NL Publicatieblad van de Europese Unie L 146/17

UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2017/969 VAN DE COMMISSIE

van 8 juni 2017

tot instelling van een definitief compenserend recht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China en tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2017/649 van de Commissie tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie („de basisverordening”) (1), en met name artikel 15,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Inleiding

(1) Op 13 mei 2016 opende de Europese Commissie („de Commissie”) een antisubsidieonderzoek met betrekking tot de invoer in de Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China („de VRC” of „het betrokken land”). Het onderzoek werd geopend op grond van artikel 10 van Verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad van 11 juni 2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn (2). Zij heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie („het bericht van inleiding”) (3).

(2) De Commissie opende het onderzoek naar aanleiding van een klacht die op 31 maart 2016 was ingediend door de European Steel Association („Eurofer” of „de klager”) namens producenten in de Unie die meer dan 90 % van de totale productie in de Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal („WPP”) voor hun rekening nemen. Het bij de klacht gevoegde bewijs van subsidiëring en dreigende schade als gevolg daarvan volstond om de opening van een onderzoek te rechtvaardigen.

(3) Voorafgaand aan de opening van het antisubsidieonderzoek heeft de Commissie overeenkomstig artikel 10, lid 7, van de basisverordening de Chinese overheid (4) ervan in kennis gesteld dat zij een met het nodige bewijsmateriaal gestaafde klacht had ontvangen en heeft zij haar uitgenodigd voor overleg. De Chinese overheid heeft de uitnodiging aangenomen en het overleg heeft op 11 mei 2016 plaatsgevonden. Tijdens het overleg werd nota genomen van de opmerkingen van de Chinese overheid. Er kon echter geen overeenstemming worden bereikt.

(4) Enkele maanden vóór de opening van dit onderzoek had de Commissie op 13 februari 2016 (5) reeds een antidumpingonderzoek geopend betreffende de invoer van hetzelfde product van oorsprong uit de VRC („het parallelle antidumpingonderzoek”).

(5) Kort na de opening van dit onderzoek opende de Commissie op 7 juli 2016 (6) ook een antidumpingonderzoek betreffende de invoer van hetzelfde product van oorsprong uit Brazilië, Iran, Oekraïne, Rusland en Servië.

(6) Op 5 april 2017 heeft de Commissie een definitief antidumpingrecht ingesteld op hetzelfde product van oorsprong uit de VRC (7) („de antidumpingverordening”). De analysen van de schade, het oorzakelijk verband en het belang van de Unie in dit antisubsidieonderzoek en in het parallelle antidumpingonderzoek zijn vergelijkbaar, aangezien de definitie van de bedrijfstak van de Unie, de representatieve producenten in de Unie en het onderzoektijdvak in beide onderzoeken dezelfde zijn. Zij zijn bijgewerkt en aangevuld om rekening te houden met alle feitelijke elementen die in dit onderzoek naar voren zijn gebracht.

1.1.1. Opmerkingen na de inleiding

(7) Het feit dat minder dan twee maanden na de indiening van de onderhavige klacht op basis van dreigende schade met betrekking tot hetzelfde product van oorsprong uit vijf landen een antidumpingklacht op grond van het bestaan van aanmerkelijke schade was ingediend, deed volgens de Chinese overheid ernstige twijfel rijzen over de vraag of dit antisubsidieonderzoek wel had moeten worden geopend.

(8) De Commissie merkte op dat de antisubsidiezaak tegen de VRC en de antidumpingzaak betreffende hetzelfde product van oorsprong uit vijf andere landen twee verschillende onderzoeken betreft die op hun eigen merites moeten worden beoordeeld. In de eerste plaats hebben de twee zaken betrekking op verschillende onderzoektijdvakken die elkaar slechts ten dele overlappen (de tweede helft van 2015). In de tweede plaats was de antisubsidieklacht gebaseerd op een dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie, terwijl de latere antidumpingklacht was gebaseerd op het bestaan van schade voor de bedrijfstak van de Unie. In dat verband herinnerde de Commissie eraan dat de vaststelling van dumping en schade gebeurt op basis van een onderzoektijdvak dat is omschreven overeenkomstig de desbetreffende wettelijke bepalingen en voor elk van de twee zaken is bekendgemaakt in het bericht van inleiding. Onverminderd de resultaten van het lopende antidumpingonderzoek met betrekking tot de andere vijf landen, blijkt uit de overwegingen 549 tot en met 551 bovendien dat het afdoende bewijsmateriaal ten tijde van de inleiding niet is ontkracht door het bewijsmateriaal dat tijdens het onderzoek is verzameld.

(9) De Commissie verklaarde dat argument dan ook ongegrond.

(10) De Chinese overheid stelde ook dat het onderzoek moest worden beëindigd omdat de klacht niet voldeed aan de vereisten inzake bewijsmateriaal in artikel 11, leden 2 en 3, van de Overeenkomst van de WTO inzake subsidies en compenserende maatregelen en artikel 10, lid 2, van de basisverordening. Volgens de Chinese overheid was er onvoldoende bewijs van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies, schade en een oorzakelijk verband tussen de invoer met subsidiëring en de schade.

(11) Het bewijsmateriaal in de klacht bestond uit de gegevens waarover de klager redelijkerwijs beschikte. Het was ook voldoende om in de fase van de inleiding aan te tonen dat de gestelde subsidies, wat hun bestaan, omvang en aard betreft, aanleiding kunnen geven tot compenserende maatregelen. De klacht bevatte ook voldoende bewijsmateriaal inzake dreigende schade voor de bedrijfstak van de Unie door de invoer met subsidiëring. De klacht beslaat 166 bladzijden, waarin de bewijselementen in de 117 bijlagen worden beschreven. Voor zover de Chinese overheid heeft gewezen op tekortkomingen met betrekking tot de juistheid en gegrondheid van de klacht, heeft de Commissie die in de loop van het onderzoek onderzocht, maar zag zij geen reden om bij de opening van het onderzoek enig voorlopig argument inzake het bestaan en de omvang van de subsidiëring uit te sluiten.

(12) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft de Chinese overheid haar argument herhaald, maar zij verstrekte geen nieuwe informatie ter onderbouwing ervan. Daarom bleef de Commissie bij haar in de vorige overweging geformuleerde standpunt.

1.2. Onderzoektijdvak en beoordelingsperiode

(13) Het onderzoek naar de subsidiëring en schade had betrekking op de periode van 1 januari 2015 tot en met 31 december 2015 („het onderzoektijdvak” of „OT”). Het onderzoek naar de ontwikkelingen die van belang zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2012 tot en met 31 december 2015 („de beoordelingsperiode”) en op relevante ontwikkelingen na het OT.

1.3. Belanghebbenden

(14) In het bericht van inleiding werden de belanghebbenden uitgenodigd om met de Commissie contact op te nemen om aan het onderzoek mee te werken. Daarnaast heeft de Commissie specifiek de klager, andere haar bekende producenten in de Unie, de haar bekende producenten-exporteurs en de Chinese overheid, de haar bekende importeurs, leveranciers en gebruikers, handelaren, alsmede de haar bekende betrokken verenigingen op de hoogte gesteld van de opening van het onderzoek en hen uitgenodigd daaraan mee te werken.

(15) De belanghebbenden zijn in de gelegenheid gesteld opmerkingen over de opening van het onderzoek te maken en te verzoeken te worden gehoord door de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures.

1.4. Steekproef

(16) In het bericht van inleiding deelde de Commissie mee dat zij mogelijk een steekproef van de belanghebbenden zou samenstellen in overeenstemming met artikel 27 van de basisverordening.

1.4.1. Producenten in de Unie

(17) In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij een voorlopige steekproef van producenten in de Unie had samengesteld. Overeenkomstig artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening heeft de Commissie een steekproef samengesteld op basis van het grootste representatieve productie- en afzetvolume dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kon worden onderzocht. De steekproef bestreek ook een groot geografisch gebied. De Commissie heeft de belanghebbenden om opmerkingen over de voorlopige steekproef verzocht, maar heeft er geen ontvangen.

(18) Hierdoor bestond de uiteindelijke steekproef uit zes producenten in de Unie die in vijf verschillende lidstaten waren gevestigd. Zij namen meer dan 45 % van de productie in de Unie voor hun rekening.

1.4.2. Importeurs

(19) De Commissie verzocht niet-verbonden importeurs om de in het bericht van inleiding genoemde informatie te verstrekken om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, een steekproef te kunnen samenstellen.

(20) Eén niet-verbonden importeur maakte zich kenbaar, en hem werd een vragenlijst voor importeurs toegezonden.

(21) Hoewel de Commissie contact met hem opnam om relevante informatie te verzamelen, verstrekte de niet-verbonden importeur slechts een onvolledig antwoord op de vragenlijst.

1.4.3. Producenten-exporteurs

(22) Om de Commissie in staat te stellen te beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze samen te stellen, werden alle producenten-exporteurs in de VRC verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Daarnaast heeft de Commissie de autoriteiten van de VRC verzocht mogelijke andere producenten-exporteurs die geïnteresseerd zouden kunnen zijn in medewerking aan het onderzoek, aan te wijzen en/of contact met hen op te nemen.

(23) Negen producenten-exporteurs/groepen van producenten-exporteurs in het betrokken land verstrekten de verlangde informatie en stemden ermee in te worden opgenomen in de steekproef. Overeenkomstig artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening heeft de Commissie de volgende steekproef van vier groepen van producenten-exporteurs samengesteld op basis van het grootste representatieve uitvoervolume naar de Unie dat binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs kon worden onderzocht: — Benxi Iron & Steel Group, China — Hesteel Group, China — Jiangsu Shagang Group, China — Shougang Group, China.

(24) De in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs vertegenwoordigden 68 % van de totale invoer van het betrokken product in de Unie.

(25) Overeenkomstig artikel 27, lid 2, van de basisverordening zijn alle bekende producenten-exporteurs en de Chinese overheid geraadpleegd over de samenstelling van de steekproef. Opmerkingen over de voorgestelde steekproef werden ontvangen van de klager en van twee producenten-exporteurs, waarvan een wel en de andere niet in de steekproef was opgenomen.

(26) De klager betoogde dat de voorgestelde steekproef geen goed beeld geeft van de te onderzoeken Chinese bedrijfstak van WPP. Hij stelde meer bepaald dat de Commissie de steekproef niet alleen op de omvang van de uitvoer mag baseren, maar dat deze ook alle in de klacht vermelde subsidies moet bestrijken. Dienaangaande stelde de klager dat twee van de in de steekproef opgenomen ondernemingen geen representatieve begunstigden van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies waren.

(27) De Commissie merkte op dat het criterium voor haar keuze van de steekproef artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening is. Overeenkomstig die bepaling baseert de Commissie de selectie op het grootste representatieve volume dat naar de Unie werd uitgevoerd. Dat een individuele onderneming niet in aanmerking komt voor een specifieke soort gestelde subsidie maakt de steekproef nog niet niet-representatief, aangezien de steekproef tot doel heeft een beeld te geven van de subsidiabiliteit van de gehele bedrijfstak van WPP in de VRC voor alle soorten gestelde subsidies. Zoals de Commissie heeft vastgesteld in een notitie in het dossier die beschikbaar is in het niet-vertrouwelijke dossier, zijn de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs representatief wat het in aanmerking komen voor de in de klacht gestelde subsidies betreft. Daarom is de Commissie van mening dat de geselecteerde steekproef een goede basis vormde voor het onderzoek van het bestaan en de omvang van de gestelde subsidiëring, en in overeenstemming is met artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening.

(28) Na de mededeling van feiten en overwegingen beklemtoonde de klager dat de Commissie voor de samenstelling van de steekproef geen gebruik had mogen maken van artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening, maar wel van artikel 27, lid 1, onder a), waardoor beter rekening had kunnen worden gehouden met de bestaande subsidieprogramma's. Zoals in de vorige overweging reeds is uiteengezet, was de Commissie van mening dat de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs niet alleen representatief waren wat het volume, maar ook wat het in aanmerking komen voor de in de klacht gestelde subsidies en de overeenkomstig het bericht van inleiding onderzochte subsidiepraktijken betreft. Derhalve werd dit argument afgewezen.

