UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2019/2092 VAN DE COMMISSIE

van 28 november 2019

tot instelling van een definitief compenserend recht op biodiesel van oorsprong uit Indonesië

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (1) (“de basisverordening”), en met name artikel 15,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Opening van het onderzoek

(1) Op 6 december 2018 heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) op grond van artikel 10 van de basisverordening een antisubsidieonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Europese Unie (“de Unie”) van biodiesel van oorsprong uit Indonesië.

(2) De Commissie heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) (“het bericht van inleiding”).

(3) De Commissie heeft het onderzoek geopend naar aanleiding van een klacht die op 22 oktober 2018 werd ingediend door de European Biodiesel Board (“de klager” of “de EBB”) namens producenten die samen goed zijn voor 32 % van de totale productie in de Unie.

1.2. Voorlopige maatregelen

(4) Op 14 augustus 2019 stelde de Commissie bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/1344 van de Commissie (3) (“de voorlopige verordening”) voorlopige compenserende rechten in op de invoer in de Unie van biodiesel van oorsprong uit Indonesië.

(5) Zoals opgemerkt in overweging 13 van de voorlopige verordening had het onderzoek naar de subsidiëring en schade betrekking op de periode van 1 oktober 2017 tot en met 30 september 2018 (“het onderzoektijdvak” of “OT”), en had het onderzoek naar ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling betrekking op de periode van 1 januari 2015 tot het einde van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

1.3. Vervolg van de procedure

(6) Na de mededeling van de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan voorlopige compenserende rechten werden ingesteld (“mededeling van de voorlopige bevindingen”), dienden de EBB, de Indonesische overheid en alle vier de Indonesische producenten-exporteurs schriftelijke opmerkingen in waarin zij hun standpunten ten aanzien van de voorlopige bevindingen kenbaar maakten.

(7) De belanghebbenden die daartoe een verzoek hadden ingediend, zijn in de gelegenheid gesteld te worden gehoord. Er zijn hoorzittingen gehouden met de EBB, de Indonesische overheid en alle vier de Indonesische producenten-exporteurs.

(8) De Commissie heeft de opmerkingen van de belanghebbenden in overweging genomen en behandeld zoals beschreven in deze verordening.

(9) De Commissie heeft alle belanghebbenden ingelicht over de belangrijkste feiten en overwegingen op basis waarvan zij voornemens was een definitief compenserend recht in te stellen op de invoer in de Unie van biodiesel van oorsprong uit Indonesië (“mededeling van de definitieve bevindingen”).

(10) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben de EBB, de Indonesische overheid en drie van de vier Indonesische producenten-exporteurs schriftelijke opmerkingen inzake de definitieve bevindingen ingediend. De Commissie merkte op dat de opmerkingen van de Indonesische overheid en van twee producenten-exporteurs in alle opzichten hetzelfde waren, en in deze verordening zullen deze opmerkingen inzake de mededeling van de definitieve bevindingen als de opmerkingen van de Indonesische overheid worden samengevat.

(11) De belanghebbenden die daartoe een verzoek hadden ingediend, zijn in de gelegenheid gesteld te worden gehoord. Na de mededeling van definitieve bevindingen zijn hoorzittingen gehouden met de EBB, de Indonesische overheid en twee van de vier Indonesische producenten-exporteurs.

(12) De Indonesische overheid en twee van de producenten-exporteurs voerden in hun opmerkingen naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen aan dat hun rechten van verdediging niet waren geëerbiedigd, met name wat betreft de berekening van prijsonderbieding en de bekendmaking aan belanghebbenden van de productcontrolenummers (“PCN’s”) van de bedrijfstak van de Unie die bij de berekeningen werden gebruikt, de in de mengsels van de bedrijfstak van de Unie gebruikte grondstoffen en het troebelingspunt (“CFPP”) (4) van de verkoop door de bedrijfstak van de Unie.

(13) De Indonesische overheid en twee van de vier Indonesische producenten-exporteurs hebben om een hoorzitting in aanwezigheid van de raadadviseur-auditeur verzocht en deze hoorzitting vond plaats op 14 oktober 2019.

(14) Al deze punten werden reeds behandeld in de mededeling van de definitieve bevindingen en werden aan de Indonesische overheid uitgelegd tijdens de hoorzittingen die plaatsvonden nadat de mededeling van de definitieve bevindingen was verzonden.

(15) De Commissie heeft de opmerkingen van de belanghebbenden naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen in overweging genomen en behandeld zoals beschreven in deze verordening.

1.4. Onderzoektijdvak en beoordelingsperiode

(16) Aangezien er geen opmerkingen over het onderzoektijdvak en de beoordelingsperiode werden ontvangen, werd overweging 13 van de voorlopige verordening bevestigd.

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Argumenten betreffende de productomschrijving

(17) Na de publicatie van de voorlopige verordening voerde de Wilmar Group (“Wilmar”), een producent-exporteur in Indonesië, aan dat haar uitvoer van gefractioneerde methylesters niet moest worden beschouwd als uitvoer van het betrokken product. Wilmar gaf aan dat dit argument binnen de desbetreffende termijn was aangevoerd, omdat dit terug te vinden was in bijlage I bij haar steekproefformulier.

(18) Het argument was echter niet apart aangevoerd, waardoor de andere belanghebbenden het pas opmerkten bij de ontvangst van de opmerkingen ten aanzien van de voorlopige verordening.

(19) De Commissie merkte op dat hetzelfde argument op basis van dezelfde informatie door dezelfde producent-exporteur was aangevoerd in het eerdere antidumpingonderzoek inzake de invoer van biodiesel uit Indonesië en dat dit zowel in de voorlopige verordening (5) als in de definitieve verordening (6) was afgewezen (“het oorspronkelijke onderzoek”).

(20) In dit onderzoek heeft de Commissie het verzoek tot productuitsluiting opnieuw afgewezen om dezelfde drie redenen die in de vorige antidumpingverordening zijn uiteengezet en die hierna zijn weergegeven, en wel als volgt.

(21) Ten eerste zijn gefractioneerde methylesters van vetzuren en kunnen deze worden gebruikt als biodiesel. In die zin kan biodiesel waarvan wordt aangegeven dat deze niet voor gebruik als brandstof is bestemd, wel als brandstof worden gebruikt omdat deze over dezelfde fysische en technische eigenschappen beschikt.

(22) Ten tweede is het moeilijk om methylesters van vetzuren bij de haven van invoer zonder chemische analyse van elkaar te onderscheiden.

(23) Ten derde kunnen gefractioneerde methylesters, hoewel zij niet voldoen aan de Europese norm (EN 14214), worden gemengd met andere biodiesels ter vervaardiging van een mengsel dat wel aan de norm voldoet.

(24) Wilmar heeft de Commissie ook verzocht te bevestigen dat gefractioneerde methylesters in principe in aanmerking komen voor de douaneregeling bijzondere bestemming, waarvoor een vrijstelling van rechten geldt, mits de onderneming naar tevredenheid van de nationale douaneautoriteit kan bewijzen dat de eindbestemming van de gefractioneerde methylester niet brandstof is.

(25) De Commissie heeft opgemerkt dat overeenkomstig Verordening (EU) 2018/2069 van de Raad (7) een schorsing van rechten, onderworpen aan douanetoezicht in het kader van de regeling bijzondere bestemming voor een deel van de invoer van gefractioneerde methylesters, is toegekend. Deze vrijstelling heeft echter uitsluitend betrekking op de autonome rechten van het gemeenschappelijk douanetarief en doet geen afbreuk aan de toepassing van de compenserende rechten. De Commissie heeft het vrijstellingsverzoek op basis van bijzondere bestemming dan ook afgewezen voor wat betreft de toepassing van de compenserende rechten.

(26) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde Wilmar haar argument inzake vrijstelling van rechten op basis van bijzondere bestemming met betrekking tot compenserende rechten voor haar uitvoer van gefractioneerde methylesters. Nieuwe informatie noch redenen werden verstrekt waarom een vrijstelling op basis van bijzondere bestemming zou moeten worden uitgebreid tot het verlenen van vrijstelling van compenserende rechten, en het argument werd derhalve afgewezen. De Commissie heeft geen geldige reden gevonden om gefractioneerde methylesters uit te sluiten van de productomschrijving. Het enkele feit dat gefractioneerde methylesters door Wilmar kunnen worden gebruikt voor ander gebruik dan brandstof, betekent niet dat een dergelijke productsoort niet door dit onderzoek moet worden bestreken.

(27) Aangezien er geen andere opmerkingen over de productomschrijving zijn ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 31 tot en met 37 van de voorlopige verordening bevestigd.

3. SUBSIDIËRING

3.1. Overheidssteun aan de bedrijfstak voor biodiesel door rechtstreekse overdracht van middelen via het palmolieplantagefonds

3.1.1. Financiële bijdrage

(28) Naar aanleiding van de mededeling van de voorlopige bevindingen voerde de Indonesische overheid aan dat de Commissie niet had aangetoond dat er sprake was van een financiële bijdrage ten gunste van de producenten-exporteurs.

(29) De Indonesische overheid en alle producenten-exporteurs voerden aan dat het palmolieplantagefonds (hierna ook “OPPF” genoemd) uitsluitend wordt gefinancierd door middel van de uitvoerheffing op ruwe palmolie (“crude palm oil”, hierna ook “CPO”) en afgeleide producten en grotendeels door de biodieselproducenten zelf. Voorts voerde de Indonesische overheid aan dat de producenten-exporteurs de uitvoerheffing voorafgaand aan de uitvoer van de goederen rechtstreeks aan het palmolieplantagefonds betalen. Volgens de Indonesische overheid wordt er derhalve geen geld uit de algemene staatsbegroting gehaald en is er daarom geen sprake van een financiële bijdrage.

(30) In dit opzicht herhaalde de Commissie dat het Oil Palm Plantation Fund Management Agency (“het beheersbureau”), zoals in de voorlopige verordening is aangegeven in de overwegingen 56 tot en met 61, optreedt als overheidsinstantie in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, onder a), i), van de basisverordening en in overeenstemming met de desbetreffende rechtspraak van de WTO. De middelen die het beheersbureau gebruikt, zijn daarom overheidsmiddelen.

(31) Voorts heeft de Commissie tijdens het controlebezoek aan de Indonesische overheid getracht bewijsmateriaal te verkrijgen en te controleren inzake het argument van de Indonesische overheid dat de middelen van het palmolieplantagefonds geen deel uitmaken van de staatsbegroting. De Indonesische overheid kon dergelijk bewijsmateriaal echter niet verstrekken.

(32) In plaats daarvan verstrekte de Indonesische overheid bewijsmateriaal waaruit bleek dat de producenten-exporteurs de uitvoerheffing inderdaad voorafgaand aan de uitvoer van hun goederen betaalden. Zij kon echter geen indicatie verschaffen dat deze gelden op een specifieke rekening van het palmolieplantagefonds werden betaald die gescheiden zou zijn van de algemene staatsbegroting, waardoor zou worden voorkomen dat de betalingen die met de uitvoerheffing op ruwe palmolie en de daarvan afgeleide producten werden geïnd, in de algemene staatsbegroting vloeiden en voor andere door de overheid geschikt geachte doeleinden werden gebruikt. Er is bovendien geen aanwijzing dat het palmolieplantagefonds over afzonderlijke rekeningen voor het innen van uitvoerheffingen op biodiesel en op andere producten (waaronder ruwe palmolie) beschikt. Dit wijst erop dat de middelen waarover het beheersbureau beschikt, niet ervan afhankelijk zijn dat de producenten-exporteurs van biodiesel eerst de heffing betalen, omdat de Indonesische overheid al overheidsinkomsten door uitvoerheffingen op andere producten kan hebben verkregen. Derhalve heeft de Commissie, bij gebrek aan verder bewijs van het tegendeel, de bevindingen in overweging 64 van de voorlopige verordening bevestigd.

(33) De Commissie heeft verder opgemerkt dat de kwalificatie van het palmolieplantagefonds als een overheidsinstantie noch door de Indonesische overheid, noch door een van de producenten-exporteurs is betwist. Om die reden en in aanmerking genomen dat de Indonesische overheid geen overtuigend bewijs van het tegendeel heeft verstrekt, moeten de middelen waarover het palmolieplantagefonds beschikt als overheidsgelden worden beschouwd en daarom als afkomstig uit overheidsmiddelen (zoals de verplichte uitvoerheffing).

(34) Voorts voerden de Indonesische overheid en alle producenten-exporteurs aan dat de Commissie de betalingen van het palmolieplantagefonds ten onrechte afzonderlijk heeft geanalyseerd en niet als deel van de betaling van de overheid bij de aankoop van biodiesel. De Indonesische overheid en alle producenten-exporteurs voerden tevens aan dat de Commissie de regeling verkeerd als een subsidie kenmerkte, terwijl deze hoogstens zou moeten worden gekwalificeerd als een overheidsaankoop van goederen tegen een meer dan toereikende beloning.

