3.

bijlage V wordt als volgt gewijzigd: a) punt 1 wordt vervangen door: „1. Onder de voorwaarden die in deze bijlage worden bepaald, staan de bevoegde autoriteiten de instellingen toe bij de berekening van hun kapitaalvereisten voor het positierisico, het valutarisico en/of het grondstoffenrisico hun eigen interne modellen te gebruiken, in plaats van of in combinatie met de methoden die in de bijlagen I, III en IV worden beschreven. Voor elk geval moet door de bevoegde autoriteiten uitdrukkelijk erkenning worden verleend voor het gebruik van modellen met het oog op het toezicht op de kapitaalvereisten.”; b) punt 4, tweede alinea, wordt vervangen door: „De bevoegde autoriteiten onderzoeken of de instelling in staat is tot het uitvoeren van tests achteraf op zowel feitelijke als hypothetische veranderingen van de waarde van de portefeuille. „Back-testing” op de hypothetische veranderingen van de waarde van de portefeuille berust op een vergelijking van de eindedagswaarde van de portefeuille en, uitgaande van ongewijzigde posities, de waarde van de portefeuille aan het einde van de daaropvolgende werkdag. De bevoegde autoriteiten verlangen van de instellingen dat zij passende maatregelen treffen om hun „back-testing”-programma te verbeteren wanneer dat ontoereikend wordt geacht. De bevoegde autoriteiten verlangen ten minste van de instellingen dat zij tests achteraf uitvoeren op hypothetische (d.w.z. met gebruikmaking van veranderingen in de waarde van de portefeuille uitgaande van ongewijzigde eindedagsposities) uitkomsten van handelstransacties.”; c) punt 5 wordt vervangen door: „5. Voor de berekening van het kapitaalvereiste voor het specifieke risico van verhandelbare schuldinstrumenten en aandelen erkennen de bevoegde autoriteiten het gebruik van een intern model van een instelling wanneer dit interne model voldoet aan de voorwaarden in het vervolg van deze bijlage en bovendien: a) de historische prijsschommeling in de portefeuille verklaart; b) de concentratie wat betreft hun omvang en veranderingen in de samenstelling van de portefeuille weergeeft; c) solide blijkt in een ongunstige omgeving; d) gevalideerd wordt door back-testing ter beoordeling van de vraag of het specifieke risico accuraat wordt weergegeven. Als de bevoegde autoriteiten toestaan dat deze vorm van back-testing op basis van relevante subportefeuilles geschiedt, moeten deze laatste consequent worden gekozen; e) het name-related basisrisico weergeeft. Dat wil zeggen dat instellingen aantonen dat het interne model gevoelig is voor wezenlijke individuele verschillen tussen soortgelijke maar niet identieke posities; f) het „event”-risico weergeeft. Het interne model van de instelling levert een conservatieve beoordeling op van het risico dat volgens realistische marktscenario’s uit minder liquide posities en posities met beperkte prijstransparantie voortvloeit. Voorts voldoet het interne model aan minimale gegevensnormen. Vervangende gegevens zijn voldoende conservatief en mogen alleen worden gebruikt wanneer de beschikbare gegevens ontoereikend zijn of niet de ware volatiliteit van een positie of portefeuille weerspiegelen. Een instelling kan ervoor opteren om bij de berekening van haar kapitaalvereiste voor het specifieke risico met behulp van een intern model, de posities in securitisaties of n-th-to-default kredietderivaten buiten beschouwing te laten waarvoor zij aan het overeenkomstig bijlage I bepaalde kapitaalvereiste voor het positierisico voldoet, met uitzondering van de posities die vallen onder de in punt 5 l bedoelde benadering. De kredietinstellingen maken gebruik van de vorderingen op het gebied van technieken en optimale werkwijzen naarmate deze vorderingen zich voordoen. Een instelling is niet verplicht om wanbetalingsrisico’s en migratierisico’s weer te