ADMINISTRATIEVE COMMISSIE VOOR DE COÖRDINATIE VAN DE SOCIALEZEKERHEIDSSTELSELS

BESLUIT nr. S11

van 9 december 2020

betreffende vergoedingsprocedures voor de toepassing van de artikelen 35 en 41 van Verordening (EG) nr. 883/2004

(Voor de EER en voor de overeenkomst Europese Gemeenschap/Zwitserland relevante tekst)

(2021/C 236/04)

DE ADMINISTRATIEVE COMMISSIE VOOR DE COÖRDINATIE VAN DE SOCIALEZEKERHEIDSSTELSELS,

Gezien artikel 72, punt a), van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), uit hoofde waarvan de Administratieve Commissie verantwoordelijk is voor de behandeling van alle vraagstukken van administratieve of interpretatieve aard die voortvloeien uit de bepalingen van Verordening (EG) nr. 883/2004 en Verordening (EG) nr. 987/2009 (2),

Gezien de artikelen 35 en 41 van Verordening (EG) nr. 883/2004,

Gezien de artikelen 66 tot en met 68 van Verordening (EG) nr. 987/2009,

Handelend overeenkomstig de voorwaarden neergelegd in artikel 71, lid 2, van Verordening (EG) nr. 883/2004,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) De kosten van verstrekkingen verleend door een orgaan van een lidstaat ten behoeve van een orgaan van een andere lidstaat dienen volledig vergoed te worden.

(2) De vergoedingen tussen organen dienen, tenzij anders is overeengekomen, snel en efficiënt afgehandeld te worden, om te voorkomen dat er een opeenhoping ontstaat van vorderingen die pas na langere tijd vereffend worden.

(3) Een opeenhoping van vorderingen zou het efficiënte functioneren van het systeem van de Unie in gevaar kunnen brengen, waardoor de rechten van individuele personen in het gedrang zouden kunnen raken.

(4) De Administratieve Commissie heeft in Besluit nr. S1 besloten dat het orgaan van de plaats van verblijf vergoeding dient te ontvangen voor de kosten van zorg die is verstrekt op basis van een geldige Europese ziekteverzekeringskaart.

(5) Rekening houdend met het doel van de financiële bepalingen om de procedures te versnellen, wordt het noodzakelijk geacht termijnen vast te stellen om de in artikel 67, lid 7, van Verordening (EG) nr. 987/2009 bedoelde procedure aan te vangen.

(6) Gezamenlijk overeengekomen beste praktijken zouden bijdragen tot snelle en efficiënte betaling van vergoedingen tussen de organen,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

A. Vergoeding op basis van de werkelijke uitgaven (artikel 62 van Verordening (EG) nr. 987/2009)

Artikel 1 Een orgaan dat om vergoeding op basis van werkelijke uitgaven verzoekt, dient de vordering binnen de in artikel 67, lid 1, van Verordening (EG) nr. 987/2009 (hierna “de toepassingsverordening”) genoemde termijn in te dienen. Een orgaan dat een vordering ontvangt, dient zorg te dragen voor betaling daarvan binnen de in artikel 67, lid 5, van de toepassingsverordening aangegeven termijn, maar in ieder geval zodra het daartoe in staat is.

Artikel 2 1. Vorderingen betreffende vergoeding van verstrekkingen die zijn gedaan op basis van een Europese ziekteverzekeringskaart (EHIC), een document ter vervanging van een EHIC of enig ander document dat rechten verleent, kunnen afgewezen en aan het crediteurorgaan geretourneerd worden wanneer de vordering bijvoorbeeld: — onvolledig en/of onjuist is ingevuld; — verstrekkingen betreft die niet zijn gedaan binnen de geldigheidsduur van de EHIC of een ander door de ontvanger van de verstrekkingen gebruikt document waaraan rechten konden worden ontleend. 2. Een vordering mag niet worden afgewezen op grond van het feit dat de betrokkene niet langer verzekerd is bij het orgaan dat de EHIC of het document dat rechten verleent, heeft afgegeven, op voorwaarde dat de begunstigde de verstrekkingen heeft ontvangen binnen de geldigheidsduur van het gebruikte document. 3. Een orgaan dat verplicht is de kosten van op basis van een EHIC gedane verstrekkingen te vergoeden, kan verlangen dat het orgaan waarbij de betrokkene correct ingeschreven was ten tijde van de toekenning van de verstrekkingen de kosten van deze verstrekkingen terugbetaalt aan het eerstgenoemde orgaan, of kan, indien de betrokkene niet gerechtigd was gebruik te maken van de EHIC, hem of haar rechtstreeks om terugbetaling verzoeken.

