemeenschap  sterk  terug  wat 
voornamelijk  was  toe  te schrijven  aan  de verbetering 
van de lopende  rekeningen  van  de betalingsbalansen  van 
de landen  met  de grootste  tekorten. 
HET  OPTREDEN  VAN  DE GEMEENSCHAP  EN DE WERKZAAMHEDEN  VAN  HET  COMITÉ 
3. Evenals  in voorgaande  jaren  besteedde  het Comité 
een groot  deel  van  zijn  tijd aan  het onderzoeken  van  de 
economische  situatie  in de Lid-Staten,  aan  de bestude-ring van mogelijkheden  tot versterking  van de monetaire 
en financiële  samenwerking  in de Gemeenschap  en aan 
het bepalen  van  een  gemeenschappelijk  standpunt  in-
Nr. C 156/2 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 3.17. 78 
zake  internationale  monetaire  problemen  welke  vooral 
in het kader  van  het Internationaal  Monetair  Fonds  aan 
de orde  komen. 
4. In 1977  werden  alle  landen  van  de Gemeenschap 
ten minste  eenmaal  aan  een  onderzoek  onderworpen  en 
enkele  landen  meerdere  malen,  hetzij  in het kader  van 
de procedures  voor  de aanwending  van  de communau-
taire  kredietregelingen,  hetzij  in verband  met  de econo-
mische  ontwikkelingen  in deze  landen. 
5. De  landen  waarvan  de economieën  het veelvuldigst 
aan een  onderzoek  werden  onderworpen  waren  der-
halve  in 1977  Italië,  het  Verenigd  Koninkrijk  en de 
Bondsrepubliek  Duitsland.  Overeenkomstig  de beschik-
king  van  de Raad  tot toekenning  van  een  communau-
taire  lening  aan  Italië  werd  het Comité  door  de Com-
missie  geraadpleegd  over  de economische  situatie  in Ita-
lië en over  de door  Italië  in 1977  in acht  te nemen 
voorwaarden  inzake  de economische  politiek.  Met  het 
door  het  Comité  geformuleerde  standpunt,  dat  was 
gebaseerd  op de werkzaamheden  van  een  groep  ad hoe 
onder  voorzitterschap  van  de heer  de la Genière,  werd 
door  de Raad  rekening  gehouden  bij de vaststelling  van 
de richtlijn  van  17 mei  1977  tot aanpassing  van  de 
voorwaarden  voor  de toekenning  van financiële  bijstand 
op middellange  termijn  aan  Italië  in 1974,  alsmede  bij 
het vaststellen  van  twee  beschikkingen  waarbij  respec-
tievelijk  de Commissie  werd  gemachtigd  op de kapi-
taalmarkten  500  miljoen  dollar  op te nemen  en dit 
bedrag  aan  Italië  uit te lenen  en de voorwaarden  inzake 
de economische  politiek  welke  door  dit land  in acht 
genomen  moesten  worden  in verband  met  de in 1976  en 
1977  ontvangen  communautaire  leningen,  werden  vast-
gesteld. 
Het Comité  volgde  eveneens  de toestand  in het Verenigd 
Koninkrijk  nauwlettend  in deze  periode  waarin  de uit-
werking  merkbaar  werd  van  de  maatregelen  ter 
bestrijding  van de sterlingcrisis  van  de herfst  van  1976. 
In het begin  van  het jaar  ontving  het Comité  een verslag 
van zijn  groep  ad hoe  onder  voorzitterschap  van  de heer 
Andersen  over  de economische  toestand  in het Verenigd 
Koninkrijk  en op grond  van  dit rapport  stemde  het 
Comité,  gezien  de betalingsbalans-  en deviezenreservesi-
tuatie  van  dit land,  ermede  in dat het voortgezet  niet-
deelnemen  van  het  Verenigd  Koninkrijk  aan  het  ver-
schaffen  van financiële  bijstand  op middellange  termijn 
aan Italië  gerechtvaardigd  was.  Het  Comité  bleef  het 
gehele  jaar  door  de ontwikkelingen  in de Britse  econo-
mie, die een  verbetering  van  in het bijzonder  de beta-
lingsbalans  en de financiële  situatie  inhielden,  nauwlet-
tend volgen. 
Ook besprak  het Comité  veelvuldig  de monetaire  situa-
tie in Duitsland  en de wijze  waarop  de Duitse  autoritei-
ten zouden  kunnen  bijdragen  tot een  beter  betalingsba-
lansevenwicht  in de Gemeenschap. 
6. In januari  hechtte  het Comité  voorts  zijn  goedkeu-
ring aan  het door  de Andersen-groep  opgestelde  verslag 
over  de economische  situatie  in Ierland  en over  de nale-ving van  de voorwaarden  inzake  de economische  poli-
tiek in 1976  overeenkomstig  de beschikking  tot toeken-
ning  van  een  communautaire  lening  aan  Ierland.  In 
december  kwam  de groep  opnieuw  bijeen  om  de in 
1977  opgetreden  ontwikkelingen  aan  een  onderzoek  te 
onderwerpen  en het begin  1978  aan  het Comité  voor  te 
leggen  verslag  voor  te bereiden. 
7. In het kader  van  de overgang  naar  het  stelsel  der 
„eigen  middelen"  voor  de financiering  van  de uitgaven 
van de Gemeenschap  in 1978  werd  het Comité  geraad-
pleegd  over  de monetaire  problemen  in verband  met  het 
voorstel  van  de Commissie  de Europese  rekeneenheid 
(ERE)  te gebruiken  voor  de begroting  van  de^óemeen-
schappen.  Het  keurde  de voorstellen  van  de Commissie 
goed  en stelde  vast  dat  de beoogde  boekingsmethode 
geen  monetaire  implicaties  heeft  (bijlage  I). 
8. In november  1976  had  het Comité  aan  de Raad  en 
de Commissie,  een verslag  uitgebracht  over  een  aantal 
monetaire  problemen  waarmede  de Gemeenschap  te 
kampen  had,  onder  andere  het communautaire  wissel-
koerssysteem.  Op  zijn  zitting  van  8. november  1976 
heeft  de Raad  van  dit verslag  kennis  genomen  en het 
Comité  verzocht,  evenals  het Comité  van  presidenten, 
na te gaan  hoe  en onder  welke  omstandigheden  de 
voorstellen  tot invoering  van  een samenhangend  wissel-
koersbeleid  voor  de Gemeenschap  als geheel  ten uitvoer 
gelegd  zouden  kunnen  worden  (zie  18e  verslag  van  de 
werkzaamheden,  punt  8 a),  Publikatieblad,  van  de 
Europese  Gemeenschappen  nr.  C 195  van  15. 8. 1977, 
blz.. 2. Na uitvoerige  discussies  hechtte  het Comité  zijn 
goedkeuring  aan  de tekst  van  een  verklaring,  welke 
door  zijn  voorzitter  in de zitting  van  de Raad  op 14 
maart  zou  worden  afgelegd  (bijlage  II). 
9. In deze  verklaring  gaf  het  Comité  te kennen  niet 
overtuigd  te zijn  van  de wenselijkheid  op dat ogenblik 
aan de Raad  voor  te stellen  een  systeem  van  doelzones 
in te voeren.  Anderzijds  bracht  het Comité  naar  voren 
dat de versterking  van  de economische  en financiële 
samenhang  van  de Gemeenschap  onverwijld  zou  kun-
nen plaatsvinden  door  over  te gaan  tot periodiek  over-
leg over  de strekking  en intensiteit  van  door  de Lid-Sta-
ten getroffen  maatregelen  voor  zover  deze  van  invloed 
zijn op de ontwikkeling  van  de wisselkoersen.  Dien-
overeenkomstig  heeft  het Comité  regelmatig  overlegd 
over de ontwikkeling  van  de wisselkoersen  en bij drie 
gelegenheden  heeft  het het grootste  deel  van  zijn  bijeen-
komsten  hieraan  gewijd.  Dit  overleg  kan  een  nuttige 
functie  vervullen  aangezien  het bijdraagt  tot een  beter 
inzicht  in het  wisselkoersbeleid  van  de Lid-Staten  en 
derhalve  een nauwere  coördinatie  van  dit beleid  bevor-
dert. 
10. Het  tweede  monetaire  probleem  dat  door  het 
Comité  in zijn  verslag  van  november  1976  werd  behan-
deld was  het  gebruik  van  kwantitatieve  doelstellingen 
voor  het monetair  beleid.  Dit was  eveneens  onderwerp 
van periodieke  discussies  in het Comité.  Naast  de re-
gelmatige  behandeling  van  het monetair  beleid  van  de 
Lid-Staten  heeft  het Comité  de ervaringen  die werden 
opgedaan  door  de Lid-Staten  die van  deze  kwantitatieve 
3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/3 
doelstellingen  voor  het monetair  beleid  gebruik  maken, 
de verschillende  soorten  doelstellingen  die  worden  ge-
bruikt  en de opvattingen  van  de Lid-Staten  over  het nut 
van deze  doelstellingen  voor  het  bereiken  van  doelstel-
lingen  van  algemeen  economisch  beleid,  uitvoerig  on-
derzocht. 
11. Na  het  in november  1976  door  het  Verenigd 
Koninkrijk  genomen  besluit  het aan  Italië,  toen  aan  dit 
land  financiële  bijstand  op middellange  termijn  werd 
toegekend,  bilateraal  met  een  termijn  van  drie  maanden 
verleende  krediet  niet  te verlengen,  heeft  de Commissie 
de Raad  om  toestemming  verzocht  onderhandelingen 
aan te gaan  over  het  opnemen  van  een  lening  van  500 
miljoen  dollar  in het  kader  van  de regeling  voor  com-
munautaire  leningen  welke  in februari  1975  werden 
vastgesteld.  Zoals  voorgeschreven  in de bepalingen  van 
de verordening  inzake  deze  leningen  werd  het  Comité 
geraadpleegd  over  dit voorstel  evenals  in latere  fasen 
van de procedure  welke  uitmondde  in de emissie  van 
een Euro-obligatielening  van  500  miljoen  dollar  in twee 
gedeelten:  200  miljoen  dollar  voor  vijf  jaar  tegen  7,5 % 
en 300  miljoen  dollar  voor  zeven  jaar  tegen  73/4  %. 
Het Comité  werd  vervolgens  geraadpleegd  over  voor-
stellen  tot  omzetting  van  het  gedeelte  met  variabele 
rentevoet  van  de oorspronkelijke  lening  in een  lening 
met vaste  rentevoet.  Een  dergelijke  omzetting  had  reeds 
plaatsgevonden  in oktober  1976  (zie  18e  verslag,  punt 
9). De consolidatie  werd  voltooid  door  middel  van  een 
vastrentend  bankkrediet  van  100  miljoen  dollar  dat  in 
april  werd  verstrekt  door  een  groep  Nederlandse  ban-
ken en een  openbare  uitgifte  van  notes  op de markt  van 
New  York  in juli. 
