SPECIAAL VERSLAG Nr. 1/97 over de beschikkingen van de Commissie van 10 april 1996 en 20 november 1996 betreffende de goedkeuring van de rekeningen voor het begrotingsjaar 1992 en bepaalde uitgaven voor het begrotingsjaar 1993, vergezeld van de antwoorden van de Commissie (97/C 52/01)

INHOUD

Paragraaf

Bladzijde

1. INLEIDING . 1.1-1.5 2

2. METHODIEK VAN DE COMMISSIE . 2.1-2.9 2

Personele middelen . 2.1-2.2 2

Risicoanalyse . 2.3-2.5 2

Uitvoering van de werkzaamheden . 2.6 3

Werkmethoden . 2.7-2.9 3

3. BEMIDDELINGSORGAAN . 3.1-3.7 4

4. EVALUATIE VAN DE NIET-ERKENDE UITGAVEN . 4.1-4.25 4

Algemene opmerkingen . 4.1-4.4 4

Forfaitaire correcties . 4.5-4.11 5

De terzijdestelling van het besluit van de financieel controleur: openbare opslag van rundvlees in Ierland . 4.12-4.21 7

Correcties ad hoc . 4.22-4.25 7

5. GEVALLEN WAARIN GEEN CORRECTIES WERDEN TOEGEPAST. 5.1 8

6. CONCLUSIE . 6.1-6.3 8

BIJLAGE: TABELLEN 1-4 . 10

Antwoord van de Commissie . 12

1. INLEIDING

1.1. Naar aanleiding van de resolutie van het Europees Parlement van 17 maart 1995, volgens welke de beschikkingen van de Commissie betreffende de goedkeuring van de rekeningen van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, afdeling Garantie, moeten worden onderworpen aan de kwijtingsprocedure, heeft de voorzitter van het Europees Parlement de Europese Rekenkamer bij brief van 26 juni 1996 verzocht, verslag uit te brengen over de beschikking van 10 april 1996 betreffende de goedkeuring van de rekeningen inzake de uitgaven van 1992 en bepaalde uitgaven van 1993 (1).

1.2. Deze beschikking bevatte correcties ten bedrage van 825,1 Mio ECU (zie tabel 1) en twee afzonderlijke correcties betreffende de uitgaven voor 1993 (106,9 Mio ECU). Daar de bemiddelingsprocedure in april 1996 voor een deel van de uitgaven van 1992 nog niet was afgesloten (zie paragraaf 3.6), gaf de Commissie nog een tweede beschikking over de goedkeuring voor 1992. Deze tweede beschikking, waarbij die van 10 april 1996 werd gewijzigd en die voor 70,0 Mio ECU aan correcties bevatte (zie tabel 2), werd op 20 november 1996 genomen (2).

1.3. Artikel 5, lid 2, sub b), van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad (3) bepaalt dat de Commissie de door de Lidstaten ingediende rekeningen goedkeurt van de betalingen die zij in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie, hebben verricht. Deze bepaling moet waarborgen dat slechts die uitgaven worden gefinancierd welke rechtmatig, overeenkomstig de communautaire voorschriften zijn gedaan. Hiertoe verricht het bevoegde directoraat-generaal van de Commissie (DG VI) controles op de uitgaven waarbij algemeen aanvaarde controlenormen worden gehanteerd. Van alle ontdekte fouten en gebreken worden de Lidstaten schriftelijk in kennis gesteld. De Lidstaten hebben de gelegenheid te antwoorden. Er worden tussen de diensten van de Commissie en de Lidstaten ook bilaterale bijeenkomsten gehouden, waarop de betrokken partijen hun respectieve standpunten kunnen verduidelijken. Na deze bilaterale fase maakt de Commissie haar conclusies bekend, waarna de bemiddelingsprocedure van start kan gaan (zie de paragrafen 3.1-3.7). De Commissie voltooit dan haar syntheseverslag (4) (5), dat wordt voorgelegd aan het EOGFL-Comité van de vertegenwoordigers van de Lidstaten. De definitieve goedkeuringsbeschikking wordt door de Commissie als college genomen.

1.4. Bij Verordening (EEG) nr. 1287/95 van de Raad (6) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad (7) zijn er ingrijpende veranderingen aangebracht in de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen. Deze veranderingen worden pas van kracht voor het begrotingsjaar van het EOGFL dat op 16 oktober 1995 begint.

1.5. Beide in paragraaf 1.2 genoemde beschikkingen worden behandeld in dit verslag, dat het tweede is dat de Kamer over de goedkeuring van de rekeningen van een bepaald begrotingsjaar uitbrengt (8). Met het oog op het verslag werden de syntheseverslagen van de Commissie onderzocht, alsmede de verslagen over controlebezoeken en de briefwisseling met Lidstaten. De werkzaamheden van de financiële controle (DG XX) werden onderzocht en er werd overleg gepleegd met vertegenwoordigers van het bemiddelingsorgaan. De Kamer heeft geen controlebezoeken in de Lidstaten afgelegd.

2. METHODIEK VAN DE COMMISSIE

Personele middelen

2.1. De dienst van de Commissie die belast was met de werkzaamheden in verband met de goedkeuring voor 1992 bleef gebukt gaan onder personeelsgebrek. Er waren maximaal 40, per markt ingedeelde, personeelsleden beschikbaar (waarvan 19 van categorie A) om een oordeel te vellen over een totaal van meer dan 30 000 Mio ECU aan uitgaven die in 12 Lidstaten waren gedaan. Ofschoon in het aan het EOGFL-Comité voorgelegde werkprogramma (9) werd gesteld dat het aantal beschikbare personeelsleden te klein was om te garanderen dat alle belangrijke maatregelen werden behandeld, werden er geen extra personeelsleden voor deze taak ingezet.

2.2. In zijn resolutie waarin de Commissie kwijting werd verleend met betrekking tot de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL voor het begrotingsjaar 1991 (10) was het Europees Parlement het met de Commissie eens dat er meer personeel nodig was voor de werkzaamheden in verband met de goedkeuring van de rekeningen en verzocht het haar 15 personeelsleden naar deze taak over te hevelen of, indien dit niet mogelijk zou zijn, bij de begrotingsautoriteit een passend voorstel in te dienen. Tot dusver is er in dit verband nog niets ondernomen.

Risicoanalyse

2.3. Omdat de personele middelen zo schaars waren, was bij de toewijzing ervan de risicoanalyse van essentieel belang. Deze analyse werd in eerste instantie niet centraal, doch voor elk begrotingsonderdeel per markt ver richt. De prioriteiten werden gesteld en de werkzaamheden gepland naar gelang van de personele middelen per markt.

2.4. Bovendien constateert de Kamer het volgende:

a) de uitvoerrestituties besloegen een derde van de begroting en vormden volgens de analyse van de Commissie een groot risico. Voor zes van de Lidstaten met de grootste bedragen aan uitvoerrestituties (DK, D, F, I, NL, UK) hielden de financiële controles verband met fysieke controles en/of voorfinanciering en hadden zij geen betrekking op de bewijsstukken bij het betaalorgaan;

b) in Italië werden in de sector oliën en vetten alleen olijfolie en zonnebloempitten gecontroleerd. Aan steun voor soja, waarmee volgens de Commissie even grote risico's verbonden zijn als met productie- en consumptiesteun voor olijfolie, is meer uitgegeven (428 Mio ECU tegenover respectievelijk 219 Mio ECU en 368 Mio ECU); toch werd deze steun niet gecontroleerd. Bovendien werd dit begrotingsonderdeel in de periode 1988-1992 in verband met de goedkeuring van de rekeningen van welk jaar ook in geen enkele Lidstaat gecontroleerd;

c) in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk werd van de maatregelen inzake oliën en vetten alleen die voor gedroogde voedergewassen gecontroleerd, hoewel de uitgaven daarvoor gering waren en de ermee verbonden risico's als klein of gemiddeld werden ingeschat. Op grond van de risicoanalyse hadden de schaarse controlemiddelen veeleer voor peulvruchten (D, UK) en raapzaad (D) moeten worden ingezet.

2.5. In de zuivelsector werd de risicoanalyse niet in de praktijk gebracht omdat de beschikbare middelen werden ingezet voor de follow-up van de gevolgen van het Besluit van de Raad betreffende de melkquota in Italië, Spanje en Griekenland. De overige maatregelen in de zuivelsector werden slechts in beperkte mate gecontroleerd en er was geen controleplan opgesteld waarin de prioriteiten voor de controle op de uitgaven van 1992 waren vastgesteld.

Uitvoering van de werkzaamheden

2.6. Om diverse redenen werden de geprogrammeerde werkzaamheden niet in de vereiste mate verricht:

a) tijdens een controlebezoek in België werden slechts 64 van de 129 geplande detailcontroles volledig verricht. Daarnaast werd in nog eens 60 gevallen een bepaald aspect onderzocht;

b) tijdens het eerste controlebezoek in Ierland was het wegens de wanorde in de bewijsstukken onmogelijk de dossiers inzake uitvoerrestituties voor rundvlees behoorlijk te controleren. In september 1993 vond een tweede controlebezoek plaats, onder meer om de desbetreffende dossiers te onderzoeken, maar dit onderzoek ging wegens de nog steeds heersende wanorde en wegens tijdgebrek niet door. De conclusie van het verslag hierover luidde dat Ierland bij de goedkeuring van de rekeningen bevoordeeld werd, aangezien de controleurs van de Commissie hun werkzaamheden wegens ontoereikende orde in de bewijsstukken niet konden voltooien. Bij een volgend controlebezoek in oktober 1994, met betrekking tot de regeling voor de voorfinanciering, werd enige verbetering geconstateerd, maar bleven de detailcontroles achterwege. Er zijn in dit verband geen correcties toegepast;

c) het controleplan voor oliën en vetten voorzag in een controlebezoek aan Italië in verband met gedroogde voedergewassen; dit bezoek is in het kader van de goedkeuring voor 1992 niet doorgegaan;

d) in de sector oliën en vetten leidde een systeemgerichte controle in Denemarken tot de conclusie dat de werkelijke betalingen aan detailcontroles moesten worden onderworpen die zekerheid zouden kunnen verschaffen omtrent de regelmatigheid van de uitgaven. Dergelijke controles zijn uitgebleven;

e) in een verslag over een controlebezoek aan Griekenland met betrekking tot het begrotingsjaar 1991 werd erop gewezen dat de consumptiesteun voor olijfolie verder moest worden onderzocht wegens fraudegevallen die waren ontdekt door het nationale agentschap voor de controle op olijfolie. Hieraan werd tot 1996 geen gevolg gegeven, zodat er in verband met 1992 geen controle van deze maatregel in Griekenland kwam;

f) ten aanzien van uitvoerrestituties voor rundvlees in Duitsland werd een financiële correctie van 5,8 Mio DM (3,1 Mio ECU ) toegepast. Het bedrag van de correctie waartoe uiteindelijk werd besloten, was gebaseerd op cijfers uit een verslag van de Duitse autoriteiten. Hoewel de bevoegde dienst van de Commissie voornemens was de grondslag van deze cijfers ter plaatse na te trekken, geschiedde dit niet.

