SPECIAAL VERSLAG VAN DE REKENKAMER betreffende waarborgen, borgsommen en garanties, gesteld bij transacties die tot uitgaven van het EOGFL, afdeling Garantie, leiden

De ordening van de gemeenschappelijke landbouwmarkten is van dien aard dat de betrokken handelsondernemingen in verschillende stadia der transacties verplichtingen aangaan jegens de Gemeenschap, bij voorbeeld de verplichting om produkten die zich in opslag bevinden, af te halen, produkten uit te voeren of te denatureren. Om de naleving van deze verplichtingen te waarborgen zijn in de desbetreffende verordeningen bepalingen betreffende zekerheidstelling opgenomen. Deze zekerheden worden gesteld bij de nationale diensten of organen die met de uitvoering van de desbetreffende transactie zijn belast. Het is belangrijk te weten op welke wijze deze zekerheden worden gesteld en comptabel verwerkt en de waarborgsommen worden verbeurd en toegekend. Dat was het doel van het onderzoek waarop het onderhavige enquêteverslag betrekking heeft. 1. De Kamer heeft al dadelijk kunnen vaststellen dat er slechts één verordening bestaat die een algemene regeling van deze materie omvat, namelijk Verordening (EEG) nr. 352/78 (1) van de Raad van 20 februari 1978 inzake de toewijzing van in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gestelde en verbeurde waarborgen, borgsommen of garanties.

Voordien bestond er echter al een hele reeks bepalingen, verspreid over bijzondere reglementeringen, die ieder een bepaald produkt bestrijken. Deze bijzondere reglementeringen waren van verschillende aard. In sommige ervan waren regels vastgesteld betreffende de toewijzing van de verbeurde waarborgsommen.

Bij artikel 4 van vorenvermelde algemene verordening zijn echter slechts twee van de vroegere bepalingen ingetrokken.

Aangezien de ter voorbereiding van de algemene verordening opgemaakte inventarisatie van deze vroegere reglementeringen in 1978 niet meer recent was, daar zij namelijk uit 1972 dateerde en sindsdien niet meer bijgewerkt schijnt te zijn, valt het te betwijfelen of het genoemde abrogatie-artikel afdoende is. Hierdoor bestaat er dus kans op collisie van regels.

Voorts zij opgemerkt dat in artikel 5 van de verordening uitvoeringsbepalingen werden aangekondigd die tot op heden nog niet zijn verschenen.

Wat de zekerheidstellingen betreft, bestaat er dus geen duidelijke, volledige en gemakkelijk hanteerbare reglementering.

2. De Kamer heeft haar onderzoek toegespitst op Verordening (EEG) nr. 352/78 en de uitvoering daarvan. Zij heeft geconstateerd dat het toepassingsgebied van deze verordening beperkt is. Belangrijke aspecten, waarvoor elders evenmin duidelijke voorzieningen zijn getroffen, blijven onderbelicht.

Met name wat de volgende punten betreft, dient nog het een en ander nader te worden geregeld: - het vaststellen van doel en vorm van de verschillende zekerheden die kunnen worden gesteld; (1) PB nr. L 50 van 22.2.1978.

- het vaststellen van registratievoorschriften die de Lid-Staten er toe verplichten de gestelde zekerheden, ingedeeld naar soort, volledig te administreren, dus ook die welke alleen in een dossier worden bewaard en waarvoor thans geen registratievoorschriften gelden;

- de waardebepaling van de zekerheden die worden gesteld in de vorm van aandelen, obligaties, hypotheken of bankdeposito's waarvan de waarde of liquiditeit aan veranderingen onderhevig is;

- de invoering van een systeem waarbij eerst alle gestelde zekerheden, ongeacht de potentiële begunstigden, voorlopig worden geadministreerd en daarna de verbeurde waarborgsommen.

3. Zelfs als men zich tot het eigenlijke doel van de verordening beperkt, namelijk de toewijzing van de waarborgsommen, blijven er nog twee vraagpunten open, te weten: - ten aanzien van de diverse soorten zekerheden wordt in het midden gelaten aan wie de waarborgsommen uiteindelijk dienen toe te vallen, aan de Lid-Staat dan wel aan de Gemeenschap;

- ten aanzien van de waarborgsommen die aan de Gemeenschap toevallen, ligt niet vast op welk tijdstip zij in de rekening van het EOGFL dienen te worden opgenomen.

