RESOLUTIE VAN DE RAAD van 22 februari 1999 betreffende de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1999 (1999/C 69/02)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,

Overwegende dat krachtens artikel 2 van dat Verdrag de Gemeenschap tot taak heeft met name een hoog niveau van werkgelegenheid te bevorderen,

Overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Amsterdam van 16 en 17 juni 1997 en de resolutie over groei en werkgelegenheid waarin wordt verwezen naar de procedure als beoogd in de nieuwe titel in het Verdrag van Amsterdam over werkgelegenheid en waarin wordt verklaard dat de Raad ernaar dient te streven de bepalingen van deze titel terstond van kracht te laten worden,

Op basis van de conclusies van de buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid van 20 en 21 november 1997 te Luxemburg, die het "proces van Luxemburg" op gang bracht, dat stoelt op de uitvoering van een gecoördineerde Europese werkgelegenheidsstrategie,

Op basis van de conclusies van de Europese Raad van Wenen van 11 en 12 december 1998,

Gezien de resolutie van 15 december 1997 inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998 (1), de conclusies van de Europese Raad van Cardiff van 15 en 16 juni 1998 en de bijdrage van alle lidstaten aan de ontwikkeling van het in de resolutie uiteengezette proces, met name door de opstelling van nationale actieplannen voor werkgelegenheid,

Gezien het samen met de Commissie opgestelde Gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid, waarin de werkgelegenheidssituatie in de Gemeenschap wordt beschreven en wordt nagegaan welke maatregelen de lidstaten hebben genomen voor de tenuitvoerlegging van hun werkgelegenheidsbeleid overeenkomstig de richtsnoeren voor 1998,

Gezien het voorstel van de Commissie van 14 oktober 1998 inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1999,

Gezien het "Rapport van de Commissie betreffende de wijze waarop de vergelijkbaarheid van de statistische gegevens voor het volgen en evalueren van de vooruitgang in het kader van de Europese werkgelegenheidsstrategie kan worden vergroot, opgesteld met het oog op de Europese Raad van Wenen" en gezien de in het Gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid 1998 vermelde vooruitgang die de Commissie en de lidstaten inzake indicatoren hebben geboekt,

Gezien de resolutie waarin gestalte wordt gegeven aan de bijdrage van het Europees Parlement,

Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,

Gezien het advies van het Comité van de Regio's,

Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt,

Gezien de bijdrage van de sociale partners aan de tenuitvoerlegging van de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998 en de resultaten van de contacten met de trojka op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders en met de Commissie,

(1) Overwegende dat werkgelegenheid de topprioriteit van de Europese Unie is; dat op duurzame wijze een gecoördineerde actie moet worden ondernomen om de werkloosheid te bestrijden en de huidige werkgelegenheidsniveaus blijvend te verhogen;

(2) Overwegende dat de in de Europese Raad van Luxemburg onderschreven werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998 een proces op gang hebben gebracht met een hoge zichtbaarheid, een sterk politiek engagement en een brede acceptatie onder alle betrokkenen;

(3) Overwegende dat de komende Europese Raad van Wenen de Raad en de Commissie heeft opgedragen aan de Europese Raad van Keulen verslag te doen over de ontwikkeling van een Europees werkgelegenheidspact in het kader van het proces van Luxemburg;

(4) Overwegende dat alle vijftien lidstaten verslagen over de tenuitvoerlegging van hun nationale actieplannen hebben ingediend en op basis daarvan een vruchtbare dialoog met de Commissie hebben aangevat en een wederzijdse beoordeling op gang hebben gebracht die het mogelijk hebben gemaakt de doelstellingen, methoden, financiering en tijdschema's van hun beleid in het kader van de respectieve actieplannen te verduidelijken;

(5) Overwegende dat het voor een blijvend succes van de Europese werkgelegenheidsstrategie van belang is de geïntegreerde en gecoördineerde aanpak op basis van degelijke macro-economische beleidsmaatregelen en structurele hervormingen in arbeids-, product-, diensten- en kapitaalmarkten te handhaven;