Werkmethoden

2.7. Over de controlebezoeken werd soms zeer laat (na 18 maanden) verslag uitgebracht aan de betrokken Lidstaat. Hierdoor werd de positie van de Commissie bij de toepassing van correcties ondermijnd, zoals het bemiddelingsorgaan heeft opgemerkt (zaken FR/009, IT/010, UK/011 en IR/013: openbare opslag van rundvlees).

2.8. Het voor de markten - behalve wat betreft de uitvoerrestituties - verantwoordelijke personeel ziet er niet systematisch op toe dat alle potentiële correcties, met inbegrip van de antwoorden van de Lidstaten, worden toegepast. Een correctie voor caseïne in Nederland, waarmee de Nederlandse autoriteiten reeds hadden ingestemd, zou zijn vergeten indien de Kamer ze in januari 1996 niet onder de aandacht van de Commissie had gebracht.

2.9. Er is geen ondergrens voor correcties. De beschikking van de Commissie betreffende 1992 bevat ten minste drie correcties van minder dan 1 ECU en één van minder dan 0,05 ECU. Zulke correcties doen niet ter zake. Bij de correctie voor productiesteun voor olijfolie in Spanje bevond de financiële controle na onderzoek van de correctie echter dat er nog 3,3 Mio PTA (20 000 ECU) méér moesten worden afgewezen. Hoewel DG VI het met deze analyse eens was, veranderde het de correctie niet, omdat het betrokken bedrag zo "klein" was en de procedure voor de hernieuwde kennisgeving aan de Lidstaat te omslachtig zou zijn.

3. BEMIDDELINGSORGAAN

3.1. Bij Beschikking 94/442/EG van de Commissie (11) werd een bemiddelingsprocedure ingesteld waarvan de Lidstaten voor het eerst gebruik konden maken in het kader van de goedkeuring van de rekeningen voor het begrotingsjaar 1992.

3.2. Het bemiddelingsorgaan is een onafhankelijk lichaam, samengesteld uit vier leden en een voorzitter, die zeer deskundig zijn op de terreinen waarop het EOGFL, afdeling Garantie, werkzaam is. Zij worden door de Commissie benoemd na raadpleging van het Comité van het EOGFL.

3.3. Het bemiddelingsorgaan heeft ten doel uiteenlopende standpunten van de betrokken Lidstaat en de Commissie nader tot elkaar te brengen voordat de Commissie de definitieve beschikking over de aan te brengen correctie neemt. Het orgaan brengt over elk geval een verslag uit. De conclusies hiervan zijn voor de Commissie echter niet bindend.

3.4. Een bemiddelingsverzoek is slechts ontvankelijk indien volgens de mededeling van DG VI waartegen bezwaar wordt gemaakt, de verlangde financiële correctie betrekking heeft op een bedrag dat hetzij hoger is dan 0,5 Mio ECU, hetzij meer dan 25 % uitmaakt van de totale jaarlijkse uitgaven van de Lidstaat in het kader van die begrotingspost.

3.5. Met betrekking tot het begrotingsjaar 1992 werden aan het bemiddelingsorgaan 34 gevallen voorgelegd (zie tabel 3). Drie gevallen (twee betroffen Griekenland, één Denemarken) werden niet behandeld omdat de Commissie de correctie reeds ongedaan had gemaakt. Drie andere (twee betreffende Italië, één betreffende Portugal) werden niet behandeld omdat ze niet waren voorgelegd binnen de in Beschikking 94/442/EG (12) gestelde termijn. Tabel 4 geeft een overzicht van de resultaten van de 28 gevallen die het bemiddelingsorgaan wél heeft behandeld.

3.6. Het bestaan van het bemiddelingsorgaan heeft ertoe geleid dat de controleurs van de Commissie meer gedisciplineerd te werk gaan, doordat het hen verplicht hun bevindingen grondiger te analyseren. De bemiddelingsprocedure leidde echter ook tot extra vertragingen in de goedkeuringsprocedure. De in november 1996 genomen aanvullende beschikking betreffende 1992 was volgens de Commissie noodzakelijk, omdat er in maart 1996 nog 13 zaken aanhangig waren bij het bemiddelingsorgaan. Drie daarvan (17,2 Mio ECU) konden ook toen nog niet worden afgesloten en zullen deel uitmaken van de goedkeuringsbeschikking over 1993.

3.7. Met de oprichting van het bemiddelingsorgaan werd voorts beoogd het aantal zaken voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen te reduceren. Eind 1996 is het nog te vroeg om te beoordelen of dit is gelukt.

4. EVALUATIE VAN DE NIET-ERKENDE UITGAVEN

Algemene opmerkingen

4.1. De goedkeuring van de uitgaven voor 1992 omvatte twee correcties betreffende de uitgaven voor 1993 (106,9 Mio ECU). Het zou wellicht juister zijn deze twee correcties in de goedkeuringsprocedure voor 1993 te behandelen.

4.2. In haar advies nr. 6/95 over de goedkeuringsbeschikking van de Commissie over het begrotingsjaar 1991 (13) stelde de Kamer dat prioriteit moest worden verleend aan controlemethoden die een objectieve basis voor een correctie bieden, zoals extrapolaties van resultaten van statistische steekproefmethoden.

4.3. De Commissie antwoordde dat zij geavanceerde computerhulpmiddelen had ingevoerd waarmee, onder meer, statistisch verantwoorde steekproeftechnieken mogelijk zouden zijn. Uit het werk waarop de goedkeuringsbeschikkingen 1992 zijn gebaseerd, valt zulks echter nauwelijks op te maken.

4.4. De goedkeuring van de uitgaven voor 1992 door de Commissie leidde tot drie algemene soorten correcties: forfaitaire correcties, correcties ad hoc (weigering om bepaalde uitgaven te financieren) en routinecorrecties van de rekeningen.

Forfaitaire correcties

4.5. Evenals voor 1991 werden er vele forfaitaire correcties aangebracht. Van het totaal van 895,1 Mio ECU aan correcties (zie de tabellen 1 en 2) in de goedkeuringsbeschikkingen over 1992 had 336 Mio ECU (37,5 %) betrekking op forfaitaire correcties.

4.6. De Commissie heeft intern een schaalverdeling ingevoerd op basis waarvan forfaitaire correcties van 2 %, 5 % of 10 % worden toegepast naar gelang van de ernst van het ontdekte systeemgebrek. Met - effectieve - corrigerende maatregelen van de betrokken Lidstaat kan naar de zienswijze van de Commissie slechts rekening worden gehouden ingeval niet duidelijk is welke van de drie categorieën (2 %, 5 % of 10 %) moet worden toegepast. Bij uitzondering kunnen hogere percentages worden toegepast. De toepassing van deze forfaitaire correcties is geregeld in een door het EOGFL-Comité goedgekeurd intern document (14).

4.7. Toepassing van de forfaitaire correcties is noodzakelijk wanneer het werkelijke financiële effect van systeemgebreken niet kan worden bepaald. De forfaitaire correcties werden echter niet consequent toegepast, vooral die waarmee verbeteringen achteraf, soms zelfs zonder controle, werden gehonoreerd. Zo werd een correctie verlaagd of zelfs ingetrokken indien de betrokken Lidstaat kon aantonen dat maatregelen waren genomen om het geconstateerde gebrek te verhelpen, ook al werden de corrigerende maatregelen pas lang na het onderzochte jaar getroffen.

4.8. Deze praktijk is niet in overeenstemming met de conclusies van resolutie A4-0058/96 van het Europees Parlement inzake het verlenen van kwijting aan de Commissie met betrekking tot de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL over het begrotingsjaar 1991 (15). Daarin werd de praktijk betreurd waarbij de bedragen van de financiële correcties worden vastgesteld op basis van andere criteria dan objectieve bewijzen van de feitelijke verliezen die de communautaire begroting in het betrokken jaar draagt.

