Verslag over de toepassing in de lidstaten van Richtlijn 82/501/EEG van de Raad van 24 juni 1982 inzake de risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten voor de periode 1994-1996

(1999/C 291/01)

TOELICHTING

Richtlijn 82/501/EEG van de Raad van 24 juni 1982 inzake de risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten(1) (beter bekend als de Seveso-richtlijn) is gericht op de preventie van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken en het beperken van de gevolgen van deze ongevallen voor mens en milieu.

Ingevolge deze richtlijn moeten de fabrikanten, de lidstaten en de Commissie een aantal maatregelen nemen.

Artikel 18 van de richtlijn bepaalt dat vijf jaar na kennisgeving van de richtlijn de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement een verslag moet voorleggen over de toepassing ervan, dat zij opstelt op basis van de uitwisseling van gegevens tussen de lidstaten en de Commissie.

Op 18 mei 1988 presenteerde de Commissie haar eerste verslag(2) over de toepassing van de Seveso-richtlijn in de lidstaten.

Sindsdien is artikel 18 van Richtlijn 82/501/EEG bij Richtlijn 91/692/EEG van de Raad(3) vervangen door een nieuwe bepaling, luidens welke de Commissie elke drie jaar een verslag dient op te stellen, te beginnen met de periode 1994-1996.

Het onderhavige document is het verslag voor de periode 1994-1996.

INHOUDSOPGAVE

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

1. INLEIDING

Het verslag geeft om te beginnen een algemeen overzicht van de belangrijkste verplichtingen die uit de Seveso-richtlijn voortvloeien en beschrijft vervolgens in het kort de in deze richtlijn aangebrachte wijzigingen. Tevens bevat het verslag informatie over de nieuwe Seveso II-richtlijn, die de oorspronkelijke Seveso-richtlijn per 3 februari 1999 heeft vervangen (hoofdstuk 2).

Het volgende onderdeel van het verslag behandelt de omzetting van de Seveso-richtlijn, als gewijzigd, in de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten (hoofdstuk 3).

In hoofdstuk 4 worden allereerst de vragenlijsten gepresenteerd die in de verslagperiode 1994-1996 zijn gebruikt, waarna op de specifieke situatie in de verschillende lidstaten wordt ingegaan.

De volgende hoofdstukken behandelen de werkzaamheden van het Comité van bevoegde autoriteiten (hoofdstuk 5) en andere activiteiten die de Commissie in de verslagperiode 1994-1996 heeft ondernomen, zoals het verzamelen van gegevens over ongevallen en het verspreiden van informatie hierover door het Bureau voor de risico's van zware ongevallen (MAHB), alsook activiteiten zoals workshops, seminars en conferenties (hoofdstuk 6).

Het verslag eindigt met een korte samenvatting (hoofdstuk 7).

2. DE SEVESO-RICHTLIJN

2.1. Algemeen overzicht van de belangrijkste verplichtingen die in de Seveso-richtlijn zijn neergelegd

De Seveso-richtlijn is van toepassing op bestaande industriële activiteiten, d.w.z. van vóór 8 januari 1984, en op nieuwe industriële activiteiten, d.w.z. activiteiten waarmee na 8 januari 1984 van start is gegaan.

In de richtlijn zijn twee soorten verplichtingen neergelegd:

- algemene verplichtingen zoals vervat in de artikelen 3 en 4, die betrekking hebben op veiligheidsmaatregelen en op maatregelen voor het voorkomen van zware ongevallen in het type industriële installaties waarop de bijlagen I en IV of bijlage II (eerste kolom) betrekking hebben;

- specifieke verplichtingen voor het type installaties waarop de bijlagen I en III of bijlage II (tweede kolom) betrekking hebben.

De specifieke verplichtingen betreffen met name de volgende drie punten:

- kennisgeving - middels het veiligheidsrapport en het interne noodplan voor de installatie - door de exploitant aan de bevoegde autoriteiten met betrekking tot de punten die in artikel 5, lid 1, van de richtlijn staan opgesomd, d.w.z. informatie over de betrokken stoffen, de installatie en de situaties die zich bij eventuele zware ongevallen kunnen voordoen;

- het opstellen door de verantwoordelijke autoriteiten van een noodplan voor hulpverlening buiten de inrichting (artikel 7, lid 1), in hoofdstuk 2 hieronder "extern noodplan" genoemd;

- het inlichten van personen die kunnen worden getroffen door een zwaar ongeval, over de veiligheidsmaatregelen en de wijze waarop zij zich bij een ongeval dienen te gedragen (artikel 8, lid 1).

De Seveso-richtlijn bepaalt tevens dat de bevoegde autoriteiten inspecties of andere controlemaatregelen naar gelang van de aard van de betrokken activiteit moeten organiseren (artikel 7, lid 2).

In geval van een zwaar ongeval moet de fabrikant de bevoegde autoriteiten hiervan onmiddellijk op de hoogte stellen en hen informatie over het ongeval verschaffen. De autoriteiten moeten op hun beurt de Commissie op de hoogte stellen en haar een verslag over het ongeval toezenden. Deze verplichting is neergelegd in de artikelen 10 en 11 van de richtlijn.

2.2. Wijzigingen van de Seveso-richtlijn

2.2.1. Richtlijn 87/216/EEG van de Raad(4)

De eerste wijziging van de Seveso-richtlijn was beperkt tot correcties en verduidelijkingen van enkele punten en drempelniveaus in de bijlagen I, II en III bij de richtlijn. De wijzigingen waren bedoeld om uiteenlopende interpretaties over de reikwijdte van de richtlijn te voorkomen en op die manier een meer coherente en effectieve uitvoering door de lidstaten te garanderen.

De verlaging van de in de bijlagen II en III vermelde drempelhoeveelheden werd noodzakelijk geacht om de bepalingen van de richtlijn te versterken die betrekking hebben op industriële activiteiten waarbij bijzonder gevaarlijke stoffen als chloor, fosgeen of methylisocyanaat zijn betrokken.

Andere wijzigingen betroffen het opnemen van vloeibare zuurstof en zwaveltrioxide en een betere omschrijving van bepaalde stoffen of categorieën van stoffen.

2.2.2. Richtlijn 88/610/EEG van de Raad(5)

Na de brand in de opslagplaats op het bedrijfsterrein van Sandoz in Bazel, Zwitserland, op 1 november 1986, werd de tweede wijziging van de Seveso-richtlijn aangenomen, waarmee het toepassingsgebied van de richtlijn tot de afzonderlijke opslag van gevaarlijke stoffen werd uitgebreid.

Met deze wijziging werd ook een nieuwe lijst van gevaarlijke stoffen geïntroduceerd (nieuwe bijlage II) alsmede een nieuwe categorie stoffen (oxiderende stoffen - onder andere herziening van bijlage IV.

Voorts werd de informatie die in geval van brand aan het publiek moet worden verstrekt, puntsgewijs opgesomd in een nieuwe bijlage VII bij de richtlijn(6).

2.2.3. Richtlijn 91/692/EEG van de Raad(7)

Bij deze horizontale kaderrichtlijn tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde richtlijnen op milieugebied werd artikel 18 van de Seveso-richtlijn vervangen en werd een nieuw voorschrift geïntroduceerd dat de Commissie verplicht tot het opstellen van driejaarlijkse verslagen, te beginnen voor de periode 1994-1996.

2.3. De nieuwe Seveso II-richtlijn

Op 9 december 1996 werd door de Raad Richtlijn 96/82/EG betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen(8) (de "Seveso II"-richtlijn) vastgesteld. Nadat zij in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen was gepubliceerd, trad de richtlijn op 3 februari 1997 in werking.

De lidstaten hadden maximaal twee jaar de tijd voor het invoeren van de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die nodig zijn om aan de richtlijn te voldoen (omzettingsperiode). De verplichtingen die voor de industrie en de met de uitvoering en handhaving belaste overheden uit deze richtlijn voortvloeien, dienen uiterlijk vanaf 3 februari 1999 te worden nagekomen.

De Seveso II-richtlijn heeft de oorspronkelijke Seveso-richtlijn vervangen. De herziening van de oorspronkelijke Seveso-richtlijn werd niet in de vorm van een wijziging gepresenteerd, maar als een geheel nieuwe richtlijn, ten teken dat belangrijke veranderingen zijn aangebracht en nieuwe concepten zijn geïntroduceerd. Daartoe behoren een herziening en uitbreiding van het toepassingsgebied, de introductie van nieuwe eisen met betrekking tot veiligheidsbeheerssystemen en het opstellen van nood- en ruimtelijkeordeningsplannen, alsmede een versterking van de bepalingen inzake de inspecties die door de lidstaten moeten worden uitgevoerd.

In april 1999 had nog geen enkele lidstaat de Commissie in kennis gesteld van enige omzettingsmaatregel waardoor aan de bepalingen van de Seveso II-richtlijn wordt voldaan. Dit betekent dat momenteel alle lidstaten de communautaire wetgeving overtreden. De Commissie zal dan ook eerlang de passende stappen ondernemen overeenkomstig artikel 226 van het EG-Verdrag (zie verder onder punt 3.1).

3. OMZETTING VAN DE SEVESO-RICHTLIJN EN DE WIJZIGINGEN DAARVAN IN DE LIDSTATEN

3.1. Inleiding

Met betrekking tot de uitvoering van de Gemeenschapswetgeving in de lidstaten heeft de Commissie twee taken:

- erop toezien dat de communautaire richtlijnen correct en volledig in nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden omgezet;

- erop toezien dat de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten in de praktijk worden toegepast.

Ingevolge artikel 226 van het Verdrag kan de Commissie ten aanzien van lidstaten die hun verplichtingen niet nakomen, een inbreukprocedure inleiden. Deze procedure begint met een schriftelijke aanmaning, gevolgd door een met redenen omkleed advies, waarna de kwestie bij het Europees Hof van Justitie aanhangig wordt gemaakt.

3.2. Situatie met betrekking tot klachten en inbreukprocedures (tot april 1999)

Er zijn in het totaal vijf klachten bij de Commissie in behandeling. Momenteel lopen bij het Hof van Justitie de volgende twee inbreukprocedures:

3.2.1. Italië

De Commissie bracht Italië in 1997 voor het Europees Hof van Justitie en de zaak is nog steeds hangende. De uitspraak van het Hof wordt in de loop van 1999 verwacht.

Naar het oordeel van de Commissie heeft Italië verzuimd om alle maatregelen aan te nemen die zijn voorgeschreven bij artikel 7, lid 1, derde streepje, en lid 2, die betrekking hebben op de inrichtingen waarvan overeenkomstig artikel 5 van de Seveso-richtlijn kennis is gegeven. De Commissie is van mening dat het opstellen van noodplannen voor maatregelen buiten de inrichtingen en de inspectie- en controlemaatregelen in de praktijk onvoldoende zijn. Vanwege vertragingen in de uitvoering van de richtlijn worden dergelijke maatregelen nog steeds ontwikkeld en zijn zij voor een groot deel van de industriële activiteiten waarvoor een kennisgevingsverplichting geldt, nog niet in gereedheid. Met name het aantal noodplannen dat daadwerkelijk is opgesteld en het aantal inrichtingen dat geïnspecteerd moet worden en waar die controle ook feitelijk plaatsvindt, is onvoldoende.

3.2.2. Spanje

Een klacht tegen Spanje, onder andere over lucht- en waterverontreiniging door een bedrijfsinstallatie, bracht de Commissie ertoe een compleet onderzoek naar de kwestie te starten. De Commissie constateerde onder meer dat voor de desbetreffende installatie geen externe noodplannen waren opgesteld, een verplichting die uit artikel 8 van de Seveso-richtlijn voortvloeit. De bedrijfsinstallatie was al sinds het einde van de jaren zestig in bedrijf en op het moment dat bij de Commissie de klacht werd ingediend (1994), was Spanje al acht jaar lid van de Gemeenschap. Deze situatie vormde een inbreuk op zowel de Seveso-richtlijn als de Spaanse wetgeving waarin die richtlijn was omgezet.

De Commissie besloot actie te ondernemen en leidde overeenkomstig artikel 169 van het EG-Verdrag een inbreukprocedure ten aanzien van Spanje in. Kort daarna begonnen de Spaanse autoriteiten met het opstellen van een extern noodplan voor deze bedrijfsinstallatie. De inbreukprocedure had ten doel aan te tonen dat een extern noodplan moest worden opgesteld en dat personen die konden worden getroffen door een zwaar ongeval in deze installatie, van dit plan in kennis moesten worden gesteld, zodat zij wisten hoe zij zich bij een ongeval moesten gedragen.

4. TOEPASSING IN DE PRAKTIJK

4.1. De vragenlijsten

4.1.1. De vragenlijsten voor de verslagperiode 1994-1996

De procedure voor het opstellen en formeel goedkeuren van een vragenlijst zoals die in Richtlijn 91/692/EEG is neergelegd, is nooit afgerond, zodat de vragenlijsten niet officieel zijn goegekeurd. Het Comité van bevoegde autoriteiten, dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van de Seveso-richtlijn, bereikte echter overeenstemming over een gewijzigd voorlopig formulier voor de informele, jaarlijkse verzameling van gegevens van de lidstaten.