12. Op  de zitting  van  de Raad  van  18 juli  had  de Bel-
gische  fungerend  voorzitter  een  reeks  voorstellen  inge-
diend  ter  verbetering  van  de kredietmechanismen  op 
korte  en middellange  termijn  van  de Gemeenschap  als 
bijdrage  tot de convergentie  van  de economieën  van  de 
Lid-Staten.  De Raad  verzocht  toen  het Monetair  Comité 
(evenals  het  Comité  van  presidenten)  deze  voorstellen, 
welke  voornamelijk  een  verhoging  van  de quota  van  het 
stelsel  van  monetaire  steun  op korte  termijn  en van  de 
maximumbedragen  van  de financiële  bijstand  op mid-
dellange  termijn,  alsmede  een  verscherping  van  de 
voorwaarden  in beide  gevallen  inhielden,  aan  een  on-
derzoek  te onderwerpen.  Het  Comité,  dat  zich  voorna-
melijk  bezighield  met  het  vraagstuk  van  de financiële 
bijstand  op middellange  termijn,  nam  een  interimverslag 
aan dat  op 17 oktober  aan  de Raad  werd  voorgelegd 
(bijlage  III).  Naar  aanleiding  van  een  volgend  verzoek 
van de Raad  zette  het  Comité  zijn  onderzoek  voort  en 
diende  het  op 21 november  een  aanvullend  verslag  bij 
de Raad  in (bijlage  IV).  In dit verslag  wordt  voorgesteld 
de maximumverplichtingen  van  de Lid-Staten  in het 
stelsel  van  financiële  bijstand  op middellange  termijn  te verdubbelen,  mits  bevredigende  aanpassingen  zouden 
worden  aangebracht  in de regels  van  het  stelsel  aan-
gaande  de voorwaardelijkheid  van  de leningen,  het toe-
zicht  op het  naleven  van  de voorwaarden  inzake  het 
beleid  die  aan  de toekenning  van  de leningen  worden 
verbonden,  de voorwaarden  voor  vrijstelling  en voor 
mobilisatie  van  vorderingen  en de valuta  waarin  de ter 
beschikking  gestelde  kredieten  dienen  te luiden.  Op 
grond  van  deze  twee  verslagen  stelde  de Commissie  een 
ontwerp  voorstel  op en in zijn  zitting  van  19 december 
nam  de Raad  een  beschikking  aan  tot wijziging  van  het 
mechanisme  voor  financiële  bijstand  op middellange 
termijn,  overeenkomstig  de door  het Comité  in overwe-
ging  gegeven  opzet. 
13. Aan  het  Comité  was,  evenals  aan  het  Comité  voor 
economische  politiek,  verzocht  het  door  de Commissie 
bij de Europese  Raad  op 29 en 30 juni  ingediende  voor-
stel inzake  „investeringen  en leningen  in de Gemeen-
schap"  aan  een  onderzoek  te onderwerpen.  In deze 
mededeling  werd  voorgesteld  de Commissie  te machti-
gen leningen  op te nemen  tot een  bedrag  van  1 miljard 
ERE.  Op  grond  van  een  door  de plaatsvervangende 
leden  opgesteld  verslag  nam  het  Comité  op zijn  bijeen-
komst  van  12 oktober  (bijlage  V) een  interimverslag  aan 
bestemd  voor  de Raad  en de Commissie.  Na  van  dit 
verslag  kennis  genomen  te hebben  verzocht  de Raad  het 
Monetair  Comité  zijn  onderzoek  voort  te zetten  ten 
einde  hem  in staat  te stellen  in november  een  besluit  te 
nemen.  Op zijn  bijeenkomst  van  15 november  nam  het 
Comité  een  aanvullend  verslag  aan  waarin  een  moge-
lijke  compromisregeling  voor  de in het  eerste  verslag 
beschreven  problemen  werd  uiteengezet  (bijlage  VI).  Dit 
voorstel  werd  door  de Raad  aanvaard  en in het  begin 
van 1978  zou  een  formeel  besluit  worden  genomen. 
14. Zoals  gewoonlijk  besprak  het Comité  bij een  aan-
tal gelegenheden  ook  internationale  monetaire  vraag-
stukken  ter voorbereiding  van  de bijeenkomsten  van  het 
interimcomité  in april  en de jaarvergaderingen  van  het 
Internationaal  Monetair  Fonds  en de Wereldbank  in 
Washington  in oktober.  Dit  jaar  waren  de voornaamste 
vraagstukken  waarmede  het  Comité  zich  moest  bezig-
houden  de internationale  liquiditeiten,  in het kader  van 
de 7e herziening  van  de quota,  de liquiditeit  van  het 
Fonds  zelf,  het  toezicht  van  het  Fonds  op het  wissel-
koersbeleid  van  de leden  en de functie  van  de SDR  in 
het internationale  monetaire  stelsel. 
15. Het  Comité  behandelde  voorts  verscheidene  andere 
aangelegenheden,  waaronder  raadplegingen  krachtens 
artikel  108  van  het  EEG-Verdrag,  en voorstellen  tot 
wijziging  van  de koersen  voor  het  omrekenen  van  na-
tionale  valuta's  in rekeneenheden  voor  doeleinden  van 
het gemeenschappelijk  landbouwbeleid. 
WERKGROEPEN  VAN  HET  MONETAIR  COMITÉ 
16. De  werkgroep  „Effectenmarkten"  kwam  in 1977  lingen  op de kapitaalmarkten  van  de Lid-Staten  en op 
driemaal  bijeen  en zette  het onderzoek  van  de ontwikke-  de  internationale  obligatiemarkten  voort.  Zij  besprak 
Nr. C 156/4 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 3. 7. 78 
tevens  het  kapitaalmarktbeleid  van  de  Lid-Staten. 
Voorts  vervolgde  de groep  de in 1976  aangevangen 
werkzaamheden  betreffende  de implicaties  van  een 
vermeerderd  gebruik  van  leningen  met  variabele  rente-
voet,  op de internationale  markten  en op de nationale 
markten  voor  vastrentende  effecten,  als een middel  om 
langlopend  kapitaal  op te nemen. 17. De  werkgroep  „Harmonisatie  van de instrumenten 
der monetaire  politiek",  een  gezamenlijke  werkgroep 
van het Comité  en het Comité  van presidenten,  kwam  in 
1977  verscheidene  malen  bijeen.  De groep  vervolgde 
haar  simulatieoefeningen  met  instrumenten  van  mone-
taire  politiek,  evenals  de analyses  van  het transmissie-
proces  van de monetaire  politiek,  en beoogt  in 1978  een 
nieuw  verslag  aan het Comité  voor  te leggen. 
3. 7. 78 Publikatieblad  ^an  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/5 
LIJST  VAN  LEDEN  EN PLAATSVERVANGENDE  LEDEN  VAN  HET  MONETAIR  COMITÉ 
Voorzitter 
K.-O.  Pöhl Vizeprasident  der Deutschen  Bundesbank 
(Frankfort  am Main) 
Vice-voorzitters 
S. Andersen 
J.-Y.  Haberer 
Dott.  S. Palumbo Governor  — Danmarks  Nationalbank  (Kopenhagen) 
Chef  du service  des affaires  internationales  a la direction  du 
trésor  — ministère  de 1'économie  et des finances  (Parijs) 
Dirigente  generale  al ministero  del Tesoro  (Rome) 
Leden 
M. J. Balfour 
F. Boyer  de la Giroday 
R. de la Genière 
A. Dondelinger 
' (tot 25 januari  1977) 
Dr. O. Emminger 
(tot 1 juni  1977) 
K. Flansen 
M. Horgan 
P. Jaans 
(vanaf  25 januari  1977) 
G.Janson 
N. Jordan-Moss 
R. Kirsch 
Prof.  G. Magnifico 
Dott.  U. Mosca 
T. O'Grady-Walshe 
Dr. C. J. Oort 
Drs. A. Szasz 
J. van  Ypersele  de Strihou 
Dr. H. H. Weber 
Dr. A. H. E. M. Wellink Bank  of England  (Londen) 
Directeur  bij  het  Directoraat-generaal  Economische  en 
Financiële  Zaken  — Commissie  van  de Europese  Gemeen-
schappen  (Brussel) 
Premier  sous-gouverneur  de la Banque  de France  (Parijs) 
Commissaire  au controle  des banques  (Luxemburg) 
Vizeprasident  der Deutschen  Bundesbank 
(Frankfurt  am Main) 
Director-General  — Det  Okonomiske  Sekretariat 
(Kopenhagen) 
Department  of Finance  (Dublin) 
Commissaire  au controle  des banques  (Luxemburg) 
Directeur  van  de Nationale  Bank  van  België  (Brussel) 
H. M. Treasury  (Londen) 
Conseiller  de gouvernement  — ministère  des  finances 
(Luxemburg) 
Banca  d'Italia  (Rome) 
Directeur-generaal  Economische  en Financiële  Zaken  — 
Commissie  van  de Europese  Gemeenschappen  (Brussel) 
Central  Bank  of Ireland  (Dublin) 
Thesaurier-generaal  bij het Ministerie  van  Financiën 
('s-Gravenhage) 
Directeur  van  de Nederlandse  Bank  NV  (Amsterdam) 
Raadadviseur  bij het Ministerie  van  Financiën  (Brussel) 
Ministerialdirektor  — Bundesministerium  der  Finanzen 
(Bonn) 
Thesaurier-generaal  bij het Ministerie  van  Financiën 
('s-Gravenhage) 
Voorzitter  der  plaatsvervangende  leden  van  het Monetair  Comité 
J. G. Littler 
(tot 7 juli 1977) 
H. Baquiast 
(vanaf  9 september  1977) H. M. Treasury  (Londen) 
Sous-directeur  a la direption  du trésor 
1'économie  et des finances  (Parijs) ministère  de 
Nr. C 156/6 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 3. 7. 78 
Plaatsvervangende  leden 
Dott.  V. Barattieri  di San  Pietro 
(tot 12 oktober  1977) 
Drs. D. H. Boot 
P. J. Buil 
(vanaf  17 mei  1977) 
H. Dalgaard 
Dr. W. Flandorffer 
R. H. Gilchrist 
(tot 17 mei  1977) 
Mevr.  M. Hedley-Miller 
(vanaf  7 juli 1977) 
P. Jaans 
(tot 25 januari  1977) 
G. Jennemann 
G. Lefort 
Dott.  S. Masera 
(vanaf  12 oktober  1977) 
J. Mertens  de Wilmars 
L. Meulemans  • 
(tot 1 mei  1977) 
G. Reynolds 
M. Schmit 
B. Scully 
N. Ussing 
Drs. R. van  Boven 
J. Vanormelingen 
(vanaf  1 mei  1977) 
Dr. M. Wegner 
P. Zimmer 
(vanaf  25 januari  1977) 
Dott.  A. Zodda 
Secretariaat 
G. Morelli 
G. Lermen 
A. Chapman Banca  d'Italia  (Rome) 
Onderdirecteur  van  de Nederlandse  Bank  NV  (Amsterdam) 
Bank  of England  (Londen) 
Kontorchef  — Danmarks  Nationalbank  (Kopenhagen) 
Ministerialrat  —- Bundesministerium  für Wirtschaft  (Bonn) 
Bank  of England  (Londen) 
H. M. Treasury  (Londen) 
Commissaire  au controle  des banques  (Luxemburg) 
Bankdirektor  — Deutsche  Bundesbank  (Frankfurt/Main) 
Directeur  général  des  services  étrangers  de la Banque  de 
France  (Parijs) 
Banca  d'Italia  (Rome) 
Raadadviseur  bij de Nationale  Bank  van  België  (Brussel) 
Inspecteur-generaal  bij de Thesaurie  (Brussel) 
Central  Bank  of Ireland  (Dublin) 
Inspecteur  des finances  (Luxemburg) 
Department  of Finance  (Dublin) 
Kommiteret  — Det  Ökonomiske  Sekretariat  (Kopenhagen) 
Ministerie  van  Financiën  (Den  Haag) 
Thesaurie  (Brussel) 
Directeur  bij  het  Directoraat-generaal  Economische  en 
Financiële  Zaken  — Commissie  van  de Europese  Gemeen-
schappen  (Brussel) 
Commissariat  au controle  des banques  (Luxemburg) 
Ministero  del Tesoro  (Rome) 
3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/7 
BIJLAGE  I 
ADVIES  AAN  DE RAAD  EN DE COMMISSIE 
1. Op  zijn  vergadering  van 30 maart  1977  heeft  hetMoijetair 
Comité  de monetaire  problemen  behandeld  verbonden  met  de 
toepassing  van de Europese  rekeneenheid  (ERE)  in de Gemeen-
schapsbegroting,  zulks  op grond  van  stukken  ingediend  door 
de diensten  van de Commissie  en in het licht  van het voorstel 
voor  een verordening  van de Raad  tot toepassing  van de ERE 
in de begroting.  Het  Comité  heeft  ook  de andere  terreinen 
waarop  toepassing  van  de rekeneenheid  mogelijk  is in be-
schouwing  genomen,  namelijk: 
a) het  Europees  Fonds  voor  monetaire  samenwerking, 
b) het  stelsel  van monetaire  bijstand  op korte  termijn, 
c) de financiële  bijstand  op middellange  termijn, 
d) de communautaire  leningen. 