4. Bovendien geeft de verordening geen uitsluitsel over de volgende interpretatiekwesties: - het doel van de verordening is kennelijk de principes inzake de toekenning van verbeurde waarborgsommen vast te leggen, maar de artikelen 2 en 3 behandelen uitsluitend het aspect van de comptabele verwerking daarvan;

- uit de considerans van de verordening kan worden afgeleid dat de verbeurde waarborgsommen in principe aan de Gemeenschap dienen toe te vallen en dat toekenning daarvan aan Lid-Staten moet worden aangemerkt als een uitzondering op de algemene regel. In artikel 1, tweede lid, worden de aldaar genoemde uitzonderingen echter voorgesteld als een beperking van het toepassingsgebied van de verordening en dus niet als een bepaling die aan de algemene regel derogeert.

5. Voorts is het de Kamer gebleken dat de Commissie niet over de nodige informatie beschikt om zich een algemeen oordeel te kunnen vormen over de wijze waarop de reglementering inzake zekerheidstellingen ten uitvoer wordt gelegd. Deze informatie vertoont namelijk op de volgende punten gebreken: - het eerste voorbereidende document betreffende de onderhavige verordening dateert uit 1972, maar sindsdien werd de lijst van de gevallen waarin in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zekerheden moeten worden gesteld, niet bijgewerkt;

- daar in de financiële administratie niet wordt aangetekend in hoeverre de gestelde zekerheden reeds zijn vrijgegeven en of de waarborgsommen aan de Lid-Staat dan wel aan de Gemeenschap zijn toegekend, zijn er ook geen statistische gegevens aan de hand waarvan de gestelde zekerheden naar deze criteria kunnen worden uitgesplitst.

6. De Kamer heeft de Lid-Staten op 4 september 1979 door tussenkomst van hun eigen Rekenkamers een vragenlijst doen toekomen, die toegespitst is op de tenuitvoerlegging in 1978 van de onderhavige verordening.

Deze enquête en de resultaten ervan zijn samengevat in bijlage I bij dit verslag. Hoewel, gezien de onvolledigheid en de per land uiteenlopende aard van de antwoorden op de vragenlijst, voorzichtigheid geboden is bij het trekken van conclusies daaruit, kan uit deze antwoorden toch wel het volgende worden afgeleid: - met de zekerheidstellingen is een vrij groot financieel belang gemoeid. Zo wijst de enquête uit dat het totaal aan gestelde zekerheden per ultimo 1978 1 053 miljoen ERE bedroeg. Ter vergelijking : het totaal aan uitgaven in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid bedroeg in dit zelfde jaar 8 672 miljoen ERE;

- minstens 85 % van de verbeurde waarborgsommen valt toe aan de Lid-Staten;

- de onvolledigheid van de reglementering komt tot uiting in het heterogene karakter van de antwoorden van de Lid-Staten op de vragenlijst, alsook in de door vele van hen geuite twijfels.

7. Voor de Gemeenschap is het vanzelfsprekend van belang dat de verbeurde waarborgsommen aan haar toevallen, maar het is voor haar van nog groter belang dat zij zich er van kan vergewissen dat de gestelde zekerheden aan hun voornaamste doel beantwoorden, namelijk de zekerheid geven dat de handelsondernemingen hun verplichtingen nakomen. Dit houdt niet noodzakelijkerwijs in dat de verbeurde waarborgsommen aan de Gemeenschap moeten worden toegewezen, mits zij zich de middelen verschaft om volledig geïnformeerd te zijn over alle gestelde zekerheden en om deze op hun doeltreffendheid te onderzoeken.

De artikelen 2 en 3 van de verordening bepalen echter dat de verbeurde waarborgsommen worden verrekend met de uitgaven van het EOGFL, afdeling Garantie, en deze saldering heeft nu juist tot gevolg dat de Gemeenschap niet de zekerheid heeft dat zij over de hier bedoelde middelen kan beschikken.

In verband hiermede en gezien het feit dat aan de Gemeenschap toegewezen waarborgen niet als ontvangsten op de begroting worden aangewezen, lijkt het wenselijk dat hiervan door de Lid-Staten tegelijk met de declaraties van de uitgaven waarop zij in mindering worden gebracht, aangifte wordt gedaan.