De lidstaten zegden toe de Commissie aan de hand van dit gewijzigd voorlopig formulier gegevens over de jaren 1994-1996 te zullen verstrekken. De vragenlijsten die respectievelijk voor 1994 en 1995/1996 zijn gebruikt, zijn te vinden in de bijlagen I en II.

4.1.2. Antwoorden op de vragenlijsten voor de verslagperiode 1994-1996

De antwoorden van de lidstaten zijn in drie tabellen samengevat, één tabel voor elk jaar. De tabellen zijn te vinden in de bijlagen III tot en met V.

Opmerking:

Een leeg veld betekent dat op de desbetreffende vraag geen antwoord is gegeven of dat het gegeven antwoord niet correspondeert met de vraag. In een dergelijk geval wordt in het hoofdstuk dat aan de desbetreffende lidstaat is gewijd, een nadere toelichting gegeven.

4.2. Situatie in de lidstaten

Deze en de volgende paragraaf zijn gebaseerd op informatie die aan de hand van de vragenlijsten is verstrekt en hebben betrekking op de verslagperiode 1994-1996.

De informatie voor elke lidstaat wordt beschreven onder de volgende kopjes:

- Algemene opmerkingen (indien nodig)

- Belangrijkste nationale wetten

- Autoriteiten

- Bevoegde autoriteiten

- Uitvoeringsinstanties (waar aangegeven)

- Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

- Activiteiten op locaties

- Veiligheidsrapporten

- Interne noodplannen

- Externe noodplannen

- Inspecties

- Informatie aan het publiek

- Kennisgeving van ongevallen

- Opmerkingen.

4.2.1. België

Belangrijkste nationale wetten

- Federaal niveau

- Koninklijk besluit van 1 februari 1985 tot invoeging in titel III van het Algemeen Reglement voor de arbeidsbescherming van een hoofdstuk VI - Bijzondere maatregelen in verband met bepaalde industriële activiteiten(9).

- Wet van 21 januari 1987 inzake de risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten(10).

- Regionaal niveau

De richtlijn is opgenomen in diverse vergunningstelsels voor bepaalde categorieën inrichtingen:

- Decreet van 28 juni 1985 voor het Vlaamse Gewest(11).

- Decreet van 11 september 1985 voor het Waalse Gewest(12).

- Verordening van 30 juli 1992 voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest(13).

Bevoegde autoriteiten

- Federaal niveau

- Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid - Administratie van de Arbeidsveiligheid - Directie Chemische Risico's.

- Ministerie van Binnenlandse Zaken - Civiele Bescherming.

- Ministerie van Volksgezondheid en Leefmilieu.

- Ministerie van Economische Zaken - Bestuur Kwaliteit en Veiligheid.

- Regionaal niveau

- Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap - Administratie Milieu, Natuur-, Land- en Waterbeheer (Aminal).

- Ministerie van het Waalse Gewest - Directoraat-generaal Natuurlijke Hulpbronnen en Milieu,

- Ministerie van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

België telde eind 1996 85 locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vielen. Tijdens de verslagperiode werd het hoogste aantal van deze locaties in 1995 genoteerd, te weten 86. Van het totale aantal locaties dat onder het artikel valt, zijn er 20 binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen door de tweede wijziging van de Seveso-richtlijn (Richtlijn 88/610/EEG).

Activiteiten op locaties

Op de locaties die onder het toepassingsgebied van de Seveso-richtlijn vallen, worden 266 activiteiten uitgeoefend. Op 45 daarvan is de Seveso-richtlijn pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG van toepassing geworden.

In feite verwijzen deze cijfers naar "installaties", en aangezien soms bij een enkele activiteit meerdere installaties zijn betrokken, wordt vermoed dat het aantal activiteiten in werkelijkheid ongeveer 20 % kleiner is.

Veiligheidsrapporten

Aan de bevoegde autoriteiten zijn 162 veiligheidsrapporten overgelegd. In totaal worden er 165 verwacht.

Interne noodplannen

Alle veiligheidsrapporten bevatten een intern noodplan, vandaar dat het feitelijke aantal dat moet worden overgelegd (ongeacht of dat wel of niet al is gebeurd) 165 is.

Externe noodplannen

Er zijn 46 externe noodplannen.

Inspecties

Het aantal onderzochte veiligheidsrapporten dat als bevredigend is beoordeeld, is tijdens de verslagperiode gestegen van 68 tot 152. Het aantal locaties ten aanzien waarvan naar aanleiding van een onderzoek van de veiligheidsrapporten door de bevoegde autoriteiten een formele eis is gesteld of juridische stappen zijn ondernomen, is gestegen van 18 in 1994 tot 51 in 1996. Veiligheidsrapporten worden uitsluitend door overheidsfunctionarissen onderzocht.

Alle locaties worden geïnspecteerd.

Informatie aan het publiek

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het aantal locaties dat aan de bevolking informatie heeft verstrekt. De Civiele Bescherming, die onder het ministerie van Binnenlandse Zaken ressorteert, heeft echter aan de omwonenden van 61 locaties algemene informatie gegeven.

Kennisgeving van ongevallen

In de verslagperiode is de Commissie van vier zware ongevallen in kennis gesteld. De gegevens hierover zijn in de databank van het informatiesysteem inzake belangrijke ongevallen (MARS) opgenomen.

Opmerkingen

De Seveso-richtlijn is door de bevoegde autoriteiten effectief uitgevoerd.

4.2.2. Denemarken

Belangrijkste nationale wetten

- Beschikking nr. 520 van het ministerie van Milieu van 5 juli 1990 inzake veiligheidsbeoordeling met betrekking tot gevaarlijke activiteiten.

- Beschikking nr. 867 van het ministerie van Arbeid van 13 oktober 1994 inzake het verrichten van arbeid.

- Deense Paraatheidswet nr. 1054 van 23 december 1992.

- Wet nr. 567 van 1 september 1986 inzake rechtspleging.

Bevoegde autoriteiten

- Ministerie van Milieu, Bureau voor Milieubescherming.

- Ministerie van Arbeid, Dienst Werkomgeving.

- Ministerie van Justitie.

- Ministerie van Binnenlandse Zaken, Bureau Crisisbeheer.

Uitvoeringsinstanties

- Bureau voor Milieubescherming.

- De provinciale besturen.

- Gemeentelijke paraatheid voor reddingsoperaties, Bureau Crisisbeheer.

- Dienst Werkomgeving.

- De politie.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Het aantal locaties in Denemarken dat binnen de werkingssfeer van artikel 5 valt, daalde van 24 eind 1994 tot 21 eind 1996. Vier daarvan vallen binnen de werkingssfeer van Richtlijn 88/610/EEG.

Activiteiten op locaties

Op deze 21 locaties waren eind 1996 27 activiteiten gaande, waarvan er vier binnen de werkingssfeer van Richtlijn 88/610/EEG vallen.

Veiligheidsrapporten

De Deense bevoegde autoriteiten ontvingen in totaal 41 veiligheidsrapporten. Meer worden er niet verwacht.

Interne noodplannen

22 veiligheidsrapporten bevatten interne noodplannen.

Externe noodplannen

Er zijn 21 externe noodplannen.

Inspecties

Eind 1996 hadden de bevoegde autoriteiten 31 veiligheidsrapporten onderzocht en als toereikend beoordeeld voor een adequate administratieve follow-up met het oog op de in artikel 7 bedoelde verplichtingen. Het aantal gevallen waarin een onderzoek van de veiligheidsrapporten met betrekking tot de verplichtingen van artikel 7, lid 1, de bevoegde autoriteiten ertoe heeft gebracht om formele eisen te stellen of gerechtelijke stappen te ondernemen, varieert tussen 18 en 21 per jaar.

Acht veiligheidsrapporten zijn door onafhankelijke externe deskundigen onderzocht.

In Denemarken zijn alle locaties onderworpen aan inspecties als bedoeld in artikel 7, lid 2.

Informatie aan het publiek

Het informeren van het publiek als vereist op grond van artikel 8, gebeurde door 13 locaties.

Kennisgeving van ongevallen

In deze verslagperiode zijn geen ongevallen gemeld. Op 24 augustus 1996 deed zich echter een ongeval voor waarvan vervolgens kennis werd gegeven.

Opmerkingen

De uitvoering van de Seveso-richtlijn is gedurende de verslagperiode aanzienlijk verbeterd, in het bijzonder wat betreft het opstellen van veiligheidsrapporten door de fabrikanten en de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten op zowel nationaal als lokaal niveau bij het nakomen van de verplichtingen die uit de richtlijn voortvloeien.

Het aantal locaties dat binnen de werkingssfeer van de richtlijn valt, is tijdens de verslagperiode afgenomen, voornamelijk door een verbod op het gebruik van arseenpentoxide voor het impregneren van hout en een vermindering van het gebruik van vloeibaar ammoniak als meststof en van LPG voor verwarmingsdoeleinden.

4.2.3. Duitsland

Algemene opmerkingen

De "Störfall-Verordnung", waarin de Seveso-richtlijn in Duitsland is omgezet, heeft niet op locaties maar op installaties betrekking. Vandaar dat alle antwoorden die naar aanleiding van de vragenlijsten voor 1994-1996 zijn gegeven, op "installaties" betrekking hebben. Voor de bouw en/of ingebruikname van installaties die onder de "Störfall-Verordnung" vallen, is een vergunning nodig. In het kader van de procedure die voor het verkrijgen van deze vergunning moet worden gevolgd, worden de veiligheidsrapporten onderzocht en worden, indien nodig, door de bevoegde autoriteiten formele eisen gesteld of gerechtelijke stappen ondernomen. De veiligheidsrapporten zijn tevens een zeer belangrijk instrument voor aanvullende inspecties en om te beoordelen of belangrijke aanpassingen van de installaties nodig zijn.

Gegevens over interne en externe noodplannen zijn tot dusver niet afzonderlijk verzameld, waardoor op deze vragen geen antwoord kon worden gegeven. Voor alle installaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen, moet echter een intern noodplan worden opgesteld, hetgeen in overleg met de bevoegde autoriteit gebeurt. Duitsland werkt momenteel aan een nieuw systeem voor het verzamelen van de gegevens die ingevolge de Seveso II-richtlijn zijn vereist. De gegevens die hieronder worden verstrekt, hebben allemaal betrekking op 1996.

Belangrijkste nationale wetten

- Bundes-Immissionsschutzgesetz - BImSchG (Bondswet inzake immissiebestrijding).

- Störfall-Verordnung (verordening inzake gevaarlijke incidenten).

- 1., 2. und 3. Störfall-Verwaltungsvorschrift (eerste, tweede en derde bestuursrechtelijke regeling betreffende de verordening inzake gevaarlijke incidenten).

Bevoegde autoriteiten

- Federale autoriteiten

- Bondsministerie voor Milieu, Natuurbehoud en Nucleaire Veiligheid.

- Bondsministerie van Arbeid en Sociale Zaken.

- Bondsministerie van Binnenlandse Zaken.

- Autoriteiten van de deelstaten

- Diverse ministeries en lokale overheden.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In Duitsland vallen 1828 installaties binnen de werkingssfeer van artikel 5; zoals hierboven is uitgelegd, zijn er geen gegevens over het aantal locaties. 338 van deze installaties zijn recent gebouwd of ondergaan belangrijke aanpassingen. Er zijn geen afzonderlijke gegevens beschikbaar voor bestaande installaties die pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van artikel 5 zijn gekomen (vraag 1c).

Activiteiten op locaties

Het aantal activiteiten is gelijk aan het aantal installaties. In de installaties worden 1828 activiteiten uitgeoefend, waarvan er 338 nieuw zijn of belangrijke aanpassingen hebben ondergaan. Er zijn geen afzonderlijke gegevens beschikbaar voor bestaande activiteiten die pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn zijn gekomen (vraag 2c).

Veiligheidsrapporten

Er zijn al 1909 veiligheidsrapporten aan de bevoegde autoriteiten overgelegd. Voorlopig worden er niet meer verwacht.

Interne noodplannen

Er zijn geen gegevens beschikbaar over interne noodplannen, aangezien dit soort gegevens, zoals hierboven is uitgelegd, nog niet afzonderlijk is verzameld (vraag 4a).

Externe noodplannen

Er zijn geen gegevens beschikbaar over externe noodplannen, aangezien dit soort gegevens, zoals hierboven is uitgelegd, nog niet is verzameld (vraag 6a).

Inspecties

Er werden 1582 veiligheidsrapporten onderzocht en als bevredigend beoordeeld. Cijfers over het aantal inspecties dat overeenkomstig artikel 7, lid 2, werd uitgevoerd, zijn momenteel niet voorhanden (vraag 6b). Er zijn geen nadere gegevens beschikbaar over formele eisen die door de bevoegde autoriteiten zijn gesteld of gerechtelijke stappen die door hen zijn ondernomen naar aanleiding van een onderzoek van de veiligheidsrapporten met betrekking tot de verplichtingen die in artikel 7, lid 1, zijn vervat (vraag 5). Evenmin zijn er gegevens voorhanden over het onderzoek van veiligheidsrapporten door onafhankelijke externe deskundigen (vraag 7a).

Informatie aan het publiek

In 1612 gevallen is aan de bevolking informatie verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

20 zware ongevallen die in de verslagperiode gebeurden, zijn gemeld en in de databank MARS verwerkt.