(29) De eerste producent-exporteur, die in de steekproef was opgenomen, vroeg zich af waarom werd afgeweken van de steekproef die was voorgesteld voor het parallelle antidumpingonderzoek. De Commissie herinnerde eraan dat het antidumping- en het antisubsidieonderzoek twee afzonderlijke onderzoeken zijn die een ander doel hebben. In het antidumpingonderzoek bepaalt de Commissie of er al dan niet sprake is van dumping (een objectieve prijsdiscriminatie), d.w.z. een binaire vraag. De vaststelling dat er sprake was van dumping kan van de steekproef worden geëxtrapoleerd tot alle andere ondernemingen. In het antisubsidieonderzoek stelt de Commissie het bedrag van de subsidiëring per uitgevoerde eenheid van het betrokken product vast. Alleen de subsidies die zijn vastgesteld bij de in de steekproef opgenomen ondernemingen kunnen aanleiding geven tot compenserende maatregelen. Teneinde de doeltreffendheid van het onderzoek en van de bescherming van de bedrijfstak van de Unie te garanderen, achtte de Commissie het dan ook passend om in het antisubsidieonderzoek een groter uitvoervolume in aanmerking te nemen dan in het antidumpingonderzoek, zodat de steekproef representatief zou zijn voor wat het in aanmerking komen voor de in de klacht gestelde subsidies en de in het bericht van inleiding vermelde subsidiepraktijken betreft. De ruimere steekproef voor het antisubsidieonderzoek bestrijkt een passende mate van subsidiabiliteit voor de in de klacht gestelde subsidiëring. Drie van de vier in de steekproef opgenomen ondernemingen zijn ook opgenomen in de steekproef voor het parallelle antidumpingonderzoek. De opname van een extra onderneming in de steekproef was gebaseerd op de overweging dat zij in termen van volume de volgende onderneming was, en dat dit de representativiteit van de steekproef verzekerde wat het in aanmerking komen voor de in de klacht gestelde subsidiering betreft.

(30) De tweede producent-exporteur, die niet in de steekproef was opgenomen, verzocht om aan de steekproef te worden toegevoegd of om individueel ter worden onderzocht, op grond dat de steekproef geen juist beeld zou geven van zijn specifieke kenmerken. De daarvoor aangevoerde argumenten betroffen de productie en uitvoer van sneldraaistaal en gereedschapsstaal, die volgens hem andere productkenmerken en een andere prijsstelling hebben. Het criterium voor de steekproef is het grootste representatieve uitvoervolume van het betrokken product. De producent-exporteur die om opname in de steekproef verzocht, voert echter aanzienlijk minder van het betrokken product uit dan de voorgestelde ondernemingen. Het was derhalve niet mogelijk om hem op te nemen in de steekproef, zodat zijn verzoek daartoe werd afgewezen. Hoe dan ook heeft de Commissie naderhand besloten gereedschapsstaal en sneldraaistaal uit te sluiten van de omschrijving van het betrokken product, waardoor de volledige productie van de onderneming buiten het onderzoek kwam te vallen. Bijgevolg werd de onderneming niet langer als een producent-exporteur van het betrokken product beschouwd en werd zijn verzoek om een individueel onderzoek niet-ontvankelijk omdat hij niet langer een belanghebbende is.

(31) De voorgestelde steekproef strookt dus met artikel 27, lid 1, onder b), van de basisverordening. Bijgevolg besloot de Commissie om de voorgestelde steekproef als definitieve steekproef te behouden.

1.5. Antwoorden op de vragenlijsten en controlebezoeken

(32) Aan de Chinese overheid is een vragenlijst gezonden. Zij bevatte specifieke vragenlijsten voor China Development Bank, Agricultural Development Bank of China, Export Import Bank of China („EXIM”), Agricultural Bank of China („ABC”), Bank of China („BOC”), China Construction Bank („CCB”) en Industrial and Commercial Bank of China („ICBC”). Deze banken waren in de klacht bij name genoemd als overheidsinstanties of als instanties die opdrachten en aanwijzingen krijgen voor het verlenen van subsidies. Verder werd de Chinese overheid verzocht de specifieke vragenlijst voor financiële instellingen door te sturen aan andere financiële instellingen die geheel of ten dele in haar handen zijn („staatsbanken”). Verder bevatte de vragenlijst voor de Chinese overheid specifieke vragenlijsten voor de producenten van ijzererts, cokes en cokeskolen die geheel of ten dele in handen van de staat zijn („overheidsondernemingen”). Vragenlijsten werden ook verzonden aan de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, aan de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en aan alle verbonden importeurs, de niet-verbonden importeur die zich kenbaar had gemaakt en twee gebruikers die zich kenbaar hadden gemaakt.

(33) De Commissie ontving antwoorden op de vragenlijsten van de Chinese overheid. Zij bevatten antwoorden op de specifieke vragenlijst van EXIM, ABC, BOC, CCB en ICBC. Zij ontving ook antwoorden op de vragenlijsten van de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, de niet-verbonden importeur en een gebruiker.

(34) De Commissie heeft alle gegevens die zij voor de vaststelling van subsidiëring, de dreiging van schade als gevolg hiervan en het belang van de Unie nodig achtte, verzameld en gecontroleerd. Er werd een controlebezoek verricht in de kantoren van het Chinese ministerie van Handel, waaraan ook ambtenaren van andere betrokken ministeries deelnamen. Bij dat controlebezoek waren ook vertegenwoordigers van de volgende financiële instellingen aanwezig: — Export Import Bank of China, Beijing, China; — Industrial and Commercial Bank of China, Beijing, China; — China Construction Bank, Beijing, China; — Agricultural Bank Of China, Beijing, China; — Bank of China, Beijing, China.

(35) Op grond van artikel 26 van de basisverordening werden voorts controles ter plaatse uitgevoerd bij de volgende ondernemingen: 1) in de steekproef opgenomen producenten in de Unie: — ThyssenKrupp Steel Europe AG, Duisburg, Duitsland; — Tata Steel IJmuiden BV, Velsen-Noord, Nederland; — Tata Steel UK Limited, Port Talbot, South Wales, Verenigd Koninkrijk; — ArcelorMittal Mediterranee SAS, Fos-sur-Mer, Frankrijk; — ArcelorMittal Atlantique Et Lorraine SAS, Duinkerke, Frankrijk; — ArcelorMittal España SA, Gozón, Spanje; 2) in de steekproef opgenomen producenten in de VRC: a) Benxi Iron & Steel Group: — Benxi Iron & Steel (Group)Co., Ltd, Benxi, VRC; — Bengang Steel Plates Co., Ltd, Benxi, VRC; — Benxi Beiying Iron & Steel (Group) Co., Ltd, Benxi, VRC; — Benxi Iron & Steel (Group) Mining Industry Co., Ltd, Benxi, VRC; — Benxi Iron & Steel (Group) International Trading Co., Ltd, Benxi, VRC; — Liaoning Henderson Assets Operating & Management Co., Ltd, Benxi, VRC; b) Jiangsu Shagang Group: — Jiangsu Shagang Group Co., Ltd, Zhangjiagang City, VRC; — Zhangjiagang Hongchang Plate Co., Ltd, Zhangjiagang City, VRC; — Zhangjiagang GTA Plate Co., Ltd, Zhangjiagang City, VRC; — Zhangjiagang Yangtze River Cold rolled Sheet Co., Ltd, Zhangjiagang City, VRC; — Zhangjiagang Hongchang Pellets Co., Ltd, Zhangjiagang City, VRC; — Jiangsu Shagang International Trade Co., Ltd, Jinfeng Town, Zhangjiagang City, VRC; c) Hesteel Group: — Hesteel Group Co., Ltd, Shijiazhuang and Beijing, VRC; — Hesteel Co., Ltd, Shijiazhuang, VRC; — Handan Iron & Steel Group Han-Bao Co., Ltd, Handan City, VRC; — Hesteel Co., Ltd Tangshan Branch, Tangshan City, VRC; — Hesteel Co., Ltd Chengde Branch, Chengde City, VRC; — Hebei Iron & Steel Group Mining Co., Ltd, Tangshan, VRC; — Hesteel Group International Trade Corporation, Beijing, VRC; — Sinobiz Holdings Limited (British Virgin Islands), Tangshan City, VRC; d) Shougang Group: — Shougang Jingtang United Iron & Steel Co. Ltd, Caofeidian, VRC; — Tangshan Shougang Jingtang Xishan Coking Co. Ltd, Caofeidian, VRC; — Shougang Qian'an Iron and Steel, branch of Beijing Shougang Co. Ltd, Qian'an, VRC; — Qian'an Coal Chemical Company, Qian'an, VRC; — Shougang Mining Co. Ltd, branch of Shougang Corporation, Qian'an, VRC; — Beijing Shougang Co. Ltd, Beijing, VRC; — China Shougang International Trade & Engineering Corporation, Beijing, VRC; — Shougang Holding Trade Hongkong Limited, Hongkong; — Shougang Corporation, Beijing, VRC; 3) gebruikers: — Marcegaglia Carbon Steel Spa, Gazoldo degli Ippoliti, Italië.

1.6. Niet-instelling van voorlopige maatregelen

(36) Op 13 februari 2017 deelde de Commissie alle belanghebbenden mee dat geen voorlopige compenserende rechten zouden worden ingesteld met betrekking tot de invoer in de Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit de VRC.

1.7. Vervolg van de procedure

(37) De Commissie heeft vervolgens alle gegevens verzameld en gecontroleerd die zij voor haar definitieve bevindingen nodig achtte, waarbij zij wees op de kwesties die nader onderzoek behoefden.

(38) Op 28 april 2017 heeft de Commissie alle partijen ingelicht over de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan zij voornemens was een definitief antisubsidierecht op de invoer van het betrokken product in de Unie op te leggen, en heeft zij hun verzocht binnen 17 dagen opmerkingen in te dienen. Bij die mededelingen van feiten en overwegingen heeft de Commissie de belanghebbenden ook op de hoogte gebracht van de resultaten van haar controlebezoeken, met inbegrip van de gevallen waarin zij gebruik moest maken van de beste beschikbare gegevens. Voorts heeft de Commissie alle belanghebbenden op 18 mei nog een notitie in het dossier doen toekomen, waarin haar redenering inzake de berekening van het door preferentiële leningen verstrekte voordeel in meer detail wordt uiteengezet. Opmerkingen werden ontvangen binnen de gestelde termijn van vijf dagen; zij zijn naar behoren onderzocht.

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Betrokken product

(39) Warmgewalste platte staalproducten worden geproduceerd door middel van een proces voor het vormen van metaal waarbij heet metaal door een of meer paren hete rollen wordt gevoerd om het metaal dunner te maken en een uniforme dikte te verkrijgen en waarbij de temperatuur van het metaal hoger ligt dan zijn rekristallisatietemperatuur. Deze kunnen in verschillende vormen worden geleverd: opgerold (geolied of niet geolied, gebeitst of niet gebeitst), op maat gesneden (als plaat) of als smalle banden.

(40) Warmgewalste platte staalproducten hebben twee belangrijke toepassingen. Ten eerste zijn ze het basismateriaal voor de productie van verschillende downstream staalproducten met een toegevoegde waarde, te beginnen met koudgewalste (8) platte en beklede staalproducten. Ten tweede worden ze gebruikt als industrieel basismateriaal dat eindgebruikers aankopen voor diverse toepassingen, onder meer in de bouwsector (productie van stalen buizen), scheepsbouw, gascontainers, auto's, drukvaten en energiepijpleidingen.

(41) Op 26 juni 2016 verzocht één producent-exporteur (Jiangsu Tiangong Tools Company Limited) om bepaalde soorten warmgewalste platte staalproducten die in de sector gereedschapsstaal en sneldraaistaal worden genoemd, uit te sluiten van de productomschrijving. Zij stelde dat de eigenschappen en prijzen van gereedschapsstaal en sneldraaistaal aanzienlijk verschillen en dat deze twee soorten staal andere specificaties en toepassingen hebben.

(42) In dat verband heeft de Commissie in het parallelle antidumpingonderzoek vastgesteld dat er inderdaad grote fysische en chemische verschillen bestaan tussen enerzijds andere soorten van het betrokken product dan gereedschapsstaal en sneldraaistaal en anderzijds gereedschapsstaal en sneldraaistaal. Er zijn verschillende chemische elementen inherent aanwezig in gereedschapsstaal en sneldraaistaal die niet te vinden zijn in het betrokken product. Voorts zijn er verschillen in het productieproces, verschillende toepassingen en aanzienlijke prijsverschillen tussen enerzijds gereedschapsstaal en sneldraaistaal en anderzijds de andere soorten van het betrokken product.

(43) Daarom sloot de Commissie gereedschapsstaal en sneldraaistaal uit van de productomschrijving van het parallelle antidumpingonderzoek.