4.9. In de volgende gevallen wees de controle van de Kamer uit dat de forfaitaire correcties niet waren gebaseerd op het verlies of het geraamde risico van verlies voor de EOGFL-begroting in het onderzochte jaar:

a) Productiesteun voor olijfolie: Griekenland

De Commissie heeft de tenuitvoerlegging van deze maatregel herhaaldelijk gekritiseerd (bij voorbeeld in de goedkeuringen voor 1990 en 1991); de hele reeks fundamentele gebreken bleek in 1992 nog steeds te bestaan. De opgelegde forfaitaire correctie van 10 % (5 252 Mio DR, ofwel 17,2 Mio ECU: zie tabel 2) is het maximum dat normaal kan worden toegestaan op basis van de schaalverdeling van de Commissie. Volgens het syntheseverslag (16) mag de Commissie dit percentage in een toekomstige goedkeuringsprocedure echter naar beneden bijstellen wanneer het onlangs gewijzigde beheer- en controlesysteem zodanig is dat het op substantiële wijze kan voldoen aan de eisen inzake bescherming van communautaire financiën tegen het risico van onregelmatigheden en fraude. Een dergelijke verlaging zou echter niet mogen worden toegepast voordat de noodzakelijke verbeteringen zijn aangebracht en het geraamde risico voor de EOGFL-begroting is verminderd.

b) Productiesteun voor katoen: Griekenland

In het advies over de goedkeuringsbeschikking voor 1991 (17) wordt beschreven hoe de forfaitaire correctie van 25 % voor katoen in Griekenland kon worden teruggebracht tot 10 % indien de Griekse autoriteiten vóór 31 december 1995 het controlesysteem zouden verbeteren en de samenwerking met de Commissie zouden hervatten. Dezelfde correctie van 25 % werd oorspronkelijk voorgesteld voor 1992. In de uiteindelijke beschikking voor 1992 (18) werd de correctie voor 1992 echter tot 10 % verlaagd. Evenzo werd de correctie voor 1991 naar beneden bijgesteld, zodat in 1992 een positieve correctie moest worden toegepast ter compensatie van de "overcorrectie" in 1991. Als reden hiervoor werd opgegeven dat de in 1995 en 1996 verrichte onderzoeken hadden uitgewezen dat het controlesysteem vanaf het seizoen 1996/1997 naar behoren functioneert en er tussen de Griekse autoriteiten en de Commissie goed wordt samengewerkt. Dit was met name het geval bij de controles achteraf op de betrokken verkoopseizoenen. De controleurs van de Kamer hebben in de verslagen van de Commissie aanwijzingen gevonden dat de verbeteringen pas vanaf 1993/94 hun beslag kregen en dat er in het verkoopseizoen 1992/93 vrijwel geen effectieve controles plaatsvonden. Te zamen belopen deze verlagingen 29 405 Mio DRA (96,2 Mio ECU).

c) Openbare opslag van rundvlees:

i) Duitsland

De forfaitaire correctie bedroeg slechts 2 % (19,59 Mio DM, ofwel 10,1 Mio ECU: zie tabel 2) en wel hoofdzakelijk omdat de Duitse autoriteiten na 1992 maatregelen hadden getroffen om de gebreken in de toepassing van hun systeem te verhelpen.

ii) Italië

De controlewerkzaamheden voor de goedkeuring met betrekking tot deze maatregel werden in Italië in 1990 en 1991 verricht. De Commissie beperkte de correcties onder verwijzing naar de inspanningen van de Italiaanse autoriteiten tot 10 % van de uitgaven voor 1990 en 1991 (in totaal 54 927 Mio LIT, ofwel 28,4 Mio ECU). Voor 1992 werd geen correctie toegepast, ofschoon de Commissie de in Italië aangebrachte verbeteringen (die pas in 1993 een aanvang namen) als ontoereikend beschouwde.

iii) Frankrijk

De Commissie paste een forfaitaire correctie toe van slechts 5 % (189,4 Mio FF, ofwel 29,2 Mio ECU) op grond van de inspanningen van de Franse autoriteiten om hun procedures voor inkoop en toezicht te verbeteren. Het plan voor de invoering van deze verbeteringen werd de Commissie pas in maart 1994 voorgelegd.

iv) Verenigd Koninkrijk

De Commissie begrensde de correctie aanvankelijk tot 5 % wegens de nadien door de Britse autoriteiten geleverde inspanningen om de procedures voor het toezicht te verbeteren. De correctie werd na een nieuw onderzoek van het Britse controlesysteem uiteindelijk verminderd tot 2 % (4,98 Mio UKL, ofwel 6,1 Mio ECU). Deze correctie werd slechts op de uitgaven voor 1991 toegepast. Op de uitgaven voor 1992 werd geen correctie toegepast, ook al vonden de controlebezoeken plaats in het EOGFL-jaar 1992 en bestonden de ontdekte gebreken in beide jaren. Bovendien onderwierpen de Britse autoriteiten hun systeem pas na discussies met de Commissie aan het eind van het begrotingsjaar 1992 aan een grondige inspectie.

d) Uit de markt nemen van perziken: Griekenland

In de verslagen over de controlebezoeken in verband met deze maatregel worden ernstige systeemgebreken beschreven. In eerste instantie werd een forfaitaire correctie van 10 % voor 1992, 1993 en 1994 voorgesteld. In een brief aan Griekenland meldde de Commissie echter dat noch voor 1992, noch voor 1993 correcties werden voorgesteld omdat uit de bezoeken aan Griekenland in augustus 1995 was gebleken dat het Griekse systeem was verbeterd. In de brief wordt echter ook gesteld dat er nog steeds ernstige gebreken bestaan. Er werd voor 1992 dus geen correctie toegepast, ook al liep de begroting in dat jaar ernstige risico's.

e) Rooiing van wijnstokken: Griekenland

De Commissie stelde aanvankelijk een correctie van 10 % voor, maar legde uiteindelijk, na bestudering van het verslag van het bemiddelingsorgaan, een forfaitaire correctie op van 2 % (61,1 Mio DR, ofwel 0,2 Mio ECU: zie tabel 2). Hierbij zij aangetekend:

i) alle (door de Commissie hoe dan ook ontoereikend geachte) verbeteringen vonden geruime tijd na 1992 plaats;

ii) het wijnbouwkadaster, dat het essentiële middel is om deze maatregel te controleren en dat door de Lidstaat moet worden bijgehouden, bestaat nog steeds niet.

4.10. Ook kwam het voor dat het niet noodzakelijk was forfaitaire correcties toe te passen, daar het mogelijk was precies te bepalen hoeveel verlies het Fonds had geleden of in hoeverre de verordening niet was nageleefd. Zo paste de Commissie ten aanzien van restituties voor de productie van zetmeel en suiker in Duitsland een forfaitaire financiële correctie van 5 % toe (5,2 Mio DM, ofwel 2,7 Mio ECU). Het ging in dit geval om bepaalde bedrijven die, in strijd met de bepalingen van de verordeningen, aanvragen om restitutiecertificaten indienden nadat het zetmeel (of de suiker) was verwerkt. Het zou echter correcter zijn geweest, het bedrag van de werkelijk hiermee gemoeide productierestituties te bepalen.

4.11. Willen de Lidstaten forfaitaire correcties aanvaarden, dan moet de toepassing ervan consequent en doorzichtig zijn:

a) in het geval van restituties voor de productie van zetmeel en suiker in Duitsland en ondanks de in paragraaf 4.10 genoemde feiten werd de forfaitaire correctie van 5 % eenvoudigweg toegepast omdat dit percentage in de voorgaande jaren was gehanteerd (voordat de in VI/216/93 Herz. 1 (19) vastgestelde criteria waren ingevoerd), zonder dat werd overwogen of dit in het licht van deze criteria wel passend was;

b) de systemen in Ierland en Spanje betreffende de speciale premie voor rundvlees vertonen fundamentele gebreken, vooral in Ierland, waar niet precies kon worden uitgemaakt voor hoeveel dieren een premie was aangevraagd en waar dieren zonder opgaaf van redenen nieuwe identificatienummers kregen. Toch bedroegen de forfaitaire correcties voor Spanje 5 % (0,96 Mio ECU) en voor Ierland slechts 2 % (0,91 Mio ECU). Overigens rechtvaardigde de ernst van de gebreken in beide gevallen een hogere correctie.

De terzijdestelling van het besluit van de financieel controleur: openbare opslag van rundvlees in Ierland

4.12. Tussen 1990 en 1993 onderzochten de diensten van de Commissie de openbare opslag van rund- en kalfsvlees in Ierland. De Ierse autoriteiten betwistten de omvang van de aangetroffen gebreken niet, maar beklemtoonden dat zij reeds in 1991 onverwijld stappen hadden ondernomen om de situatie te verbeteren.

4.13. In een schrijven aan de Ierse autoriteiten antwoordde DG VI dat er slechts voor 1990 en 1991 een forfaitaire correctie van 5 % zou worden opgelegd. Deze toezegging werd gedaan zonder dat de financieel controleur was geraadpleegd, hetgeen in gevallen als dit, waarin de financieel controleur een afwijkend standpunt inneemt, de positie van de Commissie ondermijnt.

4.14. In dit geval was de financieel controleur van oordeel dat de ontdekte gebreken van fundamentele aard waren en dus een correctie van 10 % voor zowel 1990 als 1991 rechtvaardigden. De Ierse autoriteiten werden hiervan in kennis gesteld. Evenals Italië, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, die voor deze maatregel ook hogere correcties opgelegd hadden gekregen, legde Ierland deze zaak voor aan het bemiddelingsorgaan. Dit sprak zich er nadrukkelijk voor uit dat het correctiepercentage zou worden gedifferentieerd vanaf het jaar waarin de verbeteringen waren ingetreden. Bij brief van 13 november 1995 deelde DG VI de Ierse autoriteiten echter mee dat het geen ruimte zag voor verlagingen van de correcties.

4.15. De Ierse autoriteiten achtten een correctie van 10 % voor zowel 1990 als 1991 financieel en politiek onaanvaardbaar. Zij gingen meteen demonstreren hoe zij hun systeem vanaf 1991 hadden verbeterd.

4.16. De Commissie heeft deze verbeteringen nooit onderzocht en de bewijsstukken omtrent de data waarop ze werden uitgevoerd, spreken elkaar tegen. Volgens de documenten van de Commissie werd niets wezenlijks ondernomen tot het vroege najaar van 1991, dat deel uitmaakt van het EOGFL-jaar 1992. De Ierse autoriteiten legden bewijzen over dat hun controleteams in het EOGFL-jaar 1991 21 onaangekondigde inspecties hadden verricht. Hierin bestond de systeemverbetering van dat jaar.

4.17. In de definitieve beschikking over de goedkeuring van de rekeningen die de financieel controleur ter visering werd voorgelegd, werd gedifferentieerd tussen 1990 (correctie van 10 %) en 1991 (correctie van 5 %). Deze verlaging kwam neer op 24 Mio IRL (30,3 Mio ECU). Voor de drie andere in paragraaf 4.14 genoemde Lidstaten werd geen differentiatie toegepast.

4.18. Deze differentiatie leidde direct tot de visumweigering van de financieel controleur, die aanvoerde dat de veronderstelde verbeteringen eerst moesten worden geverifieerd.

4.19. Met haar niet-gepubliceerde beschikking van 10 april 1996 (C(95) 2786 def.) stelde de Commissie het besluit van de financieel controleur zijn visum aan de goedkeuring van de rekeningen voor 1992 te onthouden, terzijde.

