*****

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 14 november 1989

tot vaststelling van de referentiemethoden en de lijst van de nationale referentielaboratoria voor residuenopsporing

(89/610/EEG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE

GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,

Gelet op Richtlijn 64/433/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 88/657/EEG (2), en met name op artikel 4, lid 1, onder b), en op artikel 5, lid 3, tweede alinea,

Gelet op Richtlijn 85/397/EEG van de Raad van 5 augustus 1985 inzake hygiënische en veterinairrechtelijke problemen bij het intracommunautaire handelsverkeer in warmtebehandelde melk (3), gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3768/85 (4), en met name op artikel 5, lid 3, tweede alinea, en op artikel 11, lid 4, derde alinea,

Gezien het advies van het Wetenschappelijk Veterinair Comité,

Overwegende dat krachtens artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG en krachtens artikel 11, lid 4, van Richtlijn 85/397/EEG voor de evaluatie van de resultaten van het residuenonderzoek referentiemethoden moeten worden vastgesteld;

Overwegende dat in artikel 5, lid 3, van Richtlijn 85/358/EEG van de Raad van 16 juli 1985 tot aanvulling van Richtlijn 81/602/EEG betreffende het verbod van bepaalde stoffen met hormonale werking en van stoffen met thyreostatische werking (5), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 88/146/EEG (6), en in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 86/469/EEG van de Raad van 16 september 1986 inzake het onderzoek van dieren en vers vlees op de aanwezigheid van residuen (7), is bepaald dat een positief analyseresultaat in geval van betwisting aan de hand van de krachtens artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG vastgestelde referentiemethoden moet worden bevestigd;

Overwegende dat in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 64/433/EEG en in artikel 5, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 85/397/EEG is bepaald dat in geval van betwisting betreffende de opsporing van residuen naar een oplossing moet worden gezocht op basis van een referentiemethode; dat een uniforme referentiemethode moet gelden voor betwistingen betreffende de opsporing van residuen als bedoeld in bijlage I, letter A, groep I en groep II, van Richtlijn 86/469/EEG;

Overwegende dat bij de vaststelling van de referentiemethoden met name ook de te gebruiken referentieanalysetechnieken en de bij de analyse aan te houden criteria moeten worden bepaald;

Overwegende dat om technische redenen als een eerste etappe de referentiemethoden moeten worden vastgesteld voor de opsporing van bepaalde residuen, met uitzondering van residuen van chemische elementen;

Overwegende dat overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG in elke Lid-Staat ten minste één referentielaboratorium moet worden aangewezen dat in geval van betwisting met het residuenonderzoek wordt belast;

Overwegende dat, krachtens artikel 8, lid 1, onder b), van Richtlijn 86/469/EEG, de overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG aangewezen nationale referentielaboratoria voor elk van de betrokken residuen of groepen van residuen met de cooerdinatie van de normen en analysemethoden worden belast, alsmede met de organisatie van periodieke vergelijkende tests die door erkende laboratoria met gebruikmaking van duplomonsters worden verricht, of die als controle op de inachtneming van de vastgestelde grenswaarden zijn bedoeld;

Overwegende dat de in deze beschikking vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Veterinair Comité,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

Als referentieanalysetechnieken die voor de bevestiging van de aanwezigheid van residuen van de in bijlage I bij Richtlijn 86/469/EEG bedoelde stoffen, met uitzondering van chemische elementen, met name zware metalen en arsenicum, moeten worden gebruikt, gelden de volgende technieken:

- immunoassay,

- dunnelaagchromatografie,

- hogedrukvloeistofchromatografie,

- gaschromatografie,

- massaspectrometrie,

- spectrometrie.

Artikel 2

De gekozen referentieanalysetechniek moet:

a) bij voorkeur zijn gebaseerd op moleculaire spectroscopie waarmee rechtstreeks informatie wordt verkregen over de moleculaire structuur van de te onderzoeken stof, of

b) zijn gebaseerd op een combinatie van technieken waarmee onrechtstreeks informatie over de moleculaire structuur van de te onderzoeken stof wordt verkregen,

en moet een aantoonbaarheidsgrens hebben die gelijk of lager ligt dan de voor de routineanalyse gebruikte technieken.

Artikel 3

De criteria voor de uitvoering van de referentieanalysetechnieken zijn in bijlage I opgenomen.

Artikel 4

In geval van betwisting tussen de Lid-Staten met betrekking tot de opsporing van residuen als bedoeld in bijlage I, letter A, groep I en groep II, van Richtlijn 86/469/EEG, moet als referentieanalysetechniek van gaschromatografie »on-line" met massaspectrometrie gebruik worden gemaakt.

Artikel 5

De nationale referentielaboratoria die voor het uitvoeren van de referentieanalyses verantwoordelijk zijn, zijn in de lijst in bijlage II opgenomen.

Artikel 6

Deze beschikking zal vóór 1 januari 1991 opnieuw worden bekeken om aan de ontwikkeling van de technische en de wetenschappelijke kennis te kunnen worden aangepast.

Artikel 7

Deze beschikking is gericht tot de Lid-Staten.

Gedaan te Brussel, 14 november 1989.

Voor de Commissie

Ray MAC SHARRY

Lid van de Commissie

(1) PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 2012/64.

(2) PB nr. L 382 van 31. 12. 1988, blz. 3.

(3) PB nr. L 226 van 24. 8. 1985, blz. 13.

(4) PB nr. L 362 van 31. 12. 1985, blz. 8.

(5) PB nr. L 191 van 23. 7. 1985, blz. 46.

(6) PB nr. L 70 van 16. 3. 1988, blz. 16.

(7) PB nr. L 275 van 26. 9. 1986, blz. 36.