(44) Op grond daarvan besloot de Commissie gereedschapsstaal en sneldraaistaal ook uit te sluiten van de productomschrijving van dit onderzoek.

(45) Het betrokken product wordt zodoende gedefinieerd als bepaalde gewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal, ook indien opgerold (waaronder op maat gesneden producten en producten uit „bandstaal”), niet verder bewerkt dan warmgewalst, en niet geplateerd noch bekleed, van oorsprong uit de Volksrepubliek China. Het betrokken product omvat geen: — producten van roestvrijstaal en siliciumstaal met georiënteerde korrel; — producten van gereedschapsstaal en sneldraaistaal; — producten, niet opgerold, zonder in reliëf gewalste motieven, met een dikte van meer dan 10 mm en een breedte van minimaal 600 mm, en — producten, niet opgerold, zonder in reliëf gewalste motieven, met een dikte van minimaal 4,75 mm en maximaal 10 mm en een breedte van minimaal 2 050 mm. Het betrokken product wordt momenteel ingedeeld onder de GN-codes 7208 10 00, 7208 25 00, 7208 26 00, 7208 27 00, 7208 36 00, 7208 37 00, 7208 38 00, 7208 39 00, 7208 40 00, 7208 52 10, 7208 52 99, 7208 53 10, 7208 53 90, 7208 54 00, 7211 13 00, 7211 14 00, 7211 19 00, ex 7225 19 10, 7225 30 90, ex 7225 40 60, 7225 40 90, ex 7226 19 10, 7226 91 91 en 7226 91 99.

2.2. Soortgelijk product

(46) Uit het onderzoek bleek dat de volgende producten dezelfde fysieke basiskenmerken en dezelfde basistoepassingen hebben: — het betrokken product; — het product dat wordt geproduceerd en verkocht op de binnenlandse markt van de VRC; — het product dat in de Unie door de bedrijfstak van de Unie wordt vervaardigd en verkocht.

(47) Daarom worden al deze producten beschouwd als soortgelijke producten in de zin van artikel 2, onder c), van de basisverordening.

3. SUBSIDIËRING

3.1. Inleiding: presentatie van plannen, projecten en andere documenten van de overheid

(48) Alvorens de gestelde subsidiëring in de vorm van specifieke subsidies of subsidieprogramma's (deel 3.4 e.v.) te onderzoeken, heeft de Commissie plannen, projecten en andere documenten van de overheid die relevant zijn voor meer dan één van de subsidies of subsidieprogramma's beoordeeld. Zij stelde vast dat alle beoordeelde subsidies en subsidieprogramma's een onderdeel vormen van de tenuitvoerlegging van de centrale planning van de Chinese overheid, en wel om de volgende redenen.

(49) In het Twaalfde vijfjarenplan voor de nationale economische en sociale ontwikkeling van de VRC („het Twaalfde vijfjarenplan”) wordt de nadruk gelegd op de strategische visie van de Chinese overheid om de belangrijkste industrietakken te verbeteren en te bevorderen. Met name wordt in hoofdstuk 9 van het Twaalfde vijfjarenplan, dat betrekking heeft op de vernieuwing en modernisering van de be- en verwerkende industrie, opgeroepen tot vernieuwing en modernisering van de belangrijkste bestaande industrietakken, teneinde het concurrentievermogen van China's industriële kern te vergroten. Naar luid daarvan formuleert de Chinese overheid een beleid om technische verbeteringen van ondernemingen te ondersteunen teneinde het concurrentievermogen op de markt te verbeteren. De staalindustrie neemt onder die industrietakken een prominente plaats in.

(50) In het Twaalfde vijfjarenplan wordt ook groot belang gehecht aan de instandhouding van hulpbronnen en milieubescherming, en aan de ontwikkeling van een circulaire economie en doelstellingen voor koolstofarme technologieën. In dat verband staat in hoofdstuk 9 van het Twaalfde vijfjarenplan dat de staalindustrie vooruitgang moet boeken bij het geïntegreerde gebruik van hulpbronnen, energiebesparing en reductie van emissies, en dat de Chinese overheid de inspanningen voor een dergelijke milieuvriendelijke ontwikkeling zal ondersteunen.

(51) De Chinese overheid heeft ook een specifiek plan voor de staalindustrie vastgesteld, namelijk het Twaalfde vijfjarenplan voor de staalindustrie („het Twaalfde vijfjarenplan staal”). In dat plan wordt beklemtoond dat de staalindustrie een belangrijke basisindustrie voor de nationale economie is. De belangrijkste prioriteit van de Chinese overheid in de periode 2011-2015 is de structurele aanpassing, vernieuwing en modernisering van de staalindustrie. Voorts wordt in hoofdstuk 5 van het Twaalfde vijfjarenplan staal het belang benadrukt van de „versterking van de band tussen het beleid inzake belastingen, financiën, handel, land, energiebesparing, milieubescherming, veiligheid en andere met het staalindustriebeleid”.

(52) De Chinese overheid stelde dat de Commissie zich voor haar onderzoek niet kon baseren op het Twaalfde vijfjarenplan en het Twaalfde vijfjarenplan staal, aangezien deze op 31 december 2015 zijn afgelopen. Derhalve zou er geen rechtsgrondslag zijn voor verdere subsidiëring. De Commissie merkte op dat het Twaalfde vijfjarenplan en het Twaalfde vijfjarenplan staal betrekking hadden op het onderzoektijdvak. Bovendien is in maart 2016 het Dertiende vijfjarenplan bekendgemaakt, dat de periode 2016-2020 bestrijkt. Zoals toegelicht in de volgende overweging, bouwt het Dertiende vijfjarenplan voort op de in het Twaalfde vijfjarenplan beklemtoonde doelstellingen en ontwikkelt het die verder. Er is dus sprake van continuïteit in het bevorderen van de ontwikkeling van de staalindustrie.

(53) Het Dertiende vijfjarenplan legt voorts de nadruk op de rol van technologische innovatie voor de economische ontwikkeling van de VRC en op het blijvende belang van „groene” ontwikkelingsbeginselen. Volgens hoofdstuk 5 is een van de belangrijkste ontwikkelingslijnen de bevordering van de modernisering van de traditionele industriestructuur, zoals reeds het geval was in het Twaalfde vijfjarenplan. Dat idee wordt nader uitgewerkt in hoofdstuk 22, waarin de strategie wordt uiteengezet om de traditionele industrie in de VRC te moderniseren door de technologische omschakeling ervan te bevorderen. Dienaangaande wordt in het Dertiende vijfjarenplan gesteld dat ondernemingen zullen worden ondersteund om „over heel de lijn te verbeteren op gebieden als producttechnologie, industriële uitrusting, milieubescherming en energie-efficiëntie”. Milieubescherming wordt nader behandeld in hoofdstuk 44. Volgens dat hoofdstuk zal in een aantal belangrijke industrietakken worden gezorgd voor een „omschakeling” naar schone productie, en in vak 16 wordt dienaangaande specifiek de staalindustrie genoemd.

(54) Het „Plan voor de aanpassing en modernisering van de staalindustrie voor 2016-2020” (het Dertiende vijfjarenplan staal) is bekendgemaakt in november 2016. Het is gebaseerd op het Dertiende vijfjarenplan. Daarin staat te lezen dat de staalindustrie „een belangrijke, fundamentele sector van de nationale economie is, een hoeksteen van de natie”. (9) Dat plan bevat een verdere uitwerking van de in het Dertiende vijfjarenplan genoemde beginselen van technologische innovatie, structurele aanpassing en groene ontwikkeling, en verbindt die met meer specifieke prioriteiten in de staalindustrie (zie hoofdstuk IV — Belangrijkste taken) en met verschillende fiscale en financiële steunmaatregelen (zie hoofdstuk V — Vrijwaringsmaatregelen).

(55) De Chinese overheid betoogde voorts dat deze plannen slechts als leidraad voor het beleid dienen en dus niet verplicht of bindend zijn. De inleiding tot het Twaalfde vijfjarenplan vermeldt echter: „Dit plan, dat is besproken en goedgekeurd door het Nationale Volkscongres, heeft kracht van wet”. In hoofdstuk 17 van het Dertiende vijfjarenplan luidt het: „De nationale ontwikkelingsstrategie en het nationale ontwikkelingsplan zullen een leidende en dwingende rol spelen.” (10) Ten slotte staat in het Dertiende vijfjarenplan staal dat „alle met de staalindustrie belaste lokale autoriteiten uitvoering geven aan de in dit plan vermelde taken en beleidsmaatregelen”. Wat individuele ondernemingen betreft, „zullen de betrokken ondernemingen zorgen voor convergentie met de belangrijkste doelstellingen en prioritaire opdrachten van dit plan”. (11) Die plannen bevatten dus niet alleen algemene aanmoedigingen, maar zijn verbindend. Na de mededeling van feiten en overwegingen herhaalde de Chinese overheid haar standpunt, maar zij voerde geen nieuw bewijsmateriaal aan om te staven dat de bovenstaande teksten slechts beleidsrichtsnoeren zouden zijn, terwijl uit de duidelijke bewoordingen ervan het tegendeel blijkt. Zij verwees veeleer naar specifieke formuleringen in deze plannen die meer beleidsgericht zijn, maar die de bevindingen betreffende het juridisch bindende karakter ervan niet weerleggen. De Commissie bleef derhalve bij haar standpunt dat deze plannen juridisch bindend zijn.

(56) Ook in de volgende documenten wordt de staalindustrie als een strategische, prioritaire en/of aangemoedigde industrietak aangemerkt: a) Besluit nr. 40 van de Staatsraad tot afkondiging en implementatie van de Tijdelijke bepalingen inzake de bevordering van de aanpassing van de industriële structuur („Besluit nr. 40”). Volgens dat besluit zijn de „Richtsnoeren voor de aanpassing van de industriële structuur”, een uitvoeringsmaatregel van Besluit nr. 40, een belangrijke basis voor investeringsbeslissingen. Zij leiden de Chinese overheid ook bij het beheer van investeringsprojecten en bij het formuleren en afdwingen van beleid inzake overheidsfinanciën, belastingen, kredietverlening, land, invoer en uitvoer (12). In hoofdstuk VIII van die Richtsnoeren wordt de staalindustrie vermeld als een aan te moedigen industrietak. Aangaande de juridische aard ervan merkte de Commissie op dat Besluit nr. 40 een besluit is van de Staatsraad, het hoogste bestuursorgaan in de VRC. In dat opzicht is het besluit juridisch bindend voor andere overheidsinstanties en de marktdeelnemers (13). b) Het Nationale plan voor de wetenschappelijke en technologische ontwikkeling op middellange en lange termijn (2006-2020) ondersteunt volgens de hoofdstukken III.5 en VIII ervan de ontwikkeling van centrale domeinen en prioritaire thema's, en moedigt financiële en fiscale steun voor die centrale domeinen en prioriteiten aan. c) In besluit nr. 35 van de Nationale Ontwikkelings- en hervormingscommissie („NOHC”) (14), „Beleid voor de ontwikkeling van de ijzer- en staalindustrie” (2005) („Besluit nr. 35”), wordt vermeld dat de ijzer- en staalindustrie voor de nationale economie een belangrijke basisindustrie is. d) De door de Staatsraad in maart 2009 bekendgemaakte Blauwdruk voor de aanpassing en wederopleving van de staalindustrie („het wederoplevingsplan”) bevat verschillende beleidslijnen en steunmaatregelen om de staalindustrie de internationale financiële crisis te boven te laten komen, groei te handhaven, en de stabiele werking van de industrietak te garanderen omdat hij als een belangrijke industriële pijler van de nationale economie wordt beschouwd.

(57) Na de mededeling van feiten en overwegingen citeerde de Chinese overheid Besluit nr. 40, volgens hetwelk aangemoedigde bedrijfstakken met kredieten zouden moeten worden gesteund „volgens de beginselen van de kredietverlening”. Volgens de Chinese overheid kan daaruit niet worden opgemaakt dat deze steun op preferentiële basis moet worden verleend. Uit het onderzoek is echter gebleken dat de vage term „beginselen van de kredietverlening” niet wijst op een op de markt gebaseerd en commercieel gedrag, maar dat die beginselen belangrijke overwegingen van overheidsbeleid omvatten, die voorrang hebben boven de kredietrisicobeoordeling of tot een volledig ontbreken van een risicobeoordeling leiden. Bovendien werden de in de steekproef opgenomen ondernemingen begunstigd door een beleid van preferentiële leningen, waarbij een correcte kredietrisicobeoordeling in feite ontbrak, zoals uiteengezet in deel 3.4. Daarom verwierp de Commissie het betoog van de Chinese overheid dat leningen aan de staalindustrie werden verstrekt op marktconforme en commerciële voorwaarden, en dat de vermelding „volgens de beginselen van de kredietverlening” een verplichting tot naleving van die voorwaarden zou inhouden. De kern van de zaak blijft dat volgens Besluit nr. 40 alle financiële instellingen krediet moeten verstrekken aan aangemoedigde bedrijfstakken, waaronder de staalindustrie, en dat die steun de facto wordt verleend onder preferentiële voorwaarden, waarbij het werkelijke kredietrisico van de begunstigden buiten beschouwing blijft.

