Beschikking van de Commissie

van 7 mei 2002

betreffende de steun die Italië overeenkomstig artikel 21 van wet nr. 21/2000 van de regio Sardinië voornemens is te verlenen aan landbouwbedrijven die andere brandstoffen dan aardgas gebruiken

(Kennisgeving geschied onder nummer C(2002) 1785)

(Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)

(2002/785/EG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 88, lid 2, eerste alinea,

Na de belanghebbenden overeenkomstig het bovengenoemde artikel te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken,

Overwegende hetgeen volgt:

I. PROCEDURE

(1) Bij brief van 11 januari 2001, geregistreerd op 16 januari 2001, heeft Italië de Commissie overeenkomstig artikel 88, lid 3, van het Verdrag de bij wet nr. 21 van de regio Sardinië van 14 november 2000 vastgestelde steunmaatregelen meegedeeld.

(2) Bij brieven van 7 mei 2001 en 22 juni 2001, respectievelijk geregistreerd op 10 mei 2001 en 25 juni 2001, hebben de Italiaanse autoriteiten aanvullende gegevens toegezonden.

(3) Bij brief van 25 juli 2001 heeft de Commissie Italië ingelicht over haar besluit geen bezwaar te maken tegen de artikelen 1 tot en met 12 en 14 tot en met 20 van wet nr. 21/2000 en de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag in te leiden ten aanzien van de steunmaatregelen van artikel 21 van die wet.

(4) Het besluit van de Commissie om de procedure in te leiden is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen(1). De Commissie heeft alle belanghebbenden aangemaand haar hun opmerkingen betreffende de steunmaatregel toe te zenden.

(5) De Commissie heeft terzake van de betrokken partijen geen opmerkingen ontvangen.

(6) De Italiaanse autoriteiten hebben naar aanleiding van de inleiding van de procedure opmerkingen gemaakt bij brief van 11 februari 2002.

II. BESCHRIJVING VAN DE STEUNMAATREGEL

(7) Bij regionale wet nr. 21/2000 is een breed scala aan steunmaatregelen ten gunste van de landbouw- en de bosbouwsector van de regio Sardinië vastgesteld. De betrokken wet beslaat 28 artikelen en vervangt talrijke geldende regionale wetten op landbouwgebied, en past de regionale bepalingen aan de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector(2) aan.

(8) Bij artikel 21 van wet nr. 21/2000 is een steunmaatregel vastgesteld, gericht op beperking van de productiekosten, voorzover deze verband houden met het gebruik van andere brandstoffen dan aardgas. De regionale overheid is bevoegd steun te verlenen aan landbouwbedrijven om het verschil in prijs tussen aardgas en de in de landbouw gebruikte brandstof te dekken, op voorwaarde dat hiervoor geen andere faciliteiten worden verleend. Bij brief van 11 februari 2002 hebben de Italiaanse autoriteiten naar aanleiding van de inleiding van de procedure bevestigd dat deze steun alleen de glastuinders betreft. Het artikel is echter algemeen geformuleerd en sluit geen enkele soort bedrijf uit. De steunverlening houdt op zodra het programma voor de aansluiting van Sardinië op het aardgasnet, waarvan in artikel 6 van wet nr. 73 van 31 maart 1998 sprake is, is uitgevoerd.

(9) Volgens de door de Italiaanse autoriteiten verstrekte informatie is de maatregel gerechtvaardigd, omdat de kosten voor huisbrandolie veel hoger liggen dan voor aardgas, dat op het eiland niet beschikbaar is bij gebrek aan een aardgasnet. Volgens de berekeningen van de Italiaanse autoriteiten kosten 10 calorieën uit huisbrandolie op het eiland 1,125 lire en 10 calorieën uit aardgas 0,63 lire.

(10) Volgens de Italiaanse autoriteiten wordt Sardinië door het ontbreken van een aardgasnet in ernstige mate ongelijk behandeld en ondervinden de Sardijnse landbouwers ten opzichte van producenten uit ander regio's structureel nadeel, namelijk hogere productiekosten, aangezien zij geen aardgas kunnen gebruiken, dat veel goedkoper is dan huisbrandolie. De steun zou derhalve gewoon bedoeld zijn om de producenten op het eiland dezelfde concurrentievoorwaarden te bieden als landbouwproducenten in regio's die op het aardgasnet zijn aangesloten, totdat het programma om ook Sardinië op dat net aan te sluiten is uitgevoerd.