Het Comité  merkt  op dat de Commissie  niet  heeft  voorgesteld 
de ERE  toe te passen  in het Europees  Fonds  voor  monetaire 
samenwerking  en het stelsel  van  monetaire  bijstand  op korte 
termijn,  waarvoor  de EMRE  wordt  gebruikt.  Het merkt  voorts 
op dat de Commissie  voorstellen  tot toepassing  van de ERE  in 
de financiële  bijstand  op middellange  termijn  heeft  uitgesteld 
en dat niet  is voorgesteld  de ERE  toe te passen  bij communau-
taire leningen. 
2. Ten  aanzien  van  het vraagstuk  van  de toepassing  van  de 
ERE in de begroting  is het Comité  het ermee  eens  dat er geen 
monetaire  gevolgen  zijn  verbonden  aan  de toepassing  van  de 
ERE in de administratie  van  de Gemeenschap.  Het  heeft  de 
vraagstukken  die rijzen  in verband  met  de uitgaven  en die 
welke  rijzen  in verband  met  de inkomsten  afzonderlijk  onder-
zocht. 
3. Het  Comité  kan het beginsel  van de bepaling  van de begro-
tingsuitgaven  in ERE  aanvaarden.  Het  neemt  kennis  van  de 
bedoeling  van de Commissie  om deze  methode  geleidelijk  in te 
voeren  en met  de nodige  flexibiliteit  te voltooien. 
Het erkent  echter  dat verreweg  het grootste  deel  van  de Ge-
meenschapsuitgaven  thans  luidt  in nationale  munteenheden  en 
in de landbouwrekeneenheid  (representatieve  koersen)  en 
sommige  leden  waren  sceptisch  over  de waarschijnlijkheid  dat 
het aandeel  van  de in ERE  luidende  uitgaven  in de nabije  toe-
komst  een relevant  peil  bereikt.  Sommige  leden  brachten  hun 
bijzondere  bezorgdheid  tot uiting  over  de toepassing  van  de 
ERE op de contractuele  betrekkingen  van  de Gemeenschap. 
Bovendien  werd  bezorgdheid  geuit  ten aanzien  van de vraag  of 
de vaststelling  van  betalingen  aan  ingezetenen  in rekeneenhe-
den niet  zou kunnen  leiden  tot moeilijkheden  op het gebied  van 
de deviezencontrole.  In dit verband  werd  opgemerkt  dat naar 
de mening  van de Commissie  de vaststelling  van betalingen  in 
rekeneenheden  in alle  gevallen  onderworpen  zou  zijn  aan  de 
nationale  regelingen  ten aanzien  van de deviezencontrole.  Ten 
slotte  meent  het  Comité  dat  de voorzieningen  voor  een 
prijsherzieningsindex,  zoals  neergelegd  in artikel  14, uit mone-
tair oogpunt  onaanvaardbaar  zijn. 
4. De  meeste  leden  van het Comité,  waren  niet  bereid  om de 
ontwikkeling  van  de ERE  als betaalmiddel  of als belangrijke 
uitbreiding  van rekeningen  aangehouden  bij handelsbanken  en 
luidende  in ERE  boven  die welke  reeds  bestaan  voor  EGKS-ge-
bruik  te aanvaarden.  Een  zodanige  uitbreiding  zou  naar  het 
oordeel  van sommige  leden  een parallelle  valuta  doen  ontstaan, ongewenste  kapitaalbewegingen  uitlokken  en voor  de banken 
kosten  met  zich  meebrengen  bij het dekken  van de wisselkoers-
risico's  in verscheidene  valuta's. 
5. Het  Comité  nam  eveneens  het door  de Commissie  voorge-
stelde  beginsel  in beschouwing  om de waarde  van  de begro-
tingsontvangsten  te bewaren  in ERE.  De diensten  van  de 
Commissie  rechtvaardigen  deze  methode  op de volgende  gron-
den. Ofschoon  slechts  een klein  deel  van de uitgaven  aanvanke-
lijk in ERE  zal luiden  is de betalingsvaluta  van de meerderheid 
van de uitgaven  onbekend  op het tijdstip  van de begrotingsbe-
slissing.  Daarom  is het Comité  van  oordeel  dat het correct  is 
om de waarde  van de ontvangsten  over  een gamma  van  natio-
nale valuta  te bewaren  en dat het gebruik  van de ERE-weging 
de meest  neutrale  en minst  betwistbare  oplossing  is uit het 
oogpunt  van de Gemeenschap.  Twee  methoden  ter verzekering 
van deze  waardebewaring  werden  onderzocht: 
a) eigen  middelen  verzameld  in nationale  valuta's  zouden 
worden  omgezet  in ERE  op de datum  van betaling.  Dit kan 
worden  gedaan  öf doordat  de Commissie  ERE-rekeningen 
aanhoudt  bij de centrale  banken  óf doordat  de Lid-Staten 
een ERE-garantie  geven.  De nationale  autoriteit  zou  dan 
vrij zijn  te kiezen  tussen  het zich  beschermen  tegen  het 
wisselkoersrisico  door  het kopen  van het ERE-„pakket"  tot 
het bedrag  van haar  verplichting  of het zelf dragen  van het 
wisselkoersrisico. 
b) eigen  middelen  worden  aangehouden  op een  rekening  in 
nationale  valuta  in naam  van de Commissie  bij de nationale 
monetaire  autoriteiten.  De Commissie  zou  deze  dan  behe-
ren en zou inzonderheid  transfers  kunnen  verrichten  van de 
ene valuta  naar  de andere. 
6. Het  Comité  meent  dat het mogelijk  en aantrekkelijk  kan 
zijn om uit te zien  naar  middelen  tot het in evenwicht  houden 
van uitgaven  en inkomsten  per valuta:  in zoverre  uitgaven  en 
inkomsten  nauwkeurig  zouden  kunnen  worden  voorspeld  zou 
dit het  voordeel  hebben  het bedrag  van  nettotransfers  van 
middelen  te beperken  tot het minimum  vereist  voor  het doen 
overeenstemmen  van  nettostromen  van  financiële  middelen 
tussen  de Lid-Staten.  De diensten  van de Commissie  wijzen  er 
echter  op dat het voorspellen  van  valutabehoeften  zowel  op 
korte  termijn  als op lange  termijn  een onzekere  zaak  is aange-
zien de Gemeenschapspolitiek  midden  in het jaar  onder  spe-
ciale  omstandigheden  kan  worden  gewijzigd  (zoals  in 1976 
toen de basis  van de betaling  van de monetaire  compenserende 
bedragen  werd  gewijzigd),  en dat onder  het stelsel  van de eigen 
middelen  het voorspellen  van ontvangsten  per valuta  eveneens 
zeer moeilijk  is. In zoverre  er een ruime  foutenmarge  zou be-
staan  zouden  valutatransfers  omvangrijk  en veelvuldig  kunnen 
blijken  te zijn  en aldus  moeilijkheden  kunnen  doen  rijzen  voor 
de monetaire  autoriteiten  in hun  wisselmarktbeleid. 
7. In zoverre  het compenseren  van uitgaven  en inkomsten  per 
valuta  niet  uitvoerbaar  is ziet  het Comité  een  tamelijk  goed 
gedefinieerd  en administratief  verdedigbaar  alternatief  crite-
rium  voor  het besturen  van  de transfers  tussen  valuta's  in het 
door  de Commissie  in overeenstemming  houden  van  haar  va-
lutategoeden  met  het ERE-pakket. 
8. Onder  toepassing  van  het beginsel  om de valutategoeden 
voortdurend  gelijke  tred  te doen  houden  met  de ERE-gewich-
ten zou er nog  steeds  ruimte  zijn  om zoveel  mogelijk  ontvang-
Nr. C 156/8 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 3.17.  78 
sten en betalingen  in dezelfde  nationale  valuta  tegen  elkaar  te 
doen  wegvallen  ten einde  de behoefte  aan valutatransfers  tot 
een minimum  te beperken.  Er werd  op gewezen  dat de Com-
missie  van plan  was  om haar  huidige  praktijk  van het in de tijd 
concentreren  van haar  ontvangsten  en uitgaven  voort  te zetten 
en aldus  het aantal  transacties  nodig  om de waarde  van  de 
ontvangsten  te bewaren  zo klein  mogelijk  te houden. 
9. Hoewel  sommige  van de leden  het eerste  type  van  oplos-
sing (§ 5a)),  zals  voorgesteld  door  de Commissie,  aanvaard-
baar achtten  beschouwden  de leden  van het Comité  algemeen 
de methode  van  § 5b) als het systeem  dat het minst  ingewik-
keld is, het gemakkelijkst  kan worden  gehanteerd,  de grootste 
kans  biedt  op het compenseren  van  betalingen  en ontvangsten en niet  vereist  dat er in ERE  luidende  bankrekeningen  worden 
geopend.  Wel  werd  erkend  dat de Commissie  bij het uitvoeren 
van een  zodanig  arrangement  nog  steeds  enige  transfers  zou 
moeten  verrichten.  Deze  transfers  dienen  onderwerp  te vormen 
van gezamenlijk  verslag  met  de monetaire  autoriteiten  ten 
einde  hun  invloed  op het beleid  ten aanzien  van wisselmarkten 
en reserves  zo klein  mogelijk  te maken. 
10. Men  was  van oordeel  dat dit systeem  een relevante  ruimte 
voor  experimenten  bood:  hoewel  het  Comité  evenals  de 
Commissie  de noodzaak  van  een beleidslijn  erkent,  is het van 
oordeel  dat een flexibele  en pragmatische  aanpak  althans  in de 
aanvangsstadia  geboden  is ten einde  de mogelijkheid  open  te 
laten  voor  eventuele  herzieningen  en aanpassingen. 