(58) De Chinese overheid merkte verder op dat het Nationale plan voor de wetenschappelijke en technologische ontwikkeling op middellange en lange termijn (2006-2020) de staalproducenten niet in aanmerking doet komen voor de gestelde subsidies. In hoofdstuk III.5 van dit document wordt de staalindustrie echter uitdrukkelijk genoemd in verband met prioriteit nr. 29 („cyclisch gietproces voor ijzer en staal en apparatuur daarvoor”) en in hoofdstuk VIII wordt financiële en fiscale steun voor die prioriteiten aangemoedigd. Dit argument werd derhalve afgewezen.

(59) Na de mededeling van feiten en overwegingen verzocht de klager de Commissie om haar analyse van het centraal plan uit te breiden tot de niet-toepassing van de faillissementswetgeving. Hij stelde dat de cijfers van 2008 tot en met 2015 een „opvallend laag” aantal faillissementen in China te zien geven en verwees naar een reddingsovereenkomst tussen verschillende Chinese banken en de failliete staalhandelaar Sinosteel van december 2016. Hij wees ook op de bevindingen van het verslag van het IMF „Resolving China's Corporate Debt Problem” (15), dat een aantal redenen voor het lage insolventiepercentage in China vermeldt. De Commissie erkende dat de klager in zijn klacht een aantal belangrijke individuele gevallen had genoemd waarin voor bepaalde staalbedrijven in moeilijkheden geen faillissementsprocedure was ingeleid. Zij stelde echter vast dat de na de mededeling van feiten en overwegingen verstrekte algemene cijfers over faillissementen in China niet met voldoende zekerheid konden worden uitgesplitst naar de WPP-sector. Om uit te maken of het aantal gevallen van insolventie „normaal” of „laag” is, zou een ijkpunt moeten worden bepaald voor het precieze aantal gevallen van insolventie in het OT. In de beperkte tijd die na de mededeling van feiten en overwegingen beschikbaar was, kon die analyse niet worden uitgevoerd. Hoe dan ook deed de opmerking geen afbreuk aan de bevindingen van de Commissie in dit deel, maar bevestigde zij die integendeel.

(60) Kortom, de staalindustrie wordt beschouwd als een centrale/strategische industrietak, waarvan de ontwikkeling door de Chinese overheid als beleidsdoelstelling actief wordt aangemoedigd.

3.2. Gedeeltelijke niet-medewerking en gebruik van de beste beschikbare gegevens

3.2.1. Toepassing van artikel 28, lid 1, van de basisverordening aangaande de verstrekking van preferentiële leningen door de Chinese overheid

(61) De Commissie heeft de Chinese overheid verzocht om zeven in de klacht bij naam genoemde staatsbanken alsmede eventuele andere staatsbanken te vragen een specifieke vragenlijst in te vullen. De Chinese overheid heeft echter enkel contact opgenomen met vijf van de zeven door de klager bij naam genoemde staatsbanken. Volgens de Chinese overheid was zij niet bevoegd om de andere staatsbanken om informatie te vragen, aangezien zij onafhankelijk van haar optreden. Dienaangaande heeft de Commissie eraan herinnerd dat de Chinese overheid niet om informatie was verzocht, maar alleen was gevraagd de specifieke vragenlijst te doen toekomen aan de staatsbanken.

(62) Geen van de vijf staatsbanken die hebben geantwoord op de specifieke vragenlijst heeft specifieke informatie verstrekt over de in de steekproef opgenomen ondernemingen, op grond dat zij zich moeten houden aan wettelijke en bestuursrechtelijke eisen en contractuele bepalingen inzake de vertrouwelijkheid van informatie betreffende de in de steekproef opgenomen ondernemingen. Bovendien hebben dertig staatsbanken die de Chinese overheid had geweigerd te verzoeken de specifieke vragenlijst in te vullen, leningen verstrekt aan de in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs. De Agricultural Development Bank of China heeft geen leningen verstrekt aan de in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs.

(63) Om die redenen heeft de Commissie alle in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs verzocht toegang te verlenen tot de ondernemingsspecifieke informatie die in handen is van particuliere en staatsbanken waarvan zij leningen hebben gekregen. Alle in de steekproef opgenomen ondernemingen hebben echter zonder opgave van redenen geweigerd om toegang te verlenen tot de gegevens die hen betreffen.

(64) Aangezien drie in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs volledig eigendom zijn van de staat, heeft de Commissie ook de Chinese overheid, als eigenaar van deze ondernemingen, verzocht te zorgen voor toegang tot de gevraagde informatie. De Chinese overheid heeft het verzoek van de Commissie echter afgewezen, op grond van het argument dat zij niet bevoegd was deze drie groepen van producenten-exporteurs opdracht te geven de gevraagde toegang te verlenen.

(65) De Commissie heeft enkel van de vijf in overweging 34 genoemde staatsbanken informatie ontvangen over hun bedrijfs- en eigendomsstructuren, maar niet van de overige 40 financiële instellingen. Bovendien heeft geen van de 45 financiële instellingen enige informatie verstrekt die specifiek betrekking heeft op de risicobeoordeling inzake de leningen aan de in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs.

(66) Daarom deelde de Commissie de Chinese overheid mee dat zij zich bij het onderzoek van het bestaan en de omvang van de gestelde subsidiëring door middel van preferentiële leningen overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening wellicht zou moeten baseren op de beste beschikbare gegevens.

(67) De Chinese overheid maakte bezwaar tegen het gebruik van de beste beschikbare gegevens, en stelde dat zij niet bevoegd was om informatie op te vragen bij de financiële instellingen en de drie groepen van producenten-exporteurs die in staatshanden zijn.

(68) Dat argument is ongegrond. De Commissie heeft de Chinese overheid enkel verzocht de specifieke vragenlijst voor de staatsbanken aan hen te bezorgen, omdat zij het best geplaatst is om te beschikken over nauwkeurige informatie over de eigendomsstructuur van de financiële instellingen in de VRC. De Chinese overheid had ook administratieve ondersteuning bij het verzamelen van de antwoorden van de financiële instellingen kunnen verstrekken.

(69) Bovendien ziet de Commissie niet in waarom de Chinese overheid haar verzoek aan de drie in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs om toegang tot specifieke informatie niet kon ondersteunen, met name nu de toestemming voor toegang naar alle waarschijnlijkheid goedkeuring op het hoogste niveau zou vereisen, en dus de betrokkenheid van ambtenaren van de Chinese overheid.

(70) Na de mededeling van feiten en overwegingen herhaalde de Chinese overheid dat zij niet bevoegd was om de verlangde informatie op te vragen bij de staatsbanken en de drie groepen van producenten-exporteurs die in staatshanden zijn. De Chinese overheid stelde ook dat het verzoek van de Commissie haar een onredelijke last oplegde, nu van haar niet alleen werd verwacht dat zij de vragenlijst zou doorsturen, maar dat zij ook administratieve ondersteuning zou verlenen bij het verzamelen van de antwoorden. De Commissie zag niet in waarom het versturen van een vragenlijst en het verzamelen van de antwoorden op centraal niveau de Chinese overheid een onredelijke last zou opleggen. Aangezien de Chinese overheid geen andere nieuwe elementen aanvoerde, bleef de Commissie bij haar standpunt zoals beschreven in overweging 68.

(71) De Chinese overheid betoogde verder dat de Commissie niet had aangegeven welke voor het onderzoek cruciale informatie ontbrak, en dat zij niet had uitgelegd waarom de gevraagde informatie noodzakelijk, en de door de Chinese overheid verstrekte informatie ontoereikend was. In werkelijkheid had de Commissie de Chinese overheid er al in haar aanmaningsbrief van 16 november 2016 op gewezen dat informatie ontbrak, met name wat tot staatsbanken gerichte vragen betrof, en dat tijdens het controlebezoek kredietrisicobeoordelingen ter beschikking moesten worden gesteld. Daar de gevraagde informatie na het controlebezoek nog steeds niet beschikbaar was, deelde de Commissie de Chinese overheid in haar brief van 16 maart 2017 mee dat zij overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening mogelijk een beroep zou moeten doen op de beste beschikbare gegevens, aangezien zij nog steeds geen informatie had over de meeste banken die leningen verstrekten aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen, en geen bedrijfsspecifieke informatie over de leningen die waren verstrekt door de medewerkende banken. De Chinese overheid was dus naar behoren ingelicht over de aard en de ontoereikendheid van de informatie die moest worden verstrekt.

(72) Ten slotte stelde de Chinese overheid dat de Commissie niet voldoende heeft toegelicht waarom bepaalde gegevens werden geacht de beste beschikbare informatie te vormen. De Commissie was het niet eens met deze stelling. In deel 3.4.1.2 wordt uiteengezet welke beschikbare gegevens zijn gebruikt en waarom die volgens de Commissie de beste beschikbare informatie vormden. Dit argument werd dan ook verworpen.

(73) De groep van particuliere producenten-exporteurs Jiangsu Shagang Group maakte ook bezwaar tegen het gebruik van de beste beschikbare gegevens en stelde dat het verzoek om aan de Commissie machtiging te verlenen om de financiële gegevens van die groep die door de financiële instellingen worden bijgehouden te controleren, haar een onredelijke last oplegde. Zij stelde met name dat de vertegenwoordiger van de onderneming niet was uitgenodigd om aanwezig te zijn bij het controlebezoek ten kantore van de financiële instellingen, noch in kennis was gesteld van de details van die controle.

(74) In antwoord op dat argument herinnerde de Commissie eraan dat de onderneming in een e-mail van 24 november 2016 die slechts één zin bevatte, kortweg en zonder onderbouwing had geweigerd om die machtiging te verlenen. De onderneming heeft toen niet verzocht om nadere details over het controlebezoek ten kantore van de financiële instellingen, noch om de aanwezigheid van haar vertegenwoordiger daarbij. Indien de onderneming daarom had verzocht, had de Commissie nadere details kunnen verstrekken en zou zij hebben gepoogd regelingen te treffen opdat de vertegenwoordiger van de onderneming tijdens het controlebezoek aanwezig had kunnen zijn.

(75) Daarom moest de Commissie zich bij het onderzoek van het bestaan en de omvang van de gestelde subsidiëring door middel van preferentiële leningen ten dele baseren op de beste beschikbare gegevens.

3.2.2. Toepassing van artikel 28, lid 1, van de basisverordening op één producent-exporteur met betrekking tot subsidies

(76) Jiangsu Shagang Group heeft geen informatie kunnen verstrekken over een willekeurige selectie van subsidies met het oog op de verificatie. Bovendien vond de Commissie in de gecontroleerde rekeningen ook bewijzen van substantiële subsidies die waren ontvangen vóór het onderzoektijdvak maar in dat tijdvak voordelen opleverden, en die niet waren vermeld

(77) In die omstandigheden was de Commissie van mening dat zij cruciale informatie over dit aspect van het onderzoek niet had ontvangen. Dit veroorzaakte ernstige moeilijkheden om een juiste en onderbouwde conclusie te trekken met betrekking tot de bevindingen inzake subsidies aan deze producent-exporteur.

(78) Daarom heeft de Commissie de onderneming ervan in kennis gesteld dat zij overwoog haar bevindingen overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening op de beste beschikbare gegevens te baseren (voor zover het om de informatie met betrekking tot subsidies ging).

(79) In haar antwoord op de brief van de Commissie heeft de onderneming bezwaar gemaakt tegen de toepassing van artikel 28, lid 1, van de basisverordening op de subsidies. Zij stelde dat de subsidies die de Commissie tijdens het controlebezoek had vastgesteld, niet waren vermeld omdat in de vragenlijst niet was gevraagd de subsidies te vermelden die vóór het OT waren ontvangen en die niet als vooruitbetaalde kosten waren geboekt. Voorts stelde zij dat zij tijdens het controlebezoek een uitsplitsing van die subsidies had verstrekt.

