UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2020/870 VAN DE COMMISSIE

van 24 juni 2020

tot instelling van een definitief compenserend recht en tot definitieve inning van het voorlopig compenserend recht op de invoer van continuglasvezelproducten van oorsprong uit Egypte en tot heffing van een definitief compenserend recht op de geregistreerde invoer van continuglasvezelproducten van oorsprong uit Egypte

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (1) (“de basisverordening”), en met name artikel 15 en artikel 16, lid 4,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Opening van het onderzoek

(1) Op 7 juni 2019 heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) op grond van artikel 10 van de basisverordening een antisubsidieonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Europese Unie (“de Unie”) van continuglasvezelproducten (“glasvezelversterkingen”) van oorsprong uit Egypte.

(2) De Commissie heeft daartoe een bericht van opening bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) (“het bericht van opening”).

(3) De Commissie heeft het onderzoek geopend naar aanleiding van een klacht die op 24 april 2019 is ingediend door de Europese Vereniging van glasvezelproducenten (“de klager”) namens producenten die 71 % van de totale productie in de Unie vertegenwoordigen.

(4) De Commissie heeft tijdens het onderzoek aanvullende bewijzen van relevante subsidies gevonden, die niet volledig in het bericht van opening waren opgenomen. Daarom heeft de Commissie, gezien artikel 10, lid 7, van de basisverordening, besloten om deze subsidies op te nemen in het toepassingsgebied van het huidige onderzoek en het bericht van opening dienovereenkomstig te wijzigen.

(5) Op 12 februari 2020 heeft de Commissie een bericht tot wijziging van het bericht van opening bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (3). Hierover is een mededeling toegevoegd aan het dossier en de Egyptische overheid is uitgenodigd voor overleg over deze aanvullende subsidies.

1.2. Voorlopige maatregelen

(6) Op 7 maart 2020 heeft de Commissie bij Uitvoeringsverordening (EU) 2020/379 van de Commissie (4) (“de voorlopige verordening”) een voorlopig compenserend recht ingesteld op de invoer in de Unie van glasvezelversterkingen van oorsprong uit Egypte.

(7) Zoals opgemerkt in overweging 27 van de voorlopige verordening, had het onderzoek naar de subsidiëring en schade betrekking op de periode van 1 april 2018 tot en met 31 maart 2019 (“het onderzoektijdvak” of “OT”), en had het onderzoek naar ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling betrekking op de periode van 1 januari 2016 tot het einde van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

1.3. Vervolg van de procedure

(8) Op basis van de bekendmaking van een bericht tot wijziging van het bericht van opening in het Publicatieblad van de Europese Unie (zie overweging 4) heeft de Commissie de Egyptische overheid, de producent-exporteur en de overheid van de Volksrepubliek China (“de Chinese overheid”) verzocht om informatie.

(9) Het verzoek om informatie aan de Egyptische overheid werd verzonden om de samenwerking tussen de Egyptische en de Chinese overheid ten gunste van de producent-exporteur ten volle te kunnen onderzoeken. Gezien de betrokkenheid van de Chinese overheid en de nauwe samenwerking met de Egyptische overheid in verband met de subsidiëring van glasvezelversterkingen van oorsprong uit Egypte (“het onderzochte product”) heeft de Commissie de Chinese overheid geïdentificeerd als belanghebbende partij bij het onderzoek en het aan de Egyptische overheid verzonden informatieverzoek doorgestuurd aan de Chinese overheid met een uitnodiging om aan het onderzoek mee te werken. De Chinese overheid heeft evenwel nooit gereageerd op de uitnodiging van de Commissie en heeft zich niet geregistreerd als belanghebbende partij bij het onderzoek.

(10) Na de bekendmaking van het bericht tot wijziging van het bericht van opening en het door de Egyptische overheid ontvangen verzoek om informatie heeft de Egyptische overheid in de eerste plaats opgemerkt dat zij niet kon worden verzocht om informatie over buiten haar jurisdictie vallende — publieke of particuliere — entiteiten te verstrekken of de antwoorden van die entiteiten te coördineren.

(11) In de tweede plaats merkte de Egyptische overheid op dat de informatie waar de Commissie om verzocht, zich buiten haar rechtsgebied bevond. Door te verzoeken om informatie die niet nodig is in het onderzoek legde de Commissie volgens de Egyptische overheid een onredelijke last op haar schouders.

(12) In de derde plaats stelde de Egyptische overheid dat de Commissie de Volksrepubliek China (“de VRC”) feitelijk binnen het toepassingsgebied van het onderzocht bracht zonder de VRC voorafgaand aan de opening van de procedure te hebben geraadpleegd.

(13) In de vierde plaats merkte de Egyptische overheid op dat in de basis-antisubsidieverordening wordt bepaald dat er alleen sprake is van subsidiëring als “de overheid in het land van oorsprong of in dat van uitvoer een financiële bijdrage levert”. De Egyptische overheid merkte op dat het bericht tot wijziging van het bericht van opening betrekking had op vermeende door de Chinese overheid verleende subsidies. Bijgevolg heeft de Commissie via het bericht tot wijziging van het bericht van opening inbreuk gemaakt op de basis-antisubsidieverordening door financiële bijdragen die op grond van het EU-recht niet als subsidies kunnen worden aangemerkt in het onderzoek op te nemen.

(14) Tot slot betoogde de Egyptische overheid dat het verzoek om informatie in werkelijkheid de eerste aan de Chinese overheid toe te zenden vragenlijst was. Door een termijn van 15 dagen voor de beantwoording te verlenen, in plaats van 30 dagen, had de Commissie daarom artikel 12.1.1 van de Overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen (“SCM-overeenkomst”) en artikel 11, lid 2, van de basisverordening geschonden.

(15) De Commissie kon zich niet vinden in de standpunten van de Egyptische overheid. Wat betreft het ontbreken van rechtsbevoegdheid van de Egyptische overheid en het de facto opnemen van de Chinese overheid in het onderzoek als de overheid van het land van uitvoer, was de Commissie van oordeel dat de door de Commissie onderzochte subsidies werden verleend in het kader van een samenwerkingsovereenkomst tussen de Egyptische en de Chinese overheid. Op basis van de erkenning en aanvaarding van de maatregelen van de Chinese overheid door Egypte konden de subsidies dus mogelijk aan Egypte worden toegerekend. De bevindingen op dit punt worden uitvoerig ontwikkeld in punt 3.2.2.

(16) Bovendien merkte de Commissie op dat zij de Egyptische overheid had verzocht om informatie over het algemene wettelijk kader van de bankensector in China en over financiële instellingen in China, omdat de Egyptische overheid de betrokken overheid is in dit onderzoek en deze subsidies mogelijk aan hen kunnen worden toegerekend, zoals uitgelegd in punt 3.2.2. De verzochte informatie was voor de Commissie derhalve noodzakelijk om het bestaan van subsidiëring vast te stellen.

(17) Daarnaast heeft de Commissie de Chinese overheid ook rechtstreeks de mogelijkheid geboden om zich als belanghebbende partij te registreren en de gevraagde informatie rechtstreeks te verstrekken. Zoals uitgelegd in de overwegingen 96 en 97, hebben de Egyptische overheid en de Chinese overheid een gezamenlijk beheermechanisme opgezet met drie administratieve niveaus, overeenkomstig artikel 8 van de in 2016 gesloten Overeenkomst inzake de Egyptische zone voor economische en commerciële samenwerking in Suez tussen het Ministerie van Handel van de VRC en de Algemene Autoriteit van de Economische Zone Suezkanaal (Suez Canal Economic Zone, “de SC-zone”). Dit mechanisme is onder meer opgezet voor de afhandeling van zaken die van invloed zijn op de werking van de samenwerkingszone (met inbegrip van de oplegging van compenserende rechten op uitvoer vanuit die zone).

(18) Ook als bepaalde informatie waar de Egyptische overheid om was verzocht, niet in haar bezit was, was de Commissie daarom van mening dat de Egyptische overheid over alle benodigde middelen beschikte om de gevraagde informatie van de Chinese overheid te verkrijgen.

(19) Voorts was de Commissie het niet eens met de kwalificatie van het verzoek om informatie door de Egyptische overheid. Dat verzoek was maanden na het opsturen van de eerste vragenlijst, die bestemd was voor de Egyptische overheid, verzonden. Het verzoek om informatie beantwoordde aan de behoefte van de Commissie aan aanvullende gegevens, die nodig waren geworden, nadat in de loop van het onderzoek aanvullend bewijs was verzameld. In dit verband merkte de Commissie op dat de Egyptische overheid de eerste vragenlijst reeds had ontvangen en 37 dagen had gekregen om die te beantwoorden.

(20) Ook merkte de Commissie op dat de feitelijke inhoud van het verzoek om informatie zich beperkte tot andere relevante subsidies die in de loop van het onderzoek aan het licht waren gekomen en dat het niveau en de omvang van de gevraagde informatie op geen enkele wijze vergelijkbaar waren met die van een eerste vragenlijst. Tot slot merkte de Commissie op dat de totale termijn die aan de Egyptische overheid werd verleend om antwoord te geven op dit aanvullende verzoek om informatie, na een verzoek om verlenging, 22 dagen bedroeg, ondanks de zeer late fase waarin het onderzoek zich bevond.

(21) Op basis van een vergelijking van de hoeveelheid tijd die aan de Egyptische overheid was verleend om op het meest uitgebreide verzoek om informatie in de eerste vragenlijst te antwoorden, met de termijn die was verleend voor de beantwoording van het aanvullende verzoek, was de Commissie van oordeel dat de Egyptische overheid voldoende tijd had gekregen.

(22) In het licht van bovenstaande overwegingen werden deze bezwaren van de Egyptische overheid verworpen.

(23) Na de verstrekking van de belangrijkste feiten en overwegingen op basis waarvan het voorlopige compenserende recht was opgelegd (“de mededeling van de voorlopige bevindingen”), dienden de Egyptische overheid en de Egyptische producent-exporteur schriftelijke opmerkingen in waarin zij hun zienswijze op de voorlopige bevindingen uiteenzetten.

(24) De Egyptische overheid en de Egyptische producent-exporteur werd de gelegenheid geboden om te worden gehoord.

(25) Ook heeft er een hoorzitting tussen de producent-exporteur met de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures plaatsgevonden.

(26) De Commissie heeft de opmerkingen van de belanghebbenden in overweging genomen en behandeld zoals beschreven in deze verordening.

(27) Vanwege de dreiging van de overdracht van COVID‐19 en de maatregelen om de uitbraak in te dammen (5), was de Commissie niet in staat om de door de producent-exporteur en de Egyptische overheid ingediende gegevens te verifiëren. Aangezien deze situatie zich voordeed in een zeer late fase van het onderzoek en een andere oplossing (zoals het organiseren van een sessie op afstand om de ingediende informatie te toetsen aan andere verifieerbare bronnen, in overeenstemming met de mededeling van de Commissie over COVID‐19) niet langer mogelijk was, heeft de Commissie bij wijze van uitzondering gebruikgemaakt van de informatie die deze partijen hadden ingediend voor de berekening van de subsidie, die is geverifieerd op basis van alle beschikbare informatie.

1.4. Mededeling van de definitieve bevindingen

(28) De Commissie heeft alle belanghebbenden ingelicht over de belangrijkste feiten en overwegingen op grond waarvan zij voornemens was een definitief compenserend recht in te stellen op de invoer in de Unie van glasvezelversterkingen van oorsprong uit Egypte (“de mededeling van de definitieve bevindingen”).

(29) Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben de Egyptische overheid, Jushi Group, de klagers en een groep van Europese gebruikers en distributeurs van glasvezelversterkingen schriftelijke opmerkingen ingediend over de definitieve bevindingen.

(30) De partijen die daartoe een verzoek indienden, kregen de gelegenheid om te worden gehoord. Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben de diensten van de Commissie hoorzittingen gehouden met de Egyptische overheid en Jushi Group.

(31) De Commissie heeft de opmerkingen die na de mededeling van de definitieve bevindingen door de belanghebbende partijen zijn ingediend, in overweging genomen en behandeld zoals beschreven in deze verordening.

1.5. Onderzoektijdvak en beoordelingsperiode

(32) Aangezien er geen opmerkingen over het onderzoektijdvak en de beoordelingsperiode zijn ontvangen, is overweging 27 van de voorlopige verordening bevestigd.

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Argumenten betreffende de productomschrijving

(33) Aangezien er geen opmerkingen over de productomschrijving zijn ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 44 en 48 van de voorlopige verordening bevestigd.