(35) Om de onderstaande redenen wees de Commissie het argument dat de Commissie de betalingen van het palmolieplantagefonds afzonderlijk had onderzocht en dat het programma als een aankoop van goederen (biodiesel) door de Indonesische overheid zou moeten worden beschouwd, af.

(36) De Commissie heeft opgemerkt dat niet de Indonesische overheid de biodiesel koopt, maar dat dit door de geselecteerde mengers wordt gedaan (Pertamina en AKR). De Indonesische overheid heeft via het palmolieplantagefonds geen contractuele aankooprelatie met de producenten van biodiesel en ontvangt geen tegenprestatie voor het geld dat zij aan de biodieselproducenten betaalt. Bovendien heeft geen van de belanghebbenden tijdens het onderzoek aangevoerd dat de Indonesische overheid een contractuele relatie met de biodieselproducenten heeft.

(37) De toepasselijke wetgeving verplicht de biodieselleveranciers die aan dit programma willen deelnemen, de palmmethylester (hierna ook “PME” genoemd) te leveren aan de Petrofuel-entiteiten (zie overwegingen 45 en 46 van de voorlopige verordening), Pertamina of AKR, die het vervolgens met minerale diesel vermengen om de B-20 diesel te verkrijgen. Op grond van de toepasselijke wetgeving hebben de biodieselproducenten die aan dit programma deelnemen het recht om a) de betaling voor de biodiesel door de mengers en b) het aanvullende geld van het OPPF te ontvangen. De biodieselproducenten hebben geen contractuele verplichtingen jegens de Indonesische overheid of het palmolieplantagefonds, behalve dat zij aan de opgelegde verplichting overeenkomstig de relevante voorschriften moeten voldoen en dat zij daarvoor een vergoeding krijgen. Omdat er geen wederzijdse contractuele verplichtingen zijn, is het door het palmolieplantagefonds betaalde geld geen onderdeel van een contract onder bezwarende titel (zoals de aankoop van biodiesel door de overheid in ruil voor een bedrag). Kort gezegd verplicht de Indonesische overheid elke biodieselproducent die aan het programma deelneemt, ertoe specifieke hoeveelheden biodiesel tegen een bepaalde prijs (de referentieprijs voor minerale diesel) aan Pertamina of AKR te verkopen en verstrekt zij rechtstreeks extra middelen aan de producenten van biodiesel. Daar het doel en de context van het programma erin bestaan het gebruik van biodiesel op de binnenlandse markt te stimuleren, koopt de Indonesische overheid biodiesel niet rechtstreeks biodiesel en gebruikt deze vervolgens voor overheidsdoeleinden of verkoopt deze op de markt. In plaats daarvan steunt de Indonesische overheid de verkoop van biodiesel door biodieselproducenten extra middelen te verschaffen, ook bij transacties waarbij particuliere marktdeelnemers (zoals AKR) betrokken zijn. De Indonesische overheid noch de producenten-exporteurs hebben bewijs verstrekt waaruit blijkt dat Pertamina en AKR in dit opzicht overheidsinstanties zijn. Zij zijn marktdeelnemers die vrijwillig aan dit programma deelnemen.

(38) De Commissie heeft derhalve het programma in deze context bestudeerd en geconcludeerd dat de betalingen van het palmolieplantagefonds ten gunste van de biodieselproducenten niet kunnen worden gekwalificeerd als betalingen uit hoofde van een koopovereenkomst tussen de Indonesische overheid en de biodieselproducenten, maar dat deze een rechtstreekse overdracht van middelen inhouden, zoals is geconcludeerd in overweging 69 van de voorlopige verordening.

(39) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid Wilmar, PT Pelita Agung Agrindustri en PT Permata Hijau Palm Oleo (hierna samen “Permata Group” genoemd) en PT Ciliandra Perkasa aan, dat de betalingen van het OPPF niet als een financiële bijdrage kunnen worden beschouwd. Volgens de Indonesische overheid is dit omdat het OPPF wordt gefinancierd door de heffing van de uitvoerheffing op palmolie en afgeleide producten, en daarom als particulier gefinancierd moet worden beschouwd.

(40) De Commissie heeft opgemerkt dat de Indonesische overheid dit argument reeds na de voorlopige maatregelen reeds heeft aangevoerd en dat dit door de Commissie is behandeld (overwegingen 30 tot en met 33 hierboven). De belanghebbenden hebben geen nieuw bewijsmateriaal aangevoerd ter ondersteuning van hun herhaalde argumenten. De Commissie bevestigde derhalve de conclusies in deze overwegingen en wees dit argument derhalve af.

(41) De Indonesische overheid, PT Ciliandra Perkasa en de Permata Group voerden voorts aan dat de Commissie ten onrechte de bevindingen heeft bevestigd dat de fondsen van het OPPF overheidsmiddelen betreffen en niet uit particuliere bron afkomstig zijn om de in overweging 32 uiteengezette redenen. Volgens de Indonesische overheid is dit het geval omdat de toepasselijke bepalingen van Financiële regeling nr. 133/2015 van de minister van Financiën en van presidentieel besluit nr. 66 van 2018 stipuleren dat 1) het OPPF uitsluitend door de inning van de uitvoerheffing wordt gefinancierd, en 2) die middelen uitsluitend worden gebruikt voor specifieke betalingen, waaronder de bijdrage-uitbetalingen aan de biodieselproducenten.

(42) Zoals uiteengezet in overweging 31, heeft de Commissie de Indonesische overheid tijdens het controlebezoek gevraagd bewijsmateriaal aan te leveren inzake hoe de betalingen van de uitvoerheffing in de begroting zijn opgenomen. De Indonesische overheid heeft geen bewijsmateriaal verstrekt ter staving van haar bewering dat de middelen van het OPPF geen deel uitmaken van de staatsbegroting.

(43) Hoe dan ook, het bovenstaande is niet relevant voor de conclusie dat de middelen van het OPPF overheidsmiddelen zijn, zoals uiteengezet in overweging 63 van de voorlopige verordening. De middelen worden geïnd op basis van een verplichte uitvoerheffing. Derhalve legt de Indonesische overheid in het onderhavige geval, in tegenstelling tot een situatie waarin particuliere marktdeelnemers vrij kunnen besluiten om voor een bepaald gebruik particuliere middelen te innen, aan bepaalde producenten (met inbegrip van maar niet beperkt tot biodieselproducenten) een verplichting op tot betaling van de uitvoerheffing.

(44) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Indonesische overheid, PT Ciliandra Perkasa, de Permata Group en Wilmar aan dat de Commissie de betalingen van het OPPF onterecht als een bijdrage heeft aangemerkt, terwijl zij als aankoop van biodiesel moeten worden gekwalificeerd. Volgens de verweerders heeft de Commissie tevens ten onrechte aangenomen dat er geen contractuele band tussen de biodieselproducenten en het OPPF bestaat. Wilmar heeft ter onderbouwing van haar argument tevens kopieën van haar overeenkomsten met het OPPF ingediend. Volgens de Indonesische overheid moeten de betalingen van het OPPF worden beschouwd als een tegenprestatie voor de aankoop van goederen (te weten biodiesel) omdat Pertamina een bedrijf in overheidshanden is en daarom moet worden behandeld als één enkele economische entiteit met de Indonesische overheid, die de uiteindelijke koper van de biodiesel is.

(45) De Commissie was van oordeel dat de contracten eerder hadden moeten worden overgelegd voor een deugdelijke verificatie. De Commissie merkte op dat zelfs indien wordt aangenomen dat er contracten van kracht zijn tussen het PPF en de biodieselproducenten, deze contracten volgens de door de Indonesische overheid verstrekte informatie geen contractuele verplichting voor de biodieselproducenten jegens het OPPF meebrengen. In plaats daarvan herhalen deze contracten, zoals uiteengezet door de Indonesische overheid, enkel de wettelijke verplichting van het OPPF om het verschil te betalen tussen de door de mengers betaalde prijs en de referentieprijs voor biodiesel zodra de betrokken biodieselproducent de biodiesel aan Pertamina levert. Van belang is dat nergens in deze contracten wordt vermeld dat de Indonesische overheid biodiesel aankoopt en dat de betalingen om die reden worden verricht. Integendeel, de overeenkomst die van kracht was tussen het OPPF en de biodieselproducenten refereert niet aan de aankoop van biodiesel door de Indonesische overheid en bevat veeleer de voorwaarden waaronder de Indonesische overheid de zogenaamde “biodieselfinancieringsmiddelen” aan de biodieselproducenten uitkeert. Meer in het bijzonder stipuleren de contracten dat het OPPF financiering verstrekt aan de biodieselproducenten nadat laatstgenoemden biodiesel aan een van de mengers hebben geleverd en die levering is gecontroleerd.

(46) De Commissie merkte op dat het bestaan van contracten tussen het OPPF en de producenten van biodiesel niets verandert aan de conclusie van de Commissie dat de betalingen van het OPPF een subsidie vormen. De reden hiervoor is dat de enige contracten met wederzijdse verplichtingen (d.w.z. de levering van goederen en de betaling van de prijs) de contracten zijn die gelden tussen Pertamina en de biodieselleveranciers. Bijgevolg heeft de Commissie dit argument afgewezen.

(47) Om de hieronder uiteengezette redenen was de Commissie tevens van mening dat het argument dat Petamina en de Indonesische overheid als één enkele economische entiteit moeten worden beschouwd, niet kan worden aanvaard.

(48) Zoals vermeld in de overwegingen 53 en 54 is er, afgezien van het feit dat zij een staatsbedrijf is, geen ander bewijs dat Pertamina een overheidsinstantie is en dus deel uitmaakt van de overheid. Bovendien heeft de Indonesische overheid bij haar argument niet vermeld dat Pertamina niet de enige menger is die aan de bijmengverplichting is onderworpen, maar dat tijdens het onderzoektijdvak AKR ook aan dezelfde verplichting was onderworpen. Tegelijkertijd is AKR, zoals uiteengezet in overweging 37, een particuliere onderneming. Zowel AKR als Pertamina voeren de bijmengverplichting uit op grond van dezelfde rechtsinstrumenten en in het kader van hetzelfde systeem. Derhalve koopt de Indonesische overheid geen biodiesel in het kader van de bijmengverplichting aan, tenzij de Indonesische overheid tevens van mening is dat AKR moet worden geacht van dezelfde economische entiteit deel uit te maken.

(49) In het licht van het bovenstaande bleef de Commissie bij haar conclusie dat Pertamina, ondanks het feit dat zij een bedrijf in overheidshanden is, optreedt als een marktdeelnemer die biodiesel van de biodieselproducenten aankoopt, om deze te vermengen met minerale diesel, en het mengsel vervolgens verkoopt.

(50) De Commissie heeft derhalve ook haar conclusie gehandhaafd dat de betalingen door het beheersbureau van het OPPF een subsidie vormen. Zoals door de Indonesische overheid is toegelicht, zijn er noch in de toepasselijke wetgeving noch in de contracten tussen het OPPF en de mengers wederzijdse verplichtingen. Veeleer zijn de enige wederzijdse verplichtingen in de volledige opzet van de bijmengverplichting die tussen de biodieselproducenten (die verplicht zijn de biodiesel te leveren) en de mengers (die de plicht hebben een prijs te betalen). De Commissie is dan ook van mening dat het beheersbureau van het OPPF het geld uitkeert zonder enige tegenprestatie te verwachten. De betalingen uit het OPPF kunnen derhalve als subsidies worden aangemerkt.

(51) Wilmar, de Permata Group en PT Ciliandra Perkasa voerden aan dat Pertamina, daar het volledig in overheidshanden is, als een overheidsinstantie moet worden beschouwd. Geen van de verweerders heeft bewijsmateriaal ter staving van dit argument verstrekt.

(52) De Commissie merkte op dat, indien Pertamina in het kader van dit onderzoek als een overheidsinstantie had moeten worden beschouwd (biodiesel samen met het beheersbureau van het OPPF aankopend), de Indonesische overheid dit argument vroeg in het onderzoeksproces had moeten indienen en Pertamina had moeten gelasten medewerking te verlenen en deel uit te maken van het onderzoek.

(53) De Commissie was van oordeel dat de staatseigendom op zich niet inhoudt dat er sprake is van een “overheidsinstantie”. Zoals reeds uiteengezet in overweging 55 van de voorlopige verordening, heeft de Beroepsinstantie van de WTO in het Verslag inzake “US-Anti-Dumping and Countervailing Duties (China)” vastgesteld dat onder “overheidsinstantie” een entiteit wordt verstaan die “overheidsgezag bezit, uitoefent of daarmee bekleed is” (8). Loutere formele aanwijzingen voor zeggenschap (zoals staatseigendom) zijn onvoldoende om tot de conclusie te komen dat sprake is van een overheidsinstantie (9).