BIJLAGE I

1.2 // 1. // DEFINITIES EN ALGEMENE CRITERIA // 1.1. // Parameters // // De in de bijlage bij Richtlijn 85/591/EEG vastgestelde parameters waarvan sprake in dit rapport, zijn van toepassing op de referentieanalysemethoden. // 1.2. // Definities // 1.2.1. // Analyt: dat deel van een testmonster waarvan de aanwezigheid moet worden aangetoond. Onder het begrip »analyt" vallen, indien nodig, ook de derivaten van de analyt die tijdens de analyse worden gevormd. // 1.2.2. // Standaardmateriaal: een welbepaalde stof met een zo hoog mogelijke zuiverheid, die bij de analyse als referentie kan worden gebruikt. // 1.2.3. // Referentiemateriaal: een monster van een stof of een afzonderlijk vervaardigd object waarvan een of verschillende eigenschappen zo nauwkeurig zijn bepaald dat het kan worden gebruikt voor de ijking van een apparaat of voor de controle van een meetmethode. De certificering van het referentiemateriaal moet gebaseerd zijn op een technisch betrouwbare procedure. Wanneer geen referentiemateriaal beschikbaar is, kunnen de relevante parameters worden bepaald door analyse van verrijkt testmateriaal. // 1.2.4. // Specificiteit: de geschiktheid van een methode om een onderscheid te maken tussen de analyt en andere stoffen. Deze karakteristiek is vooral afhankelijk van het gebruikte meetprincipe, maar kan variëren naar gelang van de klasse waartoe de verbinding of de matrix behoort. Bijzonderheden inzake de specificiteit moeten ten minste betrekking hebben op alle stoffen waarvan mag worden verwacht dat zij bij gebruik van het beschreven meetprincipe een signaal veroorzaken, bij voorbeeld homologe verbindingen, analoge verbindingen en methoden van het betrokken residu. Uit de bijzonderheden inzake de specificiteit moet kunnen worden afgeleid in hoeverre met de methode onder de gegeven proefomstandigheden een kwantitatief onderscheid kan worden gemaakt tussen de analyt en de andere stoffen. // // De referentiemethoden moeten in de mate van het mogelijke ondubbelzinnige informatie opleveren over de chemische structuur van de analyt, d.w.z. het resultaat van de analyse moet alle chemische verbindingen uitsluiten behalve één. Wanneer meer dan één verbinding dezelfde respons oplevert, is de methode ongeschikt om de verbindingen van elkaar te onderscheiden. // // Indien één enkele methode onvoldoende specifiek is, kan de gewenste specificiteit worden verkregen met behulp van een analyseprocedure bestaande uit een combinatie van voorzuivering, chromatografische scheiding en spectrometrische bepaling, bij voorbeeld GC-MS, LC-MS, GC-IR-spectrometrie, LC/IR-spectrometrie. // 1.2.5. // Nauwkeurigheid: in dit document wordt hiermee bedoeld: de nauwkeurigheid van het gemiddelde. De definitie die hier zal worden gebruikt is vastgelegd in punt 2.83 van ISO-norm 3534-1977 (»accuracy of the mean: the closeness of agreement between the true value and the mean result which would be obtained by applying the experimental procedure a very large number of times" - nauwkeurigheid van het gemiddelde: de mate van overeenstemming tussen de werkelijke waarde en het gemiddelde resultaat dat zou worden verkregen door de testprocedure een zeer groot aantal malen toe te passen). // // De nauwkeurigheid wordt vooral beperkt door: // // a) toevallige afwijkingen, // // b) systematische afwijkingen. // // Bij een zeer groot aantal herhalingen benadert de nauwkeurigheid van het gemiddelde de systematische afwijking. // // Het aantal herhalingen moet worden vermeld ten behoeve van de niet experimentele beoordeling van de methode. // // De te gebruiken maat voor de nauwkeurigheid is het verschil tussen de gemiddelde waarde die is gemeten voor referentiemateriaal, en de werkelijke waarde, uitgedrukt als percentage van de werkelijke waarde. // // Wanneer geen absolute bepalingsmethoden, noch gecertificeerd referentiemateriaal beschikbaar zijn, mag voor de bepalingen van de hoeveelheid analyt in een monster voorlopig gebruik worden gemaakt van de resultaten die zijn verkregen met behulp van de referentiemethode zelf. In die gevallen moet uit de tot dan toe gekende methoden de methode worden gekozen met de hoogste specificiteit en de hoogste mate van terugwinning van de analyt. // 1.2.6. // Precisie: herhaalbaarheid in hetzelfde laboratorium (spreiding binnen het laboratorium) en reproduceerbaarheid in een of meer laboratoria (spreiding binnen en tussen laboratoria). // // Voor de algemene statistische term »precisie" geldt de definitie van punt 2.84 van ISO-norm 3534-1977 (»precision: the closeness of agreement between the results obtained by applying the experimental procedure several times under prescribed conditions" - precisie: de mate van overeenstemming tussen de resultaten die worden verkregen door de testprocedure een aantal malen onder de voorgeschreven omstandigheden toe te passen). // // Krachtens de bijlage bij Richtlijn 85/591/EEG moeten de waarden voor de precisie van de analysemethoden, die in aanmerking komen om overeenkomstig deze richtlijn te worden ingevoerd, worden verkregen door middel van een vergelijkende proef die bij voorkeur wordt uitgevoerd overeenkomstig ISO-norm 5725-1986. In dit verband zijn de termen herhaalbaarheid en reproduceerbaarheid gedefinieerd in ISO-norm 5725-1986. Voor die proeven moet monstermateriaal worden gebruikt waarvan geweten is dat de analytconcentratie rond het vast te stellen tolerantieniveau schommelt. // // Totdat de reproduceerbaarheid van een methode is bepaald aan de hand van een vergelijkende proef, mag de voorafgaande selectie van in aanmerking komende methoden aan de hand van niet experimentele beoordeling, gebeuren op basis van de gegevens over de herhaalbaarheid. In dit verband wordt de term herhaalbaarheid gebruikt zoals hij is gedefinieerd in punt 2.85, onder a), van ISO-norm 3534-1977 (»repeatability: the closeness of agreement between successive results obtained with the same method on identical test material, under the same conditions (same operator, same apparatus, same laboratory and short intervals of time)" - herhaalbaarheid: de mate van overeenstemming tussen opeenvolgende resultaten die worden verkregen met dezelfde methode bij identiek testmateriaal en onder dezelfde omstandigheden (uitvoering door dezelfde persoon, met dezelfde apparatuur in hetzelfde laboratorium en met een korte tussentijd)). // // De te gebruiken maat voor de herhaalbaarheid is de variatiecoëfficiënt