3. SUBSIDIËRING

3.1. Subsidies en subsidieprogramma’s die door het onderhavige onderzoek worden bestreken

(34) Op grond van de informatie in de klacht, het bericht van opening, het bericht tot wijziging van het bericht van opening en de antwoorden op de vragenlijst van de Commissie en op het verzoek om aanvullende informatie, is de vermeende subsidiëring via de volgende subsidies van de Chinese overheid onderzocht: a) beleidsgestuurde preferentiële leningen, kredietlijnen, andere vormen van financiering, verzekering en garanties; b) verstrekking door de overheid van goederen en diensten tegen een ontoereikende prijs: — verstrekking door de overheid van elektriciteit tegen een ontoereikende prijs, — verstrekking door de overheid van grond tegen een ontoereikende prijs; c) gederfde inkomsten wegens programma’s voor vrijstelling en vermindering van directe belastingen: — vennootschapsbelastingvoordelen voor ondernemingen die in een speciale economische zone zijn gevestigd; d) gederfde inkomsten wegens programma’s inzake indirecte belastingen en invoerrechten: — btw-vrijstellingen en kortingen op invoerrechten voor het gebruik van ingevoerde apparatuur, — btw-vrijstellingen en vrijstellingen van invoerrechten voor ingevoerde basismaterialen die worden gebruikt in uitgevoerde eindproducten.

3.2. De zone voor economische en commerciële samenwerking in Suez (Suez Economic and Trade Cooperation Zone, “SETC-zone”)

(35) De vermeende subsidiëring in Egypte betreft een onderneming die is gevestigd in de Chinees-Egyptische zone voor economische en commerciële samenwerking in Suez (Suez Economic and Trade Cooperation Zone, “SETC-zone”). De zone beslaat een oppervlakte van 7,4 km2, verdeeld in een basisgebied van 1,34 km2 en een uitbreidingsgebied van 6 km2.

(36) Deze speciale economische zone is door de VRC en Egypte gezamenlijk opgezet en de geschiedenis ervan gaat terug tot de jaren 1990. In die tijd bracht de toenmalige president van Egypte een bezoek aan speciale economische zones in de VRC en uitte hij de wens om de ervaringen van de VRC met die zones te gebruiken om in Egypte iets soortgelijks op te zetten. Dit mondde uit in de ondertekening in 1997 van een memorandum van overeenstemming door de premiers van de VRC en Egypte waarin de twee landen overeenkwamen “te zullen samenwerken bij de totstandbrenging van een vrije economische zone in het noorden van de Golf van Suez, door gebruik te maken van China’s ervaring met het opzetten van speciale economische zones, deel te nemen aan de modernisering van de onderzoeken in verband met de zone, en de betrokken bedrijfssector in China te stimuleren om bijdragen te leveren voor de in de zone uit te voeren projecten” (6).

(37) Na de sluiting van deze overeenkomst wees de VRC Tianjin Teda Investment Holding Co., Ltd (“Tianjin TEDA”), een overheidsonderneming van de gemeente Tianjin, aan voor de uitvoering van Chinese zijde. Daarop is Tianjin TEDA een samenwerkingsverband aangegaan met de Egyptische Dienst voor het beheer van het Suezkanaal, de National Bank of Egypt en nog vier Egyptische staatsondernemingen om de Egypt China Joint Venture Company (“ECJV”) te verwezenlijken, teneinde de economische zone tot stand te brengen en te ontwikkelen. De Chinese zijde hield 10 % van de aandelen van ECJV en de Egyptische zijde 90 % In 1998 werd de desbetreffende grond in de zone ten noordwesten van de Golf van Suez door het Gouvernement van Suez overgedragen aan ECJV. Daarna zat er een paar jaar echter niet veel schot in het project (7).

(38) In 2002 werd het gebied van 20 km2 waarbinnen de SETC-zone — de economische zone Noordwestelijke Golf van Suez (Northwest Gulf of Suez Economic Zone) was gelegen — door de Egyptische overheid officieel aangemerkt als speciale economische zone (“SEZ”) (8). Daarmee waren de bepalingen van de Egyptische Wet 83/2002 betreffende economische zones van speciale aard (“Wet 83/2002”) nu ook van toepassing op de SETC-zone.

(39) In 2006 kwam er een nieuwe impuls toen China besloot het “Go Global”-beleid om Chinese ondernemingen te laten investeren in het buitenland aan te moedigen. In dit verband stelde het Chinese Ministerie van Handel voor zogenaamde “buitenlandse zones voor handel en samenwerking” in te stellen, en de SETC-zone werd een van de eerste van 18 officieel goedgekeurde zones (9). Tijdens de in 2006 in Beijing gehouden topbijeenkomst van het Forum voor Chinees-Afrikaanse samenwerking maakte de Chinese president Hu Jintao bekend dat er “in de komende drie jaar drie tot vijf buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking in Afrikaanse landen worden ingesteld” (10).

(40) In 2007 organiseerde het Ministerie van Handel een aanbesteding om projectontwikkelaars aan te wijzen voor de tweede reeks officieel goedgekeurde buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking. Tianjin TEDA won de aanbesteding voor de SETC-zone. In oktober 2008 zette Tianjin TEDA een joint venture op met het China-Africa Development Fund voor de oprichting van China-Africa TEDA Investment Co., Ltd (“China-Africa TEDA”), als de belangrijkste Chinese investeringsentiteit in de samenwerkingszone. China-Africa TEDA vormde samen met ECJV een nieuwe onderneming, namelijk Egypt TEDA Investment Co. (“Egypt TEDA”), om de ontwikkeling van de SETC-zone in Egypte te bevorderen. Deze keer hield de Chinese kant 80 % van de aandelen, en werd 20 % van de aandelen gehouden door de Egyptisch kant (vertegenwoordigd door ECJV). Nadat de onderneming formeel was opgericht in 2008, vorderde het werk in de zone snel. Op 7 november 2009 werd het basisgebied door de toenmalige premiers van beide landen geopend, waarbij de SETC-zone als een belangrijk project voor handel en economische samenwerking tussen beide landen werd aangemerkt (11). Eind 2011 was de gehele infrastructuur in het basisgebied voltooid (12).

(41) In 2012 ging president Morsi, na de burgerlijke onlusten in Egypte, op staatsbezoek naar China en refereerde hij aan de zone als cruciaal project voor de bilaterale samenwerking tussen de beide landen; tevens gaf hij aan te hopen dat steeds meer Chinese ondernemingen via de zone en daaropvolgende projecten in Egypte zouden investeren, en zo zouden deelnemen aan het herstelprogramma van Egypte (13).

(42) In 2013 is door Egypt TEDA en de Egyptische autoriteiten een overeenkomst getekend voor de grond van het uitbreidingsgebied van 6 km2. Sinds 2013 zijn de buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking, zoals de SETC-zone, ook verder ontwikkeld in het kader van het “Belt and Road Initiative” (hierna ook: “de Nieuwe Zijderoute”). Buitenlandse bedrijvenparken zijn derhalve een belangrijke factor geworden voor de “naar buiten gerichte” investeringen van Chinese ondernemingen. Als gevolg daarvan is de SETC-zone, met name sinds 2013, opgenomen in vrijwel alle belangrijke teksten over samenwerking tussen beide overheden (14).

(43) In 2014 gaf Egypte het startschot voor het “ontwikkelingsplan voor de Suez Canal Corridor”. In 2015 werd de SEZ in het kader van dit plan officieel geïntegreerd in de grotere economische zone Suezkanaal (Suez Canal Economic Zone, “SC-zone”), die het hele gebied rond het Suezkanaal met een oppervlakte van 461 km2 omvat. Het hele gebied wordt nu aangemerkt als “economische ruimte van speciale aard” in overeenstemming met Wet 83/2002 en de wijzigingen daarvan (15).

(44) In december 2015 verklaarde president Sisi tijdens een bezoek aan China dat Egypte het aanbod van president Xi Jinping om samen te werken in het kader van het initiatief “One Belt, One Road” en om projecten in Egypte verder te ontwikkelen, aanvaardde. Op 21 januari 2016 werd het project voor uitbreiding van de SETC-zone met 6 km2 officieel door de twee presidenten geïnaugureerd. Voorts ondertekenden beide overheden tijdens het staatsbezoek van Xi Jinping aan Egypte de “Overeenkomst tussen het Ministerie van Handel van de VRC en de Algemene Autoriteit voor de economische zone Suezkanaal van de Arabische Republiek Egypte, betreffende de Suezzone voor economische en handelssamenwerking” van 21 januari 2016 (“de samenwerkingsovereenkomst”). In de samenwerkingsovereenkomst werden de betekenis en de juridische status van de SETC-zone nader toegelicht (16).

(45) De samenwerkingsovereenkomst had vooral als doel te voorzien in een duidelijk schriftelijk raamwerk voor de samenwerking en die formeel in te kaderen in het initiatief “One Belt, One Road”, met inbegrip van de steun van de Chinese overheid aan ondernemingen in het buitenland. Er werden echter, ondanks uitdrukkelijke verzoeken van de Commissie, geen nadere gegevens verstrekt over de voorbereidende werkzaamheden met betrekking tot de samenwerkingsovereenkomst.

(46) Volgens de samenwerkingsovereenkomst ontwikkelen de overheden de SETC-zone gezamenlijk. Dat doen zij in overeenstemming met hun respectieve nationale strategieën (de Nieuwe Zijderoute voor China aan de ene kant, en het Ontwikkelingsplan voor de Suezkanaalcorridor voor Egypte aan de andere kant). Daartoe verschaft de Egyptische overheid de grond, de arbeidskrachten en bepaalde belastingvoordelen, terwijl de in de zone actieve Chinese ondernemingen met hun activa en managers de productiefaciliteit exploiteren. Om een gebrek aan middelen aan Egyptische zijde te compenseren, steunt de Chinese overheid het project ook door de benodigde financiële middelen beschikbaar te stellen aan Egypt, TEDA en de in de SETC-zone actieve Chinese bedrijven.

(47) De producent van glasvezelversterkingen die actief is in de SETC-zone, Jushi Egypt, is een vennootschap naar Egyptisch recht die is opgericht door Jushi Group, een Chinese moederonderneming. De moederonderneming van de producent van glasvezelversterkingen is eigendom van de Commissie voor toezicht op en beheer van staatsactiva (“SASAC”). De moederonderneming heeft van de bevoegde Chinese overheidsautoriteiten (17) toestemming gekregen om een dochteronderneming in Egypte op te richten. De dochteronderneming wordt gefinancierd met middelen uit de VRC, gebruikt uit de VRC ingevoerde basismaterialen en apparatuur, wordt bestuurd door Chinese managers en past Chinese knowhow toe. De dochteronderneming produceert glasvezelversterkingen in Egypte, die vanuit de SETC-zone naar de Europese Unie worden uitgevoerd.

(48) Om te zorgen voor een vlotte uitvoering van de samenwerkingsovereenkomst, stelden beide overheden tevens een mechanisme voor overleg op drie niveaus vast. Voor overleg op het eerste niveau sloten de Algemene Autoriteit voor de economische zone Suezkanaal van de Arabische Republiek Egypte en de gemeentelijke commissie van Tianjin voor handel van de VRC in dit verband een “samenwerkingsovereenkomst betreffende de instelling van de bestuurscommissie voor de Chinees-Egyptische Suezzone voor economische en handelssamenwerking”. Op het tweede niveau werd het Comité voor het beheer van de economische en handelssamenwerking in de Suezzone ingesteld voor technisch overleg tussen de bevoegde bestuurlijke afdelingen van de Chinese gemeente Tianjin en de betrokken bevoegde afdelingen van de Egyptische Autoriteit voor de economische zone Suezkanaal. Sinds 2017 komen die commissie en dat comité regelmatig bijeen. Op het derde niveau rapporteren Egypt TEDA en de betrokken Egyptische wederpartijen de problemen en moeilijkheden die zich voordoen aan de hogere overlegniveaus.

3.2.1. Gedeeltelijke niet-medewerking en gebruik van de beschikbare gegevens met betrekking tot de SETC-zone

3.2.1.1. Toepassing van artikel 28, lid 1, van de basisverordening ten aanzien van de Egyptische overheid

(49) De Commissie heeft de Egyptische overheid in de vragenlijst, in het verzoek om informatie en tijdens het controlebezoek verzocht om de verstrekking van bepaalde informatie met betrekking tot de Suezzone voor economische en handelssamenwerking in Egypte. In die informatieverzoeken stonden onder andere vragen over het juridische en institutionele kader en het bestaan van intergouvernementele overeenkomsten tussen de VRC en Egypte.