(80) Tijdens het controlebezoek stelde de Commissie vast dat de meeste subsidies die vóór het OT waren ontvangen, verband hielden met activa die waren gebaseerd op de namen van de onderzochte subsidies. De producent-exporteur had overeenkomstig de toepasselijke boekhoudkundige regels die zijn uiteengezet in de toelichting bij zijn jaarrekening dus moeten erkennen dat die subsidies vooruitbetaalde kosten/uitgestelde baten waren. Bijgevolg had de onderneming de subsidies moeten vermelden in het antwoord op de vragenlijst, waarin werd gevraagd om verslag te doen van alle investeringssubsidies die waren geboekt als uitgestelde baten. Dat de accountant die subsidies niet als vooruitbetaalde kosten heeft aangemerkt, betekent niet dat vóór het OT ontvangen bedragen tijdens het OT geen voordeel kunnen opleveren, vooral wanneer geen andere details dan een uitsplitsing per onderneming worden verstrekt. Derhalve concludeerde de Commissie dat de onderneming geen gedetailleerde informatie had verstrekt over de in het OT ontvangen subsidies die waren vermeld in het antwoord op de vragenlijst, noch details over de subsidies die vóór het OT waren ontvangen en waarvan slechts tijdens het controlebezoek is vastgesteld dat ze relevant waren voor het OT. Bij gebreke van die gedetailleerde informatie kon de Commissie geen gebruikmaken van de door de onderneming verstrekte informatie over de subsidies.

(81) Daarom moest de Commissie voor haar bevindingen inzake de subsidies aan die onderneming afgaan op de beste beschikbare gegevens. Toen zij de onderneming ter plaatse controleerde, stelde de Commissie vast dat deze onderneming aanzienlijke bedragen ontving uit verschillende subsidieprogramma's; daarom gebruikte de Commissie als beste beschikbare feiten het hoogste subsidiebedrag dat zij voor die subsidies in het OT heeft vastgesteld.

3.3. Subsidies en subsidieprogramma's die onder dit onderzoek vallen

(82) Op grond van de informatie in de klacht, het bericht van inleiding en de antwoorden op de vragenlijst van de Commissie werd de gestelde subsidiëring via de volgende subsidies van de Chinese overheid onderzocht: i) beleidsgestuurde preferentiële leningen, kredietlijnen, andere vormen van financiering en garanties; ii) de-factogarantie voor de continuïteit van de werking voor ondernemingen in de WPP-sector die moeilijkheden ondervinden om leningen terug te betalen; iii) subsidieprogramma's: — China World Top Brand-programma, — Famous Brands-programma, — bijstand voor ondernemingen die bij een antidumpingonderzoek betrokken zijn, — subsidies van het Staatsfonds voor projecten voor belangrijke technologieën, — subsidies voor assistentie bij uitvoer, zoals beloningen voor geavanceerde uitvoerondernemingen of uitvoerprestaties, subsidies voor eerlijke handel en subsidies voor internationale economische samenwerking, — subsidie voor innovatieve experimentele ondernemingen, — speciaal fonds ter ondersteuning van andere dan staatsondernemingen, — subsidies voor milieubescherming, zoals stimulansen voor milieubescherming en instandhouding van hulpbronnen, bevordering van synergetisch gebruik van hulpbronnen, stimuleringsfondsen voor aanpassingsprojecten voor energiebehoud, bevordering van demonstratiecentra voor energiebeheer, — subsidies in verband met technologische modernisering of omschakeling, zoals de bevordering van O&O krachtens plannen ter ondersteuning van wetenschap en technologie, de bevordering van de aanpassing, wederopleving en technologische vernieuwing van belangrijke industrietakken, subsidies voor de commerciële toepassing van resultaten van O&O, de bevordering van kwaliteitsverbetering, de bevordering van octrooiregistratie, fondsen ontvangen op grond van het „Drie categorieën”-programma, — subsidies voor verwijdering van verouderde capaciteit, — subsidies van de provincie Liaoning- het „vijf punten/één lijn”-programma, — subsidies van de nieuwe zone Tianjin Binhai en de economische en technologische ontwikkelingszone Tianjin: wetenschaps- en technologiefonds en programma voor versnelde afschrijvingen, — ad-hocsubsidies van gemeenten/provincies; iv) programma's voor vrijstelling en vermindering van directe belastingen: — voorrechten inzake vennootschapsbelasting voor hulpbronproducten afkomstig van synergetisch gebruik; — vennootschapsbelastingskrediet voor investeringen in apparatuur voor milieubescherming, energie- en waterbesparing en productveiligheid, — voorrechten inzake vennootschapsbelasting voor ondernemingen in de sectoren nieuwe en geavanceerde technologieën, — voorrechten inzake vennootschapsbelasting op grond van het grote ontwikkelingsprogramma voor het Westen, — voorrechten inzake vennootschapsbelasting voor inkomsten uit aangemoedigde producten, — vennootschapsbelastingskrediet voor de aanschaf van binnenlandse apparatuur, — vrijstelling of vermindering van bijdragen betreffende waterbouwfondsen, — het „two free/three half”-programma voor met buitenlands kapitaal gefinancierde ondernemingen („Foreign Invested Enterprises” of „FIE's”)), — verrekening van vennootschapsbelasting voor onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten, — lagere vennootschapsbelasting voor FIE's die in China vervaardigde apparatuur aankopen, — preferentieel belastingbeleid op grond van het programma voor de wederopleving van het Noordoosten, — preferentieel belastingbeleid voor de westelijke regio, — preferentieel belastingbeleid voor FIE's in economisch open kustgebieden en zones voor economische en technologische ontwikkeling, — preferentieel belastingbeleid voor FIE's in speciale economische zones, — vrijstelling of vermindering van grondbelasting, — vermindering van plaatselijke belastingen, — vrijstelling van dividend tussen gekwalificeerde ingezeten ondernemingen; v) programma's inzake indirecte belastingen en invoerrechten: — btw-vrijstellingen en kortingen op invoerrechten voor het gebruik van ingevoerde apparatuur en technologie, — btw-aftrek op aankopen van in China vervaardigde apparatuur door FIE's, — btw-vrijstellingen voor door FIE's verkochte producten, — btw-verlaging/vrijstelling voor producten vervaardigd met synergetisch gebruik van hulpbronnen, — belastingvoordelen voor de centrale en westelijke regio's; vi) verstrekking van goederen en diensten door de overheid tegen een ontoereikende prijs: — levering van ijzererts door de overheid tegen een ontoereikende prijs, — levering van cokesextrusies door de overheid tegen een ontoereikende prijs, — levering van cokeskolen door de overheid tegen een ontoereikende prijs, — levering van elektriciteit door de overheid tegen een ontoereikende prijs, — verstrekking door de overheid van grond en grondgebruiksrechten tegen een ontoereikende prijs; vii) „Demonstratiecentra voor de transformatie en modernisering van de buitenlandse handel” („Demonstratiecentra”) en „gemeenschappelijke dienstenplatforms”; viii) subsidiering van de levering van warmgewalste platte producten aan de EU in het onderzoektijdvak.

3.4. Preferentiële leningen

(83) Volgens de informatie die is verstrekt door de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, hebben zij leningen gekregen van 45 financiële instellingen. 35 van die 45 financiële instellingen waren staatsbanken. De overige tien financiële instellingen waren ofwel in particuliere handen of de Commissie kon geen afdoende informatie over hun eigenaars vinden. Slechts vijf staatsbanken hebben echter de specifieke vragenlijst ingevuld, ondanks een verzoek aan de Chinese overheid dat betrekking had op alle 35 staatsbanken. Van de overige tien financiële instellingen heeft slechts één een antwoord verstrekt, waarin zij erop wees dat zij niet kon antwoorden zonder eerst de regulerende instanties te raadplegen. Na raadpleging van de CBRC deelde deze financiële instelling de Commissie mee dat zij bereid was mee te werken, maar dat de CBRC haar had gesuggereerd dat een dergelijke medewerking zou moeten worden verleend via een mechanisme voor samenwerking tussen regelgevende instanties (d.w.z. een uitwisseling van informatie tussen Chinese en Europese regelgevende instanties in plaats van rechtstreeks tussen de Commissie en de bank). De Commissie was verheugd over dit aanbod om mee te werken, maar wees erop dat het onmogelijk was om een dergelijke interimregeling op te zetten voor de rest van het onderzoek. Hoe dan ook heeft de Commissie van de CBRC zelf geen schrijven of verzoek meer ontvangen. Bovendien heeft de financiële instelling binnen de gestelde termijn geen inhoudelijke opmerkingen ingediend. Daarom moest de Commissie zich baseren op de beste beschikbare gegevens.

3.4.1. Staatsbanken die optreden als overheidsinstellingen

(84) De Commissie onderzocht of de staatsbanken handelden als overheidsinstanties in de zin van artikel 3 en artikel 2, onder b), van de basisverordening. Om vast te stellen dat een staatsonderneming een overheidsinstelling is, moet het volgende worden getoetst (16): „Doorslaggevend is of een entiteit bevoegd is om overheidsfuncties uit te oefenen, ongeacht de wijze waarop dat gebeurt. Er zijn heel veel verschillende manieren waarop de overheid in enge zin entiteiten bevoegdheid kan verlenen. Derhalve kunnen verschillende soorten bewijs relevant zijn om aan te tonen dat aan een bepaalde entiteit een dergelijke bevoegdheid is verleend. Bewijs dat een entiteit de facto overheidsfuncties uitoefent, kan dienen als bewijs dat zij beschikt over overheidsgezag of daarmee is bekleed, in het bijzonder wanneer dat bewijs wijst op een aanhoudende en systematische praktijk. Hieruit volgt ons inziens dat het bewijs dat een overheid betekenisvolle zeggenschap uitoefent over een entiteit en haar gedrag, in bepaalde omstandigheden kan bewijzen dat de betrokken entiteit met overheidsgezag is bekleed en dat gezag uitoefent bij de uitvoering van overheidsfuncties. Wij benadrukken echter dat, afgezien van een uitdrukkelijke delegatie van bevoegdheid in een rechtsinstrument, het bestaan van louter formele banden tussen een entiteit en de overheid in enge zin waarschijnlijk niet zal volstaan om het vereiste bezit van overheidsgezag aan te tonen. Zo bewijst bijvoorbeeld de enkele omstandigheid dat een overheid meerderheidsaandeelhouder van een entiteit is, niet dat zij betekenisvolle zeggenschap uitoefent over de gedragingen van die entiteit, en a fortiori niet dat zij haar overheidsgezag heeft verleend. In sommige gevallen waarin uit het bewijsmateriaal blijkt dat er vele formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid zijn en er ook bewijs is dat die zeggenschap betekenisvol was, kan dat bewijsmateriaal echter tot de gevolgtrekking leiden dat de betrokken entiteit overheidsgezag uitoefent.” In deze zaak is de conclusie dat de staatsbanken overheidsgezag uitoefenen gebaseerd op formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid en op bewijzen dat die zeggenschap betekenisvol was.

(85) De Commissie verzamelde informatie over het eigenaarschap van de staat en over formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid in de staatsbanken. Zij heeft ook onderzocht of de zeggenschap betekenisvol was. Het onderzoek daarvan werd bemoeilijkt door de weigering van de Chinese overheid en de staatsbanken om de Commissie in staat te stellen het besluitvormingsproces dat tot de preferentiële leningen had geleid, te analyseren.

(86) Met het oog op die analyse heeft de Commissie eerst informatie onderzocht betreffende de vijf staatsbanken die de specifieke vragenlijst hebben ingevuld en een controlebezoek hebben toegestaan.

3.4.1.1. Medewerkende staatsbanken

(87) De volgende vijf staatsbanken hebben een antwoord op de vragenlijst ingediend, dat ter plaatse is gecontroleerd: EXIM, ICBC, CCB, ABC en BOC. Deze vijf staatsbanken namen een wezenlijk deel van de leningen aan de vier in de steekproef opgenomen groepen ondernemingen in het onderzoektijdvak voor hun rekening wat de geleende bedragen betreft (variërend van 50 % tot 60 % voor Hesteel Group en Jiangsu Shagang Group en van 80 % tot 95 % voor Benxi Group en Shougang Group).

a) Eigendom en formele aanwijzingen voor zeggenschap van de Chinese overheid

(88) Op grond van de informatie die zij heeft verkregen uit de antwoorden op de vragenlijst en tijdens het controlebezoek heeft de Commissie vastgesteld dat de Chinese overheid al dan niet rechtstreeks meer dan 50 % van de aandelen van elk van deze financiële instellingen in handen had.