(11) De Italiaanse autoriteiten hebben geen steun uitgekeerd.

III. OPMERKINGEN VAN ITALIË

(12) Bij brief van 11 februari 2002, geregistreerd op 13 februari 2002, heeft de permanente vertegenwoordiging van Italië bij de Europese Unie het commentaar overgebracht van de Italiaanse autoriteiten op de argumenten zoals door de Commissie geformuleerd in de kennisgeving van haar besluit om de procedure in te leiden.

(13) In die brief wordt gesteld dat de steunmaatregel uitsluitend voor glastuinbouw zou zijn bestemd, en betrekking had op een vrijwel geheel voor binnenlands gebruik bestemde productie van 75700 ton, tegenover een nationale productie van 1300000 ton.

(14) De steun zou bovendien worden toegekend voor een beperkte periode, aangezien de Italiaanse regering met steun van de Europese Gemeenschap het programma om Sardinië op het aardgasnet aan te sluiten, heeft goedgekeurd.

(15) De Italiaanse autoriteiten zijn het met de Commissie eens, dat de steun geen structurele effecten heeft op de sector in zijn geheel en derhalve niet op basis van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag kan worden goedgekeurd. Aangezien echter de verwarmingskosten in de glastuinbouw op Sardinië veel hoger liggen dan in andere Italiaanse regio's en andere lidstaten, waar aardgas kan worden gebruikt, zijn zij van mening dat de glastuinders op het eiland geenszins worden gevrijwaard van de kosten die alle andere bedrijven ook moeten dragen, maar dat de steun gelijke voorwaarden schept voor de glastuinbouw op Sardinië en daarbuiten. In dat verband onderstrepen de Italiaanse autoriteiten dat de hoge kosten voor huisbrandolie onderbenutting van de kassen met zich brengen, waardoor de vaste kosten stijgen, de productiecapaciteit van de ondernemingen daalt en potentiële markten voor producten met bijzondere, door de consument sterk gewaardeerde kenmerken verloren gaan.

(16) Aangezien Sardinië een gebied van doelstelling 1 is, zou de steun bovendien in aanmerking kunnen komen voor de uitzonderingsbepaling van artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag als steun voor de bevordering van de economische ontwikkeling van streken waar de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst.

IV. BEOORDELING

(17) Overeenkomstig artikel 87, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap zijn de steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt.

Verenigbaarheid van de steun

(18) In artikel 21 van wet nr. 21 van 14 november 2000 is bepaald dat aan landbouwbedrijven een bijdrage mag worden gegeven ter dekking van het verschil in kosten tussen twee soorten brandstof: aardgas en huisbrandolie. Dankzij de onderhavige, uit openbare middelen gefinancierde steunmaatregel, profiteren de begunstigden, uitsluitend landbouwbedrijven uit Sardinië, van de financiering van uitgaven die zij normaal gesproken zelf zouden moeten dragen, ten koste van andere bedrijven die geen vergelijkbare steun ontvangen. Wanneer financiële steun van een staat de positie van een onderneming ten opzichte van concurrerende ondernemingen versterkt, betekent dat volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie dat die concurrerende bedrijven, die niet van die steun profiteren, concurrentievervalsing wordt aangedaan(3).

(19) In de brief waarbij de procedure is ingeleid, heeft de Commissie aangevoerd dat, aangezien de bedrijven die van de steun profiteren op een sterk concurrerende internationale markt opereren, de onderhavige maatregel invloed heeft op het handelsverkeer tussen de lidstaten(4), en dus onder de werking van artikel 87, lid 1, van het Verdrag valt.