(50) Met name heeft de Commissie de Egyptische overheid, na de wijziging van het bericht van opening, gevraagd om informatie over de toekomst van de SETC-zone en de rechtsgrond waarop die zone steunt, onder specifieke verwijzing naar de samenwerking tussen de Egyptische en de Chinese overheid bij het opzetten en vormgeven van de SETC-zone als bedrijfsomgeving die investeerders uit de VRC kan aantrekken. Bovendien heeft de Commissie verzocht om informatie over de zeggenschap over en het beheer van de SETC-zone door de Egypt-TEDA Investment Company, de TEDA Holding en de Egyptian-Chinese Joint Working Group, en over de rol van het China-Africa Development Fund in de context van Chinese buitenlandse investeringen. Tot slot heeft de Commissie de Egyptische overheid gevraagd naar de status van de SETC-zone als door het Chinese Ministerie van Handel goedgekeurde buitenlandse zone voor economische samenwerking.

(51) In antwoord op het verzoek om informatie heeft de Egyptische overheid maar een deel van de gevraagde informatie verstrekt en een substantieel aantal vragen onbeantwoord gelaten.

(52) De Egyptische overheid heeft de informatie over het juridische grondslag van de SETC-zone verstrekt door overlegging van de tussen de Egyptische en de Chinese overheid gesloten internationale overeenkomsten die de rechtsgrond vormen voor hun samenwerking ten gunste van in de SETC-zone gevestigde ondernemingen, zoals de producent-exporteur.

(53) De Commissie mist echter nog steeds informatie over overeenkomsten, memoranda van overeenstemming of andere documenten die door de Chinese en de Egyptische overheid zijn ondertekend met betrekking tot de SETC-zone. De Commissie heeft bijvoorbeeld publiekelijk beschikbare verwijzingen naar de Vijfjarige Uitvoeringsrichtsnoeren voor versterking van het alomvattende strategische partnerschap tussen de VRC en de Arabische Republiek Egypte van 2016 gevonden.

(54) Daarnaast werd in april 2017 een gemeenschappelijk managementcomité van de Chinees-Egyptische TEDA Suezzone voor economische en handelssamenwerking ingesteld. In juli 2017 werd het Comité voor intergouvernementele coördinatie ingesteld en kwam het voor het eerst bijeen. De Commissie ontving, afgezien van wat één vergadering van de bestuurscommissie voor bestuur betreft, geen documentatie over de in het kader van deze diverse overlegmechanismen gehouden bijeenkomsten.

(55) Bij gebreke van dergelijke informatie was de Commissie van mening dat zij cruciale informatie over dit aspect van het onderzoek niet had ontvangen.

(56) Daarom deelde de Commissie de Egyptische overheid mee dat zij wellicht zou moeten teruggrijpen op de beschikbare gegevens overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening bij haar onderzoek naar het bestaan en de omvang van de vermeende subsidiëring voor in de SETC-zone gevestigde ondernemingen. De Egyptische overheid maakte daartegen bezwaar en benadrukte dat zij de Commissie volledige medewerking had verleend. De Commissie achtte echter informatie over de exacte samenwerking tussen beide overheden bij het opzetten en besturen van de SETC-zone cruciaal voor de juridische beoordeling van de zaak, zoals toegelicht in punt 3.2.2. Helaas heeft de Commissie pas na de desbetreffende controle enkele relevante documenten ontvangen, met als gevolg dat zij de echtheid daarvan niet kon controleren. Bovendien was er geen gelegenheid voor vervolgoverleg met de Egyptische overheid over belangrijke details die helderheid konden verschaffen over de omvang en de mate van samenwerking tussen beide overheden in de zone.

(57) Op grond van de voorgaande overwegingen heeft de Commissie artikel 28 van de basisverordening toegepast en zich ten aanzien van deze punten gebaseerd op de beschikbare gegevens.

3.2.2. Juridische beoordeling

(58) De exploitatie van de SETC-zone vindt plaats in nauwe samenwerking tussen de Egyptische en de Chinese overheid, die met name tot uitdrukking komt in een joint venture van Egypte en de VRC op het grondgebied van het land van uitvoer. De overheden van Egypte en de VRC hebben hun middelen gebundeld om de producent van glasvezelversterkingen in de SETC-zone gunstige voorwaarden te bieden die de producent voordelen verschaffen. Deze bundeling van middelen via een dergelijke nauwe samenwerking dient een gemeenschappelijk doel en komt ten goede aan een gemeenschappelijke begunstigde, Jushi Egypt.

3.2.3. Financiële bijdrage van een overheid of overheidsinstantie

(59) In artikel 3, punt 1, onder a), van de basisverordening wordt bepaald dat er alleen sprake is van subsidiëring indien de overheid in het land van oorsprong of in dat van uitvoer een financiële bijdrage levert. Ook wordt in artikel 1.1, onder a), punt 1, van de SCM-overeenkomst verklaard dat een subsidie geacht wordt te bestaan “indien een overheid of een overheidsinstantie […] een financiële bijdrage levert”.

(60) De Egyptische overheid heeft Jushi Egypt grond ter beschikking gesteld en verschillende belastingvoordelen verschaft. Deze subsidies worden derhalve rechtstreeks door de Egyptische overheid verleend.

(61) Sinds de sluiting van het memorandum van overeenstemming in 1997 heeft de Egyptische overheid de zone echter niet alleen rechtstreeks willen steunen door grond ter beschikking te stellen en belastingvoordelen te verschaffen, maar ook indirect, via met de VRC overeengekomen bijstand voor de ontwikkeling van de SETC-zone op haar grondgebied. Ingevolge de voorwaarden van het memorandum van overeenstemming moedigde de Egyptische overheid immers uitdrukkelijk “de desbetreffende bedrijfssector in China aan om bijdragen te leveren voor de binnen de zone op te zetten projecten”. Na het bezoek van president Morsi aan de VRC in augustus 2012 ontving de SETC-zone “ongekende aandacht en steun van de Egyptische overheid” (18). In artikel 1 van de samenwerkingsovereenkomst van 2016 zijn beide zijden overeengekomen om de zone te ontwikkelen “in overeenstemming met […] de bestaande wet- en regelgeving van de twee landen”.

(62) In artikel 1 van de wetgeving tot uitvoering van de samenwerkingsovereenkomst wordt verder gespecificeerd dat “het beheercomité [dat verantwoordelijk is voor het coördineren en afhandelen van de dagelijkse werkzaamheden in de samenwerkingszone] is opgericht in overeenstemming met multilaterale en bilaterale overeenkomsten en bestaande wet- en regelgeving die zijn ondertekend door of waaraan wordt deelgenomen door de Volksrepubliek China en de Arabische Republiek Egypte”. In artikel 4 van de samenwerkingsovereenkomst verbinden beide zijde zich ertoe “de bouw, facilitering van bedrijfsactviteiten en exploitatie van de samenwerkingszone te zullen ondersteunen en faciliteren”. Daartoe heeft Egypte ermee ingestemd dat de VRC de zone aanmerkt als een “buitenlandse zone voor handel en samenwerking”.

(63) De VRC bevestigde in artikel 4, lid 1, van de samenwerkingsovereenkomst dat de zone in kwestie “recht heeft op beleidsondersteuning en facilitering ter zake die de Chinese overheid aan buitenlandse zones voor economische en commerciële samenwerking verstrekt”. Daarnaast heeft de Chinese overheid in artikel 5 van de samenwerkingsovereenkomst toegezegd dat zij de zone “zal ondersteunen” door onder meer “de desbetreffende financiële instellingen aan te moedigen, financieringsfaciliteiten te verstrekken” voor ondernemingen en investeringen in de zone.

(64) Bovendien is het volgens artikel 2, punt IV, van de samenwerkingsovereenkomst inzake de instelling van een comité voor het beheer van de Chinees-Egyptische zone voor economische en commerciële samenwerking in Suez de verantwoordelijkheid van het beheercomité om zijn “uiterste best te doen om op soepele wijze aan alle stimulerende beleidsmaatregelen van de Chinese en de Egyptische wet- en regelgeving uitvoering te geven”, en volgens artikel 2, punt V, om “relevante financiële instellingen, zoals banken, verzekeringsinstellingen en diverse fondsen die krediet verstrekken voor de samenwerkingszone en zich daar bevindende ondernemingen, coördineert en faciliteert, en de samenwerkingszone en zich daarin bevindende ondernemingen te helpen bij het zoeken naar meer financieringskanalen”. Tot slot zijn de Egyptische en de Chinese overheid in artikel 7 van diezelfde overeenkomst overeengekomen om bestaande of toekomstige wetgeving die in een gunstigere behandeling dan de samenwerkingsovereenkomst voorziet, te laten prevaleren. De preferentiële financiering van de Chinese overheid voor de producent van glasvezelversterkingen in de zone is het resultaat van die verbintenissen en moet in dat licht worden bezien.

(65) Het bundelen van krachten door de Egyptische en de Chinese overheid diende meerdere doelen.

(66) Voor de Egyptische zijde, zoals verwoord op het hoogste politieke niveau (19), was het doel om Chinese investeringen, knowhow en kapitaal aan te trekken teneinde de economische ontwikkeling van de Economische Zone Suezkanaal te bevorderen en banen te scheppen. Volgens het in november 2013 door het Egyptische Ministerie van Planning gepubliceerde langetermijnplanningsdocument voor de periode tot 2022 zal de SETC-zone een grote rol spelen bij de ontwikkeling van de Egyptische industrie, de verwerving van buitenlandse deviezen door middel van uitvoer, de verwerving van belastingopbrengsten en het oplossen van werkloosheid (20).

(67) Aan Chinese zijde waren de motieven anders. Vanuit het perspectief van de ondernemingen zelf heeft Egypte bepaalde voordelen in de vorm van lagere arbeidskosten en kortere leveringstijden naar belangrijke markten, zoals de EU. Bovendien geldt, zoals vermeld in de door Jushi Group in 2014 uitgebrachte obligatieprospectus, het volgende: “[D]oor handelsbeschermingsbelemmeringen zijn de marktprijzen van door China uitgevoerd glasvezel verdekt toegenomen, met negatieve gevolgen voor de uitvoer van glasvezel door Jushi Group. […] na het van start gaan van Jushi Egyptian Glass Fiber Co., Ltd in 2013 zal aan de vraag van voornoemde drie regio’s naar het product (21) worden voldaan door Jushi Egypt. Voornoemde drie regio’s zullen geen antidumpingrechten op Egyptische producten van Jushi Egypt instellen, en de impact van antidumpingbeleid op Jushi Group zal sterk afnemen. Het voorlopige prijsstellingsbeginsel voor Egyptische glasvezelproducten van Jushi voor afnemers in de drie bovengenoemde regio’s houdt in dat de tariefbesparingen worden gedeeld met de afnemers en dat de besparingen op antidumpingrechten en transportkosten geheel voor de emittent zijn”. Sinds 2011 (22) en eind 2014 (23) is de invoer van glasvezelversterkingen van oorsprong uit de VRC onderworpen aan antidumping- en compenserende rechten in de EU, en de EU is een van de “drie regio’s” waarnaar in het obligatieprospectus wordt verwezen.

(68) Vanuit het perspectief van de Chinese overheid is een van de belangrijkste uit te voeren taken in het kader van het Dertiende Vijfjarenplan van het Ministerie van Handel voor de ontwikkeling van de buitenlandse handel het intensiveren van de samenwerking op handelsgebied met landen langs de Nieuwe Zijderoute (“One Belt, One Road”-initiatief) om de uitvoer van onder meer hightechproducten, zoals glasvezelversterkingen, te bevorderen en uit te breiden. Het plan bevat de volgende verklaring: “Stabilisering van de uitvoer van winstgevende producten, zoals arbeidsintensieve producten, aan bovengenoemde landen, benutting van de mogelijkheden om infrastructuur voor die landen aan te leggen, en bevordering van de uitvoer van grootschalige, complete combinaties van apparatuur, technologieën, standaarden en diensten. Zich aan de trend van omschakeling en modernisering van bedrijfstakken van deze landen aanpassen en de uitvoer van elektromechanische en hightech-producten bespoedigen. […] De uitbreiding van opkomende markten intensiveren en na grondige evaluatie van de economische dimensie, de groeisnelheid, de beschikbare hulpbronnen, het risiconiveau en andere factoren meerdere opkomende markten voor primaire expansie selecteren. Uitbreiding van de uitvoer van geavanceerde technische apparatuur, en bevordering van de uitvoer van kwalitatief hoogwaardige en verhoudingsgewijs rendabele bedrijfstakken en producten”. De geplande maatregelen om deze doelen te verwezenlijken omvatten de “ontwikkeling van economische en technologische ontwikkelingszones op staatsniveau en van verschillende bedrijvenparken”.

(69) Zoals het in één artikel wordt uitgedrukt, zijn “[o]nder leiding van het ministerie in het kader van het “One Belt, One Road”-initiatief, en in verband met de strategie van het gastland op het hoogste niveau, […] buitenlandse samenwerkingszones een vehikel voor de tenuitvoerlegging van het “One Belt, One Road”-initiatief en de internationale samenwerking met het oog op de ontwikkeling van productiecapaciteit geworden” (24).

