*****

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 15 juli 1987

inzake de nieuwe afbakening, met ingang van 1 januari 1987, van de regionale steungebieden in Denemarken

(Slechts de tekst in de Deense taal is authentiek)

(87/573/EEG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE

GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 93, lid 2, eerste alinea,

Na de belanghebbenden overeenkomstig artikel 93 te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken,

Overwegende hetgeen volgt:

I

1. In de Deense Wet van 13 maart 1985 (1) wordt onderscheid gemaakt tussen twee categorieën regio's die voor steun in aanmerking kunnen komen, namelijk prioritaire steungebieden, waar steun kan worden verleend tot bruto 35 % (25 % netto-steunequivalent) en normale steungebieden waar de steun gebonden is aan een intensiteitsmaximum van 25 % bruto (16,9 % netto-steunequivalent).

De betrokken gebieden waren die welke voor een tijdvak van vijf jaar bij Beschikking 82/691/EEG van de Commissie (2) waren goedgekeurd.

2. Bij schrijven van 9 oktober 1986 stelde de Deense Regering de Commissie in kennis van de nieuwe afbakening van de regionale steun die, met ingang van 1 januari 1987, voor vijf jaar zou gelden. Om een gebied in een van beide categorieën in te delen heeft de Deense Regering een door de Deense Raad voor de regionale ontwikkeling opgestelde lijst van alle Deense gebieden gevolgd. Deze was evenals in 1981 gebaseerd op de verdeling van Denemarken in groepen gemeenten (»kommuner"), zoals aangegeven in de Wet op de regionale en nationale ruimtelijke ordening. Deze groepen die van 1 tot 59 zijn genummerd, omvatten elk 1 tot 16 gemeenten met een bevolking variërend van 11 665 tot 350 789 inwoners. Voor elk van deze gemeenten werd een index berekend die gebaseerd is op vijf indicatoren namelijk: het aandeel van de 20-66-jarigen op de totale bevolking per 1 januari 1985, de gemiddelde tewerkstellingsgraad in 1980-1982-1984, uitgedrukt in verhouding tot de tegen werkloosheid verzekerden, het gemiddelde belastbare inkomen per belastingplichtige in 1983, en de werkgelegenheid zowel in de overheids- als in de particuliere dienstensector en in de verwerkende industrie (met uitzondering van de bouwnijverheid, de delfstoffenwinning en openbare nutsbedrijven) in november 1983. Voordat zij bij elkaar werden geteld, werden de vijf indicatoren gecorrigeerd met de daarvoor geldende standaardafwijking en werd aan de indicatoren werkgelegenheid en inkomen een dubbel gewicht toegekend. Ook werden alternatieve indexen berekend door de vijf indicatoren op te tellen zonder dubbele weging en met een dubbele weging van alleen de factor werkgelegenheid, om eventuele veranderingen in de volgorde te kunnen vergelijken.

Uit de ranglijst bleek dat de ontwikkeling sinds 1982 in de meeste steungebieden positief was geweest.

Daarom stelde de Deense Regering voor de steungebieden zo te verminderen dat voortaan niet meer 24,1 maar slechts 20,7 % van de Deense bevolking in een steungebied woonachtig zou zijn. De respectievelijk in prioritaire en in gewone steungebieden woonachtige bevolking zou dan respectievelijk 11,1 % en 9,6 % van de Deense bevolking uitmaken; bij de vorige indeling waren dit respectievelijk 15,5 % en 8,5 %.

3. De Commissie heeft de voorgenomen indeling nationaal en communautair aan artikel 92, lid 3, van het Verdrag getoetst.

Hierbij bleek dat van geen enkele Deense regio kon worden gesteld dat de levensstandaard abnormaal laag was of dat er een ernstige werkloosheid heerste en dat daarom steunverlening aan geen van deze gebieden op grond van artikel 93, lid 3, onder a), van het Verdrag kon worden goedgekeurd. Voorts waren er op grond van artikel 93, lid 3, onder c), van het Verdrag geen termen aanwezig voor de voortzetting van de regionale steun in de volgende gemeenten: Spoettrup in de »amtskommune" Viborg, Egvad, Holmsland, Ringkoebing en Skjern in »amt" Ringkoebing.

Ook maakte de Commissie bezwaar tegen de indeling van de volgende groepen gemeenten als prioritaire steungebieden in plaats van als normale steungebieden, waardoor het steunmaximum hoger zou liggen: nrs. 52, 53, 57, 47, 46, 45, 34 en de gemeenten Hoejer en Toender in Soenderjylland, en tegen de hogere indeling van de voorheen als normaal steungebied aangemerkte groep gemeenten nr. 21 in Soenderjylland. In haar vergadering van 3 december 1986 besloot de Commissie daarom de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag ten aanzien van deze voorgenomen maatregelen in te leiden.

