ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(7)

De situatie is met name problematisch wat de nascholing van buschauffeurs betreft. Volgens de door Nederland verstrekte informatie hebben veel chauffeurs die op 10 september 2008 de activiteit van chauffeur van voor personenvervoer bestemde voertuigen uitoefenden, op grond van artikel 4 van Richtlijn 2003/59/EG een getuigschrift van vakbekwaamheid verkregen als verworven recht. In de praktijk en overeenkomstig artikel 4, artikel 8, lid 2, en artikel 14, lid 2, van Richtlijn 2003/59/EG zijn veel van de aldus verstrekte getuigschriften van vakbekwaamheid in de eerste helft van september 2015 verlopen, aangezien Nederland de mogelijkheid heeft benut om de in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 2003/59/EG bedoelde termijn tot zeven jaar te verlengen. Chauffeurs met een rijbewijs van categorie D1, D1+E, D of D+E die hun getuigschrift van vakbekwaamheid kort vóór het verstrijken ervan in 2015 hebben vernieuwd, moeten hun getuigschrift opnieuw vernieuwen vóór het verstrijkt op 10 september 2020. De overgrote meerderheid van de buschauffeurs in Nederland bevindt zich in deze situatie. Het is onzeker of de capaciteit van de opleidingsinstellingen zal volstaan om al deze chauffeurs de mogelijkheid te bieden hun nascholing op tijd te voltooien. Aangezien het openbaar vervoer weer rijdt volgens normale dienstregeling, hebben de chauffeurs bovendien minder tijd om nascholing te volgen.
(4)

Wat betreft rijbewijzen overeenkomstig Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad (2), is volgens de informatie van het Verenigd Koninkrijk het Driver and Vehicle Licensing Agency (DVLA) verantwoordelijk voor de afgifte van rijbewijzen in Groot-Brittannië en beschikt het over de gegevens van 49 miljoen houders van rijbewijzen en van meer dan 40 miljoen geregistreerde voertuigbezitters. Het DVLA ontvangt maandelijks gemiddeld ongeveer 1,6 miljoen poststukken. De onlinekanalen van het DVLA zijn gedurende de hele pandemie beschikbaar geweest, maar sommige transacties kunnen alleen worden uitgevoerd door een papieren aanvraag met ondersteunende documentatie in te dienen. Dat geldt in bepaalde omstandigheden ook voor de vernieuwing van rijbewijzen. Maandelijks ontvangt het DVLA meer dan 200 000 papieren aanvragen van bestuurders die de administratieve geldigheidsduur moeten vernieuwen van hun rijbewijs, of hun rijbevoegdheid als zij 70 jaar of ouder zijn. Ook beroepschauffeurs die hun bevoegdheid voor het besturen van vrachtwagens en/of bussen moeten vernieuwen of personen die een om medische redenen beperkt rijbewijs moeten vernieuwen, dienen een papieren aanvraag in. Het Verenigd Koninkrijk is van mening dat voor de verwerking van de aanvragen en de afgifte van vernieuwde rijbewijzen een aanzienlijk aantal personeelsleden van het DVLA aanwezig moet zijn in het gebouw waar de rijbewijzen worden afgegeven. In Noord-Ierland worden rijbewijzen vernieuwd door het Driver and Vehicle Agency (DVA), dat voor de vernieuwing van rijbewijzen met dezelfde capaciteitsbeperkingen wordt geconfronteerd als het DVLA.
(5)

Griekenland heeft als reactie op de uitbraak van COVID‐19 een aantal buitengewone maatregelen genomen met betrekking tot overheidspersoneel, waaronder het personeel van ministeries en regionale vervoersdiensten. Die maatregelen hebben gevolgen gehad voor de capaciteit om bestuurderskaarten te vernieuwen en te vervangen. Een van die maatregelen was het “bijzonder verlof voor ambtenaren”, dat bij nationale wet werd ingevoerd en aanzienlijke gevolgen had voor het aantal personen dat voor de desbetreffende taken beschikbaar was.
(3)

Het verzoek en de aanvraag zijn beoordeeld overeenkomstig artikel 11 van Verordening (EU) 2019/631, Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 en Uitvoeringsverordening (EU) nr. 427/2014 van de Commissie (5) en de “Technical Guidelines for the preparation of applications for the approval of innovative technologies pursuant to Regulation (EC) No 443/2009 of the European Parliament and of the Council” (6) (versie van juli 2018) (7).
(2)