(70) Buitenlandse zones dienen dus verschillende strategische doelstellingen van de VRC. In de eerste plaats zouden ze kunnen helpen om de vraag naar machines en apparatuur van Chinese makelij te vergroten. In de tweede plaats zouden Chinese ondernemingen, door in het buitenland te produceren en van daaruit naar Europa of Noord-Amerika uit te voeren, handelsgeschillen kunnen voorkomen en handelsbarrières voor uit China uitgevoerde producten kunnen omzeilen. In de derde plaats zouden de buitenlandse zones kunnen helpen om de eigen binnenlandse herstructureringen van de VRC te bevorderen en intern activiteiten op een hoger niveau van de waardeketen te ontplooien (25).

(71) Uit het voorgaande volgt dat de Egyptische overheid Chinese financiering voor de nauwe samenwerking in de SETC-zone verwachtte en verwelkomde met het oog op de ontwikkeling van een van de armste regio’s van Egypte. De Chinese overheid hoopte dat Chinese ondernemingen buiten Chinees grondgebied actief zouden kunnen zijn en dat zij hun uitvoer in het kader van de Nieuwe Zijderoute zouden kunnen uitbreiden (mogelijkerwijs om handelsbeschermingsmaatregelen te ontgaan).

(72) Onder deze omstandigheden was de Commissie van oordeel dat de uitdrukking “de overheid […] levert” (“by the government”) in artikel 3, punt 1, onder a), van de basisverordening, niet alleen maatregelen moet omvatten die rechtstreeks van de Egyptische overheid afkomstig waren, maar ook die maatregelen van de Chinese overheid die op grond van het beschikbare bewijsmateriaal aan de Egyptische overheid kunnen worden toegerekend.

(73) Zoals de WTO-Beroepsinstantie heeft geoordeeld in de zaak US-Gasoline (26), kan het WTO-recht niet volkomen los van het algemene internationale recht worden gelezen. De algemene internationale rechtsbeginselen maken derhalve deel uit van de WTO-rechtsorde, die geen in zichzelf gekeerde rechtsregeling is (27). Ingevolge artikel 3, lid 2, DSU en artikel 31, lid 3, onder c), van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht, moet bij de beoordeling van de context van de termen van een verdrag rekening worden gehouden met “[i]edere ter zake dienende regel van het volkenrecht die op de betrekkingen tussen de partijen kan worden toegepast”.

(74) Deze “regels” omvatten bepalingen van het internationaal douanerecht (28), die per definitie verbindend zijn voor alle WTO-leden, waaronder Egypte, de VRC en de Europese Unie. Een belangrijk deelgebied van het internationaal douanerecht wordt gevormd door de regels inzake staatsverantwoordelijkheid, die zijn gecodificeerd door de Commissie voor internationaal recht (International Law Commission, ILC) in de artikelen inzake de verantwoordelijkheid van staten voor internationale onrechtmatige daden van het ILC-Statuut (29), in overeenstemming met haar mandaat uit hoofde van artikel 13, lid 1, onder a), van het VN-Handvest.

(75) De regels in de ICL-artikelen zijn ook “ter zake dienend” in de zin van artikel 31, lid 3, onder c), van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht, aangezien ze handvaten bieden voor de uitlegging van het begrip “toerekening” (“attribution”), bijvoorbeeld om te bepalen of een bepaald handelen of nalaten kan worden toegerekend aan een bepaalde staat, ook wanneer dat handelen of nalaten niet rechtstreeks van die staat uitgaat. In dit verband wordt het begrip “toerekening” ter zake dienend bij het uitleggen van de zinsnede “de overheid […] levert” (“by the government”) in de aanhef van artikel 1.1, onder a), punt 1, van de SCM-overeenkomst, en meer in het bijzonder om een gedraging in een situatie van samenwerking tussen twee staten met betrekking tot subsidies correct toe te rekenen, zoals in de onderhavige zaak (30).

(76) De ILC-artikelen kunnen dus worden gebruikt om de zinsnede “de overheid […] levert” (“by the government”) in de aanhef van artikel 1.1, onder a), punt 1, van de SCM-overeenkomst uit te leggen om de gedraging (de verlening van een subsidie) aan de Egyptische overheid toe te rekenen, ook wanneer de financiële bijdrage niet rechtstreeks door de Egyptische overheid is geleverd”.

(77) In dit verband merkt de Commissie op dat artikel 11 van de ILC-artikelen er specifiek in voorziet dat “een gedraging die op grond van de voorgaande artikelen niet aan een staat kan worden toegerekend, desalniettemin als handeling van de staat in de zin van het internationale recht wordt aangemerkt indien en voor zover de staat de gedraging in kwestie als eigen erkent en aanvaardt”. In het commentaar van de ILC op artikel 11 wordt toegelicht dat “voorbeelden van de toepassing van het beginsel [van toerekening aan een staat op basis van de erkenning en aanvaarding van een gedraging] zijn te vinden in rechterlijke beslissingen en staatspraktijken” (31). Zoals wordt opgemerkt in overweging 6 van datzelfde commentaar, is het een voorwaarde dat een staat “de gedraging in kwestie ziet en erkent als een eigen gedraging”.

(78) Vanaf de aanvang van het project in 1997 heeft de Egyptische overheid de Chinese financiering van Jushi Egypt tot haar eigen beleid voor de zone gemaakt. Tijdens zijn bezoek aan de VRC in augustus 2012 juichte president Morsi de investeringen en het kapitaal uit China openlijk toe en in november 2013 erkende het planningsdepartement van Egypte dat de door de VRC gefinancierde SETC-zone een grote rol zou spelen voor de modernisering van de Egyptische industrie. Tijdens een ander bezoek aan de VRC, in december 2014, gaf president Sisi te kennen “dat het voorstel van president Xi Jinping om “One Belt, One Road” gezamenlijk gestalte te geven, Egypte een belangrijke kans op herstel bood, en dat de Egyptische partij klaar stond voor actieve betrokkenheid en ondersteuning. De Egyptische partij wilde met de VRC bij de ontwikkeling van de projecten van de Suezkanaalcorridor, de Suezzone voor economische en handelssamenwerking enz. samenwerken en Chinese ondernemingen aantrekken om in Egypte te investeren” (32).

(79) De kenmerken van het Chinese “One Belt, One Road”-initiatief zijn algemeen bekend. In de artikelen 30 tot en met 36 van de richtsnoeren van de Staatsraad ter bevordering van de internationale samenwerking op het gebied van productiecapaciteit en vervaardiging van uitrusting van 13 mei 2015, wordt alle beleidsondersteuning vermeld die ondernemingen “die zich naar het buitenland begeven” kunnen ontvangen. Daartoe behoren fiscale steunregelingen, leningen tegen gunstige voorwaarden, financiële steun in de vorm van gesyndiceerde leningen, exportkredieten en projectfinanciering, kapitaaldeelnemingen en tot slot exportkredietverzekeringen. In artikel 31 ervan worden “leningen tegen gunstige voorwaarden” genoemd die “ondernemingen moeten ondersteunen om deel te nemen aan de uitvoer van grote totaalpakketten van uitrusting, het binnenhalen van projecten en grootschalige investeringsprojecten”. In de praktijk heeft dit beleid geleid tot diverse gevallen van preferentiële financiering door banken en het specifiek opzetten van het Zijderoutefonds (Silk Road Fund) overeenkomstig artikel 35 van de richtsnoeren, zoals recentelijk door de Commissie is vastgesteld in een andere zaak (33).

(80) Aangezien de presidenten van Egypte zich er ongetwijfeld van bewust waren dat het Chinese “One Belt, One Road”-initiatief gepaard gaat met grootschalige staatsfinanciering door middel van preferentiële financiering en andere financieringsinstrumenten, was er duidelijk sprake van erkenning en aanvaarding op het hoogste politieke niveau van die financieringssteun van de Chinese overheid door het gezamenlijk met de VRC opzetten van de SETC-zone.

(81) Dat Egypte Chinese preferentiële financiering heeft erkend en aangenomen, wordt tevens bevestigd door de tekst van de samenwerkingsovereenkomst van 2016. Egypte heeft, zoals is bepaald in artikel 1 van de samenwerkingsovereenkomst, uitdrukkelijk aanvaard dat China Chinees recht kan toepassen ten aanzien van ondernemers in de SETC-zone of activiteiten in de SETC-zone. Daartoe aanvaardde de Egyptische overheid tevens dat de VRC de SETC-zone als “buitenlands investeringsgebied” naar Chinees recht aanwees. Omdat “buitenlandse investeringsgebieden” een vehikel van het “One Belt, One Road”-initiatief zijn, zoals blijkt uit overweging 66, en preferentiële financiering een instrument van dit initiatief is, was het gevolg van die aanduiding in artikel 4 van de samenwerkingsovereenkomst, waarin de VRC ook bevestigde dat de zone in kwestie “recht heeft op relevante beleidsondersteuning en facilitering door de Chinese overheid voor buitenlandse zones voor samenwerking op economisch en handelsgebied”, dat Jushi Egypt in aanmerking kwam voor preferentiële leningen van Chinese beleidsbanken en preferentiële exportverzekeringsvoorwaarden. Egypte bekrachtigde ook artikel 5, volgens welke bepaling de Chinese overheid de samenwerkingszone ook zal ondersteunen door “relevante financiële instellingen aan te moedigen om financiële faciliteiten ter beschikking te stellen voor […] investeringsprojecten in de samenwerkingszone, op voorwaarde dat wordt voldaan aan de leningvoorwaarden en de voorwaarden voor het gebruik van de leningen”. Zoals reeds in een eerder onderzoek is vastgesteld, vindt de Chinese preferentiële financiering niet plaats op grond van duidelijk voorgeschreven financieringsprogramma’s met strikte kwalificatiecriteria, maar door vaststelling op het hoogste niveau van een aantal aangemoedigde bedrijfstakken (34). De officiële aanmerking van de SETC-zone in Egypte als buitenlands investeringsgebied voor Chinese ondernemingen, in vervolg op een overeenkomst tussen de twee presidenten, past evenals de “aanmoediging” in artikel 5, perfect in het gebruikelijke Chinese patroon om preferentiële financiering te activeren via zijn beleidsbanken.

(82) Derhalve heeft Egypte de Chinese preferentiële maatregelen voor de Chinese, in Egypte gevestigde entiteiten “erkend” en “aangenomen als gedrag van hemzelf”.

(83) Bovendien waren Egyptische functionarissen voortdurend aanwezig bij het in overweging 45 genoemde uitvoeringsmechanisme op drie niveaus. De doelstelling van het uitvoeringsmechanisme is volgens artikel 2, punt V, van de uitvoeringsovereenkomst “het coördineren en faciliteren van de relevante financiële instellingen, zoals banken, verzekeringsinstellingen en diverse fondsen die kredietondersteuning verstrekken voor de samenwerkingszone en de zich daarin bevindende ondernemingen, en het helpen van de samenwerkingszone en de zich daarin bevindende ondernemingen bij het zoeken naar meer financieringskanalen”. Artikel 2, lid 4, van hetzelfde document bepaalt dat ambtenaren “hun uiterste best doen om op soepele wijze uitvoering te geven aan alle stimulerende beleidsmaatregelen van de Chinese en Egyptische wet- en regelgeving”. Hieruit blijkt de gedeelde opvatting van Egypte en de VRC dat de Chinese zijde geen financiering verstrekt tegen markttarieven, die Jushi Egypt zou kunnen ontvangen van internationale marktinvesteerders, maar proactief voorziet in overheidsincentives, een synoniem voor voordelen of preferenties.

(84) Door deze bepaling ten uitvoer te leggen heeft Egypte ook uitdrukking gegeven aan zijn volledige aanvaarding van de Chinese preferentiële financiering ten gunste van de producent van glasvezelversterkingen in de zone. Gezien de gedeeltelijke niet-medewerking van de Egyptische overheid aan dit cruciale aspect van het onderzoek, heeft de Commissie in dit verband geen nadere details kunnen vaststellen; het beschikbare bewijs duidt er echter op dat de twee overheden op de hierboven beschreven wijze samenwerkten ten gunste van de in de zone gevestigde producent-exporteur van glasvezelversterkingen.

(85) Uit het bewijsmateriaal volgt dat de financiële bijdragen in de vorm van preferentiële financiering door Chinese overheidsinstanties voor Jushi Egypt kunnen worden toegerekend aan de Egyptische overheid als de overheid van het land van oorsprong of van dat van uitvoer overeenkomstig artikel 3, punt 1, onder a), van de basisverordening. Uit het bewijs blijkt dat de Egyptische overheid de preferentiële financiële steun van de Chinese overheid aan de producent van glasvezelversterkingen in de zone heeft aanvaard conform de gemaakte afspraken over de ontwikkeling en ondersteuning van de economische activiteiten binnen de zone.