BIJLAGE  II 
MONDELINGE  MEDEDELING  AAN  DE RAAD  OVER  HET  GEMEENSCHAPPELIJK 
WISSELKOERSSTELSEL 
Op verzoek  van de Raad  (416e  zitting  van 8 november  1976) 
heeft  het Monetair  Comité  opnieuw  bestudeerd  hoe  en onder 
welke  omstandigheden  de Nederlandse  voorstellen  ter verster-
king van  de economische  en financiële  samenhang  van  de 
Gemeenschap  in praktijk  kunnen  worden  gebracht.  Het  Co-
mité heeft  zijn voorzitter  verzocht  over  dit onderwerp  monde-
ling verslag  uit te brengen  aan de Raad. 
De leden  van het Monetair  Comité  stemden  bij hun besprekin-
gen in met  de doelstellingen  van de Nederlandse  voorstellen  en 
waren  algemeen  van mening  dat het hoofdpunt  van dit initia-
tief is uitbreiding  van  het overleg,  ten einde  niet  alleen  het 
gevaar  van  uiteenlopende  ontwikkelingen  van  wisselkoersen 
tussen  leden  van  het  Europese  wisselkoersarrangement  en 
andere  leden  van de Gemeenschap  te verminderen,  doch  even-
eens convergentie  in de economische  politiek  en de wisselkoer-
sen te bevorderen.  Herhaaldelijk  heeft  het Comité  er de nadruk 
op gelegd  dat dit overleg  alle  terreinen  van  economische  en 
financiële  politiek  die relevant  zijn  voor  de ontwikkeling  van 
de wisselkoersen  zou  moeten  bestrijken.  Zelfs  nu zijn  er vol-
doende  redenen  voor  deze  werkwijze,  zeker  op een  tijdstip 
waarop  de economische  politiek  van  de Lid-Staten  en hun 
wisselkoersen  klaarblijkelijk  geen  voldoende  mate  van  conver-
gentie  vertonen.  Hieraan  kan  worden  toegevoegd  dat sommige 
besluiten  van  de Raad  reeds  dergelijk  overleg  eisen  en wel 
ongeacht  of en wanneer  „doelzones"  kunnen  worden  inge-
voerd. 
Zoals  vermeld  in zijn  rapport  aan  de Raad  en de Commissie 
van 4 november  1976,  is het Comité  van mening  dat het in de 
nabije  toekomst  niet  mogelijk  is een regeling  tot stand  te bren-
gen voor  een coherente  wisselkoerspolitiek  indien  deze  regeling 
verder  zou gaan  dan overleg  en eveneens  afdwingbare  verplich-
tingen  met  betrekking  tot de algemene  economische  politiek  of 
het wisselkoersbeleid  in het bijzonder  zou omvatten.  Dergelijke 
verplichtingen  kunnen  slechts  worden  aangegaan  wanneer 
aanzienlijke  vooruitgang  zal zijn  geboekt  bij de convergentie van de economische  politiek  en indien  er sprake  is van  een 
voldoende  parallellopende  ontwikkeling  op de wisselmarkten. 
In hoofdzaak  om deze  redenen  meent  het Comité  dat thans 
geen  voorstel  bij de Raad  moet  worden  ingediend  voor  de 
invoering  van  doelzones.  Daarbij  komt  dat  er binnen  het 
Comité  nog  tal van meningsverschillen  bestaan  over  bijzondere 
aspecten  van de idee  van de doelzone  (methode  van berekening 
en bruikbaarheid  van  effectieve  koersen,  onzekerheid  met  be-
trekking  tot de reactie  van  de wisselmarkten  op de invoering 
van doelzones).  De bespreking  van  deze  punten  zou  in het 
Monetair  Comité  moeten  worden  voortgezet. 
Ik geloof  dat ik de opvattingen  van alle  leden  van het Comité 
juist interpreteer  wanneer  ik zeg dat een  en ander  meer  een 
kwestie  is van praktisch  optreden  en een pragmatische  proce-
dure dan  van formele  besluiten.  Derhalve  stel ik voor  dat: 
— het  Monetair  Comité  onverwijld  periodiek  overleg  instelt 
over de doeleinden  en de intensiteit  van maatregelen  van de 
Lid-Staten  in zoverre  deze  van invloed  zijn op de ontwikke-
ling van de wisselkoersen; 
— de Commissie  wordt  verzocht  alle  daartoe  noodzakelijke 
gegevens  aan het Monetair  Comité  ter beschikking  te stel-
len; 
— het  Monetair  Comité  aan de Raad  en de Commissie  verslag 
zal uitbrengen  over  de resultaten  van zijn  overleg; 
— de Lid-Staten  in de Raad  beslissen  in hoeverre  aan  de 
aanbevelingen  van  het Monetair  Comité  gevolg  kan  wor-
den gegeven. 
Ik ben  ervan  overtuigd  dat dergelijk  overleg  in het Monetair 
Comité  een eerste  realistische  stap  zou zijn  die wordt  ingegeven 
door  de voorstellen  van de Nederlandse  en de Franse  minister 
van Financiën  en één van  de aspecten  van  het verslag-Tinde-
mans. 
3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/9 
BIJLAGE  III 
VERSLAG  AAN  DE RAAD  EN DE COMMISSIE  OVER  DE BELGISCHE  VOORSTELLEN 
1. Op  de zitting  van  de Raad  van  18 juli 1977  heeft  de Belgi-
sche voorzitter  een  werkprogramma  ingediend  inzake  econo-
mische  en financiële  aangelegenheden.  Dit programma  bevat  in 
het bijzonder  voorstellen  tot wijziging  en verbetering  van  de 
mechanismen  voor  kredieten  op korte  en middellange  termijn 
die thans  binnen  de Gemeenschap  bestaan.  De Raad  verzocht 
het Monetair  Comité  deze  voorstellen  te bestuderen  en tijdig 
voor  de oktoberzitting  van  de Raad  daarover  verslag  uit te 
brengen.  In antwoord  op dit verzoek  legt  het Monetair  Comité 
dit verslag  voor,  dat de conclusies  bevat  van  de eerste  desbe-
treffende  besprekingen. 
2. De  werkzaamheden  van  het Monetair  Comité  op zijn  ver-
gaderingen  van  9 september  en 12 oktober  1977  waren  geba-
seerd  op een  memorandum  van  de Belgische  leden  waarin  hun 
ideeën  omtrent  de communautaire  kredietmechanismen  gede-
tailleerd  zijn  uiteengezet.  In het Belgische  memorandum  wordt 
voorgesteld  de kredietmechanismen  als volgt  te wijzigen: 
a) Monetaire  steun  op korte  termijn 
— verdubbeling  van  de bestaande  debiteurquota  voor  elke 
centrale  bank  door  toevoeging  van  een  tweede  debiteur-
tranche  van  een  zelfde  bedrag; 
— verhoging  van  de crediteurquota  met  50 %; 
— verdubbeling  van  de verlenging; 
— behoudens  uitzonderlijke  omstandigheden  kan  geen  enkel 
land meer  dan  de helft  van de verlenging  ontvangen; 
— elke  trekking  op de tweede  tranche  en op de gehele  verlen-
ging of een  gedeelte  daarvan  is alleen  toegestaan  aan  die 
landen  welke  zich  bereid  hebben  verklaard  monetaire 
interimdoeleinden  te stellen. 
b) Financiële  bijstand  op middellange  termijn 
— verdubbeling  van  de creditmaxima; 
— het  stellen  van  strengere  voorwaarden  voor  het beroep  op 
dit mechanisme,  in het  bijzonder  op het  terrein  van  de 
openbare  financiën; 
— het  eventueel  verstrekken  van  de financiële  bijstand  op 
middellange  termijn  in tranches,  waarbij  voor  de opneming 
van elke  tranche  aan  bepaalde  voorwaarden  moet  zijn 
voldaan. 
3. Het  Comité  deelt  en hecht  zijn  goedkeuring  aan  de over-
wegingen  die de Belgische  leden  hebben  geleid  bij het doen  van 
hun voorstellen.  Men  was  het  er namelijk  over  eens  in het 
Comité  dat mogelijkheden  om de bestaande  kredietmechanis-
men uit te breiden  en te verbeteren  en om  tegelijkertijd  de 
voorwaarden  effectiever  te maken  in onderlinge  samenhang 
moeten  worden  beschouwd.  Bovendien  is het  Comité  van 
mening  dat de huidige  kredietmechanismen  zodanig  dienen  te 
worden  herzien  dat zij ter beschikking  staan  van  meer  dan  één 
Lid-Staat  en vermeden  wordt  dat  er vrijwel  uitsluitend  door 
één enkele  begunstigde  Lid-Staat  gebruik  van  wordt  gemaakt. 
4. Het  Comité  kon  geen  volledige  overeenstemming  bereiken 
over  een  verhoging  van  de op grond  van  de twee  communau-
taire  kredietmechanismen  beschikbare  bedragen.  Algemeen 
wordt  erkend  dat er, gezien  de ontwikkeling  van  de betalings-
balansen  en reserveposities,  thans  binnen  de Gemeenschap 
geen  dringende  behoefte  aan  financiële  bijstand  bestaat.  De 
meeste  leden  wijzen  er op dat betrekkelijk  kalme  perioden  zo 
goed  mogelijk  moeten  worden  gebruikt  en dat  de Belgische voorstellen  tot verhoging  van  de bedragen  voor  de twee  kre-
dietmechanismen  nu dienen  te worden  bestudeerd,  zodat  daar-
over  kan  worden  beschikt  wanneer  zich  in de toekomst  nieuwe 
moeilijkheden  zouden  voordoen.  Sommige  leden  menen  daar-
entegen  dat  het  thans  en in de voorzienbare  toekomst  be-
staande  gebrek  aan  urgentie  pleit  voor  uitstel.  Bovendien  ach-
ten zij het niet  nodig  dat men  vooruitlopend  op de vijfjaarlijkse 
herziening  als bedoeld  in artikel  2 van  de overeenkomst  tussen 
de centrale  banken  van  9 februari  1970  de bedragen  van  de 
monetaire  steun  op korte  termijn  verhoogt. 
5. De  op grond  van  het mechanisme  van  monetaire  steun  op 
korte  termijn  beschikbare  middelen  werden  in maart  1974 
reeds  aanzienlijk  verruimd.  Desondanks  zijn  de thans  onder 
deze  regeling  voor  individuele  Lid-Staten  aanwezige  kredietfa-
ciliteiten  niet  veel  groter  dan  die  welke  beschikbaar  zijn  uit 
hoofde  van  de financiële  bijstand  op middellange  termijn.  De 
leden  waren  het erover  eens  dat het  moeilijk  zou  zijn  bij het 
verlenen  van  monetaire  steun  op korte  termijn  voorwaarden  te 
stellen  die  op korte  termijn  niet  kunnen  worden  vervuld  of 
behoorlijk  kunnen  worden  gecontroleerd.  Kennis  nemend  van 
het feit  dat de Belgische  voorstellen  niet  in deze  zin mogen 
worden  geïnterpreteerd,  is het  Comité  van  mening  dat  deze 
voorstellen  nader  dienen  te worden  uitgewerkt. 
In elk geval  merkt  het Comité  op dat de Belgische  voorstellen 
betreffende  het  mechanisme  van  monetaire  steun  op korte 
termijn  thans  door  het Comité  van  presidenten  van  de centrale 
banken  worden  bestudeerd. 
