De doelstelling van de in het stabiliteitsprogramma 2014 geschetste begrotingsstrategie is de correctie van het buitensporige tekort tegen 2016 en het bereiken van de middellangetermijndoelstelling in 2017. Het stabiliteitsprogramma bevestigt de vorige middellangetermijndoelstelling van een structureel begrotingsevenwicht, die strenger is dan het stabiliteits- en groeipact vereist. Volgens het stabiliteitsprogramma zal het tekort in 2016 tot onder de 3 % van het bbp worden teruggedrongen, overeenkomstig de in de aanbeveling van de Raad van 21 juni 2013 (6) gestelde termijn, en wordt er voor 2014 een tekort beoogd dat lager ligt dan hetgeen is aanbevolen (5,5 % van het bbp tegen 5,8 % van het bbp). De jaarlijkse verbetering van het (herberekende) structurele saldo die in het stabiliteitsprogramma is voorzien, blijft echter reeds in 2014 achter bij de aanbevolen inspanning. Voor 2017 verwacht het stabiliteitsprogramma dat voldoende vooruitgang zal zijn geboekt richting de middellangetermijndoelstelling, hoewel dit wellicht niet toereikend zal zijn om deze doelstelling in het in het stabiliteitsprogramma vermelde jaar te bereiken. Volgens het stabiliteitsprogramma zal de overheidsschuldquote in 2015 een piek bereiken van 101,7 % van het bbp en daarna beginnen te dalen. In het algemeen is de in het stabiliteitsprogramma uitgestippelde begrotingsstrategie slechts gedeeltelijk in overeenstemming met de in het stabiliteits- en groeipact gestelde eisen. Het macro-economische scenario dat ten grondslag ligt aan de begrotingsprognoses van het stabiliteitsprogramma, dat niet door een onafhankelijke instantie is vastgesteld of bekrachtigd, is over het algemeen aannemelijk voor 2014 doch is onderhevig aan neerwaartse risico's in 2015 ten opzichte van de voorjaarsprognoses 2014 van de diensten van de Commissie. Voor 2016-2017 lijken de groeivooruitzichten van het stabiliteitsprogramma aan de optimistische kant in het licht van de recente ramingen van het potentiële groeitempo van de economie en de na de crisis nog niet doorgevoerde noodzakelijke economische aanpassingen.

De aanpassingstrajecten voor het tekort en de schuld zijn bijgevolg eveneens onderhevig aan neerwaartse risico’s. Bovendien zijn de maatregelen ter ondersteuning van de doelstellingen voor het nominale tekort vanaf 2015 nog niet voldoende gespecificeerd, vooral wat de wijzigingen in de belastingwetgeving in het kader van de voorgenomen belastinghervorming betreft. Verder houden latente verplichtingen en de opbrengst van geplande besparingen op lokaal en regionaal niveau eveneens risico's in. Volgens de prognoses van de Commissie komt de begrotingsinspanning over de periode 2013-2014 1,1 procentpunt te laag uit gemeten naar de (gecorrigeerde) verandering van het structurele saldo (hoewel dit cijfer door recente wijzigingen van de methode voor het ramen van de potentiële productie hoger uitvalt), en 0,4 procentpunt te laag indien de inspanning wordt vergeleken met de maatregelen die ten tijde van de in het kader van de buitensporigtekortprocedure gedane aanbeveling noodzakelijk werden geacht. Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1466/97 is de Raad, op basis van zijn beoordeling van het stabiliteitsprogramma en de prognoses van de Commissie, van oordeel dat de maatregelen ter ondersteuning van de begrotingsstrategie nader moeten worden gespecificeerd en dat aanvullende inspanningen vereist zijn om te waarborgen dat volledig gevolg wordt gegeven aan de aanbeveling van de Raad in het kader van de buitensporigtekortprocedure.