VERORDENING (EEG) Nr. 2834/91 VAN DE RAAD van 23 september 1991 tot definitieve inning van het voorlopige compenserende recht op de invoer van polyestervezels en polyestergarens van oorsprong uit Turkije

DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,

Gelet op Verordening (EEG) nr. 2423/88 van de Raad van 11 juli 1988 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (1), inzonderheid op artikel 12,

Gelet op het Aanvullend Protocol (2) bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, inzonderheid op artikel 46,

Gezien het voorstel dat de Commissie heeft ingediend na overleg in het Raadgevend Comité bedoeld in vorengenoemde verordening,

Overwegende hetgeen volgt:

A. Voorlopige maatregelen en vervolg van de procedure

(1) De Commissie heeft, bij Verordening (EEG) nr. 1432/91 (3), hierna "verordening van de Commissie" genoemd, een voorlopig compenserend recht ingesteld op de invoer van polyestervezels en polyestergarens van oorsprong uit Turkije.

(2) Naar aanleiding van de instelling van het voorlopige compenserende recht hebben de Turkse Regering, drie exporteurs en één importeur hun standpunt over de bevindingen schriftelijk medegedeeld. De Turkse Regering en een exporteur werden op hun verzoek door de Commissie gehoord.

(3) De mondelinge en schriftelijke mededelingen en opmerkingen van de partijen werden in overweging genomen en de bevindingen van de Commissie werden op grond hiervan zo nodig gewijzigd.

B. Duur van de procedure

(4) De inleiding van deze procedure is bekendgemaakt in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen (4). Het subsidieonderzoek bestreek de periode van 1 juli 1987 tot en met 31 december 1988. Het heeft langer dan normaal geduurd door de grote hoeveelheid en de complexiteit van de aanvankelijk verzamelde en onderzochte gegevens.

De Turkse Regering en een Turkse exporteur stelden dat de Commissie de redelijke termijn om de procedure af te ronden heeft overschreden en dat sommige gegevens daardoor achterhaald waren.

De Raad merkt in dit verband op dat de Commissie geruime tijd vóór het instellen van de compenserende rechten tevergeefs met de Turkse autoriteiten de mogelijkheid van een verbintenis heeft besproken.

De Raad sluit zich aan bij de verklaring van de Commissie in punt 6 van haar verordening.

C. Subsidiëring

Algemeen

(5) In het onderhavige geval heeft de Raad overwogen of het dienstig zou zijn compenserende maatregelen te nemen tegen subsidieregelingen die na het onderzoektijdvak zijn afgeschaft.

De Raad acht het niet noodzakelijk compenserende rechten ten aanzien van dergelijke regelingen in te stellen, daar hij ervan overtuigd is, op grond van bewijsstukken die de Turkse Regering heeft overgelegd, dat deze subsidieregelingen na hun afschaffing geen baten meer zullen opleveren, in de veronderstelling dat deze regelingen niet opnieuw ingevoerd zullen worden.

Specifieke regelingen

(6) De Commissie heeft elf subsidieregelingen aangetroffen, waarvan een aantal tot compenserende maatregelen aanleiding geven.

De Turkse Regering en de Turkse exporteurs hebben met name opmerkingen gemaakt over de volgende regelingen:

Vrijstelling van vennootschapsbelasting

(7) De Turkse Regering en een Turkse exporteur betwistten niet dat deze subsidie van exportprestaties afhankelijk was, maar wel de wijze waarop de Commissie had berekend in welke mate de regeling tot compenserende rechten kon leiden. De Turkse Regering stelde voor het ontheffingspercentage van 14 % aan te houden dat op de exportopbrengsten van 1992 van toepassing zal zijn, maar dat eerst in 1993 zal gelden.