Artikel 3 Een vordering mag door het debiteurorgaan niet getoetst worden aan artikel 19 en artikel 27, lid 1, van Verordening (EG) nr. 883/2004, tenzij er gegronde redenen zijn om misbruik te vermoeden, zoals aangegeven in de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (3). Het debiteurorgaan is dan ook verplicht de informatie waarop de vordering is gebaseerd, te accepteren, en de vordering te vereffenen. Als er een verdenking van misbruik bestaat, kan het debiteurorgaan om gegronde redenen de vordering afwijzen, zoals bepaald in artikel 67, lid 5, van de toepassingsverordening.

Artikel 4 Voor de toepassing van de artikelen 2 en 3 dient de crediteur, wanneer het debiteurorgaan twijfels uit over de juistheid van de gegevens waarop een vordering is gebaseerd, na te gaan of de vordering correct was, en deze indien nodig in te trekken of te herzien.

Artikel 5 Een vordering die is ingediend na de in artikel 67, lid 1, van de toepassingsverordening aangegeven termijn, wordt niet in behandeling genomen.

B. Vergoeding op basis van vaste bedragen (artikel 63 van de toepassingsverordening)

Artikel 6 De in artikel 64, lid 4, van de toepassingsverordening bedoelde inventaris dient aan het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat te worden voorgelegd vóór het einde van het jaar volgend op het referentiejaar, en de op deze inventaris gebaseerde vorderingen dienen bij datzelfde orgaan te worden ingediend zo snel mogelijk na de publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie van de jaarlijkse vaste bedragen per persoon, en binnen de in artikel 67, lid 2, van de toepassingsverordening bepaalde termijn.

Artikel 7 Een crediteurorgaan dient indien enigszins mogelijk alle vorderingen voor een bepaald kalenderjaar tegelijkertijd in bij het debiteurorgaan.

Artikel 8 Een debiteurorgaan dat een vordering betreffende een vergoeding ontvangt die op vaste bedragen gebaseerd is, dient zorg te dragen voor betaling van de vordering zodra het daartoe in staat is, en in ieder geval binnen de in artikel 67, lid 5, van de toepassingsverordening aangegeven termijn.

Artikel 9 Een vordering die is ingediend na de in artikel 67, lid 2, van de toepassingsverordening aangegeven termijn, wordt niet in behandeling genomen.

Artikel 10 Een vordering betreffende een vergoeding op basis van vaste bedragen kan afgewezen en aan het crediteurorgaan geretourneerd worden wanneer de vordering bijvoorbeeld: — onvolledig en/of onjuist is ingevuld; — een tijdvak betreft dat niet gedekt wordt door inschrijving op basis van een geldig document waaraan rechten kunnen worden ontleend.

Artikel 11 Wanneer een debiteurorgaan twijfels uit over de juistheid van de gegevens waarop een vordering gebaseerd is, dient het crediteurorgaan na te gaan of de factuur correct was, en indien nodig de vordering in te trekken of te herzien.

C. Betaling van vorderingen (artikel 67 van de toepassingsverordening)

Artikel 12 1. Overeenkomstig artikel 67, lid 5, van de toepassingsverordening kunnen vorderingen na het verstrijken van een periode van 18 maanden na het einde van de maand waarin zij bij het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat zijn ingediend, niet langer worden betwist. 2. Wanneer het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat niet binnen twaalf maanden na het einde van de maand waarin de betwisting door het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat werd ontvangen, heeft geantwoord en de gevraagde bewijsstukken heeft ingediend, wordt de betwisting geacht door de crediteurlidstaat aanvaard te zijn en worden de vordering of de desbetreffende onderdelen daarvan definitief afgewezen.

D. Voorschotten en moratoire interesten (artikel 68 van de toepassingsverordening)

Artikel 13 Bij betaling van voorschotten uit hoofde van artikel 68 van de toepassingsverordening dient het bedrag van het voorschot apart vastgesteld te worden voor vorderingen op basis van werkelijke uitgaven (artikel 67, lid 1, van de toepassingsverordening) en voor vorderingen op basis van vaste bedragen (artikel 67, lid 2, van de toepassingsverordening).