6. Een  duidelijke  meerderheid  van  het  Comité  achtte  een 
verruiming  van  de voor  financiële  bijstand  op middellange 
termijn  beschikbare  middelen  om verscheidene  redenen  gewet-
tigd:  sinds  de invoering  van het mechanisme  in maart  1971  zijn 
deze  middelen  onveranderd  gebleven;  de beschikbare  middelen 
werden  tot dusverre  vrijwel  volledig  gebruikt  door  één  enkele 
debiteur;  en ten slotte  is er veel  voor  te zeggen  de op middel-
lange  termijn  beschikbare  middelen  af te stemmen  op de op 
korte  termijn  beschikbare,  aangezien  op grond  van  de huidige 
praktijk  valt  te verwachten  dat laatstgenoemde  vaak  aan  eerst-
genoemde  zullen  voorafgaan.  Dit laatste  argument  wordt  nog 
versterkt  door  het  feit  dat  volgens  de meerderheid  van  het 
Comité  de middelen  voor  monetaire  steun  op korte  termijn  zelf 
moeten  worden  verhoogd.  Enkele  meningsverschillen  rezen  in 
het Comité  met  betrekking  tot de omvang  van de verhoging  die 
onder  de huidige  omstandigheden  gewettigd  zou  zijn  en het 
tijdstip  waarop  een  dergelijke  verhoging  dient  plaats  te vinden 
gezien  de lopende  besprekingen  over  het  vergroten  van  de 
IMF-quota. 
Alle leden  steunden  de idee  dat een  verruiming  van  de midde-
len moet  worden  gecombineerd  met  het effectiever  maken  van 
de voorwaarden.  Verstrekking  van  de financiële  bijstand  op 
middellange  termijn  in tranches  over  een bepaalde  periode  zou 
een passende  methode  zijn  ter bereiking  van  dit  resultaat. 
Twijfel  werd  echter  geuit  ten aanzien  van  de mogelijkheid  van 
uitkering  in tranches  wanneer  een  omvangrijk  beroep  op 
monetaire  steun  op korte  termijn  voorafgaat  aan de toekenning 
van financiële  bijstand  op middellange  termijn. 
In ieder  geval  was  men  van  mening  dat,  voordat  enig  besluit 
wordt  genomen  tot wijziging  en uitbreiding  van  de financiële 
bijstand  op middellange  termijn,  bijzondere  aandacht  dient  te 
Nr. C 156/10 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 3.7.  78 
worden  besteed  aan  zulke  belangrijke  aspecten  als 
vrijstellingsclausules  en mobilisatie  van vorderingen  (artikel  4, 
lid 1, en artikel  5, lid 3, van Beschikking  nr. 71/143/EEG  van 
de Raad  van  22 maart  1971).  Enkele  leden  menen  voorts  dat, 
voordat  een beslissing  wordt  genomen,  moet  worden  overwo-
gen tegelijkertijd  het stelsel  van communautaire  leningen  uit te 
breiden. 
Bovendien  stelden  zij voor  de toepassing  van  de ERE  voor  de 
communautaire  kredietmechanismen  te bestuderen. 
7. Het  Comité  legt  er de nadruk  op dat de conclusies  van dit 
verslag  voorlopig  zijn  en dat het niet  mogelijk  is geweest  om-
trent  alle  punten  overeenstemming  te bereiken.  Het  kan  nau-
welijks  verder  gaan  met deze  materie  zonder  de onderschrijving door  de Raad  van  het standpunt  dat de convergentie  van  de 
economische  politiek  van  de Lid-Staten  onder  de huidige  om-
standigheden  kan  (en derhalve  moet)  worden  bevorderd  door 
uitbreiding  van  de communautaire  kredietmechanismen  in 
combinatie  met  stringentere  procedures  om te verzekeren  dat 
de voorwaarden  die zijn  verbonden  aan in het kader  van deze 
mechanismen  opgenomen  leningen  inderdaad  worden  vervuld. 
Indien  de ministers  in beginsel  overeenstemming  kunnen  berei-
ken over  dit standpunt,  zou  het Comité  echter  de technische 
problemen  en implicaties  nader  kunnen  bestuderen;  het merkt 
in dit verband  op dat het de taak  is van het Comité  van presi-
denten  van de centrale  banken  de besluiten  met  betrekking  tot 
de monetaire  steun  op korte  termijn  te nemen  en ten uitvoer  te 
leggen. 
BIJLAGE  IV 
TWEEDE  VERSLAG  AAN  DE RAAD  EN DE COMMISSIE  OVER  DE BELGISCHE  VOORSTELLEN 
1. Op  de zitting  van de Raad  van 18 juli 1977  heeft  de Belgi-
sche voorzitter  een  werkprogramma  ingediend  inzake  econo-
mische  en financiële  aangelegenheden,  dat onder  meer  voorstel-
len bevat  ter aanpassing  en verbetering  van  de bestaande 
mechanismen  van de Gemeenschap  voor  kredieten  op korte  en 
middellange  termijn.  De Raad  verzocht  het Monetair  Comité 
deze voorstellen  te bestuderen.  Het  Comité  stelde  een voorlo-
pig verslag  op dat op 17 oktober  aan de Raad  werd  toegezon-
den. De Raad  was  van  mening  dat de convergentie  van  de 
economische  politiek  van de Lid-Staten  gepaard  moet  gaan  met 
stappen  ter aanpassing  van de kredietmechanismen  en maatre-
gelen  ter versterking  van de procedures  welke  zijn ingesteld  om 
te verzekeren  dat de voorwaarden  inzake  de economische  poli-
tiek die  aan  deze  mechanismen  zijn  verbonden  inderdaad 
worden  vervuld.  Hij verzocht  het Monetair  Comité  zijn defini-
tief verslag  tijdig  genoeg  in te dienen  om op zijn  zitting  van 21 
november  een  besluit  over  deze  aangelegenheid  te kunnen 
nemen. 
A. Financiële  bijstand  op middellange  termijn 
2. Het  Comité  meent  dat het mechanisme  van financiële  bij-
stand  op middellange  termijn  dient  te worden  verbeterd  op 
basis  van de voorstellen  van de Belgische  delegatie.  Verdubbe-
ling van  de maxima  waartoe  de Lid-Staten  zich  verplichten  is 
mogelijk  mits  er een bevredigende  aanpassing  plaatsvindt  van 
de in verband  met  de financiële  bijstand  op middellange  ter-
mijn  geldende  regels  betreffende  leningscondities,  toezicht  op 
het voldoen  aan  de aanvaarde  beleidsvoorwaarden,  eventuele 
vrijstelling  van deelneming  aan  de financiering  en mobilisatie 
van vorderingen  en de valuta  waarin  de beschikbaar  gestelde 
kredieten  zullen  luiden. 
3. In elk geval  is het van fundamenteel  belang  dat het beroep 
van één enkele  Lid-Staat  op financiële  bijstand  op middellange 
termijn  niet  leidt  tot uitputting  van  de middelen  van  het 
systeem.  Derhalve  wordt  ervan  uitgegaan  dat geen  enkele  Lid-
Staat  meer  mag  opnemen  dan  50 % van  de totale  krediet-
maxima,  zulks  rekening  houdend  met  de grootte  van het debi-
teurland. 4. Indien  een Lid-Staat  beroep  doet  op financiële  bijstand  op 
middellange  termijn,  moeten  de door  hem  te aanvaarden 
voorwaarden  inzake  de economische  politiek  zijn  gericht  op 
herstel  van het interne  en externe  economische  evenwicht.  Om 
te verzekeren  dat aan deze  voorwaarden  wordt  voldaan,  dienen 
de op grond  van  het mechanisme  voor  financiële  bijstand  op 
middellange  termijn  toegekende  middelen  zoveel  mogelijk  te 
worden  betaald  in achtereenvolgende  tranches,  waarbij  de 
verstrekking  van  elke  tranche  afhankelijk  is van  de mate 
waarin  de tevoren  vastgestelde  doeleinden  van  economische 
politiek  blijken  te zijn  bereikt. 
5. Het  Comité  is van mening  dat de huidige  procedure,  vol-
gens welke  iedere  Lid-Staat  kan  worden  vrijgesteld  van  deel-
neming  aan  de financiering  van  de bijstand  op middellange 
termijn  door  een  eenvoudige  verklaring  dat hij betalingsba-
lansmoeilijkheden  ondervindt,  dient  te worden  gewijzigd. 
Voorgesteld  wordt  dat,  wanneer  een of meer  landen  verklaren 
dat het voor  hen moeilijk  zou zijn  hun  bijdrage  geheel  of zelfs 
maar  gedeeltelijk  te financieren,  zij daarvan  alleen  zullen 
worden  vrijgesteld  indien  de Raad,  op aanbeveling  van  de 
Commissie  en na raadpleging  van  het Monetair  Comité,  met 
gekwalificeerde  meerderheid  van  stemmen  heeft  besloten  dat 
de desbetreffende  vrijstellingen  gewettigd  zijn  en hoe bijgevolg 
het bijdragetekort  zal worden  gefinancierd. 
6. Lid-Staten  die  betalingsbalansmoeilijkheden  ondervinden 
na te hebben  deelgenomen  aan  de financiering  van financiële 
bijstand  op middellange  termijn  en verzoeken  om mobilisatie 
van hun  vordering  moeten  op dezelfde  voet  worden  behandeld 
als de landen  waaraan  vrijstelling  is verleend.  Derhalve  dienen 
volgens  het Comité  de nodige  maatregelen  te worden  getroffen 
ter verzekering  van een doeltreffende  toepassing  van de mobili-
satieprocedure.  In dit verband  wijzen  verscheidene  leden  erop 
dat een  met  de BIB  aangegane  overeenkomst  een  effectieve 
waarborg  voor  mobilisatie  zou bieden  en dat de mogelijkheid 
om gebruik  te maken  van het stelsel  van communautaire  lenin-
gen dient  te worden  overwogen. 
7. De  huidige  procedure  houdt  in dat het Monetair  Comité 
toezicht  uitoefent  op de vrijgestelde  landen.  Een  dergelijke 
3.7.  78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/11 
regeling  zou  eveneens  moeten  gelden  voor  elk land  dat mobili-
satie  van  zijn  vordering  verkrijgt,  met  dien  verstande  dat het 
toezicht  niet  alleen  betrekking  heeft  op zijn  betalingsbalans-  en 
reservepositie  doch  eveneens  op zijn  algemene  economische 
toestand. 
8. Vorderingen  en verplichtingen  in verband  met  de toepas-
sing van  het mechanisme  voor  financiële  bijstand  op middel-
lange  termijn  zouden,  volgens  nader  te bestuderen  methoden, 
moeten  luiden  in Europese  rekeneenheden. 
9. De  meerderheid  van  het Comité  steunt  het beginsel  dat het 
stelsel  van  communautaire  leningen  zo spoedig  mogelijk  vol-
gens  dezelfde  lijnen  als de financiële  bijstand  op middellange 
termijn  dient  te worden  aangepast.  Sommige  leden  zijn  evenwel 
van mening  dat de regeling  voor  communautaire  leningen  niet 
moet  worden  verlengd,  aangezien  zij werd  vastgesteld  als een 
uitzonderlijke  steunmaatregel  ter verhelping  van  betalingsba-
lansmoeilijkheden  die het gevolg  zijn  van  de gestegen  aardolie-
prijzen.  Door  deze  leden  wordt  er eveneens  op gewezen  dat het 
stelsel  van  communautaire  leningen,  in tegenstelling  tot het 
mechanisme  van  financiële  bijstand  op middellange  termijn, 
niet is gebaseerd  op het artikel  dat voorziet  in wederzijdse  bij-stand  bij betalingsbalansmoeilijkheden  (artikel  108  van  het 
Verdrag  van  Rome). 