geven voor verhandelbare schuldinstrumenten in haar interne model wanneer ze deze risico’s weergeeft in het kader van de vereisten die zijn opgenomen in de punten 5 bis tot en met 5 duodecies.”; d) de volgende punten worden ingevoegd: „5bis. Een instelling die voor verhandelbare schuldinstrumenten onder punt 5 valt, beschikt bij de berekening van haar kapitaalvereisten over een methode voor de weergave van het aan haar posities in de handelsportefeuille verbonden additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico bij de risico’s die zijn verwerkt in de berekening op basis van de VaR-meting, als gespecificeerd in punt 5. De instelling toont aan dat haar methode voldoet aan deugdelijkheidsnormen vergelijkbaar met de methode van de artikelen 84 tot en met 89 van Richtlijn 2006/48/EG, uitgaande van een constant risiconiveau, en waar nodig aangepast om het effect van liquiditeit, concentraties, afdekking en optionaliteit weer te geven. Werkingssfeer 5ter. De methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico bestrijkt alle posities die aan een kapitaalvereiste voor specifiek renterisico onderworpen zijn, maar geen securitisatieposities en n-th-to-default kredietderivaten. Met toestemming van de toezichthouder mag de instelling ervoor kiezen stelselmatig alle posities in beursgenoteerde aandelen en op beursgenoteerde aandelen gebaseerde derivatenposities in aanmerking te nemen, mits een dergelijke inaanmerkingneming consistent is met de wijze waarop de instelling intern risico meet en beheert. De methode geeft het effect weer van correlaties tussen gebeurtenissen waardoor wanbetaling ontstaat en gebeurtenissen die tot migratie aanleiding geven. Het effect van de diversificatie tussen gebeurtenissen waardoor wanbetaling ontstaat en gebeurtenissen die tot migratie aanleiding geven enerzijds en andere marktrisicofactoren anderzijds, wordt niet weergegeven. Parameters 5quater. De methode voor de weergave van additionele risico’s moet de waarde van de aan wanbetaling en aan de migratie van interne of externe ratings toe te schrijven verliezen bepalen met een betrouwbaarheidsinterval van 99,9 % over een kapitaalhorizon van één jaar. Aannames inzake correlatie worden onderbouwd met analyses van objectieve gegevens in een conceptueel solide kader. De methode voor de weergave van additionele risico’s geeft een juiste afspiegeling van de concentratie van emittenten. Ook concentraties die onder stressomstandigheden binnen en tussen productcategorieën kunnen ontstaan, worden weergegeven. De methode is gebaseerd op de aanname dat het risico over de kapitaalhorizon van één jaar constant blijft, hetgeen inhoudt dat er voor bepaalde individuele posities in de handelsportefeuille of reeksen posities die tijdens hun liquiditeitshorizon door wanbetaling of migratie werden gekenmerkt, aan het einde van hun liquiditeitshorizon rebalancing heeft plaatsgevonden om het oorspronkelijke risiconiveau te bereiken. Bij wijze van alternatief kan een instelling ervoor opteren stelselmatig aan te nemen dat een positie een jaar lang constant blijft. 5quinquies. De liquiditeitshorizons worden vastgesteld op basis van de tijd die nodig is om de positie te verkopen of onder gespannen marktomstandigheden alle wezenlijke relevante prijsrisico’s af te dekken, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan de omvang van de positie. Liquiditeitshorizons weerspiegelen de feitelijke praktijk en ervaring tijdens perioden van zowel systematische als occasionele spanningen. De liquiditeitshorizon wordt bepaald op basis van conservatieve aannames en is lang genoeg opdat de handeling van het verkopen of afdekken op zich geen wezenlijk effect heeft op de prijs waartegen het verkopen of afdekken geschiedt. Bij de vaststelling van de passende liquiditeitshorizon van een