zoals die is gedefinieerd in punt 2.35 van ISO-norm 3534-1977 (»coefficient of variation: the ratio of the standard deviation to the absolute value of the arithmetic mean" - variatiecoëfficiënt: de verhouding tussen de standaardafwijking en de absolute waarde van het rekenkundig gemiddelde). // 1.2.7. // Aantoonbaarheidsgrens: dit is de kleinste gemeten concentratie waaruit de aanwezigheid van de analyt met een redelijke statistische zekerheid kan worden afgeleid. Deze is gelijk aan het gemiddelde van de gemeten concentratie bij representatieve blancomonsters (n20) plus driemaal de standaardafwijking van dat gemiddelde. // // NB: Wanneer mag worden verwacht dat factoren zoals soort, geslacht, ouderdom, enz., de karakteristieken van een methode kunnen beïnvloeden, is voor iedere afzonderlijke homogene populatie waarop de methode zal worden toegepast, een stel blancomonsters vereist. // 1.2.8. // Gevoeligheid: de mate van geschiktheid van een methode om kleine verschillen in de concentratie van een analyt aan te tonen. In dit document wordt gevoeligheid gedefinieerd als de helling van de ijkkromme bij de betrokken concentratie. // 1.2.9. // Uitvoerbaarheid: een niet gestandaardiseerde karakteristiek van een analysemethode. De uitvoerbaarheid is afhankelijk van het toepassingsgebied van de methode en wordt bepaald door de eisen inzake bij voorbeeld de snelheid waarmee de monsters worden verwerkt en de kosten. Voor referentiemethoden zijn de meeste aspecten van de uitvoerbaarheid minder belangrijk dan de andere in dit document omschreven criteria. Gewoonlijk volstaat het dat de vereiste reagentia en apparatuur in de handel verkrijgbaar zijn. // 1.2.10. // Toepasbaarheid: een lijst met de produkten waarop de in aanmerking komende methode zonder meer of met geringe aanpassingen kan worden toegepast. // 1.2.11. // Andere criteria die naar behoefte kunnen worden gekozen // 1.2.11.1. // Beslissingsgrens: de laagste concentratie van de analyt die, indien aanwezig, met een redelijke statistische zekerheid zal worden aangetoond en overeenkomstig de identificatiecriteria van de methode kan worden geïdentificeerd. Indien nauwkeurigheid en precisie constant blijven in het concentratiegebied rond de aantoonbaarheidsgrens, is de beslissingsgrens gelijk aan het gemiddelde van de gemeten concentratie bij representatieve blancomonsters (n20) plus zesmaal de standaardafwijking van dat gemiddelde. // 1.2.11.2. // Bepaalbaarheid // 1.2.11.2.1. // Bepaalbaarheidsgrens: de laagste concentratie van de analyt die nog kan worden gemeten met de volgende mate van nauwkeurigheid en herhaalbaarheid (binnen hetzelfde laboratorium). // // Nauwkeurigheid: bij herhaalde analyse van het referentiemonster mag de afwijking van het gemiddelde ten opzichte van de werkelijke waarde, uitgedrukt als percentage van de werkelijke waarde, niet buiten de volgende grenzen liggen: - 20 % tot + 10 %. // // Herhaalbaarheid: bij herhaalde analyse van het referentiemonster mag de variatiecoëfficiënt (VC) (1.2.6) van het gemiddelde niet hoger zijn dan de volgende waarden: // // VC // // - gemiddelde tot en met 1 mg/kg 0,30 // // - gemiddelde hoger dan 1 m g/kg en tot en met 10 mg/kg 0,20 // // - gemiddelde hoger dan 10 mg/kg 0,15. // 1.2.11.2.2. // IJkkrommen // // Als bij de methode gebruik wordt gemaakt van ijkkrommen, moet de volgende informatie worden gegeven: // // - de mathematische formule waarmee de ijkkromme wordt beschreven; // // - getalswaarden van de parameters van de ijkkromme met 95 % betrouwbaarheidsintervallen; // // - de aanvaardbare bereiken waarbinnen de parameters van de ijkkromme van dag tot dag mogen variëren; // // - het werkbereik van de ijklijn; // // - bijzonderheden over de variatie van de variabelen die ten minste voor het werkbereik van de ijkkromme geldig is. // // Indien mogelijk moeten passende interne standaarden worden gebruikt bij de bepaling van de ijkkrommen van de referentiemethoden. // 1.2.11.3. // Gevoeligheid voor storingen // // Voor alle proefomstandigheden die in de praktijk aan fluctuaties onderhevig zouden kunnen zijn (b.v. stabiliteit van de reagentia, samenstelling van het monster, pH, temperatuur) moeten alle afwijkingen die invloed zouden kunnen hebben op de resultaten van de analyse, worden aangegeven. In de beschrijving van de methode moet ook worden aangegeven op welke wijze te verwachten storingen kunnen worden verholpen. Indien nodig moeten andere voor bevestiging geschikte detectiebeginselen worden beschreven. Het is van het hoogste belang dat eventuele aan matrixcomponenten toe te schrijven storingen worden bestudeerd. Derhalve moet ten minste de maximumhoeveelheid monster van de blancopopulatie worden aangegeven die geen storend effect heeft op de bepaling van de analyt (na een eventuele gespecificeerde voorzuivering van het monster). // 1.2.11.4. // Relatie tussen tolerantiewaarden en analysegrenzen // // Voor stoffen met een nultolerantie moet de beslissingsgrens van de analysemethode laag genoeg zijn om ervoor te zorgen dat concentraties van residuen die zijn toe te schrijven aan illegaal gebruik, met een waarschijnlijkheidsgraad van ten minste 95 % worden aangetoond. Typische residuenniveaus in verschillende monstermaterialen zijn opgenomen in het »Handbook of experimental data for reference methods" (»Handboek inzake testgegevens voor referentiemethoden") van de Europese Gemeenschap (nog niet gepubliceerd). // // Voor stoffen waarvoor wel een concrete tolerantie is vastgesteld mag de bepaalbaarheidsgrens niet hoger zijn dan deze tolerantie minus driemaal de standaardafwijking die optreedt wanneer de methode wordt toegepast op een monster waarvan de concentratie gelijk is aan deze tolerantie. // 2. // CRITERIA VOOR DE IDENTIFICATIE VAN RESIDUEN // 2.1. // Algemeen vereiste // // Laboratoria die analyses uitvoeren voor de definitieve bevestiging van de aanwezigheid van residuen van organische stoffen met een laag moleculair gewicht, met name stoffen met een hormonale of thyreostatische werking, dienen erop toe te zien dat aan de criteria voor de interpretatie van de resultaten wordt voldaan overeenkomstig de in dit deel vastgelegde eisen. De criteria zijn gericht op identificatie van de analyt en hebben ten doel fout-positieve resultaten te voorkomen. Een analyseresultaat kan slechts positief zijn indien wordt voldaan aan de criteria die voor de desbetreffende analysemethode zijn vastgelegd.