Volgens de regeling voor belastingvrijstelling werd 20 % van de exportopbrengsten van industriële bedrijven in 1989 vrijgesteld van vennootschapsbelasting en 18 % van de exportopbrengsten in 1990. Dit percentage werd in 1991 teruggebracht tot 16 %, een verlaging die eerst in 1992 van kracht zal worden. De Turkse Regering heeft de vrijstelling nog verder teruggebracht tot 14 % van de exportopbrengsten in 1992, hetgeen voor 1993 zal gelden. De Commissie was van oordeel dat de berekening van de compenserende rechten waartoe die regeling aanleiding kan geven, gebaseerd moet zijn op de vrijstelling van 18 % die voor 1991 van toepassing is, daar de huidige kosten voor de Turkse Regering en de baten voor de betrokken bedrijven gebaseerd zijn op de exportopbrengsten van 1990. Het zou in dit stadium niet gerechtvaardigd zijn vooruit te lopen op een verdere vermindering van de kosten en de baten van de regeling in de komende jaren. De Raad bevestigt deze bevindingen.

Goedkope kredieten voor investeringsdoeleinden

(8) De Turkse Regering en een Turkse exporteur verklaarden dat deze regeling in januari 1990 werd afgeschaft. Daar voldoende bewijsstukken werden overgelegd die door de Raad aanvaardbaar werden geacht, werd deze regeling niet langer beschouwd tot compenserende rechten aanleiding te geven.

Aanmoedigingspremie

(9) De Turkse Regering en een exporteur hebben verklaard dat deze regeling in november 1989 werd afgeschaft. Afgezien van het feit dat de Commissie hiervan niet op de hoogte was toen zij de voorlopige compenserende rechten instelde, waren de werkelijke baten voor de bedrijven die van deze regeling gebruik maakten te verwaarlozen. Deze regeling was van geen enkele invloed op de rechten en zal dit ook niet zijn. De Raad heeft dus geen rekening gehouden met de baten van deze regeling.

Uitkering ter bevordering van investeringen

(10) De Turkse Regering en één Turkse exporteur stelden dat de Commissie voor deze regeling, evenals voor de douanevrijstelling, een afschrijvingstermijn heeft aangehouden die niet met de normale afschrijvingstermijn in Turkije overeenstemt. Zij beweerden dat de normale afschrijvingstermijn in Turkije 8 tot 10 jaar bedraagt, waarbij het de bedrijven vrij staat hun eigen termijn te kiezen.

(11) De Commissie heeft haar bevindingen in dit verband gebaseerd op gegevens die zij bij de controle ter plaatse had verkregen, waaruit bleek dat de normale afschrijvingstermijn in de betrokken bedrijfstak vier jaar was.

(12) Bovendien deelde een Turkse exporteur mede dat indien de baten van de regeling voor de investeringen in alleen polyestervezels en -garens zouden worden berekend en niet voor alle investeringen samen, dit een lager subsidiebedrag zou opleveren. De exporteur was echter niet in staat het subsidiebedrag voor de investeringen in alleen polyestergarens en -vezels behoorlijk te kwantificeren en de Commissie moest derhalve haar berekeningen baseren op het enige betrouwbare gegeven dat het betrokken bedrijf kon verstrekken, namelijk alle investeringen die onder de regeling vielen.

Gezien het bovenstaande bevestigde de Raad alle methoden aan de hand waarvan de Commissie het subsidiepercentage heeft berekend dat tot compenserende maatregelen aanleiding geeft.

Douanevrijstelling

(13) De Turkse Regering en een Turkse exporteur deelden mede dat het douanerecht waarvan vrijstelling kan worden verkregen in november 1989 verlaagd was van 30 % tot 5 %. Deze bewering kon met voldoende bewijsmateriaal worden gestaafd. De Raad heeft hiermee bij het berekenen van de mate waarin deze subsidie tot compenserende rechten aanleiding geeft, rekening gehouden.

Andere regelingen

(14) De Raad bevestigt de bevindingen van de Commissie dat geen maatregelen moeten worden genomen tegen het Fonds ter bevordering van het gebruik van hulpbronnen (punt 9 van de verordening van de Commissie) en tegen de regeling Vermindering van de indirecte belastingen (punten 10 en 11), omdat deze twee regelingen vóór het einde van het onderzoektijdvak werden beëindigd. Evenmin moeten maatregelen worden genomen ten aanzien van het Ondersteunings- en prijsstabilisatiefonds (punt 17), omdat de betrokken produkten niet voor uitkeringen uit dit fonds in aanmerking kwamen, en de Regeling voor goedkope kredieten voor de aanloopfase (punt 29), omdat de baten ervan te verwaarlozen waren.

