++++

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 19 december 1984

inzake een procedure op grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag

( IV/26.870 - Aluminiuminvoer uit Oost-Europa )

( Slechts de teksten in de Duitse , de Engelse , de Franse , de Italiaanse en de Nederlandse taal zijn authentiek )

( 85/206/EEG )

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,

Gelet op Verordening nr . 17 van de Raad van 6 februari 1962 , eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Griekenland , met name op de artikelen 3 en 5 ,

Gezien de aanmelding in 1970 overeenkomstig artikel 4 van Verordening nr . 17 ,

Gezien het besluit van de Commissie van 16 augustus 1978 om in deze zaak een procedure in te leiden ,

Na de betrokken ondernemingen in de gelegenheid te hebben gesteld hun standpunt kenbaar te maken ter zake van de punten van bezwaar welke de Commissie in aanmerking heeft genomen overeenkomstig artikel 19 , lid 1 , van Verordening nr . 17 en overeenkomstig Verordening nr . 99/63/EEG van de Commissie van 25 juli 1963 over het horen van belanghebbenden en derden overeenkomstig artikel 19 , leden 1 en 2 , van Verordening nr . 17 van de Raad ( 2 ) ,

Na raadpleging van het Adviescomité voor mededingingsregelingen en economische machtsposities ,

Overwegende hetgeen volgt :

I . DE FEITEN

1 . De overeenkomsten

1.1 . Inleiding

Door de overeenkomsten waarop deze procedure betrekking heeft , werd de verkoop van primair en uiteindelijk ook ander aluminium door de organisaties voor buitenlandse handel van de USSR , Polen , Hongarije , Tsjechoslowakije en de Duitse Democratische Republiek tot een groep westerse producenten van primair aluminium beperkt . Als tegenprestatie voor de aankoop door de westerse partners van primair-aluminiumblok verbonden die organisaties voor buitenlandse handel zich ertoe , op enkele uitzonderingen na van geringe betekenis , van 1963 tot en met 1976 geen aluminium ( blok , schroot , secundair aluminium , noch halffabrikaten ) aan andere aspirant-kopers in de westerse wereld te verkopen . Bij de toepassing van de overeenkomsten waren alle industrieen van primair aluminium in de Gemeenschap betrokken , het merendeel van West-Europa , en werd op de uitvoer naar de Gemeenschap , de EVA-landen , de Verenigde Staten van Amerika en Zuid Amerika toezicht uitgeoefend en werden voorts bepaalde hoeveelheden blokken uit de Gemeenschap naar Turkije en Japan omgeleid .

Vanaf 1963 stopt in de eerste plaats een Engelse onderneming , Brandeis Goldschmidt and Co . Ltd , en later haar Zwitserse dochteronderneming Brandeis Goldschmidt and Co . AG ( 3 ) , een reeks aankoopovereenkomsten met de organisaties voor de buitenlandse handel Raznoimport ( 4 ) , Impexmetal ( 5 ) , Metalimpex ( 6 ) , Kerametal ( 7 ) en Intrac ( 8 ) . Eisen und Metall Aktiengesellschaft , een Westduitse onderneming , sloot eveneens een aankoopovereenkomst met Intrac ( 9 ) . Soortgelijke verkoopovereenkomsten werden gesloten met de Brandeis-ondernemingen en Eisen und Metall , enerzijds , en een aantal producenten van primair aluminium , anderzijds , inzake de wederverkoop van alle volgens die aankoopovereenkomsten geleverde hoeveelheden . In dat verband en in samenhang daarmee bestonden er nog bepaalde overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen .

1.2 . Partijen

1.2.1 . De westerse partijen bij de regelingen , zowel de rechtstreeks daarbij betrokken partijen via aankopen van de Brandeis-ondernemingen of Eisen und Metall , als de onrechtstreeks daarbij betrokkenen die leveringen kregen van Oostblok-metaal zonder een contract met aangeduide kopers , worden voor de goede orde in bijlage 1 vermeld . Alle partijen zijn producenten van primair aluminium en de meeste zijn in meerdere of mindere mate verticaal gestructureerd ( zie afdeling 5.1 ) .

1.2.2 . De twee Brandeis-ondernemingen zijn handelsondernemingen in non-ferrometalen en Brandeis Goldschmidt Ltd is een volwaardig lid van de London Metal Exchange ( LME ) .

1.2.3 . De partijen uit Oost-Europa zijn de organisaties voor buitenlandse handel die met de uitvoer van aluminium belast zijn . Elke organisatie is een aparte rechtspersoon , onderscheiden van de Staat waarin de organisatie is gevestigd ( 6 ) .

1.2.4 . De European Primary Aluminium Association ( EPAA ) is een rechtspersoon volgens het recht van de Bondsrepubliek Duitsland . De EPAA is opgericht in 1969 ten einde , overeenkomstig haar statuten , de gemeenschappelijke belangen van de industrie van primair aluminium te behartigen . De EPAA is officieel gevestigd in de Aluminium Zentrale in Duesseldorf . Bij de oprichting van deze organisatie waren alle leden , die in bijlage 1 vermeld zijn als leden-oprichters , kopers van aluminium in het kader van de Brandeis-overeenkomsten . De enige westerse producenten die partij waren bij de Brandeis-overeenkomsten en die niet tevens lid waren van de EPAA , waren Nippon Light Metals ( NLM ) en Alugasa . NLM was geen Europese onderneming en produceerde geen primair aluminium in Europa en Alugasa was een dochteronderneming van een bestaand lid ( Péchiney-Ugine-Kuhlmann ( PUK ) ) . Volgens artikel 5.1 van de statuten van de EPAA kwamen beide niet voor een lidmaatschap in aanmerking .

1.3 . Onderhandelingen en overeenkomsten inzake de totale hoeveelheden

1.3.1 . In november 1962 en in februari 1963 werd in beginsel tussen BACO , Swiss Aluminium , Montecatini , VAW en PUK overeengekomen dat het wenselijk zou zijn vast te stellen , welke vermoedelijk de voorwaarden zouden zijn waaronder Raznoimport bereid zou zijn exportquota ruw aluminium exclusief aan de Westeuropese aluminiumproducenten te verkopen ( 10 ) . Van de bijeenkomst waarop Brandeis Goldschmidt werd gemachtigd Raznoimport te benaderen , is door Brandeis Goldschmidt in een nota een beknopte samenvatting gemaakt . Brandeis Goldschmidt en Raznoimport kwamen op 6 februari 1963 bijeen . Raznoimport toonde in beginsel belangstelling en na verdere besprekingen werd in mei 1963 in Moskou een overeenkomst gesloten tussen Brandeis Goldschmidt als koper en Raznoimport als verkoper .

1.3.2 . Hoewel alleen BACO , Swiss Aluminium en PUK aan de inleidende besprekingen met Brandeis Goldschmidt deelnamen , ging laatstgenoemde ervan uit " dat deze ondernemingen ook de meeste andere belangrijke westerse producenten vertegenwoordigden " ( oorspronkelijke tekst : Engels ) ( 11 ) . BACO gaf in de gegevens voor de Registrar of Restrictive Trade Practices van het Verenigd Koninkrijk in 1968 aan dat Brandeis Goldschmidt door BACO , Swiss Aluminium , Montecatini , VAW en PUK was ingeschakeld om de Russen te polsen en noemde andere belangrijke westerse producenten die " hun bereidheid hadden uitgesproken om aan de regeling deel te nemen " . Dit waren Alcan UK , VMW , Graenges , Elkem , Endasa en ASV . Vast staat , zoals hieronder zal blijken , dat al deze ondernemingen in 1963 van Brandeis Goldschmidt Oostblok-metaal kochten .

1.3.3 . De overeenkomst met Raznoimport werd in 1964 tot eind 1965 , in 1966 tot eind 1967 en in 1968 tot het einde van dat jaar vernieuwd . Geleidelijk boden andere organisaties voor buitenlandse handel zich als verkoper aan , waarmee Brandeis Goldschmidt soortgelijke overeenkomsten sloot . De overeenkomsten bestreken gedurende een bepaalde periode ook andere produkten dan blokken . De looptijd van ieder nieuw verkoopcontract werd in overeenstemming gebracht met de datum waarop het toen lopende Raznoimport-contract zou eindigen . In 1967 waren er vier organisaties voor buitenlandse handel aan verkoopzijde en er was nog een potentiële verkoper , terwijl de hoeveelheden metaal die zij in 1968 en daarna hoopten te verkopen waren toegenomen . Vanaf 1967 was het vaste praktijk geworden om de sluiting van elke Brandeis-overeenkomst te doen voorafgaan door besprekingen inzake de totale hoeveelheden en prijzen tijdens hetgeen ( door de grote westerse partners ) " Eastern Metal Conferences " ( Oostelijke metaalconferenties ) zouden worden genoemd . De tekst van de Brandeis-overeenkomsten was toen in redelijke mate gestandaardiseerd en er moest slechts over de totale hoeveelheid , de prijzen en prijsschommelingen alsmede over de afwijkingen van bestaande contracten worden onderhandeld .

1.3.4 . In tabel 1 is de totale overeengekomen hoeveelheid tot 1968 vermeld , door samentelling van de afzonderlijke hoeveelheden volgens de Brandeis-overeenkomsten , en van 1968 tot 1976 van de Eastern Metal Conference . De extra-hoeveelheid die de organisatie voor buitenlandse handel kon leveren , vertoonde mettertijd een dalende tendens en op de westerse markt deden zich moeilijkheden voor , zodat de Eastern Metal Conferences , afgezien van de eerste , zich alle met hoeveelheden of prijsaanpassingen bezighielden .

1.3.5 . Op de Eastern Metal Conferences werd het voorzitterschap gedeeld door Raznoimport en Swiss Aluminium . Aan de eerste vergadering in dat kader ( te Boedapest ) werd van westerse zijde deelgenomen door Swiss Aluminium , PUK , Alcan , BACO en Brandeis Goldschmidt . Ook andere ondernemingen ( 12 ) namen in 1968 van Brandeis Goldschmidt Oostblok-metaal af , hetgeen erop wijst dat zij de uitkomsten van de eerste conferentie aanvaardden .

1.3.6 . Na de oprichting van de EPAA in 1969 werd zij gebruikt als een forum om de werking van de Brandeis-overeenkomsten te bespreken en ter oplossing van problemen die van tijd tot tijd bij deze overeenkomsten rezen . Bij verscheidene gelegenheden werd de algemene vergadering van de EPAA verzocht om de onderhandelaren voor de volgende Eastern Metal Conference volmacht te geven ; desalniettemin werden de op die bijeenkomsten bereikte overeenkomsten aan de leden van de EPAA , met het oog op de goedkeuring ervan , voorgelegd . Swiss Aluminium was in 1963 tot coordinator en " woordvoerder " van de westerse producenten benoemd en werd de eerste voorzitter van de EPAA . Het onderhandelingsteam voor de Eastern Metal Conferences , afgezien van de eerste , schijnt te hebben bestaan uit het toenmalige uitvoerend comité van de EPAA .

1.3.7 . De onderhandelingen met de organisaties voor buitenlandse handel waren steeds de gemeenschappelijke wens van de Westeuropese producenten , zoals blijkt uit de actieve deelneming van enkelen en uit de onderhandelingen die andere steunden door Oostblok-metaal af te nemen en ( later ) door lid van de EPAA te worden .

1.4 . Analyse van de tennuitvoergelegde overeenkomsten

Brandeis-overeenkomsten

1.4.1 . Om verschillende redenen werden de oorspronkelijk overeengekomen hoeveelheden verminderd en de uiteindelijke leveringen zijn in tabel 1 vermeld . De prijzen worden in afdeling 4 behandeld .

1.4.2 . Het voornaamste doel van alle overeenkomsten was om op de westerse , en met name op de Westeuropese markten , andere leveringen dan via de Brandeis-overeenkomsten te voorkomen . In het verslag van de eerste bijeenkomst , opgesteld door Brandeis Goldschmidt , wordt vermeld dat :

" De Russen zouden moeten garanderen dat alleen deze ( contractuele ) hoeveelheid uit Rusland of enig ander Oostblok-land naar het Westen zou worden uitgevoerd ... Het aanvangstijdstip zou zo spoedig mogelijk moeten liggen nadat de lopende Russische toezeggingen inzake ruiltransacties enz . zijn nagekomen , ... met dien verstande dat de Russen momenteel geen verdere transacties meer dienen te sluiten . " ( 13 ) .

Brandeis Goldschmidt bevestigde dit aan Raznoimport op de bijeenkomst van 6 februari 1963 :

" Wij ( Brandeis Goldschmidt ) hebben U uiteengezet dat wij in beginsel belang stelden in de aankoop van Uw gehele produktie van aluminium en van die van de Socialistische republieken die voor export naar westerse markten bestemd is , mits U zoudt garanderen dat er geen andere hoeveelheden dan die welke door ons zijn aangekocht , rechtstreeks of krachtens ruiltransacties op die markten zouden worden verkocht . " .

In 1974 werd als resultaat van de Eastern Metal Conference in Venetië de hoeveelheid door Brandeis Goldschmidt af te nemen blokken verminderd ( hetgeen de westerse producenten goed van pas kwam omdat destijds de markt verzadigd was ) , doch de prijs per ton voor het resterende gedeelte verhoogd . De organisaties voor buitenlandse handel werd het verboden , hun daaruit voortvloeiend overschot naar de verboden landen te verkopen , ook al beloofden zij dat tegen de Brandeis-prijs te zullen doen .

De in 1967 met Impexmetal gesloten overeenkomsten houden een bepaling in op grond waarvan 1 524 ton primair aluminium voor verwerking tot halffabrikaten door " de leden van de Groep van kopers " , dit wil zeggen de westerse producenten , mocht worden uitgevoerd .