1.2 // 2.2. // Definities betreffende de aanwezigheid van een analyt // 2.2.1. // Positief resultaat: de aanwezigheid van de analyt in het monster wordt volgens de analysemethode bewezen, wanneer aan de algemene criteria voor de desbetreffende detectiemethode wordt voldaan. Het resultaat van de analyse is »positief". // 2.2.2. // Negatief resultaat: het resultaat van de analyse wordt als »negatief" beschouwd indien niet wordt voldaan aan de voor die methode vastgestelde criteria of indien uit de analyse blijkt dat de analyt in het monster aanwezig is in een concentratie die groter is dan de aantoonbaarheidsgrens. // // NB: Een negatief resultaat bewijst niet dat de analyt helemaal niet in het monster voorkomt. // 2.2.3. // Cochromatografie: de gezuiverde testoplossing wordt vóór de chromatografiestap in tweeën verdeeld: // // a) een deel wordt als zodanig chromatografisch gescheiden; // // b) aan het andere deel wordt het standaardmateriaal van de te identificeren analyt toegevoegd en deze gemengde oplossing van analyt en standaardmateriaal wordt chromatografisch gescheiden. // // De hoeveelheid toegevoegd standaardmateriaal moet ongeveer gelijk zijn aan de geschatte hoeveelheid analyt. // 2.3. // Algemene overwegingen voor de gehele analyseprocedure // 2.3.1. // Voorbereiding van het monster // // Het monster moet zo worden verkregen en behandeld dat de kans op detectie van de eventueel aanwezige analyt maximaal is. // 2.3.2. // Gevoeligheid voor storingen // // De in punt 1.2.11.3 (gevoeligheid voor storingen) genoemde gegevens moeten beschikbaar worden gesteld. // 2.3.3. // Algemene criteria voor de gehele procedure // 2.3.3.1. // De specificiteit (1.2.4) en de aantoonbaarheidsgrens (1.2.7) van de methode die voor de desbetreffende analyt en matrix wordt gebruikt, moeten bekend zijn. // // NB: Deze informatie kan worden verkregen uit testgegevens en/of theoretische overwegingen. // 2.3.3.2. // Voor een positief resultaat mag het fysische en chemische gedrag van de analyt tijdens de analyse in principe niet te onderscheiden zijn van het gedrag van het overeenkomstige standaardmateriaal in de passende matrix. // 2.3.3.3. // Zowel een positief als een negatief resultaat van de analyse is alleen dan geldig wanneer het binnen de grenzen blijft van de specificiteit en de aantoonbaarheidsgrens van de methode voor de desbetreffende analyt en matrix. // 2.3.4. // Algemene criteria voor scheidingstechnieken // // Met elke partij testmonsters moeten telkens terzelfder tijd referentiemonsters worden geanalyseerd die een bekende hoeveelheid analyt bevatten. Een andere mogelijkheid is dat een interne standaard aan de testmonsters wordt toegevoegd. // 2.3.5. // Criterium voor off-line fysische en/of chemische preconcentrering, zuivering en scheiding // // De analyt moet aanwezig zijn in de fractie die karakteristiek is voor het overeenkomstige standaardmateriaal in de passende matrix. // // De retentiegegevens voor standaardmateriaal, controlemonsters en testporties moeten worden medegedeeld samen met het uiteindelijke resultaat: positief of negatief. // 2.4. // Criteria voor de identificatie van een analyt via HPLC/IA-Img // 2.4.1. // De piek van de analyt in het Img moet zijn opgebouwd met ten minste 5 à 11 HPLC-fracties. // // De retentiegegevens voor standaardmateriaal, controlemonsters en testporties moeten worden medegedeeld samen met het uiteindelijke resultaat: positief of negatief. // 2.4.2. // Reagentia // // De herkomst en de kwaliteit van het antilichaam en de gemerkte verbinding moeten worden gespecificeerd. // 2.4.3. // IJkkromme // // Aangezien de methode gebaseerd is op ijkkrommen moet de in punt 1.2.11.2.2 (ijkkrommen) genoemde informatie worden verstrekt. // // Het werkbereik van de ijkkromme moet worden gespecificeerd en moet in het algemeen een concentratiebereik omvatten van ten minste één decade. // // Er zijn ten minste zes ijkpunten vereist, die over de ijkkromme moeten zijn verdeeld. // // Alle oorspronkelijke meetgegevens die zijn gebruikt om de ijkkromme te bepalen, moeten worden medegedeeld samen met het uiteindelijke resultaat: positief of negatief. // 2.4.4. // Bij elke bepaling moeten ook controlemonsters worden getest. Concentraties: nul en in het lagere, middelste en hogere gedeelte van het werkbereik. De resultaten voor deze monsters moeten overeenkomen met die van eerdere bepalingen. // // Alle oorspronkelijke meetgegevens voor de controlemonsters en voor de testportie moeten worden medegedeeld samen met het uiteindelijke resultaat: positief of negatief. // 2.4.5. // De hoeveelheid teruggewonnen materiaal moet worden gecontroleerd en gespecificeerd. // 2.4.6. // Bruikbare parameters voor kwaliteitscontrole moeten overeenkomen met die van eerdere bepalingen, bij voorbeeld Bo/T, NSB, helling en intercept van de ijkkromme. // 2.4.7. // Voor bevestiging wordt de voorkeur gegeven aan tweedimensionale HPLC of twee immunogrammen met gebruikmaking van verschillende antilichamen. // 2.5. // Criteria voor de identificatie van een analyt via DLC of HPTLC // 2.5.1. // De Rf-waarde(n) van de analyt moet(en) overeenstemmen met de Rf-waarde(n) die karakteristiek is (zijn) voor het standaardmateriaal. Aan deze eis wordt voldaan wanneer het verschil tussen de Rf-waarde(n) van de analyt en de Rf-waarde(n) van het standaardmateriaal onder dezelfde omstandigheden kleiner is dan +/- 3 %. // 2.5.2. // De vlekken van de analyt mogen visueel niet te onderscheiden zijn van de vlekken van het standaardmateriaal. // 2.5.3. // De afstand tussen de vlek van de analyt en het middelpunt van de dichtstbijzijnde vlek moet ten minste gelijk zijn aan de helft van de som van de diameters van de vlekken. // 2.5.4. // Voor identificatie is bovendien cochromatografie in de DLC-stap verplicht. Hierbij mag van de vlek, waarvan men aanneemt dat zij wordt veroorzaakt door de analyt, alleen de intensiteit toenemen; er mag geen nieuwe vlek verschijnen en de vlek mag visueel niet van uiterlijk veranderen. // 2.5.5. // Voor bevestiging is tweedimensionale DLC verplicht. // 2.6. // Criteria voor de identificatie van een analyt via HPLC-SP // 2.6.1. // De golflengte met maximale absorptie in het spectrum van de analyt moet gelijk zijn aan die van het standaardmateriaal binnen een marge die afhankelijk is van de resolutie van het detectiesysteem. Voor detectie met diodearray is de karakteristieke marge +/- 2 nm. // 2.6.2. // Het spectrum van de analyt mag voor de delen van de twee spectra met een relatieve