8. Vorenstaande opmerkingen werden bij brief van 3 februari 1981 officieel ter kennis gebracht van de Commissie. Met schrijven van 10 juni 1981 heeft de Commissie hierop het antwoord gegeven dat als bijlage II bij dit verslag is gevoegd. Door in punt 7 van dit antwoord mede te delen dat voorbereidingen worden getroffen om te komen tot een omschrijving van de verschillende soorten zekerheidstellingen en tot invoering van een aanmeldingssysteem ter zake heeft de Commissie gedeeltelijk voldaan aan de wens, vervat in de opmerkingen van de Kamer.

9. Wil de Commissie echter kunnen beoordelen of de gestelde zekerheden beantwoorden aan datgene wat zij als hun voornaamste doel erkent, namelijk "het waarborgen van de goede uitvoering van een in het kader der gemeenschappelijke marktordening beoogde transactie", dan dient zij ter zake volledig geïnformeerd te zijn zodat zij steeds weet welke waarborgsommen inmiddels zijn vrijgegeven, dan wel verbeurd en welke aan de betrokken Lid-Staat dan wel aan de Gemeenschap zijn toegewezen.

10. Het feit dat er tussen de organisatiestructuur van de uitvoeringsorganen der Lid-Staten grote verschillen bestaan, mag de toepassing van een minimum aan gemeenschappelijke boekings- of registratievoorschriften niet in de weg staan. De Kamer ziet niet in waarom het feit dat de uitvoeringsorganen aan nationale financieel-administratieve regels zijn onderworpen, zou moeten betekenen dat zij daardoor niet in staat zijn om bij voorbeeld de gestelde zekerheden volledig te administreren, opdat deze steeds in de boeken zijn terug te vinden, hetgeen niet het geval is met de door sommige nationale uitvoeringsorganen gevolgde praktijk van in het dossier bewaren van de zekerheden.

11. De Kamer blijft bij haar wens dat de bepalingen van de basis verordening opnieuw worden bestudeerd, niet noodzakelijkerwijs in de zin van een "nieuwe poging om de reglementering in ruime mate op communautaire leest te schoeien", daar hierbij namelijk kan worden volstaan met een verduidelijking van de reglementering. Dat de memorie van toelichting en het dictum van de verordening op verschillende punten met elkaar in tegenspraak zijn, is toe te schrijven aan het feit dat prioriteit werd verleend aan het vinden van een oplossing voor een bijkomstig probleem, namelijk het treffen van een regeling inzake toekenning der verbeurde waarborgsommen aan de betrokken Lid-Staat, dan wel aan de Gemeenschap. Het belangrijkste probleem is echter er voor te zorgen dat de gestelde zekerheden de goede werking van de gemeenschappelijke marktordeningen waarborgen.

Met dit doel voor ogen acht de Kamer het dan ook raadzaam dat de hele reglementering inzake zekerheidstellingen opnieuw in studie wordt genomen.

De tekst van vorenstaande opmerkingen werd door de Kamer vastgesteld in haar zitting van 18 juni 1981.

Gedaan te Luxemburg, 2 juli 1981.

Voor de Rekenkamer

Michael N. MURPHY

President

BIJLAGE I ENQUETE VANWEGE DE REKENKAMER VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, INGESTELD BIJ DE LID-STATEN

De enquêtevragen hadden betrekking op de volgende punten: a) het saldo per ultimo 1978 van het totaal aan gestelde zekerheden;

b) de vorm waarin de zekerheden tot dit saldo waren gesteld: - baargeld (kasmiddelen),

- cheques,

- garanties (bankgarantie of garantiecontract),

- aandelen of obligaties,

- andere zekerheden;

c) het totale bedrag aan in 1978 verbeurde waarborgsommen;

d) het bedrag aan verbeurde waarborgsommen dat door de nationale uitvoeringsorganen niet aan de Gemeenschap werd overgedragen;

e) het bedrag waarmede de rekening van het EOGFL werd gecrediteerd;

f) het artikel c.q. de post van de EEG-begroting, waarop de verbeurde waarborgsommen werden aangewezen (met vermelding van het produkt, de EEG-verordening en het bedrag).

In de hierna volgende tabel is het via de enquêtevragen a) tot en met e) verzamelde cijfermateriaal verwerkt.