1.4.3 . Meteen al gingen partijen akkoord met de ontwerp-tekst waarbij de Oosteuropese verkoper de verplichting aanging , " niet naar andere landen te verkopen " en besloten zij de landen waarvoor dit niet gold , in een lijst te vermelden . De uitzonderingen waren beperkt .

Spoedig werden aan de lijst van produkten die niet " in andere landen " konden worden verkocht andere produkten dan primair aluminium toegevoegd . In de eerste overeenkomst werd uitdrukkelijk de verkoop van halffabrikaten door Raznoimport toegestaan , maar in de overeenkomst van 1964 stemde Raznoimport ermede in , de uitvoer van aluminiumplaat naar het Verenigd Koninkrijk te beperken . Tabel 2 geeft een schematisch overzicht van de beperkingen naar produkt , met inbegrip van de beperkingen inzake ruiltransacties , waarvan reeds vanaf het begin sprake was doch die tot 1968 geen deel uitmaakten van de overeenkomst .

Wanneer onder de gebieden waarheen de organisaties voor buitenlandse handel mochten verkopen , landen waren opgenomen die voor de westerse producenten van vitaal belang werden geacht , werden dikwijls contractuele beperkingen ter bescherming van de westerse producenten aangebracht ( zie tabel 3 ) .

1.4.4 . In de tweede overeenkomst met Raznoimport , in 1964 , werd voor het eerst een beding opgenomen dat bekend zou worden onder de naam van " de geest van de overeenkomst " -clausule , luidende :

" Zou gedurende de periode van 1 juli 1964 tot en met 30 juni 1965 blijken dat de export van aluminium uit andere bronnen een zodanige omvang zou aannemen , dat zij in strijd zou komen met de geest van de overeenkomst , dan hebben de verkopers en de kopers het recht opnieuw over de voorwaarden te onderhandelen ... " .

De " geest van de overeenkomst " werd nooit gedefinieerd , doch deze was nimmer bedoeld om te slaan op hetgeen gewoonlijk als grond voor tenietgaan van de overeenkomst zou worden beschouwd , omdat deze aangelegenheid reeds in de eerste overeenkomst ( 1963 ) was geregeld . ( Het beding inzake het " tenietgaan " , waaronder uitdrukkelijk " verhindering van in - of van uitvoer " was begrepen , werd in 1973 door Impexmetal en door Intrac aangevoerd toen hun regeringen export verboden . )

In de overeenkomst van 1964 met Raznoimport , hierboven genoemd , blijkt de omstandigheid die " in strijd zou komen met de geest van de overeenkomst " de uitvoer geweest te zijn van hoeveelheden door enkele andere organisaties voor buitenlandse handel ; in verband met de overeenkomst van 1968 met Raznoimport bevestigde Brandeis Goldschmidt in een nadere briefwisseling een overeenkomst volgens welke de uitvoer van Bulgarije zou worden afgetrokken van de door de kopers van Rusland aan te kopen hoeveelheden . Het " geest van de overeenkomst " -beding werd ook aangevoerd om of wel de verkoop van aluminium ( ander dan blokken ) stop te zetten of te beperken , of wel te garanderen dat de hoeveelheden , die contractueel mochten worden uitgevoerd , tegen prijzen werden verkocht die de aluminiummarkt en de overeenkomst niet in gevaar zouden brengen . Vanaf 1968 werd het beding gebruikt om de mogelijkheid te ondervangen dat aluminium op de London Metal Exchange zou worden verkocht en de quota's voor aluminiumkabel zouden worden overschreden .

Eisen und Metall-overeenkomsten

1.4.5 . Brandeis Goldschmidt had sinds 1965 een overeenkomst met de organisatie voor buitenlandse handel Intrac in de Duitse Democratische Republiek . Op 20 maart 1971 sloot Eisen und Metall een overeenkomst met Intrac voor de invoer van aluminium uit de Duitse Democratische Republiek ; gesteld werd dat de overeenkomst in het kader paste van de door Brandeis Goldschmidt met Intrac gesloten overeenkomst ( contract nr . EG/7000 ) ; de overeengekomen hoeveelheid werd verhoogd tot 75 000 ton , waarbij de jaarlijkse quota's van 1971 tot en met 1975 dienovereenkomstig zouden worden verhoogd . Overeengekomen werd dat de leveringen in het kader van de Overeenkomst van Berlijn inzake het handelsverkeer tussen de Bondsrepubliek Duitsland en de Duitse Democratische Republiek zouden plaatsvinden ; volgens artikel 7 verbond Intrac zich ertoe om primair aluminium of halffabrikaten , behoudens de contractuele hoeveelheden , niet naar de Bondsrepubliek Duitsland te exporteren . De overeenkomst met Intrac nam tegen het einde van 1973 door overmacht een einde .

1.5 . Onderhandelingen over de vierde reeks overeenkomsten

1.5.1 . Het lag in de bedoeling van alle partijen dat over een nieuwe overeenkomst voor de periode van 1 januari 1976 tot en met 31 december 1980 zou worden onderhandeld ; op de conferentie te Kopenhagen slaagde men er evenwel slechts in , de bestaande overeenkomst met zes maanden te verlengen ten einde onderhandelingstijd te winnen . De organisaties voor buitenlandse handel wilden de vrijheid behouden om naar de Verenigde Staten en Japan te verkopen en om aluminium voor verwerking naar West-Europa te zenden , zonder eerst de voorafgaande toestemming van de westerse producenten te vragen . Zij wensten eveneens aluminium naar de voorheen verboden gebieden te kunnen verzenden , indien zulks deel uitmaakte van ruiltransacties .

1.5.2 . Deze voorstellen werden door BACO aangeduid als " belachelijke wijzigingen " en in een ander telexbericht verklaarde BACO dat " de Verenigde Staten onder de overeenkomst moet vallen wegens gemak van overschakeling door kooplieden op levering weer naar de Europese markt " . Zowel Alcan UK als ASV stelden dat de Verenigde Staten geen " vrij land " zou zijn en dat de export van halffabrikaten tot 10 000 ton per jaar moest worden beperkt . BACO en ASV waren van mening dat ook deze hoeveelheid halffabrikaten alleen door de westerse producenten moest worden afgenomen .

1.5.3 . De geschillen tussen de westerse producenten en de organisaties voor buitenlandse handel konden niet worden opgelost , zodat de onderhandelingen in juli of augustus 1976 werden beëindigd .

1.6 . Brandeis westerse producenten

1.6.1 . Brandeis Goldschmidt sloot soortgelijke koopovereenkomsten met westerse producenten waarin gebruik werd gemaakt van nummers , voorafgegaan door letters die het land van oorsprong aanduidden . In bijlage 2 wordt een overzicht van deze overeenkomsten gegeven . Oorspronkelijk werden in de tekst van deze overeenkomsten alle essentiële voorwaarden weergegeven van de overeenkomsten die Brandeis Goldschmidt met de organisaties voor buitenlandse handel had gesloten en werden met name uitvoerig de beperkingen vermeld inzake levering door de organisaties voor buitenlandse handel van primair en secundair aluminium , aluminiumschroot en halffabrikaten . Later werden bepaalde wijzigingen aangebracht waarvan de achtergronden nader in afdeling 7.2 worden toegelicht .

1.6.2 . Tot 1968 werden de overeenkomsten met Brandeis Goldschmidt and Co . Ltd gesloten . De reeks overeenkomsten van 1968 en die van 1971 werden met Brandeis Goldschmidt and Co . AG , een 100 % Zwitserse dochteronderneming van Brandeis Goldschmidt and Co . Ltd , gesloten . In een brief aan de Commissie van 7 januari 1980 verklaarde Brandeis Goldschmidt and Co . Ltd het volgende :

" De overeenkomsten werden vanaf 1968 aangegaan door Brandeis Goldschmidt and Co . AG in plaats van Brandeis Goldschmidt and Co . Ltd ten einde de noodzaak van aanmelding van de overeenkomsten bij de Registrar of Restrictive Trade Practies weg te nemen " .

( Deze Registrar had om nadere bijzonderheden van de overeenkomsten gevraagd , omdat deze niet bij hem waren aangemeld . )

2 . Tenuitvoerlegging van de overeenkomsten

2.1 . EPAA-lidmaatschap

Ten tijde van de oprichting van de EPAA waren alle oprichtende leden kopers van aluminium volgens de Brandeis-overeenkomsten . Wanneer nieuwe leden tot de EPAA toetraden , werden zij door Swiss Aluminium uitgenodigd om een bepaald deel van het in het kader van de Brandeis-overeenkomst gekochte aluminium af te nemen . De uitnodiging werd gedaan in bewoordingen waaruit duidelijk bleek dat deelneming in de Brandeis-overeenkomst een plicht was van ieder lid van de EPAA jegens de andere leden .

2.2 . Toewijzing aan westerse producenten

2.2.1 . Het aluminium dat in het kader van de Brandeis-overeenkomst was gekocht werd onder de deelnemers verdeeld naar rato van het aandeel van de verkopen van iedere deelnemer in West-Europa . Het percentage werd door Swiss Aluminium berekend op basis van de gegevens inzake aluminiumverkoop , die iedere deelnemer verplicht was aan Swiss Aluminium op te geven . Deze verkopen omvatten verkopen van primair aluminium aan derden , leveringen van primair aluminium aan dochterondernemingen en leveringen in Europa aan VS-producenten via ruiltransacties . De gevraagde verkoopgegevens betroffen het laatste aan het verzoek om die gegevens voorafgaande kalenderjaar en de quota's werden toebedeeld voor het volgende jaar . ( De quota's voor 1971 werden bij voorbeeld vastgesteld met als uitgangspunt de voor 1969 opgegeven verkoopcijfers , waarom in september 1970 was verzocht . )

2.2.2 . Op basis van deze gegevens werd voor iedere deelnemer een quota vastgesteld . Nieuwe leden van de EPAA , die tevoren nog geen primair aluminium hadden geproduceerd , moesten hun produktie voor het komende jaar schatten . Deze gang van zaken werd in 1970 gevolgd door Anglesey Aluminium , Kaiser-Preussag en Metallgesellschaft en in 1973 door Alsar .

2.2.3 . Deze procedure werd gedurende de gehele looptijd van de overeenkomst gevolgd . Swiss Aluminium stelde iedere onderneming bij rondschrijven ( tot 1970 ) of ( vanaf 1970 ) door rondzending van " Easter metal distribution " ( verdeling Oostblok-metaal )-lijsten van de voorgeschreven quota in kennis .

2.2.4 . Aangezien de lijsten , waarin de quota's werden vastgesteld , aan alle EPAA-leden werden toegezonden , was ieder lid op de hoogte van de hoeveelheden Oostblok-metaal die door de anderen werden gekocht . Voor het geval een EPAA-lid de hem toegewezen quota , of die van een ander lid , aanvocht , deed Swiss Aluminium navraag en verzocht andere EPAA-leden om uitleg .

2.2.5 . De hoeveelheden metaal die van Brandeis Goldschmidt werden gekocht zijn per contract en per jaar in tabel 4 vermeld ( vanaf 1971 ) .

2.2.6 . Terwijl tussen 1963 en 1976 de basis van de hele regeling door de tussen Brandeis Goldschmidt en de organisaties voor buitenlandse handel gesloten overeenkomsten werd gevormd , met de daarmee corresponderende overeenkomsten tussen Brandeis Goldschmidt en de westerse producenten , namen sommige westerse producenten , met name VAW , RTZ en BICC , daaraan deel zonder ondertekening van een standaard-Brandeis-overeenkomst . Primair aluminium , dat verkocht was in het kader van de Brandeis-overeenkomsten , werd eveneens tussen de deelnemers uitgewisseld . Een quota die volgens de overeenkomst tussen Brandeis Goldschmidt en de organisaties voor buitenlandse handel voor Japan was gereserveerd , werd door NLM gekocht krachtens Overeenkomst nr . RU 1 . Deze quota maakte ongeveer 7 % uit van het totaal aan aluminium dat in het kader van de Brandeis-overeenkomsten was gekocht .

2.2.7 . Toen de Brandeis-overeenkomst met Intrac werd vervangen door de Eisen und Metall-overeenkomst , stemde VAW erin toe de volledige quota van 75 000 ton van Eisen und Metall af te nemen en sloot VAW nog een overeenkomst met Alusuisse Deutschland GmbH , Kaiser Preussag Aluminium GmbH , Metallgesellschaft en Gebrueder Giulini GmbH , volgens welke het van Intrac gekochte aluminium over de vijf Westduitse aluminiumproducenten werd verdeeld . Voor het tweede halfjaar van 1973 stemde Alusuisse erin toe de extra quota's af te nemen die aan Giulini , Kaiser Preussag en Metallgesellschaft waren toegewezen . Intrac trok zich in 1973 terug uit de overeenkomst omdat uitvoer van primair aluminium door de Regering van de Duitse Democratische Republiek was verboden .

2.3 . Beperkingen van de wederverkoop van Oostblok-metaal

2.3.1 . Op het in het kader van de Brandeis - en de Eisen und Metall-overeenkomsten verkochte aluminiumblok was een stempel aangebracht van de desbetreffende producent . Derden konden daardoor de oorsprong herkennen , tenzij het aluminium werd omgesmolten . Derhalve werd door de westerse producenten een afspraak gemaakt dat Oostblok-metaal niet aan derden mocht worden verkocht , tenzij het was omgesmolten en de oorsprong ervan niet meer kon worden herkend .