D. Specificiteit

(15) De Turkse Regering en een Turkse exporteur hebben voorts het argument naar voren gebracht dat tegen binnenlandse subsidies slechts compenserende maatregelen kunnen worden genomen indien zij specifiek voor de daarvan profiterende bedrijfstak gelden. De Turkse Regering stelde dat de binnenlandse subsidies ten aanzien waarvan de Commissie compenserende maatregelen wil nemen alle in het kader van algemene aanmoedigingsregelingen worden toegekend.

(16) De Raad heeft kennis genomen van de wijze waarop binnenlandse subsidies in Turkije worden toegekend. Een bedrijf moet een aanmoedigingscertificaat aanvragen bij het Nationale Planbureau (NPB), dat over zulk een aanvraag beslist aan de hand van een lijst van bedrijfstakken die niet voor binnenlandse aanmoedigingsregelingen in aanmerking komen. Daarnaast wordt elke investeringsaanvraag, die normalerwijze vergezeld gaat van een zogenaamde haalbaarheidsstudie, afzonderlijk door het NPB onderzocht, dat vervolgens besluit of een bedrijf een of meer van de bovengenoemde binnenlandse subsidies krijgt.

Gezien het bovenstaande is er alle reden om aan te nemen dat de toekenning van bedoelde subsidies niet overeenkomstig neutrale en objectieve criteria geschiedt.

De Commissie heeft de Turkse instanties verzocht duidelijk aan te tonen dat bedoelde subsidies algemeen verkrijgbaar zijn. Zulk een bewijs is echter niet geleverd.

Gezien het bovenstaande is de Raad het met de Commissie eens dat bedrijven die een subsidieaanvraag indienen, de subsidie, volgens het Turkse systeem, niet automatisch krijgen indien zij aan de criteria voldoen.

(17) Dit houdt in dat de Raad de bewering dat deze subsidies algemeen beschikbaar zijn, niet kan aanvaarden. De Raad is derhalve van oordeel dat ze specifiek zijn toegekend.

(18) Bovendien werd geconstateerd dat zelfs die binnenlandse subsidies die toegekend werden op grond van het ontwikkelingsniveau van de regio waarin het gesubsidieerde bedrijf was gevestigd specifiek en in alle gevallen in de meest ontwikkelde regio's van Turkije waren toegekend.

(19) Het was derhalve duidelijk dat deze subsidies in feite niet algemeen beschikbaar waren voor bedrijven, en ook niet voor regio's waar verschillende subsidiabiliteitspercentages zijn vastgesteld naar gelang van het ontwikkelingsniveau van de regio. De Raad is van oordeel dat deze subsidies tot compenserende maatregelen aanleiding geven.

E. Totaal der subsidies

(20) In totaal heeft de Raad de volgende percentages subsidie vastgesteld die aanleiding geven tot compenserende maatregelen:

- SASA 9,99 %

- Sonmez Filament 9,13 %

- Sonmez ASF 9,35 %

- Sifas 9,39 %

- Polylen 8,79 %

- Polyteks 10,16 %.

De onderverdeling van de bedragen die per subsidieregeling aan elk bedrijf zijn uitgekeerd is aan de betrokken bedrijven medegedeeld. Om redenen van vertrouwelijkheid worden deze cijfers hier niet gepubliceerd.

F. Schade

(21) In de verordening van de Commissie werd geconstateerd dat het bij deze procedure om vier produkten ging en dat soortgelijke produkten in de Gemeenschap werden vervaardigd. Bij de beoordeling van de gevolgen van de gesubsidieerde invoer werd echter aangevoerd dat de door de Turkse bedrijven geëxporteerde en de in de Gemeenschap vervaardigde polyestervezels en -garens geen gelijksoortige produkten waren, omdat zij van verschillende kwaliteit zouden zijn. De EG-producenten van soortgelijke produkten konden derhalve geen aanmerkelijke schade hebben geleden door de uit Turkije ingevoerde produkten. In haar verordening heeft de Commissie gesteld dat zij dit argument niet aanvaardde, omdat de kwaliteitsverschillen, zo die er al waren, zo gering waren dat de Turkse en de EG-produkten niet als verschillende produkten konden worden aangemerkt. Deze conclusie werd voorts geschraagd door het gelijkaardige eindgebruik van deze produkten.