(6) Overwegende dat een dergelijke coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten uitvoering moet krijgen via de vaststelling door de Raad, na advies van het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt dat daartoe nauw samenwerkt met het Comité voor economische politiek, van werkgelegenheidsrichtsnoeren die consistent zijn met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en die specifieke doelstellingen vaststellen waarvan de verwezenlijking regelmatig wordt gecontroleerd volgens een gemeenschappelijke procedure voor de evaluatie van de resultaten;

(7) Overwegende dat de uitvoering van de richtsnoeren kan verschillen al naargelang hun aard, de effecten ervan voor de lidstaten en degenen voor wie zij bestemd zijn; dat deze richtsnoeren rekening moeten houden met het subsidiariteitsbeginsel en met de bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van werkgelegenheid;

(8) Overwegende dat de van lidstaat tot lidstaat verschillende situatie met betrekking tot de problemen waarop de richtsnoeren slaan, voor elke lidstaat tot aangepaste oplossingen en tot het leggen van andere accenten zal leiden;

(9) Overwegende dat de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1999 de vier-pijlerstructuur handhaven: verbetering van de inzetbaarheid, ontwikkeling van het ondernemerschap, bevordering van het aanpassingsvermogen van de ondernemingen en werknemers, alsmede versterking van het beleid betreffende gelijke kansen voor mannen en vrouwen;

(10) Overwegende dat de lidstaten bij de opstelling van hun nationale actieplannen voor 1999 de nieuwe mogelijkheden die de informatie- en communicatietechnologieën bieden voor het scheppen van banen, voor inzetbaarheid, flexibeler en aanpasbaarder vormen van arbeidsorganisatie en vooruitgang inzake gelijke kansen, ten volle dienen te benutten;

(11) Overwegende dat de tenuitvoerlegging van deze richtsnoeren kan helpen het probleem van het zwartwerk aan te pakken;

(12) Overwegende dat de rol en verantwoordelijkheid van partners op regionaal en plaatselijk niveau voor het scheppen van banen en het verzekeren van ondersteunende voorwaarden en structuren beter moeten worden erkend en ondersteund;

(13) Overwegende dat het Europees Sociaal Fonds een positieve bijdrage levert aan de kwalificatie van de arbeidskrachten en dat de hervorming ervan moet worden benut om de steun aan de werkgelegenheidsstrategie te versterken;

(14) Overwegende dat duurzame ontwikkeling en de integratie van milieuaspecten in andere communautaire beleidsterreinen door de Europese Raad van Amsterdam zijn onderschreven; dat de lidstaten wordt verzocht deze integratie in hun nationale werkgelegenheidsstrategieën ten uitvoer te leggen, door het scheppen van werkgelegenheid op milieugebied te bevorderen;

(15) Overwegende dat in het kader van de nationale actieplannen aandacht moet gaan naar de rol van de culturele sectoren bij het scheppen van duurzame banen;

(16) Overwegende dat de Europese Raad van Wenen de Commissie heeft verzocht om in het voorjaar van 1999, op basis van het toekomstige artikel 127 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (nieuw), een mededeling voor te leggen over de integratie van het werkgelegenheidsbeleid op communautair niveau;

(17) Overwegende dat de Europese Raad van Wenen de Commissie heeft verzocht de lidstaten die dat willen in de gelegenheid te stellen te experimenteren met verlaagde BTW-tarieven voor arbeidsintensieve diensten die niet blootstaan aan grensoverschrijdende concurrentie;

(18) Overwegende dat de ervaringen met de tenuitvoerlegging van het "proces van Luxemburg" in 1998 hebben aangetoond dat een stroomlijning voor 1999 en de volgende jaren noodzakelijk is,

NEEMT DE VOLGENDE RESOLUTIE AAN:

1. De hierbij gevoegde werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1999 worden aangenomen.

2. Elke lidstaat dient tegen medio juni 1999 bij de Raad en de Commissie een verslag in over de tenuitvoerlegging van het nationale actieplan voor 1998, samen met een beschrijving van de aanpassingen die in het nationale actieplan zijn aangebracht om rekening te houden met de door de richtsnoeren voor 1999 ingevoerde wijzigingen.