2.3.2 . Alcan voerde tijdens de hoorzitting aan dat het oneconomisch zou zijn geweest het blok om te smelten voor de verkoop als primair ongelegeerd omgesmolten blok , terwijl de antwoorden van Swiss Aluminium , VAW en VMW erop wezen dat de kosten door omsmelting met ongeveer 4 % zouden zijn gestegen . Bedoeld is hier het omsmelten om met name het ene merk van oorsprong door een ander te vervangen . Tijdens de hoorzitting voor de Commissie werd duidelijk dat het Oostblok-metaal , indien dit bij het verlaten van de produktiecellen aan het ruwe aluminium wordt toegevoegd zonder extra kosten omgesmolten kan worden , omdat de aluminiumtemperatuur bij het verlaten van de oven ongeveer 970 * C bedraagt en het smeltpunt van aluminium reeds bij ongeveer 630 * C ligt .

2.3.3 . De meeste westerse producenten ontkennen dat deze beperking in enig opzicht een verplichting was . Alcan erkent echter dat " gedurende de looptijd van de overeenkomst zij stellig van mening was dat er een dergelijke afspraak bestond " . Swiss Aluminium zinspeelde destijds daarop in een brief als een " Gentlemen's Agreement " of een " afspraak " :

" ... we zouden er eveneens op willen wijzen dat door de EPAA-leden de afspraak is gemaakt dat Oostblok-metaal niet mag worden verkocht aan derden , tenzij het is omgesmolten en de oorsprong niet meer kan worden ontdekt " .

Toen in een telexbericht aan Swiss Aluminium op 9 november 1973 , volgens contract RU 18 , Alsar Rotterdam als loshaven aanwees , maakte een werknemer van Swiss Aluminium een aantekening op het ontvangen bericht :

" Is het Alsar niet bekend dat Oostblok-metaal niet zomaar kan worden doorverkocht doch in eigen bedrijf moet worden omgesmolten ? " .

Deze opmerking werd ongetwijfeld ingegeven door het feit dat Rotterdam bekend staat als een centrum voor de vrije aluminiummarkt . Swiss Aluminium verklaarde in zijn antwoord aan Alsar het volgende :

" dit metaal mag niet aan derden worden verkocht tenzij het tevoren is omgesmolten . U bent uiteraard vrij rechtstreeks aan een andere westelijke producent te verkopen indien U dit wenst " .

Uit deze en andere documenten blijkt , hetgeen door de Commissie als vaststaand wordt aanvaard , dat een afspraak bestond bedoeld om de wederverkoop in oorspronkelijke vorm aan buitenstaanders te voorkomen .

2.3.4 . Partijen voeren aan dat omsmelten een technische noodzaak was omdat veel klanten niet zelf over smeltfaciliteiten beschikten . Niet alle potentiële klanten bevonden zich evenwel in deze situatie : afnemers van schroot , buiten de aangesloten producenten , gebruiken blokken van 99,5 % zuiverheid om het aluminiumgehalte van het secundaire produkt op te voeren en er zou dus voor met name handelaars geen noodzaak tot omsmelting bestaan . Bij vele EPAA-leden was het altijd al onwaarschijnlijk dat zij Oostblok-metaal in de oorspronkelijke vorm zouden verkopen . De afspraak om niet zonder omsmelting aan derden door te verkopen , werd in het algemeen nagekomen .

Aanvaard werd dat aan andere EPAA-leden en hun dochterondernemingen zonder omsmelten kon worden doorverkocht ; alleen VMW en VAW schijnen in 1973 en 1974 kleine hoeveelheden zonder omsmelten aan derden te hebben verkocht . In 1976 vroeg VMW of zijn quota Russisch aluminium zonder stempel , in een zogenaamde " neutrale " vorm , kon worden geleverd doch zij kreeg van Raznoimport daarop een afwijzend antwoord .

Tijdens de hoorzitting werd VMW gevraagd waarom zij dit verzoek had gedaan , waarop VMW antwoordde dat het voor haar gemakkelijker zou zijn geweest indien omsmelting niet noodzakelijk zou zijn , aangezien Oostblok-metaal , door haar gekocht , in het algemeen aan derde landen buiten de gemeenschappelijke markt werd verkocht .

Hier blijkt dat voor ten minste enkele ondernemingen geen technische noodzaak tot omsmelting bestond . Indien dit wel zo zou zijn geweest zou er geen behoefte zijn geweest aan enige afspraak , noch aan een controle op die afspraak .

2.3.5 . De meeste aluminiumblokken die krachtens de Brandeis-overeenkomsten werden verkocht , waren op verzoek van kopers 99,5 % zuiver . De westerse partners beweren dat die zuiverheidsgraad in het algemeen te laag was om verhandelbaar te zijn en de Commissie aanvaardt dat de markt beperkt is . Daarom hadden de westerse producenten belang bij omsmelting , omdat het metaal op deze wijze kon worden verbeterd door het aan metaal met een hogere zuiverheidsgraad toe te voegen , waarbij het verschil tussen het smeltpunt van aluminium en de hogere temperatuur bij het verlaten van de cellen wordt benut . Slechts in zoverre zou kunnen worden gesteld dat er een technische oorzaak tot omsmelting bestond .

2.3.6 . Partijen verklaarden dat de omsmeltingsafspraak dienstig was om de Brandeis-overeenkomsten te doen naleven , aangezien daarmee werd verzekerd dat geen van een merkteken voorzien Oostblok-metaal op westerse markten kwam . Op deze wijze kon worden nagegaan of de organisaties voor buitenlandse handel hun verplichtingen om niet naar de westerse landen te exporteren , wel nakwamen .

2.4 . Verkopen tussen EPAA-leden

2.4.1 . In sommige gevallen omvatten de quota's die bepaalde westerse producenten waren toegewezen , hoeveelheden die door andere westerse producenten krachtens tussen de betrokken producenten gesloten overeenkomsten moesten worden afgenomen . Dergelijke regelingen bestouden tussen Alcan en VAW en tussen Swiss Aluminium , RTZ en BICC .

2.4.2 . Hoewel VAW één van de ondernemingen was die in 1963 erin had toegestemd dat Brandeis Goldschmidt met Raznoimport diende te onderhandelen , werd de eerste vastgelegde overeenkomst van VAW met Brandeis Goldschmidt voor de aankoop van aluminium van Impexmetal in 1967 gesloten . In zijn antwoord op de punten van bezwaar verklaarde VAW dat zij " in juni 1968 voor het eerst aan de onderling overeengekomen aankopen van Oostblok-aluminium " deelnam . In antwoord op een vraag tijdends de hoorzitting verklaarde de vertegenwoordiger van VAW dat " wat de deelneming van VAW betreft het ondubbelzinnig juist is dat wij eerst na de beslissende bespreking in 1968 en niet daarvoor aan de onderling afgestemde actie hebben deelgenomen . Wij gingen voordien geen enkele verbintenis aan en hebben geen overeenkomst gesloten " . Geen van deze verklaringen gaf de deelneming van VAW aan de Brandeis-overeenkomsten volledig juist weer . Uit bewijzen blijkt dat VAW , die een van de ondernemingen was die Brandeis Goldschmidt als onderhandelaar benoemden voor de eerste overeenkomst met Raznoimport in 1963 , vanaf het begin aan deze overeenkomsten deelnam . Op welke wijze VAW tussen 1963 en 1968 precies aan de Brandeis-overeenkomsten deelnam , werd de Commissie voor het eerst door Alcan onthuld in een brief van 23 januari 1980 . Hieruit blijkt dat Alcan akkoord ging met de toewijzing aan VAW van Oostblok-metaal krachtens de afspraken met Raznoimport in 1963 en 1964 , met Metalimpex in 1964 en 1966 , en met Intrac in 1965 en 1966 . In ruil voor Alcan's toezegging om een toewijzing Oostblok-metaal namens VAW af te nemen , beloofde VAW gewoonlijk van Alcan overeenkomstige hoeveelheden aluminiumprodukten te kopen . In de praktijk drong Alcan echter niet steeds op deze verkopen aan of werd de zaak door VAW met haar op een andere wijze afgehandeld . Volgens het antwoord van Alcan kon VAW niet rechtstreeks aan de Brandeis-overeenkomsten deelnemen , omdat invoer van Oostblok-aluminium in de Bondsrepubliek Duitsland destijds was verboden of aan zeer strikte banden gelegd .

2.4.3 . De aan Swiss Aluminium vanaf 1971 toegewezen quota's omvatten de hoeveelheden die door RTZ en BICC zouden worden aangekocht . De quota's voor deze laatste twee ondernemingen stemden overeen met hun respectieve aandeel in , aanvankelijk , de geschatte produktie en later in de verkopen van Anglesey Aluminium Ltd , zoals berekend aan de hand van het percentage van het aandelenkapitaal in Anglesey Aluminium waarover RTZ en BICC beschikten ( 14 ) .

2.4.4 . De deelneming van RTZ en BICC lijkt op deze manier te zijn geregeld om de voorschriften van de Restrictive Trade Practices Act van het Verenigd Koninkrijk te omzeilen . Anglesey Aluminium Ltd had in december 1970 beloofd een verbintenis aan te gaan om overeenkomstig de Brandeis-overeenkomsten aluminium af te nemen , nadat deze onderneming lid van de EPAA was geworden , doch in januari 1971 gaf RTZ te kennen dat er " juridische en technische problemen waren gerezen " met betrekking tot haar deelneming en dat zij BACO langdurig had geraadpleegd ; zij verklaarde : " wij trachten een formule te vinden die niet in strijd is met het Trade Practices Court van het Verenigd Koninkrijk " en vroeg of Swiss Aluminium bereid zou zijn de overeenkomst met RTZ te sluiten en namens haar in de Master Agreement ( hoofd overeenkomst ) op te treden . Aldus geschiedde .

2.4.5 . Uit de " Eastern metal distribution " -lijst voor 1974 blijkt dat de aan Alcan Canada toegewezen quota's een deel voor derden omvatten . De door Alcan opgenomen hoeveelheid Oostblok-metaal omvatte niet slechts de hoeveelheid , evenredig aan de verkopen van de Alcan-maatschappijen in Europa , maar ook een hoeveelheid evenredig aan het aandeel van Kaiser Aluminium and Chemical Corporation in de verkopen van Alcan Booth Industries Ltd ( waarin gedurende de gehele relevante tijd Kaiser een aandeel had van 25 % ) .

2.4.6 . In 1968 ondertekende Mosal A/S , de gemeenschappelijke dochteronderneming van Elkem en Aluminium Company of America ( Alcoa ) , een aankoopovereenkomst met Brandeis Goldschmidt . In 1971 werd een soortgelijke overeenkomst gesloten door Elkem , maar de krachtens deze overeenkomst toegewezen quota's werden niet alleen berekend aan de hand van Mosal's " verkopen in West-Europa " maar ook van verkopen in West-Europa door Alcoa . Terwijl Elkem de Brandeis-overeenkomst in 1971 ondertekende , viel meer dan 60 % van de toegewezen quota's toe aan de verkopen door Alcoa , rechtstreeks dan wel via Mosal .

2.4.7 . De bovenbeschreven regeling op lange termijn waarbij Alcan , VAW , Swiss Aluminium , RTZ , Kaiser , BICC , Elkem en Alcoa waren betrokken , waren niet de enige gevallen waarin Oostblok-metaal door de handen van de ene westerse producent naar de andere ging . Bovendien vonden er van tijd tot tijd tussen EPAA-leden in het kader van hun dagelijkse handelstransacties ad-hoc-verkopen en ruiltransacties van Oostblok-metaal plaats .

3 . Naleving van de overeenkomsten

3.1 . Inleiding

Doel en gevolgen van de reeks overeenkomsten tussen Brandeis Goldschmidt , de westerse aluminiumproducenten en de organisaties voor buitenlandse handel kunnen worden afgeleid uit de wijze waarop zij werden toegepast en voor de naleving ervan werd zorg gedragen , en uit de soorten handelingen die als inbreuken werden opgevat .

3.2 . Gedurende de gehele looptijd van de Brandeis-regeling ondernamen de westerse producenten stappen om de voorwaarden van de beperkingen , waartoe de organisaties voor buitenlandse handel zich bereid hadden verklaard , te doen naleven .

3.3 . Naleving van de overeenkomsten van 1963 - 1964 en van 1964 - 1965

3.3.1 . De overeenkomst van 1963 tussen Raznoimport en Brandeis Goldschmidt stond uitdrukkelijk toe dat Raznoimport aluminium-halffabrikaten leverde . In 1964 sloot een onafhankelijke handelaar in het Verenigd Koninkrijk , Non-Ferrous Stockholders , een overeenkomst voor de invoer van maximaal 10 000 ton aluminiumplaat .

De Regering van het Verenigd Koninkrijk had kort tevoren aluminiumplaat op de " algemene vergunningenlijst " geplaatst als uitvloeisel van een handelsovereenkomst tussen haar en de Regering van de USSR , en Non-Ferrous Stockholders wenste van de aldus ontstane gelegenheid tot zaken doen gebruik te maken . Toen zij van de overeenkomst met Non-Ferrous Stockholders hoorden , verhinderden Alcan UK , BACO en Swiss Aluminium echter gezamenlijk de uitvoering daarvan door Raznoimport de belofte af te dwingen geen aluminiumplaat naar het Verenigd Koninkrijk te exporteren .

