BESCHIKKINGVAN DE COMMISSIE

van 2 juni 1992

met betrekking tot het onderzoek van pluimvee op Newcastle disease vóór verzending, krachtens artikel 12 van Richtlijn 90/539/EEG van de Raad

(92/340/EEG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,

Gelet op Richtlijn 90/539/EEG van de Raad van 15 oktober 1990 tot vaststelling van veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer en de invoer uit derde landen van pluimvee en broedeieren [1], laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/496/EEG [2], en met name op artikel 12, lid 1,

Overwegende dat de methoden voor het uitvoeren van de serologische tests op Newcastle disease (NCD) en voor het isoleren van het NCD-virus, ook bepalingen moeten bevatten inzake de bemonsteringsprocedure, de procedure voor het uitvoeren van de tests en de interpretatie van de testresultaten;

Overwegende dat de in deze beschikking vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Veterinair Comité,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

De representatieve serologische test voor de opsporing van antistoffen tegen Newcastle disease (NCD), als bedoeld in artikel 12, lid 1, onder c), derde streepje, van Richtlijn 90/539/EEG, moet aan de in bijlage I vastgestelde eisen voldoen.

Artikel 2

De test voor het isoleren van het NCD-virus, als bedoeld in artikel 12, lid 1, onder d), tweede streepje, van Richtlijn 90/539/EEG, moet aan de in bijlage II vastgestelde eisen voldoen.

Artikel 3

Deze beschikking is gericht tot de Lid-Staten.

Gedaan te Brussel, 2 juni 1992.

Voor de Commissie

Ray MAC SHARRY

Lid van de Commissie

[1] (1) PB nr. L 303 van 31. 10. 1990, blz. 6.

[2] (2) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 56.

--------------------------------------------------

BIJLAGE I

Serologische test voor de opsporing van antistoffen tegen Newcastle disease bij pluimvee

1. Het nemen van bloedmonsters

Pluimvee, dat onderworpen is aan de voorwaarden zoals die in deze bijlage zijn vastgelegd, moet afkomstig zijn uit koppels waarbij bij ten minste 60 willekeurig gekozen dieren bloedmonsters zijn genomen die vervolgens met de hemagglutinatieremmingstest (HAR) zijn onderzocht volgens de in punt 2 beschreven werkwijze.

2. Werkwijze

a) Breng in ieder putje van een plastic microtiterplaat (met V-vormige putjes) 0,025 ml PBS.

b) Breng 0,025 ml serum in het eerste putje van de plaat.

c) Leg in duplo een verdunningsreeks aan van het serum over de hele plaat met behulp van een microtitratiediluter.

d) Voeg 0,025 ml verdund allantoïsvocht dat 4 of 8 HAE bevat, toe.

e) Meng door zachtjes te tikken en laat de plaat staan bij 4 °C gedurende ten minste 60 minuten of bij kamertemperatuur gedurende ten minste 30 minuten.

f) Voeg aan ieder putje 0,025 ml van een 1 %-suspensie RBC toe.

g) Meng door zachtjes te tikken en laat de plaat staan bij 4 °C.

h) De platen worden 30 tot 40 minuten daarna afgelezen wanneer de RBC-controles tot rust zijn gekomen. Bij het aflezen worden de platen lichtjes schuin gehouden en wordt nagegaan of in de putjes al dan niet een traanvormige stroming optreedt met dezelfde snelheid als in de controleputjes die uitsluitend RBC (0,025 ml) en PBS (0,05 ml) bevatten.

i) De HAR-titer is de hoogste verdunning van het antiserum die nog in staat is de hemagglutinatie van 4 of 8 eenheden virus volledig te remmen (een HA-titratie om de aanwezigheid van de vereiste HAE te bevestigen, maakt deel uit van iedere test).

j) De resultaten zijn alleen geldig als met het negatieve controleserum een titer wordt verkregen die lager is dan 23 voor 4 HAE of lager dan 22 voor 8 HAE en als de titer die met het positieve controleserum wordt verkregen, maximaal één verdunning afwijkt van de bekende titer van dat serum.

3. Interpretatie van de test

Om te bepalen of een serum al dan niet positief is dient ook rekening te worden gehouden met het gebruikte antigeen: met 4 HAE is een positief serum een serum met een titer van ten minste 24, bij 8 HAE is een positief serum een serum met een titer van ten minste 23.

--------------------------------------------------

BIJLAGE II

Isolatie van het NCD-virus bij slachtpluimvee

Pluimvee, dat onderworpen is aan de voorwaarden zoals die in deze bijlage zijn vastgelegd, moet afkomstig zijn uit koppels die met negatief resultaat op de aanwezigheid van NCD-virus zijn getest, dat wil zeggen waarbij geen virus is geïsoleerd, volgens de hierna beschreven werkwijze:

1. Bemonstering

Bij elk koppel moeten ten minste 60 monsters (cloaca-swabs of faeces-monsters) worden genomen.

2. Behandeling van de monsters

Ten hoogste vijf monsters mogen worden samengevoegd. De swabs moeten volledig worden ondergedompeld in een voldoende hoeveelheid antibiotisch medium. Monsters van faeces moeten worden gehomogeniseerd (in een laboratoriummixer of met stamper en vijzel en steriel zand) in een antibiotisch medium zodat een 10 tot 20 %-ige m/v-suspensie in het medium ontstaat. De suspensies worden gedurende ongeveer twee uur bij omgevingstemperatuur (of gedurende een langere tijd bij 4 °C) gehouden en daarna door middel van centrifugeren (bij voorbeeld 800 tot 1 000 g gedurende 10 minuten) gezuiverd.

Monsters van faeces vereisen hoge antibioticaconcentraties; een typische formulering daarvoor is: 10 000 eenheden/ml penicilline, 10 mg/ml streptomycine, 0,25 mg/ml gentamycine en 5 000 eenheden/ml mycostatine in PBS. Voor Chlamydia-organismen mag 50 mg/ml oxytetracycline worden toegevoegd. Voor het bereiden van het medium is het van essentieel belang dat na toevoeging van de antibiotica de pH wordt gecontroleerd en op 7,0 tot 7,4 wordt gebracht.

3. Virusisolatie in bebroede kippeëieren

Bij ten minste vier kippeëieren, die gedurende acht tot tien dagen zijn bebroed, wordt telkens 0,1 tot 0,2 ml van het gezuiverde en vloeibare supernatant in de allantoïsholte geënt. Deze eieren zijn bij voorkeur afkomstig van een specifiek pathogeenvrij (SPF) koppel, maar wanneer dit onmogelijk is, mogen eieren worden gebruikt van een koppel waarvan is aangetoond dat het geen antistoffen tegen NCD-virus bevat. De geënte eieren worden bij 37 °C gehouden en dagelijks geschouwd. Eieren waarin bij schouwen dode of stervende embryo's worden opgemerkt en alle eieren die op de zesde dag na enten nog overblijven, worden gekoeld tot 4 °C en het allantoïs- of amnionvocht daarvan wordt getest op hemagglutinatieactiviteit. Als geen hemagglutinatie wordt geconstateerd, wordt de hierboven beschreven procedure herhaald met onverdund allantoïs- of amnionvocht als inoculum.

Wanneer hemagglutinatie wordt geconstateerd, moet de aanwezigheid van bacteriën worden uitgesloten door middel van kweek. Als bacteriën aanwezig zijn, kan het vocht op een membraanfilter van 450 nm worden gefiltreerd; vervolgens worden opnieuw antibiotica toegevoegd en worden bebroede eieren met de aldus verkregen entstof geënt volgens de hierboven beschreven methode.

--------------------------------------------------