Opmerkingen

In de betrokken periode is het Duitse beleid inzake de preventie van zware ongevallen en de beheersing van de gevolgen van dergelijke ongevallen niet wezenlijk veranderd. Nu de Duitse eenwording en de daarmee verband houdende reorganisatie van de industrie nagenoeg zijn voltooid, heeft het aantal installaties dat valt binnen de werkingssfeer van de "Störfall-Verordnung" (verordening inzake gevaarlijke incidenten), zich gestabiliseerd. De verplichtingen die uit de Seveso-richtlijn voortvloeien, worden thans zowel in kwalitatieve als in kwantitatieve zin nagekomen. Bovendien gaan de Duitse voorschriften terzake in veel gevallen verder dan wat de richtlijn vereist.

Naar aanleiding van een inbreukprocedure die door de Commissie was ingeleid, heeft Duitsland zijn nationale wetgeving op diverse punten met de Seveso-richtlijn in overeenstemming gebracht. Bedoelde procedure was als zaak C-192/97 voor het Hof van Justitie gebracht. De Commissie heeft haar verzoek thans ingetrokken.

4.2.4. Griekenland

Belangrijkste nationale wetten

- Kaderwet nr. 1650/1986 voor het Milieu.

- Wet nr. 568/1985 inzake Gezondheid en Veiligheid.

- Gezamenlijk ministerieel besluit nr. 18187/272 van 24 februari 1988 (omzetting in Griekse wetgeving van Richtlijn 82/501/EEG plus de eerste wijziging daarvan).

- Gezamenlijk ministerieel besluit nr. 77119/4607 van 19 juli 1993 (omzetting van de tweede wijziging van Richtlijn 82/501/EEG plus enige aanpassingen).

Bevoegde autoriteiten

- Ministerie van Milieu, Ruimtelijke Ordening en Openbare Werken (centraal meldpunt voor Griekenland).

- Hoofdkwartier van de brandweer, Directoraat Brandveiligheid.

- Ministerie van Industrie.

- Ministerie van Gezondheid.

- Ministerie van Arbeid.

Uitvoeringsinstanties

- Ministerie van Binnenlandse Zaken.

- Ministerie van Landbouw.

- Ministerie van Transport en Communicatie.

- Ministerie van Koopvaardij.

- Lokale overheden (prefecturen).

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

52 locaties vallen binnen de werkingssfeer van artikel 5; daarvan zijn er vijf recent gebouwd.

Activiteiten op locaties

Op deze locaties worden 54 activiteiten uitgeoefend, waarvan er vijf nieuw zijn.

Veiligheidsrapporten

Er zijn al 52 veiligheidsrapporten overgelegd. Meer worden er niet verwacht.

Interne noodplannen

35 veiligheidsrapporten bevatten interne noodplannen.

Externe noodplannen

Voor twee locaties zijn externe noodplannen opgesteld.

Inspecties

47 veiligheidsrapporten zijn door onafhankelijke externe deskundigen onderzocht. 17 locaties zijn door de bevoegde autoriteiten onderzocht en als toereikend beoordeeld voor een adequate administratieve follow-up ter nakoming van de in artikel 7 bedoelde verplichtingen. Het aantal gevallen waarin de bevoegde autoriteiten naar aanleiding van een onderzoek van de veiligheidsrapporten met het oog op de verplichtingen van artikel 7, lid 1, een formele eis hebben gesteld of gerechtelijke stappen hebben ondernomen, steeg van zeven in 1994 tot 22 in 1996.

Informatie aan het publiek

Eén locatie heeft aan de bevolking informatie verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

In de verslagperiode zijn geen zware ongevallen gebeurd.

Opmerkingen

In de betreffende periode hebben zich ten opzichte van het voorgaande Griekse beleid voor de preventie van zware ongevallen en de beheersing van de gevolgen van dergelijke ongevallen, geen wezenlijke veranderingen voorgedaan.

4.2.5. Spanje

Algemene opmerkingen

De antwoorden die door de Dirección General de Protección Civil met het oog op het verslag over 1994 zijn gegeven, hebben betrekking op slechts 75 % van de industriële activiteiten die binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn vallen. Vandaar dat deze informatie een voorlopig karakter heeft. De informatie die voor 1995 en 1996 is gegeven, heeft betrekking op 92 % van de industriële activiteiten.

De onderstaande toelichtingen op het verslag hebben allemaal betrekking op de gegevens die in 1996 zijn verzameld.

Belangrijkste nationale wetten

Nationale wetgeving

- Real Decreto 886/1988, de 15 de julio de 1988, sobre prevención de accidentes mayores en determinadas actividades industriales(14).

- Real Decreto 952/1990, de 29 de junio de 1990, por el que se modifican los anexos y se completan las disposiciones del Real Decreto 886/1988, de 15 de julio de 1988, sobre prevención de accidentes mayores en determinadas actividades industriales(15).

- Resolución, de 30 de enero de 1991, de la Subsecretaría, por la que se publica el Acuerdo del Consejo de Ministros por el que se aprueba la Directriz Básica para la elaboración y homologación de los Planes Especiales del Sector Químico(16).

Wetgeving van de verschillende autonome regio's

In Spanje zijn er 19 bevoegde autoriteiten in de autonome regio's die in het desbetreffende geografische gebied wettelijke bevoegdheden hebben. Dit betekent dat zij voor het uitvoeren van de nationale wetgeving specifieke regelgeving moeten vaststellen. Elke regio heeft haar eigen decreet vastgesteld en daarin het ministerie aangewezen dat ervoor verantwoordelijk is dat de diverse verplichtingen die in de richtlijn zijn neergelegd, worden nagekomen.

Bevoegde autoriteiten

Nationale bevoegde autoriteit

- Dirección General de Protección Civil - Ministerio de Interior (Directoraat-generaal Civiele Bescherming - Ministerie van Binnenlandse Zaken) in samenwerking met de nationale ministeries van Industrie, Milieu en Arbeid en de diensten van de Civiele Bescherming in elke regio.

Autonome regio's

- Over het algemeen wordt de uitvoering van de Seveso-richtlijn in de diverse regio's gecoördineerd door het in de regio in kwestie voor Civiele Bescherming bevoegde ministerie, in samenwerking met andere regionale ministeries zoals die van Industrie, Milieu en Arbeid.

Lokale autoriteiten

De betrokken gemeenten moeten hun externe noodplannen opstellen volgens de richtsnoeren van de autonome regio waartoe zij behoren.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Eind 1996 vielen in Spanje 158 industriële locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5, ofschoon het verslag van 1996 er slechts 147 noemt. Tien daarvan waren recent gebouwd en 19 waren pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen.

Activiteiten op locaties

Op deze locaties worden 156 activiteiten uitgeoefend. Daarvan zijn er 15 nieuw en zijn er 19 pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen. Ongeveer 39 % betreft de afzonderlijke opslag van LPG.

Veiligheidsrapporten

De bevoegde autoriteiten hebben al 150 veiligheidsrapporten ontvangen en verwachten er nog tien. De reden waarom het aantal veiligheidsrapporten groter is dan het aantal industriële locaties, is dat enkele van de locaties die alleen binnen de werkingssfeer van de artikelen 3 en 4 vallen, aan de bevoegde autoriteit uit vrije wil een veiligheidsrapport hebben overgelegd, opdat de desbetreffende locatie in een extern noodplan wordt opgenomen.

Interne noodplannen

150 veiligheidsrapporten bevatten interne noodplannen.

Externe noodplannen

Er zijn 113 externe noodplannen voor deze locaties.

Inspecties

133 veiligheidsrapporten zijn door de bevoegde autoriteiten onderzocht en als bevredigend beoordeeld. In 50 gevallen vormde het onderzoek voor de bevoegde autoriteiten aanleiding tot het stellen van formele eisen of het ondernemen van gerechtelijke stappen. 76 locaties werden aan een inspectie als bedoeld in artikel 7, lid 2, onderworpen. 93 veiligheidsrapporten werden door een onafhankelijke externe deskundige onderzocht.

Informatie aan het publiek

In 24 gevallen werd aan de bevolking informatie verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

De Commissie is in kennis gesteld van vier zware ongevallen die tijdens de verslagperiode zijn gebeurd. Alle vier deden zich in 1996 voor. Voor alle locaties was een intern noodplan opgesteld en voor de twee locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vielen, werden tijdens de ongevallen externe noodplannen in werking gesteld.

Opmerkingen

De vragenlijst werd in Spanje aan 19 autonome regio's toegestuurd. Het is belangrijk erop te wijzen dat in veel gevallen enkele vragen niet goed werden begrepen. Vandaar dat de gegevens die de autonome regio's voor het jaar 1994 hebben verstrekt, slechts op 75 % van het totale aantal locaties betrekking hebben, terwijl de gegevens voor de jaren 1995 en 1996 op 92 % van de locaties betrekking hebben.

4.2.6. Frankrijk

Belangrijkste nationale wetten

- Wet van 19 juli 1976 inzake met het oog op de bescherming van het milieu aangegeven installaties.

- Wet van 22 juli 1987 inzake de preventie van grote risico's.

Bevoegde autoriteiten

Het ministerie van Milieu is belast met de uitvoering van de wetgeving inzake de aangewezen installaties.

De prefect van het departement geeft vergunningen af. De inspecteurs van de aangewezen installaties in de DRIRE (regionale instantie voor industrie, onderzoek en milieu) verlenen de prefect technische ondersteuning.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In 1996 vielen 392 locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5 van de Seveso-richtlijn. 13 daarvan waren recent gebouwd en 85 bestaande locaties waren pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen.

Activiteiten op locaties

In 1996 werden op de onder vraag 1a opgesomde locaties 698 activiteiten uitgeoefend. Daarvan waren er in 1994, 1995 en 1996 respectievelijk 18, 17 en 27 recent gebouwd en waren er 16 pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen.

Veiligheidsrapporten

Aan de bevoegde autoriteiten zijn 720 veiligheidsrapporten overgelegd. Meer worden er niet verwacht. Alle veiligheidsrapporten zijn onderzocht door het inspectoraat.

Interne noodplannen

370 veiligheidsrapporten bevatten een intern noodplan of verwijzen naar een dergelijk plan.

Externe noodplannen

Voor 227 locaties is een extern noodplan opgesteld.

Inspecties

Noch over inspecties als bedoeld in artikel 7, lid 2, noch over de gerechtelijke stappen die door de bevoegde autoriteiten zijn ondernomen, zijn direct raadpleegbare gegevens beschikbaar.

Voor de inrichtingen die binnen de werkingssfeer van de wet van 16 juli 1976 vallen (63000 inrichtingen waarvoor een vergunning vereist is), worden in totaal gemiddeld 17000 inspecties per jaar verricht.

Informatie aan het publiek

In 252 gevallen is overeenkomstig artikel 8 van de Seveso-richtlijn informatie aan het publiek verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

In 1994 deden zich 15 ongevallen voor, in 1995 negen en in 1996 14. Bovendien werden uit een bijna-ongeval nuttige lessen voor ongevalpreventie getrokken.

Opmerkingen

63000 inrichtingen vallen binnen de werkingssfeer van de wet van 16 juli 1976. Voor deze inrichtingen is een vergunning vereist. De desbetreffende aanvraag moet in het bijzonder een effect- en risicobeoordeling bevatten. Deze studies zijn van wezenlijk belang voor de preventie van zware ongevallen, meer in het bijzonder voor risicobeheersing bij de bron, het opstellen van noodplannen, het beheersen van de verstedelijking en het informeren van de bevolking.

4.2.7. Ierland

Belangrijkste nationale wetten

- EG-verordeningen (Risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten), 1986(17).

- EG-verordeningen (Risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten) (Wijziging), 1989(18).

- EG-verordeningen (Risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten) (Wijziging) 1992(19).

Bevoegde autoriteiten

- Centrale bevoegde autoriteit:

- Nationale Raad voor veiligheid en gezondheid op het werk.

- Lokale bevoegde autoriteiten:

- Garda Síochána (politie).

- Lokale overheden.

- Regionale gezondheidsraden.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Eind 1996 vielen in Ierland 20 locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5 van de Seveso-richtlijn. Op twee daarvan werden de bepalingen van dat artikel van toepassing doordat gevaarlijke stoffen uitvoeriger werden geïnventariseerd.

Activiteiten op locaties

Ierland past de Seveso-richtlijn niet op afzonderlijke industriële activiteiten toe, maar op gehele inrichtingen. Vandaar dat er geen gegevens over afzonderlijke industriële activiteiten zijn.

Veiligheidsrapporten

Van de 20 veiligheidsrapporten die werden verwacht, hadden de bevoegde autoriteiten er 19 ontvangen.

Interne noodplannen

De 19 veiligheidsrapporten bevatten een noodplan.

Externe noodplannen

Voor 14 locaties is door de lokale bevoegde autoriteiten een extern noodplan opgesteld.

Inspecties

Blijkens het onderzoek van de veiligheidsrapporten door de centrale bevoegde autoriteit voldeden er 17 aan de voorwaarden voor een adequate administratieve follow-up ter nakoming van de in artikel 7 bedoelde verplichtingen. Alle veiligheidsrapporten werden door de bevoegde autoriteit onderzocht. Het aantal gevallen waarin de bevoegde autoriteiten naar aanleiding van een onderzoek van de veiligheidsrapporten met het oog op de verplichtingen van artikel 7, lid 1, gerechtelijke stappen ondernamen of een formele eis stelden, daalde van zes in 1994 tot drie in 1996. Alle locaties werden in elk jaar van de verslagperiode door inspecteurs van de bevoegde autoriteiten onderworpen aan inspecties als bedoeld in artikel 7, lid 2.