3. De Raad neemt er nota van dat de Commissie, op basis van haar evaluatie van de verslagen van de lidstaten over de tenuitvoerlegging, tegen september 1999 een voorstel zal indienen voor het gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid en de herziene werkgelegenheidsrichtsnoeren voor het jaar 2000.

4. De Raad zal, op basis van de verslagen van de lidstaten over de tenuitvoerlegging en na advies van het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt, de uitvoering van het wergelegenheidsbeleid van de lidstaten in het licht van de werkgelegenheidsrichtsnoeren bekijken. Uitgaande van de resultaten van dit onderzoek zullen de Raad en de Commissie hun gezamenlijk verslag aan de Europese Raad over de werkgelegenheidssituatie in de Gemeenschap en over de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren opstellen. Het gezamenlijke verslag over de werkgelegenheid voor 1999 zal een eerste evaluatie bevatten van het effect van de nationale actieplannen op de werkgelegenheidssituatie.

5. De Raad bevestigt dat de sociale partners op alle niveaus zullen worden betrokken bij alle fasen van deze aanpak, en een belangrijke bijdrage zullen leveren aan de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en aan de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid. Deze bijdrage zal op gezette tijden worden beoordeeld.

6. De Raad erkent het grote belang van een brede, intensieve dialoog tussen alle betrokkenen - te weten het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de sociale partners, de Europese Centrale Bank en de Europese Investeringsbank - voor het toekomstige succes van het proces van Luxemburg.

7. De Raad verzoekt de Commissie en de lidstaten tijdig voor de komende Europese Raad van Keulen overeenstemming te bereiken over de vaststelling van alle relevante indicatoren.

(1) PB C 30 van 28.1.1998, blz. 1.

BIJLAGE

DE WERKGELEGENHEIDSRICHTSNOEREN VOOR 1999

INLEIDING: HET BEPALEN VAN KWANTITATIEVE DOELSTELLINGEN

Het is van wezenlijk belang dat de werkgelegenheidsrichtsnoeren worden omgezet in concrete nationale actieplannen. Het gebruik van gemeenschappelijke indicatoren, die gebaseerd zijn op vergelijkbare statistieken, is van cruciaal belang voor een effectieve bewaking en beoordeling van het beleid, zowel op nationaal als op communautair niveau. Tot dusver zijn in verscheidene gezamenlijke verslagen over de werkgelegenheid fundamentele indicatoren voor de prestaties op werkgelegenheidsgebied gebruikt, en de werkzaamheden met betrekking tot de beleidsindicatoren, waarbij naar de concrete richtsnoeren wordt verwezen, zijn al goed gevorderd. In Luxemburg is overeengekomen dat de uiteindelijke doelstelling van de coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten erin bestaat een aanmerkelijke en duurzame stijging van de werkgelegenheidscijfers in Europa te verwezenlijken.

Om tot concrete resultaten te komen,

- wordt de lidstaten met klem verzocht om het proces van het bepalen en verzamelen van vergelijkbare gegevens te steunen, zodat de drie operationele doelstellingen op communautair niveau in het kader van richtsnoer 1-3 kunnen worden uitgevoerd. Dat houdt met name de ontwikkeling van betrouwbare stroomgegevens over werkgelegenheid en werkloosheid in;

- zullen de lidstaten, met het oog op een gedegen evaluatie van de vooruitgang die met de uitvoering van de richtsnoeren is geboekt, dienen te zorgen voor adequate systemen en methoden voor gegevensverzameling.

Bovendien wordt de lidstaten gevraagd zelf nationale doelstellingen vast te stellen en die waar mogelijk en passend te kwantificeren.