4.20. Voor haar besluit de visumweigering terzijde te stellen, voerde de Commissie aan dat de Ierse autoriteiten bereid waren om hun controlesysteem aanzienlijk te verbeteren en dat zij de maatregelen begonnen te nemen die noodzakelijk waren om de aangetroffen gebreken te verhelpen.

4.21. Het beginsel dat verbeteringen in systemen worden gehonoreerd is verdedigbaar, maar verlagingen van forfaitaire correcties kunnen nooit ingaan vóór de datum van deze verbeteringen. Voorts worden voor 1992 hoegenaamd geen verbeteringen voorgesteld, hoewel uit een controleverslag met betrekking tot de uitgaven voor 1992 duidelijk blijkt dat er in dat jaar nog aanmerkelijke gebreken waren.

Correcties ad hoc

4.22. De wijze waarop het tot sommige correcties ad hoc kwam, baart de Kamer zorgen.

4.23. De correctie voor te late betalingen van de speciale premie voor rundvlees in Italië werd op basis van nadere bewijsstukken uit de Lidstaat teruggebracht met 2 855 Mio LIT (1,5 Mio ECU). De bewijsstukken rechtvaardigden de verlaging echter niet.

4.24. De Commissie had in twee departementen in Griekenland een foutenpercentage van 10,53 % geconstateerd inzake de ooipremie voor 1992. In haar antwoord op het advies over de goedkeuringsbeschikking 1991 (20) stelde de Commissie dat de correctie voor 1992 zou worden aangebracht in de beschikking voor dat jaar. De Commissie heeft voor beide departementen echter slechts een correctie van 5 % toegepast (221,5 Mio DR, ofwel 0,73 Mio ECU; zie tabel 1).

4.25. Voor de medeverantwoordelijkheidsheffing voor granen in Denemarken berekende de Commissie op basis van cijfers die Denemarken aan EUROSTAT had verstrekt dat Denemarken de heffing voor 710 000 ton meer moest betalen. De Lidstaat betwistte deze cijfers echter (die waren berekend volgens de methode die voor alle Lidstaten wordt gehanteerd en aanvaard) en verstrekte andere gegevens die het deficit tot 206 000 ton verminderden. De Commissie aanvaardde de herziene cijfers klakkeloos. Voorts informeerden de Deense autoriteiten de Commissie dat de heffing niet verschuldigd is voor te velde staande gewassen (onder aanvoering van een bespreking door deskundigen in 1988 waarvan geen bewijzen voorhanden zijn) en verzochten zij om een extra vermindering met 147 840 ton. De werkelijke correctie geldt slechts voor 58 160 ton, hetgeen een verschil maakt van 49,3 Mio DKR (6,7 Mio ECU).

5. GEVALLEN WAARIN GEEN CORRECTIES WERDEN TOEGEPAST

5.1. Er deden zich gevallen voor waarin ondanks bewijzen omtrent gebreken in de systemen van Lidstaten die een risico vormden voor de EOGFL-begroting, geen correctie met betrekking tot 1992 werd toegepast:

a) de Commissie verrichtte uitgebreid onderzoek naar de voorfinanciering van uitvoerrestituties voor rundvlees en granen. De vele gebreken die hierbij aan het licht kwamen, zullen volgens haar pas in aanmerking worden genomen in de goedkeuringsbeschikking voor 1993. Op de uitgaven voor 1992 is geen correctie toegepast, hoewel ook dat jaar van de gebreken te lijden heeft gehad;

b) ook bij een onderzoek naar de toepassing van fysieke controles bij de uitvoer kwamen vele gebreken naar voren. De Commissie stelde met betrekking tot 1992 geen correcties voor, al behoudt ze zich wel het recht voor met betrekking tot latere jaren een ander standpunt in te nemen indien de aanbevolen corrigerende maatregelen uitblijven. Hierbij zij het volgende opgemerkt:

i) de Lidstaten moesten vanaf 1 oktober 1990 de relevante verordeningen naleven en er had een financiële correctie moeten worden gehanteerd toen uit de in 1992 en 1993 in alle Lidstaten verrichte controles bleek dat deze verordeningen niet naar behoren werden toegepast;

ii) op het gebied van de uitvoerrestituties lopen de proportie van de EOGFL-middelen die een risico inhouden en de absolute waarde ervan van de ene Lidstaat tot de andere aanzienlijk uiteen. Worden er in het geheel geen financiële correcties toegepast, dan komt dat neer op ongelijke behandeling van de Lidstaten;

iii) DG VI deelde de Lidstaten begin 1994 mee dat er geen correctie zou worden toegepast indien er vóór 1 juli 1994 corrigerende maatregelen werden genomen. De financiële controle was over deze toezegging, die van grote invloed is op de begroting, niet geraadpleegd;

c) in België werden bij een controlebezoek in verband met uitvoerrestituties vertragingen bij de betalingen geconstateerd die normaal gesproken tot een correctie zouden leiden. In dit geval werd geen correctie toegepast;

d) zowel het verslag over het controlebezoek als de brief aan de nationale autoriteiten inzake de speciale premie voor rundvlees in Duitsland bevatten de conclusie dat de zeer ernstige gebreken ontegenzeglijk een verhoogde en ongerechtvaardigde belasting voor het fonds betekenden. Toch kwamen er geen correcties. Voor de niet-oplegging van boetes werd geen andere motivering gegeven dan dat 1992 het laatste jaar was waarin Duitsland de regeling op deze wijze ten uitvoer legde;

e) in Limburg (NL) gingen 500 van de 800 aanvragen om de ooipremie verloren. Derhalve werd een onderzoek aan de hand van stukken niet nuttig bevonden. Er werden geen correcties opgelegd. Dat de nodige controles niet konden worden verricht, is onaanvaardbaar;

f) de rekeningen voor 1992 van 19 van de 44 betaalorganen zijn onderzocht door particuliere accountantsbureaus. Hun werk bestond hoofdzakelijk uit de aansluiting van de jaarlijkse uitgavendeclaraties op de onderliggende boekhoudbescheiden en uit een onderzoek van de interne organisatie van het betaalorgaan. De particuliere bureaus verstrekten nuttige systeembeschrijvingen en ontdekten ernstige gebreken met betrekking tot 1992. Er was echter geen sprake van financiële correcties.

6. CONCLUSIE

6.1. Artikel 5, lid 2, sub b), van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad (21) bepaalt dat de rekeningen van een bepaald jaar vóór het eind van het volgende jaar moeten worden goedgekeurd. Bijgevolg is de goedkeuringsbeschikking voor 1992, evenals die voor 1991, drie jaar te laat.

6.2. De invoering van een bemiddelingsorgaan mag als een positieve ontwikkeling worden beschouwd. Beklemtoond moet worden dat het bestaan ervan een grotere discipline in de werkzaamheden van de controleurs van de Commissie heeft afgedwongen. Het leidde echter ook tot nog meer vertraging in de goedkeuringsprocedure met betrekking tot 1992 (zie paragraaf 3.6).

6.3. Verdere verbeteringen zijn mogelijk door:

a) bij de Commissie via overplaatsingen de nodige personele middelen beschikbaar te stellen voor de controlewerkzaamheden (zie de paragrafen 2.1-2.2);

b) de risicoanalyse centraal te verrichten om het personeel aan de belangrijkste risicogebieden te kunnen toewijzen (zie paragraaf 2.3);

c) slechts dan forfaitaire correcties toe te passen, wanneer niet kan worden uitgemaakt hoe groot het werkelijke verlies voor de EOGFL-begroting is. De toepassing ervan dient doorzichtig en billijk te zijn (zie de paragrafen 4.10-4.11);

d) te voorkomen dat een Lidstaat financieel wordt gestimuleerd tot nakoming van verplichtingen die hij krachtens de bestaande regelgeving reeds heeft (zie de paragrafen 4.7-4.9 en 4.12-4.21).

Dit verslag werd door de Rekenkamer te Luxemburg vastgesteld te harer zitting van 9 januari 1997.

Voor de Rekenkamer

Bernhard FRIEDMANN

President

(1) Beschikking 96/311/EG van de Commissie van 10 april 1996 (PB L 117 van 14. 5. 1996, blz. 19).

(2) Beschikking 96/701/EG van de Commissie (PB L 323 van 13. 12. 1996).

(3) PB L 94 van 28. 4. 1970.

(4) VI/6355/95 van 27. 3. 1996.

(5) VI/5112/96 van 14. 6. 1996.

(6) PB L 125 van 8. 6. 1995.

(7) PB L 94 van 28. 4. 1970.

(8) PB C 10 van 15. 1. 1996.

(9) VI/193/93.

(10) PB C 141 van 13. 5. 1996, blz. 107, punt 7.

(11) PB L 182 van 16. 7. 1994.

(12) PB L 182 van 16. 7. 1994.

(13) PB C 10 van 15. 1. 1996.

(14) Doc. VI/216/93 Herz. 1 van 12. 9. 1994.

(15) PB C 141 van 13. 5. 1996, blz. 107, punt 7.

(16) VI/6355/95 van 27. 3. 1996.

(17) PB C 10 van 15. 1. 1996.

(18) Beschikking 96/701/EG van de Commissie (PB L 323 van 13. 12. 1996).

(19) Doc. VI/216/93 Herz. 1 van 12. 9. 1994.

(20) PB C 10 van 15. 1. 1996.

(21) PB L 94 van 28. 4. 1970.

BIJLAGE

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

ANTWOORD VAN DE COMMISSIE

1. INLEIDING

1.1-1.5. Het verslag van de Rekenkamer heeft betrekking op de beschikking betreffende de goedkeuring van de rekeningen van het begrotingsjaar 1992 en bepaalde uitgaven van het begrotingsjaar 1993. De Commissie heeft de meeste werkzaamheden voor deze beschikking verricht tussen maart 1993 en maart 1994. Voor bepaalde onderzoekingen waren bijkomende werkzaamheden en controles ter plaatse in latere maanden nodig. De werkmethoden van de Commissie zijn sedert 1994 verder ontwikkeld en verfijnd, en zoals de Kamer onder punt 1.4 opmerkt, heeft de Commissie in 1994 belangrijke wijzigingen van de procedure voorgesteld, die, na raadpleging van het Parlement en goedkeuring van de vereiste rechtsgronden door de Raad, van kracht zijn geworden in het begrotingsjaar 1996.