(20) Zoals reeds in overweging 13 aangestipt, benadrukten de Italiaanse autoriteiten in hun antwoord dat het ging om een beperkte hoeveelheid, uitsluitend voor glastuinbouw bestemde steun en dat deze betrekking had op een vrijwel geheel voor de binnenlandse consumptie bestemde productie van 75700 ton, tegenover een nationale productie van 1300000 ton.

(21) In dit verband moet worden benadrukt dat artikel 21 van wet nr. 21/2000, waarbij de onderhavige steunmaatregel is vastgesteld, in tegenstelling tot wat de Italiaanse autoriteiten beweren, niet zo is geformuleerd dat de steunverlening wordt beperkt tot glastuinders, maar dat zij van toepassing is op alle landbouwbedrijven die aan de daarin vastgestelde criteria voldoen. Het is derhalve niet uit te sluiten dat ook steun wordt verleend aan bedrijven die mogelijk hun producten naar andere lidstaten uitvoeren. Wat de beperkte omvang van de steun betreft, zij er nadrukkelijk op gewezen dat de geringe omvang van de steun of van het begunstigde bedrijf, a priori niet betekent dat het handelsverkeer tussen de lidstaten er niet door zou kunnen worden beïnvloed(5). Ten aanzien van de landbouwsector wordt dit standpunt ondersteund door Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van 12 januari 2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op de-minimissteun(6), waarin de landbouw expliciet van de werkingssfeer wordt uitgesloten.

(22) Wat betreft het feit dat de begunstigde bedrijven voornamelijk op de interne markt van het eiland actief zijn, moet worden opgemerkt dat volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie steun voor een bedrijf van invloed kan zijn op het handelsverkeer tussen de lidstaten en de concurrentie kan vervalsen, ook wanneer dat bedrijf geen producten uitvoert naar andere lidstaten, maar op de interne markt moet concurreren met de producten uit andere lidstaten. Wanneer een lidstaat een bedrijf steun toekent, kan de binnenlandse productie daardoor gelijk blijven of toenemen, waardoor de in andere lidstaten gevestigde bedrijven minder mogelijkheden krijgen om hun producten af te zetten op de markt van die lidstaat. Een dergelijke steunmaatregel kan derhalve van invloed zijn op het handelsverkeer tussen lidstaten en de concurrentie vervalsen(7).

(23) Aangezien binnen de Gemeenschap sprake is van omvangrijk handelsverkeer van landbouwproducten, concludeert de Commissie dat het in artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag bedoelde verbod van toepassing is op de onderzochte maatregelen.

(24) Het verbod van artikel 87, lid 1, wordt in de leden 2 en 3 van dat artikel gevolgd door uitzonderingen.

(25) Gezien de aard en de doelstellingen van de betrokken steun, zijn de uitzonderingsbepalingen van artikel 87, lid 2, van het Verdrag duidelijk niet van toepassing. Italië heeft overigens niet om toepassing van die bepaling van het Verdrag verzocht.

(26) In artikel 87, lid 3, wordt nader aangegeven onder welke omstandigheden staatssteun verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt. De verenigbaarheid moet vanuit een communautair gezichtspunt worden beoordeeld, en niet vanuit dat van één enkele lidstaat. In het belang van het functioneren van de gemeenschappelijke markt, moeten de uitzonderingen op het verbod op het verlenen van staatssteun restrictief worden geïnterpreteerd.

(27) Wat de uitzonderingsbepaling van artikel 87, lid 3, onder b), betreft, moet worden opgemerkt dat de onderhavige steunmaatregel niet is bedoeld om de verwezenlijking van een belangrijk project van gemeenschappelijk Europees belang te bevorderen of om een ernstige verstoring in de Italiaanse economie op te heffen.

(28) Bovendien is de steun niet bestemd en ook niet geschikt om de doelstellingen van artikel 87, lid 3, onder d), van het Verdrag te bevorderen of te bereiken.

(29) Volgens artikel 87, lid 3, onder a), kunnen steunmaatregelen voor de bevordering van de economische ontwikkeling van streken waar de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst, als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt worden beschouwd.