(89) Aangaande de formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid in de vijf medewerkende staatsbanken heeft de Commissie hen allen als „essentiële openbare financiële instellingen” aangemerkt. Met name luidt het in de Tijdelijke regeling betreffende de raad van toezicht in essentiële openbare financiële instellingen: „De in deze regeling genoemde essentiële openbare financiële instellingen zijn in handen van de overheid zijnde beleidsbanken, handelsbanken, vermogensbeheerders, effectenmakelaars, verzekeringsmaatschappijen enz. (hierna „financiële instellingen in staatsbezit” genoemd), waarvan de Staatsraad de raad van toezicht benoemt” (17).

(90) De raad van toezicht van de essentiële openbare financiële instellingen wordt aangewezen overeenkomstig de Tijdelijke regeling betreffende de raad van toezicht in essentiële openbare financiële instellingen. Op basis van de artikelen 3 en 5 van deze tijdelijke regeling stelde de Commissie vast dat de leden van de raad van toezicht worden aangewezen door en verantwoording verschuldigd zijn aan de Staatsraad, hetgeen illustreert dat de staat institutionele zeggenschap heeft over de commerciële activiteiten van de medewerkende staatsbanken. Naast deze algemeen toepasselijke aanwijzingen stelde de Commissie met betrekking tot de vijf staatsbanken het volgende vast:

EXIM:

(91) EXIM is opgericht en werkt in overeenstemming met het Besluit van de Staatsraad tot oprichting van de Export-Import Bank of China en met de statuten van EXIM. Als 100 % aandeelhouder van EXIM controleert de staat EXIM doordat hij de leden van de raad van toezicht benoemt. Die leden vertegenwoordigen tijdens de vergaderingen van EXIM de belangen van de staat, inclusief beleidsoverwegingen. Er is geen raad van bestuur. De staat benoemt rechtstreeks het management van EXIM. Volgens haar website ondersteunt EXIM China's buitenlandse handel, investeringen en internationale economische samenwerking. Zij streeft naar de versterking van financiële steun aan essentiële sectoren en zwakke schakels in de Chinese economie teneinde een duurzame en evenwichtige economische en sociale ontwikkeling te garanderen.

ICBC:

(92) Op basis van de hoofdstukken 8 tot en met 10 van de statuten kan de Chinese overheid door haar deelneming van 69,6 % de belangrijkste posities in het management van de bank invullen, zoals de voorzitter en de vicevoorzitter, de voorzitter en de vicevoorzitter van de raad van bestuur, de uitvoerend directeur en de voorzitter van de raad van toezicht.

(93) Krachtens de statuten is het bovendien de raad van bestuur die aandeelhoudersvergaderingen bijeenroept, beslist over de bedrijfsstrategie en de begroting van de bank, beslist over investeringen (en fusies), beslist over het ontslag van het hoger management, het risicobeheersysteem vaststelt, en beslist over de instelling van afdelingen en de oprichting van filialen. Deze niet-uitputtende lijst van verantwoordelijkheden illustreert de institutionele zeggenschap van de staat over de dagelijkse werkzaamheden van ICBC.

CCB:

(94) Volgens de hoofdstukken 11 en 12 van de statuten kan de Chinese overheid als hoofdaandeelhouder (met 57,31 %) een meerderheid benoemen van de leden van de raad van bestuur, die het uitvoerend orgaan van de algemene vergadering van aandeelhouders vormt en de CCB beheert, en aan die vergadering verantwoording verschuldigd is. Hetzelfde geldt voor de raad van toezicht; overeenkomstig hoofdstuk 16 van de statuten vormt die het controleorgaan van de bank.

(95) Krachtens de statuten van CCB is het bovendien de raad van bestuur die beslist over de begroting van de bank, investeringen, het ontslag van de chief executive auditor en de secretaris van de raad van bestuur. De 10 uitvoerende leden van de raad van bestuur (op een totaal van 15 leden) vormen het hoger management van CCB. Deze niet-uitputtende lijst van verantwoordelijkheden illustreert de institutionele zeggenschap van de staat over de dagelijkse werkzaamheden van CCB.

ABC:

(96) Volgens artikel 134 van de statuten kan de Chinese overheid als hoofdaandeelhouder (met 79,62 %) alle leden van de raad van bestuur benoemen. Krachtens artikel 199 van de statuten geldt dat ook voor de raad van toezicht.

(97) Krachtens de statuten van ABC is het bovendien de raad van bestuur die beslist over de strategie en de begroting van de bank en investeringsbesluiten neemt, de voorzitter en de secretaris van de bank benoemt en het risicomanagementsysteem van de bank vaststelt en monitort. Deze niet-uitputtende lijst van verantwoordelijkheden illustreert de institutionele zeggenschap van de staat over de dagelijkse werkzaamheden van ABC.

BOC:

(98) Volgens artikel 122 van de statuten kan de Chinese overheid als hoofdaandeelhouder (met 64,63 %) de uitvoerende en niet-uitvoerende leden benoemen die samen de raad van bestuur vormen.

(99) Krachtens de statuten van BOC is het bovendien de raad van bestuur die beslist over de strategische beginselen voor de financiële instelling, bedrijfsplannen en grote investeringsplannen, en die leidinggevend personeel zoals de voorzitter en de secretaris van de raad van bestuur, de vicevoorzitter en andere leden van het hoger management benoemt of ontslaat. De raad besluit voorts over de tenuitvoerlegging van de resoluties van de aandeelhoudersvergadering en keurt gedragslijnen op het gebied van corporate governance goed. Deze niet-uitputtende lijst van verantwoordelijkheden illustreert de institutionele zeggenschap van de staat over de dagelijkse werkzaamheden van BOC.

b) Bewijzen dat de overheid betekenisvolle zeggenschap over de gedragingen van die instellingen heeft uitgeoefend

(100) De Commissie verzamelde informatie inzake de vraag of de Chinese overheid betekenisvolle zeggenschap had over het gedrag van de vijf medewerkende staatsbanken met betrekking tot hun leenbeleid en risicobeoordeling bij de verstrekking van leningen aan de staalindustrie. Dienaangaande is rekening gehouden met de volgende regelgevende documenten: — Artikel 34 van de Wet van de VRC inzake handelsbanken („bankenwet”), — artikelen 7 en 15 van de Algemene regels betreffende leningen (toegepast door de People's Bank of China); — hoofdstuk 5 van het Twaalfde vijfjarenplan staal; — hoofdstuk 5 van het Dertiende vijfjarenplan staal; — Besluit nr. 40; — richtsnoeren van de People's Bank of China, de China Banking Regulatory Commission („CBRC”), de China Securities Regulatory Commission („CSRC”) en de China Insurance Regulatory Commission („CIRC”) over de ondersteuning van de kolen- en staalsector om overcapaciteit weg te werken en een ommekeer in de ontwikkeling te verwezenlijken (2016) (hierna: „richtsnoeren van de People's Bank of China, de CBRC, de CSRC en de CIRC”); — bericht „Meerdere adviezen over het wegwerken van overcapaciteit” van het NOHC, het ministerie van Industrie en Informatietechnologie („MIIT”) en de CBRC (2016) (bericht „Meerdere adviezen over het wegwerken van overcapaciteit”); — richtsnoeren van de CBRC inzake groene kredieten (gelezen in samenhang met de adviezen inzake versterking van de energiebesparing en reductie van emissies en versnelling van de structurele aanpassing in de ijzer- en staalsector, juni 2010, Staatsraad) („richtsnoeren groene kredieten”).

(101) Bij de toetsing van deze regelgevende documenten stelde de Commissie vast dat de financiële instellingen in de VRC handelen in een algemeen juridisch kader dat hen verplicht om bij het nemen van financiële beslissingen te zorgen voor overeenstemming met de doelstellingen van het industriebeleid van de Chinese overheid.

(102) Op algemeen niveau bepaalt artikel 34 van de bankenwet, die geldt voor alle banken die actief zijn in China, dat „handelsbanken kredieten verlenen in overeenstemming met de behoeften van de nationale economische en sociale ontwikkeling en overeenkomstig het industriebeleid van de staat”. Wat EXIM betreft, is het mandaat daarvan inzake overheidsbeleid vastgesteld in het Besluit tot oprichting van de Export-Import Bank of China en in andere publiek toegankelijke informatie.

(103) Na de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat speciale leningen als bedoeld in artikel 7 van de voornoemde Algemene regels betreffende leningen in 1999 zijn afgeschaft op grond van een circulaire over de verbetering van het beheer van speciale leningen (YINFA [1999] nr. 228) en dat artikel 15 irrelevant geworden is nu de PBOC niet langer de boven- en ondergrenzen van leningen vaststelt.

(104) Verder stelde de Chinese overheid dat de Commissie artikel 34 van de bankenwet onjuist had uitgelegd. Zij verwees ook naar de artikelen 4, 5 en 7 van de bankenwet betreffende de autonomie van de bank, de niet-inmenging door entiteiten, particulieren of regeringen, en het onderzoek van de geloofwaardigheid van de kredietnemers. De Chinese overheid merkte verder op dat artikel 34 niet losstaand mag worden bekeken.

(105) De Commissie erkende dat de speciale leningen in 1999 zijn afgeschaft. Dat doet echter geen afbreuk aan de conclusie over het bestaan van preferentiële leningen, die mede gebaseerd is op andere beschikbare gegevens die op zich beschouwd toereikend zijn.

(106) Wat artikel 15 van de Algemene regels betreffende leningen betreft, was de Commissie het niet eens met de zienswijze van de Chinese overheid. Dat artikel luidt: „Overeenkomstig het beleid van de Staat mogen de betrokken departementen rentesubsidies verlenen voor leningen, teneinde de groei van bepaalde bedrijfstakken en de economische ontwikkeling in bepaalde gebieden te bevorderen.” Die bepaling blijft dus ook na de afschaffing van de minimum- en maximumtarieven relevant. Hoe dan ook is in artikel 38 van de bankenwet nog steeds sprake van grenzen; deze bepaling kan op elk moment worden toegepast.

(107) Wat de bankenwet betreft, maken de artikelen 4, 5 en 7 deel uit van hoofdstuk I („Algemene bepalingen”), terwijl de artikelen 34 en 35 staan in hoofdstuk IV („Basisregels voor leningen en andere bedrijfsactiviteiten”). Artikel 4 luidt: „De bedrijfsactiviteiten van handelsbanken worden beheerst door de beginselen van veiligheid, liquiditeit en efficiëntie. Handelsbanken beslissen zelf over hun bedrijfsactiviteiten, zijn aansprakelijk voor hun eigen risico's, zijn als enige verantwoordelijk voor hun winst en verlies en stellen zich terughoudend op. Handelsbanken verrichten hun bedrijfsactiviteiten overeenkomstig de wet zonder inmenging van enige entiteit of particulier. Handelsbanken staan met het volledige vermogen van de rechtspersoon in voor hun wettelijke aansprakelijkheid.” Artikel 7 van de bankenwet betreft de beoordeling van de kredietwaardigheid van de kredietnemer.

(108) Uit het onderzoek bleek dat de artikelen 4 en 7 van de bankenwet behoudens artikel 34 van de bankenwet worden toegepast, d.w.z. dat de banken het door de staat vastgestelde overheidsbeleid uitvoeren en de instructies van de staat volgen. De bevindingen van het onderzoek bieden geen steun aan het argument dat banken bij het nemen van beslissingen inzake leningen geen rekening houden met het beleid en de plannen van de overheid. Zoals duidelijk beschreven in de overwegingen 121 tot en met 128), bevestigen zij eerder het tegendeel. Daarom stelde de Commissie vast dat artikel 4 van de bankenwet handelsbanken niet belet om rekening te houden met het industriebeleid en de plannen van de overheid.

(109) De Chinese overheid verwees ook naar artikel 5 van de bankenwet, waaruit zij afleidde dat er geen sprake is van „inmenging van plaatselijke overheden of departementen van verschillende bestuursniveaus, publieke organisaties of particulieren in de bedrijfsactiviteiten van de banken”. Artikel 5 van de bankenwet luidt echter: „Handelsbanken houden zich in hun zakelijke relaties met hun klanten aan de beginselen van gelijkheid, vrijwilligheid, billijkheid en goede trouw.” Volgens de Commissie ontslaat deze formulering de banken niet van hun verplichting tot toepassing van overwegingen van overheidsbeleid, zoals vastgelegd in artikel 34 van de bankenwet. Zoals uiteengezet in de overwegingen 121 tot en met 128, kan dit artikel in het licht van het gedrag van de banken bij het verstrekken van leningen aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen derhalve niet worden geacht de uitlegging van artikel 34 door de Commissie te weerleggen.