absorptie >10 % niet visueel verschillen van het spectrum van het standaardmateriaal. Aan dit criterium wordt voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en het verschil tussen de twee spectra op geen enkel waarnemingspunt groter is dan 10 % van de absorptie van het standaardmateriaal. // 2.6.3. // Voor identificatie is bovendien cochromatografie in de HPLC-stap verplicht. Hierbij mag van de piek, waarvan men aanneemt dat hij wordt veroorzaakt door de analyt, alleen de intensiteit toenemen. // 2.7. // Criteria voor de identificatie van een analyt via GC-MS // 2.7.1. // GC-criteria // 2.7.1.1. // Er moet gebruik worden gemaakt van een interne standaard indien een daarvoor geschikt materiaal beschikbaar is. Bij voorkeur wordt hiervoor een stabiele met een isotoop gemerkte vorm van de analyt gebruikt. // 2.7.1.2. // De verhouding tussen de retentietijd van de analyt bij GC en de retentietijd van de interne standaard, d. i. de relatieve retentietijd van de analyt, moet dezelfde zijn als die van de standaardanalyt, binnen een marge van +/- 0,5 %. // 2.7.1.3. // Indien aan de in punt 2.7.1.2 genoemde eis niet wordt voldaan, of indien geen interne standaard wordt gebruikt, moet identificatie van de analyt worden bevestigd met behulp van cochromatografie. // 2.7.1.4. // Bij cochromatografie moet de retentietijd van de aan het monster toegevoegde analyt samenvallen met de retentietijd van de reeds in het monster aanwezige analyt. // 2.7.2. // Criteria voor GC-LRMS // 2.7.2.1. // De intensiteit van ten minste vier diagnostische ionen moet worden gemeden. // // Indien de verbinding met de gebruikte methode geen vier diagnostische ionen oplevert, moet de identificatie van de analyt gebaseerd zijn op de resultaten van ten minste twee onafhankelijke GC-LRMS-methoden met verschillende derivaten en/of ionisatietechnieken, die telkens twee of drie diagnostische ionen produceren. // 2.7.2.2. // Het moleculaire ion is bij voorkeur een van de vier gekozen diagnostische ionen. // 2.7.2.3. // De relatieve abundantie van alle gemeten diagnostische ionen van de analyt moet overeenkomen met die van de standaardanalyt. // 2.7.2.4. // De relative intensiteit van de gedetecteerde diagnostische ionen, uitgedrukt als percentage van de intensiteit van de basispiek, moet gelijk zijn aan die voor de standaardanalyt binnen een marge van +/- 10 % (EI) of +/- 20 % (CI). // 2.7.3. // Criteria voor GC-HRMS; fragmentografie // 2.7.3.1. // Om in aanmerking te komen voor de benaming hoge resolutie, moet de nauwkeurigheid van de massabepaling gelijk zijn aan of beter zijn dan 3 ppm. // 2.7.3.2. // De relative abundantie van 3 of meer diagnostische ionen moet dezelfde zijn als voor de standaardanalyt binnen een marge van +/- 10 % (EI). // 2.7.4. // Criteria voor GC-HRMS; nauwkeurige massa plus lage resolutie van het natuurlijke isotoop // 2.7.4.1. // Om in aanmerking te komen voor de benaming hoge resolutie, moet de nauwkeurigheid van de massabepaling gelijk zijn aan of beter zijn dan 3 ppm. // 2.7.4.2. // De m/z waarde van het diagnostische ion moet gelijk zijn aan de theoretische waarde van de overeenkomstige standaardanalyt. // 2.7.4.3. // Indien de meting van een enkel diagnostisch ion niet voldoet aan het criterium voor specificiteit (1.2.4), dient de intensiteitsverhouding van het diagnostische ion ten opzichte van zijn natuurlijke isotoopion te worden gemeten met behulp van lage resolutie. Deze verhouding moet gelijk zijn aan de theoretische waarde binnen een aangegeven marge (typisch 5 %). // 2.7.4.4. // Indien een ondubbelzinnige bepaling van de elementen van de verbinding op basis van de punten 2.7.4.1, 2.7.4.2 en 2.7.4.3 niet mogelijk is, moet een bijkomend diagnostisch ion worden gemeten. // 2.8. // Criteria voor de identificatie van een analyt via IR-spectrometrie // 2.8.1. // Definitie van adequate pieken // // Adequate pieken zijn absorptiemaxima in het IR-spectrum van een standaardmateriaal, die aan de volgende eisen voldoen: // 2.8.1.1. // Het absorptiemaximum ligt in het golfgetalgebied van 1800-500 cm-1. // 2.8.1.2. // De intensiteit van de absorptie is niet minder dan: // // a) een specifieke molaire absorptie van 40 ten opzichte van de nullijn en van 20 ten opzichte van de basislijn, of // // b) een relatieve absorptie van 12,5 % van de piek met maximale absorptie in het gebied 1800-500 cm-1 wanneer beide ten opzichte van de nullijn worden gemeten, en 5 % van de piek met maximale absorptie in het gebied 1800-500 cm-1, wanneer beide ten opzichte van de basislijn van de piek worden gemeten. // // NB: Hoewel adequate pieken volgens a) vanuit theoretisch oogpunt de voorkeur verdienen, zijn adequate pieken volgens b) in de praktijk gemakkelijker te bepalen. // 2.8.2. // In het IR-spectrum van het standaardmateriaal moeten er minimaal zes adequate pieken zijn. Indien er minder dan zes adequate pieken zijn, kan het desbetreffende IR-spectrum niet als referentiespectrum worden gebruikt. // 2.8.3. // Het aantal pieken in het IR-spectrum van de analyt, waarvan de frequentie, binnen een marge van +/- 1 cm-1, overeenkomt met een adequate piek in het IR-spectrum van het standaardmateriaal, wordt bepaald. // 2.8.4. // IR-criteria // 2.8.4.1. // Absorptie moet aanwezig zijn in alle gebieden van het spectrum van de analyt die overeenkomen met een adequate piek in het referentiespectrum van het standaardmateriaal. // 2.8.4.2. // De »score", d.i. het percentage adequate pieken dat in het IR-spectrum van de analyt wordt gevonden, moet ten minste 50 bedragen. // 2.8.4.3. // Wanneer een gebied niet exact overeenkomt met een adequate piek, mag het desbetreffende gebied van het spectrum van de analyt de aanwezigheid van een overeenkomstige piek niet uitsluiten (zie fig. 1). 1.2.3.4 // // Figuur 1 // // // // // // // // // // // // // // // // Standaard - materiaal // // Adequate pieken 1, 2 en 3 // // // // // // // // // // // // // // // // // // Monster A // // Gevonden: adequate pieken 1 en 3 // // // // // // // // // // // // // // // // // // Monster B // // Gevonden: adequate pieken 1 en 3 1.2 // // Het spectrum van monster A sluit de aanwezigheid van adequate piek 2 niet uit; aan criterium 2.8.4.3 is derhalve voldaan. // // Het spectrum van monster B sluit de aanwezigheid van piek 2 uit; aan criterium 2.8.4.3 is derhalve niet voldaan. // 2.8.4.4. // De procedure is alleen van toepassing op de absorptiepieken in het spectrum van het monster met een intensiteit van ten minste driemaal de piek-tot-piekruis.