(30) In hun antwoord op de inleiding van de procedure hebben de Italiaanse autoriteiten een beroep gedaan op die uitzonderingsbepaling. Ter ondersteuning van dit argument hebben zij aangevoerd dat Sardinië een regio van doelstelling 1 is met, in 1999, een arbeidsparticipatiegraad van 36,9 %(8), daarmee implicerend dat elke werknemer op het eiland twee personen ten laste heeft.

(31) De argumentatie van de Italiaanse autoriteiten kan niet worden overgenomen. Bovenal moet worden onderstreept dat de indeling als "gebied van doelstelling 1" betrekking heeft op de maatregelen in het kader van de Structuurfondsen(9), en geen recht geeft op staatssteun overeenkomstig artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag, ook al vallen de gebieden van de Structuurfondsen en die waarvoor staatssteun mag worden verleend in de meeste gevallen samen. Wat de staatssteun in de landbouwsector betreft, mogen de regio's van doelstelling 1 een hoger steunpercentage ontvangen dan andere regio's, maar alleen voor de verwerking en afzet van landbouwproducten, en overeenkomstig de voorwaarden van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector(10). Dergelijke steun wordt echter door de Commissie toegestaan op grond van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag als steun om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid te vergemakkelijken, en niet op grond van artikel 87, lid 2, onder a), van het Verdrag, waarop de Italiaanse autoriteiten zich beroepen.

(32) De uitzonderingsbepaling van artikel 87, lid 3, onder a), geldt alleen voor bepaalde soorten steun, die in bepaalde regio's van de Gemeenschap worden toegekend en die beantwoorden aan de specifieke, extreem stringente criteria en voorwaarden van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen(11). Die richtsnoeren zijn niet van toepassing op de landbouwsector(12), zodat de argumentatie van de Italiaanse autoriteiten niet kan worden overgenomen. Bovendien mag overeenkomstig de punten 4.15 en 4.17 van die richtsnoeren alleen in uitzonderlijke gevallen exploitatiesteun worden toegestaan, en op voorwaarde dat deze geleidelijk afneemt, maar aan deze eisen is in dit geval niet voldaan.

(33) Uit het voorafgaande kan worden opgemaakt dat voor de onderhavige steunmaatregel alleen eventueel de uitzonderingsbepaling van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag kan worden aangevoerd, waarin is bepaald dat steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. Daartoe moet worden vastgesteld of de steun voldoet aan de bepalingen van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector die van toepassing zijn op alle staatssteun voor de productie, de verwerking en de afzet van landbouwproducten van bijlage I bij het Verdrag(13).

(34) Zoals reeds is aangegeven, biedt de betrokken maatregel de mogelijkheid steun te verlenen om het verschil in kosten te dekken tussen huisbrandolie, de brandstof die door de landbouwbedrijven op het eiland wordt gebruikt, en aardgas. Volgens de door de Italiaanse autoriteiten verstrekte informatie is de maatregel gerechtvaardigd, omdat de kosten voor huisbrandolie veel hoger liggen dan voor aardgas(14), dat op het eiland niet beschikbaar is bij gebrek aan een aardgasnet. Volgens de Italiaanse autoriteiten wordt Sardinië daardoor in ernstige mate ongelijk behandeld en ondervinden de Sardijnse landbouwers ten opzichte van producenten uit ander regio's structureel nadeel, namelijk hogere productiekosten, aangezien zij geen aardgas kunnen gebruiken, dat veel goedkoper is dan huisbrandolie. De steun zou derhalve gewoon bedoeld zijn om de producenten op het eiland dezelfde concurrentievoorwaarden te bieden als landbouwproducenten in regio's die op het aardgasnet zijn aangesloten, totdat het programma waarbij Sardinië op dat net wordt aangesloten, is uitgevoerd.