(86) In dit verband merkt de Commissie verder op dat de mogelijkheid voor overheden om indirect financiële bijdragen te leveren via particuliere entiteiten niet wordt uitgesloten door de basisverordening of de SCM-overeenkomst (35). Wanneer overheden particuliere lichamen een bepaalde gedraging toevertrouwen of hen met die gedraging belasten, moet er een “aantoonbaar verband” bestaan tussen het overheidsoptreden en het gedrag van het particuliere lichaam (36). In dit geval bestaat er een duidelijk en uitdrukkelijk verband tussen de bevestigende maatregelen van de VRC om de overeengekomen financiële steun te verstrekken aan de producent-exporteur van glasvezelversterkingen en de Egyptische overheid.

(87) Dientengevolge heeft de Commissie geoordeeld dat de door de Chinese overheid verstrekte preferentiële financiering aan de producent-exporteur van glasvezelversterkingen in de zone neerkomt op financiële bijdragen van de Egyptische overheid in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening (37).

3.2.4. Voordeel

(88) Vervolgens is de Commissie nagegaan of Jushi Egypt via deze aan de Egyptische overheid toe te rekenen financiële bijdragen een voordeel wordt toegekend overeenkomstig artikel 3, punt 2, van de basisverordening. De Commissie herinnerde eraan dat deze onderneming actief is in Egypte en een vennootschap naar Egyptisch recht is. Derhalve was het in principe passend om na te gaan of de ontvanger van de financiering betere voorwaarden ontving dan hij in de Egyptische financiële markt zou hebben ontvangen. De Commissie heeft dit punt geverifieerd en vastgesteld dat dit het geval was en dat er sprake was van een groot verschil.

(89) De Commissie heeft echter ook rekening gehouden met de buitengewone omstandigheden van dit geval. Zoals opgemerkt in overweging 44, is de producent-exporteur uiteindelijk eigendom van de SASAC. Chinese overheidsinstanties verstrekten de preferentiële financiering na onderhandeling over en ondertekening van de desbetreffende documenten in de VRC, en de ontvangers ontvingen die financiering rechtstreeks of indirect via het kanaal van hun moederonderneming in de VRC (intragroepsleningen). Bovendien aanvaardde de Egyptische overheid, zoals vastgelegd in artikel 1 van de samenwerkingsovereenkomst, dat die entiteiten preferentiële steun ontvingen, waaronder aldus goedkope leningen naar Chinees recht, d.w.z. onder Chinese voorwaarden. De Chinese overheidsinstanties verstrekten die financiering overeenkomstig artikel 5 van de samenwerkingsovereenkomst, in overeenstemming met het in China toegepaste beleid inzake preferentiële financiering. Zoals uitgelegd in overweging 42, vormden die bepalingen van de samenwerkingsovereenkomst een codificatie van reeds bestaande praktijken.

(90) De Commissie heeft derhalve geconcludeerd dat de erkenning en aanvaarding door de Egyptische overheid van de financiële bijdragen van de Chinese overheidsinstanties aan Jushi Egypt ook het voordeelelement daarvan omvatte. De Commissie heeft bijgevolg markttarieven vastgesteld voor de preferentiële financiering en dienovereenkomstig het voordeel berekend. De Commissie heeft geconstateerd dat deze redelijke aanpak resulteerde in lagere subsidiebedragen dan die welke voortvloeiden uit de toepassing van een hypothetische Egyptische benchmark.

3.2.5. Specificiteit

(91) Wat het derde aspect, specificiteit, betreft onderzocht de Commissie of die subsidies specifiek waren zoals vereist door artikel 4, leden 2 tot en met 4, van de basisverordening.

(92) De Egyptische overheid was, bij wege van erkennen en aannemen, de verstrekkende autoriteit wat de preferentiële financiering betreft. Met name heeft de Egyptische overheid de aanwijzing door de Chinese overheid van de SETC-zone als een buitenlands investeringsgrondgebied ingevolge artikel 4 van de samenwerkingsovereenkomst, erkend en aangenomen, en heeft zij ingestemd met de volledige tenuitvoerlegging ervan door onder meer de verstrekking door de Chinese overheid van preferentiële financiering.

(93) Deze subsidies waren voor Jushi Egypt alleen beschikbaar omdat de onderneming actief is in de SC-zone (waar de SETC-zone deel van uitmaakt). De Commissie stelde bijgevolg vast dat het regionale subsidies waren in de zin van artikel 4, lid 3, van de basisverordening, en dat zij binnen het gebied van de bevoegdheden van de subsidieverlenende autoriteit vielen overeenkomstig artikel 4, leden 2 tot en met 4, van de basisverordening.

3.2.6. Conclusie

(94) De Commissie concludeerde dat zowel de subsidies die de Egyptische overheid rechtstreeks aan de in de SETC-zone actieve ondernemingen had verleend (verstrekking van grond, belastingvoordelen), als de subsidies die onrechtstreeks waren verleend via de preferentiële financiering van de Chinese overheid, aanleiding gaven tot compenserende maatregelen op grond van de artikelen 2 tot en met 4 van de basisverordening. Laatstgenoemde subsidies zijn aan Egypte toe te rekenen uit hoofde van de erkenning en aanneming van de maatregelen van de Chinese overheid door Egypte als van Egypte zelf, bijvoorbeeld door de samenwerkingsovereenkomst, de hechte samenwerking en de diverse niveaus van de samenwerkingsmechanismen. Met de financiële bijdragen werden tevens voordelen toegekend en zij waren specifiek. De Commissie onderzocht alle subsidies ter zake meer in detail hieronder.

(95) Na de definitieve mededeling (38) hebben de Egyptische overheid en de producent-exporteur deze bevindingen betwist aan de hand van vijf punten. Ten eerste was het krachtens internationaal recht onmogelijk om soevereine handelingen van de Chinese overheid toe te rekenen aan de Egyptische overheid. Ten tweede is de Commissie voorbijgegaan aan haar eigen basisverordening, volgens welke de subsidieverlenende autoriteit een entiteit moet zijn op het grondgebied van het land van oorsprong of van uitvoer, en niet daarbuiten. Ten derde is met de toerekening van Chinese handelingen aan Egypte tevens het WTO-recht geschonden, dat niet in het licht van artikel 11 van de ILC-artikelen inzake staatsaansprakelijkheid kon worden geïnterpreteerd. Ten vierde was artikel 11 van de ILC-artikelen niet eens van toepassing op de feiten in het onderhavige geval. Ten vijfde voldeden de financiële bijdragen aan Jushi niet aan de vereisten van specificiteit in de zin van artikel 3 van de basisverordening.

(96) In hun eerste punt wezen de Egyptische overheid en de producent-exporteur op het internationaalrechtelijke beginsel van soevereiniteit. In hun zienswijze kan een handeling alleen aan een staat worden toegerekend, wanneer die handeling is verricht onder het gezag van die staat. Bijgevolg kunnen de handelingen van entiteiten die bekleed zijn met Chinese bevoegdheden alleen aan de Chinese staat worden toegerekend.

(97) De Commissie heeft dit argument afgewezen. Het beginsel van soevereine gelijkheid in het internationale recht, zoals neergelegd in artikel 2, lid 1, van het VN-Handvest, verbiedt dat een staat zijn bevoegdheden op het grondgebied van een andere staat tegen de wil van die territoriale staat uitoefent. Het staat staten echter vrij, handelingen van een andere staat op hun grondgebied toe te staan. Handelingen van de uitgenodigde staat op het grondgebied van het gastland kunnen dan toerekenbaar aan het gastland worden. Deze regel vloeit rechtstreeks voort uit Resolutie 3314 (XXIX) van de Algemene Vergadering van de VN van 1974 over de definitie van agressie, die algemeen wordt erkend als codificatie van het internationale gewoonterecht. Ingevolge artikel 3, onder f), van die resolutie wordt agressie door een staat tegen een andere staat niet alleen gedefinieerd als rechtstreekse aanvallen via zijn eigen staatsorganen, maar ook als “het handelen van een staat doordat hij toestaat dat zijn grondgebied, dat hij ter beschikking heeft gesteld aan een andere staat, door die andere staat wordt gebruikt om een daad van agressie tegen een derde staat te plegen”. Het is duidelijk dat als Cuba de Sovjet-Unie in 1962 had toegestaan om de Verenigde Staten vanaf Cubaans grondgebied aan te vallen met Russische rakketten, dit de internationale aansprakelijkheid van Cuba voor daden van agressie tegen de Verenigde Staten zou hebben meegebracht. Het internationale recht erkent derhalve de mogelijkheid van toerekening van het handelen van een uitgenodigde staat aan de gaststaat, en sanctioneert zelfs de gaststaat in dit verband indien de handelingen van de uitgenodigde staat een derde staat schaden.

(98) Als tweede punt betoogden de Egyptische overheid en de producent-exporteur dat de basisverordening van de EU geen ruimte laat om gedrag van de Chinese overheid toe te rekenen aan Egypte. De definitie van “overheid” in artikel 2, onder b), van de basisverordening werd uitdrukkelijk gekoppeld aan het grondgebied van de subsidieverlenende autoriteit. De woorden “op het grondgebied” in die bepaling hadden tot doel rechtszekerheid te bieden en konden niet in het licht van het WTO- of internationale recht worden “weggeïnterpreteerd”.

(99) In dit verband heeft de Commissie opgemerkt dat volgens artikel 2, onder b), van de basisverordening “onder “overheid” [wordt] verstaan, elke overheidsinstantie op het grondgebied van het land van oorsprong of van uitvoer”. Volgens de Commissie bestrijkt deze bepaling handelingen van de overheid van wier grondgebied de gesubsidieerde producten naar de Europese Unie worden uitgevoerd. Dat is in casu het geval. Het betrokken product wordt in Egypte geproduceerd en vanuit Egypte naar de Europese Unie uitgevoerd. De Egyptische overheid, zijnde de subsidieverlenende autoriteit, is gesitueerd op het grondgebied van Egypte.

(100) In artikel 2, onder b), van de basisverordening wordt echter niet gesproken over de afzonderlijke vraag welk handelen de overheid op haar grondgebied kan toestaan en erkennen als haar eigen handelen. Net als bij het begrip “overheidsinstantie” staat het begrip “overheid” open voor interpretatie, met inachtneming van de context, het voorwerp en het doel ervan. Derhalve kunnen de handelingen die kunnen worden toegerekend aan de overheid van het land van oorsprong of van uitvoer, niet alleen handelingen zijn die rechtstreeks van die overheid afkomstig zijn, maar ook handelingen die aan die overheid kunnen worden toegeschreven. Dit wordt nader bevestigd door de bewoordingen van artikel 3, punt 1, onder a), van de basisverordening waarin wordt gerefereerd aan een financiële bijdrage door een overheid. Om dezelfde redenen treffen de argumenten van de Egyptische overheid waarbij een beroep wordt gedaan op verschillende bepalingen van de SCM-overeenkomst (bijvoorbeeld artikel 1.1, onder a), punt 1, artikel 13, artikel 18.1, onder a), en voetnoot 63) geen doel. Hoewel de basisverordening “zo veel mogelijk moet worden uitgelegd in het licht van de overeenkomstige bepalingen van de SCM-overeenkomst” (39), pleiten deze bepalingen er niet tegen dat een financiële bijdrage kan worden verstrekt door een andere staat, en dat de territoriale overheid deze bijdrage erkent en aanneemt als haar eigen bijdrage.

(101) Bijgevolg is het tweede argument, dat was afgeleid uit de vermeende striktheid van het begrip “grondgebied” in artikel 2, onder b), van de basisverordening en artikel 1.1, onder a), punt 1, van de SCM-overeenkomst, afgewezen.

(102) Het derde bezwaar had betrekking op het belang van de ILC-artikelen inzake staatsaansprakelijkheid in deze context. In de zienswijze van de Egyptische overheid en de producent-exporteur is er geen grond om artikel 11 van de ILC-artikelen in te roepen, aangezien de Beroepsinstantie in de zaak US-Anti-Dumping and Countervailing Duties (China) (40) alleen naar de artikelen 4, 5 en 8 van die ILC-artikelen heeft verwezen.