De Commissie deed de Deense Regering hiervan mededeling bij schrijven van 10 december 1986 en de regeringen van de andere Lid-Staten bij schrijven van 12 maart 1987, met het verzoek hun opmerkingen kenbaar te maken.

Overeenkomstig artikel 93, lid 2, van het Vedrag werd in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen van 27 maart 1987 een mededeling aan andere belanghebbenden opgenomen.

II

De Deense Regering maakte haar commentaar bekend in een brief van 23 februari 1987 en in besprekingen tussen de Deense autoriteiten en de Commissie op 19 mei en 1 juni 1987.

De argumenten van de Deense Regering zijn tweeërlei: argumenten van algemene aard en argumenten ten aanzien van gebieden waartegen de Commissie wat de indeling ervan betreft bezwaren had.

De eerste algemene opmerking van de Deense Regering was dat Denemarken aan een kleiner percentage van de bevolking regionale steun verleent, een kleiner steunbedrag per hoofd van de bevolking op de begroting heeft uitgetrokken en ook een lager percentage van alle investeringen subsidieert, waarvan bovendien het grootste deel naar kleine en middelgrote bedrijven gaat, dan enige andere Lid-Staat.

Ook vond de Deense Regering dat verdere verlaging van de steun in Denemarken een mededingingsvervalsend effect zou hebben, zolang de steun in de aangrenzende Scandinavische landen en Duitsland hoger ligt.

Voorts had zij op verschillende punten kritiek op de methode die de Commissie bij de toetsing had gevolgd.

Tevens was het haar niet duidelijk waarom de Commissie drie door de Deense regionale ontwikkelingsraad gebruikte indicatoren had afgewezen.

Ten aanzien van de kritiek van de Commissie op de indeling van gemeenten als normaal of als prioritair steungebied, werd geantwoord dat de Deense Regering wel had voorgesteld vier gemeenten in Nordjylland lager in te delen in verband met de verbetering in de situatie aldaar, maar dat de Commissie ook elf andere gemeenten lager wilde inschalen, hoewel zij er vergeleken met de rest van het land niet gunstig voorstonden en zeer perifeer gelegen waren. Bovendien had de Deense Regering voorgesteld om in deze elf gemeenten de steun van 25 % netto-steunequivalent uitsluitend aan kleine en middelgrote bedrijven toe te kennen.

Ten aanzien van »amt" Viborg, zag de Commissie, toen zij de gemeente Spoettrup wilde uitsluiten, geheel voorbij aan de geografische en structurele banden met de aangrenzende groep gemeenten, waarvoor deze indeling wel werd aanvaard. Dezelfde kritiek gold ten aanzien van de wens om groep nr. 47 lager in te schalen, hoewel deze grenst aan een groep gemeenten in Nordjylland, die in een gelijksoortige positie verkeert en die wel als steungebied werd aanvaard.

Bij haar bezwaar tegen het als zodanig handhaven van de reeds bestaande steungebieden in »amt" Ringkoebing, ging de Commissie voorbij aan het feit dat deze gemeenten deel uitmaakten van de zones getroffen door het instellen van het gemeenschappelijk visserijbeleid, die bij Verordening (EEG) nr. 3638/85 van de Raad (1) in de specifieke actie voor regionale ontwikkeling van 17 december 1985 werden opgenomen en de Deense Regering deze regeling moeilijk kon uitvoeren indien zij geen steun mocht verlenen.

Ten aanzien van Soenderjylland hield de Commissie geen rekening met de hoge levensstandaard in de Duitse regio Flensburg, toen ze bezwaar maakte tegen de status van prioritair steungebied van de grensgemeenten Hoejer en Toender, en de achteruitgang in de sociaal-economische positie van de regio Gram, toen zij er bezwaar tegen maakte dat deze als prioritair steungebied werd ingedeeld.

III

Andere Lid-Staten maakten geen gebruik van de oproep van de Commissie om commentaar te leveren. Van de andere belanghebbenden dan de Lid-Staten reageerde het »amt" Storstroem op 22 april 1987 met een brief op de mededeling in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen van 27 maart 1987. Dit »amt" was van mening dat geheel Lolland en ook Falster en Moen prioritaire steungebieden moesten worden.

IV

1. De steun aan investeringen in de industrie en de dienstensector, bedoeld in de Deense Wet op de regionale ontwikkeling van 13 maart 1985, valt onder artikel 92, lid 1, van het Verdrag.

De steun wordt verleend aan bedrijven die in steungebieden subsidiabele investeringen doen. Deze steun begunstigt de betrokken bedrijven, daar dezelfde steun niet terzake van soortgelijke investeringen buiten deze gebieden wordt verleend.