B. Monetaire  steun  op korte  termijn 
10. Ervan  kennis  nemend  dat aanpassing  van  de regeling  voor 
monetaire  steun  op korte  termijn  door  het Comité  van  presi-
denten  zal worden  behandeld  in een afzonderlijk  verslag  aan de 
Raad,  heeft  het Monetair  Comité  alleen  de kwestie  van  de 
voorwaarden  nader  onderzocht.  Naar  zijn  mening  zou  de bij-
zondere  overlegprocedure,  die in verband  met  het verlenen  van 
monetaire  steun  op korte  termijn  werd  vastgesteld  bij artikel  4 
van de beschikking  van  de Raad  van  16 februari  1970  maar 
niet is opgenomen  in de beschikking  van  de Raad  van  18 fe-
bruari  1974  opnieuw  moeten  worden  ingevoerd.  Een  dergelijk 
overleg  zou  betrekking  kunnen  hebben  op de economische 
toestand  van  het begunstigde  land,  de koers  van  zijn  economi-
sche politiek  alsmede  de verenigbaarheid  daarvan  met  de door 
de Raad  gegeven  richtsnoeren.  Terzelfder  tijd  zullen  de ver-
schillende  procedures  van  overleg  en coördinatie  die binnen  de 
Gemeenschap  zijn  ingesteld  moeten  worden  nageleefd  en doel-
treffender  moeten  worden  toegepast. 
BIJLAGE  V 
VERSLAG  AAN  DE RAAD  EN DE COMMISSIE  OVER  DE VOORSTELLEN  VAN  DE COMMISSIE 
1. In opdracht  van  de Raad  heeft  het Monetair  Comité  in zijn 
zittingen  van  21 september,  7 en 12 oktober  1977  de door  de 
Commissie  in haar  mededeling  aan  de Europese  Raad  van  15 
juni 1977  betreffende  de invoering  van  een  nieuw  communau-
tair leninginstrument  (doe.  COM  (77)  300  def.  „Investeringen 
en leningen  in de Gemeenschap")  geformuleerde  voorstellen 
aan een  onderzoek  onderworpen. De beoogde  actie  zou  dus  zowel  een  conjunctureel  als een 
structureel  doel  dienen.  Het  nieuwe  instrument  zou  immers  het 
niveau  van  bedrijvigheid  en werkgelegenheid  ondersteunen  en 
tevens  bijdragen  tot de verbetering  van  de economische  struc-
tuur van  de Gemeenschap  door  het stimuleren  van  investerin-
gen op gebieden  waaraan  prioriteit  moet  worden  toegekend,  te 
weten  energie,  regionale  infrastructuur  en omschakelingen. 
2. Het  Comité  acht  een  gegrond  oordeel  over  de voorstellen 
van de Commissie  eerst  dan  mogelijk  als deze  nader  omschre-
ven zullen  zijn  en de implicaties  ervan  nauwkeuriger  aangege-
ven. In het bijzonder  is het Comité  van  mening  dat de Com-
missie  nader  zou  moeten  uiteenzetten  hoe  haar  voorstellen 
aansluiten  op de bestaande  communautaire  financieringsme-
chanismen,  met  inbegrip  van  de EIB  en het EFRO,  en hoe  met 
deze  voorstellen  de beoogde  doeleinden  zouden  kunnen  wor-
den bereikt. 
A. Algemene  overwegingen 
3. De  vertegenwoordigers  van  de Commissie  brachten  naar 
voren  dat  hun  voorstel  moet  worden  gezien  tegen  de achter-
grond  van  enerzijds  het zeer  lage  niveau  van  bedrijvigheid  en 
werkgelegenheid  in de Gemeenschap  en anderzijds  de ver-
zwakking  van  de investeringen  in vaste  activa. Opgemerkt  moet  worden  dat  de voorgestelde  actie  van  be-
scheiden  omvang  kan  blijven  — het  maximum  van  het totaal 
der te verstrekken  leningen  kan  in eerste  aanleg  beperkt  blijven 
tot 1 miljard  ERE  — daar  het voorstel  vooral  bedoeld  is om 
een psychologische  stimulans  op de publieke  opinie  uit te oefe-
nen ten einde  de ontwikkeling  van  een  algemeen  klimaat  van 
opleving  van  de bedrijvigheid  en in het bijzonder  van de inves-
teringen  te vergemakkelijken. 
4. Volgens  de Commissie  mag  de conjuncturele  aard  van  de 
actie  niet  beletten  dat  het  beoogde  instrument  voornamelijk 
voor  structuurmaatregelen  wordt  aangewend  daar  vooral  op 
dit gebied  de onvoldoende  bedrijvigheid  gevaren  voor  de toe-
komst  inhoudt  en bestreden  moet  worden.  Met  het oog  hierop 
overweegt  de Commissie  de mogelijkheid  opeenvolgende  lenin-
gen te verstrekken  tot een maximumbedrag  waarbij  de door  de 
leningnemers  terugbetaalde  bedragen  eventueel  kunnen  worden 
gebruikt  om weer  tot het maximum  te geraken.  De bedoelde 
actie  zou  dus  snel  ten uitvoer  moeten  worden  gelegd  om aan 
Nr. C 156/12 Publikatieblad  van de Europese  Gemeenschappen 3.17.  78 
het conjuncturele  doel  te beantwoorden  en in de tijd  moeten 
worden  voortgezet  om aan  het  structurele  doel  te beantwoor-
den. In ieder  geval  zullen  de sectoren  met  prioriteit,  door  de 
Raad,  op voorstel  van  de Commissie,  op flexibele  wijze  moeten 
worden  bepaald,  telkens  met  inachtneming  van  de wisselende 
omstandigheden. 
5. De  Commissie  acht  de huidige  financiële  instrumenten  van 
de Gemeenschap  niet  geschikt  voor  de tenuitvoerlegging  van 
een dusdanige  actie.  Twee  van  deze  instrumenten  (EGKS  en 
Euratom)  hebben  een  zeer  specifieke  taak.  De activiteiten  van 
de EIB  kunnen  alleen  worden  uitgebreid  als  haar  kapitaal 
wordt  verhoogd,  hetgeen  veel  tijd  zou  vergen.  Bovendien  had 
de financiering  door  de EIB  tot dusver  voornamelijk  betrekking 
op de regionale  ontwikkeling. 
6. De  Commissie  is van  mening  dat  de invoering  van  een 
nieuw  leninginstrument,  dat  door  haar  beheerd  zou  worden, 
het mogelijk  zou  maken  bijkomende  middelen  op te nemen 
zonder  afbreuk  te doen  aan  de uitstekende  positie  van  de 
Gemeenschap  als emittent.  De ervaring  die de Commissie  heeft 
opgedaan  op de kapitaalmarkten  wettigt  de verwachting,  geba-
seerd  op een  voorzichtige  raming,  dat het door  alle  communau-
taire  instellingen  te zamen  bijeen  te brengen  totaalbedrag  aan 
middelen  verhoogd  kan  worden  met  1,5 tot 2 miljard  ERE  per 
jaar.  Dit  in aanmerking  nemende  acht  zij haar  voorstel  voor 
een maximum  van  1 miljard  ERE  zeer  bescheiden  en zodanig 
dat de realisering  ervan  geen  enkel  probleem  zal opleveren. 
7. Om  de werkelijke  behoeften  waarin  de voorstellen  van  de 
Commissie  zouden  moeten  voorzien  te beoordelen,  heeft  het 
Comité  het nodig  geacht  na te gaan  welke  middelen  tot finan-
ciering  van  investeringen  thans  in de Lid-Staten,  zowel  extern 
als intern,  bestaan.  Het  bleek  dat  in de meeste  Lid-Staten, 
ondanks  verschillen  in financiële  structuur,  particuliere  en 
openbare  mechanismen  bij benadering  kunnen  voldoen  aan  de 
vraag  naar  investeringsmiddelen.  Verschillende  Lid-Staten 
hebben  in dit verband  de nadruk  gelegd  op de fundamentele 
aanpassingsfunctie  die het vrije  spel  van  vraag  en aanbod  op de 
kapitaalmarkten  in de economie  van  hun  landen  vervult.  An-
dere leden  wezen  erop  dat bovendien  in hun  landen  van  over-
heidswege  steun-  en correctiemechanismen  zijn  ingesteld  die tot 
specifiek  doel  hebben  de financieringsbehoeften  en de financie-
ringsmogelijkheden  met  elkaar  in overeenstemming  te brengen, 
zonder  afbreuk  te doen  aan  de fundamentele  economische 
evenwichten.  In de meeste  Lid-Staten  lijkt  de werking  van  deze 
interne  regelingen  een  beroep  op externe  financiering,  soms 
zelfs  voor  zeer  aanzienlijke  bedragen,  evenwel  geenszins  uit te 
sluiten.  Dit  beroep  op buitenlandse  middelen  is dan  evenwel 
hoofdzakelijk  een gevolg  van  de behoefte  betalingsbalanstekor-
ten te financieren.  In enkele  landen  schijnt  de buitenlandse 
financiering  van  investeringen  echter  niet  uitsluitend  te berus-
ten op betalingsbalansbehoeften  maar  vooral  op het streven  de 
kredietbronnen  aan  te passen  aan  de behoeften  van  de econo-
mie, in het  bijzonder  in bepaalde  sectoren:  in deze  landen 
wordt  de buitenlandse  financiering  beschouwd  als het  beste 
middel  om te voorzien  in bepaalde  belangrijke  investeringsbe-
hoeften. 
8. Enkele  leden  wezen  erop  dat het huidige  lage  investerings-
niveau  in de meeste  gevallen  niet  kan  worden  toegeschreven 
aan een  tekort  aan  financiële  middelen.  Naar  hun  mening 
worden  de investeringen,  althans  in hun  landen,  niet  alleen 
door  een  onvoldoende  rentabiliteit  maar  ook  door  politieke, 
sociologische  of ecologische  factoren  afgeremd.  Derhalve  be-
twijfelen  zij de gegrondheid  en de doelmatigheid,  van  een  bij-
komend  financieel  mechanisme  dat  in geen  enkel  opzicht  zou 
kunnen  bijdragen  tot de oplossing  van  deze  moeilijkheden. 9. Om  de behoefte  aan  een  nieuw  gemeenschappelijk  mecha-
nisme  voor  de financiering  van  de investeringen  te kunnen 
bepalen  heeft  het Comité  in het kort  nagegaan  op welke  wijze 
de Lid-Staten  de werking  van  de huidige  instrumenten  tot fi-
nanciering  van  investeringen  van  de Gemeenschap  beoordelen. 
In het  algemeen  was  men  van  mening  dat  deze  instrumenten 
die op specifieke  sectoren  zijn  afgestemd  en elk in een  eigen 
institutioneel  kader  worden  aangewend,  als zodanig  hun  taak 
goed  vervuld  hebben  door  aanvullende  financieringsmiddelen 
te verschaffen.  De meeste  leden  achtten  deze  mechanismen 
vooralsnog  voldoende  om te voorzien  in de huidige  behoeften. 