(103) De Commissie heeft dit argument afgewezen. De stelling dat enkel bepaalde beginselen van internationaal gewoonterecht, zoals neergelegd in de artikelen 4, 5 of 8 van de ILC-artikelen inzake staatsaansprakelijkheid, relevant zijn voor de uitlegging van de WTO-regels, maar andere niet, is ongegrond. De WTO-Beroepsinstantie heeft altijd die begrippen van algemeen gewoonterecht toegepast die relevant waren voor de beoordeling van de feiten van het concrete geval. Naast de regels inzake toerekening maken bijvoorbeeld de beginselen van rechtsverwerking (“estoppel”) of goede trouw ook deel uit van de rechtsorde van de WTO. In het onderhavige geval heeft de Egyptische overheid de feitelijke omstandigheden dat zij om de tenuitvoerlegging van de Chinese preferentiële financiering voor in Egypte actieve ondernemingen heeft verzocht, deze heeft erkend en bevorderd, niet betwist. Voor deze reeks omstandigheden kan een leidraad voor interpretatie richtsnoeren worden ontleend aan artikel 11 van de ILC-artikelen, waarnaar ook in de jurisprudentie inzake internationale investeringen is verwezen (41). Artikel 11 van de ILC-artikelen is derhalve een relevante regel van internationaal recht in de zin van artikel 31, lid 3, onder c), van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht, voor de uitlegging van het begrip “de overheid levert” (“by the government”) in de SCM-overeenkomst.

(104) Volgens het vierde bezwaar is artikel 11 van de ILC-artikelen niet van toepassing op de feiten die aan de orde zijn. Op grond van dit artikel kan een staat aansprakelijk zijn voor gedrag als opvolgerstaat na de verwerving van grond. Een overheid kan ook particulier gedrag van haar onderdanen als gedrag van haarzelf erkennen. Echter, het artikel voorziet niet dat een staat handelingen van een buitenlandse soevereine entiteit aanneemt als zijnde van hemzelf.

(105) De Commissie heeft ook dit bezwaar weerlegd. Het kopje van artikel 11 van de ILC-artikelen is “Gedrag dat door een staat als zodanig zelf wordt aanvaard en erkend als betrof het zijn eigen handelingen” zonder dat er sprake is van een kwalificatie van de auteur van de oorspronkelijke handeling. Deze regel volgt rechtstreeks uit Resolutie 3314 (XXIX) van de Algemene Vergadering van de VN van 1974 over de definitie van agressie, die algemeen wordt erkend als codificatie van het internationaal gewoonterecht. Ingevolge artikel 3, onder f), van die resolutie wordt agressie door een staat tegen een andere staat niet alleen gedefinieerd als rechtstreekse aanvallen via zijn eigen staatsorganen, maar ook als “het handelen van een staat doordat hij toestaat dat zijn grondgebied, dat hij ter beschikking heeft gesteld aan een andere staat, door die andere staat wordt gebruikt om een daad van agressie tegen een derde staat te plegen”.

(106) Behalve de Algemene Vergadering van de VN, in Resolutie 3314 (XXIX) van 1974 (zie overweging 97), heeft ook het Internationaal Gerechtshof de vrijheid van staten om handelingen van vreemde staten als eigen te erkennen bevestigd (42). De internationale praktijk biedt dus geen steun voor de opvatting van Egypte, dat de toerekening op grond van artikel 11 van de ILC-artikelen beperkt is tot gevallen van territoriale opvolging of tot een erkenning en aanneming door de overheid van particuliere onrechtmatige daden op het eigen grondgebied van de staat.

(107) In haar vijfde bezwaar betoogden de Egyptische overheid en de producent-exporteur dat de financiële bijdragen van de Egyptische overheid aan entiteiten in Egypte niet specifiek waren. Daarbij haalden zij artikel 4, lid 2, van de basisverordening aan, volgens welke de ontvanger van de financiële bijdrage “binnen het gebied van de bevoegdheden van de subsidieverlenende autoriteit” moet vallen. In hun ogen staat een “subsidieverlenende autoriteit” niet gelijk aan een “erkennende en aanvaardende autoriteit”. Daarbij was in eerdere onderzoeken de subsidieverlenende autoriteit voor Chinese entiteiten altijd de Chinese overheid. De Egyptische overheid concludeerde dat de financiële bijdrage van de Chinese overheid niet specifiek kan zijn “aangezien de in Egypte gevestigde ondernemingen zich niet binnen het gebied van de bevoegdheden van China vallen”.

(108) De Commissie herhaalde dat zij de Egyptische overheid als de subsidieverlenende autoriteit beschouwde vanwege haar aanneming en erkenning van de Chinese preferentiële leningen. Omdat Jushi Egypt actief is in de speciale economische zone, valt zij ook onder de jurisdictie van de Egyptische overheid. De ontvangst van deze financiële steun was ook specifiek beperkt tot de ondernemingen die in deze zone actief waren, en derhalve specifiek.

(109) Zelfs indien zou moeten worden aangetoond dat de Chinese overheid jurisdictie uitoefende over deze ondernemingen voordat de Egyptische overheid het Chinese gedrag als haar eigen gedrag kon aanvaarden, quod non, zou de uitkomst niet een andere zijn. Met de ondertekening van artikel 1 en artikel 4, lid 1, van de samenwerkingsovereenkomst heeft de Egyptische overheid ermee ingestemd dat de ondernemingen die in de zone zakelijke activiteiten verrichten, “ter zake dienende beleidsondersteuning en facilitering die de Chinese overheid voor de buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking verstrekt” zouden krijgen, en dat de ontwikkeling van de zone in overeenstemming met de wetten van “beide landen” plaatsvindt. Naast de uitoefening van haar eigen territoriale jurisdictie heeft de Egyptische overheid derhalve ook China toegestaan, specifieke steun te verlenen aan ondernemingen die in “buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking” zijn gevestigd. Derhalve wordt dit argument afgewezen.

(110) Tot slot heeft de Commissie haar vaststelling bevestigd dat de Egyptische overheid de steun voor kapitaalinvesteringen, de leningen voor Jushi Egypt en de verstrekking van grond door TEDA Egypt heeft erkend en aangenomen als zijnde van haarzelf, en dat zij derhalve specifieke subsidies heeft verstrekt in de zin van de artikelen 2 tot en met 4 van de basisverordening.

3.3. Preferentiële financiering

3.3.1. Leningen van beleidsbanken aan Jushi Egypt

3.3.1.1. Gedeeltelijke niet-medewerking en gebruik van beschikbare gegevens

Toepassing van artikel 28, lid 1, van de basisverordening ten aanzien van de Egyptische overheid

(111) Zoals opgemerkt in overweging 8, heeft de Commissie de Egyptische overheid een verzoek om informatie toegezonden om de samenwerking tussen de Egyptische en de Chinese overheid ten gunste van de producent-exporteur in haar volle omvang te kunnen onderzoeken.

(112) Een deel van dat verzoek om informatie had betrekking op de gedragingen van Chinese financiële instellingen die in handen van de overheid waren, en met name hun gedragingen als overheidsinstanties in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening gelezen in samenhang met artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening en in overeenstemming met de toepasselijke WTO-rechtspraak bij het verstrekken van leningen aan de producent-exporteur in het kader van de samenwerking tussen de Egyptische en de Chinese overheid.

(113) Daartoe verzocht de Commissie de Egyptische overheid om informatie over het overzicht van de financiële sector van China en de rol van beleidsbanken als de CDB en EXIM bij de verstrekking van leningen of exportkredieten aan Jushi Group. De Commissie vroeg de Egyptische overheid om aanhangsel A bij het verzoek om informatie rechtstreeks of via de Chinese overheid door te sturen aan voornoemde banken.

(114) De Egyptische overheid verstrekte geen van de opgevraagde informatie en stelde dat zij niet in het bezit was van informatie over in de VRC gevestigde entiteiten en de in de VRC geldende regels en dat zij niet bevoegd was om die informatie op te vragen. In de zienswijze van de Egyptische overheid had de Commissie, door om die informatie te verzoeken, het recht van verdediging van de Egyptische overheid en het beginsel van soevereiniteit van staten geschonden.

(115) De Commissie deelde dit standpunt niet. Zoals reeds opgemerkt, hadden de Egyptische en de Chinese overheid besloten om gezamenlijk de SETC-zone op te zetten, met als gevolg dat de subsidies van de Chinese overheid konden worden toegerekend aan de Egyptische overheid. Voorts merkt de Commissie op dat de Egyptische overheid en de Chinese overheid een gezamenlijk beheermechanisme opgezet met drie administratieve niveaus, via artikel 8 van de in 2016 gesloten Overeenkomst inzake de Egyptische zone voor samenwerking op economisch en handelsgebied in Suez tussen het Ministerie van Handel van de VRC en de Algemene Autoriteit van de Economische Zone Suezkanaal (SC-zone). Deze bepaling heeft betrekking op de plicht tot samenwerking in aangelegenheden die van invloed zijn op de exploitatie van de zone (die situaties kan behelzen waarin uitvoer uit die zone mogelijk wordt onderworpen aan compenserende rechten door derde landen). Dit mechanisme gaf de Egyptische overheid het vermogen om de gevraagde informatie op te vragen bij de Chinese overheid. Ook is de Commissie van opvatting dat de Chinese overheid, in overeenstemming met het internationaal recht (artikel 27 van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 1969), werd geacht haar verbintenissen met de Egyptische overheid te goeder trouw na te leven door te antwoorden op het door de Egyptische overheid doorgestuurde verzoek om informatie.

(116) Daarom is de Commissie van oordeel dat de Egyptische overheid in staat was de gevraagde informatie te verkrijgen van de Chinese overheid, maar dat niet heeft gedaan. Ook als een deel van de gevraagde informatie door de Chinese overheid niet zou kunnen worden verstrekt, impliceerde het gebrek aan medewerking door de Egyptische en de Chinese overheid op dit punt volgens de Commissie dat zij haar conclusie ter zake van dit aspect van het onderzoek alleen kon baseren op de beschikbare informatie. Noch de Egyptische overheid, noch enige belanghebbende partij (waaronder de Chinese overheid) betwist de feiten waarop de Commissie haar beoordeling heeft gebaseerd (maar enkel de wettelijke karakterisering van die feiten).

(117) Bij gebreke van dergelijke informatie was de Commissie van mening dat zij cruciale informatie over dit aspect van het onderzoek niet had ontvangen.

3.3.1.2. EXIM en CDB

(118) In het licht van de in punt 3.2.1 beschreven niet-medewerking van de Egyptische en de Chinese overheid heeft de Commissie haar toevlucht gezocht tot de bepaling van artikel 28 van de basisverordening om de gedragingen van de banken EXIM en CDB als overheidsinstanties te beoordelen.

(119) Om vast te stellen of een staatsonderneming een overheidsinstantie is, moet het volgende worden getoetst (43): “Doorslaggevend is of een entiteit bevoegd is om overheidsfuncties uit te oefenen, ongeacht de wijze waarop dat gebeurt. Er zijn heel veel verschillende manieren waarop de overheid in enge zin entiteiten bevoegdheid kan verlenen. Derhalve kunnen verschillende soorten bewijs relevant zijn om aan te tonen dat aan een bepaalde entiteit een dergelijke bevoegdheid is verleend. Bewijs dat een entiteit de facto overheidsfuncties uitoefent, kan dienen als bewijs dat zij beschikt over overheidsgezag of daarmee is bekleed, in het bijzonder wanneer dat bewijs wijst op een aanhoudende en systematische praktijk. Hieruit volgt ons inziens dat het bewijs dat een overheid betekenisvolle zeggenschap uitoefent over een entiteit en haar gedrag, in bepaalde omstandigheden kan bewijzen dat de betrokken entiteit met overheidsgezag is bekleed en dat gezag uitoefent bij de uitvoering van overheidsfuncties. Wij benadrukken echter dat, afgezien van een uitdrukkelijke delegatie van bevoegdheid in een rechtsinstrument, het bestaan van louter formele banden tussen een entiteit en de overheid in enge zin waarschijnlijk niet zal volstaan om het vereiste bezit van overheidsgezag aan te tonen. Zo bewijst bijvoorbeeld de loutere omstandigheid dat een overheid meerderheidsaandeelhouder van een entiteit is, niet dat zij betekenisvolle zeggenschap uitoefent over de gedragingen van die entiteit, en a fortiori niet dat zij haar overheidsgezag heeft verleend. In sommige gevallen waarin uit het bewijsmateriaal blijkt dat er vele formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid zijn en er ook bewijs is dat die zeggenschap betekenisvol was, kan dat bewijsmateriaal echter tot de gevolgtrekking leiden dat de betrokken entiteit overheidsgezag uitoefent.”

(120) De Commissie verzamelde informatie over het eigenaarschap van de staat en over formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid in de staatsbanken. Zij analyseerde ook of zeggenschap op betekenisvolle wijze was uitgeoefend. Daartoe moest de Commissie zich vanwege de weigering van de Chinese overheid en de staatsbanken om bewijs te verstrekken geheel baseren op de beschikbare feiten.