De opmerkingen van de Kamer betreffen vooral de financiële gevolgen die de Commissie heeft vastgesteld na haar controle van het begrotingsjaar 1992. De correcties zijn slechts een aspect van de goedkeuringsprocedure, zij het voor het publiek het meest opvallende. Naast de controles achteraf, die in sommige maar niet in alle gevallen tot correcties hebben geleid, heeft de Commissie tal van controles vooraf uitgevoerd om aanbevelingen ter verbetering van de procedures van de Lidstaten te kunnen doen voordat de betalingen moesten worden verricht, om aldus controlefouten te voorkomen en het risico van verliezen voor de Gemeenschap te verminderen en dus ook de redenen voor correcties van de uitgaven te vermijden. Zo werd vanaf 1993 een grote inspanning gedaan om de Lidstaten ertoe te brengen het geïntegreerde controlesysteem naar behoren in te voeren en toezicht uit te oefenen op de procedures voor de verificatie van de claims die op grond van de hervorming van het GLB werden ingediend.

In het verslag van de Kamer is meer op de bedragen van de correcties gelet dan op de andere aspecten van de goedkeuringsprocedure, zoals preventieve audits of de vaak uitvoerige werkzaamheden ter bepaling van het bedrag van de correctie en de onderwerpen die tijdens de bemiddelingsprocedure werden besproken.

2. METHODIEK VAN DE COMMISSIE

Personele middelen

2.2. Sedert 17 april 1996, datum van de resolutie van het Europees Parlement over 15 bijkomende ambten, heeft DG VI voor deze taak drie extra personeelsleden ingezet, zijnde zijn volledige personeelsuitbreiding voor het begrotingsjaar 1996. De Commissie zoekt een oplossing voor de nood aan extra personeel en zal deze aangelegenheid tijdens de onderhandelingen over de begroting 1998 aan de orde stellen.

Er is een algemeen gebrek aan middelen voor de controles van de Commissie in de Lidstaten. De Commissie heeft niet voldoende personeel voor de goedkeuringsprocedure en evenmin voor de controles in de sectoren wijn en groenten en fruit. Deze twee teams zijn verantwoordelijk voor het toezicht op de controles van de kwaliteit en het verstrekken van merken in verband met de commerciële activiteiten in deze twee sectoren en de producten waarvoor subsidies van de Gemeenschap worden aangevraagd. Elk team bestaat momenteel uit twee leden en heeft er ten minste drie meer nodig wil het zinvol werk kunnen leveren. Deze vereisten zijn niet in de bovengenoemde 15 ambten begrepen.

Risicoanalyse

2.3. De Kamer stelt slechts een element aan de orde dat bij de toewijzing van personeel en de planning van de werkzaamheden van de Commissie speelt, namelijk de weging van de uitgaven per begrotingsplaats volgens de geraamde risico's van de maatregelen en de administratieve procedures van de Lidstaten. Het uiteindelijke plan werd op centraal niveau opgesteld, met inaanmerkingneming van deze analyse maar ook van vele andere elementen, zoals de behoefte aan preventieve audits op nieuwe uitgaventerreinen en de verplichting tot een redelijke spreiding over de vele risicoterreinen wil het besluit van de Commissie tot goedkeuring van de uitgaven van het jaar als geheel zinvol zijn. Het goedgekeurde plan bood een redelijk evenwicht tussen deze overwegingen. Een van de doelstellingen van de hervorming van de goedkeuringsprocedure, als vermeld onder punt 1.4 van het verslag van de Kamer, is de Commissie in staat te stellen zich op een geringer aantal onderzoekingen tegelijkertijd te concentreren, daar haar onderzoekingen niet langer gekoppeld moeten zijn aan een jaarlijks goedkeuringsbesluit. Deze hervorming werd eerst van kracht in het begrotingsjaar 1996, zodat alle werkprogramma's tot 1995 op dezelfde basis werden opgesteld als voor 1992.

2.4. a) Zoals onder punt 4.2.1 van het samenvattende verslag is verklaard, was het ten volle gewettigd prioriteit te geven aan de verificatie van de toepassing van Verordening (EEG) nr. 386/90 en de voorfinancieringsregeling, want dit zijn de hoofdcontroles van de uitvoerrestituties. De meeste van de betrokken betaalorganen werden onderzocht in het kader van het programma van financiële controles, en wegens het gebrek aan personele middelen in DG VI voert de Financiële Controle een programma van controles van de rekeningen van deze organen van 1994 en 1995 uit.

b) De steun voor soja werd beheerd op grond van dezelfde bepalingen als de productiesteun voor oliehoudende zaden, welke de Commissie heeft onderzocht in het kader van de goedkeuring voor de begrotingsjaren 1990, 1991 en 1992. De sojaregeling werd afgeschaft op 30 juni 1992 en vervangen door de "fast-track"-areaalsteun voor oliehoudende zaden. Gelet op het hoge risico van een nieuwe maatregel en het feit dat deze maatregel de voorloper was van de hervorming van het GLB, werd hij als een grotere prioriteit beschouwd dan de voortzetting van de controles van de afgeschafte productiesteun voor soja; een en ander werd grondig onderzocht door zowel DG VI als DG XX.

c) De Commissie streeft naar een gelijke behandeling door de tenuitvoerlegging in alle Lidstaten die bij een geval betrokken zijn te onderzoeken vooraleer zij haar definitieve conclusies trekt. Daarom heeft zij een onderzoek verricht over de gedroogde voedergewassen in alle zes Lidstaten die bij deze maatregel belang hebben, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Dat de uitgaven in deze twee Lidstaten snel toenamen, was een verdere reden om de controlemaatregelen te onderzoeken. De Commissie is het er dus niet mee eens dat de gedroogde voedergewassen in 1992 minder belangstelling verdienden, te meer omdat raapzaad tijdens de goedkeuring voor 1988 en 1989 was onderzocht in Duitsland en er weinig risico's mee verbonden bleken te zijn, en tijdens het onderzoek van de controles achteraf voor peulvruchten door het Verenigd Koninkrijk bleek dat de nationale controles grondig waren geweest.

2.5. Het belang dat de Commissie hechtte aan de volledige invoering van de melkquotaregeling in Italië, Spanje en Griekenland kan niet worden betwist. De belangstelling van het Parlement en de Raad voor deze aangelegenheid bewijst dat zij prioriteit verdiende, ook al kon de Commissie andere maatregelen in de zuivelsector eerst in latere begrotingsjaren onderzoeken.

Uitvoering van de werkzaamheden

2.6. Het jaarlijkse werkprogramma van de Commissie kan niet anders dan indicatief zijn. Sommige onderzoekingen moeten worden uitgebreid als ter plaatse tekortkomingen worden ontdekt, zodat het programma moet worden aangepast, en ook kunnen zich tijdens het jaar nieuwe prioriteiten voordoen. De Commissie heeft geen reserve aan menselijke middelen om onvoorziene activiteiten op te vangen. Het werkprogramma is slechts een planningsinstrument en kan de goedkeuringswerkzaamheden niet beperken tot een blindelings te volgen programma. Wanneer de werkzaamheden voor de goedkeuring van een bepaald jaar niet voltooid zijn, moeten zij uiteraard in het volgende jaar worden afgerond, althans als dat past in de prioriteiten van het jaar.

a) De personele middelen zijn inderdaad niet altijd voldoende om alle gewenste werkzaamheden uit te voeren.

b) De van de Ierse autoriteiten gevraagde verbeteringen op het gebied van de bewijsstukken en dossiers werden tijden het volgende controlebezoek, in oktober 1994, gecontroleerd; vastgesteld werd dat controle voortaan mogelijk was. Het is echter juist dat de geplande materiële controles niet werden voltooid.

c) Wegens gebrek aan personeel werden de droge voedergewassen onderzocht in het kader van het werkprogramma 1993 in plaats van 1992.

d) De bewijsstukken voor oliën en vetten werden in Denemarken niet nader onderzocht omdat het personeel beperkt was, de uitgaven vrij laag waren en alle door Denemarken aangegeven uitgaven in het kader van het financiële controleprogramma waren onderzocht.

e) Wegens gebrek aan personeel kunnen niet alle gewenste controles worden uitgevoerd. De Commissie is van oordeel dat de onregelmatigheden die door het olijfoliebureau zijn ontdekt, bewijzen dat de controles van de Lidstaat doeltreffend waren. Derhalve werd prioriteit gegeven aan de controles in de sectoren olijfolieproductiesteun en katoen, want daar waren de nationale productiecontroles bijzonder zwak gebleken. De Lidstaten zouden minder geneigd zijn onregelmatigheden te melden als deze verslagen tot een intensivering van de goedkeuringscontroles zouden leiden.

f) De Commissie heeft drie controles van de uitvoer van rundvlees uit Duitsland verricht en daarbij vooral de resultaten van het door de Duitse autoriteiten uitgevoerde onderzoek van de steunaanvragen bekeken. Op grond van de bevindingen van de Commissie werd de Duitse autoriteiten verzocht nader onderzoek in te stellen, waarover zij in juli 1995 uitvoerig verslag uitbrachten. Nadat zij bijkomende informatie had gevraagd beschikte de Commissie over een goede grondslag voor de beoordeling van de conclusies van het ingediende verslag en de evaluatie van de financiële gevolgen, die in totaal 30 Mio DM bedroegen, met inbegrip van de door de Kamer genoemde 5,8 Mio DM. Voorts behield de Commissie zich in punt 4.2.9.5 van het samenvattende verslag het recht voor nog bedragen terug te vorderen indien de lopende onderzoekingen van de Duitse autoriteiten niet tot tevredenheid werden afgerond en de vereiste invorderingen niet werden gedaan.

Werkmethoden

2.7. De vertraging bij de toezending van de resultaten was eerder uitzondering dan regel, want het ging om een onderzoek naar fraudes of onregelmatigheden bij de openbare opslag van rundvlees, hetgeen een langdurige procedure was waarbij zes Lidstaten betrokken waren. Om deze zaak op billijke wijze aan te pakken en de bevindingen vertrouwelijk te houden, werden de resultaten niet officieel medegedeeld voordat het onderzoek voldoende ver gevorderd was. Het moge worden beklemtoond dat de resultaten onder de aandacht van de nationale autoriteiten werden gebracht tijdens de controles ter plaatse en op latere vergaderingen te Brussel.