(54) Geen van de partijen heeft haar argumenten onderbouwd door te onderbouwen hoe Pertamina met overheidsgezag is bekleed. De Commissie merkte op dat Pertamina, evenals AKR, moet voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien uit de bijmengverplichting. Het voldoen aan een wettelijk vereiste betekent echter niet dat een entiteit met overheidsgezag is bekleed. Bovendien koopt Pertamina (net als AKR) eenvoudigweg de biodiesel en heeft zij geen rol bij de betaling van de subsidie ten gunste van de producenten van biodiesel.

(55) Tot slot merkte de Commissie op dat AKR, een particuliere onderneming, eveneens dezelfde opdrachten en dezelfde verplichtingen heeft als Pertamina. Indien de argumenten van de verweerders zouden worden gevolgd, zou de Commissie geen andere keuze hebben dan te constateren dat AKR ook een overheidsinstantie is die met overheidsgezag is bekleed. Niettemin heeft geen van de verweerders, wat in tegenspraak is met hun eigen redenering, een dergelijk argument aangevoerd. De partijen zwijgen in feite over de vraag hoe hun argument dat Pertamina en het OPPF gezamenlijk biodiesel aankopen, verenigbaar is met het systeem dat voor het zich in particuliere eigendom bevindende AKR van toepassing is. De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen.

(56) Daarnaast voerde Wilmar aan dat, ook als Pertamina niet als een openbare instantie werd beschouwd, de Indonesische overheid de aankoop van biodiesel namens de overheid aan mengbedrijven heeft toevertrouwd of hen met deze aankoop heeft belast, en/of dat de verkoop van biodiesel aan de mengers is toevertrouwd aan de leveranciers van biodiesel of dat zij met die verkoop zijn belast. Wilmar heeft geen bewijsmateriaal ter onderbouwing van dit argument verstrekt. In feite blijkt uit het beschikbare bewijsmateriaal veeleer dat er tijdens het onderzoektijdvak sprake was van een programma waaraan mengers en biodieselproducenten bereidwillig deelnemen, in de context waarin de Indonesische overheid bepaalde bijmengvereisten oplegde en zij financieel intervenieerde om de uit de bijmengverplichting voortvloeiende lasten te verlichten.

(57) De Commissie merkte op dat het loutere bestaan van een verplichting tot menging een wettelijke verplichting tot aankoop van biodiesel meebrengt, maar niet meebrengt dat de Indonesische overheid biodiesel op de markt koopt. De Indonesische overheid stelt alleen het percentage PME vast dat met minerale diesel moet worden gemengd. De Indonesische overheid koopt geen PME en is evenmin voornemens dit te doen.

(58) Derhalve heeft de Commissie ook dit argument afgewezen.

3.1.2. Voordeel

(59) Alle producenten-exporteurs beweerden dat de Commissie, zelfs als zij de door het palmolieplantagefonds ontvangen betalingen terecht als subsidie kwalificeerde, ten onrechte van mening was dat er sprake is van een voordeel.

(60) Samengevat voerden de producenten-exporteurs aan dat, omdat het palmolieplantagefonds uitsluitend wordt gefinancierd door de uitvoerheffing die onder andere door de biodieselproducenten wordt betaald, laatstgenoemden geen voordeel ontvingen daar zij meer aan het fonds betaalden dan dat zij uit het fonds ontvingen. Volgens de producenten-exporteurs wordt het palmolieplantagefonds particulier gefinancierd en had de Commissie de aan het palmolieplantagefonds betaalde bedragen daarom op groepsniveau moeten aftrekken. Bovendien voerden de producenten-exporteurs aan dat de Commissie het bedrag van de bij de uitvoer van elk product ter zake te betalen heffing had moeten aftrekken en niet alleen het gedrag van de heffing voor de uitvoer van biodiesel.

(61) De Commissie was het oneens met dit argument, om de onderstaande redenen.

(62) Ten eerste merkte de Commissie op dat alle ondernemingen die betrokken zijn bij de waardeketen voor ruwe palmolie, waaronder de biodieselproducenten, op grond van de regelgeving verplicht zijn de heffing te betalen. Net als bij de algemene belasting mogen ondernemingen die actief zijn in de waardeketen voor ruwe palmolie, niet zelf weten of zij een bijdrage leveren aan het palmolieplantagefonds, en daarom is het ongepast om te beweren dat dit particulier is gefinancierd. In plaats daarvan wordt het palmolieplantagefonds gefinancierd via de gebruikelijke inning van belasting- en overheidsinkomsten door de Indonesische overheid. De Indonesische overheid heeft nagelaten met bewijsmateriaal te onderbouwen dat de inkomsten die via de uitvoerheffing worden geïnd, rechtstreeks terechtkomen op een specifieke rekening van het palmolieplantagefonds en niet in de algemene staatsbegroting. Het aftrekken van de door biodieselproducenten betaalde uitvoerheffingen om het bestaan van een voordeel vast te stellen zou daarom net zo ongepast zijn als het aftrekken van alle door de begunstigden betaalde belastingen.

(63) Ten tweede merkte de Commissie op dat het argument dat biodieselproducenten meer aan het palmolieplantagefonds hebben bijgedragen dan zij hebben ontvangen, feitelijk onjuist is. Dat argument is namelijk gebaseerd op de totale uitvoerheffing die op groepsniveau wordt betaald voor alle producten die aan de uitvoerheffing zijn onderworpen. Wordt echter uitsluitend de door de producenten-exporteurs (individueel, niet hun groep) betaalde uitvoerheffing op biodiesel in aanmerking wordt genomen, dan zijn de aan het palmolieplantagefonds betaalde bedragen lager dan de uit dat fonds ontvangen subsidiegelden.

(64) De Indonesische overheid en de producenten-exporteurs Wilmar, Permata Group en PT Ciliandra Perkasa stelden bovendien dat de Commissie ten onrechte concludeerde dat dit programma de biodieselproducenten een voordeel toekent. Dit omdat de mengers zonder de betalingen van het palmolieplantagefonds gedwongen zouden zijn om de biodiesel tegen de referentieprijs voor biodiesel te kopen. Derhalve zouden de biodieselproducenten net zoveel geld ontvangen als zij nu doen en dus niet “beter af” dan anders zijn.

(65) De Commissie was het niet eens met dit argument. De Commissie heeft geconcludeerd dat het juiste nulscenario niet is dat de mengers bij ontbreken van het palmolieplantagefonds de referentieprijs voor biodiesel zouden betalen. Een van de beleidsdoelstellingen van het palmolieplantagefonds en het eigenlijke doel van de bijmengverplichtingen is de bevordering van het gebruik van biodiesel in Indonesië (in tegenstelling tot het gebruik van minerale diesel). Omdat de prijs van minerale diesel normaliter lager is dan de prijs van biodiesel, intervenieert de Indonesische overheid om de verkoop van biodiesel door biodieselproducenten te bevorderen. Deze betalingen dragen tegelijkertijd bij aan de naleving van de opgelegde bijmengverplichtingen. Het loutere bestaan van de regeling van het palmolieplantagefonds laat zien dat de normale marktomstandigheden niet de referentieprijs voor biodiesel zouden ondersteunen die in aanvulling op de transacties tussen Pertamina/AKR en de biodieselproducenten wordt gebruikt. Zonder de bijmengverplichtingen zouden de mengers dus helemaal geen stimulans hebben om biodiesel te kopen. Zonder het palmolieplantagefonds en zijn betalingen zou er helemaal geen binnenlandse verkoop van biodiesel zijn. Dan zouden de biodieselproducenten moeten concurreren met de producenten van minerale diesel. Zonder het palmolieplantagefonds en het door de Indonesische overheid ingestelde programma zouden de biodieselproducenten geen aanvullende middelen ontvangen tot de hoogte van de referentieprijs voor biodiesel die de Indonesische overheid heeft vastgesteld.

(66) Volgens de Commissie zouden de biodieselproducenten in het juiste nulscenario slechter af zijn dan tijdens en na het onderzoektijdvak. Dankzij de bijmengverplichting hebben biodieselproducenten immers een voorspelbare en betrouwbare inkomstenbron door gegarandeerde verkoop. Bovendien stelt de Indonesische overheid de totale inkomsten uit de binnenlandse verkoop, d.w.z. het door de mengers betaalde bedrag plus de door het palmolieplantagefonds betaalde subsidie, vooraf vast, waardoor zij de leveranciers van biodiesel in feite beschermt tegen de normale prijsschommelingen waarmee zij op een vrije markt te maken zouden hebben, als deze zou bestaan.

(67) In dat verband oordeelde de Commissie tevens dat de berekening van de referentieprijs voor biodiesel die aan onafhankelijke leveranciers werd betaald, anders is dan de prijs bij vraag en aanbod onder normale marktomstandigheden zonder overheidsinterventie. Pertamina was feitelijk, ongeacht of zij een voordeel ontving of niet, niet bereid de referentieprijs voor biodiesel te betalen, maar uitsluitend een lagere prijs. Deze bevinding werd tijdens het controlebezoek ook bevestigd door de Indonesische overheid, toen zij toelichtte dat Pertamina verlies zou lijden als zij biodiesel voor de referentieprijs zou moeten kopen. Uit deze toelichting bleek dat de marktprijs voor biodiesel onder onverstoorde marktomstandigheden aanzienlijk lager zou zijn dan de huidige, door de Indonesische overheid vastgestelde referentieprijs voor biodiesel.

(68) Uit de toelichting van de Indonesische overheid leidde de Commissie af dat geen enkele koper — zo ook Pertamina — winstgevend zou kunnen zijn bij een referentieprijs voor biodiesel zoals die door de Indonesische overheid is gesteld. In dat geval zou er in Indonesië hetzij geen biodiesel worden verkocht en zouden de producenten van biodiesel derhalve geen inkomsten hebben, hetzij zouden de prijzen van biodiesel lager liggen dan door de Indonesische overheid is gesteld. Omdat de overheid in Indonesië een bijmengverplichting vaststelt en invoert (zie overwegingen 49 en 50 van de voorlopige verordening), is het eerste scenario buitengewoon onwaarschijnlijk. De Commissie was dan ook van mening dat zonder de regeling die hier wordt geanalyseerd er het meest waarschijnlijke nulscenario hoogstwaarschijnlijk zou zijn dat er lagere prijzen voor biodiesel zouden gelden.

(69) De Commissie merkte in het bijzonder op dat de door de Indonesische overheid gehanteerde referentieprijzen voor het vaststellen van de hoogte van de subsidie die het palmolieplantagefonds betaalt, niet kenmerkend zijn voor een marktprijs, omdat de formule om deze te berekenen niet op een onverstoorde markt is gebaseerd. De reden hiervoor is enerzijds dat de hele markt, zowel upstream als downstream, is verstoord en de marktomstandigheden daarom niet als normaal en concurrerend kunnen worden beschouwd. Anderzijds was de Commissie van mening dat de Indonesische overheid in de formule voor de berekening van de referentieprijs voor biodiesel (de gemiddelde binnenlandse prijs voor ruwe palmolie en een daarbij opgetelde omzettingstaks van 100 USD per ton) veel te hoge omzettingskosten hanteert. De Commissie is de werkelijke omzettingskosten van een aantal producenten-exporteurs nagegaan en heeft geconcludeerd dat de berekening van de Indonesische overheid te hoog uitvalt. Deze werkelijke omzettingskosten bedroegen tijdens het onderzoektijdvak gemiddeld 60 USD tot 80 USD per ton (10).

(70) Zelfs als de Commissie het argument zou aanvaarden dat de gecombineerde betalingen van de mengers en het palmolieplantagefonds de betaling van de prijs van biodiesel vormen, wat niet het geval is, zou zij echter moeten concluderen dat de aan de leveranciers van biodiesel betaalde “prijs” buitensporig te hoog was.

(71) Daarom heeft de Commissie geconcludeerd dat de biodieselproducenten zich dankzij het bestaan van het programma in een betere positie bevinden en dat dit hun derhalve een voordeel toekent.

(72) De Indonesische overheid en alle producenten-exporteurs voerden tevens aan dat als er al een voordeel was, dit volledig zou worden doorgegeven aan de mengers (Pertamina en AKR). Dit zou het geval zijn omdat de biodieselproducenten de marktprijs voor biodiesel ontvangen, terwijl de mengers een voordeel hebben door de biodiesel te kopen tegen een lagere prijs (te weten de referentieprijs voor minerale diesel).

(73) De Commissie was het niet eens met dit argument. Zoals reeds besproken in de overwegingen 195 tot en met 201 van de voorlopige verordening, en tevens in overweging 67, oordeelde de Commissie dat er in Indonesië geen echte marktprijs voor biodiesel bestaat, omdat de overheid van Indonesië de hele waardeketen voor ruwe palmolie en biodiesel reguleert en verstoort. De Commissie merkte in elk geval op dat de enige op de markt bestaande prijs de prijs is die de mengers betaalden (namelijk de referentieprijs voor minerale diesel).