(22) De Raad bevestigt dat de wezenlijke fysieke kenmerken van de ingevoerde en de in de Gemeenschap vervaardigde produkten en de toepassingen ervan in dit geval dezelfde waren. Bovendien zijn de eindgebruikers dezelfde. Het enige verschil van betekenis tussen de ingevoerde en de in de Gemeenschap vervaardigde produkten is de prijs, die evenwel grotendeels beïnvloed wordt door de subsidies van de Turkse overheid. Er is dus geen duidelijk en doorslaggevend verschil tussen deze produkten.

(23) De Raad bevestigt derhalve de bevindingen van de Commissie dat de EG-produkten als van dezelfde soort moeten worden beschouwd als de ingevoerde, gesubsidieerde produkten.

(24) In haar voorlopige bevindingen is de Commissie tot de conclusie gekomen dat de vezel- en garenindustrie in de Gemeenschap aanmerkelijke schade had opgelopen ten gevolge van de gesubsidieerde invoer uit Turkije.

(25) Deze schadebevindingen waren voornamelijk op de volgende feiten gebaseerd:

Wat de omvang van de gesubsidieerde invoer betrof, stelde de Commissie in haar verordening vast dat de invoer van garen was gestegen van 233 ton in 1984 tot 13 315 ton in 1988, dat het marktaandeel van garen was gegroeid van 0 % tot 5 % en dat het marktaandeel van vezels rond de 4 % schommelde en in 1988 3,3 % bedroeg. Te dien aanzien zij nog vermeld dat in juni 1988 een voorlopig anti-dumpingrecht was ingesteld (5) op de invoer van de meeste hier bedoelde produkten, hetgeen waarschijnlijk gevolgen had voor de ingevoerde hoeveelheden. In verband hiermede werd geen commentaar ontvangen.

(26) Het aandeel van de bedrijfstak van de Gemeenschap op de markt voor vezels liep terug van 79 % in 1984 tot 75 % in 1988 en op de markt voor garens van 81 % in 1984 tot 69,8 % in 1988. Wat de prijsontwikkeling tussen 1985 en het onderzoektijdvak betreft, werden aanzienlijke prijsdalingen geconstateerd, namelijk van 5 % voor getextureerd garen, 12 % voor polyester-filamentgaren, 20 % voor vezels en 26 % voor POY-garen.

Bovendien werd geconstateerd dat de meeste EG-bedrijven in 1988 ernstige verliezen hadden geleden, in sommige gevallen tot 26 % voor vezels en 15 % voor garens.

(27) De Raad bevestigt derhalve de bevindingen van de Commissie in de punten 50 tot en met 53 van haar verordening.

(28) De Commissie heeft voorts vastgesteld dat de uit Turkije ingevoerde produkten tijdens de onderzochte periode in de Gemeenschap gemiddeld goedkoper waren dan de soortgelijke, in de Gemeenschap vervaardigde produkten. De prijs van Turkse vezels lag 18 tot 22 % lager, terwijl het Turkse polyester-filamentgaren 65 %, het Turkse POY-garen 30 % en het getextureerde garen uit Turkije 25 tot 43 % goedkoper waren.

(29) De Turkse Regering en een Turkse exporteur stelden in dit verband dat de prijsonderbiedingsmarges niet juist waren, omdat geen correcties waren toegepast op de Turkse prijzen om rekening te houden met de verschillen in fysieke hoedanigheden die volgens hen tussen de Turkse en de EG-produkten bestonden. De invloed van deze beweerde verschillen op de prijzen kon echter niet ten genoegen van de Commissie worden aangetoond, noch door de Turkse Regering noch door de betrokken exporteur. Deze vordering werd dus van de hand gewezen.

(30) Bovendien zij vermeld dat zelfs indien de beweerde verschillen van invloed zouden zijn op de prijzen en dus op de vergelijkbaarheid van de prijzen van de produkten, deze invloed nooit voldoende zou zijn om de enorme prijsonderbieding te verklaren die de Commissie heeft geconstateerd en geverifieerd. De Raad bevestigt derhalve de uiteenzetting van de Commissie inzake prijsonderbieding.