De doelstellingen van het voorgestelde initiatief zijn: 1) ervoor zorgen dat intellectuele-eigendomsrechten, met inbegrip van octrooien, geen belemmering vormen voor de toegankelijkheid of beschikbaarheid van een toekomstig vaccin of een toekomstige behandeling voor COVID‐19; 2) ervoor zorgen dat de EU-wetgeving inzake data en marktexclusiviteit de onmiddellijke doeltreffendheid van door lidstaten afgegeven dwanglicenties niet beperkt; 3) invoeren van wettelijke verplichtingen voor begunstigden van EU-middelen om kennis, intellectuele eigendom en/of data in verband met gezondheidstechnologie inzake COVID‐19 te delen in een technologie- of octrooigemeenschap; 4) invoeren van wettelijke verplichtingen voor begunstigden van EU-middelen om voor transparantie te zorgen inzake publieke bijdragen, productiekosten, alsmede toegankelijkheids- en betaalbaarheidsclausules in combinatie met niet-exclusieve licenties.
(6)

Vooral voor buschauffeurs is de situatie problematisch. Volgens de door Italië verstrekte informatie hebben veel bestuurders die op 10 september 2008 de activiteit van chauffeur van voor personenvervoer bestemde voertuigen uitoefenden, op grond van artikel 4 van Richtlijn 2003/59/EG een getuigschrift van vakbekwaamheid verkregen als verworven recht. In de praktijk en overeenkomstig artikel 4, artikel 8, lid 2, en artikel 14, lid 2, van Richtlijn 2003/59/EG, zijn veel van de aldus verstrekte getuigschriften van vakbekwaamheid in de eerste helft van september 2015 verlopen, aangezien Italië de mogelijkheid heeft benut om de in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 2003/59/EG bedoelde termijn tot zeven jaar te verlengen. Bestuurders die hun getuigschrift van vakbekwaamheid kort voor de vervaldatum in 2015 hebben vernieuwd, moeten dat getuigschrift uiterlijk 9 september 2020 weer vernieuwen. Italië schat dat er op 9 september 2020 meer dan 62 000 getuigschriften vervallen en niet vernieuwd zullen zijn.
(52)

Dat onderscheid is behandeld in de rechtspraak van het Hof. In zaak C‐3/00, Denemarken/Commissie, heeft het Hof met betrekking tot artikel 95 VEG (wat nu overeenkomt met artikel 114 VWEU) het volgende geconcludeerd: “Het verschil tussen deze twee in artikel 95 EG geregelde gevallen is dat in het eerste geval de nationale bepalingen reeds vóór de harmonisatiemaatregel bestonden. Zij waren de gemeenschapswetgever bekend, maar deze heeft zich bij de harmonisatie daardoor niet kunnen of willen laten leiden. Het werd daarom aanvaardbaar geacht dat de lidstaat de mogelijkheid krijgt, te verzoeken dat zijn eigen bepalingen van kracht blijven. Het Verdrag stelt daartoe als voorwaarde dat de maatregelen hun rechtvaardiging vinden in gewichtige eisen als bedoeld in artikel 30 EG of verband houdend met de bescherming van het milieu of het arbeidsmilieu. In het tweede geval daarentegen kan de vaststelling van een nieuwe nationale wettelijke regeling de harmonisatie eerder in gevaar brengen. De gemeenschapsinstellingen hebben bij de opstelling van de harmonisatiemaatregel per definitie geen rekening kunnen houden met de nationale tekst. In dat geval worden niet de eisen van artikel 30 EG gesteld; alleen redenen verband houdend met de bescherming van het milieu of het arbeidsmilieu kunnen worden aanvaard, mits de lidstaat nieuwe wetenschappelijke gegevens aandraagt en de noodzaak van nieuwe nationale bepalingen het gevolg is van een specifiek probleem dat zich in de lidstaat heeft aangediend nadat de harmonisatiemaatregel is genomen.” (8)
(7)

Bij het onderzoek is uit niets gebleken dat verdere behandeling van de zaak in het belang van de Unie zou zijn. De Commissie heeft echter ook kennis genomen van een besluit dat het ministerie van Handel van de Verenigde Staten van Amerika op 26 mei 2020 heeft genomen in een antidumping- en antisubsidieonderzoek naar de invoer van bepaalde soorten samengelijmde stalen hechtnieten uit de Volksrepubliek China, wat productsoorten van het betrokken product zijn. Gezien het potentiële risico van toekomstige verlegging van het handelsverkeer zal de Commissie de statistische ontwikkeling van de invoer van het betrokken product uit de Volksrepubliek China gedurende een periode van 24 maanden vanaf de bekendmaking van het onderhavige besluit in het oog houden. Zo kan de Commissie beoordelen of het nodig is een nieuw onderzoek te openen overeenkomstig de vereisten van de basisverordening.
(2)