Informatie aan het publiek

De 14 locaties waarvoor een extern noodplan moest worden opgesteld, hebben de bevolking de vereiste informatie verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

In de verslagperiode gebeurden geen zware ongevallen.

Opmerkingen

De centrale bevoegde autoriteit was in het algemeen tevreden over de mate waarin de Seveso-richtlijn en de uitvoeringswetgeving in de verslagperiode werden nageleefd. Doordat in de loop van de verslagperiode echter steeds meer nadruk kwam te liggen op milieubescherming, hetgeen leidde tot technologische innovaties zoals centrale bestrijdingssystemen, werden op bepaalde locaties nieuwe gevaren gecreëerd die het potentiële risiconiveau aanzienlijk konden verhogen en daardoor de aandacht van de bevoegde autoriteiten hebben getrokken.

4.2.8. Italië

Belangrijkste nationale wetten

- Decreto del Presidente della Repubblica del 17 maggio 1988, n. 175 attuativo della direttiva 82/501/CEE, relativi ai rischi di incidenti rilevanti connessi con determinate attività industriali.

- Decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri del 31 de marzo 1989 sull'applicazione dell'articolo 12 del DPR 175/88.

- Decreto del Ministero dell'Ambiente del 20 maggio 1991; modificazioni ed integrazioni al DPR 17.5.1988 n. 175, in recipimento della direttiva 88/610/CEE che modifica la direttiva 82/501/CEE relativa ai rischi di incidenti rilevanti connessi con determinate attività industriali.

- Niet in wetten omgezette Decreti Legge: D.L. 10 gennaio 1994 n. 13, 10 marzo 1994, n. 278, 8 luglio 1994 n. 437, 7 settembre 1994, n. 529, 7 novembre 1994, n. 618, 7 gennaio 1995 n. 2, 9. marzo 1995 n. 65, 10 maggio 1995 n. 160, 7 luglio 1995 n. 271, 7 settembre 1995 n. 371, 8 novembre 1995 n. 5, 8 marzo 1996 n. 111, 3 maggio 1996 n. 245, 8 luglio 1996 n. 351 en 6 settembre 1996 n. 461.

Bevoegde autoriteiten

- Ministero dell'Ambiente, Servizio Inquinamento Atmosferico, Acustico e delle Industrie a rischio.

- Ministero dell'Industria, Direzione Generale Fonti de Energia.

- Ministero dell'Interno, Direzione Generale della Protezione Civile e dei Servizi Antincendio.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In 1994 vielen 418 locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5. 30 daarvan waren recent gebouwd en 70 waren pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen. In 1996 was het aantal locaties tot 430 gestegen.

Activiteiten op locaties

In 1994 werden er op deze locaties 1080 activiteiten uitgeoefend. Daarvan waren er 45 nieuw en waren er 150 pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen. Het aantal activiteiten verminderde enigszins en daalde tot 1068 in 1996.

Veiligheidsrapporten

De bevoegde autoriteiten hebben al 430 veiligheidsrapporten ontvangen. Meer worden er niet verwacht.

Interne noodplannen

Alle veiligheidsrapporten bevatten interne noodplannen.

Externe noodplannen

Voor 190 van de genoemde 430 locaties is een extern noodplan opgesteld.

Inspecties

In 1994 werden 40 locaties aan een inspectie onderworpen als bedoeld in artikel 7, lid 2. Dit aantal steeg tot 179 in 1996. Er zijn geen veiligheidsrapporten door onafhankelijke externe deskundigen onderzocht. Er zijn geen gegevens voorhanden over het aantal veiligheidsrapporten dat door de bevoegde autoriteiten is onderzocht en als toereikend is beoordeeld voor een adequate administratieve follow-up ter nakoming van de in artikel 7 bedoelde verplichtingen.

Informatie aan het publiek

319 locaties hebben voldaan aan de in artikel 8 neergelegde eis om het publiek te informeren.

Kennisgeving van ongevallen

In 1994 deed zich één ongeval voor, in 1995 geen en in 1996 vier, waarmee het totaal voor de drie jaren op vijf uitkomt.

Opmerkingen

Er hebben zich problemen voorgedaan bij de uitvoering van presidentieel decreet nr. 175/88, waarmee de Seveso-richtlijn in nationale wetgeving is omgezet. Naar aanleiding hiervan is de verantwoordelijkheid voor de beoordeling van de veiligheidsrapporten aan de lokale overheden gedelegeerd. Zo werd gewaarborgd dat de beoordelingen op de best mogelijke wijze werden uitgevoerd.

4.2.9. Luxemburg

Belangrijkste nationale wetten

Wet van 17 juni 1994 inzake gezondheid en veiligheid op het werk(20).

Wet van 17 juni 1994 inzake zorgverlening op het werk(21).

Wet van 8 juni 1994 inzake gezondheid en veiligheid op het werk in de overheidssector(22).

Wet van 9 mei 1990 betreffende gevaarlijke, ongezonde of schadelijke inrichtingen(23).

- Groothertogelijke verordening van 18 mei 1990 waarin gevaarlijke, ongezonde en schadelijke inrichtingen worden opgesomd en geclassificeerd(24), als gewijzigd bij de groothertogelijke verordening van 9 november 1993(25).

- Groothertogelijke verordening van 10 april 1987 betreffende risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten(26), als gewijzigd bij de groothertogelijke verordening van 19 juli 1991(27).

- Wet van 27 februari 1986 inzake medische spoedhulp.

- Wet van 18 november 1976 inzake de organisatie van hulp bij rampen(28), als gewijzigd bij de wet van 11 januari 1990(29).

- Wet van 4 april 1974 inzake de organisatie van de arbeids- en mijneninspectie(30), als gewijzigd bij de wet van 9 mei 1990 (zie boven) en de wet van 17 juni 1994 (zie boven).

Bevoegde autoriteiten

- Interministerieel Comité, voorgezeten door een vertegenwoordiger van het ministerie van Arbeid en Werkgelegenheid en samengesteld uit vertegenwoordigers van de ministeries van respectievelijk Milieu, Gezondheid en Binnenlandse Zaken en de arbeids- en mijneninspectie en deskundigen.

- Ministerie van Arbeid en Werkgelegenheid

Uitvoeringsinstanties

- Nationaal Bureau voor Rampenbestrijding.

- Ministerie van Gezondheid.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In Luxemburg vallen in totaal vier locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5. Daarvan is er één recent gebouwd (het betreft de verplaatsing naar elders van een bestaande locatie). Alle vier locaties zijn pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen.

Activiteiten op locaties

Op elke locatie wordt één activiteit uitgeoefend.

Veiligheidsrapporten

Alle vier veiligheidsrapporten die werden verwacht, zijn aan de bevoegde autoriteiten overgelegd.

Interne noodplannen

Er zijn vier interne noodplannen.

Externe noodplannen

Er zijn drie externe noodplannen.

Inspecties

Door de bevoegde autoriteiten zijn vier veiligheidsrapporten onderzocht. In alle vier gevallen zijn naar aanleiding van het onderzoek van het veiligheidsrapport met het oog op de verplichtingen die uit artikel 7, lid 1, voortvloeien, door de bevoegde autoriteiten formele eisen gesteld of gerechtelijke stappen ondernomen.

In drie gevallen is een inspectie uitgevoerd als bedoeld in artikel 7, lid 2.

Informatie aan het publiek

Geen van de locaties heeft voldaan aan de in artikel 8 neergelegde eis om het publiek te informeren.

Kennisgeving van ongevallen

Er zijn geen ongevallen gebeurd die rechtstreeks verband houden met de activiteiten die worden verricht op de vier locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen.

Opmerkingen

De Seveso-richtlijn is door de bevoegde autoriteiten op effectieve wijze uitgevoerd.

4.2.10. Nederland

Belangrijkste nationale wetten

- Wet Milieubeheer(31).

- Inrichtingen- en vergunningenbesluit(32).

- Besluit betreffende de risico's van zware ongevallen(33).

- Arbeidsomstandighedenwet(34).

- Arbeidsomstandighedenbesluit (hoofdstuk 2, paragraaf 2)(35).

- Wetten inzake rampen en zware ongevallen (Rampenwet)(36).

- Besluit informatie inzake rampen(37).

- Wet openbaarheid van bestuur(38).

Bevoegde autoriteiten

- Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

- Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer.

- Ministerie van Binnenlandse Zaken.

Uitvoeringsinstanties

- College van Gedeputeerde Staten (provincies).

- College van burgemeester en wethouders (gemeenten).

- Arbeidsinspectie.

- Burgemeesters.

- Uitvoerende comités van de regionale brandweerkorpsen.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In 1994 vielen 115 locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5. Voor 91 daarvan moest een arbeidsveiligheidsrapport worden opgesteld. Drie van de locaties waren recent gebouwd en 46 waren pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen. In 1996 was het aantal locaties tot 124 gestegen.

Activiteiten op locaties

Op deze locaties werden 733 activiteiten uitgeoefend. Vijf van deze activiteiten waren nieuw; 201 bestaande activiteiten waren pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen. Het aantal activiteiten was in 1996 tot 592 gedaald.

Veiligheidsrapporten

De bevoegde autoriteiten hebben al 119 veiligheidsrapporten ontvangen. Er worden er nog vier verwacht.

Interne noodplannen

102 veiligheidsrapporten bevatten een intern noodplan.

Externe noodplannen

Voor 86 locaties is een extern noodplan opgesteld.

Inspecties

In 1996 werden 124 locaties aan een inspectie als bedoeld in artikel 7, lid 2, onderworpen. Door de bevoegde autoriteiten zijn 103 veiligheidsrapporten onderzocht en als toereikend beoordeeld voor een adequate administratieve follow-up ter nakoming van de in artikel 7 bedoelde verplichtingen. Tijdens de verslagperiode is in 68 gevallen door onafhankelijke externe deskundigen het veiligheidsrapport voor de desbetreffende locatie onderzocht.

Informatie aan het publiek

Bij 23 locaties is voldaan aan het in artikel 8 neergelegde voorschrift om het publiek te informeren.

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens de verslagperiode deden zich vier ongevallen voor. Deze werden gemeld en in de databank MARS verwerkt.

Opmerkingen

De Seveso-richtlijn is in Nederland met succes in nationale wetgeving omgezet en middels rapporten inzake externe en arbeidsveiligheid succesvol uitgevoerd. De richtlijn heeft een belangrijke rol gespeeld bij het vergroten van het veiligheidsbewustzijn in Nederland.

4.2.11. Oostenrijk

Algemene opmerkingen

Oostenrijk is een nieuwe lidstaat, die op 1 januari 1995 tot de Europese Unie is toegetreden. Oostenrijk heeft de Seveso-richtlijn echter al in 1991 via een "verordening betreffende zware ongevallen" in nationale wetgeving omgezet. De desbetreffende verordening vormt een aanvulling op de verplichtingen die in het "Handels- und Gewerbegesetzbuch" zijn vervat. Vermeld moet worden dat de vergunningen die in Oostenrijk worden afgegeven, in tegenstelling tot wat in andere landen het geval is, steeds betrekking hebben op de "locatie" (of inrichting) zoals gebruikt in de vragenlijst (en omschreven in de Seveso II-richtlijn). De termen "installatie" en "activiteit" worden door de verschillende autoriteiten niet eenduidig gebruikt en zijn nog niet bij wet gedefinieerd.

De "verordening betreffende zware ongevallen" geeft de exploitant van bestaande locaties die binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn komen, een jaar de tijd voor het officieel in kennis stellen van de bevoegde autoriteiten en vier jaar voor het opstellen en overleggen van een veiligheidsrapport.

Vermeld moet worden dat de eerste cijfers die aan de Commissie zijn overgelegd, betrekking hebben op 1995, het eerste jaar van het Oostenrijkse lidmaatschap van de Europese Unie.

Belangrijkste nationale wetten

- Verordening van 28 november 1991 betreffende zware ongevallen(39), gebaseerd op het "Handels- und Gewerbegesetzbuch"(40).

- Verordening van 25 mei 1994 inzake het verstrekken van informatie over industriële ongevallen(41), gebaseerd op de wet inzake milieu-informatie(42).

Bevoegde autoriteiten

- Bondsministerie van Economische Zaken.

- Bondsministerie van Milieu.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Het totale aantal locaties in Oostenrijk dat binnen de werkingssfeer van artikel 5 valt, bedroeg eind 1995 158. In het daaropvolgende jaar daalde dit aantal tot 140, als gevolg van capaciteitsvermindering op verschillende locaties. Aangezien de tweede wijziging van de Seveso-richtlijn al in werking was getreden toen de "verordening betreffende zware ongevallen" van kracht werd, had deze geen effect op de cijfers.