positie of reeks posities wordt een termijn van ten minste drie maanden gehanteerd. Bij de vaststelling van de passende liquiditeitshorizon van een positie of reeks posities wordt rekening gehouden met de interne gedragslijnen van een instelling op het gebied van waarderingsaanpassingen en het beheer van slapende posities. Wanneer een instelling liquiditeitshorizons voor reeksen posities in plaats van voor individuele posities vaststelt, worden de criteria aan de hand waarvan de reeksen posities worden bepaald, gedefinieerd op een wijze die verschillen in liquiditeit op betekenisvolle wijze weerspiegelt. De liquiditeitshorizons voor geconcentreerde posities zijn langer om aan te geven dat het langer duurt om dergelijke posities te liquideren. De liquiditeitshorizon voor een securitisation warehouse weerspiegelt de tijd die nodig is om de activa te construeren, te verkopen en te securitiseren of om onder gespannen marktomstandigheden de wezenlijke risicofactoren af te dekken. 5 sexies. In de door een instelling gehanteerde methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico mogen afdekkingsinstrumenten worden verwerkt. Posities mogen worden verrekend wanneer lange en korte posities op hetzelfde financiële instrument betrekking hebben. Afdekkings- of diversificatie-effecten die zowel met lange en korte posities in verschillende instrumenten of effecten van dezelfde debiteur, als met lange en korte posities jegens verschillende emittenten samenhangen, mogen alleen worden erkend door uitdrukkelijk lange en korte brutoposities in de verschillende instrumenten te modelleren. Het effect van wezenlijke risico’s die zich tussen de vervaldag van het afdekkingsinstrument en het einde van de liquiditeitshorizon kunnen voordoen, alsook de kans op significante basisrisico’s in de afdekkingsstrategieën per product, de rangorde in de kapitaalstructuur, de interne of externe rating, de looptijd, de emissiedatum en andere verschillen in de instrumenten worden door de instelling weergegeven. Een instelling geeft een afdekkingsinstrument alleen weer voor zover het ook verder kan worden aangehouden als een met de debiteur verband houdende krediet- of andere gebeurtenis nadert. Voor posities in de handelsportefeuille die met behulp van dynamische afdekkingsstrategieën worden afgedekt, mag rebalancing van het afdekkingsinstrument binnen de liquiditeitshorizon van de afgedekte positie worden erkend, mits de instelling: i) ervoor kiest de rebalancing van het afdekkingsinstrument consequent over de betrokken reeks posities in de handelsportefeuille te modelleren; ii) aantoont dat de inaanmerkingneming van rebalancing in een betere risicometing resulteert; en iii) aantoont dat de markten voor de instrumenten die als afdekkingsinstrumenten fungeren, liquide genoeg zijn om zelfs in perioden van spanningen rebalancing mogelijk te maken. Uit dynamische afdekkingsstrategieën voortvloeiende restrisico’s moeten in het kapitaalvereiste tot uiting komen. 5 septies. De methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico moet het niet-lineaire effect van opties, gestructureerde kredietderivaten en andere posities met wezenlijk niet-lineair gedrag inzake prijswijzigingen weerspiegelen. De instelling houdt ook naar behoren rekening met het modelrisico dat inherent is aan de waardering en raming van de prijsrisico’s die aan dergelijke producten verbonden zijn. 5 octies. De methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico is op objectieve en geactualiseerde gegevens gebaseerd. Waarmerking 5 nonies. Als onderdeel van de krachtens deze bijlage vereiste onafhankelijke evaluatie van haar risicometingssysteem en validatie van haar interne modellen moet een instelling met betrekking tot de methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico met name: i) valideren dat haar modelleringsbenadering voor correlaties en prijswijzigingen, met inbegrip van de keuze en gewichten van haar systemische risicofactoren, geschikt is voor haar portefeuille; ii) diverse stresstests, met inbegrip van een gevoeligheidsanalyse en een scenarioanalyse, uitvoeren om de kwalitatieve en kwantitatieve redelijkheid van de methode te beoordelen, met name wat de behandeling van concentraties betreft. Deze tests mogen niet beperkt blijven tot in het verleden ervaren gebeurtenissen; iii) passende kwantitatieve validatie, met inbegrip van relevante benchmarks voor interne modellering, toepassen. De methode voor de weergave van additionele risico’s moet consistent zijn met de interne risicobeheersingsmethoden die door de instelling worden gevolgd voor het detecteren, meten en beheren van handelsrisico’s. Documentatie 5 decies. Een instelling documenteert haar methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico zodanig dat de correlatie ervan en andere modelleringsaannames transparant zijn voor de bevoegde autoriteiten. Op andere parameters gebaseerde interne methoden 5 undecies. Indien de instelling een methode voor de weergave van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico hanteert die niet aan alle in dit punt gestelde eisen voldoet maar die consistent is met de interne methoden die door de instelling worden gevolgd voor het detecteren, meten en beheren van risico’s, dan moet zij kunnen aantonen dat deze methode resulteert in een kapitaalvereiste dat ten minste even hoog is als datgene dat zou worden verkregen op basis van een methode die volledig aan de in dit punt gestelde eisen beantwoordt. De bevoegde autoriteiten gaan ten minste eenmaal per jaar na of aan het bepaalde in de vorige volzin is voldaan. Het Comité van Europese bankentoezichthouders gaat na welke werkwijzen op dit gebied worden gevolgd en stelt richtsnoeren op om gelijke concurrentieverhoudingen te waarborgen. Berekeningsfrequentie 5duodecies. Een instelling berekent ten minste eenmaal per week de additionele risico’s, zoals de gekozen benadering vereist. 5terdecies. De bevoegde instanties erkennen het gebruik van een interne benadering voor de berekening van een extra kapitaalvereiste in plaats van een kapitaalvereiste voor de correlation trading-portefeuille overeenkomstig bijlage I, punt 14 bis, mits aan alle voorwaarden in dat punt wordt voldaan. Deze interne benadering geeft op afdoende wijze alle prijsrisico’s weer met een betrouwbaarheidsinterval van 99,9 % over een kapitaalhorizon van één jaar, aangenomen dat het risiconiveau constant blijft, en waar nodig aangepast om het effect van liquiditeit, concentraties, afdekking en optionaliteit weer te geven. De instelling mag in de in dit punt bedoelde benadering alle posities opnemen die gezamenlijk met posities van de correlation trading-portefeuille worden beheerd, en mag deze posities uitsluiten van de in punt 5 bis vereiste methode. Het bedrag van dit kapitaalvereiste voor alle prijsrisico’s mag niet lager zijn dan 8 % van het kapitaalvereiste dat volgens bijlage I, punt 14 bis, zou worden berekend voor alle posities, opgenomen in het vereiste voor alle prijsrisico’s. In het bijzonder de onderstaande risico’s moeten adequaat worden weergegeven: a) de cumulatieve risico’s, voortvloeiend uit meervoudige wanbetalingen, inclusief het ordenen van wanbetalingen bij in tranches verdeelde producten; b) kredietspreadrisico, inclusief het gamma- en cross-gamma-effect; c) volatiliteit van de impliciete correlaties, evenals het crosseffect tussen spreads en correlaties; d) basisrisico, inclusief: i) de basis tussen de spread van een index en die van de samenstellende single names ervan; en ii) de basis tussen de impliciete correlatie van een index en die van op maat gemaakte