In artikel 20 van Besluit 2008/616/JBZ van de Raad (3) is bepaald dat op basis van een evaluatieverslag dat is opgesteld aan de hand van een vragenlijst, een evaluatiebezoek en een proefrun, moet worden gecontroleerd of er is voldaan aan de in overweging 1 bedoelde voorwaarde met betrekking tot de geautomatiseerde uitwisseling van gegevens overeenkomstig hoofdstuk 2 van Besluit 2008/615/JBZ.
(37)

Voor zover de Commissie weet, zijn commercieel geëxploiteerde passagiersvervoersdiensten per spoor over het algemeen echter langeafstandsvervoersdiensten. In die omstandigheden is het waarschijnlijk dat exploitanten van openbaredienstverplichtingen die langeafstandsdiensten voor passagiersvervoer per spoor aanbieden, concurreren met commercieel geëxploiteerde passagiersvervoersdiensten per spoor om passagiers aan te trekken. De reden hiervoor is dat, aan de vraagzijde, op basis van een openbaredienstverplichting geëxploiteerde en commercieel geëxploiteerde passagiersvervoersdiensten per spoor substitueerbaar kunnen zijn. Het kan echter minder vanzelfsprekend zijn dat exploitanten van openbaredienstverplichtingen die regionale passagiersvervoersdiensten per spoor aanbieden, concurreren met commercieel geëxploiteerde passagiersvervoersdiensten per spoor. In haar besluitvormingspraktijk heeft de Commissie vastgesteld dat regionale (korteafstands-) en langeafstandsdiensten voor passagiersvervoer per spoor afzonderlijke markten zijn, met name omdat de kenmerken van het vervoer verschillen, bijvoorbeeld wat betreft de frequenties en de haltes (23).
(5)

Er wordt ook subsidie betaald voor werknemers die terugkeren na inactiviteit, tot zes maanden na hun terugkeer naar het werk. Met een begrenzing tot het minimumloon of twee keer het minimumloon afhankelijk van de economische activiteit van de werkgever, kan de steun in de eerste en tweede maand na de terugkeer tot 100 %, in de derde en vierde maand tot 50 % en in de vijfde en de zesde maand tot 30 % van het werknemersloon bedragen. Die subsidies kunnen worden beschouwd als een soortgelijke maatregel als een werktijdverkortingsregeling in de zin van Verordening (EU) 2020/672 omdat zij ertoe strekken inkomenssteun te verstrekken aan werknemers en bestaande banen in stand te houden.
(5)

“Wetsbesluit nr. 10-G/2020 van 26 maart” en “Wetsbesluit nr. 27-B/2020 van 19 juni”, waarnaar in het verzoek van Portugal van 11 augustus 2020 wordt verwezen, vormen de basis voor de invoering van een aantal maatregelen die gericht zijn op de gevolgen van de COVID-19-uitbraak. Daartoe behoort de nieuwe en vereenvoudigde bijzondere steun voor het behoud van dienstverbanden door tijdelijke werkonderbreking of verkorting van de normale werktijd. Dit is een soortgelijke maatregel als die van overweging 4, maar met vereenvoudigde procedures om sneller aan financiële middelen te komen. Voor bedrijven die in aanmerking komen, voorziet de maatregel in een uitkering om 70 % van de compensatie voor werknemers te dekken, waarbij die compensatie overeenkomt met twee derde van hun normale brutoloon, en in vrijstelling van de werkgeversbijdrage voor de sociale zekerheid. Die compensatie (ter waarde van twee derde van het brutoloon) wordt gecorrigeerd zodat zij niet minder bedraagt dan het nationale minimumloon en niet meer dan driemaal het nationale minimumloon. Om voor de maatregel in aanmerking te komen, moeten ondernemingen hun activiteiten hebben geschorst of in de 30 dagen vóór de steunaanvraag ten minste 40 % inkomstenverlies hebben geleden in vergelijking met dezelfde maand van het jaar voordien of met het maandelijks gemiddelde van de twee voorafgaande maanden. De maatregel is reeds verschillende keren uitgebreid, onder meer door de compensatie voor werknemers aan te passen tot vier vijfde van hun normale brutoloon en door een uitdovingsregeling in te voeren voor de vrijstelling van de werkgeversbijdrage voor de sociale zekerheid voor de bedrijven die daarvoor in aanmerking kwamen. Aangezien de overheid door de vrijstelling van socialezekerheidsbijdragen inkomsten derft, kan dit voor de toepassing van Verordening (EU) 2020/672 worden gelijkgesteld met overheidsuitgaven.
(7)