Het aantal locaties zal echter nog stijgen, omdat er een belangrijk verschil is tussen de vereisten van de Seveso-richtlijn en die van de Oostenrijkse wetgeving waarin deze richtlijn is omgezet: het toepassingsgebied van laatstgenoemde strekt zich ook uit over locaties voor afvalverwerking (vuilverbrandings- en afvalverwijderingsinstallaties) van een bepaalde omvang - echter alleen locaties die na 1990 zijn gebouwd. Voor deze verslagperiode zijn voor deze locaties echter nog geen betrouwbare gegevens beschikbaar, vandaar dat de desbetreffende cijfers vooralsnog niet zijn opgenomen.

Desalniettemin is het aantal locaties in Oostenrijk waarop de Seveso-richtlijn van toepassing is, vrij groot, deels omdat de drempelhoeveelheden voor gevaarlijke stoffen in de Oostenrijkse wet lager zijn dan die welke in de Seveso-richtlijn zijn neergelegd.

Activiteiten op locaties

Aangezien de term "activiteit" door de verschillende autoriteiten die bij de vergunningprocedures zijn betrokken, niet eenduidig wordt gebruikt, zijn naar het voorbeeld van andere lidstaten enkele praktische procedureregels opgesteld. In 1996 werd een voorlopig aantal van 213 activiteiten gemeld.

Veiligheidsrapporten

Aan de bevoegde autoriteiten zijn in totaal al 108 veiligheidsrapporten overgelegd. Aangezien de veiligheidsrapporten soms slechts op een deel van de locatie of "activiteiten" in de zin van artikel 1, lid 2, onder a), betrekking hebben, is het mogelijk dat er in sommige gevallen meer dan één veiligheidsrapport per locatie is. Omdat het totale aantal "Seveso-locaties" in 1996 ten opzichte van 1995 is gedaald, zijn in 1996 in totaal 100 veiligheidsrapporten onderzocht. In 1995 werden 39 rapporten voor aanvullende informatie aan de fabrikanten teruggestuurd. In 1996 waren dat er 67. In sommige gevallen wordt hetzelfde veiligheidsrapport meerdere keren teruggestuurd, waardoor het cijfer dat bij vraag 5 van de vragenlijst is gegeven, logischerwijs moet afwijken van het cijfer dat bij vraag 4b is gegeven.

Interne noodplannen

Alle veiligheidsrapporten bevatten interne noodplannen. Het totale aantal is derhalve 100 (1996).

Externe noodplannen

Voor de verslagperiode van 1995 zijn 33 externe noodplannen opgesteld, die echter nog niet allemaal aan alle vereisten voldoen. In 1996 werden nog meer externe noodplannen opgesteld, zodat het totaal dat jaar op 50 uitkwam.

Inspecties

Voor 1995 zijn 73 inspecties gemeld als bedoeld in artikel 7, lid 2. Enkele van deze inspecties worden jaarlijks herhaald, maar de meeste worden overeenkomstig de huidige nationale verplichtingen om de drie jaar verricht. In 1996 werden in totaal 78 locaties geïnspecteerd.

Informatie aan het publiek

Artikel 8 is afzonderlijk in Oostenrijkse wetgeving omgezet. Het betreft de "verordening inzake het verstrekken van informatie over zware ongevallen".

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens deze verslagperiode is geen enkel ongeval gemeld. Vermeld moet worden dat het Oostenrijkse meldpunt pas in 1997 is ingesteld.

Opmerkingen

Het Oostenrijkse federale stelsel maakt het moeilijk om gegevens op efficiënte wijze op jaarbasis te verzamelen. Het hele meldsysteem is nog vrij nieuw; het zal worden verbeterd door per provincie één enkel meldpunt in te stellen.

De oorsprong van de Seveso-wetgeving in Oostenrijk dateert van ruim vóór de toetreding van het land tot de Europese Unie. De verantwoordelijkheid voor de uitvoering ervan is over verschillende instanties verspreid. De uitvoering van de Seveso II-richtlijn wordt als een gelegenheid aangegrepen om meer samenhang in het wettelijk kader te brengen.

4.2.12. Portugal

Belangrijkste nationale wetten

- Wet nr. 204/93 van 3 juni 1993 (Diário da República nr. 129 I-A). Met deze wet is de gewijzigde versie van de Seveso-richtlijn (Richtlijnen 87/216/EEG en 88/610/EEG) in Portugese wetgeving omgezet.

Bevoegde autoriteit

- Technische autoriteit voor grote industriële risico's (Atrig). Dit is een interministeriële instantie onder voorzitterschap van de directeur-generaal voor Milieuzaken van het ministerie van Milieu, die bij het directoraat-generaal voor Milieu is ondergebracht.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Artikel 5 is in Portugal op 42 locaties van toepassing. Eén daarvan is recent gebouwd, een andere is pas met de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van het artikel gekomen.

Activiteiten op locaties

Omdat per locatie slechts één veiligheidsrapport hoeft te worden overgelegd, ongeacht het aantal activiteiten dat er wordt uitgeoefend, zijn geen cijfers beschikbaar voor de activiteiten.

Veiligheidsrapporten

Er zijn al 42 veiligheidsrapporten overgelegd.

Interne noodplannen

Alle veiligheidsrapporten bevatten een intern noodplan. Het totale aantal is derhalve 42.

Externe noodplannen

Er zijn 19 externe noodplannen.

Inspecties

Alle veiligheidsrapporten zijn onderzocht. In tien gevallen vormde dit voor de bevoegde autoriteiten aanleiding tot het stellen van formele eisen of het ondernemen van gerechtelijke stappen. In 28 gevallen werden inspecties uitgevoerd als bedoeld in artikel 7, lid 2.

Informatie aan het publiek

18 locaties hebben aan het publiek informatie verstrekt.

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens de verslagperiode deden zich geen ongevallen voor.

Opmerkingen

De Seveso-richtlijn is uitgevoerd met veel aandacht voor de technische bepalingen van artikel 5 (veiligheidsrapporten, methoden voor risicobeoordeling en effectenanalyse), met als resultaat een betere en meer gedetailleerde respons van de exploitanten.

Verwacht wordt dat het aantal locaties dat binnen de werkingssfeer van artikel 5 valt, in de toekomst zal dalen naarmate in procesindustrieën zoals de glas- en de pulp- en papierindustrie het gebruik van vervangende stoffen veld wint en LPG wordt vervangen door aardgas, alsook in sommige gevallen omdat de voorraden afnemen.

4.2.13. Finland

Algemene opmerkingen

Sinds 1 januari 1995 is Finland een lidstaat van de Europese Unie. Alvorens tot de Europese Unie toe te treden, had het land de Seveso-richtlijn in de Finse wetgeving geïmplementeerd als onderdeel van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER). De implementatie vond plaats door wijziging van de wetgeving betreffende het hanteren van gevaarlijke chemische stoffen, de brandweer- en reddingsdiensten en de veiligheid van de werkomgeving. De centrale instantie die erop toeziet dat aan de voorschriften ter voorkoming van zware ongevallen wordt voldaan, is de Veiligheidstechnische Instantie (Tukes). Op de naleving van voorschriften om aan noodsituaties het hoofd te bieden, wordt door de lokale brandweer- en reddingsdiensten toegezien. Instanties bevoegd voor de veiligheid van de werkplek (arbeidsinspecteurs) zien erop toe dat aan de voorschriften betreffende de veiligheid van werknemers wordt voldaan.

Exploitanten van locaties waar gevaar voor zware ongevallen bestaant, zijn verplicht in het voorbereidende stadium bij Tukes een vergunning aan te vragen. De aanvraag betreft het grootste deel van de informatie die wordt vermeld in artikel 5, lid 1, onder a) en b), van de richtlijn. Daarnaast bevat de aanvraag gedetailleerde technische beschrijvingen van de inrichting en een risicobeoordeling van de geplande activiteit. Beoordelingen omvatten scenario's voor "typische" en voor de allerzwaarste ongevallen. Een exploitant van een inrichting waar grotere hoeveelheden gevaarlijke stoffen aanwezig zijn dan de drempelhoeveelheden waarnaar in artikel 5, lid 1, wordt verwezen, is verplicht de vergunningaanvraag aan te vullen met een systematisch veiligheidsrapport dat gedetailleerd ingaat op de mogelijke risicobronnen en de gevolgen die ongevallen op en buiten het bedrijfsterrein kunnen hebben. Bovendien dient het veiligheidsrapport te beschrijven hoe in de inrichting ongevallenpreventie en beperking van de gevolgen van ongevallen worden aangepakt. Verder dient een exploitant Tukes in kennis te stellen van wijzigingen aan installaties. Samen met de lokale instanties voert Tukes een inbedrijfstellingsinspectie van een nieuwe of gewijzigde inrichting uit, voordat deze operationeel mag worden.

Toen de bepalingen betreffende het veiligheidsrapport van kracht werden, dienden bestaande installaties uiterlijk tegen 1 september 1995 een afzonderlijk veiligheidsrapport op te stellen. De veiligheidsrapporten werden toen onderzocht en de conclusies ervan door Tukes beoordeeld in een afzonderlijke procedure.

Een exploitant van locaties waar gevaar voor zware ongevallen bestaat, is verplicht een intern noodplan op te stellen en dit, evenals de voor een extern noodplan benodigde informatie, aan de lokale brandweer- en reddingsinstanties die verantwoordelijk zijn voor het opstellen van de externe plannen ter hand te stellen. Zoals in de richtlijn is bepaald, dient de exploitant informatie aan het publiek te verstrekken overeenkomstig de Finse regelgeving. Deze verplichtingen zijn sinds 1 september 1995 van kracht.

Aangezien de op de Seveso-richtlijn gebaseerde bepalingen pas sinds september 1995 in Finland van kracht zijn, zijn er over 1994 geen statistische gegevens beschikbaar. Het aantal betrokken locaties werd echter destijds geschat op 64.

In Finland behoort het houden van toezicht op interne noodplannen en het opstellen van externe noodplannen tot de taak van de lokale brandweer- en reddingsinstanties. Statistische gegevens over het aantal opgestelde plannen werden verzameld op basis van informatie die bij de lokale instanties werd verkregen. Deze informatie was alleen over het jaar 1996 beschikbaar.

Belangrijkste nationale wetten

- Decreet inzake de industriële verwerking en opslag van gevaarlijke chemische stoffen (682/90, gewijzigd bij 703/92).

- Decreet inzake vloeibaar petroleumgas (711/93).

- Decreet inzake aardgas (1058/93).

- Decreet inzake ontplofbare stoffen (473/93).

- Besluit van het minsterie van Binnenlandse Zaken betreffende noodplannen bij ongevallen met chemische stoffen (7/94).

- Regeringsbesluit betreffende de preventie van risico's van zware ongevallen door chemische stoffen (1705/91).

Het eerstgenoemde decreet is gebaseerd op de wet op de chemische stoffen (744/89) en de wet op ontplofbare stoffen (263/53). Decreten 2 tot en met 4 stoelen alleen op de wet op ontplofbare stoffen. Het besluit van het ministerie van Binnenlandse Zaken stoelt op de wet brandweer- en reddingsdiensten (559/75). Het regeringsbesluit is gebaseerd op de wet op de veiligheid van de werkomgeving.

Bevoegde autoriteiten

Tukes is verantwoordelijk voor de uitvoering van de vier decreten. Op de naleving van het eerstgenoemde besluit wordt toegezien door de lokale brandweer- en reddingsinstanties, hierbij bijgestaan door het ministerie van Binnenlandse Zaken. Voor het toezicht op de uitvoering van het regeringsbesluit zijn het ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid en de regionale structuren daarvan bevoegd.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Eind 1996 vielen er 69 locaties binnen de werkingssfeer van artikel 5.

Activiteiten op locaties

Het aantal activiteiten op de locaties bedroeg ongeveer 110. Door de vage definitie van het begrip "activiteit" kan geen exact aantal worden gegeven.

Veiligheidsrapporten

Tukes had eind 1996 74 veiligheidsrapporten ontvangen van inrichtingen waar gevaar voor zware ongevallen bestaat. Op grond van de eis van de Finse nationale wetgeving werden nog eens 21 veiligheidsrapporten van andere inrichtingen ontvangen.

Tukes verzocht 30 locaties om aanvullende informatie en legde aan één locatie na onderzoek van het veiligheidsrapport formele eisen voor verbeteringen op.

Tukes oordeelde dat 50 veiligheidsrapporten voldeden aan de in artikel 7 vermelde verplichtingen

Veiligheidsrapporten worden meestal beoordeeld door een team van twee of drie inspecteurs van Tukes.

Eind 1996 werden door Tukes nog negen veiligheidsrapporten ingewacht, waarmee het totaal aantal rapporten naar verwachting dus op 83 komt te liggen.

Interne noodplannen

Volgens de van de lokale autoriteiten verkregen informatie was in 1996 op 67 locaties een intern noodplan van kracht.

Externe noodplannen

Volgens de van de lokale autoriteiten verkregen informatie hadden 36 locaties een extern noodplan. Dit geringe aantal is echter eerder te wijten aan een gebrekkige rapportage dan aan het ontbreken van een noodplan.

Inspecties

Alle locaties werden aan een inspectie onderworpen in het kader van de vergunningprocedure bij vestiging van een nieuwe installatie of wijziging van een bestaande inrichting.

Informatie aan het publiek

Tot op dit moment (1996) hadden 60 inrichtingen informatie verstrekt aan het publiek als vereist krachtens artikel 8.