Voor  zover  evenwel  een  verhoging  van  de communautaire 
financiering  nodig  zou  blijken  zouden  zij veeleer  de voorkeur 
geven  aan  uitbreiding  van  de bestaande  systemen,  eventueel 
met verbetering  van  de procedures,  dan  over  te gaan  tot de 
schepping  van  nieuwe  instrumenten.  Naar  hun  mening  zou 
zeer in het  bijzonder  de EIB  in staat  zijn  te voorzien  in de 
behoeften  die  voor  de Commissie  aanleiding  waren  tot  het 
formuleren  van  haar  voorstellen.  Een  stap  in deze  richting 
werd  reeds  gezet  met  het  beginselbesluit  van  de gouverneurs 
van de EIB  het volgend  jaar  het kapitaal  van  de bank  te verho-
gen, waardoor  de EIB  het volume  van  haar  verrichtingen  zal 
kunnen  vergroten.  Zij waren  van  mening  dat de verrichtingen 
van de Bank,  in het  bijzonder  zoals  deze  zijn  gedefinieerd  in 
artikel  130  van  het  Verdrag  van  Rome,  de projecten  die  de 
Commissie  met  het nieuwe  instrument  zou  willen  financieren, 
volledig  kunnen  omvatten.  Deze  zelfde  leden  waren  bovendien 
van oordeel  dat het onlangs  op het gebied  van  energie  door  de 
Gemeenschap  ingestelde  nieuwe  Euratom-kredietmechanisme 
eerst  op zijn  werking  beoordeeld  zou  moeten  worden  om vast 
te stellen  of, zoals  kortgeleden  nog  werd  gedacht,  deze  actie  in 
de energiesector  toereikend  is. 
Bepaalde  leden  hebben  naar  voren  gebracht  dat de doeleinden 
die door  de Commissie  worden  nagestreefd  ook  bereikt  zouden 
kunnen  worden  door  een  groter  beroep  op andere  instrumen-
ten die deel  uitmaken  van  de begroting  van  de Gemeenschap-
pen zoals  het  EFRO,  maar  een  nadere  beschouwing  van  de 
implicaties  van  dit voorstel  was  binnen  de beschikbare  tijd  niet 
mogelijk. 
10. Enkele  leden  waren  van  mening  dat de bestaande  mecha-
nismen,  ook  al zijn  zij nuttig  en doelmatig,  uiterst  beperkt  zijn 
ten aanzien  van  in aanmerking  komende  sectoren  of van  de 
criteria  die worden  aangehouden  voor  de selectie  van  projec-
ten. Zo kan  volgens  hen  de EIB  projecten  die niet  op korte 
termijn  of slechts  weinig  rendabel  zijn  niet  in aanmerking 
nemen.  Bovendien  gaat  zij geval  voor  ge^al  te werk,  en han-
teert  zij uitsluitend  bankcriteria  los van  de algemene  actiepro-
gramma's  die  gecoördineerd  zijn  met  de nationale  ontwikke-
lingsplannen. 
Voorts  gaat  zij te veel  voorbij  aan projecten  van  sociale  aard  en 
begunstigt  zij de produktieve  sector.  Voor  deze  leden  zou  een 
nieuw  mechanisme  dus  van  belang  zijn  als het daardoor  moge-
lijk zou  worden  deze  grenzen  te verruimen,  in die zin dat pro-
jecten  van  overwegend  sociale  aard  zullen  kunnen  worden 
gefinancierd  die weinig,  niet  met  zekerheid  of pas  na verloop 
van tijd,  rendabel  zijn  en die zeer  arbeidsintensief  zijn.  Boven-
dien hebben  enkele  leden  gewezen  op twee  beperkingen  van  de 
financieringen  door  de EIB:  te weten  het  ontstaan  van  een 
wisselkoersrisico  voor  de geldnemer  en de toepassing  van  een 
marktrentevoet.  Aan  een  nieuw  mechanisme  zouden  deze  twee 
elementen  moeten  ontbreken.  In het bijzonder  zou  het  nieuwe 
instrument  gekoppeld  moeten  worden  aan  een  rentesubsidiere-
geling  ten laste  van  de begroting  van  de Gemeenschap:  in prin-
cipe kunnen  deze  subsidies  reeds  door  het  EFRO  voor  EIB-
leningen  worden  toegekend.  De meeste  leden  waren  van  me-
ning  dat  het  probleem  van  de rentesubsidie  op een  ander  ter-
rein ligt  en niet  het onderhavige  voorstel  raakt. 
3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 156/13 
11. Het  Comité  stelde  met  nadruk  dat het doel  van het voor-
gestelde  mechanisme  in geen  geval  mag  zijn  betalingsbalanste-
korten  te financieren.  Verschillende  leden  gaven  de mening  te 
kennen  dat  de totstandbrenging  van  een  gemeenschappelijk, 
regionaal,  sectoraal  en structureel  beleid,  dat zou  bijdragen  tot 
de communautaire  integratie,  een bijzonder  geschikt  kader  zou 
vormen  voor  de eventuele  invoering  van  een nieuw  mechanis-
me. 
12. Zonder  vooruit  te lopen  op het uiteindelijk  op de hoofd-
vraag  aangaande  het nut en de wenselijkheid  van de invoering 
van een nieuw  instrument  te geven  antwoord  en onder  voorbe-
houd  van  de eerder  ter zake  geformuleerde  opmerkingen,  heeft 
het Comité  de voornaamste  technische  aspecten  van  het voor-
gestelde  mechanisme  in beschouwing  genomen.  Zonder  te 
trachten  over  deze  verschillende  aspecten  tot een consensus  te 
komen  heeft  het zich  beperkt  tot het opstellen  van  een  eerste 
overzicht  van  de door  de leden  naar  voren  gebrachte  reacties 
en suggesties.  Het  beklemtoont  dat het hier  slechts  een eerste 
beknopt  onderzoek  betreft  dat niet  volledig  kan beantwoorden 
aan de opdracht  van  de Raad  en dat slechts  dient  om een inte-
rimverslag  voor  te kunnen  leggen  aan de Raad  van 17 oktober. 
B. Technische  opmerkingen 
13. Bedrag 
Het door  de Commissie  voorgestelde  bedrag  van  1 miljard 
ERE  heeft  op zichzelf  geen  speciale  technische  fundering:  het 
berust  zowel  op een raming  door  de Commissie  van de bedra-
gen die de kapitaalmarkten  zouden  opleveren  als op het bedrag 
dat volgens  haar  nodig  is om het door  haar  nagestreefde  psy-
chologische  effect  tot stimulering  van  de investeringen  te be-
werkstelligen.  Verschillende  leden  merkten  op dat veeleer  de 
juiste  omvang  van  de werkelijke  behoeften  nagegaan  zou 
moeten  worden:  enkele  van  hen  betwijfelden  of er voor  een 
dergelijk  bedrag  onmiddellijk  beschikbare  rendabele  projecten 
zouden  bestaan.  Vele  leden  wezen  erop  dat de omvang  van het 
mechanisme  ook  bepaald  zal worden  door  de reacties  van  de 
markt. 
14. 'Werkingsduur 
Het voorstel  van  de Commissie  het mechanisme  niet  in de tijd 
te beperken  wordt  met  name  gemotiveerd  met  de overweging 
dat het stimuleren  van  de investeringen  een  zaak  van  lange 
termijn  is. Verschillende  leden  achtten  dit element  weinig  ver-
enigbaar  met  een  conjuncturele  actie  en zijn  van  mening  dat 
een in de tijd beperkte  actie,  met  uitsluiting  van  een automa-
tische  wedertotstandbrenging  van  het  plafond  beter  gerecht-
vaardigd  zou zijn.  Zij wezen  er in dit verband  op dat een voor-
stel dat voornamelijk  een structureel  doel  van onbeperkte  duur 
zou hebben  de bestaande  problemen  zou  verzwaren  en nieuwe 
problemen  zou  doen  ontstaan,  die zeer  grondig  onderzocht 
zouden  moeten  worden. 
15. Onderzoek  van  de aanvragen,  financieringsbesluiten  en 
beheer 
Twee  alternatieve  procedures  werden  in beschouwing  geno-
men.  De eerste,  die de voorkeur  lijkt  te hebben  van  de Com-
missie,  houdt  in dat  het  basisbesluit  en  de  algemene 
beleidslijnen  worden  vastgesteld  door  de Raad,  op voorstel  van 
de Commissie,  welke  laatste  vervolgens  belast  wordt  met  de 
uitvoering.  De Commissie  zou dus  tot taak  hebben  zich  uit te spreken  over  het al dan  niet  in aanmerking  komen  van  projec-
ten, dat wil zeggen  over  de verenigbaarheid  met  het algemene 
beleid  van  de Gemeenschap,  terwijl  de behandeling  van  de 
ingediende  aanvragen  bij de EIB  zou  berusten.  Volgens  een 
andere  procedure  zouden  de fundamentele  besluiten  eveneens 
door  de Raad,  op voorstel  van  de Commissie,  moeten  worden 
genomen,  maar  zouden  de besluiten  betreffende  de projecten 
alsmede  het onderzoek  daarvan  in handen  komen  van  de EIB. 
De meeste  leden  waren  van  mening  dat de tweede  procedure 
als voordeel  had  dat beter  de technische  deskundigheid  en de 
ervaring  van  de EIB  benut  zouden  worden,  zonder  dat een in-
stitutionele  wijziging,  ter zake  waarvan  het Comité  niet  be-
voegd  is, wordt  ingevoerd.  Het  spreekt  vanzelf  dat,  zoals  ook 
geldt  voor  de EIB,  geen  enkel  project  waartegen  de Lid-Staat 
op het grondgebied  waarvan  dit project  moet  worden  uitge-
voerd  zich  verzet,  geheel  of ten dele  gefinancierd  mag  worden. 
16. Enkele  leden  hebben  het denkbeeld  geopperd  dat met  een 
eenvoudige  uitbreiding  van  de verrichtingen  van  de EIB  het-
zelfde  doel  zou kunnen  worden  bereikt  als met  de voorgestelde 
actie  zonder  dat dit enige  verandering  zou  brengen  in de hui-
dige praktijk,  hetgeen  een  sneller  en doelmatiger  optreden 
mogelijk  zou maken.  Andere  leden  waren  van  mening  dat deze 
formule  het eigen  karakter  en de specifieke  gerichtheid  van  de 
actie  onvoldoende  zou doen  uitkomen,  terwijl  die welke  wordt 
voorgesteld  door  de Commissie  een betere  coördinatie  van  de 
projecten  onder  auspiciën  van  de Commissie  mogelijk  zou 
maken. 
17. Garantie 
De Commissie  is van mening  dat een specifieke  garantie  van de 
Lid-Staten  aan  de Gemeenschap,  naar  het voorbeeld  van  die 
welke  werd  verleend  in het kader  van  de communautaire  le-
ning,  niet  nodig  zou  zijn.  Zij meent  dat bij het opnemen  van 
leningen  met  als enige  garantie  de begroting  van  de Gemeen-
schappen  geen  enkele  moeilijkheid  zal worden  ondervonden. 
Deze  oplossing  zou  belangrijke  voordelen  hebben,  al was  het 
slechts  uit een oogpunt  van  eenvoud  en om te voorkomen  dat 
de kredietwaardigheid  van  de Lid-Staten  rechtstreeks  op het 
spel wordt  gezet.  Enkele  leden  spraken  niettemin  hun  twijfel 
uit aangaande  het vermogen  van  de Commissie  op de markt 
een extra  bedrag  van 1 miljard  ERE  op te nemen  zonder  speci-
fieke  garantie  van de Lid-Staten. 
Het probleem  van  de boekhoudkundige  verwerking  van  de 
transacties  van het mechanisme  werd  in dit stadium  niet  nader 
door  het Comité  onderzocht. 