(74) Wat betreft het argument dat het voordeel van de regeling bij de mengers ligt die uiteindelijk een lagere prijs betalen voor de diesel die zij kopen, heeft de Commissie opgemerkt dat de vraag of Pertamina of AKR (ook) van deze regeling profiteren, niet het onderwerp van het onderzoek is, omdat zij geen producenten-exporteurs van het betrokken product zijn.

(75) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid, PT Ciliandra Perkasa, Permata Group en Wilmar aan dat de Commissie ten onrechte heeft geconcludeerd dat het OPPF een voordeel aan de producenten van biodiesel toekent om de volgende redenen: a) het door de Commissie vastgestelde nulscenario is onjuist voor zover dit ervan uitgaat dat de biodieselproducenten bij ontbreken van het OPPF een lagere prijs voor hun biodiesel zouden krijgen. Volgens de Indonesische overheid zouden de biodieselproducenten zonder het OPPF en zonder enige wettelijke verplichting voor de producenten om biodiesel binnenlands te verkopen, eenvoudigweg hun winst maximaliseren en op de exportmarkt verkopen, en b) de door de Indonesische overheid in de formule voor de berekening van de biodiesel-referentieprijs gebruikte omrekeningskosten zijn niet buitensporig, omdat VAA-kosten en de winst in aanmerking worden genomen.

(76) De Commissie heeft het nulscenario dat in de mededeling van de definitieve bevindingen is vermeld, beoordeeld en toegelicht in overweging 65. De Commissie was echter van oordeel dat het door de Indonesische overheid naar voren gebrachte argument nader bevestigt dat het OPPF een voordeel aan de producenten van biodiesel toekent. Het argument van de Indonesische overheid berust op twee hoofdelementen: 1) er bestaat voor biodieselproducenten geen wettelijke verplichting om biodiesel binnenlands te verkopen; en 2) biodieselproducenten zijn rationele ondernemers die ernaar streven hun winst te maximaliseren.

(77) De Commissie heeft deze twee door de Indonesische overheid aangevoerde elementen niet betwist. Volgens de Commissie vormt het feit dat rationele marktdeelnemers zoals de producenten van biodiesel ondanks het ontbreken van een wettelijke verplichting om zulks te doen, besluiten deel te nemen aan de regeling van het OPPF, het empirische en onweerlegbare bewijs dat dit hun beste optie is om hun zakelijke activiteiten uit te oefenen.

(78) Indien het argument van de Indonesische overheid — en de Commissie had geen reden om dat te betwisten — dat “de particuliere biodieselproducenten (waarvan er vele deel uitmaken van multinationale groepen) ernaar streven de winstgevendheid te maximaliseren” (11), dan betekent dit dat het deel uitmaken van de OPPF-regeling voor hen de meest rendabele manier is om zakelijke activiteiten te ontplooien. Derhalve zouden de biodieselproducenten in elk nulscenario slechter af zijn. Als dat niet het geval zou zijn, dan zou een rationele marktdeelnemer, vrij van wettelijke beperkingen, een meer winstgevende optie hebben gekozen in plaats van aan het programma deel te nemen.

(79) De Commissie heeft derhalve geconcludeerd dat de producenten van biodiesel in het kader van deze regeling beter af zijn, ongeacht alternatieve nulscenario’s. Bijgevolg heeft de Commissie haar conclusie bevestigd dat het OPPF een voordeel aan de producenten van biodiesel toekent.

(80) Met betrekking tot het argument van de Indonesische overheid dat de in de formule voor de berekening van de biodieselreferentieprijs gebruikte omrekeningskosten niet buitensporig zijn, heeft de Commissie opgemerkt dat zij van mening was dat de betalingen van het OPPF aan de producenten van biodiesel een subsidie vormen en geen deel uitmaken van de tegenprestatie voor de aankoop van biodiesel. De Commissie is dan ook van mening dat het voor de vaststelling van het bestaan van een voordeel irrelevant was of deze kosten al dan niet buitensporig waren.

(81) Zelfs indien de Commissie de redenering van de Indonesische overheid zou volgen dat er in dit geval geen voordeel is omdat de betalingen van het OPPF als tegenprestatie voor de aankoop van biodiesel geschieden, heeft zij in elk geval vastgesteld dat het bedrag van de conversiekosten niet regelmatig wordt gewijzigd en dat dit sinds 21 maart 2016 is vastgesteld op 100 USD/ton. De Commissie erkende dat de Indonesische overheid tijdens het controlebezoek heeft aangegeven dat de kosten van de omrekening jaarlijks worden geëvalueerd. De Commissie was echter van mening dat het resultaat van een dergelijk evaluatieproces niet overeenstemt met de realiteit van de markt, aangezien het bedrag van de kosten voor de omzetting hoger is dan de werkelijke kosten die biodieselproducenten hebben gemaakt, zoals uiteengezet in punt 69.

(82) De Indonesische overheid voerde ook aan dat zij van mening was dat de door de Commissie verzamelde bandbreedte van omrekeningskosten niet representatief was. In dit verband heeft de Commissie in de eerste plaats opgemerkt dat de Indonesische overheid geen feitelijk bewijs heeft geleverd dat haar stelling kon staven. In de tweede plaats heeft de Commissie opgemerkt dat zij die kosten tijdens de controlebezoeken bij enkele van de bedrijfsruimten van de biodieselproducenten heeft gecontroleerd. Ter wille van de duidelijkheid heeft de Commissie om deze kosten te verkrijgen de waarde van de glycerine die in het raffinageproces van CPO naar biodiesel is gegenereerd, in mindering gebracht (12).

(83) In het licht van het bovenstaande zou, zelfs indien de Commissie het argument van de Indonesische overheid zou aanvaarden dat de betalingen van het OPPF de tegenprestatie zijn voor de aankoop van biodiesel zijn, quod non, er nog steeds een voordeel zijn ten gunste van de producenten van biodiesel. Zelfs indien de bijmengverplichting niet zou bestaan, zouden de biodieselproducenten van biodiesel niet de volledige compensatie van het OPPF krijgen.

(84) Wilmar voerde daarnaast aan dat de referentieprijs voor binnenlandse Indonesische biodiesel een weerspiegeling is van en nauw aansluit bij een niet-verstoorde marktdynamiek. De Commissie merkte op dat de Indonesische binnenlandse markt voor biodiesel volledig gereglementeerd is, van de prijs van de CPO tot de prijs van en de vraag naar biodiesel. Biodieselleveranciers moeten specifieke hoeveelheden tegen een specifieke prijs verkopen, berekend volgens een vooraf vastgestelde formule en gebaseerd op elementen die niet beantwoorden aan de realiteit van de markt. De Commissie bleef daarom bij haar conclusie dat de door de Indonesische overheid vastgestelde referentieprijs niet weergeeft wat de prijs onder niet-verstoorde marktvoorwaarden zou zijn. Dit is met name het gevolg van het feit dat de Commissie van mening was dat de enige betrouwbare benadering voor een niet-verstoorde binnenlandse marktprijs de door de mengers betaalde prijs is. Het argument werd derhalve afgewezen.

(85) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid en Wilmar aan dat de Commissie ten onrechte irrelevant heeft geacht dat het OPPF ook een voordeel aan mengers oplevert. Volgens de Indonesische overheid is namelijk de reden dat de OPPF-betalingen niet als subsidie kunnen worden aangemerkt, dat het OPPF (ook) aan de mengers ten goede moet komen.

(86) Zoals uiteengezet in de overwegingen 64 tot en met 74, was de Commissie van oordeel dat het voor het onderhavige onderzoek niet relevant is of de mengers een voordeel hebben verkregen uit het betrokken programma. Niet betwist wordt dat het OPPF een voordeel toekent aan de biodieselproducenten, welk voordeel zonder het programma niet zou hebben plaatsgevonden. Het argument werd derhalve afgewezen.

3.1.3. Methode voor de berekening van het totale voordeel

(87) Alle producenten-exporteurs voerden aan dat de Commissie de hoogte van het door de producenten-exporteurs ontvangen voordeel verkeerd heeft berekend, omdat zij het bedrag dat het palmolieplantagefonds had betaald als vergoeding voor vervoerskosten, heeft meegeteld. Volgens de producenten-exporteurs is dit geld slechts een vergoeding van kosten die ze al hebben gemaakt, en derhalve geen voordeel. Bovendien voerde een producent-exporteur aan dat deze kosten moeten worden gekwalificeerd als noodzakelijk om in aanmerking te komen voor de subsidieregeling, en dat deze daarom op grond van artikel 7, lid 1, onder a), van de basisverordening moeten worden uitgesloten.

(88) Om onderstaande redenen was de Commissie het niet met dit argument eens, aangezien zij de vervoerskosten van de biodieselproducenten niet beschouwt als “kosten van de aanvraag of andere kosten die noodzakelijk waren om voor de subsidie in aanmerking te komen of om deze te verkrijgen”.

(89) Ten eerste heeft de Commissie opgemerkt dat in de Berekening van de omvang van de subsidie bij antisubsidieonderzoeken (“de Berekening”) staat dat “de enige vergoedingen of kosten die normaliter mogen worden afgetrokken, zijn die welke in het onderzoektijdvak rechtstreeks aan de overheid werden betaald. Bovendien moet worden aangetoond dat de betaling van dit bedrag een absolute voorwaarde is voor het verkrijgen van de subsidie. Betalingen aan particuliere partijen, bijvoorbeeld advocaten of accountants, in het kader van de aanvraagprocedure zijn derhalve niet aftrekbaar” (13).

(90) In tegenstelling tot wat in de Berekening is aangegeven, zijn de desbetreffende vervoerskosten niet rechtstreeks aan de Indonesische overheid betaald, maar aan particuliere ondernemingen. Ook heeft de producent-exporteur niet aangegeven op welke wijze deze vervoerskosten “een absolute voorwaarde” waren voor het verkrijgen van de subsidie.

(91) Ten tweede oordeelde de Commissie dat de vervoerskosten eerder kosten zijn die biodieselproducenten gewoonlijk maken bij hun commerciële transacties met de mengers. Normaal gesproken zouden de vervoerskosten deel uitmaken van de aankoopprijs/het contract en daarom ziet de Commissie geen objectieve rechtvaardiging om deze te vergoeden. Dientengevolge is het bedrag dat het palmolieplantagefonds betaalt als vergoeding voor de vervoerskosten, een voordeel.

(92) Gelet op het voorgaande werd dit argument afgewezen en heeft de Commissie geconcludeerd dat de vergoeding van de door de biodieselproducenten gemaakte vervoerskosten niet van de berekening van het voordeel moet worden afgetrokken. De middelen die het beheersbureau aan de biodieselproducenten heeft verstrekt, dekken niet alleen het verschil tussen de referentieprijs voor minerale diesel en de referentieprijs voor biodiesel, maar als onderdeel van dezelfde subsidie ook de vervoerskosten.

(93) De producenten-exporteurs voerden ook aan dat zij kredietkosten maken in verband met de betalingen van het palmolieplantagefonds. Volgens de biodieselproducenten komt dit doordat het palmolieplantagefonds de subsidie enkele maanden nadat de producenten de desbetreffende menger hebben gefactureerd, betaalt.

(94) De Commissie was het niet eens met dit argument, omdat dit haar conclusie ondersteunt dat de betalingen van het palmolieplantagefonds een subsidie vormen en geen betaling voor de aankoop van goederen. De Commissie was derhalve van mening dat de producenten-exporteurs die subsidies helemaal niet hadden moeten ontvangen en dat er geen enkele kredietkosten aan die subsidies kunnen worden verbonden.

(95) Gelet op het voorgaande is dit argument afgewezen en heeft de Commissie geconcludeerd dat de aangevoerde kredietkosten die de biodieselproducenten hebben gemaakt niet van de berekening van het voordeel moet worden afgetrokken.

(96) Dientengevolge blijft de Commissie bij haar bevindingen dat de steun van de Indonesische overheid aan de bedrijfstak voor biodiesel door middel van een rechtstreekse overdracht van middelen via het “Biodiesel Subsidy Fund” (subsidiefonds voor biodiesel) neerkwam op een subsidie waartegen compenserende maatregelen kunnen worden ingesteld, zoals zij heeft geconcludeerd in de overwegingen 80 tot en met 83 van de voorlopige verordening.

(97) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid, PT Ciliandra Perkasa, de Permata Group en Wilmar aan dat de Commissie ten onrechte de bewering van de producenten-exporteurs heeft verworpen dat de Commissie de vervoerskosten en de kredietkosten had moeten aftrekken van de berekening van het voordeel. Volgens de Indonesische overheid waren deze kosten noodzakelijk om de uitbetaling van de subsidie te verkrijgen.