portefeuilles; e) de volatiliteit van het herstelpercentage, omdat het betrekking heeft op de neiging van het herstelpercentage om trancheprijzen te beïnvloeden; en f) voor zover de algemene risicomaatstaf voordelen omvat van dynamische afdekking, het risico op hedge-slippage en de potentiële kosten van het herstellen van het evenwicht van zulke afdekkingen. Voor de toepassing van dit punt moet een instelling over voldoende marktgegevens beschikken om ervoor te zorgen dat zij de voornaamste risico’s van deze vorderingen in haar interne methode weergeeft in overeenstemming met de normen op dit punt, door empirische validatie of andere passende middelen aantoont dat haar risicomaatstaven goed de historische prijsschommeling van deze producten kunnen verklaren en in staat is de posities waarvoor zij toestemming heeft om ze op te nemen in het kapitaalvereiste volgens dit punt te scheiden van die posities waarvoor zij niet zo’n toestemming heeft. Met betrekking tot de portefeuilles onder dit punt, past de instelling regelmatig een reeks specifieke, vooraf bepaalde stressscenario’s toe. Deze stressscenario’s onderzoeken de effecten van stress op verzuimpercentages, herstelpercentages, kredietspreads, en wisselwerkingen op winst en verlies van de correlation trading-afdeling. De instelling past deze stressscenario’s ten minste wekelijks toe en doet ten minste eenmaal per kwartaal verslag aan de bevoegde instanties van de resultaten, inclusief vergelijkingen met het kapitaalvereiste van de instelling volgens dit punt. Alle gevallen waarin de stresstests wijzen op een materieel tekort van dit kapitaalvereiste, worden tijdig gemeld aan de bevoegde instanties. Op basis van de resultaten van deze stresstests overwegen de bevoegde instanties een aanvullend kapitaalvereiste tegenover de correlation trading-portefeuille als bedoeld in artikel 136, lid 2, van Richtlijn 2006/48/EG. Een instelling berekent ten minste eenmaal per week het kapitaalvereiste ten aanzien van alle prijsrisico’s.”; e) punt 6 wordt vervangen door: „6. Voor instellingen die interne modellen gebruiken die niet overeenkomstig punt 5 zijn erkend, geldt een afzonderlijk kapitaalvereiste voor het specifieke risico, dat berekend wordt overeenkomstig bijlage I.”; f) punt 7 wordt vervangen door: „7. Voor de toepassing van punt 10 ter, onder a) en b), worden de uitkomsten van de door de instelling zelf uitgevoerde berekening vermenigvuldigd met de factoren (mc) en (ms). Deze factoren bedragen ten minste 3.”; g) punt 8, eerste alinea, wordt vervangen door: „Voor de toepassing van punt 10 ter, onder a) en b), worden de vermenigvuldigingsfactoren (mc) en (ms) verhoogd met een plusfactor tussen 0 en 1, overeenkomstig tabel 1, afhankelijk van het aantal overschrijdingen („overshootings”) dat de instelling gedurende de laatste 250 werkdagen bij het uitvoeren van de tests achteraf van de overeenkomstig punt 10 bepaalde VaR-meting heeft geconstateerd. De bevoegde autoriteiten verlangen dat de instelling overschrijdingen consistent berekent door middel van tests achteraf op hypothetische en feitelijke veranderingen in de waarde van de portefeuille. Een overschrijding is een eendagsverandering in de waarde van de portefeuille welke meer bedraagt dan de gerelateerde, uit het model van de instelling resulterende VaR-eendagswaarde. Ter bepaling van de plusfactor wordt het aantal overschrijdingen ten minste per kwartaal geëvalueerd, en gelijkgesteld met het hoogste van het aantal overschrijdingen in het kader van hypothetische en feitelijke veranderingen in de waarde van de portefeuille.”; h) punt 9 wordt geschrapt; i) punt 10 wordt als volgt gewijzigd: i) punt c) wordt vervangen door: „c) een aanhoudingsperiode die overeenkomt met tien dagen (instellingen mogen valueat-riskmetingen gebruiken berekend op basis van