(110) Het industriebeleid van de staat wordt vastgesteld via centrale planning, zoals beschreven in deel 3.1. Met betrekking tot de staalindustrie voorziet hoofdstuk 5 van het Twaalfde vijfjarenplan staal uitdrukkelijk in de versterking van de band tussen het financieel beleid en het staalindustriebeleid. Bovendien bevat hoofdstuk 5 van het Dertiende vijfjarenplan staal „richtsnoeren voor financiële instellingen en particulier kapitaal ter ondersteuning van de prioritaire taken van het plan”, en bepaalt het dat „met betrekking tot ondernemingen die een markt hebben en rendabel zijn, de banken de vraag naar krediet binnen redelijke perken houden”.

(111) Zo ook verplicht Besluit nr. 40 alle financiële instellingen kredieten specifiek te verstrekken aan „aangemoedigde” projecten. Zoals reeds toegelicht in deel 3.1, vallen projecten van de staalindustrie in de categorie „aangemoedigd”.

(112) Na de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat de Commissie niet heeft uiteengezet hoe uit Besluit nr. 40 blijkt dat banken verplicht zijn preferentiële kredieten te verlenen; zij verwees naar de artikelen 17 en 18 van dat besluit. De Commissie merkte op dat het besluit uitdrukking geeft aan de wens van de Chinese overheid om de ontwikkeling van de staalindustrie actief te ondersteunen. Het besluit draagt alle financiële instellingen ook op om alleen kredietondersteuning te verstrekken aan aangemoedigde projecten (de categorie waartoe staalprojecten behoren) en belooft de tenuitvoerlegging van „andere preferentiële beleidsmaatregelen met betrekking tot de aangemoedigde projecten”. Op basis van het bovenstaande zijn banken krachtens Besluit nr. 40 verplicht om de staalindustrie met kredieten te steunen. Hoewel de artikelen 17 en 18 van dat besluit ook verlangen dat de banken de beginselen van de kredietverlening eerbiedigen, kon de Commissie niet vaststellen dat dit in de praktijk ook het geval was. Besluit nr. 40 bevestigt derhalve de eerdere bevinding inzake de bankenwet, namelijk dat banken overheidsgezag uitoefenen in de vorm van de verlening van preferentiële kredieten.

(113) Voorts zijn de richtsnoeren van de People's Bank of China, de CBRC, de CSRC en de CIRC, en het bericht „Meerdere adviezen over het wegwerken van overcapaciteit” specifiek gericht op bedrijven in de staalsector. Zij bepalen dat de financiële instellingen de fundamentele rol en het strategisch belang van de kolen- en staalsector ten volle moeten erkennen en de staalbedrijven die voldoen aan het industriebeleid en zich aanpassen en hergroeperen zonder verhoging van hun productiecapaciteit met kredieten moeten blijven steunen. Die steun moet mede de vaststelling van rentetarieven en de bevordering van obligaties en leningen voor fusies en overnames omvatten. Voorts wordt schuldherschikking en kwijtschelding van schulden aangemoedigd.

(114) Na de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat de Commissie niet had gewezen op enige specifieke bepaling in de bovengenoemde documenten die haar conclusies staaft. De Commissie benadrukte dat zij haar uitspraken in de vorige overweging onder meer had gebaseerd op de volgende passages van het bericht „Meerdere adviezen over het wegwerken van overcapaciteit”: a) „Bancaire financiële instellingen schatten de fundamentele en strategische rol van de ijzer- en staalindustrie en de kolenindustrie in de nationale economie hoger in, en voeren gewetensvol een kredietverstrekkingsbeleid met gedifferentieerde behandeling dat zowel soepel als beheersend is.” b) „De financiële steun wordt verhoogd voor ijzer- en staalondernemingen en kolenondernemingen die fusies aangaan en reorganiseren.” c) „Bancaire financiële instellingen worden ertoe aangemoedigd leningen aan ijzer- en staalondernemingen en kolenondernemingen die in moeilijkheden verkeren maar het initiatief nemen om hun capaciteit te verminderen, te herschikken.” d) „Met betrekking tot ijzer- en staalondernemingen en kolenondernemingen met verhandelbare producten of diensten en veelbelovende ontwikkelingsmogelijkheden die het nationale industriebeleid volgen en het initiatief nemen om hun capaciteit te verminderen, hun structuren aan te passen en hun ontwikkelingsmodel te veranderen, richten bancaire financiële instellingen comités van schuldeisers op, passen zij de looptijd, de rentevoeten en de wijze van aflossing van leningen aan, en nemen zij andere maatregelen.”

(115) Van de richtsnoeren van de People's Bank of China, de CBRC, de CSRC en de CIRC zijn onder meer de volgende passages relevant: a) „Bancaire financiële instellingen erkennen ten volle de fundamentele rol en het strategisch belang van de kolen- en staalsector, hebben een goed inzicht in de wetmatigheid van hun ontwikkeling, blijven overeenkomstig de beginselen van risicobeheersing en duurzaamheid van de bedrijfsvoering kredieten verlenen aan kwalitatief hoogstaande kernondernemingen die beschikken over geavanceerde technologie en apparatuur, concurrerende producten, en markten, en die hun concurrentievermogen kunnen herstellen en na diepere hervormingen en versterking van het interne beheer voorbijgaande moeilijkheden kunnen overwinnen; bieden actief ruime financiële diensten aan ondernemingen die zich aanpassen en hergroeperen, maar hun productiecapaciteit niet vergroten.” b) „Verbetering van de prijsstelling van rentevoeten, en verlaging van de financieringskosten van de onderneming.” c) „Actieve stimulering van de innovatie van groene obligaties en hoogrentende obligaties. Uitbreiding van de uitgifte van groene obligaties, effectisering van groene activa, en andere innovatieve financiële instrumenten ter ondersteuning van de groene ontwikkeling van de kolen- en de staalindustrie.” d) „Actieve en gestage stimulering van de herstructurering van de schulden van de onderneming. Voor ondernemingen die het nationale industriebeleid volgen en het initiatief nemen om hun productiecapaciteit te verminderen, hun structuren aan te passen en om te schakelen met het oog op ontwikkeling, en solvabel zijn, mits kwaliteitsbewaking van de leningen en exacte classificatie, hen helpen de storm te doorstaan door aanpassing van de looptijd van de leningen, de wijze van aflossing, en andere maatregelen voor schuldherstructurering.” e) „Verbetering van de activiteiten inzake leningen voor fusies en overnames, en uitbreiding van de omvang van die leningen, rationale bepaling van de looptijd van de leningen en de rentevoet, teneinde ondernemingen en regio's met een comparatief voordeel te ondersteunen om de industriële capaciteit te completeren.”

(116) De richtsnoeren groene kredieten moedigen de financiële instellingen aan om bij de kredietverstrekking en het risicobeheer een verschillend beleid te voeren in overeenstemming met het industriebeleid en naargelang van de milieutoestand van de kredietnemer. De staalindustrie is een primaire adressaat voor het verstrekken van leningen voor milieuprojecten. Het industriebeleid in deze context wordt uiteengezet in de adviezen inzake versterking van de energiebesparing en reductie van emissies en versnelling van de structurele aanpassing in de ijzer- en staalsector. Daarin wordt beklemtoond dat „de ijzer- en staalindustrie, die het grootste potentieel heeft voor energiebesparing en emissiebeperking, een cruciale plaats inneemt bij de inspanningen voor energiebesparing en emissiebeperking. De versterking van energiebesparing en emissiebeperking en van de structurele aanpassing is een belangrijke en ingrijpende maatregel om het ontwikkelingsmodel van de ijzer- en staalindustrie te wijzigen”. Projecten in verband met nieuwe technologieën en technieken van de circulaire economie en energiebesparing en emissiebeperking, zoals droge blussing van cokes onder hoge temperatuur en druk, droge ontstoffing, terugwinning en gebruik van restwarmte en druk van steenkoolgas, ontzwaveling van sinteringsinstallatierookgassen, en de daaruit voortvloeiende „groene” financiering worden dus „sterk gestimuleerd”.

(117) In haar opmerkingen naar aanleiding van de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat de richtsnoeren groene kredieten en de adviezen inzake versterking van de energiebesparing en reductie van emissies en versnelling van de structurele aanpassing in de ijzer- en staalsector evenmin aantonen dat er sprake is van een bindend normatief kader voor kredietverstrekking. De Chinese overheid verwees met name naar artikel 15 van de richtsnoeren groene kredieten, volgens hetwelk „bancaire instellingen bij de kredietverstrekking meer zorgvuldigheid betrachten”.

(118) De bevindingen van het onderzoek bieden geen steun aan het argument dat artikel 15 van de richtsnoeren groene kredieten financiële instellingen belet om zich bij het verstrekken van leningen te laten leiden door het industriebeleid en de plannen van de overheid. Zoals duidelijk beschreven in de overwegingen 121 tot en met 128, bevestigen zij eerder het tegendeel. Derhalve werd dit argument afgewezen.

(119) De bankenwet is juridisch verbindend. In overweging 55 is vastgesteld dat de vijfjarenplannen dwingend zijn. In overweging 55 is vastgesteld dat Besluit nr. 40 dwingend is. Het dwingende karakter van de andere regelgevende documenten blijkt uit de daarin vervatte bepalingen inzake toezicht en evaluatie. In het bericht „Meerdere adviezen over het wegwerken van overcapaciteit” heet het dat „de CBRC, de Nationale Ontwikkelings- en hervormingscommissie en het ministerie van Industrie en Informatietechnologie te gepasten tijde zorgen voor inspectie en toezicht op de tenuitvoerlegging hiervan”. Artikel 28 van de richtsnoeren groene kredieten bepaalt dat „regulerende instanties in de banksector […] de gevolgen van groene kredieten, verleend door de financiële instellingen in de banksector in hun geheel zullen beoordelen op basis van de status van de externe regelgeving en inspecties ter plaatse. De resultaten van deze beoordelingen zullen worden gebruikt als belangrijke grondslagen voor ratings voor regelgevingdoeleinden, institutionele en zakelijke toegang en prestatiebeoordelingen van het hoger management van financiële instellingen in de banksector overeenkomstig de toepasselijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen”. De richtsnoeren van de People's Bank of China, de CBRC, de CSRC en de CIRC betreffende de steun voor de kolen- en staalindustrie teneinde overcapaciteit weg te werken en een ommekeer in de ontwikkeling te verwezenlijken, bepalen dat de financiële instellingen de communicatie met de lokale overheidsdiensten moeten verbeteren.

(120) Op basis daarvan concludeert de Commissie dat de Chinese overheid een normatief kader heeft gecreëerd waaraan de managers en toezichthouders die door de Chinese overheid zijn benoemd en die aan haar verantwoording verschuldigd zijn, gebonden zijn. Derhalve baseerde de Chinese overheid zich op het normatief kader om, telkens wanneer de vijf medewerkende staatsbanken leningen verstrekten aan de staalindustrie, betekenisvolle zeggenschap over hun gedrag uit te oefenen.

(121) De Commissie heeft ook concrete bewijzen van de uitoefening van betekenisvolle zeggenschap over concrete leningen verzameld. Tijdens het controlebezoek wezen de vijf medewerkende staatsbanken op de artikelen 4 en 5 van de bankenwet, volgens welke zij verzoeken om een lening onafhankelijk moeten beoordelen. Zij stelden dat zij in de praktijk bij de toekenning van de litigieuze leningen gebruik hadden gemaakt van geavanceerde beleidsmodellen voor kredietrisicobeoordeling. Daarvan zijn echter geen concrete voorbeelden verstrekt. De vijf medewerkende staatsbanken weigerden informatie te verstrekken, met inbegrip van hun specifieke risicobeoordelingen, betreffende de in de steekproef opgenomen ondernemingen, en dat op zowel wettelijke als contractuele gronden. Wat deze laatste betreft, wezen zij erop dat zij door het zonder toestemming van de kredietnemer verstrekken van de informatie contractbreuk zouden plegen. De vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs weigerden een verklaring te ondertekenen waarin toestemming werd gegeven om hun financiële gegevens ten kantore van de bank te onderzoeken.

