COMMISSIE RESOLUTIE van het Raadgevend Comité betreffende het energiebeleid (Aangenomen tijdens de 150e zitting van 15 september 1972)

I. Overwegende

1. dat het een onbetwistbaar feit is dat als gevolg van de algemene bevolkingsgroei, de stijging van de levensstandaard en de voortschrijdende industrialisatie, het industriële en het particuliere energieverbruik zowel in de Gemeenschap als in de gehele wereld in de komende jaren verder zal toenemen;

2. dat dit het probleem van de veiligheid der bevoorrading aan de orde stelt, welk probleem zelfs de autoriteiten in de Verenigde Staten, welk land over grote binnenlandse energiebronnen beschikt, bezighoudt aangezien zij een al te sterke afhankelijkheid van bepaalde andere landen willen vermijden;

3. dat in de huidige Europese Gemeenschap 60 % van het verbruik van primaire energie wordt gedekt door aardolie, waarvan het grootste deel wordt ingevoerd uit landen van Afrika en het Midden-Oosten en het nauwelijks te verwachten is dat dit aandeel zal afnemen vooraleer de kernenergie deze energievoorziening onder economische voorwaarden zal hebben kunnen overnemen.

II. Overwegende

1. dat de politieke gevaren die een dergelijke toestand met zich meebrengt voor de uitgebreide Gemeenschap, die over een regelmatige, toereikende en concurrerende bevoorrading moet beschikken, verminderd kunnen worden mits de Lid-Staten door gemeenschappelijke of gecoördineerde maatregelen op het gebied van het energiebeleid het voortbestaan van een voldoende grote communautaire kolenproduktie verzekeren.

2. dat de produktiecapaciteit van de kolenmijnen sedert 1957 zowel in de huidige Gemeenschap als in het Verenigd Koninkrijk met meer dan een derde is verminderd en dat thans het ogenblik is aangebroken waarop moet worden beslist welke rol de steenkool nog in de energievoorziening van de Gemeenschap zal moeten spelen;

3. dat de steenkool van de uitgebreide Gemeenschap, met een produktie van meer dan 150 miljoen ton in de huidige Gemeenschap en van ongeveer 140 miljoen ton in Groot-Brittannië, een niet te verwaarlozen factor voor de veiligheid van de energievoorziening vormt;

4. dat de gemeenschapskolen een belangrijke rol blijven spelen bij de elektriciteitsproduktie en ook in de toekomst een grote bijdrage kunnen blijven leveren in de bevoorrading van deze vitale sector van de economie ; dat voorts de Europese kolen nog een belangrijke rol vervullen bij de dekking van de behoefte aan huisbrandkolen;

5. dat de cokeskolen voor de ijzer- en staalindustrie een van de grondstoffen vormen, waarbij de ondernemingen voor een veilige bevoorrading blijven waken door spreiding van de bevoorradingsbronnen, gepaard aan een prijs die een concurrerende staalproduktie mogelijk maakt op een ijzer- en staalmarkt die wijd open staat voor de internationale concurrentie ; dat in deze gespreide bevoorrading de gemeenschapskolen een plaats dienen te vinden voor zover aan de prijsvoorwaarde kan worden voldaan.

III. Overwegende

1. dat de ontwikkeling van de energiemarkt de Westeuropese kolenmijnindustrie in een situatie heeft gebracht waar haar bestaan op het spel staat, en dat ondanks de intensieve krachtinspanningen tot rationalisatie en concentratie van de produktie op de meest rendabele installaties, de Europese kolen zich onder de huidige omstandigheden niet op eigen kracht staande kunnen houden;

2. dat de toekomst van deze communautaire energiebron derhalve alleen dan kan worden veilig gesteld, wanneer terstond principiële beslissingen worden genomen die ertoe kunnen leiden dat in de ijzer- en staalindustrie en in de elektriciteitsproduktie een afzetgebied voor de kolenproduktie in stand wordt gehouden;

3. dat de kosten die de handhaving van een communautaire kolenproduktie voor de gehele economie met zich meebrengt gerechtvaardigd kunnen worden met de volgende argumenten: 1. Deze kosten vormen slechts een zeer gering deel van de zeer grote uitgaven die in de toekomst zullen moeten worden verricht om de toenemende energiebehoeften te dekken.

2. Een verdere beperking van de kolenwinning zou geen evenredige kostenvermindering voor de resterende produktie opleveren.

3. Een te sterke afhankelijkheid van ingevoerde energie brengt voor de Gemeenschap politieke risico's met zich mede die haar duurder te staan zouden kunnen komen.

IV. Overwegende

1. dat de kolenmijnen van de uitgebreide Gemeenschap nog de basis vormen voor het bestaan van meer dan 750 000 werknemers en hun gezinnen en dat de bewoners van de mijnstreken wier inkomen indirect of direct van het wel en wee van deze sector afhangt, een veelvoud hiervan bedraagt;

2. dat onder deze omstandigheden een energiebeleid dat gericht is op het behoud van een kolenproduktie op een peil dat door het algemeen belang en door de verschafte arbeidsplaatsen wordt gerechtvaardigd, tevens zou voldoen aan de vereisten van het sociaal en regionaal beleid;

3. dat de werknemers van de kolenmijnindustrie, die in tijden van energieschaarste veel hebben gepresteerd om de bevoorrading van het bedrijfsleven en van de bevolking veilig te stellen, aan hun beroep zijn gehecht en terecht eisen bevrijd te worden van de onzekerheid over de toekomst van hun arbeidsplaatsen;

4. dat alleen op deze wijze de werklust van de werknemers in stand kan worden gehouden en kan worden voortgegaan met de uitvoering van de nodige maatregelen tot rationalisatie en concentratie zonder dat deze de reacties zouden opwekken die onvermijdelijk zouden zijn wanneer deze ontwikkeling niet zou worden tegengehouden;

VERWACHT HET RAADGEVEND COMITÉ VAN DE EUROPESE COMMISSIE,

dat zij bij de Regeringen van de Lid-Staten onverwijld al haar invloed aanwendt ten einde te bewerkstelligen dat in alle landen van de uitgebreide Gemeenschap een zelfde energiebeleid wordt toegepast, dat vrij is van discriminatie van producenten of verbruikers en dat in het bijzonder waarborgt dat een zo groot mogelijke kolenproduktie wordt behouden zonder dat de kosten ten laste worden gebracht van de verbruikers, die blootstaan aan concurrentie.