(98) De Commissie heeft dit argument reeds in overweging 89 besproken. De Commissie merkte in aanvulling op wat reeds in overweging 91 is toegelicht, op dat in de Berekening het volgende is bepaald: “de enige vergoedingen of kosten die normaliter mogen worden afgetrokken, zijn die welke in het onderzoektijdvak rechtstreeks aan de overheid werden betaald.” In dit geval worden de vervoerskosten niet aan de overheid betaald, maar aan particuliere partijen, en vervolgens door de Indonesische overheid vergoed. De Commissie blijft derhalve bij haar conclusie dat de vervoerskosten niet kunnen worden aangemerkt als kosten die overeenkomstig de Berekening kunnen worden afgetrokken. Het argument wordt derhalve afgewezen.

(99) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Indonesische overheid aan dat de Commissie bij haar berekening van het in het kader van deze regeling ontvangen voordeel ten onrechte geen inputs in het OPPF heeft afgetrokken. Deze inputs hadden echter betrekking op de betaling van de uitvoerheffingen die de Indonesische overheid had vastgesteld voor verschillende op CPO gebaseerde producten die uit Indonesië werden uitgevoerd. Deze heffingen werden derhalve voor vele andere producten dan het onderzochte product geïnd. Zoals uiteengezet in overweging 64 van de voorlopige verordening en nader uitgelegd in overweging 62 hierboven, zijn deze heffingen overheidsmiddelen. Dit geldt ongeacht welk overheidsorgaan verantwoordelijk was voor de inning ervan. Daarom werd geconcludeerd dat het niet passend was de inputs in het OPPF af te trekken van de ontvangen voordelen. Dit argument werd derhalve afgewezen.

(100) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Indonesische overheid ook aan dat de Commissie voor de vaststelling van het subsidiebedrag een fout heeft gemaakt door voor de vaststelling van het subsidiebedrag de omzet van biodiesel te gebruiken. Het argument was dat de totale omzet van de biodieselproducenten (en dus met inbegrip van andere producten dan biodiesel) had moeten worden gebruikt. De subsidies in het kader van het OPPF werden echter uitsluitend verstrekt omdat de producenten biodiesel hadden verkocht. De Commissie was dan ook van oordeel dat zij bij haar berekening de juiste omzet had gebruikt en dit argument werd daarom afgewezen.

(101) De Commissie heeft opgemerkt dat de Indonesische overheid geen verdere argumenten naar voren heeft gebracht om haar beweringen te staven en heeft derhalve haar bevindingen in overweging 95 bevestigd.

3.2. Ondersteuning van de bedrijfstak voor biodiesel door de overheid door levering van ruwe palmolie tegen een minder dan toereikende beloning

(102) Naar aanleiding van de mededeling van de voorlopige bevindingen voerden de Indonesische overheid en de meeste producenten-exporteurs aan dat de Commissie de uitvoerbeperkingen die de Indonesische overheid heeft opgelegd voor ruwe palmolie en de afgeleide producten daarvan, ten onrechte heeft gekwalificeerd als tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies. Volgens de Indonesische overheid en de producenten-exporteurs is dit het geval omdat uitvoerbeperkingen in de rechtspraak van de WTO consequent niet als tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies worden beschouwd.

(103) Met betrekking tot dit argument heeft de Commissie opgemerkt dat uitvoerbeperkingen volgens de voorlopige verordening niet per se tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies zijn. De Commissie oordeelde veeleer dat het opleggen van uitvoerbeperkingen (zoals uitvoerbelastingen en -heffingen) een van de middelen of instrumenten was die de Indonesische overheid inzette om ruwe palmolie tegen een minder dan toereikende beloning ter beschikking te stellen. De Commissie heeft vastgesteld (zie overweging 172 van de voorlopige verordening) dat het leveren van ruwe palmolie tegen een minder dan toereikende beloning met inachtneming van het in dit onderzoek beschikbare bewijsmateriaal en volgens de rechtspraak van de EU en de WTO neerkwam op een tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie.

(104) Hieronder gaat de Commissie in op de argumenten van de belanghebbenden met betrekking tot de voorlopige bevindingen van de Commissie dat de steun van de Indonesische overheid aan de bedrijfstak voor biodiesel door de levering van ruwe palmolie tegen een minder dan toereikende beloning neerkomt op een financiële bijdrage op grond van artikel 3, lid 1, onder a), iv), van de basisverordening en/of op inkomens- of prijzensteun op grond van artikel 3, lid 1, onder b), van de basisverordening. De Commissie zal ook ingaan op de beweringen met betrekking tot fouten bij het vaststellen van voordeel.

(105) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid en de Permata Group aan dat door een overheid opgelegde uitvoerbeperkingen nooit een financiële bijdrage kunnen opleveren. In dit verband heeft de Commissie opgemerkt dat deze bewering niet relevant is voor de onderhavige zaak. De Commissie is tot de bevinding gekomen dat de financiële bijdrage van de Indonesische overheid aan de producenten-exporteurs voortvloeit uit de terbeschikkingstelling van CPO tegen een minder dan toereikende beloning. Het argument werd derhalve afgewezen.

3.2.1. Geen bewijs van het bestaan van een financiële bijdrage

(106) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid, de Permata Group en Wilmar aan dat de Commissie niet heeft aangetoond dat er sprake is van een financiële bijdrage. Volgens verweersters bestaan hiervoor de volgende redenen: a) de uitvoerbeperkingen werden niet doorgevoerd tijdens het onderzoektijdvak aangezien de uitvoerbelasting tijdens het onderzoektijdvak was geschorst en de uitvoerheffing na het onderzoektijdvak werd geschorst. Die schorsing geeft bovendien aan dat de Indonesische overheid niet langer voornemens is uitvoerbeperkingen op te leggen, en b) de Commissie heeft niet aangetoond dat er sprake was van een toevertrouwen van functies aan of van een belasten met functies van de leveranciers van CPO.

(107) Wat het onder a) vermelde argument betreft, merkte de Commissie op dat de uitvoerheffing in het onderzoektijdvak van kracht was en werd geïnd. De bewering van de Indonesische overheid dat de uitvoerbeperkingen tijdens het onderzoektijdvak niet werden doorgevoerd, is derhalve feitelijk onjuist aangezien de uitvoerheffing van kracht was en een effect had in het onderzoektijdvak.

(108) De Commissie was het niet eens met het tweede onderdeel van het argument. Indien de Indonesische overheid voornemens was niet langer uitvoerbeperkingen voor CPO en afgeleide producten op te leggen, dan zou zij de wetgeving hebben ingetrokken. Tijdelijk het tarief van de uitvoerheffing en de uitvoerbelasting op nul zetten, geeft aan dat de Indonesische overheid nog steeds voornemens in de toekomst gebruik te maken van deze beperkingen. Deze bevinding kan ook worden bevestigd door openbare verklaringen van leden van de Indonesische regering. In een persartikel d.d. 25 september 2019 wordt bijvoorbeeld als volgt verslag uitgebracht: “De overheid heeft besloten een uitvoerbelasting op ruwe palmolie (CPO) en afgeleide producten ervan op te schorten tot volgend jaar om de financiële lasten van palmolieproducenten te verlichten tegen de achtergrond van een daling van de prijzen van CPO op de wereldmarkt. De minister voor economische coördinatie Darmin Nasution zei dinsdag in Jakarta dat de uitvoerbelasting in het licht van de officiële aanvang van de uitvoering van het verplichte B-30 biodieselprogramma van de overheid is geschorst tot januari volgend jaar. De heer Darmin zei te hopen op de uitvoering van het B-30 biodieselbeleid, dat zou moeten leiden tot een aanzienlijke toename van de vraag naar palmolie, en tot een opwaartse druk op de palmolieprijzen op de binnenlandse markt. Hij zei dat de schorsing van de uitvoerbelasting was goedgekeurd door president Joko “Jokowa” Widodo. Op basis van een verordening van het ministerie van Financiën van 2019 zou de overheid een uitvoerbelasting van maximaal 25 USD per ton hebben opgelegd indien de prijzen tussen 570 USD en 619 USD per ton zouden variëren, en van maximaal 50 USD indien de prijzen hoger dan 619 USD per ton zouden komen te liggen. Vanaf 20 september bedroeg de prijs van CPO 574,9 USD per ton en naar verwachting zal deze tot het einde van dit jaar licht dalen tot 570 USD per ton. De minister heeft derhalve verzocht om herziening van de verordening om de schorsing van de uitvoerbelasting mogelijk te maken, indien deze op basis van de bovenstaande prijsformule nog steeds van toepassing was” (14).

(109) In deze verklaring wordt ook een direct verband gelegd tussen het instellen van uitvoerbeperkingen (samen met andere elementen om de specifieke gedragingen van de leveranciers van CPO te induceren) en het feitelijke niveau van de prijzen op de binnenlandse markt. Zij toont ook aan dat de Indonesische overheid deze instrumenten gebruikt om het niveau van deze prijzen te beïnvloeden.

(110) Ondanks de beweringen van de Indonesische overheid en Wilmar in het antwoord op de mededeling van de definitieve bevindingen kwam de Commissie tot de conclusie dat het de bedoeling van de Indonesische overheid in de toekomst is om de uitvoerheffing en eventueel de uitvoerbelasting te blijven gebruiken. Het feit dat de Indonesische overheid tijdelijk geen belastingen en heffingen heeft geïnd, mede gelet op het feit dat het hier slechts een deel van de instrumenten betreft van de Indonesische overheid om CPO ter beschikking te stellen tegen een minder dan toereikende beloning, kan derhalve niet afdoen aan het bestaan van een financiële bijdrage.

3.2.2. Verzuim bewijs te leveren voor toevertrouwen van of belasten met functies in de zin van artikel 3, lid 1, onder a), iv), van de basisverordening

(111) Volgens alle producenten-exporteurs berust de bewering van de Commissie aangaande het toevertrouwen van of belasten met functies op de onjuiste bevinding dat de door de Indonesische overheid opgelegde belasting- en uitvoerheffing op ruwe palmolie en de afgeleide producten daarvan zijn bedoeld om de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen. Daarnaast voerden Wilmar en Permata aan dat de Commissie ten onrechte heeft geoordeeld dat de binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie in feite worden vastgesteld door PT Perkebunan Nusantara, een producent van ruwe palmolie die volledig in handen is van de Indonesische overheid (“PTPN”).

(112) Met betrekking tot het eerste argument lichtten de producenten-exporteurs verder toe dat de uitvoerbelasting gedurende het onderzoektijdvak op nul was gesteld en derhalve niet relevant is voor de beoordeling. De uitvoerheffing daarentegen was niet op nul gesteld, en deze was in elk geval niet bedoeld om de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen, maar om het palmolieplantagefonds te financieren.

(113) In overweging 88 van de voorlopige verordening heeft de Commissie erkend dat de uitvoerbelasting tijdens het onderzoektijdvak nul bedroeg. Maar zelfs als de uitvoerbelasting tijdens het onderzoektijdvak gezien de specifieke marktomstandigheden niet werd geheven, vormt deze toch een bewijs van de instrumenten die de Indonesische overheid inzet om leveranciers van ruwe palmolie ertoe aan te zetten deze te leveren tegen een minder dan toereikende beloning. Bovendien heeft de Commissie vastgesteld dat de uitvoerbelasting tijdens het onderzoektijdvak weliswaar nul bedroeg, maar dat de Indonesische overheid deze niet heeft ingetrokken. De Commissie heeft ook vastgesteld dat niet is betwist dat het de bedoeling is van de Indonesische overheid de uitvoerbelasting te gebruiken om de binnenlandse prijs van ruwe palmolie kunstmatig laag te houden, zoals besproken in de overwegingen 117 tot en met 121 van de voorlopige verordening.

(114) Met betrekking tot de uitvoerheffing heeft de Commissie opgemerkt dat hoewel in de wetgeving waarin de uitvoerheffing wordt opgelegd niet uitdrukkelijk wordt vermeld dat deze is bedoeld om de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen door ruwe palmolie tegen lagere prijzen te leveren, de uitvoerheffingen die onderdeel van het palmolieplantagefonds worden, de facto uitsluitend de bedrijfstak voor biodiesel ondersteunen via de subsidies van dit fonds. Tijdens het onderzoek kon de Commissie inderdaad verifiëren dat het OPPF, ondanks een ruimere formele bevoegdheid, tijdens het onderzoektijdvak bijna uitsluitend steun verleende aan de bedrijfstak voor biodiesel.