In een telexbericht van Alcan UK van 1 mei 1964 aan Alcan International Ltd werd het volgende uiteengezet :

" Betreft telexbericht van 30 april ( van Alcan SA ) : ( BACO ) meent nu dat wij onze huidige positie als gevolg van metaalonderhandelingen moeten gebruiken om aan te dringen op volledige annulering van de overeenkomst over aluminiumplaat tussen de Russen en Non-Ferrous Metals . Naar haar mening - waarmee wij het eens zijn - zou zelfs 2 000 ton Russische plaat per jaar ernstige gevolgen hebben voor de stabiliteit van de markten van het Verenigd Koninkrijk en het vasteland en moet alles in het werk worden gesteld om dit te voorkomen ... ( BACO ) zal haar handtekening onder de metaalovereenkomst weigeren te zetten tot de Russen schriftelijk beloven af te zien van alle export van halffabrikaten naar West-Europa ... Verzoeken om Uw commentaar betreffende de politiek die op de vergadering van maandag in Zuerich moet worden gevolgd , waarop naar wij menen Alcan SA en Alcan UK de groep vertegenwoordigen ... " .

Per brief van 18 mei 1964 beloofde Raznoimport in de periode van mei 1964 tot en met december 1965 niet meer dan 3 000 ton aluminiumplaat naar het Verenigd Koninkrijk te zullen exporteren .

3.3.2 . In het " geest van de overeenkomst " -beding , dat het eerst in 1964 opdook , beloofde Metalimpex " verkopen van aluminium-halffabrikaten in de geest van deze overeenkomst te zullen afhandelen " . Daarmee bedoelden de partijen dat verkopen van halffabrikaten op het oude peil moesten worden gehouden . In een memorandum van BACO van 15 september 1965 staat het volgende :

" Een voorwaarde in de overeenkomst hield in dat de Russen hun export van aluminium-halffabrikaten naar het Verenigd Koninkrijk gedurende de contractperiode tot 3 000 ton moesten beperken . Deze 3 000 ton zouden komen bij de reeds bestelde , maar nog niet geleverde 2 000 ton . De Hongaren gingen inderdaad akkoord met een beperking van hun verkopen van halffabrikaten in het Verenigd Koninkrijk tot het toen bereikte peil ( ongeveer 660 ton per jaar ) . " .

3.4 . Naleving van de overeenkomsten van 1968 - 1970

3.4.1 . Uit een brief van 22 juli 1970 van Swiss Aluminium aan Brandeis Goldschmidt blijkt echter dat er inbreuken plaatsvonden op de reeks overeenkomsten van 1968 - 1970 en dat de EPAA-leden stappen ondernamen om deze inbreuken tegen te gaan . In de brief zijn de inbreuken in de vorm van tabellen weergegeven , waarvan de tekst in bijgaande tabel 5 is opgenomen . Hieruit blijkt ook dat het voornaamste middel dat de EPAA-leden toepasten om de organisaties voor buitenlandse handel ieder voordeel uit leveranties boven de overeengekomen quota te ontnemen , eruit bestond om zodanige overschrijdingen op de quota's voor het volgende jaar in mindering te brengen .

3.4.2 . Gedurende de gehele looptijd van de Brandeis-overeenkomsten bestond herhaaldelijk een tekort aan aluminiumschroot in de Gemeenschap en in de landen van West-Europa . Het was nimmer het beleid van enig daarbij betrokken Westeuropees land om de invoer van aluminiumschroot te beperken . Gedurende 1968 en 1969 protesteerden de smelterijen van secundair aluminium van het Verenigd Koninkrijk herhaaldelijk bij de Board of Trade van het Verenigd Koninkrijk om het schroottekort te verminderen en verklaarde de Association of Light Alloy Refiners and Smelters dat in 1965 , toen Rusland de belangrijkste leverancier van schroot naar de markt van het Verenigd Koninkrijk was , de import uit Rusland 15 000 ton had bedragen . Deze bron was " volledig opgedroogd " .

Bij iedere gelegenheid voerden de smelterijen van primair aluminium in het Verenigd Koninkrijk aan dat er voldoende voorraden primair aluminium waren om schroot te vervangen . Primair aluminium was voor de smelters van secundair aluminium duurder dan schroot .

3.4.3 . Klachten inzake inbreuken op de Oostblokmetaalovereenkomsten en de in 1970 getroffen maatregelen om zich van de naleving van de overeenkomsten te verzekeren , zijn weergegeven in tabel 6 die gedeeltelijk tabel 5 overlapt .

De bijzonderheden over de in 1970 ondernomen actie om wat de leveringen naar de Gemeenschap betreft , de in elk van de overeenkomsten tussen Brandeis Goldschmidt en de organisaties voor buitenlandse handel opgenomen beperkingen te doen naleven , worden hieronder nader beschreven .

Raznoimport

3.4.4 . Brandeis Goldschmidt diende op 12 augustus 1970 een klacht in over de leverantie van 1 000 ton primair blok naar Rotterdam voor rekening van een metaalhandelaar , Panchaud Frères SA . Toen Raznoimport aangaf dat zij geen antwoord had ontvangen op een over deze zaak aan Panchaud Frères gerichte brief , antwoordde Brandeis Goldschmidt :

" Wij hebben nota ervan genomen dat U nog geen antwoord hebt ontvangen van Panchaud Frères SA betreffende de 1 000 ton Russische aluminium die , buiten de Basel-overeenkomst om , naar Rotterdam zijn verscheept .

Aangezien wij sluitende bewijzen hebben geleverd dat dit materiaal ruwe-aluminiumblokken van Russische herkomst en uit Rusland verzonden was , zullen wij deze hoeveelheid van de toewijzing voor het vierde kwartaal aftrekken . " .

3.4.5 . Ook werden klachten ingediend door Endasa betreffende de levering aan een Spaanse kabelfabrikant , Echevarria Hermanos SA , van 152 ton aluminiumblok van Russische herkomst . De klacht , vervat in een brief van 13 november 1970 , was gericht tot de EPAA in Duesseldorf en hield in :

" Wij bevestigen ( ons ) telexbericht over de invoer van aluminiumblok uit de USSR .

De Spaanse importvergunning nr . 7.155.023 is aan de Spaanse kabelfabrikant Echevarria Hermanos SA afgegeven voor 152 234 kg aluminiumblok cif Spaanse havenprijs , equivalent van 21 US-c/1b ( 15 ) en het land van herkomst van dit metaal blijkt de USSR te zijn . " .

Swiss Aluminium antwoordde per telexbericht van 20 november 1970 :

" ( Uw brief van 13 november 1970 ) aan EPAA . Gelieve alle brieven betreffende Oostblok-metaal naar Zuerich te zenden . "

en vroeg Endasa om verdere bijzonderheden . Swiss Aluminium stelde uiteindelijk vast dat de betrokken partij oorspronkelijk voor het Verenigd Koninkrijk bestemd was , overeenkomstig de Brandeis-overeenkomsten , maar door de betrokken westerse producent was doorverscheept .

Impexmetal

3.4.6 . Een offerte aan Swiss Aluminium van 1 000 ton Pools aluminium leidde tot een brief van 9 juli 1970 van Swiss Aluminium aan Brandeis Goldschmidt in de volgende bewoordingen :

" Deze offerte vormt een schending van onze overeenkomst . Ten einde de markt niet te verstoren heeft Swiss Aluminium besloten dit metaal aan te kopen en het niet te laten aanbieden aan onafhankelijke aluminiumverbruikers .

Deze hoeveelheid , precies 1 000 ton , zal worden afgetrokken van de quota's voor 1970 die door Impexmetal aan de groep moeten worden geleverd . Om U de gelegenheid te geven de zaak tegenover Impexmetal Warschau te bewijzen , zenden wij U hierbij de originele analysecertificaten , uitgegeven door Huta Aluminium " Konin " .

... Als gevolg van het bovenstaande moet de totale van Impexmetal af te nemen hoeveelheid voor dit jaar tot 15 085 long tons worden verminderd . Gelieve Impexmetal dienovereenkomstig in te lichten . " .

3.4.7 . Swiss Aluminium beklaagde zich ook over de activiteiten van een Britse metaalhandelaar bij de verkoop van Pools aluminium aan Argentinië . Een telexbericht van 2 december 1970 aan Brandeis Goldschmidt luidde :

" Wij beschikken over betrouwbare informatie dat British Metals Corporation Pools metaal in Argentinië heeft aangeboden tegen 523 US-dollar per 1 000 kg voor 180 dagen . Dit is in strijd met artikel 2 ( prijs niet lager ) ( 16 ) . Wij verzoeken om intrekking van de offerte - indien de verkoop is gesloten zullen wij tot inminderingbrenging overgaan . " .

3.4.8 . Op 4 december 1970 diende Swiss Aluminium nog een klacht in bij Brandeis Goldschmidt :

" Hongaars of Pools metaal -

Onze dochtermaatschappij Satral , België , ontving een offerte van Landa Metals voor 200 ton tegen 198 pond sterling per ton . Al deze offertes lijken tot een gewoonte te zijn geworden en hebben een slechte invloed op het prijsniveau . Gelieve de leveranciers te vragen nu met deze onzin op te houden . " .

Het bericht werd aan Impexmetal en Metalimpex doorgegeven .

Metalimpex

3.4.9 . Bij brief van 20 mei 1970 aan Brandeis Goldschmidt drong Swiss Aluminium aan op intrekking van een prijsopgave voor Hongaars aluminium aan Alfa Romeo SpA . De brief was in de volgende bewoordingen gesteld :

" Ons is medegedeeld dat de Hongaren , waarschijnlijk Metalimpex , aangeboden hebben , Alfa Romeo in 1971 4 000 ton aluminiumlegering AlSi9 te leveren en dat zij bovendien in 1969 reeds 200 ton hebben geleverd .

Beide gedragingen vormen een schending van de lopende overeenkomst omdat de termijn voor de nieuwe overeenkomst 31 oktober 1970 afloopt en er voor dat tijdstip geen prijsopgaven voor het volgende jaar kunnen worden toegestaan .

Gelieve hiertegen te protesteren en om intrekking van het aanbod te vragen . De vorig jaar geleverde 200 ton zullen het volgend jaar in mindering worden gebracht ... " .

3.4.10 . Behalve de in 1969 geleverde 200 ton kocht Alfa Romeo SpA van Metalimpex of van andere organisaties voor buitenlandse handel geen verdere hoeveelheden .

Metalimex / Kerametal

3.4.11 . In januari 1970 kreeg een Slovaakse vennootschap , Kerametal Ltd , met Metalimex de verantwoordelijkheid voor de levering van aluminium volgens de Brandeis-overeenkomsten . Niet duidelijk is of de nieuwe vennootschap , Kerametal , al dan niet bevrijd wilde worden van de volgens de Brandeis-overeenkomst geldende beperkingen , maar Brandeis Goldschmidt herinnerde Kerametal na een vergadering in juli 1970 eraan dat :

" ... het ons , ten aanzien van secundair aluminium , halffabrikaten , legeringen en het andere besproken ruwe aluminium , spijt dat de Overeenkomst , artikel 2 , op generlei wijze kan worden gewijzigd en afwijking daarvan onmogelijk is . " .

Intrac

3.4.12 . Begin 1970 onthulde Intrac tegenover Brandeis Goldschmidt dat zij een overeenkomst had geslosten voor de verkoop naar de Bondsrepubliek Duitsland van 2 200 ton aluminiumdraad en 3 750 ton primair blok . Intrac zelf stelde voor de 5 950 ton in mindering te brengen op haar totaal van 8 990 ton die volgens de Brandeis-overeenkomst moest worden geleverd . Brandeis Goldschmidt antwoordde op 27 januari 1970 aldus :

" ... onze vrienden gaan niet akkoord met Uw verkoop van aluminiumdraad en de daaruit voortvloeiende aftrek van aluminiumblok .

Wij verwijzen in dit verband naar Uw brief van 26 juni 1968 .

Onze vrienden dringen erop aan dat U de overeenkomst voor draad annulleert en de blokken levert . Wij beseffen dat het moeilijk voor U is een bestaande overeenkomst op te zeggen , maar zij had nimmer mogen worden gesloten . Ten einde een oplossing te vinden , stellen wij voor dat U de 2 000 ton blok dit jaar levert ; deze hoeveelheid zal dan bij een eventuele overeenkomst voor 1971 in mindering worden gebracht .

Gelieve bevestiging , omdat er anders naar ons oordeel werkelijk veel last voor U zal ontstaan . " .

Intrac antwoordde dat zij niet begreep hoe er " last " kon ontstaan , indien zij de betrokken hoeveelheden in mindering zou brengen op de quota's die zij krachtens de Brandeis-overeenkomsten zou verkopen . Op dit betoog antwoordde Brandeis Goldschmidt als volgt :

" ... indien U kijkt naar de overeenkomst welke Brandeis Goldschmidt , Basel , met U heeft gesloten , is er geen twijfel mogelijk dat de verkoop van 2 000 ton verboden is . U neemt het standpunt in dat in 1968 materiaal is verkocht door DIA dat later door ons in mindering is gebracht en dat dit als precedent moet worden beschouwd . De verkoop in 1968 was een inbreuk ; wij hebben geprotesteerd en de hoeveelheid afgetrokken , omdat U in Uw brief van 26 juni 1968 bevestigde dat door DIA geen verdere verkopen zouden plaatsvinden . Wij hebben met andere woorden deze transactie als een uitzondering behandeld , maar onder geen enkele omstandigheid U of DIA het recht gegeven verdere verkopen tot stand te brengen en het equivalent van de hoeveelheid later van Uw contract met Basel af te trekken .

U zult moeten erkennen dat de overeenkomst , welke U met Basel heeft gesloten , haar zin zou verliezen indien wij U deze rechten zouden geven omdat dit U de keus zou laten halffabrikaten of blokken , wanneer de markt voor U gunstig is , tegen een betere prijs dan die van de overeenkomst te verkopen en de hoeveelheid later in mindering te brengen ... In ieder geval gelieve U de 2 000 ton blok als besteld te leveren , omdat wij ons programma niet kunnen wijzigen ; wij zullen deze in 1971 in mindering brengen . " .