kortere aanhoudingsperioden die werden aangepast tot tien dagen, bijvoorbeeld door de vierkantswortel van tijd. Een instelling die de in dit punt bedoelde aanpak gebruikt, rechtvaardigt op geregelde tijdstippen de redelijkheid van haar aanpak ten behoeve van de bevoegde autoriteiten);”; ii) punt e) komt als volgt te luiden: „e) maandelijkse bijwerking van het gegevensbestand.”; j) de volgende punten worden ingevoegd: „10bis. Daarnaast berekent elke instelling een stresswaarde van het potentiële verlies („stressed valueat-risk” - stressed-VaR) op basis van de VaR-meting met een eenzijdig betrouwbaarheidsinterval van 99 % voor een aanhoudingsperiode van tien dagen van de actuele portefeuille, waarbij de VaR-modelinputs zijn geijkt aan de hand van historische gegevens uit een ononderbroken periode van twaalf maanden van aanzienlijke financiële spanningen die relevant waren voor de portefeuille van de instelling. De keuze van deze historische gegevens wordt jaarlijks getoetst door de instelling en goedgekeurd door de bevoegde instanties. Het Comité van Europese bankentoezichthouders gaat na welke werkwijzen op dit gebied worden gevolgd en stelt richtsnoeren op om de convergentie ervan te waarborgen. De stressed-VaR wordt ten minste eenmaal per week door de instellingen berekend. 10ter. Elke instelling voldoet dagelijks aan een kapitaalvereiste dat is uitgedrukt als de som van de punten a) en b) en voorts voldoet een instelling die haar intern model gebruikt voor de berekening van het kapitaalvereiste voor het specifieke positierisico aan een kapitaalvereiste, uitgedrukt als de som van de punten c) en d): a) de hoogste waarde van: i) haar overeenkomstig punt 10 bepaalde VaR-meting van de dag voordien (VaRt-1); en ii) een gemiddelde van de overeenkomstig punt 10 bepaalde dagelijkse VaR-metingen op elk van de voorgaande zestig werkdagen (VaRgem), vermenigvuldigd met de vermenigvuldigingsfactor (mc); b) de hoogste waarde van: i) haar laatste overeenkomstig punt 10 bis bepaalde beschikbare stressed-VaR (sVaRt-1); en ii) een gemiddelde van de stressed-VaR’s berekend volgens de wijze en frequentie gespecificeerd in punt 10 bis op elk van de voorgaande zestig werkdagen (sVaRgem), vermenigvuldigd met de vermenigvuldigingsfactor (ms); c) een kapitaalvereiste berekend overeenkomstig bijlage I voor de positierisico’s van securitisatieposities en n-th-to-default kredietderivaten in de handelsportefeuille, met uitzondering van die welke zijn opgenomen in de kapitaalvereiste volgens 5 terdecies; d) De hoogste waarde van de meest recente meting van de instelling en het gemiddelde over twaalf weken van de meting van de instelling van het additioneel wanbetalingsrisico en migratierisico, berekend volgens punt 5 bis en, waar van toepassing, de hoogste waarde van de meest recente meting van de instelling en het gemiddelde over twaalf weken van de meting van de instelling van alle prijsrisico’s overeenkomstig punt 5 terdecies.; 10quater. Instellingen moeten eveneens reverse stress tests uitvoeren.”; k) punt 12, eerste alinea, wordt vervangen door: „12. Afhankelijk van de mate waarin de instelling op de betrokken markten actief is, wordt in het risicometingsmodel een voldoende aantal risicofactoren bestreken. Indien de instelling in haar prijsmodel maar niet in haar risicometingsmodel een risicofactor heeft verwerkt, moet zij deze weglating ten genoegen van de bevoegde autoriteit kunnen rechtvaardigen. Bovendien geeft het risicometingsmodel zowel de niet-lineariteit van opties en andere producten als het correlatierisico en het basisrisico weer. Ingeval vervangende maatstaven voor risicofactoren worden gehanteerd, hebben deze in het verleden bewezen adequaat te zijn voor de aangehouden feitelijke positie. Daarnaast geldt het volgende voor individuele soorten risico’s:”;