Aanhangsel bij bijlage I

Lijst van afkortingen en symbolen

1.2 // Bo // = radioactiviteit van de gebonden fractie van een blancomonster // Bo/T // = quotiënt van de radioactiviteit van de gebonden fractie van een blanco en de toegevoegde activiteit (»quotiënt blancobinding en totaal") // CI // = chemische ionisatie // cpm // = tellingen per minuut // dpm // = desintegraties per minuut // EI // = electron impact ionisatie // GC // = gaschromatografie // HPLC // = hogeprestatievloeistofchromatografie // HPTLC // = hogeprestatiedunnelaagchromatografie // HRMS // = hogeresolutiemassaspectrometrie // IA // = immunoassay // Img // = immunogram // IR // = infrarood // VC // = vloeistofchromatografie // LRMS // = lageresolutiemassaspectrometrie // m // = massa // MS // = massaspectrometrie // NSB // = niet specifieke binding = aspecifieke binding (ASB) // Rf // = afgelegde afstand in verhouding tot het front van het eluens // SP // = spectrometrie, b.v. diodearray // T // = totale aan een monster toegevoegde radioactiviteit (cpm of dpm) // DLC // = dunnelaagchromatografie // z // = lading // / // = off-linegekoppelde technieken // - // = on-linegekoppelde technieken // // b.v. HPLC/GC-MS = HPLC off-line, gevolgd door GC met on-line MS.

BIJLAGE II

NATIONALE REFERENTIELABORATORIA

1.2.3 // // // // Lid-Staat // Referentielaboratorium // Groepen residuen // // // // // // // België // Instituut voor Hygiëne en Epidemiologie J. Wijtsmanstraat 14 B-1050 Brussel // alle groepen // Denemarken // Veterinaerdirektoratets Laboratorium Kongensgade 16 DK-4100 Ringsted // groep A // // Levnedsmiddelstyrelsens Centrallaboratorium Moerkhoej Bygade 19 DK-2860 Soeborg // groep B // Bondsrepubliek Duitsland // Bundesgesundheitsamt Thielallee 88-92 D-1000 Berlin 33 // groep A III a) (antibiotica) en b) // // Staatliches Tieraerztliches Untersuchungsamt Stuttgart Azenberg Strasse 16 D-7000 Stuttgart 1 // groep A I b) // // Tierhygienisches Institut Freiburg Am Moosweiher 2 D-7800 Freiburg // groep A I a) // // Landesuntersuchungsamt fuer das Gesundheitswesen Suedbayern Veterinaerstrasse 2 D-8042 Oberschleissheim // groep A II // // Staatliches Veterinaeruntersuchungsamt Arnsberg Zur Traubeneiche 10/12 D-5760 Arnsberg 2 // groep A I a), b), c) // // Chemische Landesuntersuchungsanstalt Stuttgart Breitscheidstrasse 4 Postfach 100824 D-7000 Stuttgart 1 // groep A III a) (nitrofuranen) // // Chemische Landesuntersuchungsanstalt Offenburg Gerberstrasse 24 D-7600 Offenburg // groep B II b) (chloorkoolwaterstoffen zoals: PCB en PCT) // Griekenland // Centre of the Veterinary Institutions of Athens: // // // - Institute of Infectious and Parasitic Diseases Laboratory of Biochemistry 25, Neapoleos Street GR-153 10 Aghia Paraskevi Athens // groepen A I b); A III a) (sulfonamiden); A I c) (natuurlijke hormonen); B (pesticiden) // // - Institute of Animal Toxicology 25, Neapoleos Street GR-153 10 Aghia Paraskevi Athens // groepen A I a); A I c) (zeranol, trenbolon); A III b) // // - Institute of Food Hygiene Iera Odos, 75 Botanikos GR-118 55 Athens // groep A III a) // Spanje // Centro Nacional de Alimentación y Nutrición c/Pozuelo Km 2 Majadahonda (Madrid) // alle groepen // // Laboratorio de Sanidad y Producción Animal Santa Fe (Granada) // alle groepen // // Laboratorio de Sanidad y Producción Animal Algete (Madrid) // alle groepen // // // // Lid-Staat // Referentielaboratorium // Groepen residuen // // // // // Frankrijk // Laboratoire de dosages hormonaux École nationale vétérinaire de Nantes CP 3018 F-44087 Nantes Cedex 03 // groepen A I en II // // Laboratoire central d'hygiène alimentaire (LCHA) 43, rue de Dantzig F-75015 Paris // groepen B I a); B II a), b) en c) // // Laboratoire des médicaments vétérinaires (LMV) La haute Marche-Javene F-35133 Fougères // groepen A III a) en b); B I b) en c) // Ierland // Central Meat Control Laboratory Abbotstown, Castleknock IRL-Dublin 15 // groepen A I, II en III groep B I behalve organochloor- en organofosforverbinding groep B II behalve PCB // // State Laboratory Abbotstown, Castleknock IRL-Dublin 15 // groepen A I, II en III groepen B I en II // Italië // Istituto Superiore di Sanità Viale Regina Elena 299 I-00161 Roma // alle groepen // Luxemburg // Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne Antonie van Leeuwenhoeklaan 9 NL-3720 BA Bilthoven // alle groepen // // Institut d'hygiène et d'épidémiologie Rue J. Wijtsman 14 B-1050 Bruxelles // alle groepen // Nederland // Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne Antonie van Leeuwenhoeklaan 9 NL-3720 BA Bilthoven // alle groepen // // Rijkskwaliteitsinstituut voor land- en tuinbouwprodukten Bornesteeg 45 NL-6708 PD Wageningen // alle groepen // Portugal // Laboratório Nacional de Investigação Veterinária Estrada de Benfica 701 P-1500 Lisboa // alle groepen // Verenigd Koninkrijk // Central Veterinary Laboratory New Haw, Weybridge UK-Surrey KT15 3NB // groepen A I, II en III groep B I // // Food Science Laboratory Colney Lane UK-Norwich NR4 7UA // groep A III groepen B I en II // // Veterinary Research Laboratories Stormont UK-Belfast BT4 3SD // groepen A I a), I c), II en III groepen B I en II // // Food and Agricultural Chemistry Research Division Department of Agriculture for Northern Ireland Newforge Lane UK-Belfast BT9 5PX // groepen A I b) en III groepen B I en II // // //

CRITERIA VOOR DE IDENTIFICATIE VAN EEN ANALYT VIA IR-SPECTROMETRIE

2.8.1 .

DEFINITIE VAN ADEQUATE PIEKEN //

ADEQUATE PIEKEN ZIJN ABSORPTIEMAXIMA IN HET IR-SPECTRUM VAN EEN STANDAARDMATERIAAL, DIE AAN DE VOLGENDE EISEN VOLDOEN :

2.8.1.1 .