Brandeis Goldschmidt deed Swiss Aluminium afschrift van de telexberichten toekomen die over de 2 000 ton aluminium met Intrac waren gewisseld en beloofde Swiss Aluminium op de hoogte te houden . Brandeis Goldschmidt deelde Swiss Aluminium op 6 mei 1970 mede dat :

" de partij tot slechts 500 ton was verminderd en in een conversie-overeenkomst en niet een rechtstreekse verkoop was ondergebracht " .

3.4.13 . De activiteiten van Intrac bleven tot klachten aanleiding geven . Op 27 mei 1970 deelde Swiss Aluminium aan Brandeis Goldschmidt het volgende mede :

" Hebben zojuist uit Duitsland vernomen dat de Duitse Democratische Republiek 5 000 tot 7 500 ton aanbiedt voor 1971 en de volgende jaren . Gelieve krachtig bij Intrac te protesteren , omdat iedereen aan de overeenkomsten is gebonden en voor 31 oktober 1970 geen actie van die aard mag plaatsvinden , aangenomen dat er op dat tijdstip geen nieuwe overeenkomst kan worden gesloten . " .

Brandeis Goldschmidt nam de zaak op met Intrac . Deze legde uit dat de betrokken " besprekingen " slechts " informatief " waren , " mochten wij niet tot overeenstemming komen " . Ook werd onthuld dat Intrac 3 000 ton aan West-Duitsland had verkocht en voornemens was , deze hoeveelheid van de quota's van 1971 af te trekken :

" ... zij ( Intrac ) vertelde ons dat zij voor het eind van dit jaar 3 000 ton naar West-Duitsland heeft verkocht en gaf als reden op dat het ging om een paar ingewikkelde financiële transacties en dat zij dit materiaal moest verkopen ... zelf vermeldde zij dat ... deze hoeveelheid over 1971 in mindering zou moeten worden gebracht . " .

Deze informatie ontketende een felle reactie van Swiss Aluminium . In haar brief van 25 juni 1970 verklaarde Swiss Aluminium :

" Wij zijn na ontvangst van Uw brief van 12 juni 1970 nogal verontrust en hebben ons tot VAW gericht om te weten te komen , aan wie dit metaal kan zijn verkocht .

Zij hebben helaas geen succes gehad . Wij zijn echter beslist van mening dat wij de verklaring van Intrac niet moeten aanvaarden en dat U hun moet vragen de verkoop te annuleren .

Wij kunnen niet toestaan dat een lopende overeenkomst opzettelijk wordt doorkruist met een gelijktijdig aanbod om de betrokken hoeveelheid bij een toekomstige overeenkomst in mindering te brengen , mocht er een komen . Doel en geest van deze overeenkomst is , Oostblok-metaal aan Westeuropese producenten te verkopen en niet aan onafhankelijke aluminiumverbruikers . Voorts blijft er nog de kwestie van de prijs . " .

Naar aanleiding van deze klacht zond Brandeis Goldschmidt op 29 juni 1970 Intrac de volgende brief :

" Betreffende de 3 000 ton welke U voor levering eind 1970 naar West-Duitsland hebt verkocht : onze vrienden zijn uitermate verstoord door dit bericht ; zij vragen U de verkoop te annuleren , omdat deze in strijd is met de Overeenkomst van Basel en tevens volledig indruist tegen de geest van de overeenkomst . " .

3.4.14 . Terwijl deze zaak werd opgeklaard , diende Swiss Aluminium nog een klacht in die inhield dat Eisen und Metall aluminium uit de Duitse Democratische Republiek aanbood aan kopers in de Bondsrepubliek Duitsland . In een telexbericht van 23 juni 1970 werden de bewoordingen van de klacht van Swiss Aluminium aan Intrac overgebracht :

" Eisen und Metall , Gelsenkirchen , bieden 99,5 % Oostduitse aluminium tegen 212 DM franco klant aan . 500 ton juli , 200 ton september , 100 ton oktober . Dit maakt geen deel uit van de vrije quota die via VAW gaat . Het Interzonenabkommen staat import van DDR-aluminium toe tot 22 miljoen DM . De 5 000 ton ( 3 750 via Brandeis + 1 250 ton vrije quota ) vertegenwoordigen ongeveer 11 miljoen DM . De Duitse Democratische Republiek kan derhalve volgens de Westduitse regelingen nog ongeveer 5 000 ton naar West-Duitsland exporteren , maar het zou ten stelligste schending van de huidige overeenkomst opleveren . Gelieve Intrac daarom te vragen , de offerte onmiddellijk in te trekken . " .

Intrac ontkende vervolgens dat zij de betrokken hoeveelheid aan Eisen und Metall had aangeboden of geleverd .

3.5 . Naleving van de overeenkomsten van 1971 - 1976

3.5.1 . Tabel 7 geeft een overzicht van de pogingen om de overeenkomsten te doen naleven . Uit al deze pogingen blijkt dezelfde mate van waakzaamheid ten aanzien van het marktgebeuren en een krachtig protest tegen beweerde inbreuken op de overeenkomst .

3.5.2 . Uit de klachten blijkt dat de westerse producenten bereid varen om zich in het kader van het contract te verzetten tegen de activiteiten van de organisaties voor buitenlandse handel die volgens de contracten waren toegestaan of althans niet verboden .

3.5.3 . In mei 1971 huldigde Swiss Aluminium het standpunt dat Raznoimport geen produkten mocht tentoonstellen op een tentoonstelling van exportgoederen van de USSR die in Basel zou worden gehouden . In een antwoord van 31 mei 1972 beloofde Raznoimport alleen aluminium van hoog zuiverheidsgehalte ( 99,9 % ) en enkele walserijprodukten ten toon te stellen en verklaarde dat zij geen hoeveelheden aluminium van andere zuiverheidsgehalten gedurende de beurs zou aanbieden .

3.5.4 . De uitvoer door Raznoimport en Impexmetal van aluminiumslakken met een aluminiumgehalte van 15 - 20 % lokte eveneens protest uit . Hoewel Raznoimport antwoordde dat de export van aluminiumslakken niet door de overeenkomst wordt verboden , hield Brandeis Goldschmidt vol dat het aluminiumgehalte van de slakken in mindering moet worden gebracht op de aankopen van primair metaal . Bij andere gelegenheden , met name toen Intrac wilde verkopen naar de Bondsrepubliek Duitsland buiten de Brandeis-overeenkomsten om en aanbood de desbetreffende hoeveelheid af te trekken van de quota voor de volgende jaren , weigerde Brandeis Goldschmidt .

3.5.5 . Gedurende deze periode stonden de westerse producenten erop dat zij voorafgaande goedkeuring moesten geven voor de conversiecontracten ( waarbij aluminium uit Oost-Europa zou worden geconverteerd tot halffabrikaten en weer uitgevoerd naar Oost-Europa ) , of dat zij althans kennis droegen van de transacties om ervoor te kunnen zorgen dat de Brandeis-overeenkomsten niet werden ontdoken .

3.5.6 . Bij sommige gelegenheden klaagden de westerse producenten over offertes of verkopen door organisaties voor buitenlandse handel van de oostelijke landen naar de Verenigde Staten . Dit land vormde onderdeel van de markten die contractueel buiten het bereik lagen van de organisaties voor buitenlandse handel van de Oosteuropese landen en de klachten vallen hoofdzakelijk binnen het gebied van de verschillende concurrentie-instanties ter plaatse . Hieruit blijkt dat de westerse producenten vastbesloten waren de overeenkomsten te doen naleven , doch zij zijn eveneens van belang voor de Gemeenschap , omdat steeds de mogelijkheid bestond dat de goederen naar de Gemeenschap konden terugkeren . Dit werd door de westelijke producenten erkend .

3.5.7 . Tijdens de mislukte onderhandelingen voor een overeenkomst in 1976 stelde Raznoimport een ontwerp op waarin aan de lijst van landen , waarheen Raznoimport mocht exporteren , werden toegevoegd Japan , Canada , de Verenigde Staten en Thailand . Alcan UK wilde dat slechts Thailand " vrij " zou zijn ; BACO ging verder en verklaarde in een telexbericht aan Swiss Aluminium ( 8 juni 1976 ) :

" 4 . De Verenigde Staten moet onder de overeenkomst vallen wegens gemak van teruglevering naar Europese markt door handelaren . " .

3.5.8 . In 1971 en 1972 werden klachten ingediend wegens de invoer van Joegoslavisch aluminium naar Italië , terwijl in één geval het metaal duidelijk van Joegoslavische herkomst was . Swiss Aluminium schreef bij die gelegenheid ( brief van 17 januari 1972 ) aan Raznoimport :

" Het metaal dat zij in Italië verkopen , draagt Uw merk niet en het is derhalve duidelijk dat zij Uw metaal intern gebruiken en hun eigen metaal wederuitvoeren , dat wil zeggen zij kunnen alleen wederuitvoeren op grondslag van hun import uit de USSR ... Ik zie geen andere oplossing dan dat U Uw export naar Joegoslavië beperkt , zolang zij hun eigen metaal op deze wijze in Italië dumpen . " .

3.5.9 . Tijdens een bijeenkomst van de werkgroep van de Hongaars-Italiaanse Commissie voor Economische Samenwerking , een instantie bestaande uit vertegenwoordigers van regering en industrie , die van 31 januari tot 2 februari 1972 te Boedapest werd gehouden , toonden de Hongaren belangstelling voor het gebruik van Italiaanse technologie om in Hongarije met de produktie van spuitbussen te starten . De Italiaanse delegatie had belangstelling getoond voor het gebruik van Hongaarse aluminiumslakken ( een halffabrikaat ) als betaling voor de know-how . Toer dit ter kennis kwam van Swiss Aluminium via haar Italiaanse dochteronderneming , verzocht Swiss Aluminium aan Brandeis Goldschmidt tussenbeidé te komen bij Metalimpex , die accepteerde dat aluminiumslakken vielen onder de Brandeis-overeenkomsten ( die een jaarlijks maximum van 1 016 ton voorschreven voor de export van halffabrikaten door Metalimpex ) .

3.6 . Naleving van de verplichting Oostblok-metaal af te nemen

3.6.1 . Het lidmaatschap van de EPAA bracht een verpliching mwt zich om een voorgeschreven quota Oostblok-metaal te kopen . De nakoming van deze verplichting stond onder toezicht van leden van het Executive Committee van de EPAA .

3.6.2 . In 1974 deelde Alsar aan Brandeis Goldschmidt mede dat hij een leverantie kon ontvangen van 1 210 ton uit de rest van zijn quota voor 1974 . Het Executive Committee van de EPAA ( toen bestaande uit Swiss Aluminium , PUK , Montedison , Ardal , VAW en BACO ) oefende druk uit op Alsar de partij af te nemen , maar was bereid toe te staan dat de partij door een ander lid van de EPAA werd overgenomen . Toen de quota van Alsar niet door een ander EPAA-lid werd overgenomen zond Swiss Aluminium op 30 september 1974 een telexbericht aan Alumetal met het verzoek om de bijstand van deze onderneming om Alsar te dwingen haar contractuele verplichtingen na te komen

Alsar gaf tijdens de hoorzitting commentaar op dit incident met de volgende verklaring van zijn juridisch adviseur :

" ... Er was bij Alsar een zekere terughoudendheid ... Het was duidelijk dat Alsar met de inwerkingstelling van nieuwe bedrijven en nieuwe investeringen niet zeer verlangend was ook een deel van de quota's uit de Brandeisovereenkomst af te nemen . Anderzijds was de produktie of de verkoop van aluminium in een systeem dat als oligopolitisch werd beschreven , zonder een vriendschappelijke relatie met alle andere producenten volstrekt onmogelijk . Uit de bescheiden blijkt dan ook dat Alsar in het eerste stadium lid van de EPAA trachtte te worden zonder de quota's aan te nemen ; ten slotte werd zij min of meer overreed om dit te doen omdat er voor haar een vrij sterke noodzaak bestond metaal te verkopen en in de handel te brengen . " .

4 . De prijs

4.1 . Oogmerk reeds bij de aanvang

Het was van meet af aan de bedoeling van de westerse producenten prijsschommelingen te voorkomen . Het ging niet om de ingevoerde hoeveelheden : uit tabel 8 blijkt dat alleen in België en Luxemburg de hoeveelheden in 1962 beduidend toenamen ten opzichte van de voorafgaande jaren . Wat het Verenigd Koninkrijk betreft heeft de invoer in 1959 zijn hoogtepunt bereikt en bevond zich in 1962 nog beneden de drempel waarover tussen de regeringen overeenstemming was bereikt en die gold tot oktober 1961 .

4.2 . De oorspronkelijke groep van westerse producenten was het in de periode tussen november 1962 en februari 1963 erover eens dat " het gewenst zou zijn zich zekerheid te verschaffen omtrent de voorwaarden waaronder de Russische exporteur ( Raznoimport ) vermoedelijk bereid zou zijn zijn exportquota van ruw aluminium uitsluitend aan Westeuropese aluminium producenten te verkopen in plaats van de westerse markten voor aluminium te ontwrichten door dit materiaal tegen dumpingprijzen aan handelaren of verbruikers op deze markten te verkopen " ( 17 ) Hetzelfde punt werd gelijktijdig en wat tactvoller door Brandeis Goldschmidt aan Raznoimport voorgelegd in de passage vermeld in punt 1.4.2 . Brandeis Goldschmidt vervolgde :

" Naar onze mening is het voordeel dat in ons voorstel voor U is gelegen dat U in de eerste plaats een betere opbrengst zult hebben voor Uw aluminium , terwijl U bovendien voor een vaste hoeveelheid over een afzetgebied zult beschikken . Zoals U ongetwijfeld weet , wordt Uw aluminium vaak als gevolg van ruilhandel tegen zeer lage prijzen aangeboden , hetgeen tot een ondermijning van de structuur van de wereldprijzen leidt ...