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens de verslagperiode deden zich in Finland twee zware ongevallen in de zin van de Seveso-richtlijn voor, namelijk één op 3 november 1995 en één op 26 augustus 1996.

Opmerkingen

Aangezien Tukes goed bekend was met de betrokken inrichtingen door de ervaring die was opgedaan bij voorgaande vergunnings- en inspectieprocedures, kwamen uit de veiligheidsrapporten maar in één geval gebreken naar voren die ernstig genoeg waren om juridische stappen te ondernemen.

Eind 1996 moest er in Finland toch nog het een en ander gebeuren om aan alle verplichtingen van de Seveso I-richtlijn te voldoen.

4.2.14. Zweden

Algemene opmerkingen

Zweden is sinds 1995 een lidstaat van de Europese Unie.

Een verordening inzake veilige arbeidsomstandigheden is sinds januari 1991 van kracht, en veiligheidsrapporten op dit gebied werden met ingang van 1 oktober 1991 verplicht gesteld. Verordeningen inzake de bescherming van bevolking en milieu zijn sinds juni 1994 van kracht.

Combinaties van veiligheidsrapporten die tezamen aan alle vereisten van de Seveso-richtlijn voldeden, werden uit hoofde van deze verordeningen voor het eerst op 1 oktober 1995 verplicht gesteld.

Lokale en regionale autoriteiten zijn verantwoordelijk voor het toezicht op deze voorschriften. Aangezien er op nationaal niveau nog geen formeel rapportagesysteem is opgezet, zijn de hier vermelde gegevens grotendeels gebaseerd op een vragenlijst die naar alle betrokken toezichthoudende lokale en regionale autoriteiten werd gestuurd. De gegevens zijn bijeengebracht en samengevoegd door de centrale bevoegde autoriteiten.

Belangrijkste nationale wetten en bevoegde autoriteiten

- Arbetarskyddsstyrelsens kungörelse med föreskrifter om storskalig kemikaliehantering, AFS 189:6(43) (verordening van de Nationale Raad voor gezondheid en veiligheid op het werk inzake grootschalig gebruik van chemische stoffen), van kracht sinds 1 januari 1991.

Bevoegde autoriteit: Arbetarskyddsstyrelsen (Nationale Raad voor gezondheid en veiligheid op het werk).

- Kungörelse med föreskrifter om skydd av den yttre miljön vid storolyckor vid industriell kemikaliehantering, SNFS 1994:1, MS:71(44) (verordening van het Zweeds Bureau voor milieubescherming inzake bescherming van het milieu in geval van zware ongevallen bij industrieel gebruik van chemische stoffen), van kracht sinds 25 mei 1994.

Bevoegde autoriteit: Statens Naturvårdsverk (Zweeds Bureau voor milieubescherming).

- Lagen om brandfarliga och explosiva varor, SFS 1988:868(45) (wet op ontvlambare en ontplofbare stoffen), van kracht sinds 1 juli 1989, en Förordningen om brandfarliga och explosiva varor, SFS 1988:1145(46) (verordening inzake ontvlambare en ontplofbare stoffen), van kracht sinds 1 juli 1989.

Bevoegde autoriteit: Sprängämnesinspektionen (Nationaal Inspectoraat voor ontplofbare en ontvlambare stoffen).

- Räddningstjänstlagen, SFS 1986:1102(47) (wet op de reddingsdiensten), van kracht sinds 1 januari 1987, Räddningstjänstförordningen, SFS 1986:1107(48) (reddingsdienstverordening) van kracht sinds 1 januari 1987, en Statens Räddningsverks föreskrifter om informationsskyldighet in samband med kemikaliehantering, SRVFS 1994:1(49) (verordening van het Zweeds Bureau voor reddingsdiensten inzake de informatieplicht in verband met het gebruik van chemische stoffen), van kracht sinds 1 juni 1994.

Uitvoeringsinstantie: Statens Räddningsverk (Zweeds Bureau voor reddingsdiensten).

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

In 1995 bedroeg het totale aantal locaties 80. In 1996 nam het aantal af tot 69, deels omdat de instanties van oordeel waren dat niet alle locaties die veiligheidsrapporten hadden ingediend feitelijk binnen de werkingssfeer van artikel 5 van de Seveso-richtlijn vielen.

In deze periode werden geen nieuwe locaties ingericht.

Aangezien de wijzigingen van de richtlijn al vastgesteld waren op het moment van de uitvoering ervan in Zweden, kan er geen raming worden gegeven van het aantal bestaande locaties dat als gevolg van de inwerkingtreding van Richtlijn 88/610/EEG binnen de werkingssfeer van artikel 5 is komen te vallen.

Activiteiten op locaties

Aangezien de richtlijn niet op afzonderlijke activiteiten, maar veeleer op locaties (inrichtingen) van toepassing is, kan geen raming worden gegeven van het aantal activiteiten.

Veiligheidsrapporten

In 1995 hadden de autoriteiten 75 veiligheidsrapporten ontvangen. Het voor 1996 opgegeven aantal veiligheidsrapporten is 69, wat te verklaren valt door het feit dat enkele locaties die niet binnen de werkingssfeer van artikel 5 van de richtlijn vielen, tevoren veiligheidsrapporten hadden ingediend.

Interne noodplannen

Het aantal aangemelde interne noodplannen bedroeg 44 voor 1995 en 40 voor 1996.

Externe noodplannen

Voor 1995 werd kennis gegeven van 47 externe noodplannen (van ongelijk gehalte). In 1996 bedroeg dit aantal 41.

Inspecties

In 1995 vonden op alle locaties inspecties plaats als bedoeld in artikel 7, lid 2. In 1996 werd van 36 locaties gemeld dat er inspecties hadden plaatsgevonden.

In 1995 werden alle veiligheidsrapporten onderzocht: 49 werden als voldoende beoordeeld; in 25 gevallen werden formele eisen gesteld. In 1996 werden ten aanzien van 55 locaties formele eisen gesteld als gevolg van de beoordeling van het veiligheidsrapport.

Een klare kijk op de situatie wordt evenwel bemoeilijkt doordat de instanties de veiligheidsrapporten vanuit verschillende oogpunten bestuderen: zo kan een veiligheidsrapport door de ene instantie als voldoende worden aangemerkt en door de andere instantie niet.

Informatie aan het publiek

Over aan het publiek verstrekte informatie zijn geen gegevens beschikbaar.

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens de verslagperiode deed zich één zwaar ongeval voor.

Opmerkingen

Er bestaan enkele verordeningen tot uitvoering van de Seveso-richtlijn. Autoriteiten op lokaal en regionaal niveau zijn verantwoordelijk voor het toezicht op het naleven van deze verordeningen. Het was de instanties nog niet erg duidelijk hoe beoordeeld moet worden of de richtlijn al dan niet op een locatie van toepassing is. Deze problemen worden vooral veroorzaakt door het feit dat de reikwijdte van de richtlijn niet dezelfde is als het gaat om de opslag van chemische producten en het gebruik van chemische producten bij industriële activiteiten. Zweden is echter van mening dat deze problemen de wereld uit zullen zijn wanneer de Seveso II-richtlijn in nationale regelgeving is omgezet. De kwaliteit van de gegeven cijfers zal verbeteren wanneer op nationaal niveau een rapportagesysteem is ingevoerd (dat momenteel nog in de projectfase verkeert).

4.2.15. Verenigd Koninkrijk

Belangrijkste nationale wetten

- European Communities Act 1972: deze vergroot de bevoegdheden van de Health and Safety Executive (HSE) om de eisen inzake milieubescherming in het kader van de Cimah-verordeningen te doen naleven.

- Health and Safety at Work (Etc.) Act 1974: de belangrijkste wet met betrekking tot gezondheids- en veiligheidsrisico's die verband houden met beroepswerkzaamheden. Zij verleent bevoegdheden aan de HSE-inspecteurs (inspecties uitvoeren, documenten onderzoeken, foto's maken, verklaringen afnemen, aanschrijvingen doen om verbeteringen c.q. verbodsbepalingen op te leggen, en tot vervolging overgaan) en maakt overtreding van deze wet of elke uit hoofde daarvan opgestelde regelgeving voor werkgevers tot een strafrechtelijke overtreding.

- Control of Industrial Major Accident Hazards Regulations (Cimah) 1984: dit is juridisch instrument (statutory instrument, S.I.) nummer 1984/1902; het is de belangrijkste wet ter uitvoering van Richtlijn 82/501/EEG.

Cimah werd driemaal gewijzigd, en wel als volgt:

- Control of Industrial Major Accident Hazards Regulations (wetswijziging) 1988 (S.I. 1988/1462): hiermee wordt de eerste wijziging van Richtlijn 82/501/EEG geïmplementeerd.

- Control of Industrial Major Accident Hazards Regulations (wetswijziging) 1990 (S.I. 1990/2325): hiermee wordt de tweede wijziging van Richtlijn 82/501/EEG geïmplementeerd.

- Control of Industrial Major Accident Hazards Regulations (wetswijziging) 1994 (S.I. 1994/118): deze schaft de uitzondering af die in de basisregeling bestond met betrekking tot locaties die door een afvalverwijderingsinstantie worden geëxploiteerd.

Bevoegde autoriteiten

De HSE ziet toe op de naleving van de regelgeving op alle belangrijke locaties alsmede op de minder belangrijke locaties waar industriële activiteiten plaatsvinden. Op een klein aantal locaties voor detailhandel, groothandel en de commerciële sector wordt dit gedaan door lokale instanties.

Noord-Ierland heeft eigen verordeningen maar deze zijn identiek aan de Britse Cimah-verordeningen.

Locaties die binnen de werkingssfeer van artikel 5 vallen

Het aantal locaties dat binnen de werkingssfeer van artikel 5 valt, steeg van 303 in 1994 naar 308 in 1996; 14 daarvan zijn binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen uit hoofde van Richtlijn 88/610/EEG.

Activiteiten op locaties

Het aantal activiteiten op deze locaties is afgenomen van 470 in 1994 tot 466 in 1996; door Richtlijn 88/610/EEG kwamen zes activiteiten binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn.

Veiligheidsrapporten

Er zijn al 493 veiligheidsrapporten bij de bevoegde autoriteiten ingediend; er worden er nog 26 verwacht.

Interne noodplannen

Het aantal veiligheidsrapporten dat interne noodplannen bevat, is in de loop van de verslagperiode toegenomen van 300 tot 488.

Extern noodplan

283 locaties hebben een extern noodplan.

Inspecties

De bevoegde autoriteiten onderzochten 477 veiligheidsrapporten en waren van oordeel dat zij toereikend waren voor een adequate administratieve follow-up om aan de verplichtingen van artikel 7 te voldoen. Er werd geen enkel veiligheidsrapport door externe deskundigen onderzocht. Het aantal locaties dat als gevolg van het onderzoek van het veiligheidsrapport van de zijde van de bevoegde autoriteiten een formeel verzoek kreeg of waartegen juridische stappen werden ondernomen, varieerde van twaalf in 1994 en vier in 1995 tot tien in 1996.

Informatie aan het publiek

Door 247 locaties werd informatie aan het publiek verstrekt als vereist in artikel 8.

Kennisgeving van ongevallen

Tijdens de verslagperiode deden zich 13 ongevallen voor, die stuk voor stuk aan de databank MARS werden gemeld.

Opmerkingen

In het Verenigd Koninkrijk is de Seveso-richtlijn met succes uitgevoerd. Zowel bedrijven als lokale autoriteiten zijn nu vertrouwd met de Cimah-regelgeving, hetgeen de invoering van de nieuwe Comah-regelgeving ter uitvoering van Seveso II zal vergemakkelijken. Er bestaan nu ook betere contacten tussen de HSE en de lokale autoriteiten; de autoriteiten hebben ook geleerd van de met Cimah bij de beoordeling van veiligheidsrapporten opgedane ervaring. De ervaring met de beoordeling van Cimah-rapporten heeft geleid tot een gedegen pakket beoordelingscriteria voor nieuwe Cimah-veiligheidsrapporten.

5. COMITÉ VAN BEVOEGDE AUTORITEITEN (CCA)

Voor een samenhangende uitvoering en consistente toepassing van de bepalingen van de Seveso-richtlijn in de hele Gemeenschap is een nauwe samenwerking nodig tussen de bevoegde autoriteiten van alle lidstaten en de Commissie.

Teneinde het belang van voortdurende bestuurlijke samenwerking te benadrukken, verplicht de richtlijn de lidstaten en de Commissie informatie uit te wisselen over de opgedane ervaring en de werking in de praktijk van de richtlijn.

Het zogeheten Comité van bevoegde autoriteiten (CCA), dat bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten en de diensten van de Commissie, vormt het platform voor een dergelijke bestuurlijke samenwerking. Het CCA wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie en vergadert eenmaal tijdens elk voorzitterschap, d.w.z. eens in de zes maanden. De werkzaamheden van het CCA zijn gebaseerd op consensus.