Voorts zullen objectieve criteria moeten worden ontwikkeld om beste praktijken te kiezen.

I. VERBETERING VAN DE INZETBAARHEID

Bestrijding van de jeugdwerkloosheid en voorkoming van langdurige werkloosheid

Om de trend van de jeugdwerkloosheid en de langdurige werkloosheid om te buigen, zullen de lidstaten hun inspanningen opvoeren om preventieve en op inzetbaarheid gerichte strategieën op basis van de vroegtijdige identificatie van individuele behoeften te ontwikkelen; binnen een door elke lidstaat te bepalen termijn, die niet meer dan vier jaar mag bedragen, maar die langer mag zijn in de lidstaten met een bijzonder hoge werkloosheid, zorgen de lidstaten ervoor dat:

1. elke jongere een nieuwe start wordt geboden voordat hij zes maanden werkloos is, zulks in de vorm van een opleiding, omscholing, het opdoen van werkervaring, een baan of andere maatregelen ter bevordering van de inzetbaarheid;

2. volwassen werklozen eveneens een nieuwe start wordt geboden voordat zij twaalf maanden werkloos zijn, in een van de bovengenoemde vormen of meer in het algemeen door een individuele beroepskeuzebegeleiding.

Deze preventieve en inzetbaarheidsmaatregelen zouden moeten worden gecombineerd met herintredingsmaatregelen voor langdurig werklozen.

Overgang van passieve naar actieve maatregelen

De uitkerings-, belasting- en opleidingsstelsels moeten - waar nodig - worden herzien en aangepast zodat zij de inzetbaarheid actief ondersteunen en werklozen daadwerkelijk prikkels verschaffen om een baan of een opleiding te zoeken en te aanvaarden. Elke lidstaat:

3. moet zich inspannen om het aantal personen voor wie actieve maatregelen ter bevordering van hun inzetbaarheid worden getroffen, aanzienlijk te verhogen. Om het percentage werklozen aan wie een opleiding of andere soortgelijke maatregelen worden aangeboden, op te voeren, stelt elke lidstaat op basis van zijn uitgangspositie met name een streefcijfer vast om geleidelijk dichter bij het gemiddelde van de drie meest succesvolle lidstaten te komen, dat ten minste 20 % moet zijn;

4. moet zijn uitkerings- en belastingstelsels onderzoeken en waar nodig bijstellen, en voorzien in prikkels voor werklozen en inactieven om werk te zoeken en te aanvaarden of om maatregelen te nemen om hun inzetbaarheid te vergroten, en voor werkgevers om banen te creëren. Bovendien is het van belang om, in de context van een beleid dat op het actief houden van ouderen is gericht, maatregelen zoals de instandhouding van de arbeidsgeschiktheid, levenslang leren en andere flexibele arbeidsregelingen te ontwikkelen teneinde ook oudere werknemers in staat te stellen actief deel te nemen aan het arbeidsproces.

Bevordering van een op partnerschap gebaseerde benadering

De maatregelen van de lidstaten alleen zullen niet voldoende zijn om de gewenste resultaten op het gebied van de inzetbaarheid te bereiken. Derhalve:

5. wordt de sociale partners met klem verzocht om, op hun verschillende niveaus van verantwoordelijkheid en werkzaamheid, snel overeenkomsten te sluiten ter verruiming van de mogelijkheden voor opleiding, het opdoen van werkervaring, het volgen van een stage en andere maatregelen ter verbetering van de inzetbaarheid;

6. dienen, teneinde de ontwikkeling van een goed opgeleid en flexibel arbeidspotentieel te bevorderen, zowel de lidstaten als de sociale partners zich te beijveren om de mogelijkheden voor levenslang leren verder te ontwikkelen, met name op de terreinen van de informatie- en communicatietechnologieën, in overleg met het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt, en levenslang leren te omschrijven zodat een aan de nationale omstandigheden aangepast streefcijfer kan worden bepaald voor het aantal personen dat van dergelijke mogelijkheden gebruik kan maken. Bijzonder belang dient te worden gehecht aan gemakkelijke toegankelijkheid voor oudere werknemers.