18. Leningvoorwaarden 
De Commissie  beoogt  zoveel  mogelijk  vast  te houden  aan 
„neutrale  transacties",  waarbij  eqn volkomen  gelijkheid  bestaat 
tussen  de voorwaarden  van  de door  de Gemeenschap  opgeno-
men leningen  en de voorwaarden  van  de leningen  die worden 
doorgegeven.  Deze  laatste  zouden  worden  bepaald  door  de 
voorwaarden  van  de opgenomen  lening  zodat  elke  invloed  op 
de communautaire  begroting  als gevolg  van  een  faseverschil 
tussen  de voorwaarden  van de opgenomen  en van de verstrekte 
middelen  wordt  vermeden.  Volgens  enkele  leden  zou  handha-
ving van  het beginsel  der „neutrale  transacties"  kunnen  belet-
ten dat geprofiteerd  wordt  van  de gunstigste  omstandigheden 
voor  het  opnemen  van  leningen  en aldus  een  belemmering 
kunnen  vormen  voor  een  optimale  werking  van  het voorge-
stelde  mechanisme.  Deze  leden  wijzen  met  name  op het be-
zwaar  dat verbonden  is aan een  herhaald  beroep  op de markt 
voor  geringe  bedragen. 
Nr. C 156/14 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 3. 7. 78 
19. Marktreacties 
Het invoeren  van  een  nieuw  leningmechanisme  kan  worden 
opgevat  als een middel  om het totaal  der op te nemen  middelen 
te vergroten,  gezien  onder  meer  het verlangen  tot diversificatie 
van de beleggers.  Het  kan  eventueel  ook  het gevaar  inhouden 
van een  verslechtering  van  de positie  van  de Gemeenschap  als 
emittent  en derhalve  van  een  verslechtering  van  de voorwaar-
den van  de op te nemen  leningen,  niet  alleen  voor  de Instellin-
gen van  de Gemeenschap  maar  ook  voor  de Lid-Staten  die een 
beroep  doen  op de internationale  markt.  In ieder  geval  zouden 
de data  van  de emissies  tussen  communautaire  emittenten 
gecoördineerd  moeten  worden.  Verschillende  leden  achten  het 
tevens  wenselijk  dat een  coördinatie  tot stand  wordt  gebracht 
tussen  de communautaire  emittenten  en die van  de Lid-Staten 
om te voorkomen  dat  deze  laatste  gehinderd  worden.  In dit 
verband  werd  door  enkele  leden  naar  voren  gebracht  dat het 
Monetair  Comité  de instantie  is die het  best  geschikt  is om 
deze  coördinatiefunctie  te vervullen.  Andere  leden,  zonder 
voorbij  te gaan  aan  de concurrentierisico's,  waren  van  mening 
dat een  dusdanige  coördinatie  onder  de huidige  omstandighe-
den niet  uitvoerbaar  zou  zijn. 
20. De  communautaire  leningen  zouden  in het  algemeen 
worden  opgenomen  op markten  buiten  de Gemeenschap,  maar 
een beroep  op de nationale  markten  van  de Lid-Staten  zou 
onder  bepaalde  omstandigheden  gerechtvaardigd  kunnen  zijn, maar  zou  dan  moeten  geschieden  met  instemming  van  de auto-
riteiten  van  het betrokken  land.  De problemen  die het wissel-
koersrisico  inhoudt,  zowel  voor  de Gemeenschap  als voor  de 
leningnemer  zijn  talrijk  en moeten  nader  worden  bestudeerd. 
21. Verdeling  der  kredieten 
Gebleken  is dat de verdeling  van  de met  het nieuwe  financiële 
instrument  bijeengebrachte  middelen  nauwelijks  aan  de hand 
van tevoren  bepaalde  criteria  kan  geschieden:  eventuele  quota 
per land  of enigerlei  andere  formule  voor  geografische  verde-
ling zouden  aldus  uitgesloten  zijn.  Het  bepalen  van  de in 
aanmerking  komende  sectoren  zou  periodiek  moeten  geschie-
den bij besluit  van  de Raad,  in het licht  van de omstandigheden 
en de behoeften  van de Gemeenschap. 
22. Voor  verschillende  leden  doen  bovenstaande  overwegin-
gen het „bank"-karakter  van  de verschillende  aspecten  van  het 
voorgestelde  mechanisme  uitkomen  en maken  het aannemelijk 
dat een oplossing  van het banktype  het meest  geschikt  zou  zijn, 
zowel  voor  het opnemen  van  de middelen  op de markten  als 
voor  het doorlenen.  Derhalve  zijn  zij van  mening  dat de EIB 
belast  zou  moeten  worden  met  de tenuitvoerlegging  van  de 
beoogde  actie.  Op zijn  minst  zou  bij de EIB  daartoe  een  „bij-
zonder  loket"  geopend  kunnen  worden. 
BIJLAGE  VI 
ONTWERP 
TWEEDE  VERSLAG  AAN  DE RAAD  EN DE COMMISSIE  OVER  DE VOORSTELLEN 
VAN  DE COMMISSIE 
1. De  Commissie  heeft  onlangs  een  mededeling  ingediend 
over  investeringen  en leningen  in de Gemeenschap.  Op verzoek 
van de Raad  heeft  het Monetair  Comité  een  verslag  opgesteld 
dat op 17 oktober  1977  bij de Raad  werd  ingediend.  Deze 
laatste  heeft  het  Monetair  Comité  verzocht  zijn  onderzoek 
voort  te zetten  om hem  in staat  te stellen  ter zake  een besluit  te 
nemen  in zijn  zitting  van  21 november  1977. 
2. Het  Comité  is van  mening  dat de algemene  beschouwingen 
en de uiteenzetting  van  de verschillende  standpunten  die zijn 
vervat  in deel  A van  zijn  verslag  van  12 oktober  nauwelijks 
voor  uitwerking  vatbaar  zijn.  De  verschillende  technische 
aspecten  van  het  voorstel  van  de Commissie  werden  voorts 
behandeld  in deel  B van  het verslag  en sindsdien  hebben  zich 
geen  nieuwe  elementen  voorgedaan  die  licht  zouden  kunnen 
verschaffen  inzake  de onzekerheden  die nog  bestaan. 
3. Het  Comité  is dan  ook  van  mening  dat op politiek  niveau 
een fundamenteel  probleem  door  de Raad  moet  worden  opge-
lost: gesteld  dat overeenstemming  bestaat  over  het stimuleren 
van de investeringen  door  middel  van  een  communautaire  ac-
tie, is het dan  nodig  en wenselijk  een  beroep  te doen  op een 
nieuw  mechanisme,  veeleer  dan  de EIB  in te schakelen  waarvan 
het kapitaal,  volgens  het besluit  van  de Raad  van  Gouverneurs, 
in 1978.  aanmerkelijk  zal worden  verhoogd?  Voor  het geval  de 
Raad  deze  vraag  bevestigend  zou  beantwoorden  heeft  het 
Comité  de hoofdlijnen  besproken  van  een mogelijk  compromis, dat weliswaar  afwijkt  van  het  voorstel  van  de Commissie, 
maar  een  tussenpositie  inneemt  tussen  de standpunten  die 
Lid-Staten  met  betrekking  tot dit voorstel  hebben  ingenomen. 
4. Dit  compromis  zou  de volgende  vorm  kunnen  hebben: 
a) door  de Commissie  op te nemen  lening  tot een  maximum 
van 1 miljard  ERE,  bij voorkeur  op kapitaalmarkten  buiten 
de Gemeenschap; 
b) bij  het opnemen  van  leningen  worden  de volgende  doelstel-
lingen  in acht  genomen: 
— zodanige  vaststelling  van  data  en bedragen  van  de 
emissies  dat  de beste  voorwaarden  op de markten 
kunnen  worden  verkregen; 
— geen  verstoring  van  andere  gebruikelijke  emissies  van 
de Gemeenschap  en de Lid-Staten; 
— emissies  uitsluitend  op grond  van  voldoende  onder-
zochte  projecten; 
c) garantie  door  de begroting  van  de Gemeenschap  (*); 
d) beschikbaarstelling  van  de middelen  aan  de EIB  en, even-
tueel,  tijdelijke  belegging; 
(') Enkele  leden  betwijfelen  of een  budgettaire  garantie  onder  alle  omstandigheden 
door  de markten  voldoende  zal worden  geacht. 
3. 7. 78 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr.-C  156/15 
e) onderzoek  van  de leningaanvragen  door  de EIB  in de secto-
ren en van  de categorieën  van  acties  die door  de Raad  op 
voorstel  van  de Commissie  zijn  aangewezen  (bij  voorbeeld 
energie,  infrastructuur  en omschakeling).  De EIB  zou  op 
deze  transacties  haar  gebruikelijke  criteria  moeten  toepas-
sen H; 
f) indiening  van  de projecten  volgens  de procedures  die zijn 
vervat  in de statuten  van  de EIB  en goedkeuring  van  de te 
verstrekken  leningen  door  de Raad  van  Bewind  van  de EIB, 
na advies  van  de Commissie  (2) (3). Bijzondere  aandacht  zal 
moeten  worden  gegeven  aan  projecten  die de werkloosheid 
kunnen  doen  verminderen; 
g) wisselkoersrisico  volledig  te dragen  door  de leningnemer. 
Rentesubsidies  zouden  in het  geheel  niet  in overweging 
moeten  worden  genomen  (4); h) de voorwaarden  van  de te verstrekken  leningen  zouden  zo 
nauwkeurig  mogelijk  moeten  worden  afgestemd  op de 
voorwaarden  van  de door  de Commissie  opgenomen  le-
ning,  maar  zodanig  dat de gemaakte  kosten  worden  gedekt. 
Deze  voorwaarden  hoeven  niet  noodzakelijkerwijs  voor  alle 
aangehouden  projecten  gelijk  te zijn; 
i) de  aan  de EIB  terugbetaalde  middelen  (kapitaal  en rente) 
moeten  strekken  tot terugbetaling  van  de door  de Commis-
sie opgenomen  leningen. 
5. Onder  aanvaarding  van  de bovenomschreven  compromis-
oplossing  menen  verschillende  leden  dat  de invoering  van  een 
nieuw  communautair  leningmechanisme  een  groter  nut  zou 
kunnen  hebben  als het deel  zou  uitmaken  van  een  ruimer  ver-
band,  steunende  op een  regionaal,  sectoraal  en structureel  be-
leid op communautair  vlak  ten einde  bij te dragen  tot integratie 
van de economieën  van  de Lid-Staten. 
0) Enkele  leden  achten  het  wenselijk  dat voor  deze  projecten  door  de Raad  nieuwe 
criteria,  afgestemd  op de structurele  en conjuncturele  situatie  van  de Gemeen-
schap,  worden  vastgesteld. 
(2) Enkele  leden  achten  het wenselijk  dat de goedkeuring  van  de projecten  geschiedt 
door  de Raad  met  eenparigheid  van  stemmen.  Andere  leden  menen  dat  deze 
goedkeuring  moet  worden  gegeven  door  de Commissie. 
(3) Enkele  leden  zijn  van  mening  dat  de middelen  voor  de te verstrekken  leningen 
overgemaakt  moeten  worden  aan  de regeringen  die als tussenpersoon  optreden. 
(4) Enkele  leden  kunnen  het  beginsel  van  een  rentesubsidie  of een  wisselkoersgaran-
tie niet  a priori  uitsluiten.