Er zijn ook twee maatregelen genomen om de sluiting van kinderopvangdiensten en scholen te ondervangen in de vorm van uitkeringen voor ouderschapsverlof van maximaal 30 dagen in de periode van 5 maart 2020 tot en met 31 augustus voor werknemers of zelfstandigen met kinderen tot 12 jaar (of meer dan 12 jaar indien het kind gehandicapt is en nog op school zit), die 50 % van hun inkomen dekken, en vouchers voor babysitting ten belope van maximaal 2 000 EUR als alternatief voor ouderschapsverlofuitkeringen, die geldig zijn gedurende dezelfde periode. Die maatregelen kunnen worden beschouwd als een soortgelijke maatregel als werktijdverkortingsregelingen, zoals bedoeld in Verordening (EU) 2020/672, aangezien daarmee inkomenssteun aan werknemers en zelfstandigen wordt verleend om hen te helpen de kosten van kinderopvang te dragen tijdens schoolsluitingen en ouders dus steun krijgen om te blijven werken en wordt voorkomen dat het dienstverband in gevaar komt.
(8)

Ten slotte is met “Wet 4714/2020” (5), waarnaar sprake in het verzoek van Griekenland van 6 augustus 2020 wordt verwezen, de financiering door de overheid ingevoerd van werkgeverspremies voor werknemers in seizoensgebonden ondernemingen. De maatregel is gericht op seizoensgebonden ondernemingen in de tertiaire sector, met name bedrijven waarvan de omzet, op basis van de gegevens over 2019, voor 50 % geconcentreerd is in het derde kwartaal van het jaar. De maatregel dient om de werkgeverspremies in de maanden juli, augustus en september 2020 te financieren, op voorwaarde dat ondernemingen hetzelfde aantal werknemers behouden als zij per 30 juni 2020 hadden.
(4)

Meer bepaald werd op basis van de “Arbeidsmarktwet” (Zakon o tržištu rada) (2), waarnaar in het verzoek van Kroatië van 6 augustus 2020 wordt verwezen, door de Kroatische dienst voor arbeidsbemiddeling besloten (3) een maatregel in te voeren die voorziet in medefinanciering van de salarissen van werknemers voor bedrijven die hun inkomsten zien terugvallen (met 20 % in de periode van maart tot en met mei 2020 of met 50 % in juni 2020), op voorwaarde dat het dienstverband niet wordt beëindigd. Voor maart 2020 is het steunbedrag bepaald op 3 250,00 HRK per voltijdse werknemer, terwijl het maandelijkse steunbedrag voor de maanden april, mei en juni 2020 op 4 000 HRK per voltijdse werknemer is bepaald.
(4)

“Wet nr. 27(I)/2020”, waarnaar in het verzoek van Cyprus van 6 augustus 2020 wordt verwezen, was de grondslag voor de invoering van een reeks bestuurlijke besluiten waarin maatregelen worden uiteengezet om aan de gevolgen van de COVID-19-uitbraak het hoofd te bieden. Op basis van “Wet nr. 27(I)/2020” hebben de autoriteiten een bijzondere verlofregeling ingevoerd, waarmee wordt voorzien in looncompensatie voor ouders die in de particuliere sector werken en kinderen tot 15 jaar of kinderen -ongeacht de leeftijd- met een handicap hebben. Die bijzondere verlofregeling kan worden beschouwd als een maatregel die vergelijkbaar is met werktijdverkortingsregelingen, als bedoeld in Verordening (EU) 2020/672, omdat daarmee wordt voorzien in inkomenssteun voor werknemers en die regeling helpt werkgelegenheid te behouden doordat wordt voorkomen dat ouders die voor hun kinderen moeten zorgen omdat scholen gesloten zijn, het dienstverband moeten opzeggen.
(4)