(35) In de inleiding van de procedure heeft de Commissie haar twijfels geuit over de verenigbaarheid van de betrokken steunmaatregel met de gemeenschappelijke markt en duidelijk gemaakt dat een bijdrage in de kosten ter dekking van het verschil tussen een duurdere soort brandstof als huisbrandolie en een goedkopere als aardgas er uitsluitend op gericht is de Sardijnse landbouwers te helpen hun totale productiekosten te beperken door kunstmatig (met staatsmiddelen) één element uit die kosten te verlagen. Door de algemene productiekosten van de begunstigde bedrijven kunstmatig te verlagen, leidt de betrokken steun tot een "kunstmatige" verbetering van de concurrentiepositie van de begunstigde bedrijven, ten koste van concurrerende bedrijven in de Gemeenschap die wel alle productiekosten zelf moeten dragen of die meer innovatieve productiemethoden moeten zoeken in een poging deze te verlagen. Een dergelijke steunmaatregel is per definitie exploitatiesteun(15) en heeft geen enkel structureel effect op de sector en is derhalve onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt.

(36) Dat principe wordt duidelijk geïllustreerd in punt 3.5 van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector; daarin staat namelijk: "tenzij communautaire voorschriften of deze richtsnoeren uitdrukkelijk in uitzonderingen voorzien, wordt eenzijdige staatssteun die louter bedoeld is om de financiële situatie van producenten te verbeteren maar op geen enkele wijze tot de ontwikkeling van de sector bijdraagt, ... als exploitatiesteun beschouwd die met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar is".

(37) De communautaire wetgeving biedt geen mogelijkheden om, zoals in het onderhavige geval, exploitatiesteun te verlenen. De Commissie acht exploitatiesteun alleen in bijzondere gevallen en onder zeer stringente voorwaarden, namelijk die van de bovengenoemde richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen en de "communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu"(16), verenigbaar met de gemeenschappelijke markt. In overweging 32 is reeds duidelijk vastgesteld dat de hier bedoelde richtsnoeren niet op de landbouwsector van toepassing waren. Omdat met de onderhavige steunmaatregel geen milieudoelstelling wordt nagestreefd, is de genoemde kaderregeling evenmin van toepassing.

(38) Wat de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector betreft, kan ten aanzien van punt 5.5 worden opgemerkt dat de Commissie alleen in één specifiek geval betreffende sommige steunmaatregelen ten gunste van de milieusector uitzonderingen op het algemene verbod op exploitatiesteun toestaat, zoals steun voor de kosten in verband met de naleving van nieuwe nationale normen op milieugebied die stringenter zijn dan de geldende communautaire normen, steun voor de ontwikkeling van biobrandstoffen, of belastingverlagingen in de zin van punt 5.5.4 van die richtsnoeren. De maatregel van artikel 21 van wet nr. 21/2000 valt onder geen van deze uitzonderingsbepalingen, die in dit geval overduidelijk niet van toepassing zijn.

(39) In het licht van het bovenstaande kan worden geconcludeerd dat de steunmaatregel van artikel 21 van wet nr. 21/2000 onder geen van de in de communautaire wetgeving en richtsnoeren voor de landbouwsector vastgestelde uitzonderingsbepalingen in verband met de verlening van exploitatiesteun valt, en derhalve onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

(40) De na de inleiding van de procedure door de Italiaanse autoriteiten geformuleerde opmerkingen hebben de Commissie niet van standpunt kunnen doen veranderen.

(41) Met name moet worden onderstreept dat de Italiaanse autoriteiten het met de Commissie eens zijn, dat de steun geen structurele effecten heeft op de sector in zijn geheel en dat deze dus niet in de zin van artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag verenigbaar kan worden geacht met de gemeenschappelijke markt.

(42) Zoals reeds vermeld wijzen de Italiaanse autoriteiten er uitsluitend op dat het om een beperkte steunmaatregel(17) gaat, en herhalen zij dat rekening houdend met de hogere kosten voor verwarming voor de glastuinders op Sardinië in vergelijking met die in andere lidstaten of andere regio's van Italië waar wel aardgas is, de steun de glastuinders op Sardinië feitelijk niet vrijstelt van de kosten die andere glastuinders in dezelfde omstandigheden ook moeten dragen, maar dat de bedrijven op Sardinië daardoor veeleer in een gelijke positie komen te verkeren.