>PIC FILE= "T0035483">

Deze gegevens dienen met de nodige omzichtigheid te worden geïnterpreteerd, gezien de onvolledigheid van de antwoorden der Lid-Staten: - België heeft geen opgave gedaan van de aan deze Lid-Staat toegewezen verbeurde waarborgsommen;

- Denemarken heeft er op gewezen dat bij de toepassing van de verordening moeilijkheden zijn gerezen en dat dit land dientengevolge de Commissie om uitvoeringsbepalingen heeft verzocht;

- de Bondsrepubliek Duitsland heeft geen gegevens betreffende Hamburg-Jonas toegezonden, zodat de gegevens betreffende deze Lid-Staat incompleet zijn;

- Frankrijk heeft geen informatie verschaft over de bij de douanediensten gestelde zekerheden;

- Italië heeft geen informatie verschaft over de zekerheidstellingen die onder het Ministerie van Financiën ressorteren. Voorts kan uit de Italiaanse antwoorden op de enquêtevragen worden opgemaakt dat de rekening van het EOGFL pas voor de verbeurde waarborgsommen wordt gecrediteerd bij de afsluiting van de rekeningen van het volgend jaar;

- het Verenigd Koninkrijk heeft medegedeeld dat in het saldo niet begrepen zijn de voor afzonderlijke transacties gestelde zekerheden in de vorm van een bankgarantie, daar in die gevallen het betrokken document steeds in het dossier bewaard blijft tot aan de algehele afwikkeling van de transactie, waarna het wordt geretourneerd aan degene die de zekerheid heeft gesteld.

Daar er dus op een aantal punten twijfels bestaan over de onderlinge vergelijkbaarheid van de enquête-uitkomsten, is voor een nadere analyse daarvan grote omzichtigheid geboden. Deze uitkomsten geven namelijk een vertekend beeld zolang zij niet zijn aangevuld met andere nog ontbrekende gegevens zoals: - het aandeel per Lid-Staat van de handelstransacties die door zekerheidstellingen zijn gedekt, in het totaal der uitgaven ten behoeve van het gemeenschappelijk landbouwbeleid;

- het totaal aan gestelde zekerheden : de hiervoor door België, Italië en het Verenigd Koninkrijk opgegeven cijfers zijn niet significant, terwijl zij voor Frankrijk en de Bondsrepubliek Duitsland niet het gehele waarnemingsveld bestrijken;

- het bedrag der aan de Lid-Staten toegevallen verbeurde waarborgsommen : de door België en Italië opgegeven bedragen zijn te laag geschat;

- de representativiteit van het saldo per ultimo 1978.

Daarom zou het een zeer gewaagde onderneming zijn als uit het percentage van de verbeurde waarborgsommen op het totaal aan gestelde zekerheden conclusies werden getrokken ten aanzien van de doeltreffendheid van de uitvoeringsorganen der verschillende Lid-Staten. De meest vergaande conclusie die uit vorenstaande tabel valt te trekken, is dat het percentage van de in 1978 verbeurde bedragen op het totaal van de per ultimo 1978 gestelde zekerheden voor de Bondsrepubliek Duitsland, Frankrijk, Ierland en Nederland, voor welke Lid-Staten dit percentage wel min of meer significant is te achten, varieert tussen 1,1 en 2,1.

Relateert men het totaal van de verbeurde waarborgsommen aan de uitgaven ten behoeve van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, dan komt men op een gemiddelde van 0,14 %. Dit percentage ligt dus binnen de daarvoor door de Commissie geraamde marge van 0,1 tot 0,2 %.

Per Lid-Staat zijn de percentages als volgt: >PIC FILE= "T0035484">

Van slechts drie Lid-Staten (België, Frankrijk en Nederland) blijkt dit percentage binnen de door de Commissie geraamde marge te liggen. Het percentage betreffende één Lid-Staat (het Verenigd Koninkrijk) ligt ver boven het gemiddelde. Niettemin valt te constateren dat het gemiddelde van alle Lid-Staten (0,1474 %) binnen de door de Commissie geraamde marge blijft, wat echter niet wegneemt dat uit vorenstaande tabel geen definitieve conclusie kan worden getrokken.

Al met al blijkt toch dat de door de Rekenkamer gehouden enquête, hoewel zij was gegoten in de zeer eenvoudige vorm van een aan elke Lid-Staat toegezonden vragenlijst, uitkomsten heeft opgeleverd, die, althans qua orde van grootte, waarschijnlijk lijken.