Onze bedoeling zou zijn de distributie zoveel mogelijk te regelen , zodat wij dezelfde handelaren en verbruikers voorzien die in het verleden van U metaal hebben betrokken , een en ander met een zo gering mogelijke verstoring van de bestaande prijsstructuur . " .

In zijn verslag aan de westerse producenten over de eerste vergadering met Raznoimport verklaarde Brandeis Goldschmidt :

" Wij achtten het gedurende onze onderhandelingen noodzakelijk aan Raznoimport te kennen te geven dat bepaalde producentengroeperingen achter ons stonden . Wij verklaarden dat de belangrijkste reden van onze benadering was de bestaande prijsstructuur te behouden , hetgeen evenzeer in hun belang was als in het onze ... " .

4.3 . In de eerste overeenkomst ( nr . 68/3326 ) werd het Raznoimport toegestaan onder andere aan Argentinië en Zweden te verkopen , maar zulks onder de verplichting in die landen te verkopen tegen " prijzen die niet lager zijn dan die welke in deze overeenkomst zijn vermeld " . Intra * sloot lat een vergelijkbare overeenkomst met betrekking tot Zweden . In een brief van 18 mei 1964 wijzigde Raznoimport zijn tweede overeenkomst ( nr . 68/4364 , die in hoofdzaak met de eerste overeenkwam ) in dier voege dat wanneer zij in de gelegenheid zou zijn staven te verkopen , zij dit zou doen tegen prijzen die niet " de geest van de bovengenoemde overeenkomst zouden ondermijnen " . Soortgelijke prijsbedingen werden opgenomen in alle latere overeenkomsten met alle organisaties voor buitenlandse handel .

In de gevallen waarin de mogelijkheid van uitvoer van geringe hoeveelheden halffabrikaten naar de Gemeenschap in het kader van de Brandeis-overeenkomsten was opengelaten ( deze vrijheid bestond alleen in het geval van Raznoimport en Metalimpex ) kwamen partijen overeen dat :

" verlaging van de prijzen voor aluminiumprodukten de markt voor aluminium in gevaar zou brengen en deze overeenkomst ondermijnen ; derhalve verbinden de verkopers zich ertoe bij hun verkopen van aluminium-halffabrikaten in de geest van deze overeenkomst te werk te gaan " .

Deze verplichting was niet beperkt tot de geringe quota's halffabrikaten die in andere dan de uitgesloten landen mochten worden verkocht , maar hield een algemene verplichting van Raznoimport en Metalimpex in voor al hun voor uitvoer bestemde verkopen .

4.4 . Uit sommige klachten van westerse producenten over schendingen van de overeenkomst blijkt dat de prijs een factor vormde die tot moeilijkheden aanleiding gaf : Pools metaal voor Argentinië ( zie punt 3.4.7 ) . Op 4 december 1970 beklaagde Swiss Aluminium zich over een offerte die was gedaan aan haar dochteronderneming in België van 200 ton tegen een netto bedrag van 198 pond sterling , die naar zij opmerkte " een ongunstige weerslag zou hebben op het prijsniveau " . Een klacht over de uitvoer in 1971 uit Rusland naar het Verenigd Koninkrijk van geringe hoeveelheden plaat wees erop dat de prijs volgens de Invoerstatistieken 171 tot 177 pond sterling lager lag dan de lijstprijs en de prijs van de voorraadhouder met ongeveer 100 pond sterling onderbood . Later in dat jaar werd met betrekking tot uit Joegoslavië uitgevoerde hoeveelheden over te lage prijzen geklaagd .

4.5 . De reden waarom de Russische prijzen in 1963 tot bezorgdheid van de westerse producenten aanleiding gaven , zijn niet duidelijk . In zijn antwoord op de punten van bezwaar van de Commissie verklaarde Alcan dat in 1963 " de USSR geringe , maar toenemende hoeveelheden metaal in Londen verkocht tegen prijzen die per ton 20 of 25 pond sterling beneden de Alcan-uitvoerprijzen lagen ( hetgeen neerkomt op een korting van 11 - 14 % ) " . Niets kon deze verklaring evenwel staven . In dat jaar werden op de lijstprijzen van de producenten kortingen verleend . De United States National Bureau of Economic Research was van mening dat toentertijd " belangrijke kopers ... gewoonlijk tegen een of twee cents beneden de lijstprijs aluminium konden vinden " . Dit komt neer op een korting van 4 - 8 % . De Russen namen op de markt geen sterke positie in en een extra korting die op een zwakke markt wordt gegeven , zou niet ongepast zijn . Bovendien zijn de op de vrije markt verhandelde hoeveelheden altijd marginaal geweest , hetgeen betekent dat de prijzen tot onstabiliteit neigen en op een zwakke markt dieper zullen vallen dan het geval zou zijn met die van de gevestigde aanbieders . Zonder meer te weten omtrent de prijzen waartegen toentertijd transacties van zowel de Russische als de westerse producenten tot stand kwamen , is het niet mogelijk te beoordelen hoe laag de Russische prijzen in werkelikheid waren .

4.6 . Sommige westerse producenten betoogden dat de Russische prijzen voor 1963 oneerlijk waren en allen gaven te kennen dat de Oosteuropese prijsvaststelling zonder de Brandeis-overeenkomsten oneerlijk zou zijn gebleven . Het laatste punt is niet te bewijzen , maar de argumenten ter zake van de voor 1963 toegepaste prijzen waren verre van sluitend . Elkem sprak van " politieke " prijzen omdat de leveringen onregelmatig waren en de Oosteuropese organisaties slechts beoogden westerse valuta te vergaren . Niet kon worden verklaard waarom de Oosteuropese organisaties , indien hun enige doel was valuta te vergaren , er genoegen mee namen en genoegen zouden hebben blijven nemen met minder te verdienen dan zij zouden kunnen . RTZ betoogde dat de prijzen oneerlijk waren omdat de Oosteuropeanen op de binnenlandse markten een monopoliepositie innamen en geen vergeldingsmaatregelen behoeven te vrezen , zodat zij ongestraft buitensporige hoeveelheden " tegen bijna iedere prijs die de marginale kosten dekte " , konden verkopen . De werkelijke marginale en gemiddelde kosten van de Oosteuropese producenten zijn de Commissie , noch RTZ bekend , zodat een op zich aantrekkelijk argument niet méér dan een onbewijsbare bewering blijkt in te houden .

4.7 . Alcan beweerde dat de Russische prijzen dumpingprijzen waren en trachtte zulks te bewijzen . Alcan baseerde zijn berekening van de prijs op de binnenlandse markt voor primair aluminium in de USSR op een door G . D . Kuznetsov ( 18 ) gepubliceerd werk . Uitgaande van de in dit werk vermelde en in US-dollar op basis van de geldende officiële wisselkoers omgerekende prijzen was Alcan in staat aan te tonen dat de Brandeis-prijs een dumpingprijs was , zodat iedere verkoop tegen een lagere prijs de dumpingmarge zou hebben vergroot . De waarde van dit argument hangt volledig af van de wisselkoers waarop men zich heeft gebaseerd om valuta's om te rekenen die niet convertibel zijn . Tijdens de hoorzitting werd door de deskundige van Alcan in antwoord op een vraag met betrekking tot de commerciële betekenis van de officiële wisselkoers verklaard dat " ... het binnenlandse prijssysteem zo volledig van het buitenlandse prijssysteem is losgekoppeld dat de gebruikelijke maatstaven voor de koopkrachtpariteit gewoon geen toepassing kunnen vinden ... " ( Notulen , blz . 180 ) . Het werk van Kuznetsov , waarop Alcan zich baseerde , bevat ook een vergelijking tussen de prijzen op de westerse markten en de binnenlandse prijzen in de USSR . Op de hoorzitting werd bevestigd dat dergelijke vergelijkingen niet waren en niet konden worden gebaseerd op de officiële dollar/roebelwisselkoersverhouding in de USSR ( 19 ) .

De door Alcan toegepaste methode om aan te tonen dat er sprake is van dumping , is niet de door de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel ( GATT ) ten aanzien van de landen met staatshandel gebruikte methode , deels omdat men daarbij moeilijk op officiële wisselkoersen kan steunen . De met het vaststellen van dumping belaste overheidsinstanties hebben een dergelijke methode niet toegepast , althans niet sedert de vaststelling van de wettelijke maatregelen waarmede uitvoering werd gegeven aan de aantekening bij artikel VI waarmede het GATT-Verdrag in 1955 werd aangevuld .

4.8 . Prijsbepaling volgens de Brandeis-overeenkomsten

4.8.1 . Alle westerse producenten betaalden dezelfde prijs voor alle gehalten van de organisaties voor buitenlandse handel overeenkomstig de Brandeis - en Eisen und Metall-contracten gekocht aluminium . Bovendien betaalde elke koper aan Brandeis Goldschmidt een provisie als tegensprestatie voor haar diensten als tussenpersoon . Het tarief van de provisie per ton was voor alle kopers hetzelfde .

4.8.2 . Op de Eastern Metal Conference te Zuerich ( 7/8 juni 1972 ) werd de prijs vastgesteld aan de hand van de " prijs voor Canadees/Amerikaans en Brits aluminium , franco bedrijf , als gepubliceerd in het recentste nummer van het Metal Bulletin in Londen " . Daarvan werd een overeengekomen korting afgetrokken . De in het Metal Bulletin gepubliceerde prijs was in feite de lijstprijs van Alcan . Op de hoorzitting zette een directeur van Alcan uiteen dat " Alcan de grootste producent was van metaal dat voor onafhankelijke ondernemingen in de wereld beschikbaar was en tevens de grootste exporteur van metaal in Canada . Het lag derhalve voor de hand dat Alcan de onderneming werd die een prijs publiceerde en deze was waarschijnlijk een van de scherpste die in die tijd werden berekend gezien de grote hoeveelheden welke wij moesten verkopen . Om een voorbeeld te geven , in het Verenigd Koninkrijk moest een derde van het naar het Verenigd Koninkrijk geleverde metaal aan onafhankelijke ondernemingen worden verkocht die volledig vrij waren om te kopen . " ( Notulen , blz . 218 H ) .

De prijs werd tussen mei 1972 en juli 1973 op 186 pond sterling per ton en nadien op 191 pond sterling per ton gesteld . Vervolgens werd de laatstgenoemde prijs vanaf februari 1973 verhoogd tot 215 pond sterling per ton . Op de Eastern Metal Conference te Zuerich van 16 - 18 april 1973 kwamen partijen een prijs overeen van 232,50 pond sterling per ton of de Britse lijstprijs minus 11 % , waarbij de hoogste van de twee zou worden toegepast . Na de conferentie in Brno ( 6 - 8 september 1973 ) werd een formule aangenomen waarbij de prijs in pond sterling aan de hand van de gemiddelde wisselkoersen van de " valuta's van elf leden " in andere valuta's moest worden genoteerd .

4.9 . Lijstprijsformules

4.9.1 . Als uitvloeisel van de Eastern Metal Conference van 30 - 31 oktober 1973 te Parijs werd de eerste van deze formules voor de eerste helft van 1974 ingevoerd , namelijk het gemiddelde van de lijstprijzen van de grootste producenten ( 20 ) in Nederland , de Bondsrepubliek Duitsland , Spanje , Italië , Frankrijk , Japan , Oostenrijk , Zwitserland , Noorwegen , Zweden , het Verenigd Koninkrijk en België , minus een korting van 7,25 % . Het feit dat Raznoimport ontevreden was met de prijs die zij in het laatste gedeelte van 1973 had ontvangen ( toen de vrije transactieprijs van het Metal Bulletin hoger lag dan de meeste lijstprijzen ) leidde ertoe dat in mei 1974 de zogenaamde " formule van Venetië " werd aanvaard : voor 50 % het gemiddelde van twaalf nationale lijstprijzen minus een korting van 5 % en voor 50 % de gemiddelde Metal Bulletin-prijs minus een korting van 5 % . De " formule van Muenchen " , die voor 1975 en 1976 werd aangenomen , was dezelfde als de Venetië-formule , maar zonder korting .

4.9.2 . In antwoord op een verzoek om inichtingen van de Commissie overeenkomstig artikel 11 van Verordening nr . 17 , deelde Brandeis Goldschmidt mede dat de lijstprijzen die werden gebruikt om de aankoopprijs krachtens de Brandeis-afspraken te berekenen " in beginsel werden nagegaan in samenwerking met de producenten in de betrokken landen " .

Einde 1973 verstrekte Brandeis Goldschmidt aan Alcan ( 21 ) ter bevestiging een opgave van de twaalf lijstprijzen . Daarna wisselden partijen vrijelijk gegevens uit over hun prijzen in alle gevallen waarin Alcan , als eerste informatiebron , te kennen gaf niet zeker te zijn .

4.10 . Aan Brandeis Goldschmidt betaalde provisie

Gedurende de gehele looptijd van de Brandeisovereenkomsten ontving Brandeis Goldschmidt een provisie voor elke ton primair aluminium die krachtens de overeenkomsten werd verkocht . Het aldus aan provisies ontvangen bedrag vanaf 1970 is in tabel 9 vermeld .