Terwijl in 1994 de twee CCA-vergaderingen in Brussel werden gehouden, vonden de vergaderingen vanaf 1995 plaats in de lidstaat die het voorzitterschap waarnam (1/1995 - Bordeaux, Frankrijk; 2/1995 - Toledo, Spanje; 1/1996 - Napels, Italië; 2/1996 - Cork, Ierland). De vergaderingen besloegen telkens twee dagen: een eerste dag voor de "eigenlijke vergadering" en een tweede dag om de als gastheer optredende lidstaat in staat te stellen te laten zien hoe zijn land de Seveso-richtlijn uitvoert. Deze formule is zeer succesvol gebleken en wel om de volgende redenen:

- zij onderwerpt de betrokken lidstaat aan een beoordeling van het eigen systeem door medelidstaten, wat grote voordelen heeft als het erom gaat tot een goede uitvoering van de wetgeving te komen;

- zij geeft de lidstaten de mogelijkheid van elkaar te leren, wat voor lidstaten met een minder geavanceerde aanpak uiterst nuttig gebleken is.

Het CCA behandelt alle onderwerpen die betrekking hebben op de uitvoering van de Seveso-richtlijn en geeft begeleiding bij de praktische toepassing ervan. In dit verband spelen de richtsnoeren met betrekking tot belangrijke bepalingen van de Seveso-richtlijn, bijvoorbeeld inzake de inhoud van de aan het publiek te verstrekken informatie (zie voetnoot 3 op bladzijde 5), een grote rol. Hoewel zij juridisch niet verbindend zijn, bieden zij industriëlen en uitvoerende instanties een waardevolle leidraad, waarbij niet mag worden vergeten dat zij de unanieme mening van de lidstaten over een bepaald onderwerp weergeven.

Bij de uitvoering van de in de bepalingen inzake comitéprocedures van de richtlijn vermelde taken (artikelen 15 en 16) treedt het CCA op als een regelgevend comité (type IIIa).

6. ANDERE ACTIVITEITEN VAN DE COMMISSIE

6.1. Bureau voor de risico's van zware ongevallen (MAHB)

Het Bureau voor de risico's van zware ongevallen (MAHB) werd in februari 1996 door de Commissie officieel opgericht met de opdracht andere diensten van de Commissie (voornamelijk DG XI) wetenschappelijke en technische steun te verlenen bij de succesvolle uitvoering van het Europees beleid inzake de beheersing van grote industriële risico's en het voorkomen en zoveel mogelijk beperken van de gevolgen van zware ongevallen, vooral in samenhang met de Seveso-richtlijn (zie:(http://mahbsrv.jrc.it/). Het gaat hier om de volgende taken:

- beheer van het informatiesysteem inzake belangrijke ongevallen (MARS) (zie hoofdstuk 6.2), met inbegrip van:

- verificatie en input van informatie;

- exploiteren van informatie en het trekken van lering uit de gemelde ongevallen en voorvallen;

- doorgeven van informatie aan nationale autoriteiten, bedrijfsleven en andere belanghebbende partijen;

- beheer van het communautaire Documentatiecentrum voor industriële risico's (CDCIR) (zie hoofdstuk 6.3), met inbegrip van:

- verzamelen van publiek toegankelijk, al dan niet gepubliceerd relevant materiaal;

- opstellen van een incidenteel verschijnend bulletin met nadere gegevens en samenvattingen van verkregen materiaal:

- ter beschikking stellen van niet auteursrechtelijk beschermd materiaal aan autoriteiten en andere partijen;

- opstellen van verslagen over het verloop van de uitvoering van de richtlijn;

- verlenen van technische en wetenschappelijke steun aan de technische werkgroepen (zie hoofdstuk 6.4) die diverse aspecten van de beheersing van de risico's van zware ongevallen bestuderen;

- uitvoeren van bepaalde taken op het gebied van informatieverspreiding, met inbegrip van het samen met de bevoegde autoriteiten organiseren van seminars en workshops (in voorkomend geval met deelneming van het bedrijfsleven) over onderwerpen op terreinen als industriële risico's, risicobeheer, regelgeving en vergunningsbeleid in samenhang met het risico van zware ongevallen en noodplannen voor bedrijfsongevallen.

6.2. Informatiesysteem inzake belangrijke ongevallen (MARS)(50)

Sinds de uitvoering van de Seveso-richtlijn zijn de bevoegde autoriteiten van alle lidstaten verplicht alle zware bedrijfsongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken die binnen de werkingssfeer van de richtlijn vallen, aan de Commissie ter kennis te brengen (de van de werkingssfeer uitgesloten gevallen betreffen in hoofdzaak nucleaire en militaire ongevallen en ongevallen in de mijnbouw, bij transport en op stortplaatsen). Hiertoe zette de Commissie in 1984 een meldsysteem voor bedrijfsongevallen op, het Informatiesysteem inzake belangrijkste ongevallen (MARS), dat wordt gerund en bijgehouden door het MAHB van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (GCO) van de Europese Commissie in Ispra, Italië. De gemelde ongevallen worden verzameld in een registratie- en informatiesysteem (de "MARS-databank") en geanalyseerd teneinde:

- de ongevallen in te delen naar verschillende parameters, in het bijzonder naar betrokken stoffen, gevolgen en oorzakelijke factoren;

- daaruit lering te trekken om herhaling van soortgelijke ongevallen te voorkomen en de gevolgen ervan in te perken(51).

Het aantal gemelde voorvallen is - gelukkig - niet erg groot. MARS onderscheidt zich echter van andere ongevallendatabanken door de grote mate van detaillering, voldoende om nauwgezet de oorzaken van een ongeval - zowel de rechtstreekse als de dieperliggende - vast te stellen.

Het in MARS opgeslagen materiaal werd vanuit diverse invalshoeken geanalyseerd, hetgeen de basis vormde voor praktische aanbevelingen aan het bedrijfsleven om in de toekomst ongevallen te voorkomen. De resultaten van de analyse van MARS-gegevens worden verspreid in de vorm van open publicaties(52) (waaruit de details die tot identificatie kunnen leiden, zijn verwijderd), regelmatige overzichtsbeoordelingen van aan het CCA ter kennis gebrachte ongevallen of verslagen over specifieke gegevensevaluaties (bijvoorbeeld door het CDCIR). Tijdens deze verslagperiode ontving het MAHB van bedrijfsleven, regelgevende instanties en onderzoeksinstellingen verscheidene van dergelijke verzoeken om niet-vertrouwelijke MARS-gegevens te analyseren.

De Seveso-richtlijn (Richtlijn 96/82/EG), die de oorspronkelijke Seveso-richtlijn heeft vervangen, bevat belangrijke wijzigingen met gevolgen voor MARS, in het bijzonder betreffende:

- de criteria voor de kennisgeving van een ongeval aan de Commissie;

- de vertrouwelijkheid van de verstrekte informatie;

- het informatiesysteem en de informatie-uitwisseling.

De nieuwe richtlijn geeft een heldere en eenduidige omschrijving van het begrip "zwaar ongeval" en dus kwantitatieve criteria voor het ter kennis brengen van dergelijke voorvallen aan de Commissie, wat leidt tot een algehele verlaging van de drempel voor kennisgeving en dus waarschijnlijk tot een toename van het aantal te melden voorvallen.

De aan MARS doorgegeven informatie wordt als vertrouwelijk beschouwd als deze de vertrouwelijkheid van de beraadslagingen van de bevoegde autoriteiten, de openbare veiligheid, persoonlijke gegevens, industriële geheimen, enz., in gevaar brengt. Onverminderd deze overwegingen is het registratie- en informatiesysteem vrij toegankelijk voor leden van het CCA, andere overheidsdiensten van de lidstaten, het bedrijfsleven, niet-gouvernementele organisaties en op dit terrein werkzame onderzoeksinstellingen.

Bovendien vraagt de nieuwe richtlijn om een meer open benadering, zowel door de lidstaten als door de Commissie, als het gaat om het verstrekken van inlichtingen aan het publiek. Met andere woorden: de uitwisseling van informatie over zware ongevallen dient versoepeld te worden.

In het licht van deze nieuwe eisen ten aanzien van MARS ten gevolge van Seveso II en de waarschijnlijk aanzienlijke toename van het aantal gemelde voorvallen, werd besloten het MARS-systeem een nieuwe structuur te geven(53). Deze structuur werd in de loop van 1996 in overleg met de nationale bevoegde autoriteiten ontwikkeld en aan het einde van dat jaar ingevoerd. De structuur bestaat uit een bij elke bevoegde autoriteit ondergebracht autonoom werkend instrument voor gegevensopslag en -analyse ("lokale MARS"), ondersteund door een centraal systeem voor gegevensbeheer bij het MAHB ("centrale MARS"). Een van de voornaamste kenmerken van het "nieuwe MARS" is dat er geen eenrichtingsverkeer is van de gegevens, maar dat deze tussen de bevoegde instanties en de Commissie worden uitgewisseld.

Door hun lokale MARS-kopie te gebruiken, kunnen de autoriteiten vanuit een gebruiksvriendelijke Windows-gestuurde omgeving hun bestanden met gegevens over ongevallen aanmaken door de beschrijvingen van de ongevallen in het Engels op te stellen en ze de juiste codes te geven. Ongevallenbestanden worden dan op diskette of per e-mail naar het MAHB verstuurd, waar de kwaliteit ervan wordt gecontroleerd en de bestanden zo nodig in overleg met de betrokken bevoegde autoriteit verder worden uitgewerkt. Zowel de lokale als de centrale eenheden hebben - op verschillende niveaus van complexiteit - de mogelijkheid voorvallen volgens zelfgekozen criteria te selecteren en statistische beoordelingen of algemene verslagen te maken. Voor gedetailleerde analyses zoals het trekken van lessen uit ongevallen, voert het MAHB op zijn centrale deel van MARS complexe analyses van de totale reeks gegevens uit teneinde de patronen daarin aan het licht te brengen(54).

Ter bevordering van het actief omgaan met en gebruikmaken van de lokale MARS-gegevensbestanden in elke lidstaat, verstrekt het MAHB periodiek tijdens elke CCA-vergadering aan alle deelnemende instanties de bijgewerkte gegevens.

6.3. Documentatiecentrum voor industriële risico's (CDCIR)

Het doel van het communautaire Documentatiecentrum voor industriële risico's (CDCIR) is het creëren van bibliografische en wetenschappelijke faciliteiten waardoor de uitwisseling van informatie over de beheersing van belangrijke risico's van industriële activiteiten tussen de lidstaten wordt vergemakkelijkt, alsmede het maximaliseren van de kennis die dankzij de Europese inspanningen inzake industriële veiligheid wordt vergaard.

In het CDCIR zijn alleen documenten aanwezig die tot het publieke domein behoren, maar het centrum heeft een groot aantal documenten die elders moeilijk te vinden zijn ("grijze literatuur" zoals ongevallenverslagen, regels voor de praktijk, aanbevelingen, wetten ...). Eind 1996 waren er in het CDCIR meer dan 2000 geïnventariseerde documenten aanwezig, uitgegeven door regeringsinstellingen, het bedrijfsleven en onderzoeksinstellingen. De bibliografische gegevens omvatten rubrieken zoals titel, oorspronkelijke titel, jaar van publicatie, bron, beschikbaarheid, trefwoorden en samenvatting.

Het MAHB beheert het CDCIR, hetgeen omvat:

- verwerven van tot het publieke domein behorend, al dan niet gepubliceerd relevant materiaal;

- ter beschikking stellen van niet door auteursrecht beschermd materiaal aan autoriteiten en andere partijen;

- voortdurend bijstand verlenen aan directoraat-generaal XI bij het opstellen van verslagen over de uitvoering van de richtlijn;

- op gezette tijden een bulletin opstellen met nadere gegevens en samenvattingen van het verzamelde materiaal.

In de verslagperiode werden door het CDCIR twee van dergelijke bulletins gemaakt en in totaal 700 verzoeken afgehandeld. Voor de meeste door het MAHB in deze periode verrichte onderzoeken werd gebruikgemaakt van het CDCIR.

6.4. Technische werkgroepen; seminars en workshops; studies

6.4.1. Technische werkgroepen

Op bepaalde technische gebieden die te maken hebben met de Seveso-richtlijnen, zijn door de Commissie technische werkgroepen ("TWG's") opgericht. Het gaat hierbij met name om een aantal gebieden waar de voorgestelde fundamentele herziening van de richtlijn de bepalingen van de bestaande richtlijn wijzigt of uitbreidt, en waar om die reden behoefte werd gevoeld aan begeleiding bij het uiteenzetten en toelichten van de eisen van de voorgestelde nieuwe richtlijn. In de meeste gevallen worden deze TWG's door het MAHB en DG XI gezamenlijk geleid.

In de betrokken periode waren er zes TWG's:

- TWG1, "Meetschalen voor de ernst van ongevallen", vergaderde een eerste maal; als gevolg hiervan werd in de nieuwe richtlijn een voorgestelde definitie van het begrip "zwaar ongeval" verwerkt met het oog op de meldingsplicht.

- TWG2, "Inspectiesystemen", stond in deze periode grotendeels op non-actief, aangezien het duidelijk was geworden dat de bepalingen omtrent inspectiesystemen in de nieuwe richtlijn uitgebreid in het Parlement en de Raad besproken zouden worden.

- TWG3, "Veiligheidsrapporten", beëindigde haar besprekingen en legde de laatste hand aan een ontwerp-leidraad die sindsdien is gepubliceerd(55).

- TWG4, "Veiligheidsbeheersystemen", stelde een ontwerp-leidraad op, die daarna werd verstuurd om uitgeprobeerd en verder beoordeeld te worden. Die is nu ter perse(56).