(115) Bovendien introduceerde de Indonesische overheid de uitvoerheffing in 2015 in een periode waarin de Indonesische prijzen voor ruwe palmolie vrijwel identiek waren aan de wereldmarktprijzen. Met inachtneming hiervan en zoals al is aangetoond in de overwegingen 64 tot en met 68 van de voorlopige verordening, moet de uitvoerheffing niet apart worden bekeken, maar als onderdeel van een bredere reeks maatregelen, bedoeld om de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen en de binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie te reguleren.

(116) Bovendien heeft de Commissie opgemerkt dat de uitvoerheffing in de praktijk het beoogde doel van het drukken van de binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie heeft bereikt. In haar analyse kon de Commissie in de eerste plaats een verschil waarnemen tussen de binnenlandse prijzen en de uitvoerprijzen van Indonesische ruwe palmolie. De Commissie oordeelde dat dit prijsverschil kan worden verklaard door het feit dat juist het opleggen van de uitvoerheffing de binnenlandse prijzen drukte door ruwe palmolie kunstmatig in het land te houden tegen de lage, door de Indonesische overheid vastgestelde en de facto door de leveranciers van ruwe palmolie gevolgde lage prijzen.

(117) Het feit dat de Indonesische overheid de uitvoerbelasting niet introk, maar deze alleen op nul zette, geeft duidelijk aan dat zij nog altijd de intentie heeft om de prijzen van ruwe palmolie laag te houden. Nadat de Indonesische overheid twee instrumenten had ingevoerd met hetzelfde effect op de binnenlandse prijzen van ruwe palmolie en nadat het gewenste effect was bereikt, had de Indonesische overheid derhalve rationeel besloten om het instrument met de meeste gewenste effecten (d.w.z. het laag houden van de prijzen van ruwe palmolie en het financieren van het palmolieplantagefonds) actief te houden, te weten de uitvoerheffing.

(118) Daarom heeft de Commissie bevestigd dat het algehele systeem van uitvoerbeperkingen dat de Indonesische overheid heeft ingevoerd, is bedoeld ter ondersteuning van de bedrijfstak voor biodiesel door de binnenlandse prijzen van ruwe palmolie kunstmatig laag te houden (en dat dit niet slechts een bijkomend gevolg is van overheidsmaatregelen om inkomsten te genereren).

(119) Met betrekking tot het argument dat de Indonesische overheid niet feitelijk de prijzen voor ruwe palmolie bepaalt, voerde Wilmar verder aan dat de conclusie van de Commissie onjuist was omdat: a) de biedingen van geïnteresseerde kopers doorgaans worden gebaseerd op de internationale marktprijzen; b) het aanbestedingsproces zeer concurrerend is en PTPN een tegenaanbod kan doen als de prijs te laag wordt geacht; c) er geen bewijs is ter ondersteuning van het argument van de Commissie dat PTPN niet optreedt als een rationele marktdeelnemer; d) de binnenlandse leveranciers van ruwe palmolie op basis van de uitkomsten van de aanbesteding kiezen of en tegen welke prijs zij hun ruwe palmolie verkopen; e) PTPN vanwege het feit dat het ruwe palmolie verkoopt via openbare aanbestedingen eerder een prijsnemer dat een prijszetter is.

(120) Wat betreft het bovenstaande argument onder punt a) herinnerde de Commissie eraan dat zij zich, zoals opgemerkt in overwegingen 91 tot en met 99 en 126 van de voorlopige verordening, door het gebrek aan medewerking van de leveranciers van ruwe palmolie en PTPN moest baseren op de beschikbare gegevens. In hun opmerkingen op de voorlopige verordening heeft geen van de producenten-exporteurs bewijs verstrekt over de manier waarop zij hun biedingen voor ruwe palmolie opstellen, behalve de vage bewering dat deze doorgaans worden gebaseerd op “internationale marktprijzen”.

(121) Daar de Commissie geen controleerbaar bewijs ter ondersteuning van deze verklaring heeft, heeft zij dit argument dienovereenkomstig afgewezen. In plaats van dat leveranciers van ruwe palmolie hun prijzen onafhankelijk vaststellen op basis van internationale prijzen, volgen zij de prijzen die PTPN in feite heeft bepaald.

(122) Met betrekking tot het bovenstaande argument onder b) heeft de Commissie in overweging 133 van de voorlopige verordening uitgelegd dat PTPN in feite niet verplicht is een tegenvoorstel voor een hogere prijs te doen als de ontvangen biedingen onder de “prijsvoorstelling” voor die specifieke dag liggen. Tijdens het controlebezoek heeft de Commissie daadwerkelijk bevestigd dat PTPN regelmatig offertes onder een dergelijke prijs heeft aanvaard.

(123) Voorts heeft de Commissie opgemerkt dat zij op alle producenten en distributeurs van palmolie artikel 28, lid 1, van de basisverordening heeft toegepast, daar PTPN niet reageerde op aanhangsel B van de antisubsidievragenlijst (vragenlijst voor leveranciers van palmolie), zoals uitgelegd in deel 3.3.2 van de voorlopige verordening. Bovendien heeft PTPN tijdens het controlebezoek aan de Indonesische overheid verzuimd uit te leggen hoe het de dagelijkse “prijsvoorstelling” voor ruwe palmolie bepaalt. PTPN heeft in plaats daarvan vaag uitgelegd dat dit wordt gebaseerd op internationale referentietarieven zonder gedetailleerde informatie te verstrekken.

(124) De Commissie kon daarom geen bewijs verkrijgen dat de “prijsvoorstelling” een marktprijs weergeeft die voortkomt uit een concurrerend aanbestedingsproces. In plaats daarvan heeft de Commissie vastgesteld dat de binnenlandse prijs voor ruwe palmolie lager is dan alle aangevoerde internationale referentietarieven (waaronder de Indonesische uitvoerprijs), die naar verluidt de basis van de prijzen van PTPN zouden zijn.

(125) Met betrekking tot argument c) heeft de Commissie opgemerkt dat zij geen antwoord van PTPN heeft ontvangen op haar bovengenoemde vragenlijst. Daarom heeft de Commissie de beschikbare gegevens gebruikt. Tijdens de controle van de Indonesische overheid heeft PTPN een kopie van zijn gecontroleerde rekeningen voor 2016 en 2017 verstrekt. Hieruit bleek dat PTPN verliesgevend was. In een later stadium, zelfs na het verstrijken van de termijn voor het indienen van opmerkingen op het schrijven waarin werd aangekondigd dat de Commissie de beschikbare gegevens zou gebruiken, heeft PTPN aanvullende informatie verstrekt. De Indonesische overheid voerde aan dat die aanvullende informatie de beoordeling van de Commissie zou moeten veranderen. De Commissie merkte op dat de informatie erg laat en ruim na het verstrijken van alle termijnen was verstrekt. PTPN heeft geen gecontroleerde rekeningen voor het jaar 2018 ingediend. Wat de meest recente periode betreft, heeft de Commissie derhalve uitsluitend voor één kwartaal van het onderzoektijdvak gecontroleerde rekeningen ontvangen (het laatste kwartaal van 2017). Uit de gecontroleerde rekeningen die de Commissie heeft ontvangen, bleek dat PTPN verliesgevend was. De te laat door de Indonesische overheid ingediende informatie over de periode van 2016 tot en met het onderzoektijdvak (voornamelijk een Excel-tabel) was een poging om aan te tonen dat de ruwe-palmoliehandel van PTPN (die het grootste deel van zijn activiteiten omvat) winstgevend was en dat de onderneming dezelfde winst behaalde over de binnenlandse verkoop als over de uitvoer. Deze informatie werd echter niet ondersteund door gecontroleerde rekeningen. De informatie die op basis van de gecontroleerde rekeningen werd verstrekt, bevestigde daarentegen dat PTPN geen winst maakte bij de verkoop van ruwe palmolie en dus niet optrad als een rationele marktdeelnemer. De Commissie merkte in elk geval op dat informatie die zo laat wordt ingediend (zelfs na de opmerkingen op de voorlopige verordening) niet kan worden aanvaard, omdat deze niet kan worden gecontroleerd. Het argument werd derhalve afgewezen.

(126) Met betrekking tot argument d) voerden de Indonesische overheid en de producenten-exporteurs ook aan dat de Commissie niet had bewezen dat het gedrag van de leveranciers van ruwe palmolie irrationeel was, aangezien zij winstgevend waren. Dit argument heeft zowel betrekking op de leveranciers van ruwe palmolie die hebben geantwoord op de vragenlijst van de Commissie als op PTPN (15).

(127) De Commissie oordeelde dat het begrip irrationeel gedrag niet is beperkt tot het met verlies runnen van een onderneming, maar ook betrekking heeft op verrichtingen die een onderneming in een minder gunstige (minder winstgevende) positie plaatsen. De Commissie heeft een duidelijk prijsverschil vastgesteld tussen de binnenlandse prijzen en de uitvoerprijzen voor ruwe palmolie in Indonesië, waardoor het voor leveranciers van ruwe palmolie zonder de uitvoerheffing winstgevender zou zijn om voor de uitvoer te verkopen.

(128) Bovendien wordt de bevinding dat de uitvoerbeperkingen van de Indonesische overheid binnenlandse producenten van ruwe palmolie er in feite van weerhouden om rationeel op te treden, ondersteund door het feit dat de uitvoer naar verwachting zal toenemen als gevolg van opheffing van de uitvoerheffing. Wat dit betreft stond het volgende in een recent persartikel: “De Indonesian Palm Oil Association [“Indonesische palmolievereniging”], of GAPKI, verwacht dat de uitvoer van ruwe palmolie van het land, nadat de uitvoerheffing vanaf 50 USD per ton is teruggebracht tot nul, met 10 % tot 15 % zal stijgen, aldus secretaris-generaal Togar Sitanggang. Dhr. Sitanggang schatte dat de maandelijkse uitvoer van ruwe palmolie in Indonesië al tot 800 000 à 900 000 ton is gestegen, terwijl de gemiddelde uitvoer hiervoor 700 000 ton bedroeg. “Als de uitvoerheffing nul blijft, zou het niet verrassend zijn als de maandelijkse uitvoer van ruwe palmolie op 1 miljoen ton zou komen”, voegde hij toe. Indonesië heeft dit jaar al 6 miljoen ton ruwe palmolie uitgevoerd, volgens de schatting van GAPKI is dit ongeveer een vijfde van de totale uitvoer van ruwe palmolie en andere derivaten van palmolie van dit jaar” (16).

(129) Een ander persartikel ondersteunt de bevinding dat het innen van de uitvoerheffing tot gevolg heeft dat leveranciers van ruwe palmolie ertoe worden aangezet op de binnenlandse markt te verkopen, in plaats van dat ze winstgevender verkopen op de exportmarkt. In dat artikel vond een onafhankelijke analist “dit nieuws (d.w.z. het vaststellen van de uitvoerheffing op nul) positief voor upstream plantagebezitters met contacten in Indonesië, omdat de herziening van de uitvoerheffing kan helpen ervoor te zorgen dat de prijzen van ruwe palmolie op het huidige niveau blijven. Ng verwacht in FY19F-20F echter geen nettowinst voor planters en waarschuwt dat het nieuws negatief is voor Indonesische verwerkers downstream, omdat de herziene heffing bij lagere prijzen voor ruwe palmolie hun margevoordeel zal aantasten, dat momenteel het prijsverschil tussen ruwe palmolie en producten van verwerkte palmolie is. “Wij blijven bij ons standpunt dat de opheffing van de uitvoerheffing het concurrentievermogen van de Indonesische exporteurs van palmolieproducten vergroot, omdat zij tussen 20 en 50 USD per ton uitvoerbelasting zouden besparen, als de prijs van ruwe palmolie lager is dan 570 USD per ton. Het grootste deel van de besparingen komt waarschijnlijk via hogere binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie terug bij de Indonesische boeren”” (17).

(130) Dit laatste persartikel bevestigt ook de bevinding dat het beoogde effect van de uitvoerheffing, namelijk het drukken van de binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie, is behaald. Het feit dat er enige uitvoer van ruwe palmolie uit Indonesië is, betekent niet dat de maatregelen die de Indonesische overheid heeft getroffen om de ruwe palmolie binnen Indonesië te houden, de leveranciers van ruwe palmolie er niet toe heeft aangezet economisch irrationeel gedrag te vertonen. In het licht van het voorgaande heeft de Commissie deze argumenten derhalve afgewezen.