4.11 . Prijsvergelijking

4.11.1 . Een precieze vergelijking tussen de prijs die krachtens de Brandeis-overeenkomsten werd betaald en de westerse marktprijzen , wordt bemoeilijkt door het feit dat als gevolg van de mate van verticale integratie in de industrie de meeste tussenprodukten niet worden verkocht maar binnen een producerend concern worden overgedragen ( " transfer " ) . Voorts vertegenwoordigen verkopen van 99,5 %-blokken een minderheid bij de verkopen van primair-aluminiumprodukten , waaronder belangrijke categorieën vallen als gewalste plak , extrusiebalk , draadstaven , enz . Bovendien kunnen 99,5 %-blokken niet zonder hersmelting worden gebruikt , omdat een blok geen opnieuw bruikbare vorm is zoals balk of gewalste plak . Daarom blijft de markt beperkt tot kopers met eigen smelterijfaciliteiten of tot handelaren voor wederverkoop .

Bovendien moeten in aanmerking worden genomen :

a ) rechten ,

b ) verschillen in leveringscondities ,

c ) verschillen in zuiverheidsgraad ( 99,5 % en 99,7 - 99,9 % ) ,

d ) verschillen in betalingsvoorwaarden .

4.11.2 . Enkele van deze aangelegenheden werden besproken in een briefwisseling tussen Metalimpex en Brandeis Goldschmidt in 1971 . In een brief van 16 april 1971 uitte Metalimpex twijfel aangaande de korting van 11 % op de Canadese/Britse lijstprijs ( de prijs welke toen krachtens de Brandeis-overeenkomsten was overeengekomen ) in de volgende bewoordingen :

" Betreft ruw-aluminiumblokken 99,5 % . De Canadese prijs in het Metal Bulletin minus 11 % korting is overeengekomen tijdens onze besprekingen . Deze prijsformule is door ons aanvaard omdat onze westerse partners - met inbegrip van Uw onderneming - ons hebben verteld dat zij verliezen hadden geleden op de prijs in de vroegere overeenkomst - dat wil zeggen de Canadese prijs minus 16 1/3 pond sterling ( 22 ) toen zij het aluminium , dat zij van de socialistische landen hadden gekocht , verkochten .

De korting die zij hun klanten moesten toestaan , overschreed zelfs de prijs van de Canadese notering minus 11 % op de overeengekomen voorwaarden - in de meeste gevallen cif haven land van bestemming .

Voor zover ik mij kan herinneren was de totale korting van 11 % die door onze westerse partners werd opgegeven als de korting voor hun eigen klanten op de Canadese prijs , uit de volgende elementen samengesteld :

1 . rechten die gewoonlijk 7 % bedragen worden gedragen door de verkopers ;

2 . verkopen worden afgewikkeld bij de klant ter plaatse ; de kosten daarvan worden door de verkopers gedragen ;

3 . 30 - 40 dagen financieringskosten worden door de verkopers vergoed in plaats van door de kopers .

... Wij zouden het zeer op prijs stellen indien U ons de argumenten zoudt willen bevestigen die door U werden genoemd en door ons aanvaard , dat wil zeggen dat de aan Uw klanten verleende korting op de Canadese prijs - volgens de ervaring van de afgelopen jaren - 11 % bedroeg en dat de Club er derhalve op aandrong dat de voor de volgende vijf jaar geplande prijs uit de nieuwe overeenkomst , dienovereenkomstig zou worden vastgesteld . " .

In een brief van 28 april 1971 antwoordde Brandeis Goldschmidt als volgt :

" Onder verwijzing naar Uw brief van 19 april en naar de korting van 11 % in de overeenkomst voor aluminium welke U met Brandeis Goldschmidt and Co . AG , te Basel , hebt gesloten

...

De westelijke producenten verkopen aluminium :

a ) rechten betaald ,

b ) leverantie aan bedrijf ,

c ) in het algemeen 99,7 % ,

d ) 60 dagen betaling .

Het hangt natuurlijk van de rechten in elk afzonderlijk land af , maar wij schatten dat de 11 % in veel gevallen het bovenstaande niet dekt . Zoals U weet , werd tijdens de onderhandelingen een korting van 15 % als een realistischer cijfer genoemd . Onder de huidige marktomstandigheden willen wij er aan toevoegen dat wij niet vinden dat er met een korting van 11 % een overeenkomst zou kunnen worden gesloten . " .

a ) Rechten

4.11.3 . De brief van Metalimpex verwees naar een recht van 7 % over het aangekochte Oostblok-metaal dat door de kopers moest worden betaald . Dit was het bedrag dat bij invoer in de Gemeenschap krachtens het gemeenschappelijk douanetarief ( GDT ) moest worden betaald . Het Verenigd Koninkrijk hief , voor zijn toetreding , geen rechten op invoer van primair aluminium , zodat de westerse producenten die Oostblok-metaal in het Verenigd Koninkrijk importeerden ( Alcan , BACO en in mindere mate Swiss Aluminium en PUK ) , deze bijkomende kosten voor Oostblok-metaal niet behoefden te dragen .

b ) Verschillen in leveringscondities

4.11.4 . De krachtens de Brandeis-overeenkomsten betaalde prijs was een cif-prijs , voornamelijk naar een Westeuropese haven . De prijs omvat derhalve geen factoren voor de kosten van het vervoer van die haven naar de smelterij van de kopers . De prijzen van de westerse producenten waren en zijn echter in het algemeen franco-prijzen , waarin noodzakelijkerwijze kosten zijn opgenomen voor het vervoer naar de betrokken bedrijven . Het zou derhalve normaal zijn , te verwachten dat de franco-prijs van een fabrikant hoger ligt dan de cif-prijs van de fabrikant voor een gelijkwaardige transactie betreffende een buitenlandse verkoop . In de tabel die door Swiss Aluminium voor de Eastern Metal Conference te Brno was opgesteld , staat een post voor " verlading en binnenlandse vracht " van 3,7 % voor Duitsland , 3,2 % voor Frankrijk , 1,6 % voor Nederland , 1,5 % voor België , 2,6 % voor Italië , 1,7 % voor het Verenigd Koninkrijk en 3 % voor Oostenrijk en Zwitserland . Deze posten werden onder andere door Swiss Aluminium van franco afgeleverd-prijzen in die landen afgetrokken voor de berekening van de netto cif-prijzen .

c ) Verschillen in zuiverheidsgraad

4.11.5 . Het volgens de Brandeis-overeenkomsten gekochte gehalte was in het algemeen 99,5 % , maar er vonden ook leveringen van 99,7 % plaats . Alcan vermeldt in zijn antwoord :

" De algemene produktie van een moderne smelterij zal gewoonlijk metaal van een zuiverheidsgraad van 99,7 % tot 99,9 % opleveren "

en verderop :

" Bij de vergelijking van smelterijen die na 1960 zijn gevestigd met die van voor dat tijdstip gevestigde smelterijen zijn de volgende verbeteringen de voornaamste :

... iv ) de gemiddelde kwaliteit van het in het reductieproces geproduceerde metaal is verbeterd van circa 99,65 % zuiver aluminium tot circa 99,75 % à 99,8 % zuiver aluminium . " .

De Aluminium Company of Canada noemde in zijn bovengenoemde brief van 28 januari 1970 99,7 %-blokken de " commerciële kwaliteit " .

4.11.6 . De in het Metal Bulletin vastgestelde prijzen voor " in Canada , de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk geleverde " blokken bewijzen dat voor blokken van hoger zuiverheidsgehalte gewoonlijk een premie moest worden betaald ( 23 ) . Het bedrag van zulk een premie lag rond 4 % boven de prijs van 99,5 %-blokken . ( De " bepaalde andere transacties " -prijzen in het Metal Bulletin vermelden een premie van dezelfde omvang voor blokken van hoger gehalte ( minimum 99,7 % ) . ) Of zulk een premie al dan niet van een afnemer zou worden gevraagd , hing natuurlijk af van de toestand op de markt . Alcan gaat in zijn antwoord op dit probleem in met de volgende woorden : " De leveranciers kunnen van dergelijke premies afzien of deze verminderen als een vorm van wat eigenlijk ... prijsconcurrentie is . " . Op de hoorzitting verklaarde BACO dat " het onder producenten geen gewoonte was premies te berekenen voor metaal van 99,7 % " en dat " premies gewoonlijk eerst worden berekend wanneer men 99,8 % of meer bereikt " .

4.11.7 . Terwijl er door bepaalde westerse producenten wellicht in feite geen premie is berekend voor een zuiverheidsgraad van 99,7 % , hielden de Brandeis-overeenkomsten bepalingen in voor een premie die voor leveringen van 99,7 % zuiver aluminium moest worden betaald en ook werd betaald . Op de hoorzitting beschreef BACO deze zaak als een " concessie " die " deel uitmaakte van het geven en nemen bij commerciële onderhandelingen " .

d ) Verschillen in betalingsvoorwaarden

4.11.8 . Alcan zegt in zijn antwoord dat " de betalingsvoorwaarden een belangrijk element in de overeenkomst voor de levering van aluminium uitmaken en dat de toekenning van langere betalingstermijnen dikwijls een doeltreffend wapen in de concurrentiestrijd vormt , ondanks de kosten die dit voor de leverancier met zich brengt ... Leveranciers geven soms korting voor contante betaling " . Alcan zelf herinnert zich een korting van 2 % voor onmiddellijke betaling te hebben gegeven .

4.11.9 . De betalingstermijnen van westerse producenten bedroegen in 1971 circa 60 dagen , maar er werden volgens Swiss Aluminium in 1973 langere termijnen toegestaan , tot 120 dagen , terwijl Alcan verklaart dat zijn standaardtermijn één maand na de maand van levering was , met een gemiddeld krediet van 45 dagen . Volgens Alcan werden deze termijnen verlengd , indien dit vanuit concurrentie-oogpunt gewenst was .

4.11.10 . In de Brandeis-overeenkomsten waren bepalingen opgenomen voor contante betaling op documenten : " Betaling moet plaatsvinden drie dagen na ontvangst van de telegrafische mededeling van de bank in het land van de leverancier dat de documenten van de verkopers zijn ontvangen en aan de kopers zijn verzonden . " . Met andere woorden , er werd geen krediet gegeven , noch korting voor contante betaling .

4.11.11 . Deze voorwaarden verbaasden RTZ en BICC , die zich in 1971 bij de groep van de kopers aansloten . De reactie van RTZ blijkt uit de volgende briefwisseling tussen de twee ondernemingen , die te dien tijde beide aandeelhouders waren in Anglesey Aluminium Ltd en hun contingent Oostblokmetaal via Swiss Aluminium afnamen .

Brief van BICC aan RTZ Aluminium van 2 november 1971 :

" ... Wij hebben nu van Swiss Aluminium Ltd bevestiging van onze order van 800 ton 99,5 % Russisch aluminium ontvangen . Hebben tegenover U reeds rechtstreeks opmerking gemaakt over de voorwaarden , welke wij volstrekt deplorabel achten . Ik zie tot mijn verbazing dat de bevestiging inhoudt 228,91 pond sterling per 1 000 kg cif Western Point plus kosten .

Zoals U weet heb ik aan deze onderhandelingen part noch deel gehad en stellen dergelijke condities ons ook bloot aan eventuele lasten die nog niet kunnen zijn vastgesteld ... Wat mij hindert zijn de betalingstermijnen . Ik geloof dat wij te haastig zijn geweest toen wij akkoord gingen met een termijn van drie dagen na de factuurdatum . Ik vind een betalingstermijn van drie dagen na de datum van de factuur beledigend voor het vakmanschap van welke koper ook en vraag me nog steeds af hoe men dit ooit heeft kunnen aanvaarden . " .

RTZ Aluminium antwoordde op 22 juni 1972 als volgt :

" Wij hebben , evenals U , een meningsverschil gehad met Swiss Aluminium over interest die op de Russische metaalverzendingen moest worden betaald . Wij hebben ons tot dusver vrij hard tegenover hen opgesteld ; zij protesteerden echter zo hevig dat wij ten slotte hebben moeten aanvaarden dat zij in deze zaak alleen als agent optreden en terecht of ten onrechte vinden dat zij de industrie als geheel een dienst bewijzen .

Waarom zij ooit met dergelijke korte betalingstermijnen instemden zal mij altijd een raadsel blijven . " .

BICC antwoordde op 26 juni 1972 als volgt :

" Ik heb lang over deze zaak nagedacht en geloof nog steeds dat wij hun verzoek niet moeten inwilligen , omdat wij altijd van mening zijn geweest dat de overeenkomst , algemeen gesproken , ongeveer de slechtste is die wij ooit hebben gezien en dat het vragen om contante betaling voor aluminium ongeveer het belachelijkste is dat ik sinds lang ben tegengekomen ... " .

4.11.12 . Met alle onder a ) tot en met d ) genoemde factoren moet rekening worden gehouden bij vergelijkingen tussen de prijzen die krachtens de Brandeis-overeenkomst werden betaald en die welke westerse producenten kunnen berekenen . De laatstgenoemden hebben betoogd dat zij aan de organisaties voor buitenlandse handel in het algemeen met opzet geen " premie " betaalden , in de zin van een prijs die duidelijk boven hun eigen prijzen bij soortgelijke transacties lag . De bekendgemaakte prijzen liggen dicht bij de Brandeis-niveaus en de betrokken producenten hebben betoogd dat de Brandeis-prijzen " grotendeels op hetzelfde peil " , dan wel " vergelijkbaar " waren met de prijzen die zij op westerse markten realiseerden . Tijdens de hoorzitting heeft PUK willen aantonen dat de Brandeis-prijzen niet ver afweken door een vergelijking van die prijzen met de prijzen waartegen PUK transacties aanging ( Notulen , blz . 431/437 ) . De verkopen van 99,5 % primair-aluminiumblokken zijn echter , gezien de geïntegreerde structuur van de industrie , geen groot bestanddeel van de totale aluminiumverkopen . ( In het geval van PUK bij voorbeeld bedroegen de verkopen van blokken aan onafhankelijke verbruikers een hoeveelheid van ongeveer 5 % van alle aluminiumverkopen . )

4.12 . Toenmalig kopersstandpunt

4.12.1 . Ongeacht hetgeen de westerse ondernemingen thans betogen met betrekking tot de door hen betaalde prijzen , sommige van hen bleken destijds toch ontevreden te zijn . Afgezien van de reeds vermelde briefwisseling ( punt 4.11.11 ) en ondanks de bewering van Alcan gedurende de procedure dat de prijs van Brandeis zelf een dumpingprijs betekende , blijkt uit verklaringen van de westerse producenten gedurende de looptijd van de Brandeis-overeenkomsten dat zij het krachtens deze overeenkomsten aangekochte aluminium niet goedkoop vonden . De westerse producenten maakten dikwijls opmerkingen over de hoge prijs die van het verwacht werd , zoals blijkt uit de volgende passages over de periode 1963 - 1970 .