De op grond van de Deense Wet op de regionale ontwikkeling verleende steun is concurrentievervalsend omdat de steunverlening voor de ontvanger van de steun een aanwijsbaar hoger rendement van zijn investeringen betekent dan voor concurrenten die deze bijstand niet ontvangen. De concurrentievervalsing is niet onaanzienlijk. De steun kan 16,9 %, 20 % of 25 % netto-steunequivalent bedragen. Een vermindering van de investeringskosten met een dergelijke marge maakt investering kunstmatig rentabeler voor het steunontvangende bedrijf dan voor concurrenten die deze steun niet ontvangen.

Indien de steun bedrijven ertoe beweegt een andere vestigingsplaats te kiezen, is dit ook een concurrentievervalsing die onder artikel 92, lid 1, valt, aangezien een regeling waardoor de mededinging in de gemeenschappelijke markt niet wordt vervalst (artikel 3, onder f), van het Verdrag) impliceert dat bedrijven in staat moeten worden gesteld zelf te bepalen waar zij zich willen vestigen, zonder daarbij door financiële stimuleringsmaatregelen te worden beïnvloed.

De in dit geval bedoelde steun heeft ook een ongunstige invloed op het handelsverkeer tussen Lid-Staten. Het is weliswaar niet mogelijk om bij de beoordeling van een algemene steunregeling als de Wet op de regionale ontwikkeling, heel nauwkeurig aan te geven waar de markten van de steunontvangers liggen, aangezien toekomstige steunontvangers niet bekend zijn, maar op grond van ervaring mag men stellen dat althans enkele van de ondersteunde bedrijven in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten actief zullen zijn. Ook wordt het handelsverkeer tussen de Lid-Staten ongunstig beïnvloed indien de steun de nationale produktie stimuleert ten koste van de invoer uit andere Lid-Staten.

Uit het bovenstaande blijkt dat steun de rentabiliteit van de bedrijvigheid van steunontvangers, in vergelijking tot hun concurrenten, verhoogt. Indien hierbij handelsverkeer tussen Lid-Staten betrokken is, moet dit als een ongunstige beïnvloeding worden aangemerkt.

Het handelsverkeer wordt ook ongunstig beïnvloed doordat de steun medebepalend is voor de plaats waar steunontvangende bedrijven zich vestigen. Indien een bedrijf zich bij voorbeeld van de ene Lid-Staat naar de andere verplaatst, brengt de nieuwe vestigingsplaats door de verplaatsing zelf, het produktieproces en de geproduceerde goederen veranderingen teweeg in het handelspatroon tussen de Lid-Staten.

Daarom valt de op grond van de Deense Wet op de regionale ontwikkeling verleende steun binnen de werkingssfeer van artikel 92, lid 1, van het Verdrag.

2. Daar de nieuwe afbakening van de steungebieden in Denemarken op regionale steun betrekking heeft, kan de Commissie alleen die regio's aanvaarden, welke voldoen aan de uitzonderingen op het verbod van staatssteun die zijn genoemd in artikel 92, lid 3, onder a) en c), van het Verdrag. Hierin wordt de eis gesteld dat de steun ten goede komt aan een welomschreven doelstelling van de Gemeenschap en niet slechts profijt oplevert voor de Lid-Staat of de ontvanger van de steun. De uitzonderingen moeten bij toetsing van steunregelingen en van afzonderlijke gevallen van steunverlening strikt worden uitgelegd.

Deze mogen alleen worden toegepast, indien de Commissie ervan overtuigd is dat het krachtenspel op de markt op zich zelf onvoldoende is om de ontvangers van de steun tot een gedrag te brengen dat een van de in de uitzonderingsbepalingen genoemde doelstellingen ten goede zou komen.

Een beroep op de uitzonderingen in gevallen waarbij een dergelijk causaal verband niet bestaat, zou betekenen dat werkloos werd toegezien hoe het handelsverkeer tussen de Lid-Staten nadelig wordt beïnvloed en de mededinging wordt vervalst, zonder dat hier enig voordeel voor de Gemeenschap tegenover staat.

Bij de toepassing van bovenstaande beginselen bij de toetsing van regionale steunregelingen, moet de Commissie ervan overtuigd zijn dat de betrokken regio's te kampen hebben met problemen die vergeleken met de toestand in de rest van de Gemeenschap ernstig genoeg zijn om het verlenen van steun op het voorgenomen niveau te rechtvaardigen. Bij de toetsing moet blijken dat de steun noodzakelijk is om de in de artikel 92, lid 3, onder a) of c), uiteengezette doelstellingen te bereiken. Indien dit niet kan worden aangetoond moet worden aangenomen dat de steun niet zozeer de in de uitzonderingsbepalingen genoemde doelstellingen ten goede komt, als wel de particuliere belangen van de ontvanger van de steun.

