AANBEVELING VAN DE RAAD

van 22 december 1995

inzake de harmonisatie van de middelen ter bestrijding van illegale immigratie en illegale arbeid en inzake de verbetering van de daartoe strekkende controlemiddelen

(96/C 5/01)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzonderheid op artikel K.3, lid 2,

Gezien het initiatief van de Franse Republiek van 22 december 1994,

Gezien de aanbeveling van de voor immigratie bevoegde ministers van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen van 1 juni 1993 betreffende het controleren en verwijderen van onderdanen van derde landen die illegaal in een Lid-Staat verblijven of werken,

Gezien de aanbeveling van de voor immigratie bevoegde ministers van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen van 30 november 1992 betreffende de door de Lid-Staten gevolgde praktijk inzake verwijdering,

Overwegende dat krachtens artikel K.1, punten 2 en 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie het beleid ten aanzien van onderdanen van derde landen, en zeer in het bijzonder de strijd tegen illegale immigratie, illegaal verblijf en illegale arbeid aangelegenheden van gemeenschappelijk belang vormen en derhalve behoren tot de in titel VI van het Verdrag bedoelde gebieden waarop de Lid-Staten samenwerken;

Overwegende dat de Lid-Staten, die aan toenemende illegale immigratie blootstaan, reeds bijzondere maatregelen hebben aangenomen om de migratiestromen beter te kunnen beheersen en om te voorkomen dat vreemdelingen die illegaal hun grondgebied zijn binnengekomen of zich daar illegaal ophouden, hun verblijf aldaar op onrechtmatige wijze voortzetten;

Overwegende echter dat, willen deze maatregelen doeltreffend zijn, er in gezamenlijk overleg en coherent opgetreden moet worden;

Overwegende tenslotte dat, hoewel er reeds aanbevelingen zijn aangenomen tot vaststelling van leidraden voor de te volgen praktijk inzake verwijdering, dit streven naar onderlinge aanpassing moet worden voortgezet door de Lid-Staten aan te bevelen een aantal beginselen in acht te nemen waardoor een betere controle van de situatie van de vreemdelingen op hun grondgebied kan worden gewaarborgd;

Overwegende dat met de onderhavige aanbeveling de communautaire wetgeving wordt nageleefd, alsmede het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950, inzonderheid de artikelen 3 en 14 daarvan, en het Verdrag van Genève van 28 juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen, als gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967,

BEVEELT de Lid-Staten aan de hand van onderstaande beleidslijnen verdere harmonisatie AAN van de middelen om te controleren of vreemdelingen voldoen aan de voorwaarden die in de regelgeving zijn gesteld met betrekking tot toegang, verblijf en tewerkstelling:

1. Deze aanbeveling is niet van toepassing op de burgers van de Europese Unie en de onderdanen van de Lid-Staten van de EVA die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, noch op hun onder het Gemeenschapsrecht vallende gezinsleden.

2. Bij identiteitscontrole van een vreemdeling overeenkomstig de nationale wetgeving zou, ten minste in de gevallen waarin uit de controle aanwijzingen voortvloeien voor een niet-regulier verblijf, de situatie met betrekking tot het verblijf moeten worden onderzocht. Dit kan met name in de volgende hypothesen het geval zijn:

- identiteitscontroles in verband met het onderzoek naar of de vervolging van strafbare feiten;

- identiteitscontroles om aantasting van de openbare orde of veiligheid te voorkomen;

- identiteitscontroles om het illegaal inreizen of verblijven in bepaalde gebieden te bestrijden (bijvoorbeeld grensgebieden en havens, luchthavens en stations die open staan voor internationaal verkeer), onverminderd de grenscontroles.

3. Personen van een vreemde nationaliteit zouden in staat moeten zijn, overeenkomstig de nationale wetgeving, aan de daarvoor bevoegde autoriteiten een bevestiging over te leggen van hun vergunning om op het grondgebied van de Lid-Staat waar zij zich bevinden, te verblijven, bijvoorbeeld de stukken of documenten op grond waarvan zij zijn gerechtigd aldaar te verblijven.

4. Voor zover de situatie inzake verblijf of tewerkstelling krachtens de nationale wetgeving voor een vreemdeling een noodzakelijke voorwaarde is voor een uitkering of dienstverlening van een openbare dienst van een van de Lid-Staten op het gebied van met name de gezondheidszorg, pensioenvoorzieningen, gezinsbijslagen of tewerkstelling, zou aan deze voorwaarde alleen moeten kunnen worden voldaan nadat is onderzocht of de betrokkene en zijn gezin, gelet op hun verblijfs- en tewerkstellingssituatie, wel recht op de uitkering of dienstverlening hebben. Onderzoek naar de verblijfs- en tewerkstellingssituatie is niet nodig indien om dwingende humanitaire redenen bijstand door een openbare instantie geboden is.

Dit onderzoek zou worden verricht door de uitkering verstrekkende of dienstverlenende instantie, daarin zo nodig bijgestaan door de met name voor de afgifte van verblijfs- en werkvergunningen bevoegde autoriteiten, overeenkomstig de nationale wetgeving, met name inzake gegevensbescherming.