Conclusie

(31) In het licht van de bevindingen van de Commissie in punt 53 van haar verordening en vorenstaande overwegingen, bevestigt de Raad dat de Turkse exporteurs hun aanwezigheid op de markt aanzienlijk hebben vergroot, dat zij opnieuw tot prijsonderbieding zijn overgegaan en dat de bedrijfstak van de Gemeenschap aanmerkelijke schade lijdt.

G. Oorzakelijk verband

(32) Zoals in punt 54 van de verordening van de Commissie reeds is aangetoond, zijn de betrokken markten zeer prijsgevoelig en transparant, waardoor de sterke prijsonderbieding waaraan de Turkse exporteurs zich schuldig maakten, en die in hoge mate door de substantiële subsidiemarge werd veroorzaakt, duidelijk gevolgen had voor de prijzen van de EG-bedrijven.

De Turkse Regering merkte hierbij op dat de Turkse exporteurs, met hun kleine marktaandeel, geen nadelige invloed konden uitoefenen op de prijzen van de EG-bedrijven. Op de hier bedoelde markt evenwel, waar slechts een betrekkelijk klein aantal leveranciers aanwezig is en de prijzensituatie doorzichtig is, kunnen lage prijzen van exporteurs met slechts een betrekkelijk klein marktaandeel toch een nadelige invloed hebben op het algemene prijspeil en de EG-producenten dwingen hun prijzen, ten koste van hun rentabiliteit, op de goedkope import af te stemmen.

(33) Voorts werd gesteld dat de prijsverlaging - die als dusdanig niet wordt betwist - voornamelijk door dalende grondstoffenprijzen was veroorzaakt. De Raad is echter van oordeel dat dalende grondstoffenprijzen de prijzen wel kunnen hebben gedrukt, maar dat zulks nog steeds niet verklaart waarom de EG-bedrijven niet met winst konden verkopen. De prijsonderbieding door gesubsidieerde invoer versterkte de prijsverlagende werking en drukte de prijzen beneden het niveau van de normale prijsontwikkeling bij kostenvermindering alleen.

(34) De Turkse Regering en een Turkse exporteur stelden dat de aanmerkelijke schade die de EG-bedrijven hadden geleden door andere factoren was veroorzaakt, zoals invoer met dumping uit verscheidene andere landen waartegen anti-dumpingrechten zijn ingesteld dan wel de lage prijzen van billijk geprijsde import.

De Raad was zich er in dit verband van bewust dat anti-dumpingrechten waren ingesteld op de invoer van drie van de onderzochte produkten uit verscheidene landen. Verondersteld werd dat de schade die door deze invoer met dumping werd veroorzaakt, hierdoor was opgeheven. Nog afgezien van het feit dat de bevindingen in deze anti-dumpingzaken op een andere referentieperiode betrekking hadden, waren de anti-dumpingrechten voor de meeste Turkse bedrijven en de meeste produkten gebaseerd op de geconstateerde dumpingmarges voor Turkije en maakten zij niet geheel en al een einde aan de schade. De subsidiëring van de uitvoer had bijkomende schadelijke gevolgen voor de bedrijfstak van de Gemeenschap, waaraan deze anti-dumpingmaatregelen geen einde hebben gemaakt.

In artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 2423/88 is namelijk niet bepaald dat schade slechts kan worden vastgesteld indien subsidiëring de enige of de voornaamste oorzaak is van de schade die een bedrijfstak in zijn geheel lijdt. Het is derhalve gerechtvaardigd beschermende maatregelen te nemen wanneer subsidiëring schade veroorzaakt, zelfs indien die slechts een onderdeel is van een grotere schade die ook aan andere factoren is te wijten. In onderhavig geval heeft het onderzoek inderdaad aangetoond dat de bedrijfstak van de Gemeenschap nog steeds in een moeilijke positie verkeert, ondanks de anti-dumpingmaatregelen die zijn genomen, en dat de maatregelen tegen invoer met dumping de schade die door oneerlijke prijsstelling is veroorzaakt niet geheel hebben weggenomen.

(35) De Turkse overheid stelde voorts dat de moeilijkheden die de bedrijfstak van de Gemeenschap ondervond voornamelijk aan fundamentele, structurele problemen waren te wijten.