(122) Bij gebreke van concreet bewijs dat de kredietwaardigheid was beoordeeld, onderzocht de Commissie daarom het algemene rechtskader dat is uiteengezet in de overwegingen 100 tot en met 120, in combinatie met het gedrag van de vijf medewerkende staatsbanken wat de leningen aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen betreft. Dit gedrag was in tegenspraak met hun officiële standpunt, aangezien zij niet handelden zoals financiële instellingen normaliter zouden doen op basis van een grondige, op de markt gebaseerde risicobeoordeling.

(123) Uit de controlebezoeken bleek dat — met uitzondering van bepaalde leningen in vreemde valuta en één enkele lening aan een in de steekproef opgenomen producent-exporteur — leningen aan de vier groepen van in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs werden verstrekt tegen een rente die de benchmarkrentevoet van de People's Bank of China („PBOC”) (18) benaderde, ongeacht de financiële situatie en het kredietrisico van de ondernemingen. De leningen werden dus verstrekt tegen een rente die lager lag dan de marktrente die overeenstemt met het risicoprofiel van de vier in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs. Bovendien ontvingen alle in de steekproef opgenomen ondernemingen doorlopende leningen, waardoor zij het op leningen terugbetaalde kapitaal op de vervaldag onmiddellijk kunnen vervangen door vers kapitaal uit nieuwe leningen.

(124) In het geval van Shougang Group en Benxi Group zijn betalingsregelingen geherstructureerd of is schuld kwijtgescholden wegens financiële problemen; de Commissie ontdekte één specifiek voorbeeld van een ingrijpen van de Chinese overheid dat ertoe leidde dat schulden tegen beter weten van de financiële instellingen in zijn geherstructureerd (19).

(125) De Commissie heeft ook vastgesteld dat leningen die door de banken als niet-normale leningen hadden moeten zijn aangemeld, door de vijf medewerkende staatsbanken niet als zodanig zijn opgenomen in het nationaal centraal kredietregister. De aanmeldingsplicht geldt met name wanneer leningen zijn geherstructureerd, wanneer de debiteur zijn betalingsverplichting niet is nagekomen of wanneer doorlopende leningen zijn verstrekt. Zulks is vastgesteld voor alle vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs. Volgens de richtsnoeren van de CBRC inzake de risicogebaseerde classificatie van leningen hadden al deze gevallen moeten worden vermeld in het centraal kredietregister. Dit gebrek aan verslaglegging door de financiële instellingen leidt tot een vertekend beeld van de kredietsituatie van de onderneming in het centraal kredietregister, aangezien het register niet de echte kredietwaardigheid van de onderneming weerspiegelt. Zelfs indien een kredietinstelling een op de markt gebaseerde risicobeoordeling zou verrichten, zou zij dat dientengevolge hebben gedaan op grond van onjuiste informatie.

(126) Na de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat het feit dat bepaalde leningen niet waren vermeld in het centraal kredietregister, aantoonde dat het wetgevingskader voor de kredietverstrekking niet bindend was. Het feit dat sommige actoren de verplichting tot aanmelding van bepaalde leningen ten dele niet naleven, betekent echter niet dat de richtsnoeren als zodanig geen rechtskracht hebben.

(127) Verder merkte de Chinese overheid op dat de jaarverslagen van verschillende Chinese banken uitvoerige hoofdstukken over risicobeheer en kredietanalyse bevatten, en duidelijk aantonen dat leningen aan de staalindustrie recentelijk zijn teruggeschroefd, en niet gestimuleerd. Volgens de Commissie bevatte de informatie inzake de beoordeling van kredietrisico's in de jaarverslagen geen nieuwe elementen die waren aangevoerd door de Chinese overheid. Die waren hoe dan ook abstract, en maakten het niet mogelijk individuele gevallen te beoordelen; zij vormden evenmin het bewijs dat een dergelijke beoordeling inderdaad plaatsvindt. Bovendien hebben de voorbeelden die de Chinese overheid heeft gegeven voor EXIM en CCB enkel betrekking op een daling van het percentage van leningen aan de staalindustrie. Die verklaringen bevatten geen informatie over de voorwaarden waartegen de leningen zijn toegekend. Bij gebreke van informatie over de totale omvang van de leningen aan de staalindustrie door alle staatsbanken en particuliere banken waaraan opdrachten en aanwijzingen zijn gegeven, komt aan het feit dat twee van hen hun blootstelling hebben verminderd, hoe dan ook geen grote betekenis toe. Wat het jaarverslag van China Merchants Bank betreft, verwees de verklaring van de Chinese overheid enkel naar het feit dat de bank haar kredietbeleid had aangepast, zonder echter nadere gegevens te verstrekken. Ook al zou China Merchants Bank „haar toegangsnormen hebben aangescherpt”, toch staat in de aangehaalde tekst ook dat de bank „haar betrouwbare klanten steunde”.

(128) De Commissie zag dan ook geen reden om haar bevindingen te wijzigen, en concludeerde dat de Chinese overheid betekenisvolle zeggenschap heeft uitgeoefend over het gedrag van de vijf medewerkende staatsbanken met betrekking tot hun leenbeleid en risicobeoordeling bij de verstrekking van leningen aan de staalindustrie.

c) Conclusie inzake medewerkende financiële instellingen

(129) De Commissie stelde vast dat het hierboven uiteengezette rechtskader door de vijf medewerkende financiële instellingen die in overheidshanden zijn, ten uitvoer wordt gelegd bij de uitoefening van overheidsfuncties met betrekking tot de staalsector, waarbij zij optreden als overheidsinstellingen in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, onder a), i), van de basisverordening en in overeenstemming met de desbetreffende rechtspraak van de WTO.

(130) Na de mededeling van feiten en overwegingen stelde de Chinese overheid dat de Commissie niet het vereiste bewijs leverde om te kunnen beslissen dat de staatsbanken overheidsinstellingen zijn, daar zij haar conclusies uitsluitend zou baseren op formele aanwijzingen voor zeggenschap, zoals het feit dat de Chinese overheid eigenaar is of de bevoegdheid heeft om leden van het management te benoemen of aan te wijzen. De Commissie achtte dat argument ongegrond, daar zij de betekenisvolle uitoefening van die zeggenschap ook in detail heeft onderzocht in de overwegingen 100 tot en met 128.

3.4.1.2. Niet-medewerkende staatsbanken

(131) Zoals uiteengezet in deel 3.2, heeft de Chinese overheid geen van de andere staatsbanken die leningen hebben verstrekt aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen, verzocht de specifieke vragenlijst in te vullen. Derhalve heeft de Commissie overeenkomstig de conclusies in de overwegingen 61 tot en met 75 besloten de beste beschikbare gegevens te gebruiken om te bepalen of die staatsbanken als overheidsinstellingen moeten worden aangemerkt.

(132) Met gebruikmaking van algemeen beschikbare informatie, zoals de websites van de banken, jaarverslagen, informatie in bankregisters of op internet, heeft de Commissie vastgesteld dat de volgende 30 banken die leningen hebben verstrekt aan de vier in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, gedeeltelijk of ten dele eigendom zijn van de staat of van rechtspersonen die in handen zijn van de staat: China Development Bank, Bank of Communications, China Everbright Bank, Postal Savings Bank, China Merchants Bank, Shanghai Pudong Development Bank, China Industrial Bank, Shenyang Rural Commercial Bank, Benxi City Commercial Bank, Benxi Commercial Bank, Kailuan Group Financial Co., Liaoning Hengyi Financing Lease Co., Ltd, Bank of Chengde, Bank of Hebei, Bank of Shanghai, Ningbo Bank, China CITIC Bank, China Guangfa Bank, China Bohai Bank, Huaxia Bank, China Resources Bank, China Zheshang Bank, China Credit Trust, Huarong International Trust Co. Ltd, Northern International Trust Co., Ltd, Zhangjiakou Bank, Hebei Iron and Steel Group Financial Co., Ltd, Shougang Group Finance, Finance Bureau of Benxi City, Zunhua Rural Credit Union. Informatie over de eigendomsstructuur van die banken staat in de onderstaande tabel. Naam van de bank Informatie over de eigendomsstructuur China Development Bank Beleidsbank, voor 100 % in handen van de staat Bank of Communications Het ministerie van Financiën en Central Huijin Investments bezitten 26,53 % van de aandelen van de bank. China Everbright Bank Het ministerie van Financiën en Central Huijin Investments bezitten 41,24 % van de aandelen van de bank. Postal Savings Bank In 2007 oorspronkelijk opgericht door de Posterijen van de staat, die thans een afdeling zijn van het ministerie van Vervoer. Thans is 64 % van de aandelen in het bezit van de China Post Corp., die geheel in handen is van de staat. China Merchants Bank Deze bank maakt deel uit van de China Merchants Group, een staatsonderneming. Shanghai Pudong Development Bank China Mobile Communication Group Guangdong Limited (staatsonderneming): 20 % Shanghai International Group Co., Ltd (financiële holding in handen van de staat): 16,93 % Shanghai Sitico Assets Management Co., Ltd (onderdeel van de Shanghai International Group): 5,23 % Central Huijin Asset Management Co., Ltd: 1,49 % […] China Industrial Bank Finance Bureau of Fujian 17,86 % (overheidsinstantie) Rechtspersonen in handen van de staat: PICC Property and Casualty Company Limited 4,98 % PICC Life Insurance Company Limited 4,21 % Buttonwood Investment Platform LLC. 3,52 % China National Tobacco Corporation 3,22 % China Securities Finance Corporation Limited 2,87 % PICC Life Insurance Company Limited-universal 2,49 % Fujian Tobacco Haisheng Investment Management Co., Ltd 2,32 % China Huijin Investment LLC. 1,55 % Binnenlandse rechtspersoon die niet in handen is van de staat: Tianan Property Insurance Co., Ltd 1,71 % […] Shenyang Rural Commercial Bank Participaties (eind 2014): Rechtspersonen in handen van de staat: — Liaoning Energy Investment Group (10 %) — Yingkou Port Group (10 %) Binnenlandse rechtspersonen die niet in handen zijn van de staat: — Shenyang Zhongyou Tianbao (Group) Materials and equipment (10 %) — Shenzhen Yunfan Technology (10 %) — Beijing Beili Bowen Technology (10 %) — Hangzhou Yongyuan Network Technology (10 %) — Dalian Yidu Group (10 %) […] Benxi City Commercial Bank Participaties eind 2015: — Plaatselijke overheidsfinanciën: (1 aandeelhouder) 12,08 % — staatsondernemingen (8 aandeelhouders) 59,35 % — particuliere ondernemingen (6 aandeelhouders) 23,17 % — particulieren (789 aandeelhouders) 5,42 % Voornaamste aandeelhouders: Benxi City finance Office (plaatselijke overheidsfinanciën) 12,08 % Shenjing Bank (staatsonderneming) 11,88 % Bengang Group (staatsonderneming): 9,99 % Liaoning Rongda Investment Enterprise (staatsonderneming): 9,99 % Dalian Port Group (staatsonderneming): 9,99 % Liaoning Liaoan Engineering and Machinery Group (particuliere onderneming): 9,99 % Benxi Commercial Bank Idem Kailuan Group Financial Co. De Hebei Province State Asset Commission houdt 100 % van de Kailuan Group, die zelf Kailuan Group Financial Co. controleert. Liaoning Hengyi Financing Lease Co., Ltd. Eigendom van Benxi Group (staatsonderneming) Bank of Chengde Participaties eind 2015: — Chengde City Financial Office: 7,359 % — Chengde Zhongsheng Investment Group: 7,359 % — Hebei Beifang Road engineering construction group 7,359 % — Chengde City Jinhui Real Estate 6,211 % — Hebei Beichen Powergrid construction 4,842 % — Chengde city Shuangluan district Kangda industry and trade: 4,842 % […] Bank of Hebei Participaties eind 2013: Rechtspersonen in handen van de staat: — China Guodian Power Development: 18,98 % — Zhongcheng Construction & Investment Holding: 10,98 % — Hebei Port Group: 9,41 % Bank of Shanghai Belangrijkste aandeelhouders volgens het jaarverslag 2015: Per 31 juli 2015 bezaten 206 Chinese staatsondernemingen in totaal 56 % van het aandelenkapitaal. Dochterondernemingen en volledige dochterondernemingen van het volksbestuur van de gemeente Shanghai en overheden op districtsniveau: — Shanghai Alliance Investment (15,08 %) — Shanghai International Port Group (7,20 %) — Shanghai Huixin (2,16 %) — Shanghai Huangpu District State-Owned Assets Corporation (2,20 %) Ondernemingen die onder toezicht staan van de Staatsraad (SASAC en ministerie van Financiën): — China Jianyin Investment (5,48 %) — China Shipbuilding & Offshore International of China Shipbuilding Indust