- TWG5, "Ruimtelijkeordeningsbeleid", werd opgericht en hield haar eerste vergaderingen tijdens welke twee voorbeeldstudies werden besproken die door personeel van het MAHB waren opgesteld, om inzicht te krijgen in de gevolgen van de verschillende nationale benaderingswijzen.

- TWG6, "Ontheffingen overeenkomstig artikel 9, lid 6, van Richtlijn 96/82/EG" werd opgericht en vergaderde eenmaal.

6.4.2. Seminars en workshops

Deze seminars zijn in de eerste plaats bedoeld voor de nationale autoriteiten die betrokken zijn bij de uitvoering van de Seveso-richtlijn. Eerdere seminars die in dit kader werden gehouden, waren gericht op de ervaring van een bepaald land op een groot aantal technische gebieden die verband houden met de richtlijn. De in deze periode gehouden seminars hadden echter een meer thematische opzet, waarbij de door de landen opgedane ervaringen op een speciaal technisch gebied met elkaar vergeleken werden. Gezien de gekozen gebieden was er sprake van een grote deelname van uitgenodigde vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en andere betrokken nationale en lokale instanties (bijvoorbeeld voor het seminar in Livorno, instanties uit de vervoersector).

In de periode 1994-1996 vonden drie seminars plaats:

- Frankfurt 1994: Veiligheid en runaway-reacties (aantal deelnemers: 65),

- Toledo 1995: Ongevallenscenario's en de aanpak van noodsituaties (aantal deelnemers: 120),

- Livorno 1996: Risico's van chemische stoffen in havens en op rangeerterreinen (aantal deelnemers: 170).

De handelingen van de seminars van 1994 en 1996 zijn gepubliceerd; die van het seminar van 1995 zullen binnenkort verschijnen(57).

6.4.3. Studies

Door het MAHB werden de volgende studies verricht:

- Analyse van veiligheidskwesties bij tijdelijke opslag van gevaarlijke stoffen tijdens vervoersactiviteiten (voornamelijk in havens en op rangeerterreinen)(58).

- Analyse van risico's en ongevallen met pijpleidingen die gevaarlijke stoffen transporteren(59).

- Beleid inzake ruimtelijke ordening tegen de achtergrond van de risico's van zware ongevallen(60).

- Gevaarlijke stoffen die ontstaan wanneer chemische processen onbeheersbaar worden(61).

- Stoffen die vallen onder bijlage I bij Richtlijn 96/82/EG(62).

- Onderzoek van stoffen die betrokken waren bij ongevallen met gevolgen voor het milieu.

- Chemisch crisisbeheer in de diverse lidstaten van de Europese Unie - verslaglegging van de opgedane ervaring(63).

- Ongevallen die risico's voor het grondwater opleveren(64).

- Procedures in Italië om het publiek over chemische risico's te informeren.

7. SAMENVATTING

De Seveso-richtlijn en de wijzigingen daarop zijn in alle lidstaten met succes in nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen omgezet. De drie nieuwe lidstaten (Oostenrijk, Finland en Zweden) die sinds 1 januari 1995 tot de Europese Unie behoren, hadden de Seveso-richtlijn al als onderdeel van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) omgezet.

Tijdens de verslagperiode is in de praktijk de uitvoering van de Seveso-richtlijn en het toezicht op de naleving ervan in alle lidstaten sterk verbeterd. Dit blijkt met name uit:

- de toename van het aantal veiligheidsrapporten dat werd ontvangen (van 3834 in 1994 tot 4384 in 1996), zie figuur 1 en bijlagen, terwijl het verschil tussen het aantal verwachte en reeds ontvangen rapporten daalde van 706 in 1994 tot 93 in 1996:

Figuur 1

>PIC FILE= "C_1999291NL.003901.EPS">

Vraag 3a: Totaal aantal door de autoriteiten ontvangen veiligheidsrapporten

- de toename van het aantal onderzochte veiligheidsrapporten (van 2301 in 1994 tot 2742 in 1996), zie figuur 2 en bijlagen, waarvan slechts een klein aantal door externe deskundigen werd onderzocht (in de hele verslagperiode circa 500):

Figuur 2

>PIC FILE= "C_1999291NL.004001.EPS">

Vraag 4b: Totaal aantal onderzochte veiligheidsrapporten

- de toename van het aantal verzoeken of juridische maatregelen van de zijde van de bevoegde autoriteiten na onderzoek van de veiligheidsrapporten (van 164 in 1994 tot 385 in 1996), zie figuur 3 en bijlagen;

Figuur 3

>PIC FILE= "C_1999291NL.004002.EPS">

Vraag 5: Totaal aantal locaties waar door de autoriteiten juridische stappen werden ondernomen

- de toename van het aantal interne noodplannen (van 1543 in 1994 tot 2034 in 1996) en externe noodplannen (van 963 in 1994 tot 1131 in 1996);

- de toename van het aantal locaties waar een inspectie werd uitgevoerd (van 701 in 1994 tot 1070 in 1996);

- de toename van het aantal locaties dat informatie aan het publiek verstrekte (van 2269 in 1994 tot 2689 in 1996).

Dit alles moet gezien worden tegen de achtergrond van het gegeven dat in de verslagperiode het totaal aantal Seveso-locaties en -activiteiten terugliep, zie figuur 4 en bijlagen. Slechts ongeveer 7 % van het totaal aantal locaties is recentelijk binnen de werkingssfeer van de Seveso-richtlijn gekomen, namelijk door de tweede wijziging daarvan (Richtlijn 88/610/EEG).

Figuur 4

>PIC FILE= "C_1999291NL.004101.EPS">

Vraag 1a: Totaal aantal locaties

Jammer genoeg kan het aantal locaties binnen de Europese Unie niet vergeleken worden, aangezien de lidstaten nog steeds verschillende benaderingen hanteren. Zo is bijvoorbeeld het grote aantal locaties in Duitsland vooral het gevolg van het feit dat elke installatie binnen een industriële inrichting als "locatie" wordt geteld, terwijl de meeste lidstaten een inrichting die uit verschillende installaties bestaat als één locatie omschrijven. Voor de toekomst kan worden opgemerkt dat de Seveso II-richtlijn een eenduidig systeem heeft ingevoerd gebaseerd op inrichtingen.

Evenals het aantal locaties is ook het aantal veiligheidsrapporten van lidstaat tot lidstaat sterk verschillend, omdat sommige lidstaten een veiligheidsrapport voor elke activiteit eisen en andere een veiligheidsrapport voor een hele locatie. Ook dit probleem zal in de toekomst opgelost worden door de aanpak die in de Seveso II-richtlijn is uitgewerkt.

Hoewel de Seveso-richtlijn voor de lidstaten geen enkele verplichting bevatte voor het nemen van specifieke beleidsmaatregelen inzake ruimtelijke ordening om de gevolgen van zware ongevallen zoveel mogelijk te beperken, werden bij een groot aantal locaties, met name in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, wel dergelijke maatregelen genomen, die nu door de Seveso II-richtlijn in de Gemeenschapswetgeving zijn opgenomen.

Door de autoriteiten werden in totaal 92 zware ongevallen gemeld die zich in de verslagperiode voordeden, wat het totaal aantal ongevallen in MARS eind 1996 tot 288 deed stijgen.

Zoals te zien is in figuur 5, is het aantal meldingen van zware ongevallen aan MARS in de verslagperiode vrij stabiel. Aangezien het aantal aan MARS gemelde zware ongevallen goed overeenkomt met het feitelijke optreden van zware ongevallen, vormt de globaal gelijkmatige trend in figuur 1 een aanwijzing dat veel van de vaak schijnbaar onbeduidende lessen die uit ongevallen kunnen worden getrokken, in de industriële normen en praktijk nog onvoldoende zijn geëxploiteerd. Daarom is het nog steeds noodzakelijk dat er moeite wordt gedaan om de risico's met betrekking tot zware ongevallen in vaste industriële installaties verder terug te dringen:

Figuur 5

>PIC FILE= "C_1999291NL.004201.EPS">

Cumulatief aantal aan MARS gemelde ongevallen in de verslagperiode 1994-1996

Figuur 6 laat zien dat de tijd die verstreek alvorens een ongeval door de autoriteiten aan MARS werd gemeld, in de loop van de verslagperiode enigszins korter werd maar gemiddeld nog steeds ongeveer een jaar bedroeg:

Figuur 6

>PIC FILE= "C_1999291NL.004301.EPS">

Vóór de melding van een ongeval aan MARS verstrijkende tijd in de verslagperiode 1994-1996 (inclusief verloop van het voortschrijdend gemiddelde)

Nu de Gemeenschap op het punt staat de drempel van de 21e eeuw te overschrijden, beschikt zij met de nieuwe Seveso II-richtlijn over een doelgericht stuk moderne wetgeving dat hopelijk zal bijdragen tot de verbetering van de veiligheid in de Europese chemische industrie.

De uitdaging waarmee de Commissie zich voor de toekomst geconfronteerd ziet, bestaat erin dat zij moet zorgen voor een consistente en doeltreffende uitvoering en toepassing van de Seveso II-richtlijn in heel de Gemeenschap. Deze doelstelling kan alleen worden bereikt als de bestuurlijke samenwerking tussen de lidstaten wordt gestimuleerd en zowel aan industriële exploitanten als aan nationale bestuursorganen verdere richtsnoeren worden geboden.

(1) PB L 230 van 5.8.1982, blz. 1.

(2) COM(88) 261 def.

(3) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48.

(4) PB L 85 van 28.3.1987, blz. 36.

(5) PB L 336 van 7.12.1988, blz. 14.

(6) Na een resolutie van de Raad (16 oktober 1989), gepubliceerd in PB C 273 van 26.10.1989, s. 1) nader uitgewerkt in: B. De Marchi & Funtowicz: General Guidelines for Content of Information to the Public (Directive 82/501/EEC - Annex VII, EUR 15946 EN (1994), tevens gepubliceerd in het Frans: EUR 15946 FR, Duits: EUR 15946 DE en Spaans: EUR 15946 ES.

(7) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48.

(8) PB L 10 van 14.1.1997, blz. 13.

(9) Belgisch Staatsblad van 26 maart 1985.

(10) Belgisch Staatsblad van 10 maart 1987.

(11) Belgisch Staatsblad van 17 september 1985.

(12) Belgisch Staatsblad van 24 januari 1986.

(13) Belgisch Staatsblad van 29 augustus 1992.

(14) Boletín Oficial del Estado de 5 de agosto de 1988.

(15) Boletín Oficial del Estado de 21 de julio de 1990.

(16) Boletín Oficial del Estado de 6 de junio de 1991.

(17) S.I. No. 292-1986.

(18) S.I. No. 34-1989.

(19) S.I. No. 21-1992.

(20) Mémorial A 55 van 1.7.1994, blz. 1060.

(21) Mémorial A 55 van 1.7.1994, blz. 1054.

(22) Mémorial A 55 van 1.7.1994, blz. 1050.

(23) Mémorial A 55 van 23.5.1990, blz. 310.

(24) Mémorial A 55 van 23.5.1990, blz. 316.

(25) Mémorial A 91 van 1.12.1993, blz. 1652.

(26) Mémorial A 23 van 10.4.1987, blz. 305.

(27) Mémorial A 49 van 2.8.1991, blz. 999.

(28) Mémorial A 69 van 24.11.1976, blz. 1125.

(29) Mémorial A 4 van 27.1.1990, blz. 26.

(30) Mémorial A 27 van 18.4.1974, blz. 486.

(31) Staatsblad 1994/80.

(32) Staatsblad 1993/50.

(33) Staatsblad 1992/291.

(34) Staatsblad 1980/664.

(35) Staatsblad 1997/60.

(36) Staatsblad 1985/88.

(37) Staatsblad 1994/463.

(38) Staatsblad 1991/703, meest recente wijziging bij wet van 16 december 1993, Staatsblad 1993/650.

(39) BGBl. Nr. 593/1991.

(40) BGBl. Nr. 50/1974 in de versie van de aanvullende BGBl. Nr. 399/1988.

(41) BGBl. Nr. 391/1994.

(42) BGBl. Nr. 495/1993.

(43) ISBN 91-7930-094-4, ISSN 0348-2138.

(44) ISSN 0374-5301.

(45) ISSN 0346-5845.

(46) ISSN 0346-5845.

(47) ISSN 0346-5845.

(48) ISSN 0346-5845.

(49) ISSN 0283-6165.

(50) C. Kirchsteiger: The Functioning and Status of the EC's Major Accident Reporting System on Industrial Accidents, Journal of Loss Prevention in the Process Industries, 12(1), januari 1999.

(51) C. Kirchsteiger (ed.): Lessons Learnt from Accidents, Verslag van EU-seminar, Linz, Oostenrijk, 16-17 oktober 1997, EUR 17733 EN (1998).

(52) K. Rasmussen: The Experience with the Major Accident Reporting System from 1984 to 1993, EUR 16431 EN (1996).

(53) C. Kirchsteiger: MARS 3.0 - an Electronic Documentation and Analysis System for Industrial Accidents Data, EUR 17331 EN (1997) 7.

C. Kirchsteiger: Using modern database concepts to facilitate exchange of information on major accidents in the European Union, ESREL '97 - Internationale conferentie over veiligheid en betrouwbaarheid, Lissabon, juni 1997.

(54) C. Kirchste