(43) Aangezien er verder geen elementen zijn op basis waarvan de Commissie haar eerdere standpunt zou kunnen bijstellen, herhaalt zij hier dat de verschillen in kosten voor productiefactoren tussen verschillende geografische gebieden of economische sectoren geen steunmaatregelen rechtvaardigen die als enige doel hebben die verschillen op kunstmatige wijze weg te nemen. Een steunmaatregel van dit type is niets anders dan exploitatiesteun voor de betrokken bedrijven, bedoeld om de begunstigden een tijdelijk economisch voordeel te bieden. Het doel van de steunmaatregel is namelijk uitsluitend om de productiekosten voor de begunstigden te verminderen voor de duur van de steunverlening, waarbij het bedrijf wordt vrijgesteld van lopende beheersuitgaven die het normaal gesproken zou moeten dragen. Deze heeft geen enkel effect op de ontwikkeling van de sector en is ook niet in staat om de ontwikkeling van bepaalde economische activiteiten of gebieden te vergemakkelijken. Deze steunmaatregel valt derhalve onder het verbod op exploitatiesteun van punt 3.5 van de communautaire richtsnoeren voor staatsteun in de landbouwsector, en aangezien er geen beroep kan worden gedaan op welke uitzonderingsbepaling in de communautaire wetgeving dan ook, is hij dus onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt.

V. CONCLUSIES

(44) Uit bovenstaande volgt dat de steunmaatregel van artikel 21 van regionale wet nr. 21 van 14 november 2000 onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt en derhalve niet op grond van welke uitzonderingsbepaling van artikel 87, lid 1, van het Verdrag dan ook kan worden toegestaan.

Er hoeft geen steun te worden teruggevorderd, aangezien er nooit steun is uitgekeerd,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

De steunmaatregel van artikel 21 van wet nr. 21 van 14 november 2000 van de regio Sardinië voor landbouwondernemingen die andere brandstoffen dan aardgas gebruiken is onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt.

Deze steunmaatregel mag bijgevolg niet ten uitvoer worden gelegd.

Artikel 2

Italië deelt de Commissie binnen twee maanden na de kennisgeving van deze beschikking mee welke maatregelen het heeft genomen om hieraan te voldoen.

Artikel 3

Deze beschikking is gericht tot de Italiaanse Republiek.

Gedaan te Brussel, 7 mei 2002.

Voor de Commissie

Franz Fischler

Lid van de Commissie

(1) PB C 20 van 23.1.2002, blz. 7.

(2) PB C 28 van 1.2.2000, blz. 2.

(3) Zie het arrest van het Hof van Justitie van 17 september 1980 in zaak 730/79, Philip Morris Holland BV tegen Commissie, Jurispr. 1980, blz. 2671.

(4) In 1999 bereikte de uitvoer van landbouwproducten uit Italië naar de andere lidstaten van de EU een omvang van 10258 miljoen EUR, terwijl de invoer van landbouwproducten uit de lidstaten naar Italië 15271 miljoen EUR bedroeg (Bron: Eurostat).

(5) Zie het arrest van het Hof van Justitie van 21 maart 1990 in zaak C-142/87, Koninkrijk België tegen Commissie, Jurispr. 1990, blz. I-959, en arrest van 14 september 1994, de gevoegde zaken C-278/92, C-279/92 en C-280/92, Koninkrijk Spanje tegen Commissie.

(6) PB L 10 van 13.1.2001, blz. 30.

(7) Zie het arrest van het Hof van Justitie van 13 juli 1988 in zaak 102/87, Franse Republiek tegen Commissie, Jurispr. 1988, blz. 4067.

(8) Bron: Istat.

(9) Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1).

(10) Vgl. de punten 4.1 en 4.2 van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector.

(11) PB C 74 van 10.3.1998, blz. 9.

(12) Ibidem, punt 2.

(13) Zie punt 2.1 van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector.

(14) Volgens de berekeningen van de Italiaanse autoriteiten kosten 10 calorieën uit huisbrandolie 1,125 lire en 10 calorieën uit aardgas 0,63 lire.

(15) Zie het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 8 juni 1995 in zaak T-459/93, Siemens SA tegen Commissie, Jurispr. 1995, blz. 1675.

(16) PB C 37 van 3.2.2001, blz. 3.

(17) Zie overweging 15 van deze beschikking.