Meer bepaald is bij “Resolutie van de regering nr. 353 van 31 maart 2020”, als gewijzigd, met als rechtsgrondslag artikel 120 van “Wet nr. 435/2004 Sb. inzake werkgelegenheid”, als gewijzigd, waarnaar in het verzoek van de Tsjechische Republiek van 7 augustus 2020 wordt verwezen, het “antivirusprogramma” opties A en B ingevoerd. Die maatregelen zijn ontworpen om gedeeltelijk de loonkosten te compenseren van particuliere werkgevers die hun economische activiteiten tijdelijk moeten staken of aanzienlijk moeten terugschroeven als rechtstreeks gevolg van door de autoriteiten genomen maatregelen (optie A), of indirect vanwege de negatieve economische effecten van de pandemie (optie B), bijvoorbeeld doordat werknemers niet konden werken als gevolg van reisbeperkingen. Bij optie A wordt de bijdrage van de overheid verstrekt voor 80 % van het compensatieloon, maar niet meer dan 39 000 CZK per werknemer per maand. Bij optie B bedraagt de bijdrage van de overheid 60 % van het compensatieloon, maar niet meer dan 29 000 CZK per werknemer per maand. Werknemers die via die regeling geld ontvangen, mogen niet worden ontslagen zolang de werkgever aan de regeling deelneemt. De maatregelen lopen van 12 maart tot en met 31 oktober 2020 (2).
Artikel 2

3. De Commissie stelt de financiële bijstand van de Unie in maximaal acht tranches beschikbaar aan Roemenië. Een tranche kan in een of meer deeltranches worden uitbetaald. De looptijden van de deeltranches in het kader van de eerste tranche kunnen langer zijn dan de in lid 1 genoemde maximale gemiddelde looptijd. In dergelijke gevallen worden de looptijden van verdere deeltranches zodanig vastgesteld dat de in lid 1 genoemde maximale gemiddelde looptijd in acht is genomen als alle tranches zijn uitbetaald.
(4)

Meer bepaald is met “Koninklijk Wetsbesluit 8/2020”,”Koninklijk Wetsbesluit 11/2020” en “Koninklijk Wetsbesluit 24/2020”, waarnaar in het verzoek van Spanje van 3 augustus 2020 wordt verwezen, looncompensatie ingevoerd tot maximaal 70 % van het basissalaris van de in het kader van de werktijdverkortingsregeling “ERTE” (“Expediente de Regulación Temporal de Empleo”) op non-actief gestelde werknemers. De compensatie is gemaximeerd op een bedrag van 1 098,09 EUR per maand, dat kan worden verhoogd tot 1 254,96 EUR per maand of 1 411,83 EUR per maand, afhankelijk van het aantal kinderen ten laste van de begunstigde.
(4)

Bij de “wet tot vaststelling van de interventiemaatregelen inzake salarissen en bijdragen (ZIUPPP)” (2) en de “wet tot vaststelling van de interventiemaatregelen om de COVID‐19-epidemie in te dammen en de gevolgen ervan voor de burgers en de economie te verzachten (ZIUZEOP)” (3), waarnaar in het verzoek van Slovenië van 7 augustus 2020 wordt verwezen, is een looncompensatieregeling ingevoerd voor werknemers die niet werkten (of op werk wachtten) als gevolg van een tijdelijk onvermogen van de werkgevers om werk te verschaffen om bedrijfsredenen, overmacht of quarantaine. De uitkering die op grond van de regeling kan worden uitbetaald, is afgetopt op 80 % van het gemiddelde loon van de werknemer in de afgelopen drie maanden, maar mag niet lager zijn dan het minimumloon in Slovenië, en hangt af van de voorwaarde dat de werknemer in dienst blijft tijdens de deelname van de werkgever. De regeling was van kracht van 13 maart 2020 tot en met 31 mei 2020. Op basis van de “wet tot vaststelling van de interventiemaatregelen om de gevolgen van de COVID‐19-epidemie te verzachten en te verhelpen (ZIUOOPE)” (4) is de regeling sindsdien met enkele wijzigingen verlengd van 1 juni 2020 tot 31 augustus 2020 en er wordt een verdere verlenging gepland tot het einde van september 2020.
(2)

Artikel 2 van Richtlijn 2009/103/EG stelt de toepassing van artikel 8 van die richtlijn op voertuigen die gewoonlijk in een derde land zijn gestald, afhankelijk van de sluiting van een overeenkomst tussen de nationale bureaus van verzekeraars van de lidstaten en het nationale bureau van verzekeraars van dat derde land. Voorts moet de Commissie, voor de toepassing van artikel 8 van die richtlijn op deze voertuigen, de datum van toepassing van die bepaling voor deze voertuigen vaststellen, en de typen voertuigen waarop die bepaling van toepassing is, nadat zij in nauwe samenwerking met de lidstaten zal hebben vastgesteld dat bovengenoemde overeenkomst tot stand is gekomen.
(4)