HET ABSORPTIEMAXIMUM LIGT IN HET GOLFGETALGEBIED VAN 1800-500 CM_1 .

2.8.1.2 .

DE INTENSITEIT VAN DE ABSORPTIE IS NIET MINDER DAN : //

A ) EEN SPECIFIEKE MOLAIRE ABSORPTIE VAN 40 TEN OPZICHTE VAN DE NULLIJN EN VAN 20 TEN OPZICHTE VAN DE BASISLIJN, OF //

B ) EEN RELATIEVE ABSORPTIE VAN 12,5 % VAN DE PIEK MET MAXIMALE ABSORPTIE IN HET GEBIED 1800-500 CM_1 WANNEER BEIDE TEN OPZICHTE VAN DE NULLIJN WORDEN GEMETEN, EN 5 % VAN DE PIEK MET MAXIMALE ABSORPTIE IN HET GEBIED 1800-500 CM_1, WANNEER BEIDE TEN OPZICHTE VAN DE BASISLIJN VAN DE PIEK WORDEN GEMETEN . //

NB : HOEWEL ADEQUATE PIEKEN VOLGENS A ) VANUIT THEORETISCH OOGPUNT DE VOORKEUR VERDIENEN, ZIJN ADEQUATE PIEKEN VOLGENS B ) IN DE PRAKTIJK GEMAKKELIJKER TE BEPALEN .

2.8.2 .

IN HET IR-SPECTRUM VAN HET STANDAARDMATERIAAL MOETEN ER MINIMAAL ZES ADEQUATE PIEKEN ZIJN . INDIEN ER MINDER DAN ZES ADEQUATE PIEKEN ZIJN, KAN HET DESBETREFFENDE IR-SPECTRUM NIET ALS REFERENTIESPECTRUM WORDEN GEBRUIKT .

2.8.3 .

HET AANTAL PIEKEN IN HET IR-SPECTRUM VAN DE ANALYT, WAARVAN DE FREQUENTIE, BINNEN EEN MARGE VAN +/_ 1 CM_1, OVEREENKOMT MET EEN ADEQUATE PIEK IN HET IR-SPECTRUM VAN HET STANDAARDMATERIAAL, WORDT BEPAALD .

2.8.4 .

IR-CRITERIA

2.8.4.1 .

ABSORPTIE MOET AANWEZIG ZIJN IN ALLE GEBIEDEN VAN HET SPECTRUM VAN DE ANALYT DIE OVEREENKOMEN MET EEN ADEQUATE PIEK IN HET REFERENTIESPECTRUM VAN HET STANDAARDMATERIAAL .

2.8.4.2 .

DE "SCORE", D.I . HET PERCENTAGE ADEQUATE PIEKEN DAT IN HET IR-SPECTRUM VAN DE ANALYT WORDT GEVONDEN, MOET TEN MINSTE 50 BEDRAGEN .

2.8.4.3 .

WANNEER EEN GEBIED NIET EXACT OVEREENKOMT MET EEN ADEQUATE PIEK, MAG HET DESBETREFFENDE GEBIED VAN HET SPECTRUM VAN DE ANALYT DE AANWEZIGHEID VAN EEN OVEREENKOMSTIGE PIEK NIET UITSLUITEN ( ZIE FIG . 1 ).

1.2.3.4 //

FIGUUR 1 // //

STANDAARD - MATERIAAL //

ADEQUATE PIEKEN 1, 2 EN 3

MONSTER A //

GEVONDEN : ADEQUATE PIEKEN 1 EN 3

MONSTER B //

GEVONDEN : ADEQUATE PIEKEN 1 EN 3

1.2 //

HET SPECTRUM VAN MONSTER A SLUIT DE AANWEZIGHEID VAN ADEQUATE PIEK 2 NIET UIT; AAN CRITERIUM 2.8.4.3 IS DERHALVE VOLDAAN . //

HET SPECTRUM VAN MONSTER B SLUIT DE AANWEZIGHEID VAN PIEK 2 UIT; AAN CRITERIUM 2.8.4.3 IS DERHALVE NIET VOLDAAN .

2.8.4.4 .

DE PROCEDURE IS ALLEEN VAN TOEPASSING OP DE ABSORPTIEPIEKEN IN HET SPECTRUM VAN HET MONSTER MET EEN INTENSITEIT VAN TEN MINSTE DRIEMAAL DE PIEK-TOT-PIEKRUIS .

AANHANGSEL BIJ BIJLAGE I

LIJST VAN AFKORTINGEN EN SYMBOLEN

1.2BO

= RADIOACTIVITEIT VAN DE GEBONDEN FRACTIE VAN EEN BLANCOMONSTER

BO/T

= QUOTIENT VAN DE RADIOACTIVITEIT VAN DE GEBONDEN FRACTIE VAN EEN BLANCO EN DE TOEGEVOEGDE ACTIVITEIT (" QUOTIENT BLANCOBINDING EN TOTAAL ")

CI

= CHEMISCHE IONISATIE

CPM

= TELLINGEN PER MINUUT

DPM

= DESINTEGRATIES PER MINUUT

EI

= ELECTRON IMPACT IONISATIE

GC

= GASCHROMATOGRAFIE

HPLC

= HOGEPRESTATIEVLOEISTOFCHROMATOGRAFIE

HPTLC

= HOGEPRESTATIEDUNNELAAGCHROMATOGRAFIE

HRMS

= HOGERESOLUTIEMASSASPECTROMETRIE

IA

= IMMUNOASSAY

IMG

= IMMUNOGRAM

IR

= INFRAROOD

VC

= VLOEISTOFCHROMATOGRAFIE

LRMS

= LAGERESOLUTIEMASSASPECTROMETRIE

M

= MASSA

MS

= MASSASPECTROMETRIE

NSB

= NIET SPECIFIEKE BINDING = ASPECIFIEKE BINDING ( ASB )

RF

= AFGELEGDE AFSTAND IN VERHOUDING TOT HET FRONT VAN HET ELUENS

SP

= SPECTROMETRIE, B.V . DIODEARRAY

T

= TOTALE AAN EEN MONSTER TOEGEVOEGDE RADIOACTIVITEIT ( CPM OF DPM )

DLC

= DUNNELAAGCHROMATOGRAFIE

Z

= LADING

/

= OFF-LINEGEKOPPELDE TECHNIEKEN

-

= ON-LINEGEKOPPELDE TECHNIEKEN //

B.V . HPLC/GC-MS = HPLC OFF-LINE, GEVOLGD DOOR GC MET ON-LINE MS .