2.8. Het gaat hier slechts om 6 000 ECU en er is kennelijk een tegenspraak met de opmerkingen over de niet ter zake doende correcties in het volgende punt.

2.9. Onderscheid moet worden gemaakt tussen de talrijke rekenkundige correcties van de bedragen die door de Lidstaten werden aangegeven en die vaak zeer klein zijn, en weigeringen om een gedeelte van de aangegeven uitgaven te financieren wegens niet-naleving van communautaire voorschriften, waarbij het bijna altijd om grote correcties gaat. Hoewel er geen minimum is vastgesteld voor de "nalevings"-correcties, heeft de Commissie in haar besluit over de bemiddelingsprocedure toch een leidraad gegeven door te bepalen dat correcties van minder dan 0,5 miljoen ECU of 25 % van de betrokken begrotingsplaats voor die Lidstaat niet voor deze procedure in aanmerking komen. Voorts is in de richtlijnen voor de forfaitaire correcties 2 % van de uitgaven op grond van de betrokken maatregel als minimumtarief gesteld.

De Commissie is bereid de door de Kamer aan de orde gestelde zaak verder te onderzoeken. Zij is er zich van bewust dat de talrijke correcties die de Lidstaten worden opgelegd niet bevorderlijk zijn voor de ontwikkeling van een constructieve relatie tussen de Commissie en de Lidstaten met betrekking tot de constante verbetering van de doeltreffendheid van hun controleprocedures. De beperking van de "nalevings"-correcties tot de gevallen waarbij de controles ernstig tekort zijn geschoten en er dus aanzienlijke financiële gevolgen zijn, zal er toe bijdragen dat de nationale diensten de aanbevelingen van de Commissie gemakkelijker aanvaarden. Daardoor loopt de Commissie echter het risico te worden bekritiseerd omdat zij niet stelselmatig alle onnauwkeurigheden corrigeert, hetgeen de kritiek van de Kamer onder punt 4.7 is.

Wat het door de Kamer vermelde geval betreft, werd de fout in de berekening van de correctie ontdekt nadat de eindconclusies aan de Lidstaten waren medegedeeld en de bemiddelingsprocedure was ingesteld. Het bedrag was te klein om een nieuwe kennisgeving aan de Lidstaten te richten en daardoor de goedkeuringsprocedure te vertragen.

3. BEMIDDELINGSORGAAN

3.6. Het bestaan van een bemiddelingsprocedure heeft onvermijdelijk een verlenging van de goedkeuringsprocedure tot gevolg, omdat niet minder dan zes maanden kunnen verlopen tussen de datum van kennisgeving van een correctie en het einde van de termijnen voor de bemiddeling. De oorzaak van de vertraging van de aanvullende beschikking van november 1996 was dat bijkomend onderzoek moest worden verricht of nadere gegevens moesten worden verkregen, in het bijzonder over de gevallen in Griekenland.

De Commissie is van oordeel dat de bemiddelingsprocedure in het eerste jaar bevredigend heeft gewerkt, vooral gezien de tijd die de Commissie en de leden van het bemiddelingsorgaan nodig hadden om deze innovatie in te voeren. De toepassing van de procedure staat onder voortdurend toezicht, en eventuele aanpassingen zullen worden verricht na de proefperiode van drie jaar waarvoor de procedure werd ingesteld.

4. EVALUATIE VAN DE NIET-ERKENDE UITGAVEN

Algemene opmerkingen

4.1. De goedkeuring voor 1992 bevatte twee uitgavenposten van 1993, beide zeer belangrijke onregelmatigheden (in Frankrijk ingevoerde olijfolie, 7,7 Mio ECU, en opslag van granen in Italië, 99,2 Mio ECU), waarvan geoordeeld werd dat bedragen van dergelijke orde zo spoedig mogelijk door de communautaire begroting moesten worden gerecupereerd. Er zijn geen wettelijke bezwaren tegen deze aanpak.

4.2-4.4. De computermiddelen waarover zij beschikt, stellen de Commissie in staat allerhande analysen en methoden voor de selectie van de te controleren transacties of begunstigden toe te passen. Statistische steekproeven van de gedeclareerde uitgaven waren nodig voor de financiële controle van de betaalorganen, maar niet in alle nalevingscontroles, want steekproeven zijn niet geschikt voor de vele controles die tot doel hebben de werking van een controlesysteem te onderzoeken en te testen, vooral wanneer binnen de beschikbare tijd slechts een klein aantal regio's of douanekantoren kan worden onderzocht.

Wat de evaluatie van de financiële correcties betreft, is het zelden mogelijk door onderzoek van de bewijsstukken de verliezen aan communautaire middelen te berekenen, omdat de goederen of dieren die niet naar behoren door de Lidstaat waren gecontroleerd op het ogenblik van de controle door de Commissie niet meer aanwezig zijn. Daarom past de Commissie de algemeen aanvaarde aanpak toe die erin bestaat eerst het systeem en de procedures te analyseren en te testen en daarna de risico's te evalueren. Wegens de belangrijke personeelskosten die gemoeid zijn met het testen van een voldoende aantal begunstigden die door middel van een statistische steekproef over het gehele grondgebied van een Lidstaat zijn uitgekozen, en omdat het moeilijk is materiële bewijzen te vinden, heeft de Commissie in veel gevallen moeten vertrouwen op haar best mogelijke berekeningen van de forfaitaire financiële correcties op basis van de resultaten van haar systeemtesten en risico-evaluaties. Naar aanleiding van de opmerkingen van de Kamer over de goedkeuring voor 1991 heeft het Europees Parlement in zijn kwijtingsresolutie voor 1991 aanvaard dat dergelijke financiële correcties een gewettigd middel zijn om middelen terug te verkrijgen.

Forfaitaire correcties

4.7. De Commissie is het er niet mee eens dat de forfaitaire correcties niet consequent werden toegepast. De correctiepercentages worden met grote zorg vastgesteld, en in de belangrijkste gevallen na een grondig onderzoek door de onafhankelijke bemiddelingsinstantie. De aanvankelijk voorgestelde correcties werden verlaagd wanneer de Lidstaat kon aantonen dat het risico voor het fonds kleiner was dan aanvankelijk was geraamd, en wanneer de personele middelen dat mogelijk maken, worden de argumenten van de Lidstaten ter plaatse geverifieerd. In het voorbeeld van de correctie voor de productiesteun voor katoen in punt 4.9, onder b), van het verslag van de Kamer heeft de Commissie nog vijf controles uitgevoerd en vier vergaderingen gehouden met een gezamenlijke werkgroep om de maatregelen te verifiëren die waren genomen om de controles te verbeteren en de werkelijk in 1992 opgelopen verliezen vast te stellen. In een geval, dat van de openbare opslag van rundvlees in Ierland (punt 4.17), kon geen verder onderzoek worden ingesteld omdat de interventieaankopen waren stopgezet. Het zou niet redelijk zijn een Lidstaat het voordeel van de twijfel te ontzeggen als hij geen controle had over de oorzaken. Voorts werd in het ene geval van intrekking van een correctie in 1992 uiteindelijk een correctie voor 1994 voorgesteld in plaats van voor 1992 en 1993, zoals aanvankelijk was overwogen (zie punt 4.9, onder d)).

4.8. De Commissie is het er niet mee eens dat er correcties werden vastgesteld op een andere basis dan een objectieve evaluatie van de werkelijke verliezen voor de communautaire fondsen. De bewijzen ter staving van deze evaluatie werden grondig onderzocht en getest voor zover de personele middelen en omstandigheden het mogelijk maakten.

4.9. De Commissie is van oordeel dat alle correcties gebaseerd zijn op het geraamde risico voor de EOGFL-begroting.

a) Productiesteun voor olijfolie: Griekenland

Een correctie van 10 % van de jaarlijkse uitgaven vanaf 1990 is een ernstig gevolg van de tekortkomingen van het Griekse controlesysteem. De Commissie zal de criteria die onder punt 4.6 van het verslag van de Kamer zijn beschreven blijven toepassen wanneer zij moet beslissen over het bedrag van de correcties, in het licht van de gegevens die beschikbaar zijn voor elk afzonderlijk jaar. Effectieve corrigerende maatregelen zullen in aanmerking worden genomen in geval van twijfel over het werkelijke risico voor het fonds in de betrokken jaren, zoals voorzien op grond van deze criteria.

b) Productiesteun voor katoen: Griekenland

In haar goedkeuringsbesluit voor 1991 besloot de Commissie tot een correctie van 25 % van de aangegeven uitgaven, met het voorbehoud het correctiepercentage te verlagen tot 10 % indien de verscherping van de controles vóór 31 december 1995 ten uitvoer werd gelegd. Dit correctiepercentage was bijzonder streng en hield verband met de twijfel over het werkelijkheidsgehalte van de stijging met 20 % van de hoeveelheid katoen die voor steun werd aangegeven in 1991/1992. De ernstige financiële gevolgen waren een factor die de Griekse autoriteiten ertoe bracht hun controlesysteem te verbeteren. Ook verrichtten zij onderzoek naar de voor steun aangegeven hoeveelheden in 1991/1992, in het bijzonder door de verkochte hoeveelheden geëgreneerde katoen te vergelijken met de aangegeven hoeveelheden ruwe katoen. Bij verschil tussen deze twee hoeveelheden werd de steun voor dat deel teruggeëist. In totaal werd 1 208 Mio DR. teruggevorderd. Naar tevredenheid van de Commissie bleek uit de resultaten van dit onderzoek dat het risico van verlies wegens tekortschietende controlesystemen in 1991 en 1992 niet groter was dan 10 %.

Het onderzoek van de Commissie naar onregelmatigheden in de katoensector vond plaats tussen september en december 1992. De Griekse autoriteiten namen onmiddellijk maatregelen om de controle op de katoensector te verbeteren, welke van kracht werden in november 1992. Door deze maatregelen werd een einde gemaakt aan de meeste onregelmatigheden die zich in het voorafgaande landbouwjaar hadden voorgedaan. Ambtenaren van de Commissie verrichtten verschillende controlebezoeken om de doeltreffendheid van de controlesystemen na te gaan, de uitvoering en de resultaten van de controles achteraf van de begunstigden in het jaar 1992/1993 te verifiëren en verdere verbeteringen van de controleprocedures aan te bevelen.