Artikel 14 1. De hoogte van een voorschot krachtens artikel 68, lid 1, van de toepassingsverordening bedraagt ten minste 90 % van het totale bedrag van de oorspronkelijke vordering door het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat. 2. Indien de crediteurlidstaat een verklaring heeft afgelegd dat zij in het algemeen voorschotten aanvaard, worden dergelijke voorschotten automatisch geacht te zijn aanvaard. De Rekencommissie stelt een lijst op van de lidstaten die hebben verklaard voorschotten te aanvaarden. 3. Lidstaten die niet hebben verklaard in het algemeen voorschotten te aanvaarden, antwoorden binnen zes maanden na het einde van de maand waarin de vordering is ingediend op specifieke aanbiedingen tot betaling van een voorschot. Bij het uitblijven van een antwoord binnen de vastgestelde termijn wordt het voorschot geacht te zijn aanvaard en wordt het betaald.

Artikel 15 1. Bij de vereffening van een vordering waarvoor een voorschot is betaald, is de debiteur alleen gehouden het verschil tussen het definitieve bedrag van de vordering en het voorschot te voldoen. 2. Indien het bedrag van de vordering lager is dan het op basis van het oorspronkelijke bedrag van de vordering bepaalde voorschot, heeft de crediteurlidstaat de keuze uit de volgende twee opties: a) het te veel betaalde bedrag aan de debiteurlidstaat terugbetalen. Een dergelijke afrekeningstransactie wordt onverwijld, doch uiterlijk zes maanden na het einde van de maand waarin het bedrag van de vordering werd vastgesteld, door het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat verricht; of b) met de debiteurlidstaat overeenkomen dat het te veel betaalde bedrag wordt gecompenseerd door het met een latere vordering te verrekenen. In de afrekeningshandeling wordt duidelijk aangegeven hoe groot het te veel betaalde bedrag is dat via de latere vordering zal worden gecompenseerd. 3. De interest op een betaald voorschot vermindert de schuld van de debiteurlidstaat niet en geldt als vermogensbestanddeel van de crediteurlidstaat.

Artikel 16 1. De krachtens artikel 68, lid 1, van de toepassingsverordening te innen moratoire interesten worden op basis van het aantal maanden berekend, aan de hand van de volgende formule: waarbij: — I de moratoire interest is; — PV (“actuele waarde”) de waarde van de achterstallige betaling is; deze waarde wordt vastgesteld als het bedrag van de openstaande vordering dat niet binnen de termijnen van artikel 67, leden 5 en 6, van de toepassingsverordening is voldaan en dat niet wordt gedekt door een voorschot overeenkomstig artikel 68, lid 1, van die verordening. De actuele waarde omvat uitsluitend de schuldvordering, of onderdelen daarvan, die door de debiteur- en crediteurlidstaat wederzijds als geldig zijn erkend, ook in het geval dat de gehele schuldvordering of een onderdeel daarvan het voorwerp vormde van een betwistingsprocedure. — i de door de Europese Centrale Bank toegepaste rentevoet voor de basisherfinancieringstransacties is die gold op de eerste dag van de maand waarin de betaling verschuldigd was; — n de periode (in maanden) is die loopt van de eerste maand na het verstrijken van de termijnen van artikel 68, lid 1 van de toepassingsverordening tot en met de maand vóór de maand waarin de betaling wordt ontvangen. Deze periode wordt niet onderbroken tijdens de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening. 2. De vordering tot betaling van moratoire interest wordt door het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat binnen zes maanden na de maand waarin de te late betaling is verricht, ingediend bij het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat. 3. Een na de in lid 2 genoemde termijn ingediende vordering tot betaling van moratoire interesten wordt niet in aanmerking genomen.

Artikel 17 1. De moratoire interest wordt binnen 12 maanden na het einde van de maand waarin de vordering bij het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat werd ingediend, aan het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat betaald. 2. De Rekencommissie faciliteert op een met redenen omkleed verzoek van een van de partijen de definitieve afsluiting van de rekeningen in gevallen waarin de vordering tot betaling van moratoire interest niet binnen de in lid 1 genoemde termijnen is geregeld. Binnen zes maanden na de maand waarin de kwestie is voorgelegd aan de Rekencommissie brengt deze een met redenen omkleed advies uit.