(131) Met betrekking tot argument e) heeft de Commissie ten slotte opgemerkt dat Wilmar overweging 146 van de voorlopige verordening slechts gedeeltelijk citeert om haar argument dat PTPN optreedt als prijsnemer te ondersteunen. Op deze manier voerde Wilmar aan dat de Commissie tot een conclusie kwam die in werkelijkheid in tegenspraak was met de conclusie waartoe zij in die overweging was gekomen. Nadat de Commissie had verklaard: “Ook bleek uit het onderzoek dat de markt wat onderhandelingsmacht betreft, aanzienlijk uit balans is, ten gunste van kopers van ruwe palmolie”, zoals Wilmar juist citeerde, legde de Commissie nader uit: “[…]. In dat verband zal iedere koper een dusdanige koopkracht bezitten dat hij weerstand kan bieden aan pogingen van zijn leverancier om een hogere prijs te vragen dan door de Indonesische overheid is vastgesteld. Derhalve kwam de Commissie tot de conclusie dat de Indonesische overheid door op transparante wijze de dagelijks prijzen voor ruwe palmolie bekend te maken, via PTPN feitelijk de maximale dagprijzen voor ruwe palmolie in Indonesië vaststelt.” De conclusie van overweging 146 van de voorlopige verordening was daarom tegengesteld aan de door Wilmar aangevoerde conclusie. PTPN treedt feitelijk op als prijszetter van ruwe palmolie op de markt, daar de leveranciers van ruwe palmolie deze prijs in de praktijk opvolgen, ondanks de marktstructuur (die in principe laat zien dat leveranciers van ruwe palmolie een sterke onderhandelingsmacht hebben, die niet tegen kopers wordt gebruikt).

(132) De Commissie nam naast de bovenstaande feitelijke onjuistheid bovendien nota van het feit dat de opmerking van Wilmar niet door enig bewijsmateriaal wordt ondersteund. Bij gebrek aan enig nieuw feitelijk bewijs heeft de Commissie dit argument afgewezen.

(133) Wilmar voerde verder aan dat de Commissie heeft nagelaten om aan te tonen dat de Indonesische overheid de leveranciers van ruwe palmolie ertoe heeft aangezet deze tegen een minder dan toereikende beloning te leveren.

(134) De Commissie heeft opgemerkt dat Wilmar geen bewijsmateriaal heeft verstrekt ter ondersteuning van het argument dat dit niet het geval is. Hiervoor herinnert de Commissie aan het argument van de EBB met betrekking tot het beperkte aantal antwoorden op de vragenlijst van de leveranciers van ruwe palmolie. Zonder medewerking van de leveranciers van ruwe palmolie en op basis van de elementen uit de voorlopige verordening heeft de Commissie geoordeeld dat er aanzienlijk bewijs is waaruit blijkt dat de Indonesische overheid de leveranciers van ruwe palmolie “de functie heeft toevertrouwd” of “heeft belast met de functie” om ruwe palmolie te leveren tegen een minder dan toereikende beloning om zo de beleidsdoelstellingen van de Indonesische overheid te behalen om de ontwikkeling van de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen.

(135) Bovendien heeft de Commissie opgemerkt dat het argument van Wilmar in tegenspraak is met de feitelijke vaststelling dat alle binnenlandse aankopen van ruwe palmolie in Indonesië plaatsvinden tegen de dagelijkse prijzen van PTPN, aangepast voor vervoerskosten, zoals besproken in overweging 168 van de voorlopige verordening. Als het argument van Wilmar juist zou zijn en de leveranciers van ruwe palmolie volledig los van de belasting van de overheid zouden handelen, zou een dergelijke perfecte groepering van de prijzen voor ruwe palmolie in een gefragmenteerde markt niet kunnen worden verklaard.

(136) De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen.

(137) Wilmar voerde ook aan dat de Commissie heeft nagelaten om aan te tonen dat leveranciers van ruwe palmolie functies worden toevertrouwd of dat zij worden belast met functies om deze tegen een minder dan toereikende beloning te leveren. Het argument van Wilmar berust voornamelijk op het feit dat 1) PTPN geen prijszetter is en dat de ruwe palmolie daarom niet tegen een minder dan toereikende beloning wordt geleverd, en 2) leveranciers van ruwe palmolie er niet van worden weerhouden om op de exportmarkt te verkopen.

(138) De Commissie heeft deze punten reeds in de overwegingen 127 tot en met 135 behandeld en afgewezen. De Commissie was derhalve van mening dat het argument van Wilmar op onjuiste feiten berust en niet kan worden aanvaard. Uit het in dit onderzoek beschikbare bewijsmateriaal bleek dat PTPN optreedt als prijszetter voor ruwe palmolie op de markt en dat het vermogen van de leveranciers van ruwe palmolie om deze uit te voeren, door de maatregelen van de Indonesische overheid wordt ondermijnd.

(139) Vergelijkbare argumenten zijn aangevoerd door de Indonesische overheid, PT Intibenua Perkasatama en PT Musim Mas (“Musim Mas Group”) en Permata. De Indonesische overheid voerde in haar opmerkingen aan dat de prijzen van ruwe olie worden bepaald door de marktwerking en dat kopers hun prijsvoorstellingen doorgaans opstellen op basis van internationale marktprijzen.

(140) In de overwegingen 62 tot en met 96 heeft de Commissie al vergelijkbare argumenten besproken en geoordeeld dat deze niet kunnen worden aanvaard. Met betrekking tot de argumenten van de Indonesische overheid wordt dezelfde conclusie gehandhaafd. De Commissie heeft opnieuw opgemerkt dat de Indonesische overheid geen nieuw bewijsmateriaal heeft verstrekt ter ondersteuning van haar argument.

(141) De Indonesische overheid voerde aan dat de Commissie niet heeft bewezen dat er een aantoonbaar verband is tussen het gedrag van de producenten van ruwe palmolie en de maatregelen van de Indonesische overheid. Hiervoor heeft de Commissie opnieuw de bevinding uit overweging 168 van de voorlopige verordening opgemerkt, die is herhaald in overweging 137. Volgens de Commissie is het feit dat alle onafhankelijke leveranciers van CPO vrijwel altijd de prijzen van PPTN volgen, een ondubbelzinnig bewijs van het bestaan van dat verband (en des te meer op een markt die versnipperd is in termen van zowel het aantal leveranciers van CPO als geografisch/diverse eilanden). Dit geldt des te meer in een situatie waarin de binnenlandse prijzen voor ruwe palmolie geen afspiegeling van een onverstoorde marktprijs zijn, maar van de gerichte maatregelen van de Indonesische overheid.

(142) In haar opmerkingen voerde de Indonesische overheid ook aan dat de Commissie de Indonesische overheid en onafhankelijke leveranciers van ruwe palmolie opdracht heeft gegeven om gedetailleerde informatie te verstrekken, maar dat zij deze informatie niet heeft gecontroleerd. Voorts voerde de Indonesische overheid aan dat de Commissie deze informatie bij haar vaststellingen volledig buiten beschouwing heeft gelaten. Ten slotte heeft de Indonesische overheid in dit opzicht opgemerkt dat de Commissie artikel 28 van de basisverordening op de Indonesische overheid heeft toegepast, omdat de Indonesische overheid niet meer van dergelijke antwoorden heeft getracht te verkrijgen en niet meer informatie van PTPN heeft gekregen.

(143) De Commissie heeft hierover geoordeeld dat dit argument feitelijk onjuist is. De Commissie heeft wel degelijk alle antwoorden die van de leveranciers van ruwe palmolie zijn ontvangen, geanalyseerd. De Commissie merkte echter op dat alle onafhankelijke leveranciers van ruwe palmolie op een na, ondanks alle verzonden herinneringen, hebben nagelaten een openbare versie van hun antwoorden te verstrekken. Op grond van artikel 29, lid 3, van de basisverordening heeft de Commissie het recht informatie die wel is verstrekt, maar waarvoor geen behoorlijke samenvatting is ingediend, buiten beschouwing te laten. Bovendien was de overgrote meerderheid van de antwoorden onvolledig en bevatten veel antwoorden geen informatie over winstgevendheid. Daarom kon de Commissie geen conclusies trekken uit deze antwoorden. Het gebrek aan medewerking van de Indonesische overheid en van de leveranciers van ruwe palmolie was zelfs een bijkomende aanwijzing dat de leveranciers van ruwe palmolie optreden in opdracht van de Indonesische overheid ter ondersteuning van de biodieselproducenten.

(144) Evenzo is het argument van de Indonesische overheid dat de Commissie het antwoord van PTPN buiten beschouwing heeft gelaten, ongegrond. Zoals hiervoor is toegelicht, heeft de Commissie PTPN bij verschillende gelegenheden om medewerking gevraagd. Zoals vermeld in de overwegingen 29 en 30 van de voorlopige verordening heeft de Commissie opgemerkt dat PTPN, dat volledig in handen is van de Indonesische overheid, niet binnen de gestelde termijn heeft geantwoord op aanhangsel B bij de vragenlijst van de Indonesische overheid. Daarom heeft de Commissie de Indonesische overheid een artikel 28-brief gestuurd met betrekking tot de specifieke informatie die niet was verstrekt. Zoals vermeld in overweging 98 van de voorlopige verordening heeft de Indonesische overheid op 30 juni 2019 voor PTPN een antwoord verstrekt met betrekking tot aanhangsel B. Dit was geruime tijd na het verstrijken van de uiterste datum voor de indiening van die informatie (14 maart 2019) en nadat het controlebezoek aan de Indonesische overheid had plaatsgevonden. Het antwoord was derhalve lang na de gestelde termijn verstrekt en niet controleerbaar, en de Indonesische overheid heeft niet naar beste vermogen gehandeld in de zin van artikel 28 van de basisverordening. De Commissie heeft in elk geval al het door PTPN verstrekte bewijsmateriaal dat kon worden gecontroleerd, gebruikt. Derhalve heeft de Commissie de door PTPN verstrekte informatie samen met alle andere beschikbare gegevens over de markt voor ruwe palmolie in Indonesië naar behoren beoordeeld.

(145) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerden de Indonesische overheid, de Permata Group en Wilmar aan dat de Commissie een fout heeft gemaakt bij het vaststellen van een toevertrouwen van functies aan of het belasten met functies van CPO-leveranciers, om de volgende redenen: a) de uitvoerbeperkingen zijn niet bedoeld om de bedrijfstak voor biodiesel te ondersteunen en enig effect op de prijzen is een louter neveneffect van de maatregelen; b) PTPN stelt zijn prijzen vast via openbare aanbestedingen en is winstgevend; c) de afstemming van de prijzen van de leveranciers van CPO op die van PPTN betekent niet dat er sprake is van een toevertrouwen van of een belasten met functies; d) de leveranciers van CPO zijn rationele marktdeelnemers op de markt en de Commissie is er niet in geslaagd hun antwoorden te verifiëren, en e) de Commissie heeft niet aangetoond dat er een aantoonbaar verband bestaat tussen het optreden van de Indonesische overheid, via PTPN, en het optreden van de leveranciers van CPO. Volgens de Indonesische overheid zou het beperkte marktaandeel van PTPN haar niet in staat stellen marktprijzen te bepalen.

(146) De Commissie merkte in de eerste plaats op dat de uitvoerheffing uitdrukkelijk is bedoeld om het OPPF te ondersteunen en dat het OPPF is bedoeld om de gehele palmoliesector te ondersteunen, maar in de praktijk, zoals in de overwegingen 76 en 77 van de voorlopige verordening is uiteengezet, alleen de bedrijfstak voor biodiesel ondersteunt. Daarnaast heeft de Commissie geconcludeerd dat de Indonesische overheid tevens de bedrijfstak voor biodiesel ondersteunt met de levering van CPO tegen een minder dan toereikende beloning. Deze doelstelling wordt bereikt door het gecombineerde effect van verschillende maatregelen, waaronder de uitvoerheffing.

(147) De Commissie is derhalve tot de conclusie gekomen dat het opleggen van de uitvoerheffing sinds de instelling ervan twee verschillende doelstellingen heeft: financiering van het OPPF en deel uitmaken van een reeks maatregelen om de binnenlandse prijzen te drukken. De Commissie is van mening dat de Indonesische overheid met opzet heeft gezocht (en erin is geslaagd) om dat effect op de markt te verkrijgen, en dit is niet louter een neveneffect van een overheidsbeleid.

(148) Wat betreft het argument dat PTPN haar prijzen stelt door middel van competitieve aanbestedingen en dat die uitkomst derhalve moet worden beschouwd als een marktprijs, herhaalt de Commissie dat zij zich, zoals opgemerkt in overwegingen 91 tot en met 99 en 126 van de voorlopige verordening, gelet op het gebrek aan medewerking van de leveranciers van ruwe palmolie en PTPN, moest baseren op de beschikbare gegevens. In hun opmerkingen op de voorlopige verordening heeft geen van de producenten-exporteurs bewijs verstrekt over de manier waarop zij hun biedingen voor ruwe palmolie opstellen, behalve de vage bewering dat deze doorgaans worden gebaseerd op “internationale marktprijzen”. Er was echter geen direct bewijs beschikbaar over de wijze waarop de leveranciers van CPO hun prijzen vaststelden; veeleer blijkt uit de feiten dat er sprake is van prijsafstemming op de door PTPN vastgestelde prijs.