De Commissie heeft vastgesteld dat de Griekse autoriteiten vanaf november 1992 hun procedures hebben verbeterd en dat zij onderzoek hebben verricht naar het werkelijke bestaan van de katoen waarvoor steun werd aangevraagd in het voorafgaande landbouwjaar, waardoor bewezen werd dat het risico van verlies voor het fonds niet meer dan 10 % bedroeg. Daardoor kon een financiële correctie van 25 % niet worden gehandhaafd.

c) Openbare opslag van rundvlees

i) Duitsland

In haar samenvattende verslag zal de Commissie nooit nalaten te vermelden dat een Lidstaat zijn systeem na een controlebezoek heeft verbeterd, want het bereiken van dergelijke verbeteringen is een van de doelstellingen van de goedkeuringsprocedure. Zoals in de richtsnoeren is toegestaan, kunnen verbeteringen invloed hebben op het correctiepercentage wanneer er twijfel bestaat over het percentage dat moet worden toegepast. In dit geval bestond die twijfel niet. Bij onderzoek van de controleverslagen en de tijdens de bilaterale vergaderingen en de bemiddelingsprocedure overgelegde documenten blijkt dat de gebreken die in het systeem werden ontdekt niet voldoende ernstig waren om een correctie van meer dan 2 % te wettigen, en tijdens het onderzoek van de Commissie werd geen vlees van onregelmatige kwaliteit gevonden, in tegenstelling tot in andere Lidstaten waaraan bij deze goedkeuringsprocedure correcties werden opgelegd.

ii)-iv) Italië, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk

De correcties volgden op een antifraudeonderzoek naar de kwaliteit van interventievlees ten tijde van het onderzoek in 1990 en 1991 (Italië), 1991 (VK) en 1992 (Frankrijk). In sommige gevallen werd later nog een controle verricht om vroeger uitgezocht vlees te onderzoeken dat moest worden ontdooid. Het onderzoek kon in de volgende jaren niet worden herhaald, omdat begin 1993 een einde werd gemaakt aan de interventieaankopen, zodat er geen resultaten waren waarop een financiële correctie kon worden gebaseerd. Midden 1996 werden opnieuw interventieaankopen gedaan en die worden thans onderzocht tijdens de goedkeuringscontroles.

d) Uit de markt nemen van perziken: Griekenland

Alleen voor het begrotingsjaar 1994 werden correcties voorgesteld omdat het onderzoek betrekking had op dat jaar.

e) Rooiing van wijnstokken: Griekenland

De correctie werd verlaagd van 10 tot 2 % op basis van het verslag van de bemiddelingsinstantie, omdat de Griekse autoriteiten aan alle controle-eisen hadden voldaan, behalve de instelling van een wijnbouwkadaster, en alle steunaanvragen vóór en na het rooien hadden gecontroleerd, hetgeen werd gevolgd door een tweede controle van 1 % van de dossiers.

4.10. De forfaitaire correctie van 5 % op de twee maatregelen in Duitsland werd in 1993 door het Hof van Justitie bevestigd en werd in elk goedkeuringsbesluit aangehouden totdat de Duitse autoriteiten hun onregelmatige systeem hadden verbeterd.

4.11. b) Er zijn fundamentele verschillen tussen de twee gevallen, niet alleen omdat Ierland de bedrijfsregeling toepaste en Spanje het slachtmodel, maar ook omdat Ierland rekening heeft gehouden met de kritiek van de Commissie en vanaf 1992 correcties heeft toegepast (betaalbaar in 1993) en Spanje niet. Bovendien heeft Ierland in 1991 bedrijfsinspecties uitgevoerd voor ongeveer 50 %, hetgeen veel meer is dan het voorgeschreven minimum van 10 %, en zijn systeem gebaseerd op een dierenidentificatieregeling, factoren waardoor het betalingsrisico voor niet-bestaande dieren sterk werd beperkt. Spanje daarentegen is tekort geschoten in het garanderen van de veiligheid van zijn systeem voor het certificeren van de slacht. Geen van beide landen heeft nagelaten de precies vastgestelde controles uit te voeren, maar het probleem ligt meer bij de opzet en de kwaliteit van de controles dan bij de werkelijke uitvoering ervan. Hogere correcties werden daarom niet passend geacht. De verantwoordelijke diensten blijven de procedures in deze twee Lidstaten volgen.

De terzijdestelling van het besluit van de financieel controleur

4.13. DG VI vraagt de financieel controleur stelselmatig om zijn opmerkingen vooraleer aan de Lidstaten correcties voor te stellen, en er is een overeenkomst over de procedure die moet worden gevolgd wanneer de twee diensten op een verschillend standpunt blijven staan.

4.14. Tussen de brief van DG VI van 13 november 1995 en het goedkeuringsbesluit van de Commissie van 27 maart 1996 hebben de Ierse autoriteiten een uitgebreide correspondentie gevoerd om hun beweringen kracht bij te zetten.

4.16. De kwaliteitsgebreken van het interventievlees werden door de Commissie vooral toegeschreven aan tekortkomingen van het Ierse systeem, dat berustte op permanente aanwezigheid van ambtenaren in de interventiecentra, maar zonder effectief toezicht of aflossing van de ambtenaren. De verbeteringen die de Ierse autoriteiten beweren sedert begin 1991 te hebben ingevoerd, hadden tot doel deze zwakke punten te verhelpen en de risico's ervan voor het fonds te verminderen door een effectief toezicht en controle op hun personeel in het veld, en te zorgen voor een consequente en correcte sortering van het vlees bij de aankoop. De door het Hof vermelde onaangekondigde inspecties maakten deel uit van de strengere controle die volgens de beheerders van het interventiebureau werden uitgevoerd. De doeltreffendheid van deze verbeteringen kon niet worden gecontroleerd, want in Ierland werden geen verdere onderzoekingen verricht tot 1993, toen een einde kwam aan de interventieaankopen.

4.17. Geen enkele andere Lidstaat dan Ierland kon beweren dat hij zijn controlesysteem in het te corrigeren jaar had verbeterd, reden waarom voor de andere Lidstaten geen verschillende correcties werden vastgesteld. Er was geen twijfel dat Ierland enige verbeteringen had ingevoerd. Onzekerheid bestond wel over de toereikendheid van deze verbeteringen om een lager correctietarief aan te vragen. De Commissie verleende de Ierse autoriteiten tenslotte het voordeel van de twijfel.

4.18-4.19. De doelmatigheid van de verbeteringen kon niet worden getest, omdat in 1993 een einde kwam aan de interventieaankopen en er ten tijde van het besluit van de Commissie nog geen zekerheid was over de heropening van de interventie. De Commissie achtte het onbillijk Ierland te straffen omdat het de doelmatigheid niet kon controleren om redenen die buiten zijn macht lagen, en daarom werd het besluit van de financieel controleur terzijde gelegd. In verband met de BSE-crisis werd de interventie kort na het besluit van de Commissie opnieuw geopend, en bij een controle ter plaatse is thans gebleken dat de controles sterk zijn verbeterd.

4.21. De Commissie is het eens met het beginsel dat de correcties eerst kunnen worden verlaagd vanaf het jaar waarin de verbeteringen werden ingevoerd. De verlaging van de forfaitaire correctie voor 1991 werd precies vastgesteld om de reden dat de beweerde verbeteringen in Ierland van dat jaar dateerden. Voor de andere betrokken Lidstaten werd geen verlaging toegepast, omdat hun verbeteringen in een later jaar werden ingevoerd.

De correcties volgden op een onderzoek naar de kwaliteit van het interventievlees ten tijde van het onderzoek. Dit onderzoek kon in latere jaren niet worden herhaald, omdat in 1993 een einde kwam aan de interventieaankopen, en er waren dus geen resultaten waarop een financiële correctie voor latere jaren kon worden gebaseerd.

Correcties ad hoc

4.22. Alle correcties werden met de grootste zorg vastgesteld op basis van de gegevens die ten tijde van het besluit beschikbaar waren.

4.23. Volgens de Italiaanse autoriteiten was een groot gedeelte van de te late betalingen die voor correctie in de goedkeuring voor 1992 werden voorgesteld, het gevolg van onderzoekingen per gemeente die op Sicilië vanaf 1988 werden uitgevoerd om de communautaire middelen te beschermen door uitgebreide controles voorafgaande aan de betalingen. Dit argument werd door de Commissie als een geldige reden aanvaard voor het uitstel van de betalingen, mits de verklaring met bewijzen kon worden gestaafd. Helaas hebben de centrale autoriteiten in Italië aanzienlijke moeilijkheden ondervonden om informatie te verkrijgen van Sicilië in 1996, verschillende jaren na het gebeuren. De aanvankelijk voorgestelde correcties wegens de te late betalingen van de subsidies bedroegen in totaal 20 767 Mio LIT., bedrag dat na onderzoek van de geleverde bewijzen werd teruggebracht tot 14 925 Mio LIT., met inbegrip van een vermindering van 2 855 Mio LIT. voor de speciale rundvleespremie.

Het is waar dat de door Italië verstrekte informatie over de speciale rundvleespremie niet zo duidelijk was als die over de andere regelingen (welke door de Kamer werd onderzocht), maar omdat op Sicilië uitvoerig onderzoek werd verricht waardoor vertragingen ontstonden, werd aan Italië het voordeel van de twijfel gegund. Het is niet in het belang van de Gemeenschap de Lidstaten te verplichten betalingen te verrichten wanneer er twijfel over de regelmatigheid ervan bestaat. Dit was zeker het geval voor Sicilië.