(36) De Raad erkende dat de bedrijfstak van de Gemeenschap in het verleden met ernstige economische problemen te kampen heeft gehad. Om deze te boven te komen hebben de EG-bedrijven een aantal herstructureringsmaatregelen genomen waardoor hun prestaties zijn verbeterd. De resultaten van deze herstructurering dreigen nu echter door een oneerlijke en schadelijke prijsstelling van produkten uit verscheidene landen weer ongedaan te worden gemaakt, zoals uit de winst- en verliescijfers in punt 52 van de verordening van de Commissie blijkt. De Raad achtte het derhalve onjuist structurele problemen als veroorzaker van schade aan te wijzen, wanneer oneerlijke prijzen de werkelijke oorzaak zijn.

(37) De Turkse Regering stelde voorts dat, aangezien de gevolgen van invoer met dumping uit Turkije en uit vijf andere landen te zamen werden beschouwd bij het beoordelen van de schade in deze anti-dumpingzaken, de Raad in deze anti-subsidiezaak - a contrario - niet kan vaststellen of de gesubsidieerde invoer uit Turkije schade heeft veroorzaakt.

(38) Om de in de punten 56, 57 en 58 van de verordening van de Commissie aangegeven redenen echter en gezien het bovenstaande, bevestigt de Raad dat de bedrijfstak van de Gemeenschap aanzienlijke schade heeft geleden door de gesubsidieerde invoer uit Turkije.

H. Belang van de Gemeenschap

(39) In de punten 59 tot en met 63 van haar verordening heeft de Commissie uiteengezet waarom het in het belang van de Gemeenschap is maatregelen te nemen om schade tijdens de procedure te voorkomen. Deze redenen werden door de Raad geldig geacht.

Een Turkse exporteur en de Turkse Regering stelden evenwel dat rechten een belemmering zouden vormen voor de prijsconcurrentie op de EG-markt, wat niet in het belang van de Gemeenschap zou zijn.

(40) De Raad merkt in dit verband op dat compenserende rechten ten doel hebben een einde te maken aan oneerlijke concurrentie en dat het daarom noodzakelijk is de uitwerking van de subsidie op de invoer ongedaan te maken. De EG-bedrijven zullen op de EG-markt verder op eerlijke wijze moeten concurreren, ook met Turkse bedrijven. De Raad bevestigt derhalve de bevindingen van de Commissie inzake het belang van de Gemeenschap.

I. Aanvullend Protocol bij de Associatieovereenkomst EEG-Turkije

(41) De Turkse Regering betoogde dat de Commissie, door rechten in te stellen overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2423/88, niet het juiste middel heeft aangewend tegen de Turkse subsidieregelingen, gezien de speciale regels die in het Aanvullend Protocol bij de Associatieovereenkomst EEG-Turkije van 23 november 1970 zijn opgenomen.

(42) Volgens artikel 43, lid 2, van dit Aanvullend Protocol, op grond waarvan Turkije geacht kan worden zich in de situatie te bevinden die in artikel 92, lid 3, onder a), van het EEG-Verdrag is omschreven, zijn dergelijke steunmaatregelen alleen verenigbaar met de goede werking van de Associatie wanneer zij de handelsvoorwaarden niet zodanig wijzigen dat het wederzijdse belang van de partijen bij de Overeenkomst in het gedrang komt.

De Turkse Regering was van oordeel dat zij, op grond van artikel 43, lid 2, deze subsidies mocht toekennen.

(43) De Raad meent evenwel dat de Commissie haar bevindingen terecht op schade en oorzakelijk verband heeft gebaseerd en bevestigt voorts dat door subsidiëring van de Turkse uitvoer de handelsvoorwaarden zodanig zijn gewijzigd dat zij niet langer verenigbaar zijn met het wederzijdse belang van de partijen bij de Overeenkomst.

(44) Overeenkomstig artikel 45 van het Aanvullend Protocol heeft de Gemeenschap voorts de goedkeuring van de Associatieraad gevraagd ten aanzien van de compenserende rechten die de Gemeenschap voornemens is definitief te innen bij invoer van vezels en garens uit Turkije. Bij gebreke van een besluit van de Associatieraad op grond van artikel 45 is de Gemeenschap op grond van artikel 46 van het Aanvullend Protocol voorts gerechtigd de door haar dienstig geachte vrijwaringsmaatregelen te nemen om een einde te maken aan de problemen die te wijten zijn aan het ontbreken van een besluit van de Associatieraad.