BIJLAGE II COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN COMMENTAAR op de studie van de Rekenkamer betreffende waarborgen, borgsommen en garanties, gesteld bij transacties die tot uitgaven van het EOGFL, afdeling Garantie, leiden

1. De ter zake door de Rekenkamer gehouden enquête is waardevol. Zij heeft aanvullend statistisch materiaal opgeleverd over de omvang van de met de zekerheidstelling gemoeide bedragen en over de vormen waarin in de praktijk zekerheden worden gesteld.

Zoals de Kamer constateert, zijn deze gegevens echter onvolledig, daar niet alle betrokken overheidsorganen de enquêtevragen hebben beantwoord.

Het feit dat het financieel belang dat de zekerheidstellingen vertegenwoordigen, van land tot land verschilt, is niet verwonderlijk, daar dit immers afhankelijk is van de aard van de in hoofdzaak uitgevoerde transacties.

Zo kunnen bij voorbeeld de hogere bedragen aan zekerheidstellingen in België worden toegeschreven aan het feit dat daar in grotere mate dan in andere Lid-Staten transacties betreffende verwerking van boter worden afgesloten.

2. De Kamer constateert dat het totaal van de gestelde zekerheden per ultimo 1978 meer dan 1 miljard bedraagt. Bij de beoordeling van dit cijfer dienen echter de volgende twee factoren in aanmerking te worden genomen: 1. in het algemeen worden de zekerheden niet in contanten, maar in de vorm van een bankgarantie gesteld;

2. in bijna alle gevallen worden de gestelde zekerheden, vaak zelfs op vrij korte termijn, vrijgegeven omdat de handelaar zijn verplichtingen waar een borgstelling tegenover staat, inmiddels is nagekomen.

3. De Rekenkamer helt over tot de opvatting dat Verordening (EEG) nr. 352/78 betreffende de toekenning aan het EOGFL van sommige verbeurde waarborgsommen leemten en onvolkomenheden vertoont.

Er zij in de eerste plaats op gewezen dat een zekerheidstelling in hoofdzaak bedoeld is om de goede uitvoering te waarborgen van een in het kader van de gemeenschappelijke marktordeningen voorgenomen transactie en dat de vraag of de waarborgsom dient toe te vallen aan de Gemeenschap dan wel aan de betrokken Lid-Staat slechts van ondergeschikt belang is.

Tijdens de aanloopfase van de gemeenschappelijke marktordeningen besliste de Gemeenschap van geval tot geval over de wenselijkheid om een verbeurde waarborgsom definitief aan de Gemeenschap toe te wijzen.

Slechts met betrekking tot een klein aantal gevallen bepaalde de reglementering dat een verbeurde waarborgsom aan het EOGFL wordt toegewezen, met dien verstande dat wanneer de reglementering niet anders bepaalt de verbeurde waarborgsom aan de Lid-Staat toevalt.

4. De Commissie achtte het wenselijk om in de regeling inzake de zekerheidstellingen een bepaling betreffende het doorberekenen van verbeurde waarborgsommen op te nemen. Dit doel lag ten grondslag aan het voorstel van de Commissie van 6 februari 1976. Dit voorstel behelsde namelijk de bepaling dat de verbeurde waarborgsommen in mindering worden gebracht op de uitgaven van het EOGFL, behalve in die gevallen dat het eisen van een borgstelling uitsluitend als een beheerdaad is aan te merken, met name in het geval dat een zekerheid wordt gesteld bij de afgifte van certificaten zonder voorfixatie van het restitutiebedrag.

Het voorstel om als algemene regel te laten gelden dat verbeurde waarborgsommen aan de Gemeenschap toevallen, stuitte namelijk op weerstand van de kant van de Raad en dit heeft ertoe geleid dat in Verordening (EEG) nr. 352/78, die na moeizame onderhandelingen werd aangenomen, de toekenning van verbeurde waarborgsommen aan het EOGFL aan veel grotere restricties is gebonden dan in het voorstel van de Commissie. Ondanks de bemoeiingen van de Commissie is de op dit gebied geboekte vooruitgang dus beperkt gebleven.