4.25. De berekeningen ter verificatie van de aanvaardbaarheid van de door de Lidstaten geïnde heffingen waren gebaseerd op de statistieken die de Lidstaten aan EUROSTAT hadden verstrekt, waarbij rekening werd gehouden met latere correcties van deze statistieken. De eenheid voor de goedkeuring van de rekeningen beschikte niet over de middelen om de geldigheid van de cijfers te verifiëren door een controle te verrichten bij de statistische diensten van de Lidstaten. De Commissie bevestigt dat zij in 1988 akkoord was gegaan dat de te velde staande gewassen niet onder de heffing vielen. Tijdens een controlebezoek in mei 1994 heeft zij de cijfers van Denemarken in dit verband bekeken. Voorts onderzocht zij de bewijzen die waren overgelegd voor de verlaging van het tekort tot 206 000 ton op basis van bijgewerkte statistische gegevens. De verlaging van het tekort van 710 000 tot 206 000 ton komt overeen met 5,5 % van de graanproductie.

5. GEVALLEN WAARIN GEEN CORRECTIES WERDEN TOEGEPAST

5.1. a) De Commissie kan de resultaten van haar onderzoekingen niet stelselmatig terugvoeren tot het vroegste begrotingsjaar dat ten tijde van het onderzoek nog niet goedgekeurd was. In dat geval zouden de goedkeuringsbesluiten voor onbepaalde tijd worden uitgesteld, omdat nog meer onderzoekingen zouden worden afgerond tijdens het verloop van de bilaterale en de bemiddelingsprocedures voor de vroegere onderzoekingen. Tijdens het voorfinancieringsonderzoek werden de douaneprocedures die in 1993 en 1994 golden, onderzocht en de resultaten worden behandeld in het kader van de goedkeuring voor die jaren. Er zijn geen wettelijke bezwaren tegen die aanpak.

b) Het onderzoek van de materiële controles had tot doel te verifiëren of de Lidstaten Verordening (EEG) nr. 386/90 naleefden, welke voorschreef dat ten minste 5 % van de uitvoer met restitutie aan een fysieke controle door de douane moest worden onderworpen. De controleurs van de Commissie hebben geen belangrijke tekortkomingen bij de naleving van dit percentage kunnen vaststellen, zodat er geen rechtsgrond voor een correctie was. Zij stelden evenwel vast dat de aard van het onderzoek sterk verschilde, reden waarom DG VI de Lidstaten begin 1994 schriftelijk op de hoogte stelde van de aard van de onderzoekingen en het doelmatig achtte en erop aandrong dat alle Lidstaten deze onderzoekingen op dezelfde wijze zouden uitvoeren, met de verklaring dat financiële correcties zouden worden voorgesteld indien de normen niet werden gerespecteerd. Een solidere rechtsgrond voor het standpunt van DG VI werd geleverd door Verordening (EG) nr. 163/94 en Verordening (EG) nr. 2221/95, die vanaf 1 januari 1996 van kracht zijn. Financiële correcties kunnen slechts worden opgelegd als de Lidstaat niet aan een wettelijk voorschrift heeft voldaan, en wettelijke voorschriften kunnen niet met terugwerkende kracht worden toegepast. De brief van 1994 dient om een zekere grondslag te geven voor de interpretatie van de correcties vanaf 1995, maar niet met terugwerkende kracht, en sedert begin 1996 wordt onderzoek verricht om de naleving ervan te verifiëren. De aanpak van de Commissie heeft tot enige verbetering van de kwaliteit van de douanecontroles geleid, in veel minder tijd dan bij de vaststelling van officiële wetgeving het geval zou zijn geweest. Thans wordt de Financiële Controle stelselmatig geraadpleegd voordat de controleresultaten aan de Lidstaten worden medegedeeld.

c) De vertragingen werden door de Belgische autoriteiten gemotiveerd door nog lopende rechtszaken voor de helft van de betrokken 1 Mio ECU en door de behoefte aan bijkomende controles voor de andere helft. De Commissie kan een Lidstaat niet bestraffen voor het niet betalen van betwiste of dubieuze claims.

d) Afgezien van de inspecties door de diensten van de Commissie op de bedrijven is de kritiek vooral het gevolg van het onderzoek van de claims en de inspectiestatistieken voor 1990, premie betaalbaar in 1991. Het controleverslag gaat veel grondiger in op het begrotingsjaar 1991, toen de uitgaven inderdaad werden gecorrigeerd. De Duitse autoriteiten hebben verschillende belangrijke administratieve maatregelen genomen om verbeteringen tot stand te brengen binnen enkele dagen na het controlebezoek van mei 1991, toen de gebreken aanvankelijk aan het licht waren gekomen (dus op tijd voor de inhoudingsperiode voor de in 1992 te betalen premies van 1991). Duitsland heeft voor meer dan het voorgeschreven minimum van 10 % inspecties op de bedrijven uitgevoerd, die effectief waren. Derhalve werd een correctie van de uitgaven van 1992 niet gewettigd geacht.

e) Ter ondersteuning van de claim voor de betrokken 1 Mio ECU heeft Nederland lijsten overgelegd waaruit bleek dat er geen verliezen voor het fonds waren geweest, en voorts deelde het de Commissie mede dat de controledienst van het Ministerie van Landbouw een nationaal onderzoek had uitgevoerd waarbij 80 % van de ooipremieclaims werd gecontroleerd op volledigheid en juistheid; de betalingen waren correct verricht.

Gelet op de geleverde toelichtingen en documenten en oordelend dat het risico van onterechte lasten voor het fonds minimaal was, hebben de diensten van de Commissie geen correctie voorgesteld, maar wel duidelijk gemaakt dat de situatie onbevredigend was en dergelijke voorvallen in de toekomst onaanvaardbaar zijn.

f) De financiële systemen en procedures van de betaalorganen werden onderzocht door particuliere firma's, maar deze mochten niet nagaan of de uitgaven in overeenstemming waren met de verordeningen van de Gemeenschap, want artikel 9 van Verordening (EEG) nr. 729/70 bepaalt dat alleen ambtenaren die door de Commissie gemachtigd zijn dergelijke controles mogen verrichten. Hoe dan ook, in 1992 waren er geen expliciete wettelijke eisen voor de systemen die de betaalorganen moesten invoeren, en er was dus ook geen rechtsgrond voor correcties. De Commissie heeft maatregelen genomen om in deze rechtsgrond te voorzien en te zorgen dat de Lidstaten de uitvoerige richtsnoeren voor de financiële controlesystemen toepassen. Deze rechtsgrondslag werd van kracht in 1996 en de naleving ervan door de Lidstaten wordt nauwgezet gevolgd door de Commissie.

6. CONCLUSIE

6.1-6.3. De Commissie blijft bereid tot een debat over de verbetering van de richtsnoeren die zij thans toepast bij de vaststelling van de bedragen van de correcties en over de mate waarin de correcties op pedagogische wijze kunnen worden gebruikt. De Commissie heeft de plicht oneigenlijk gebruikte middelen terug te vorderen, maar niet iedere aanbeveling tot verbetering van de procedures van de Lidstaten kan een financiële correctie wettigen.

De Commissie neemt met belangstelling kennis van het standpunt van de Kamer in punt 2.10 van haar verslag dat er een ondergrens aan de correcties moet worden gesteld. Dit is verenigbaar met de principes van de hervorming van de goedkeuringprocedure die de Commissie in 1993 heeft aangenomen na het "Belle"-verslag, waarover het Parlement gunstig advies heeft uitgebracht en waarvan de rechtsgronden in 1995 door de Raad werden vastgesteld. Deze hervorming had tot doel de goedkeuringswerkzaamheden te richten op preventie van niet-naleving door de Lidstaten en zo conflicten over correcties te voorkomen die worden vastgesteld lang nadat de Lidstaat zijn procedures heeft verbeterd. Een preventieve controle zal uiteraard resulteren in een aantal aanbevelingen voor verbeteringen, maar dit betekent niet noodzakelijk dat er zo een groot risico voor het fonds bestond dat een correctie nodig was. Er valt veel voor te zeggen om slechts correcties toe te passen bij ernstige niet-naleving van de communautaire voorschriften, geval waarin een belangrijke correctie gewettigd is.

6.1. Jarenlange ervaring heeft aangetoond dat de termijn voor het goedkeuringsbesluit onmogelijk te halen was bij de procedures die vóór 1992 van kracht waren, terwijl met de bemiddelingsprocedure ook nog eens tijd gemoeid was. Dit is een van de redenen waarom de goedkeuringsprocedure werd hervormd met ingang van het begrotingsjaar 1996.

6.3. De bedoelingen die de Kamer in deze conclusie tot uiting brengt, worden gedeeld door de Commissie. Zij wil echter het volgende opmerken:

a) De Commissie zoekt naar een oplossing voor haar personeelstekort en zal deze zaak aan de orde stellen tijdens de onderhandelingen in verband met de begroting 1998. Er zijn niet voldoende middelen voor de controles in de Lidstaten, zowel voor de goedkeuring van de rekeningen als voor de inspecties.

b) Er werd centraal een risicoanalyse toegepast om het personeel aan de belangrijkste risicogebieden van de goedkeuringsprocedure 1992 toe te wijzen, voor zover dat verenigbaar was met de eis alle aangegeven uitgaven te controleren en preventieve controles te verrichten van nieuwe maatregelen die belangrijke uitgaven tot gevolg zouden hebben.

c) Slechts zelden kan worden uitgemaakt hoe groot het werkelijke verlies voor de communautaire begroting als gevolg van een gebrekkige controle is, zodat de Commissie van haar beoordeling van het risico van dit verlies moet uitgaan en forfaitaire correcties moet toepassen, hetgeen naar het oordeel van het Parlement een verdedigbare aanpak is.

d) Het bestaan van het risico op financiële correcties vormt op zichzelf een zeer goede stimulans voor de Lidstaten om de communautaire voorschriften na te leven. Volgens de richtsnoeren moeten verbeteringen van de controlesystemen als een verzachtende factor worden beschouwd wanneer er twijfel bestaat over het niveau van de toe te passen correctie. De uiteindelijk vastgestelde correcties moeten bestand zijn tegen wettelijk onderzoek door het Hof van Justitie en gebaseerd zijn op een billijke beoordeling van de ernst van de inbreuk en de werkelijke verliezen voor het fonds. De verschillende diensten van de Commissie, het bemiddelingsorgaan en het college zelf trachten tot een zo goed mogelijke beoordeling te komen zonder het voornaamste doel uit het oog te verliezen, namelijk de Lidstaten ertoe brengen procedures in te voeren die het fonds een optimale bescherming tegen het risico van fraude en onregelmatigheden bieden.