J. Subsidiecode van de GATT - ontwikkelingslanden

(45) De Turkse Regering betoogde voorts dat, in tegenstelling tot wat in de punten 36 en 37 van de verordening van de Commissie wordt gesteld, inbreuk wordt gemaakt op artikel 14 van de Overeenkomst inzake de interpretatie en toepassing van de artikelen VI, XVI en XXIII van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (Subsidiecode).

(46) Wat binnenlandse subsidies betreft, houden de speciale bepalingen voor ontwikkelingslanden (artikel 14 van de Subsidiecode) niet in dat andere overeenkomstsluitende partijen hun wetgeving inzake compenserende rechten niet mogen toepassen, wanneer hun binnenlandse bedrijfstak aanmerkelijke schade lijdt door gesubsidieerde invoer uit een ontwikkelingsland (artikel 14, lid 7, van de Subsidiecode van de GATT).

Bovendien merkt de Raad op dat Turkije zich jegens de partijen bij de Subsidiecode van de GATT (artikel 14, leden 5 en 6) ertoe verbonden heeft zijn exportsubsidies tegen eind 1989 geleidelijk af te schaffen. Turkije is deze verplichting niet nagekomen.

(47) De Raad is van oordeel dat de Gemeenschap overeenkomstig de Subsidiecode compenserende rechten mag instellen.

K. Schadedrempel

(48) De Commissie heeft voor elk van de vier produkten de hoogte van het recht berekend dat nodig was om een einde te maken aan de schade. Hiertoe werden de prijzen die voor de Turkse produkten tijdens het onderzoektijdvak in de Gemeenschap werden gevraagd vergeleken met een richtprijs van de EG-bedrijven, berekend aan de hand van de gemiddelde produktiekosten van representatieve EG-producenten voor elk produkt, vermeerderd met een redelijke winstmarge (6 % voor vezels en 7 % voor garens). Het verschil tussen deze twee prijzen werd als het bedrag beschouwd waarmee de prijs van het Turkse produkt grens Gemeenschap verhoogd moest worden om de door subsidiëring veroorzaakte schade weg te nemen.

De Turkse Regering en een Turkse exporteur waren van oordeel dat het bij het berekenen van de schadedrempel realistischer is een winstmarge van 3 % aan te houden voor de EG-producenten. Wat de grondslag was voor dit cijfer van 3 % werd echter niet aangegeven. De Raad merkte op dat de Commissie de winstmarge heeft vastgesteld aan de hand van de gemiddelde winstmarge van EG-producenten in de jaren 1985 en 1986, daar gedurende het grootste deel van dat tijdvak de EG-producenten nog betrekkelijk weinig schade leden door het oneerlijke prijspeil van produkten uit derde landen.

Gezien het bovenstaande bevestigt de Raad de grondslag waarop in deze zaak de winstmarge was berekend, en dus tegelijk de bevindingen in de punten 64 en 65 van de verordening van de Commissie.

L. Verbintenis

(49) Na de partijen ook in kennis te hebben gesteld van de voornaamste feiten en overwegingen op grond waarvan de Commissie voornemens was de aanbeveling te doen definitieve rechten in te stellen en de uit hoofde van het voorlopige recht als waarborg gestelde bedragen definitief te innen, heeft de Turkse Regering een verbintenis aangeboden die aanvaardbaar wordt geacht.

Deze verbintenis houdt in dat de belangrijkste exportsubsidieregeling (de vrijstelling van de vennootschapsbelasting) geleidelijk wordt opgeheven. Hierdoor zal een einde worden gemaakt aan de schade die door de Turkse subsidies wordt veroorzaakt.

Na overleg met het Raadgevend Comité werd deze verbintenis bij Besluit 91/511/EEG van de Commissie (6) aanvaard. De Raad merkt voorts op dat het onderzoek in deze zaak is beëindigd.

(50) Daar een deel van deze definitieve compenserende rechten geschorst zou zijn in verband met de anti-dumpingrechten die bij de Verordeningen (EEG) nr. 3905/88 (7) en (EEG) nr. 3946/88 (8) zijn ingesteld, zouden slechts netto definitieve compenserende rechten zijn ingesteld, als in artikel 1 van onderhavige verordening vermeld.