De Lid-Staten zouden ervoor moeten zorgen dat de centrale of plaatselijke autoriteiten die belast zijn met uitkeringen of dienstverleningen aan buitenlandse onderdanen, ingelicht worden over het belang van de bestrijding van illegale immigratie, zulks ten einde hen ertoe te bewegen om, overeenkomstig de nationale wetgeving, gevallen van onregelmatigheden in verband met het verblijfsrecht die zij in het kader van hun bevoegdheden hebben kunnen vaststellen, aan de bevoegde autoriteiten te melden.

De aandacht van de voor de afgifte van verblijfsvergunningen bevoegde instanties zou eveneens moeten worden gevestigd op de risico's in verband met schijnhuwelijken.

5. Werkgevers die vreemdelingen in dienst wensen te nemen, zouden aangespoord moeten worden zich te vergewissen van de regelmatigheid van hun situatie met betrekking tot verblijf of tewerkstelling door overlegging te verlangen van de titel of titels op grond waarvan zij gemachtigd zijn in de Lid-Staat te verblijven en er te werken. De Lid-Staten zouden kunnen bepalen dat werkgevers zo nodig, volgens de voorwaarden van de nationale wetgeving, met name op het gebied van gegevensbescherming, het recht hebben navraag te doen bij de met name voor de afgifte van verblijfs- of werkvergunningen bevoegde autoriteiten, die hun de desbetreffende informatie mogen verstrekken volgens procedures die bij het doorgeven van persoonsgegevens borg staan voor de vertrouwelijkheid.

6. Tegen een ieder die ervan verdacht wordt in strijd met het nationale recht van de betrokken Lid-Staat een aldaar verblijvende vreemdeling zonder vergunning te werk te stellen, zouden passende strafrechtelijke sancties moeten kunnen worden ingesteld.

7. De autoriteiten die bevoegd zijn om een vergunning tot verblijf te verlenen, zouden maatregelen moeten kunnen nemen om te onderzoeken of de personen aan wie het verblijf op het grondgebied van de betrokken Lid-Staat is geweigerd, dit inderdaad eigener beweging hebben verlaten.

8. Iedere Lid-Staat zou het aanleggen van een centraal register van buitenlandse onderdanen met informatie over de administratieve situatie van de vreemdelingen met betrekking tot hun verblijf, inclusief gegevens in verband met weigeringen tot verblijf en maatregelen tot verwijdering, moeten overwegen. Het aldus aangelegde register zal worden gebruikt met inachtneming van de normen als vastgesteld in Verdrag nr. 108 van de Raad van Europa van 28 januari 1981 tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens.

9. De Lid-Staten zouden ervoor moeten zorgen dat de aan vreemdelingen verstrekte verblijfsdocumenten voldoende waarborgen bevatten tegen vervalsing en frauduleus gebruik - met name door middel van kleurenfotokopie - en zouden in voorkomend geval daartoe strekkende wijzigingen in deze documenten moeten aanbrengen.

10. De Lid-Staten zouden de nodige maatregelen moeten nemen ter versterking en verbetering van de middelen tot identificatie van vreemdelingen die zich in een niet-reguliere situatie bevinden omdat zij niet in het bezit zijn van een reisdocument dan wel een titel of document dat identificatie mogelijk maakt.

Wanneer een in een niet-reguliere situatie verkerende vreemdeling in bewaring wordt gehouden of kan worden gehouden in de gevallen bedoeld in punt II van de aanbeveling van 30 november 1992 betreffende de door de Lid-Staten gevolgde praktijk inzake verwijdering van de voor immigratie bevoegde ministers van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen, zou de tijd van bewaring met name moeten worden gebruikt om de reisdocumenten te verkrijgen die nodig zijn voor de verwijdering van de vreemdelingen zonder enig document. De consulaire diensten van het land van herkomst of het land waarvan de betrokken vreemdeling de nationaliteit bezit zouden aanvullende demarches tot identificatie moeten ondernemen om een reisdocument te verkrijgen.

Er zouden sancties moeten kunnen worden getroffen tegen vreemdelingen die zich met opzet in de illegaliteit begeven door met name te weigeren reisdocumenten over te leggen. Deze sancties kunnen, in voorkomend geval, een strafrechtelijk karakter dragen.

De Lid-Staten maken de balans op met betrekking tot het gevolg dat is gegeven aan hoofdstuk III, punt 2, van de aanbeveling van 30 november 1992 betreffende de door de Lid-Staten gevolgde praktijk inzake verwijdering van de voor immigratie bevoegde ministers van de Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen.

De Raad stelt op gezette tijden, bijvoorbeeld jaarlijks, een onderzoek in naar de vooruitgang die is geboekt bij de harmonisatie op de terreinen die onder het onderhavige gemeenschappelijk optreden vallen.

Gedaan te Brussel, 22 december 1995.

Voor de Raad

De Voorzitter

L. ATIENZA SERNA