4.12.2 . Op een bijeenkomst van 20 juli 1967 tussen de Board of Trade , Alcan en BACO , verklaarden deze twee ondernemingen volgens de notulen :

" Elke extra ton uit het Sovjetblok betekende een ton minder die door de westerse groep uit eigen bronnen kon worden geleverd en vertegenwoordigde een verhoging van het " Danegeld " ( 29 ) dat de westerse groep betaalde om een betrekkelijk stabiele markt in stand te houden . " ( 25 ) .

4.12.3 . Zo werd ook op de prijs die krachtens de Brandeis-overeenkomsten werd betaald gewezen in de nota van BACO over de Eastern Metal Conference van 21 - 23 januari 1970 te Rome :

" Zowel de USSR als Roemenië geloven klaarblijkelijk het " Danegeld " voor bescherming tegen de verstoring van de markt te kunnen verhogen ... De bestaande overeenkomst voor 95 500 ton betreft reeds een grotere hoeveelheid en tegen een veel betere prijs dan het Oosten onder vrije omstandigheden zou kunnen verkopen . " .

4.12.4 . Op de Eastern Metal Conference van 9 en 10 september 1970 te Zuerich werd lang gesproken over de korting op de Canadese , Amerikaanse en Britse prijs franco bedrijf , zoals deze in het Metal Bulletin werd gepubliceerd . Op de vorige Eastern Metal Conference had PUK gepleit voor een verhoging van deze korting tot 10 % . De Brandeis-prijs was toenmaals vastgesteld op de in het Metal Bulletin gepubliceerde lijstprijs met een korting van 16 pond sterling per ton , of 6 % . Op de conferentie van Zuerich hadden Swiss Aluminium , PUK , Alcan , BACO en Ardal og Sunndal Verk aangedrongen op een korting van 11,5 % . De organisaties voor buitenlandse handel wilden niet een dergelijke grote korting toestaan . BACO's notulen van de conferentie van Zuerich vermelden dat BACO meende " dat de Oostblok-groep zal terugkomen met een tegenaanbod van 10 % korting met wellicht een kleine concessie aangaande de betalingsvoorwaarden " . BACO dacht dat een korting van 10 % nog steeds geen prijs vertegenwoordigde onder die welke in het westen gold . " In ieder geval zal op dit niveau de prijs voor oostelijk metaal naar westerse fabrieken vermoedelijk hoger liggen dan die welke in andere bronnen in het westen wordt berekend . " Ten slotte werd overeenstemming bereikt over een korting van 11 % op de prijs voor Canadees en Brits aluminium franco bedrijf , zoals in het Metal Bulletin was gepubliceerd .

4.12.5 . Ook Alcan beschouwde de krachtens de overeenkomsten van 1968 tot 1970 betaalde prijs als een last . In een brief van Aluminium Company of Canada Ltd van 28 januari 1970 aan Alcan UK stond :

" 1,75 c korting is buitengewoon laag , zelfs voor iemand die de hoeveelheden in de huidige overeenkomst aankoopt , en is nog bezwaarlijker wanneer contante betaling bij afgifte van de vrachtdocumenten wordt verlangd . Zulke kortingen en kredietvoorwaarden verschaffen het Oostblok toch wel een machtige metaalopbrengst van circa 24 c per lb . Dat ligt aanzienlijk hoger dan wij en vermoedelijk andere westerse producenten weten te verkrijgen . " ( 26 ) .

In een andere brief van Aluminium Company of Canada aan Alcan UK Ltd van 23 maart 1970 wordt naar de bovenstaande brief aldus verwezen :

" In een van mijn vroegere brieven wees ik op het feit dat 1,75 c korting op de Britse lijstprijs gekoppeld aan contante betaling op documenten , om het zacht te zeggen , een zware last betekenen en dat wij moesten aandringen op een veel lagere prijs . " .

4.12.6 . In de door Swiss Aluminium voor de conferentie van Brno ( 7 en 8 september 1973 ) en door PUK voor de conferentie van Kopenhagen ( december 1974 ) voorbereide documenten wordt getracht aan te tonen dat de overeenkomstig de Brandeis-overeenkomsten betaalde prijzen over het algemeen boven de marktprijs lagen , maar deze documenten waren bestemd om te worden voorgelegd aan de Oostblok-organisaties voor buitenlandse handel en kunnen misschien een element voor onderhandelingen bevatten ( 27 ) .

4.13 . Andere prijsvergelijkingen

4.13.1 . Er waren met name in 1972 en 1973 momenten waarop de Brandeis-prijs hoger lag dan de wettelijk gecontroleerde lijstprijs van het Verenigd Koninkrijk en Italië . Voorts zijn er bewijzen voorhanden dat de Noorse producenten primair aluminium in Duitsland verkochten beneden de Brandeis-prijs .

4.13.2 . Uit tijdens de hoorzitting door BICC Ltd overgelegde documenten blijkt bovendien dat , toen de maatschappij delen van haar onder de Brandeis-overeenkomst vallende quota op de vrije markt verkocht , zij aanzienlijke verliezen leed . In 1972 bedroeg het verlies tot 20 % van de Brandeis-prijs terwijl in 1975 het gemiddelde verlies ongeveer 11 % bedroeg . Het meest opvallend is het feit dat op verkopen van Oostblok-metaal aan RTZ - diens partner in Anglesey Aluminium die eveneens een quotum van Oostblok-metaal overeenkomstig de Brandeis-overeenkomst had - BICC een verlies van 20 % op de Brandeis-prijs leed .

4.13.3 . In een op 17 februari 1971 gedateerde brief aan het Department of Trade and Industry verklaarde Alcan :

" Wij hebben berichten ontvangen over Roemeense verkopen en offerten voor aluminium op een peil van 20 tot 21 c per lb ( voor 99,5 % -blokken ) - dat wil zeggen 190 pond sterling per ton - welke het Metal Bulletin publiceert als de geldende index voor " bepaalde transacties " . Wij zien deze mededelingen als een bevestiging van het feit dat het Metal Bulletin nog steeds een betrouwbare aanwijzing geeft voor de prijs die in het Verenigd Koninkrijk voor Oostblok-metaal wordt betaald . " .

De Alcan prijslijst noemde toen een prijs van 27,85 c per lb zodat het Roemeense metaal tegen een duidelijke korting van 25 - 28 % werd verkocht ( 28 ) .

Indien aluminiumblokken van 99,5 % zuiverheidsgehalte uit andere landen in Oost-Europa dan Roemenië en Joegoslavië op de vrije markt in het Verenigd Koninkrijk of in andere landen van West-Europa en de Gemeenschap zouden zijn verkocht , lijkt het niet waarschijnlijk dat het duurder zou zijn geweest dan Roemeens metaal . De westerse producenten beseften dat de organisaties voor buitenlandse handel qua prijs met Roemeens metaal konden concurreren . Op een vergadering van 3 september 1970 moet de vertegenwoordiger van Alcan volgens de Board of Trade hebben gezegd dat " de Roemenen zich achter de rokken van de overeenkomst hadden verscholen en dat de Russen , die daar bezwaar tegen maakten , omdat zij , indien zij daartoe de vrijheid zouden hebben , de Roemeense concurrentie zeer wel aankonden , dit wellicht als een sterk argument zouden gebruiken om geen verdere overeenkomsten te sluiten " . Voorts werd door BACO gezegd dat de uitschakeling van de Oosteuropese concurrenten van Roemenië via de Brandeis-overeenkomsten de Roemeense leveranciers in staat stelde hun prijzen te verhogen .

5 . Effect van de overeenkomsten

5.1 . Industriële achtergrond

5.1.1 . In het commerciële produktieproces doorloopt primair aluminium van erts tot metaal drie stadia : bauxiet , aluinaarde en primair aluminium . Primair aluminium wordt vervolgens tot een breed gamma van halffabrikaten en ten slotte tot een eindprodukt verwerkt . Het schroot dat bij een dergelijk produktieproces vrijkomt , kan , wanneer het niet al te zeer is verontreinigd , opnieuw worden gebruikt als schoon produktieschroot bij de produktie van primair metaal door de producenten van primair aluminium . In andere gevallen - zoals bij voorbeeld de recyclage van aluminiumprodukten - wordt schroot gebruikt voor de produktie van secundair metaal . Secundair aluminium , dat noodzakelijkerwijze een lager zuiverheidsgehalte heeft dan primair aluminium , wordt in het bijzonder gebruikt bij de produktie van gieterijlegeringen . Dergelijke legeringen bevatten gewoonlijk ongeveer 85 - 90 % aluminium .

5.1.2 . De gevestigde geïntegreerde producenten van primair aluminium hebben altijd al greep gehad op het grootste gedeelte van de westerse bauxietreserves . In 1977 hadden zes ondernemingen 57,7 % van de wereldreserves , met uitzondering van de USSR , Algerije , Roemenië en de Volksrepubliek China , in eigendom . De producenten van primair aluminium controleerden eveneens het grootste deel van de westerse aluinaardecapaciteit . In 1975 was 63,3 % van de westerse produktiecapaciteit eigendom van dezelfde zes ondernemingen .

5.1.3 . Primair aluminium wordt verkregen door elektrolytische reductie van aluinaarde . Bij het elektrolytische reductieproces wordt bijzonder veel elektriciteit verbruikt . In de Verenigde Staten bij voorbeeld verbruikten de aluminiumindustrieën in 1974/1975 meer dan 4 % van de in de Verenigde Staten geproduceerde elektricteit . Een smelterij met een jaarlijkse capaciteit van 100 000 ton verbruikt ongeveer dezelfde hoeveelheid elektriciteit als een stad met 400 000 inwoners . Het verbaast dan ook niet dat de standplaats van primaire smelterijen sterk wordt beïnvloed door de beschikbaarheid van goedkope en overvloedig aangeboden elektriciteit . In het algemeen is hydro-elektrische stroom de goedkoopste elektriciteitsbron en de door oliestookcentrales geleverde elektriciteit ( in het bijzonder sedert 1973 ) de duurste .

In tabel 10 wordt de onderlinge verhouding in 1974 tussen de verschillende energiebronnen in bepaalde landen weergegeven .

5.1.4 . De energiekosten lopen voor de verschillende aluminiumproducenten sterk uiteen . In 1973 schatte de OESO dat de marges lagen bij 0,2 dollarcent tot ongeveer 0,7 dollarcent per kWh . In 1977 raamde men de marges op 0,4 dollarcent tot 1,8 dollarcent . Bij een elektriciteitsverbruik dat van ongeveer 17 000 kWh per metrieke ton produkt in oudere smelterijen tot ongeveer 13 000 kWh in modernere bedrijven uiteenloopt , komt een verschil in energiekosten van 0,1 dollarcent neer op een verschil van 17 tot 13 US-dollar in de eindkosten van 1 ton primair aluminium .

5.1.5 . Uit een in 1976 door een vooraanstaande Canadese financiële instelling ( 29 ) opgesteld rapport blijkt dat Alcan's energiekosten in Canada de laagste in het Westen zijn :

" Alcan's energiekosten in Canada variëren van 1 cent tot 20 cent per pond onder die van verscheidene concurrenten op wereldniveau , een voordeel dat de komende jaren nog zal toenemen ... " .

Hoofdzakelijk om deze reden was Alcan onder de westerse producenten prijsleider .

5.1.6 . De eerste producent van primair aluminium in West-Europa was PUK , gevolgd door Swiss Aluminium en BACO , VAW begon kort daarop met zijn produktie , gevolgd door Montedison . Elk van deze producenten was sinds de aanvang van de produktie volledig geïntegreerd , dit wil zeggen elk heeft zijn eigen bauxiet - en aluinaardeproduktie .

5.1.7 . Sinds de tweede wereldoorlog waren er in West-Europa geen ondernemingen die zich met de produktie van primair aluminium bezighielden zonder deelneming in of consortium met de gevestigde producenten , door middel van een joint venture of anderszins , of door een of andere regeling ter verzekering van de toegang tot bauxiet of aluinaarde . Een aantal van de nieuwe ondernemingen heeft zich uit de deelnemingen teruggetrokken via welke zij met de produktie van primair aluminium waren begonnen en lieten het veld over aan de geïntegreerde produktiepartner .

5.1.8 . De relatieve betekenis van de belangrijkste producenten van primair aluminium in de Gemeenschap en in West-Europa wordt in tabel 11 weergegeven . Zeven producenten , namelijk Swiss Aluminium , PUK , Alcan , VAW , BACO , Montedison/Alumetal en ASV namen in de betrokken periode ongeveer 75 % van de produktie van primair aluminium in West-Europa voor hun rekening .

5.1.9 . In het begin van de jaren zestig hebben nieuwe producerende landen , zoals Griekenland , Ghana , IJsland , Nederland en Kameroen in de wereldaluminiumhandel hun intrede gedaan , zodat het aandeel van de Verenigde Staten , Canada , Noorwegen en Frankrijk , die tot dan toe praktisch de enige westerse export