Bij de “Malta Enterprise Act (Cap. 463 of the Laws of Malta)/L-Att dwar il-Korporazzjoni għall-Intrapriża ta’ Malta (Kap. 463 tal-Liġijiet ta’ Malta)” en de “Government Notice No. 389 van 13 april 2020/Notifikazzjoni tal-Gvern Nru 389 tat-13 ta’ April 2020”, waarnaar in het verzoek van Malta van 7 augustus 2020 wordt verwezen, is een loontoeslag wegens COVID-19 ingevoerd voor werknemers en zelfstandigen om de door de pandemie veroorzaakte verstoring op te vangen. Werknemers met een voltijdse baan op de in bijlage A, vermeld in de “Government Notice”, opgenomen lijst van sectoren die het hardst door de crisis zijn getroffen (bv. de horecasector) komen in aanmerking voor een loontoeslag van 800 EUR per maand. Werknemers met een voltijdse baan op de in bijlage B, vermeld in de “Government Notice”, opgenomen lijst van sectoren die minder hard getroffen zijn, kunnen 160 EUR per maand ontvangen. In juli 2020 is de regeling verlengd tot september 2020 en de lijst van sectoren in de twee bijlagen werd herzien. In sectoren die eerder onder de regeling vielen maar niet in de bijgewerkte bijlagen A of B zijn opgenomen, wordt een loontoeslag van 600 EUR verleend voor werknemers met een voltijdse baan.
(12)

Zoals bepaald in artikel 63, lid 2, Unclos en artikel 8 UNFSA moeten, wanneer eenzelfde bestand of bestanden van verwante soorten in zowel de exclusieve economische zone als in een gebied buiten en grenzend aan die zone voorkomen, de kuststaat en de staten die in het aangrenzend gebied op die bestanden vissen, samenwerken om tot overeenstemming te komen omtrent de nodige maatregelen tot behoud van die bestanden in het aangrenzende gebied. Een dergelijke samenwerking kan tot stand worden gebracht in het kader van regionale organisaties voor visserijbeheer. De toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag zal het Verenigd Koninkrijk in staat stellen mee te werken aan de nodige visserijbeheersmaatregelen en te waarborgen dat het betrokken bestand (de betrokken bestanden) bij de visserijactiviteiten op een duurzame wijze wordt (worden) geëxploiteerd.
Artikel 1

Gedelegeerde besluiten betreffende gekwalificeerde deelnemingen

1. Gedelegeerde besluiten uit hoofde van de artikelen 3 en 4 van Besluit (EU) 2019/1376 (ECB/2019/23) waarbij belangrijke onder toezicht staande entiteiten als gedefinieerd in artikel 2, punt 16, van Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank (ECB/2014/17) (5) betrokken zijn, worden vastgesteld door de directeur-generaal of de plaatsvervangend directeur-generaal van het directoraat-generaal SSM Governance en Operations — of bij hun ontstentenis, het hoofd van de afdeling Autorisatie — en een van de volgende hoofden van arbeidseenheden:

a) de directeur-generaal of een plaatsvervangend directeur-generaal van het directoraat-generaal Systeem- en Internationale Banken, indien het toezicht op de betrokken onder toezicht staande entiteit of groep wordt uitgeoefend door het directoraat-generaal Systeem- en Internationale Banken;

b) de directeur-generaal of een plaatsvervangend directeur-generaal van het directoraat-generaal Universele en Gediversifieerde Instellingen, indien het toezicht op de betrokken onder toezicht staande entiteit of groep wordt uitgeoefend door het directoraat-generaal Universele en Gediversifieerde Instellingen;

c) de directeur-generaal of een plaatsvervangend directeur-generaal van het directoraat-generaal Gespecialiseerde Instellingen en Minder Belangrijke Instellingen, indien het toezicht op de betrokken onder toezicht staande entiteit of groep wordt uitgeoefend door het directoraat-generaal Gespecialiseerde Instellingen en Minder Belangrijke Instellingen.

Indien bij een gedelegeerd besluit uit hoofde van de artikelen 3 en 4 van Besluit (EU) 2019/1376 (ECB/2019/23) meer dan één belangrijke onder toezicht staande entiteit betrokken is, is de belangrijke onder toezicht staande entiteit de onder toezicht staande entiteit of groep waarin de gekwalificeerde deelneming wordt verworven.