5. Dit neemt niet weg dat Verordening (EEG) nr. 352/78 veel duidelijker is dan de Kamer doet voorkomen. Hierin is een omschrijving vervat die, blijkens een door de Commissie ingesteld onderzoek, in de praktijk geen grote interpretatiemoeilijkheden oproept. Er is nog een zeer klein aantal gevallen waarvoor de bestaande regeling, in overleg met het Comité van het EOGFL, dient te worden aangescherpt zodra de ambtelijke instanties van de Commissie feitelijk in de gelegenheid zijn om deze bijkomstige aangelegenheid te behandelen.

Het opstellen van een volledige lijst van alle gestelde zekerheden is vrij omslachtig ; immers, deze zou, gezien de voortdurende ontwikkeling van de Gemeenschapsreglementering, steeds weer moeten worden bijgewerkt. De moeite die dit zou vergen, zou niet evenredig zijn aan de daarmee verkregen resultaten. Dit is trouwens de reden waarom de Commissie bij de onderhandelingen over Verordening (EEG) nr. 352/78 geweigerd heeft deze weg in te slaan.

6. Wat de comptabele verwerking betreft, valt uit het verslag van de Rekenkamer af te leiden dat zij wenst dat zowel ten aanzien van de uitvoeringsorganen van de Lid-Staten als ten aanzien van het EOGFL bijzondere voorzieningen worden getroffen.

Wegens het zeer uiteenlopende karakter van de uitvoeringsorganen, die aan nationale financieel-administratieve voorschriften zijn gebonden, kan een dergelijk systeem niet op korte termijn worden ingevoerd, hoewel invoering op den duur wel kan worden overwogen.

Bij controles ter plaatse kunnen de Commissiegedelegeerden vaststellen welke van de gestelde waarborgsommen verbeurd zijn en voor welke de beslissing hierover nog hangende is. Tot dusverre zijn zij hierbij niet op grote moeilijkheden gestuit.

Voor het EOGFL kan dus geen bijzonder systeem van administratieve verwerking der gegevens betreffende de zekerheidstellingen worden ingevoerd zolang de financiële administratie van de uitvoeringsorganen nog niet is geüniformeerd.

Sommige uitvoeringsorganen doen echter zowel bij de toezending van hun maandstaten aan het EOGFL, als bij hun jaarlijkse declaraties in het kader van de verevening (goedkeuring) der rekeningen afzonderlijk opgave van de verbeurde waarborgsommen.

Parallel met de definitieve toewijzing van de verbeurde waarborgsommen aan de Lid-Staten worden zij volgens de gebruikelijke procedure in de rekeningen van het EOGFL geboekt. De Commissiegedelegeerden hebben echter bij hun controles ter plaatse vastgesteld dat in sommige gevallen de beslissing van de Lid-Staten om de waarborgsommen verbeurd te verklaren, vrij lang op zich laat wachten. De betrokken ambtelijke instanties van de Commissie hebben echter inmiddels de nodige stappen ondernomen en thans schijnt dat probleem zich niet meer in belangrijke mate voor te doen. Hierbij zij tevens vermeld dat de administratieve maatregelen om deze zaak af te doen, niet konden steunen op de algemene Verordening (EEG) nr. 352/78, maar uitsluitend op de vele specifieke verordeningen die in een waarborgsysteem voorzien.

7. De Commissie meent uit de opmerkingen van de Kamer en uit de hierop in dit document gegeven antwoorden de volgende conclusies te kunnen trekken: - het is thans niet opportuun een op zich zelf staande wijziging van Verordening (EEG) nr. 352/78 voor te stellen en onder de huidige omstandigheden lijkt een nieuwe poging om de reglementering in belangrijke mate op communautaire leest te schoeien tot mislukking gedoemd;

- het is zaak te streven naar verduidelijking in grensgevallen waar nog twijfels kunnen bestaan over de vraag of een verbeurde waarborgsom al dan niet aan het EOGFL dient toe te vallen ; toch is het tot dusverre niet nodig gebleken uitvoeringsbepalingen betreffende Verordening (EEG) nr. 352/78 vast te stellen;

- in de diverse verordeningen houdende instelling van een gemeenschappelijke marktordening dient nader te worden bepaald op welk moment een verbeurde waarborgsom aan het EOGFL dan wel aan de betrokken Lid-Staat toevalt;

- het is zaak een omschrijving uit te werken van de verschillende soorten zekerheidstelling en een systeem in te voeren betreffende het ter zake door de Lid-Staten doorgeven van informatie ; met voorbereidende werkzaamheden op dit gebied is reeds een begin gemaakt.