Eigendom en formele aanwijzingen voor zeggenschap

(121) Wat betreft de eigendomsstructuur en formele aanwijzingen voor zeggenschap van de Chinese overheid, heeft de Commissie in eerdere antisubsidieonderzoeken (44) vastgesteld dat EXIM is opgericht en werkt in overeenstemming met het Besluit van de Staatsraad tot oprichting van de Export-Import Bank of China en met de statuten van EXIM. Volgens de statuten wordt de directie van EXIM rechtstreeks door de overheid benoemd. De raad van commissarissen wordt door de Staatsraad aangesteld in overeenstemming met de “Tijdelijke bepalingen betreffende de raden van toezicht van belangrijke financiële instellingen in staatsbezit” (decreet nr. 282 van de Staatsraad) en andere wet- en regelgeving, en is verantwoording verschuldigd aan de Staatsraad.

(122) In de statuten is tevens vermeld dat het partijcomité van EXIM een leidende en centrale politieke rol speelt om te waarborgen dat het beleid en belangrijke taken van de Communistische Partij en de staat door EXIM worden uitgevoerd. De leidinggevende rol van de Partij strekt zich uit tot alle aspecten van corporate governance. In de statuten is voorts bepaald dat EXIM ernaar streeft de ontwikkeling van de buitenlandse handel en economische samenwerking, grensoverschrijdende investeringen, het initiatief “One Belt, One Road” en de samenwerking met het oog op internationale capaciteiten en vervaardiging van apparatuur te bevorderen. De zakelijke activiteiten van EXIM omvatten op korte, middellange en lange termijn verstrekte leningen die zijn goedgekeurd in het kader van het beleid inzake buitenlandse handel en het “naar buiten” gerichte beleid van de VRC, zoals exportkredieten, importkredieten, leningen voor de uitvoering van werken voor buitenlandse opdrachtgevers, leningen voor buitenlandse investeringen, leningen van de Chinese overheid voor buitenlandse hulp en leningen voor afnemers van exporterende ondernemingen.

(123) Bovendien is EXIM volgens haar eigen website (45)“een door de overheid gefinancierde beleidsbank die eigendom is van de overheid en de status van een onafhankelijke rechtspersoon heeft. De bank valt rechtstreeks onder de Staatsraad en ondersteunt de buitenlandse handel, investeringen en internationale economische samenwerking van China”.

(124) Met betrekking tot CDB heeft de Commissie in eerdere antisubsidieonderzoeken vastgesteld dat deze bank 100 % eigendom van de overheid is (46). Omdat er geen informatie is verstrekt die anders uitwijst, heeft de Commissie deze conclusie in het onderhavige onderzoek gehandhaafd.

Uitoefening van betekenisvolle zeggenschap

(125) De Commissie heeft daarnaast informatie verzameld inzake de vraag of de Chinese overheid betekenisvolle zeggenschap had over het gedrag van de staatsbanken met betrekking tot hun kredietbeleid en risicobeoordeling bij de verstrekking van leningen aan producenten van glasvezelversterkingen. Vanwege het gebrek aan medewerking door de Egyptische overheid heeft de Commissie gebruikgemaakt van de beste beschikbare feiten, en met name van openbare informatie en de bevindingen van eerdere antisubsidieonderzoeken (47).

(126) Dienaangaande is rekening gehouden met de volgende regelgevende documenten: — artikel 34 van de wet van de VRC inzake handelsbanken (“bankenwet”), — artikel 15 van de algemene regels betreffende leningen (toegepast door de People’s Bank of China (“PBOC”)), — tijdelijke bepalingen inzake de bevordering van de aanpassing van de industriële structuur (Besluit nr. 40 van de Staatsraad van 2005) (“Besluit nr. 40”), — uitvoeringsmaatregelen van de China Banking and Insurance Regulatory Commission (“CBIRC”) inzake administratieve vergunningen voor met Chinees kapitaal gefinancierde commerciële banken (verordening van de CBIRC [2017] nr. 1), — uitvoeringsmaatregelen van de CBIRC inzake administratieve vergunningen voor met buitenlands kapitaal gefinancierde banken (verordening van de CBIRC [2015] nr. 4), — administratieve maatregelen inzake de beroepsbekwaamheid van leden van de directie en het hoger management van financiële instellingen in de banksector (CBIRC [2013] nr. 3).

(127) De Commissie stelde bij de analyse van deze regelgevende documenten vast dat de financiële instellingen in de VRC handelen in een algemeen juridisch kader dat hen verplicht om bij het nemen van financiële beslissingen te zorgen voor overeenstemming met de doelstellingen van het industriebeleid van de Chinese overheid; zij doet deze vaststelling om de hieronder uiteengezette redenen.

(128) Wat EXIM betreft, is het overheidsmandaat daarvan vastgesteld in het Besluit tot oprichting van de Export-Import Bank of China en in haar statuten.

(129) Op algemeen niveau bepaalt artikel 34 van de bankenwet, die geldt voor alle financiële instellingen die actief zijn in China, dat “handelsbanken kredieten verlenen in overeenstemming met de behoeften van de nationale economische en sociale ontwikkeling en overeenkomstig het industriebeleid van de staat”. Hoewel in artikel 4 van de bankenwet het volgende wordt bepaald: “Handelsbanken verrichten hun bedrijfsactiviteiten overeenkomstig de wet zonder inmenging van enige entiteit of particulier. Handelsbanken staan met het volledige vermogen van de rechtspersoon onafhankelijk in voor hun wettelijke aansprakelijkheid”, is uit het onderzoek gebleken dat artikel 4 van de bankenwet behoudens artikel 34 van de bankenwet wordt toegepast, d.w.z. dat de banken het door de staat vastgestelde overheidsbeleid uitvoeren en de instructies van de staat opvolgen.

(130) Bovendien luidt artikel 15 van de Algemene regels betreffende leningen als volgt: “Overeenkomstig het beleid van de overheid mogen de betrokken organen rentesubsidies verlenen voor leningen teneinde de groei van bepaalde bedrijfstakken en de economische ontwikkeling in bepaalde gebieden te bevorderen.”

(131) Zo ook verplicht Besluit nr. 40 alle financiële instellingen kredieten specifiek te verstrekken aan “aangemoedigde” projecten. In hoofdstuk III van Besluit nr. 40 wordt verwezen naar de “Catalogus van de industriële herstructurering”, waarin onderscheid wordt gemaakt tussen drie soorten projecten, namelijk aangemoedigde, beperkte en geschrapte projecten. In artikel XVII van het besluit is bepaald dat indien “het investeringsproject valt onder de categorie aangemoedigde projecten, het moeten worden beoordeeld, goedgekeurd en geregistreerd overeenkomstig de desbetreffende nationale investeringswetgeving; alle financiële instellingen verlenen kredietondersteuning met inachtneming van de kredietverleningsbeginselen; de invoer van apparatuur voor eigen gebruik, als onderdeel van het bedrag van de totale investering, met uitzondering van grondstoffen in de Regeling inzake niet-vrijgestelde ingevoerde grondstoffen voor binnenlandse investeringsprojecten (zoals gewijzigd in 2000), vastgesteld door het Ministerie van Financiën, kan worden vrijgesteld van invoerrechten en btw op ingevoerde producten, tenzij nieuwe wetgeving inzake niet-vrijgestelde investeringsprojecten anders bepaalt. Andere beleidslijnen die industriële projecten in de aangemoedigde categorie bevoordelen, moeten worden uitgevoerd overeenkomstig de desbetreffende nationale regelgeving”.

(132) In de Catalogus van de industriële herstructurering (versie van 2011) (wijziging van 2013) (48) wordt als aangemoedigde bedrijfstak in categorie I genoemd: “XII. Bouwmaterialen: […] 6. Technologische ontwikkeling en productie van in tankoven getrokken alkalivrije glasvezeldraden en hoogwaardige glasvezel en producten met een jaarlijkse productie van 50 000 ton”.

(133) Projecten in verband met de productie van glasvezelversterkingen vallen daarom in de categorie “aangemoedigd”.

(134) Besluit nr. 40 bevestigt derhalve de eerdere bevinding inzake de bankenwet, namelijk dat banken overheidsgezag uitoefenen in de vorm van de verlening van preferentiële kredieten. De Commissie heeft tevens geconstateerd dat de CBIRC beschikt over verstrekkende goedkeuringsbevoegdheden, die alle aspecten van het beheer van alle in de VRC gevestigde financiële instellingen (met inbegrip van particuliere instellingen en instellingen in buitenlandse handen) bestrijken, zoals (49): — goedkeuring van de benoeming van het gehele management van de financiële instellingen, zowel op het niveau van het hoofdkwartier als op het niveau van lokale filialen; — goedkeuring door de CBIRC voor de aanwerving van leidinggevenden op alle niveaus van het management, van de hoogste functies tot aan filiaalhoofden, en zelfs voor leidinggevenden die worden aangesteld in buitenlandse filialen en leidinggevenden in ondersteunende functies (zoals IT-managers), en — allerlei administratieve goedkeuringsprocedures, waaronder goedkeuring voor de oprichting van nieuwe filialen, voor het ontplooien van nieuwe bedrijfsactiviteiten of het verkopen van nieuwe producten, voor de wijziging van de statuten van de bank, voor de verkoop van meer dan 5 % van de aandelen van de bank, voor kapitaalverhogingen, voor een verplaatsing van de zetel, voor wijzigingen in de organisatiestructuur enz.

(135) Op basis daarvan concludeerde de Commissie dat de Chinese overheid een normatief kader heeft gecreëerd waaraan de managers en toezichthouders die door de Chinese overheid zijn benoemd en die aan haar verantwoording verschuldigd zijn, gebonden zijn. Derhalve baseerde de Chinese overheid zich op het normatief kader om, telkens wanneer de medewerkende staatsbank leningen verstrekte aan de sector glasvezelversterkingen, betekenisvolle zeggenschap over hun gedrag uit te oefenen.

(136) Naast het algemene wettelijk kader was de volgende juridische context van toepassing op de door EXIM en CDB aan Jushi Egypt verstrekte leningen.

(137) Op 6 november 2009 sloten China-Africa TEDA en EXIM een memorandum van overeenstemming inzake strategische samenwerking, met een pakket aan plannen ter waarde van 6 miljard CNY voor strategische samenwerking op het gebied van buitenlandse zones voor samenwerking op economisch en handelsgebied.

(138) Op 7 november 2009 ondertekenden zes Afrikaanse zones voor economische en handelssamenwerking, waaronder de SETC-zone, het pact over gezamenlijke vergaderingen (“Joint Meeting Pact”) tussen de Chinese buitenlandse (Afrikaanse) zones voor economische en handelssamenwerking en het China Africa Development Fund (“CADF”), een dochtermaatschappij van CDB.

(139) Daarnaast publiceerde het Ministerie van Handel in 2013 een “Mededeling over aspecten in verband met de ondersteuning door de China Development Bank van de instelling en ontwikkeling van buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking”. Volgens deze mededeling zullen het Ministerie van Handel en CDB “beleidsondersteuning geven aan investeringen en financiering voor ondernemingen en ondernemingen die zich in de in aanmerking komende samenwerkingszones vestigen”. CDB zal “de basisvoorwaarden voor prioritaire financiering in de samenwerkingszone verduidelijken, in overeenstemming met de vereisten van het Ministerie van Handel en het Ministerie van Financiën”, en CDB zal “selectieve ondersteuning verlenen voor de projecten in aanleg en samenwerkingsprojecten die het Ministerie van Handel samen met de overheden van de samenwerkingszone nauwlettend volgt.”

(140) In artikel 4 van de samenwerkingsovereenkomst tussen de VRC en Egypte van 2016 wordt bepaald dat “de Chinese overheid de samenwerkingszone aanmerkt als een buitenlandse zone voor samenwerking op economisch en handelsgebied. De samenwerkingszone […] heeft recht op beleidsondersteuning en facilitering ter zake door de Chinese overheid voor buitenlandse zones voor economische en handelssamenwerking”. Bovendien ondersteunt de Chinese overheid de samenwerkingszone krachtens artikel 5 ook door “relevante financiële instellingen aan te moedigen om financiële faciliteiten ter beschikking te stellen voor […] investeringsprojecten in de samenwerkingszone, op voorwaarde dat wordt voldaan aan de leningvoorwaarden en de voorwaarden voor het gebruik van de leningen”.