E. Diverse bepalingen

Artikel 18 1. Voor de in het besluit bedoelde betalingen geldt de valutadatum van de transactie, zoals ingevoerd door de bankinstelling van het verbindingsorgaan van de crediteurlidstaat, als datum van betaling. 2. Het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat bevestigt de ontvangst van een ingediende vordering binnen twee maanden vanaf de datum waarop zij deze heeft ontvangen. In de ontvangstbevestiging wordt de datum vermeld waarop de vordering werd ontvangen. 3. Twee of meer lidstaten, of hun bevoegde autoriteiten of verbindingsorganen, mogen vrijstelling verlenen of andere afwikkelingsmethoden aanbieden voor posten die onder dit besluit vallen. 4. In het op grond van artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening uitgebrachte advies van de Rekencommissie kan vrijstelling worden verleend of kunnen andere afwikkelingsmethoden worden aangeboden voor posten die onder dit besluit vallen, rekening houdende met het beginsel van een goede samenwerking tussen de autoriteiten en organen van de lidstaten.

F. Definitieve betaling van schuldvorderingen

Artikel 19 1. Betwiste schuldvorderingen die niet binnen de in artikel 67, lid 6, van de toepassingsverordening gestelde termijn zijn betaald en waarvoor geen enkele partij de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening binnen 24 maanden na afloop van deze termijn heeft ingeleid, worden als achterhaald beschouwd. Gedurende deze periode van 24 maanden blijven beide partijen een definitieve beslechting van deze zaken nastreven, totdat de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening is ingeleid. 2. In afwijking van lid 1 gelden de volgende termijnen voor het inleiden van de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening: a) Betwiste schuldvorderingen die van 1 mei 2010 tot en met 31 december 2013 zijn ingediend, worden als achterhaald beschouwd, indien geen enkele partij de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening inleidt binnen 24 maanden na de inwerkingtreding van dit besluit. b) Betwiste schuldvorderingen die van 1 januari 2014 tot en met 31 december 2015 zijn ingediend, worden als achterhaald beschouwd, indien geen enkele partij de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening inleidt binnen 36 maanden na de inwerkingtreding van dit besluit. c) Betwiste schuldvorderingen die van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2017 zijn ingediend, worden als achterhaald beschouwd, indien geen enkele partij de procedure overeenkomstig artikel 67, lid 7, van de toepassingsverordening inleidt binnen 48 maanden na de inwerkingtreding van dit besluit. 3. De leden 1 en 2 zijn alleen van toepassing op schuldvorderingen waarvoor de procedurevoorschriften gelden overeenkomstig de artikelen 66 tot en met 68 van de toepassingsverordening. 4. De verbindingsorganen van de lidstaten kunnen bilateraal overeenstemming over de definitieve betaling van schuldvorderingen bereiken voor de organen onder hun verantwoordelijkheid. Dergelijke overeenkomsten kunnen ook algemene oplossingen omvatten, zonder rekening te houden met individuele zaken.

G. Slotbepalingen

Artikel 20 1. De organen dienen zorg te dragen voor goede onderlinge samenwerking en de Europese regels toe te passen alsof het hun eigen nationale wetgeving betreft. 2. Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Het is met ingang van de eerste dag na die van de bekendmaking ervan van toepassing op alle vorderingen op grond van de werkelijke uitgaven die na de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 987/2009 in de boekhouding van de crediteurlidstaat zijn opgenomen, en op alle vorderingen op grond van vaste bedragen, die na de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 987/2009 in het Publicatieblad van de Europese Unie zijn bekendgemaakt. 3. Dit besluit vervangt Besluit nr. S9 van 20 juni 2013 (4). 4. In afwijking van lid 2 zijn artikel 12, lid 2, en artikel 18, lid 2, van toepassing op in lid 2 bedoelde schuldvorderingen die na 27 september 2013 bij het verbindingsorgaan van de debiteurlidstaat zijn ingediend.

De voorzitter van de Administratieve Commissie Moira KETTNER

(1) PB L 166 van 30.4.2004, blz. 1.

(2) PB L 284 van 30.10.2009, blz. 1.

(3) Arrest van 12 april 2005 in zaak C-145/03, Erven Annette Keller tegen Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) en Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), ECLI:EU:C:2005:211.

(4) PB C 279 van 27.9.2013, blz. 8.