BIJLAGE II

NATIONALE REFERENTIELABORATORIA

1.2.3LID-STAAT

REFERENTIELABORATORIUM

GROEPEN RESIDUEN

BELGIE

INSTITUUT VOOR HYGIENE EN EPIDEMIOLOGIE J . WIJTSMANSTRAAT 14 B-1050 BRUSSEL

ALLE GROEPEN

DENEMARKEN

VETERINAERDIREKTORATETS LABORATORIUM KONGENSGADE 16 DK-4100 RINGSTED

GROEP A //

LEVNEDSMIDDELSTYRELSENS CENTRALLABORATORIUM MOERKHOEJ BYGADE 19 DK-2860 SOEBORG

GROEP B

BONDSREPUBLIEK DUITSLAND

BUNDESGESUNDHEITSAMT THIELALLEE 88-92 D-1000 BERLIN 33

GROEP A III A ) ( ANTIBIOTICA ) EN B ) //

STAATLICHES TIERAERZTLICHES UNTERSUCHUNGSAMT STUTTGART AZENBERG STRASSE 16 D-7000 STUTTGART 1

GROEP A I B ) //

TIERHYGIENISCHES INSTITUT FREIBURG AM MOOSWEIHER 2 D-7800 FREIBURG

GROEP A I A ) //

LANDESUNTERSUCHUNGSAMT FUER DAS GESUNDHEITSWESEN SUEDBAYERN VETERINAERSTRASSE 2 D-8042 OBERSCHLEISSHEIM

GROEP A II //

STAATLICHES VETERINAERUNTERSUCHUNGSAMT ARNSBERG ZUR TRAUBENEICHE 10/12 D-5760 ARNSBERG 2

GROEP A I A ), B ), C ) //

CHEMISCHE LANDESUNTERSUCHUNGSANSTALT STUTTGART BREITSCHEIDSTRASSE 4 POSTFACH 100824 D-7000 STUTTGART 1

GROEP A III A ) ( NITROFURANEN ) //

CHEMISCHE LANDESUNTERSUCHUNGSANSTALT OFFENBURG GERBERSTRASSE 24 D-7600 OFFENBURG

GROEP B II B ) ( CHLOORKOOLWATERSTOFFEN ZOALS : PCB EN PCT )

GRIEKENLAND

CENTRE OF THE VETERINARY INSTITUTIONS OF ATHENS : // //

_ INSTITUTE OF INFECTIOUS AND PARASITIC DISEASES LABORATORY OF BIOCHEMISTRY 25, NEAPOLEOS STREET GR-153 10 AGHIA PARASKEVI ATHENS

GROEPEN A I B ); A III A ) ( SULFONAMIDEN ); A I C ) ( NATUURLIJKE HORMONEN ); B ( PESTICIDEN ) //

_ INSTITUTE OF ANIMAL TOXICOLOGY 25, NEAPOLEOS STREET GR-153 10 AGHIA PARASKEVI ATHENS

GROEPEN A I A ); A I C ) ( ZERANOL, TRENBOLON ); A III B ) //

_ INSTITUTE OF FOOD HYGIENE IERA ODOS, 75 BOTANIKOS GR-118 55 ATHENS

GROEP A III A )

SPANJE

CENTRO NACIONAL DE ALIMENTACION Y NUTRICION C/POZUELO KM 2 MAJADAHONDA ( MADRID )

ALLE GROEPEN //

LABORATORIO DE SANIDAD Y PRODUCCION ANIMAL SANTA FE ( GRANADA )

ALLE GROEPEN //

LABORATORIO DE SANIDAD Y PRODUCCION ANIMAL ALGETE ( MADRID )

ALLE GROEPEN

LID-STAAT

REFERENTIELABORATORIUM

GROEPEN RESIDUEN

FRANKRIJK

LABORATOIRE DE DOSAGES HORMONAUX ECOLE NATIONALE VETERINAIRE DE NANTES CP 3018 F-44087 NANTES CEDEX 03

GROEPEN A I EN II //

LABORATOIRE CENTRAL D'HYGIENE ALIMENTAIRE ( LCHA ) 43, RUE DE DANTZIG F-75015 PARIS

GROEPEN B I A ); B II A ), B ) EN C ) //

LABORATOIRE DES MEDICAMENTS VETERINAIRES ( LMV ) LA HAUTE MARCHE-JAVENE F-35133 FOUGERES

GROEPEN A III A ) EN B ); B I B ) EN C )

IERLAND

CENTRAL MEAT CONTROL LABORATORY ABBOTSTOWN, CASTLEKNOCK IRL-DUBLIN 15

GROEPEN A I, II EN III GROEP B I BEHALVE ORGANOCHLOOR - EN ORGANOFOSFORVERBINDING GROEP B II BEHALVE PCB //

STATE LABORATORY ABBOTSTOWN, CASTLEKNOCK IRL-DUBLIN 15

GROEPEN A I, II EN III GROEPEN B I EN II

ITALIE

ISTITUTO SUPERIORE DI SANITA VIALE REGINA ELENA 299 I-00161 ROMA

ALLE GROEPEN

LUXEMBURG

RIJKSINSTITUUT VOOR VOLKSGEZONDHEID EN MILIEUHYGIENE ANTONIE VAN LEEUWENHOEKLAAN 9 NL-3720 BA BILTHOVEN

ALLE GROEPEN //

INSTITUT D'HYGIENE ET D'EPIDEMIOLOGIE RUE J . WIJTSMAN 14 B-1050 BRUXELLES

ALLE GROEPEN

NEDERLAND

RIJKSINSTITUUT VOOR VOLKSGEZONDHEID EN MILIEUHYGIENE ANTONIE VAN LEEUWENHOEKLAAN 9 NL-3720 BA BILTHOVEN

ALLE GROEPEN //

RIJKSKWALITEITSINSTITUUT VOOR LAND - EN TUINBOUWPRODUKTEN BORNESTEEG 45 NL-6708 PD WAGENINGEN

ALLE GROEPEN

PORTUGAL

LABORATORIO NACIONAL DE INVESTIGACAO VETERINARIA ESTRADA DE BENFICA 701 P-1500 LISBOA

ALLE GROEPEN

VERENIGD KONINKRIJK

CENTRAL VETERINARY LABORATORY NEW HAW, WEYBRIDGE UK-SURREY KT15 3NB

GROEPEN A I, II EN III GROEP B I //

FOOD SCIENCE LABORATORY COLNEY LANE UK-NORWICH NR4 7UA

GROEP A III GROEPEN B I EN II //

VETERINARY RESEARCH LABORATORIES STORMONT UK-BELFAST BT4 3SD

GROEPEN A I A ), I C ), II EN III GROEPEN B I EN II //

FOOD AND AGRICULTURAL CHEMISTRY RESEARCH DIVISION DEPARTMENT OF AGRICULTURE FOR NORTHERN IRELAND NEWFORGE LANE UK-BELFAST BT9 5PX

GROEPEN A I B ) EN III GROEPEN B I EN II // // //