(149) In dit verband heeft Wilmar in haar opmerkingen naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen benadrukt, dat de diensten van de Commissie tijdens het controlebezoek in haar bedrijfsruimten vragen hebben gesteld over de wijze waarop zij bij elke PTPN-aanbesteding tot het besluit over de aan te bieden prijs is gekomen. Wilmar lichtte verder toe dat in het daaropvolgende inspectieverslag niet over ontbrekende informatie wordt gerept. In dit verband heeft de Commissie opgemerkt dat Wilmar niet betwist dat de informatie die zij in dat geval had verstrekt, zeer vaag was. Daarnaast merkte de Commissie op dat Wilmar het niet passend achtte dit mechanisme in om het even welk verder stadium van het onderzoek nader toe te lichten, hoewel de Commissie dit herhaaldelijk heeft genoemd.

(150) Bij gebreke van enig controleerbaar bewijsmateriaal tot staving van deze stelling heeft de Commissie dit argument afgewezen. In plaats van dat leveranciers van ruwe palmolie hun prijzen onafhankelijk vaststellen op basis van internationale prijzen, volgen zij de prijzen die PTPN in feite heeft bepaald.

(151) Met betrekking tot het argument dat PTPN winstgevend is, merkte de Commissie op dat de Indonesische overheid, naast wat reeds is toegelicht in de overwegingen 125 en 144, na de mededeling van de definitieve bevindingen met vertraging PTPN’s gecontroleerde jaarrekeningen over 2018 heeft ingediend. Een vertaling werd echter slechts voor een deel van deze rekeningen ontvangen. De jaarrekeningen over 2018 lijken aan te tonen dat PTPN in 2018 winstgevend was. De Commissie kon dit echter niet beoordelen omdat belangrijke delen van de rekeningen niet werden vertaald en omdat deze rekeningen betrekking hadden op alle producten en niet alleen op de inkomsten uit de verkoop van CPO. Bovendien werden, zoals hierboven uiteengezet, de gegevens over de verkopen van CPO en de onderneming als geheel laattijdig ingediend en konden zij dus niet worden geverifieerd. Hierbij komt nog dat PTPN niet aan het onderzoek heeft meegewerkt. De Commissie concludeerde derhalve dat de juistheid van het argument niet kon worden beoordeeld en dat dit argument moest worden afgewezen. Met betrekking tot het bovenstaande argument onder punt b) heeft de Commissie in overweging 133 van de voorlopige verordening uitgelegd dat PTPN in feite niet verplicht is een hogere prijs te bieden, als de ontvangen biedingen onder de “prijsvoorstelling” voor die specifieke dag liggen. Tijdens het controlebezoek heeft de Commissie daadwerkelijk bevestigd dat PTPN regelmatig offertes onder een dergelijke prijs heeft aanvaard. Daarnaast stelde de Commissie vast dat de Indonesische overheid de besluiten van PTPN met betrekking tot het prijsbeleid van PTPN kan beïnvloeden en dat zij dit ook doet (18).

(152) Met betrekking tot het argument dat de prijsafstemming van de leveranciers van CPO op de dagelijkse PTPN-prijzen een indicatie is van het feit dat de markt niet verstoord is in plaats van een indicatie van het toevertrouwen van of belasten met functies, heeft de Commissie opgemerkt dat alle onafhankelijke leveranciers van CPO prijzen hebben aangeboden die dezelfde of lagere prijzen zijn dan de PTPN-prijs van die dag. Volgens de Commissie kan dit geen indicatie zijn van een niet-verstoorde marktdynamiek: het is tegennatuurlijk dat in een competitieve markt alle leveranciers van CPO niet voor een hogere prijs dan de door een concurrent vastgestelde prijs zouden verkopen (tenzij die concurrent de maximumprijs voor dat goed op de markt daadwerkelijk vaststelt en de overheid alle andere spelers opdracht geeft of ertoe aanzet dit plafond in acht te nemen).

(153) Wat de bewering van de Indonesische overheid betreft dat de producenten van CPO rationele marktdeelnemers zijn op de markt, aangezien 70 % van de CPO wordt uitgevoerd, heeft de Commissie opgemerkt dat volgens openbare bronnen het binnenlandse verbruik van CPO 30 % van de productie bedraagt (19). Dit betekent dat de producenten van CPO volledig aan de binnenlandse vraag voldoen en, na te hebben voldaan aan die vraag, hun toevlucht nemen tot uitvoer. Het feit dat 70 % van de productie van CPO wordt uitgevoerd, is dus niet in tegenspraak met de bevinding dat de leveranciers van CPO geen rationele keuze hebben kunnen maken, integendeel. Als de Indonesische leveranciers van CPO rationeel zouden handelen, zouden zij niet aan de binnenlandse vraag voldoen en zouden zij alle, of een aanzienlijk groter deel van hun productie, uitvoeren waar zij een grotere winst zouden kunnen behalen. Deze potentiële extra winst bij uitvoer wordt beperkt door de uitvoerbeperkingen die door de Indonesische overheid worden gebruikt om leveranciers van CPO ertoe aan te zetten om op de binnenlandse markt te verkopen en aan de lokale behoeften te voldoen. Het feit dat aan alle binnenlandse vraag is voldaan, wijst er dus veeleer op dat de Indonesische overheid haar doelstelling heeft bereikt om de binnenlandse markt te voorzien tegen prijzen die gunstig zijn voor de producenten van biodiesel.

(154) In haar opmerkingen naar aanleiding van de mededeling van de definitieve bevindingen voerde Wilmar verder aan dat het feit dat na de vaststelling van de uitvoerheffing op nul het aandeel van CPO in de uitvoer niet steeg, bewijs is dat de Commissie ten onrechte tot de conclusie is gekomen dat de uitvoerheffing is bedoeld om CPO in het land te behouden en de prijs ervan te drukken.

(155) In dit verband heeft de Commissie opgemerkt dat de door Wilmar verstrekte gegevens aangaven dat het binnenlandse verbruik toenam en dat dit daarom een groter aandeel van de totale productie van CPO opslokte. Dit zou de bewering van Wilmar ondersteunen indien de Indonesische overheid haar voornemen te kennen zou hebben gegeven een einde te maken aan het systeem van uitvoerbeperkingen. Zoals uiteengezet in overweging 108 is de Indonesische overheid echter niet voornemens het mechanisme van de uitvoer te beëindigen. Veeleer is duidelijk dat het systeem van uitvoerbeperkingen eenvoudigweg op nul staat in reactie op externe factoren, namelijk de daling van de prijzen van palmolie wereldwijd. Alle Indonesische producenten zijn zich er terdege van bewust dat dit niveau slechts tijdelijk is en zij blijven er daarom de voorkeur aan geven om eerst aan de binnenlandse vraag te voldoen.

(156) Wilmar heeft in haar antwoord ook prijsinformatie verstrekt, en daarbij betoogd dat de binnenlandse prijzen van CPO sinds het op nul stellen van de uitvoerheffing niet aanzienlijk zijn gestegen. De Commissie heeft deze informatie geanalyseerd en opgemerkt dat zij de bron van de door Wilmar gebruikte gegevens niet kon bepalen; daarom kon de Commissie de juistheid ervan niet verifiëren of beoordelen. De Commissie merkte echter op dat voor zover zij zich op deze gegevens zou baseren dat, ondanks de tijdelijke aard van het feit dat de uitvoerheffing gelijk is aan nul, daaruit een aanpassing van de binnenlandse prijs aan de uitvoerprijzen naar voren komt. Terwijl het gemiddelde verschil tussen beide prijzen tijdens het onderzoektijdvak ongeveer 50 USD/ton bedroeg, gaven de door Wilmar verstrekte gegevens aan dat de binnenlandse prijzen tot in de buurt van de uitvoerprijzen zijn gestegen en dat het verschil thans kleiner is dan 20 USD/ton. Het feit dat de binnenlandse prijs in absolute cijfers niet aanzienlijk is verhoogd, is eenvoudigweg te wijten aan het feit dat de wereldprijzen zijn gedaald.

(157) Volgens de Commissie ondersteunt dit haar vaststelling dat het systeem van uitvoerbeperkingen onder meer en samen met de andere maatregelen beoogt de binnenlandse prijzen van CPO te drukken.

(158) Wat betreft het argument van de Indonesische overheid dat de Commissie de antwoorden van de onafhankelijke leveranciers van CPO niet heeft gecontroleerd, merkt de Commissie op dat dit een feitelijk onjuiste bewering is. Zoals reeds vermeld in overweging 143, heeft de Commissie alle ontvangen antwoorden naar behoren geanalyseerd, maar heeft zij opgemerkt dat de overgrote meerderheid van de antwoorden onvolledig was, dat veel ervan geen informatie over de winstgevendheid bevatten en dat velen geen niet-vertrouwelijke versies van hun antwoorden hebben verstrekt.

(159) Naast dit argument voerde de Indonesische overheid aan dat de vaststellingen van de Commissie in de mededeling van de definitieve bevindingen, zoals vermeld in overweging 143, onjuist zijn omdat zij van de herinneringen betreffende het niet-vertrouwelijke dossier geen spoor kon vinden. Met betrekking tot dit argument heeft de Commissie opgemerkt dat deze herinneringen deel uitmaken van het beperkte dossier en dat zij kunnen worden gevonden op de lijst van beperkte documenten die beschikbaar zijn voor de belanghebbenden. Niettemin heeft de Commissie de Indonesische overheid tijdens een op 16 oktober 2019 gehouden hoorzitting een lijst van de betrokken referentienummers verstrekt. De Commissie merkte ook op dat de lijsten met vragen aan onafhankelijke leveranciers van CPO deel uitmaakten van de vragenlijst voor de Indonesische overheid, en dat de Indonesische overheid derhalve volledig verantwoordelijk was voor de coördinatie, het verzamelen en de tijdige verzending van volledige antwoorden.

(160) Onder verwijzing naar het argument onder e) heeft de Commissie in de overwegingen 124 tot en met 143 van de voorlopige verordening uitgelegd hoe de Indonesische overheid, via PTPN, optreedt als prijszetter op de Indonesische binnenlandse markt en hoe alle onafhankelijke leveranciers van CPO die prijsaanduidingen volgen. In haar opmerking over de mededeling van de definitieve bevindingen betoogde de Indonesische overheid dat, gezien het beperkte marktaandeel van PTPN, dit resultaat onwaarschijnlijk is. De Commissie heeft echter vastgesteld dat de Indonesische overheid geen enkel feitelijk bewijsmateriaal heeft verstrekt om haar bewering te staven en de bevindingen van de Commissie te weerleggen.

(161) In het licht van het bovenstaande heeft de Commissie de argumenten van de Indonesische overheid en producenten-exporteurs afgewezen, en haar bevinding bevestigd dat er sprake is van het toevertrouwen van en belasten met functies.

3.2.3. Verzuim bewijs te leveren voor inkomens- of prijzensteun in de zin van artikel 3, lid 1, onder b), van de basisverordening

(162) Naar aanleiding van de mededeling van de voorlopige bevindingen voerden de Indonesische overheid en de producenten-exporteurs aan dat de Commissie niet had aangetoond dat er sprake was van inkomens- en prijzensteun ten gunste van biodieselproducenten volgens de vereiste norm uit de WTO-rechtspraak.

(163) Wat dit punt betreft heeft de Commissie opgemerkt dat noch de Indonesische overheid noch de producenten-exporteurs nieuwe informatie of bewijsmateriaal hebben verstrekt om het argument inzake gebrek aan inkomens- of prijzensteun te staven. De in dit verband naar voren gebrachte argumenten weerspreken enkel de interpretatie van de rechtspraak door de Commissie. De Commissie heeft geoordeeld dat de analyse die is uitgevoerd in deel 3.3.3.7 van de voorlopige verordening, voldoet aan de bewijsstandaard uit de basisverordening, de SCM-overeenkomst en de WTO-rechtspraak.

(164) Vanwege het ontbreken van nieuwe feiten die aanleiding zouden kunnen geven tot een herbeoordeling van haar bevinding heeft de Commissie de conclusie uit deel 3.3.3.7 van de voorlopige verordening bevestigd.

(165) Na de mededeling van de definitieve bevindingen voerde de Indonesische overheid aan dat de Commissie een fout heeft gemaakt bij het vinden van inkomens- en prijzensteun omdat daarvoor vereist is dat er een maatregel bestaat die een bepaald resultaat waarborgt, en niet een maatregel die een incidenteel effect op de prijzen heeft.

(166) In dit verband heeft de Commissie in de overwegingen 153 en 160 reeds uiteengezet dat het doel van de reeks maatregelen is om de binnenlandse prijzen te reguleren en te drukken, en dat is niet enkel een neveneffect van het beleid van de Indonesische overheid. Voorts heeft de Commissie opgemerkt dat de Indonesische overheid