(141) Voorts wordt in artikel 2, punt IV, van de “samenwerkingsovereenkomst inzake de instelling van een comité voor het beheer van de Chinees-Egyptische zone voor economische en commerciële samenwerking in Suez” tot uitvoering van bovengenoemde overeenkomst bepaald dat het door de bevoegde afdelingen van de Volksoverheid van Tianjin en de Algemene Autoriteit van de Economische Zone Suezkanaal ingestelde beheercomité “haar uiterste best [zal] doen om alle in de Chinese en Egyptische wet- en regelgeving opgenomen stimulerende beleidsmaatregelen zo soepel mogelijk ten uitvoer te leggen”, waaraan in artikel 2, punt V, wordt toegevoegd dat het beheercomité tot taak heeft om “relevante financiële instellingen, waaronder, maar niet uitsluitend, bankinstellingen, verzekeringsinstellingen en verschillende fondsen die kredietondersteuning aan de samenwerkingszone en ingezeten ondernemingen verstrekken, te coördineren en te faciliteren en de samenwerkingszone en ingezeten ondernemingen te helpen bij het aanboren van andere financieringsbronnen”.

(142) De Commissie heeft vastgesteld dat alle financiële instellingen die eigendom van de overheid waren, waaronder EXIM en CDB, het hierboven beschreven wettelijk kader toepasten bij de uitoefening van overheidstaken ten aanzien van de sector glasvezelversterkingen. Derhalve waren zij overheidsinstanties in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening, gelezen in samenhang met artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening en overeenkomstig de desbetreffende rechtspraak van de WTO.

3.3.1.3. Staatsbanken die optreden als overheidsinstanties

(143) In overeenstemming met de in voorgaande overwegingen getrokken conclusies heeft de Commissie besloten de beschikbare gegevens te gebruiken om te bepalen of genoemde staatsbanken moeten worden aangemerkt als overheidsinstanties.

(144) In eerdere antisubsidieonderzoeken (50) heeft de Commissie vastgesteld dat de volgende banken, die leningen hadden verstrekt aan de in het kader van het desbetreffende onderzoek in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, gedeeltelijk of ten dele eigendom waren van de overheid of van rechtspersonen die in handen waren van de overheid: China Development Bank, China Construction Bank, Industrial and Commercial Bank of China, Bank of Communications, China Everbright Bank, Postal Savings Bank, China Merchants Bank, Shanghai Pudong Development Bank, China Industrial Bank, Shenyang Rural Commercial Bank, Bank of Shanghai, Ningbo Bank, China CITIC Bank, China Guangfa Bank, China Bohai Bank en Huaxia Bank. Hankou Bank, Hubei Bank, Huishang Bank, Dongying Bank, Bank of Tianjin, Bank of Kunlun, Shanghai Rural Commercial Bank, China Industrial International Trust Limited, Daye Trust Co., Ltd, en Sinotruk Finance Co., Ltd Omdat er geen informatie is verstrekt die anders uitwijst, heeft de Commissie deze conclusie in het onderhavige onderzoek gehandhaafd.

(145) Bij gebreke van specifieke informatie van de betrokken financiële instellingen die anders uitwijst, heeft de Commissie, om dezelfde redenen als die welke zijn uiteengezet in punt 3.3.1.2 vastgesteld, dat er sprake is van zowel eigendom als formele aanwijzingen voor zeggenschap van de Chinese overheid. Op basis van de beschikbare gegevens wordt met name aangenomen dat de managers en toezichthouders in staatsbanken op dezelfde wijze als in EXIM zijn benoemd door en verantwoording afleggen aan de Chinese overheid.

(146) Ten aanzien van het op een betekenisvolle wijze uitoefenen van zeggenschap heeft de Commissie vastgesteld dat het in punt 3.3.1.2 geanalyseerde normatieve kader op identieke wijze op hen van toepassing is. Bij gebreke van enig bewijs van het tegendeel geldt het ontbreken van concrete aanwijzingen dat er kredietwaardigheidsbeoordelingen zijn verricht, op grond van de beschikbare gegevens op dezelfde wijze op hen van toepassing, zodat de analyse betreffende de concrete toepassing van het normatieve kader in punt 3.3.1.2 ook gelijkelijk op hen van toepassing is.

(147) Op grond daarvan concludeerde de Commissie dat de andere staatsbanken die leningen verstrekken aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen, overheidsinstanties zijn in de zin van artikel 2, onder b), gelezen in samenhang met artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening.

3.3.1.4. Conclusie inzake financiële instellingen in handen van de overheid

(148) Op grond van de voorgaande overwegingen heeft de Commissie vastgesteld dat alle Chinese financiële instellingen die eigendom van de overheid waren en leningen of financiële leasing hebben verstrekt aan de producent-exporteur of aan de groep waartoe de producent-exporteur behoort, overheidsinstanties zijn in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening gelezen in samenhang met artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening.

(149) Zelfs indien de financiële instellingen in handen van de overheid niet als overheidsinstanties mochten worden beschouwd, heeft de Commissie om dezelfde redenen als uiteengezet in de overwegingen 131 tot en met 133 vastgesteld dat moet worden aangenomen dat de Chinese overheid aan hen functies die zij normaal zelf zou vervullen heeft toevertrouwd of hen daarmee heeft belast in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening. Hun gedragingen zouden dus hoe dan ook aan de Chinese overheid worden toegerekend.

3.3.1.5. Het toevertrouwen van functies aan particuliere financiële instellingen of het hen daarmee belasten

(150) De Commissie richtte haar aandacht vervolgens op de overige financiële instellingen. De volgende financiële instellingen werden geacht in particulier bezit te zijn, op basis van de bevindingen van eerdere antisubsidieonderzoeken (51), aangevuld met openbare informatie: China Minsheng Bank, Sumitomo Mitsui Banking (China) Co., Ltd, Standard Chartered Bank en Ping An Bank. De Commissie heeft onderzocht of deze financiële instellingen door de Chinese overheid de functie is toevertrouwd om subsidies te verlenen aan de sector glasvezelversterkingen of daarmee is belast in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening.

(151) Volgens de Beroepsinstantie van de WTO vindt “toevertrouwen van functies” plaats wanneer een overheid een verantwoordelijkheid toewijst aan een particulier lichaam, en verwijst “belasten met functies” naar situaties waarin de overheid haar gezag uitoefent ten aanzien van een particulier lichaam (52). In beide gevallen gebruikt de overheid een particulier lichaam als gevolmachtigde om de financiële bijdrage te leveren, en “in de meeste gevallen kan men verwachten dat het toevertrouwen van functies aan of het belasten met functies van een particuliere instantie gepaard gaat met een vorm van dreiging of aansporing” (53). Tegelijkertijd mogen leden overeenkomstig punt iv) geen compenserende maatregelen instellen tegen producten “indien de overheid louter haar algemene regelgevende bevoegdheden uitoefent” (54) of indien overheidsinterventie “al dan niet een bepaald resultaat als gevolg kan hebben, enkel gebaseerd op de gegeven feitelijke omstandigheden en op de uitoefening van vrije keuze door de deelnemers aan die markt” (55). Toevertrouwen van functies of belasten met functies impliceert veeleer “een actievere rol van de overheid dan louter aansporing” (56).

(152) De Commissie heeft vastgesteld dat het in deel 3.3.1.2 beschreven regelgevingskader voor de bedrijfstak van toepassing is op alle financiële instellingen in de VRC, met inbegrip van particuliere financiële instellingen. Zo hebben de bankenwet en de verschillende verordeningen van de CBIRC bijvoorbeeld zowel betrekking op alle banken met Chinees kapitaal als op alle banken met buitenlands kapitaal die onder het toezicht van de CBIRC staan.

(153) Bij gebreke van enige afwijkende informatie van de particuliere financiële instellingen heeft de Commissie geconcludeerd dat voor zover het de sector glasvezelversterkingen betreft, aan alle financiële instellingen (inclusief particuliere financiële instellingen) die in China actief zijn onder toezicht van de CBIRC door de staat functies zijn toevertrouwd of dat zij daarmee zijn belast in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), eerste streepje, van de basisverordening teneinde het overheidsbeleid te steunen en aan de sector glasvezelversterkingen leningen tegen preferentiële tarieven te verstrekken.

(154) Voorts omvat het normatieve kader dat van toepassing is op alle banken in de VRC, veel meer dan de twee verordeningen voor het CBIRC, zoals blijkt uit overweging 106.

(155) Ten aanzien van het op een betekenisvolle wijze uitoefenen van zeggenschap heeft de Commissie vastgesteld dat het in punt 3.3.1.2 geanalyseerde normatieve kader op identieke wijze op hen van toepassing is. Bij gebreke van enig bewijs van het tegendeel geldt het ontbreken van concrete aanwijzingen dat kredietwaardigheidsbeoordelingen zijn verricht, op grond van de beschikbare gegevens op dezelfde wijze als voor de medewerkende staatsbank, zodat de analyse betreffende de concrete toepassing van het normatieve kader in punt 3.3.1.2 gelijkelijk op hen van toepassing is.

(156) Op grond daarvan heeft de Commissie geconcludeerd dat de andere staatsbanken die leningen verstrekken aan Jushi Egypt overheidsinstanties zijn in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening gelezen in samenhang met artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening.

3.3.1.6. Kredietratings

(157) In eerdere antisubsidieonderzoeken (57) heeft de Commissie, op basis van een door het Internationaal Monetair Fonds (IMF) gepubliceerde studie (58) waarin een discrepantie tussen internationale en Chinese kredietratings werd aangetoond, en in combinatie met de bevindingen van dat onderzoek met betrekking tot de in de steekproef opgenomen ondernemingen, reeds geconstateerd dat de aan Chinese ondernemingen toegekende binnenlandse kredietratings niet betrouwbaar zijn. Volgens het IMF is aan 90 % van de Chinese obligaties een rating van AA tot AAA toegekend door lokale kredietratingbureaus. Dit is niet te vergelijken met andere markten, zoals de EU of de VS. Op de markt van de VS heeft bijvoorbeeld minder dan 2 % van de ondernemingen zulke uitstekende ratings. De Chinese kredietratingbureaus neigen dus sterk tot ratings aan de hoogste kant van de ratingschaal. Zij hanteren zeer globale ratingschalen en poolen vaak obligaties met zeer uiteenlopende wanbetalingsrisico’s binnen een en dezelfde brede ratingcategorie (59).

(158) Bovendien wordt de basisrating van de emittent door buitenlandse kredietratingbureaus, zoals Standard & Poor’s en Moody’s, bij de beoordeling van Chinese obligaties doorgaans met een of meer trappen verhoogd naargelang van het strategische belang van de betrokken onderneming voor de Chinese overheid en de omvang van eventuele impliciete garanties (60). Zo verklaart Fitch in voorkomend geval bijvoorbeeld duidelijk dat dergelijke garanties een belangrijke factor zijn voor haar kredietbeoordeling van Chinese ondernemingen (61).

(159) Op basis van de openbare informatie heeft de Commissie in de eerste plaats geconstateerd dat de staat een bepaalde mate van invloed kan uitoefenen op de markt voor kredietratings. Volgens twee in 2016 gepubliceerde studies waren er ongeveer twaalf kredietratingbureaus werkzaam op de Chinese markt, waarvan het merendeel in handen van de staat was. In totaal was 60 % van alle beoordeelde bedrijfsobligaties in de VRC beoordeeld door ratingbureaus in overheidshanden (62).

(160) In eerdere onderzoeken (63) heeft de Chinese overheid bevestigd dat er twaalf kredietratingbureaus actief waren in de Chinese markt voor obligaties, waarvan tien binnenlandse, waaronder Global Credit Rating Co. Ltd, Shanghai Brilliance Credit Rating & Investors Service Co. Ltd, Golden Credit Rating International Co. Ltd, China Chengxin Securities Rating Co. Ltd, Pengyuan Credit Rating Co. Ltd, Shanghai Fareast Credit Rating Co., Ltd, China Bond Rating Co. Ltd, China Securities Index Co. Ltd en Shanghai Credit Information Services Co. Ltd Ook waren er twee als joint ventures opgerichte Chinees-buitenlandse kredietratingbureaus, te weten China Lianhe Credit Rating Co. Ltd, en China Chengxin International Credit Rating Co., Ltd.

(161) In de tweede plaats is vrije toetreding tot de Chinese markt voor kredietratings niet mogelijk. Het betreft in wezen een gesloten markt, aangezien ratingbureaus een vergunning nodig hebben van de China Securities Regulatory Commission of van de PBOC alvorens activiteiten te kunnen ontplooien (64). De PBOC kondigde medio 2017 aan dat het onder bepaalde voorwaarden aan buitenlandse kredietratingbureaus zou worden toegestaan kredietbeoordelingen uit te voeren voor een deel van de markt voor binnenlandse obligaties. Tijdens het onderzoektijdvak was er nog geen enkel buitenlandse kredietratingbureau toegelaten (65)