Vergemakkelijking van de overgang van school naar werk

De kansen op werk zijn gering voor de jongeren die het schoolsysteem verlaten zonder dat zij de vereiste vaardigheden hebben verworven voor hun intrede op de arbeidsmarkt. Derhalve moeten de lidstaten:

7. de kwaliteit van hun schoolsysteem verbeteren, zodat het aantal jongeren dat het onderwijssysteem voortijdig verlaat, aanzienlijk wordt verminderd. Er dient bijzondere aandacht te worden besteed aan jongeren met leermoeilijkheden;

8. ervoor zorgen dat het vermogen van de jongeren om zich aan de technologische en economische veranderingen aan te passen, wordt vergroot en dat de jongeren kwalificaties verwerven die sporen met de behoeften van de arbeidsmarkt, eventueel door de instelling of de ontwikkeling van leerlingstelsels.

Het bevorderen van een voor iedereen openstaande arbeidsmarkt

Veel groepen en individuen ondervinden bijzondere moeilijkheden bij het verwerven van de nodige vaardigheden, en bij het verkrijgen van toegang tot en het zich handhaven op de arbeidsmarkt. Er is behoefte aan een samenhangend geheel van beleidsmaatregelen ter bevordering van de integratie van deze groepen en individuen in het arbeidsproces en ter bestrijding van discriminatie. Iedere lidstaat dient:

9. bijzondere aandacht te besteden aan de behoeften van gehandicapten, etnische minderheden en andere groepen en personen in een achterstandspositie en passende vormen van preventief en actief beleid te ontwikkelen om hun integratie in de arbeidsmarkt te bevorderen.

II. ONTWIKKELING VAN ONDERNEMERSCHAP

Vergemakkelijking van het oprichten en besturen van ondernemingen

De oprichting van nieuwe ondernemingen, met name in het midden- en kleinbedrijf (MKB), is essentieel voor het scheppen van nieuwe banen en het uitbreiden van opleidingskansen voor jongeren. Dit proces dient te worden bevorderd door het stimuleren van het bewustzijn van het thema ondernemerschap in de gehele samenleving, door invoering van duidelijke, vaste en voorspelbare voorschriften en door de voorwaarden voor de ontwikkeling van de markten voor risicodragend kapitaal te verbeteren. De lidstaten dienen ook de administratieve en fiscale lasten voor MKB's te verlichten en te vereenvoudigen. Dit beleid zal de inspanningen van de lidstaten om zwart werk aan te pakken, steunen. Daartoe dienen de lidstaten:

10. in het bijzonder streven naar een forse verlaging van de algemene kosten en de administratieve lasten van de ondernemingen, meer bepaald van het MKB, met name bij de oprichting van een onderneming en bij het in dienst nemen van extra medewerkers;

11. de ontwikkeling van zelfstandige beroepsactiviteiten aanmoedigen door de belemmeringen te onderzoeken - teneinde ze te beperken - die, met name in de belastingstelsels en de socialezekerheidsstelsels, kunnen bestaan voor het zelfstandig worden of voor het oprichten van een kleine onderneming, en door het bevorderen van opleidingen in ondernemerschap en van gespecialiseerde ondersteunende diensten voor ondernemers.

Benutting van de nieuwe mogelijkheden voor het scheppen van banen

Indien de Europese Unie de uitdaging die de werkgelegenheid vormt, met succes het hoofd wil bieden, moeten alle potentiële bronnen van werkgelegenheid, alsook de nieuwe technologieën en innovaties, op efficiënte wijze te baat worden genomen. De lidstaten moeten hiertoe:

12. maatregelen bevorderen om de mogelijkheden, geboden door het creëren van werkgelegenheid op lokaal niveau, in de sociale economie, de sector milieutechnologie en in de nieuwe activiteiten die samenhangen met behoeften waarin de markt nog niet voorziet, volledig te benutten en tevens de belemmeringen onderzoeken - teneinde ze te beperken - die deze maatregelen in de weg zouden staan. In dit verband dient de speciale rol van de lokale autoriteiten en de sociale partners in aanmerking te worden genomen;

13. de randvoorwaarden ontwikkelen om het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector en de dienstverlening aan het bedrijfsleven volledig te benutten, onder andere door het werkgelegenheidspotentieel van de informatiemaatschappij en de milieusector aan te boren, teneinde meer en betere banen te scheppen.