M. Cumulatie van anti-dumpingrechten en compenserende rechten

(51) In de punten 67 tot en met 70 van de verordening van de Commissie, is de Commissie ingegaan op de vraag of anti-dumpingrechten en compenserende rechten gecumuleerd kunnen worden, gelet op artikel 13, lid 9, van Verordening (EEG) nr. 2423/88 en artikel VI, lid 5, van de GATT.

(52) De Raad aanvaardt de argumentatie van de Commissie als in de punten 67 tot en met 70 van de verordening van de Commissie uiteengezet en bevestigt dat artikel 13, lid 9, niet uitsluit dat compenserende rechten, naast anti-dumpingrechten, worden geheven als maatregel tegen de vastgestelde binnenlandse subsidies en tegen de exportsubsidies die niet van invloed konden zijn op het anti-dumpingrecht, daar deze eerst aan de betrokken bedrijven werden toegekend nadat de anti-dumpingrechten waren ingesteld.

(53) Zolang de anti-dumpingrechten nog gelden, moeten compenserende rechten slechts worden ingesteld ten aanzien van dat deel van de exportsubsidies dat van invloed is op de dumpingmarge en dat hoger is dan het anti-dumpingrecht.

N. Inning van de voorlopige rechten

(54) Gelet op het definitief vastgestelde subsidieniveau als hierboven vermeld en de ernst van de schade die de bedrijfstak van de Gemeenschap daardoor heeft geleden, acht de Raad het noodzakelijk de bedragen die uit hoofde van de voorlopige compenserende rechten zijn geïnd, definitief te innen ten belope van het vastgestelde netto compenserende recht (artikel 1 van deze verordening),

HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Artikel 1

De uit hoofde van Verordening (EEG) nr. 1432/91 bij wijze van voorlopig compenserend recht geïnde of als zekerheid gestelde bedragen worden geïnd ten belope van de volgende rechten:

i) polyester stapelvezels: 3,19 %

(aanvullende Taric-code: 8527).

Voor het hierna genoemde bedrijf geldt het volgende recht:

- Sonmez Filament: 0,58 %

(aanvullende Taric-code: 8526).

ii) Getextureerd polyester-filamentgaren: 1,98 %

(aanvullende Taric-code: 8532).

Voor de hierna genoemde bedrijven gelden de volgende rechten:

- SASA: 1,31 %

(aanvullende Taric-code: 8531);

- Sonmez Filament: 0,58 %

(aanvullende Taric-code: 8530);

- Sonmez ASF: 0,58 %

(aanvullende Taric-code: 8529);

- Polyteks: 1,48 %

(aanvullende Taric-code: 8528).

iii) Polyester-filamentgaren: 9,99 %

(aanvullende Taric-code: 8534).

Het volgende bedrijf is van dit recht vrijgesteld:

- Sonmez Filament

(aanvullende Taric-code: 8533).

iv) Gedeeltelijk verstrekt polyestergaren (POY-garen): 7,29 %

(aanvullende Taric-code: 8536).

Het volgende bedrijf is van dit recht vrijgesteld:

- Sonmez ASF

(aanvullende Taric-code: 8535).

De voorlopig geïnde of als zekerheid gestelde bedragen die niet door bovengenoemde rechten worden gedekt, worden vrijgegeven.

Artikel 2

Deze verordening treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke Lid-Staat.

Gedaan te Brussel, 23 september 1991. Voor de Raad

De Voorzitter

P. BUKMAN

(1) PB nr. L 209 van 2. 8. 1988, blz. 1. (2) PB nr. L 293 van 29. 12. 1972, blz. 4. (3) PB nr. L 137 van 31. 5. 1991, blz. 8. (4) PB nr. C 33 van 9. 2. 1989, blz. 7. (5) Voorlopig recht: PB nr. L 151 van 17. 6. 1988, blz. 39 en 47. (6) Zie bladzijde 92 van dit Publikatieblad. (7) PB nr. L 347 van 16. 12. 1988, blz. 10. (8) PB nr. L 348 van 17. 12. 1988, blz. 49.