Het belastingstelsel werkgelegenheidsvriendelijker maken

en de langetermijntrend naar steeds hogere belastingen en heffingen op arbeid (die van 35 % in 1980 zijn gestegen tot meer dan 42 % in 1995) ombuigen. Elke lidstaat zal:

14. zich voor zover nodig, rekening houdend met het huidige belastingniveau, een geleidelijke verlaging van de totale fiscale lasten en, waar aangewezen, een geleidelijke verlaging van de belasting op arbeid en van de indirecte loonkosten - met name op laaggeschoolde en laagbetaalde arbeid - ten doel stellen, zonder de gezondmaking van de overheidsfinanciën en het financiële evenwicht van de socialezekerheidsstelsels in gevaar te brengen. Hij zal daarnaast eventueel onderzoeken of het opportuun is een energieheffing of een heffing op vervuilende emissies of een andere fiscale maatregel in te voeren;

15. zonder verplichting onderzoeken of het opportuun is om het BTW-tarief voor arbeidsintensieve diensten die niet aan grensoverschrijdende concurrentie zijn blootgesteld, te verlagen.

III. BEVORDERING VAN HET AANPASSINGSVERMOGEN VAN DE ONDERNEMINGEN EN VAN HUN WERKNEMERS

Modernisering van de arbeidsorganisatie

Teneinde de modernisering van de arbeidsorganisatie en de arbeidsvormen te stimuleren dient een sterk partnerschap tot stand te worden gebracht op alle passende niveaus (Europees, nationaal, sectoraal, plaatselijk en op het niveau van de ondernemingen):

16. de sociale partners wordt verzocht op alle passende niveaus, door middel van onderhandelingen overeenstemming te bereiken over regelingen tot modernisering van de arbeidsorganisatie, met inbegrip van flexibele arbeidsregelingen, teneinde ondernemingen productief en concurrerend te maken en het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid tot stand te brengen. Deze regelingen kunnen bijvoorbeeld betrekking hebben op het vaststellen van de arbeidstijden op jaarbasis, arbeidstijdverkorting, beperking van overwerk, uitbreiding van deeltijdarbeid, levenslang leren en loopbaanonderbreking;

17. elke lidstaat onderzoekt voor zichzelf of het opportuun is in zijn wetgeving gemakkelijker aanpasbare contractsoorten in te voeren om rekening te houden met steeds diverser wordende arbeidsvormen. Werknemers met dergelijke contracten zouden terzelfder tijd meer zekerheid moeten krijgen en een betere beroepsstatus die met de behoeften van de ondernemingen verenigbaar is.

Stimulering van het aanpassingsvermogen in ondernemingen

Om de kennis en de vaardigheden in het bedrijfsleven op een hoger peil te brengen moeten de lidstaten:

18. met name de fiscale belemmeringen voor investeringen in menselijke hulpbronnen heronderzoeken en in voorkomend geval belastingprikkels of andere stimulansen invoeren voor de ontwikkeling van de bedrijfsinterne opleiding; zij moeten tevens nieuwe en bestaande regelgeving onderzoeken om na te gaan of zij ertoe bijdraagt de belemmeringen voor de werkgelegenheid te verminderen en de arbeidsmarkt te helpen om zich aan te passen aan de structurele veranderingen in de economie.

IV. VERSTERKING VAN HET GELIJKEKANSENBELEID VOOR MANNEN EN VROUWEN

Gender mainstreaming

Vrouwen ondervinden nog steeds specifieke problemen in verband met de toegang tot de arbeidsmarkt, loopbaanontwikkeling, salaris en het combineren van beroep en gezin. Daarom is het van belang om onder andere:

- ervoor te zorgen dat voor vrouwen een actief arbeidsmarktbeleid wordt gevoerd, dat in verhouding staat tot hun aandeel in de werkloosheid;

- alle geconstateerde negatieve stimulansen die blijken uit te gaan van belastingen of uitkeringen te beperken, wegens hun negatieve invloed op het aanbod van vrouwelijke arbeidskrachten;

- bijzondere aandacht te schenken aan de obstakels die vrouwen ondervinden bij het opzetten van een nieuwe zaak of bij het gaan werken als zelfstandige;

- ervoor te zorgen dat vormen van flexibele arbeidsorganisatie gunstig uitvallen voor vrouwen.

Daarom moeten de lidstaten:

19. het genderaspect integreren bij de uitvoering van de richtsnoeren van de vier pijlers. Teneinde een gedegen evaluatie van de met deze aanpak geboekte vooruitgang mogelijk te maken, dienen de lidstaten te zorgen voor adequate systemen en methoden voor gegevensverzameling.

Bestrijding van discriminatie tussen mannen en vrouwen

De lidstaten en de sociale partners zouden hun wil om gelijke kansen te bevorderen concreet inhoud moeten geven door de arbeidsparticipatie van vrouwen te verhogen. Zij zouden eveneens aandacht moeten besteden aan de onevenwichtigheid in de vertegenwoordiging van vrouwen of mannen in bepaalde sectoren en in bepaalde beroepen, alsmede aan de verbetering van de kansen van vrouwen inzake loopbaanontwikkeling. De lidstaten:

20. moeten trachten de kloof tussen de werkloosheidspercentages van vrouwen en mannen te verkleinen door een grotere participatie van vrouwen actief te steunen en maatregelen te treffen om tot een evenwichtige vertegenwoordiging van vrouwen en mannen in alle economische sectoren en beroepen te komen. Zij ondernemen positieve acties om gelijke beloning voor gelijk of gelijkwaardig werk te bevorderen en de inkomensverschillen tussen mannen en vrouwen te verkleinen. Om de genderkloof te verkleinen gaan de lidstaten ook na of meer gebruik gemaakt kan worden van maatregelen ter verbetering van de positie van vrouwen.

Vergemakkelijking van de combinatie van werk en gezin

Beleidsmaatregelen voor loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof en deeltijdwerk zijn bijzonder belangrijk voor vrouwen en mannen. De uitvoering van de diverse richtlijnen en overeenkomsten van de sociale partners op dit terrein moet worden versneld en regelmatig worden gecontroleerd. Er moet worden gezorgd voor een voldoende aanbod van goede opvangmogelijkheden voor kinderen en verzorgingsvoorzieningen voor andere afhankelijke personen, teneinde de intrede en blijvende participatie van vrouwen en mannen op de arbeidsmarkt te bevorderen. Gelijke verdeling van de gezinstaken is in dit verband van cruciaal belang. Teneinde gelijke kansen te bevorderen, moeten de lidstaten en de sociale partners:

21. gezinsvriendelijke beleidsmaatregelen ontwerpen, uitvoeren en bevorderen, met inbegrip van betaalbare, toegankelijke en kwalitatief goede opvangmogelijkheden voor kinderen en andere afhankelijke personen, en ook ouderschaps- en andere vormen van verlof.

Vergemakkelijking van de herintreding op de arbeidsmarkt

De lidstaten:

22. schenken bijzondere aandacht aan de situatie van vrouwen en mannen die na een onderbreking van hun loopbaan overwegen weer te gaan werken; daartoe gaan de lidstaten na met welke middelen de hinderpalen voor deze herintreding geleidelijk uit de weg kunnen worden geruimd.