3. De in artikel 92, lid 3, onder a), genoemde uitzondering geldt voor steun die de economische ontwikkeling van streken waarin de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst, bevordert. Toen de Commissie ten aanzien van de nieuwe afbakening van de Deense steungebieden op grond van de Wet op de regionale ontwikkeling de procedure van artikel 93, lid 2, inleidde, was zij van oordeel dat de economische en sociale situatie in Denemarken, nationaal of lokaal bezien, voor toepassing van artikel 92, lid 3, onder a), onvoldoende reden waren. De Commissie gaf een uiteenzetting van dit standpunt in de bijlage bij haar brief van 10 december 1986 aan de Deense Regering.

Dit standpunt was gebaseerd op de cijfergegevens van het BBP per hoofd in Denemarken over de jaren 1981-1984, dat sneller steeg dan in de rest van de Gemeenschap. Daardoor is het laagste BBP per hoofd van alle Deense regio's van niveau III thans meer dan 2 % hoger dan het gemiddelde in de Gemeenschap. Deze relatieve volgorde blijft ook bestaan indien rekening wordt gehouden met de koopkrachtverschillen. Bovendien lag het hoogste werkloosheidscijfer van alle Deense regio's van niveau III slechts 15 % boven het gemiddelde in de Gemeenschap, terwijl de werkloosheid in Denemarken daalt.

Hieruit blijkt eens te meer dat de levensstandaard in Denemarken als geheel of in de door deze beschikking bestreken regio's niet abnormaal laag is, en er evenmin sprake is van een ernstig gebrek aan werkgelegenheid.

4. De in artikel 92, lid 3, onder c), bedoelde uitzondering geldt voor steun die de ontwikkeling van bepaalde regionale economieën vergemakkelijkt, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet worden geschaad in een mate die met het gemeenschappelijk belang strijdig is.

De gevolgen voor het handelsverkeer worden alleen dan niet strijdig geacht met het gemeenschappelijk belang, indien kan worden aangetoond dat de steunontvangende regio met moeilijkheden te kampen heeft die, vergeleken met de communautaire norm, ernstig zijn, en indien deze moeilijkheden zonder steun door de vrije krachten van de economie niet zouden verdwijnen en de steunverlening de mededinging in bepaalde sectoren niet in ernstige mate vervalst.

Daarom moet de Commissie, wanneer zij onderzoekt of de regionale steun verenigbaar is met artikel 92, lid 3, onder c), zowel bepaalde grote verschillen tussen regio's in hetzelfde land als de sociale en economische situatie in de desbetreffende regio's, vergeleken met de rest van de Gemeenschap, in haar oordeel betrekken.

Naar het oordeel van het Hof van Justitie beschikt de Commissie over een discretionaire bevoegdheid, waarvan de uitoefening afweging van economische en sociale gegevens impliceert, die in een communautair kader dient te geschieden (1).

Om tot een systematische en objectieve afweging binnen dit kader te komen, heeft de Commissie een methode ontwikkeld waarin voor alle Lid-Staten algemene drempelniveaus worden vastgesteld voor de structurele werkloosheid en het bruto binnenlands produkt per hoofd waarboven regionale steun aanvaardbaar kan worden geacht. Bij deze methode zijn de drempels voor een bepaalde Lid-Staat aangepast aan de positie van dat land ten opzichte van het communautair gemiddelde. De drempels zijn daarom voor beter ontwikkelde Lid-Staten restrictiever. Overigens houdt de methode in ruimere zin geen beperking van de bevoegdheid van de Lid-Staten in om hun eigen regionale beleidsdoelen na te streven.

Op basis van deze methode zijn de huidige drempels waarboven regio's (niveau III van de Nomenclatuur van territoriale eenheden (NUTS)) in Denemarken in beginsel geacht worden voor steun in aanmerking te komen, een BBP per hoofd van minder dan 73 % van het nationale gemiddelde of een gemiddeld werkloosheidscijfer van meer dan 110 % van het nationale gemiddelde. De Deense autoriteiten werden in een mededeling van 8 juli 1986 van deze methode in kennis gesteld.

Bij toepassing van deze drempels kwam men tot de slotsom dat geen »amt" een BBP-index heeft van minder dan 73 % van het nationale gemiddelde en dat alleen »amt" Storstroem, »amt" Fyn en »amt" Nordjylland met een index van respectievelijk 113, 115 en 128 een werkloosheidscijfer boven de grens van 110 hebben.

In tweede instantie onderzocht de Commissie op basis van de indicatoren van de groepen gemeenten die door de Deense Regering worden gehanteerd, of er binnen de »amt"en (NUTS-niveau III) grote verschillen bestaan die een afzonderlijke beoordeling van delen van deze regio's gewenst maken.

Daartoe werd een analyse gemaakt van de in het Deense voorstel genoemde groepen gemeenten, aan de hand van de werkloosheidscijfers voor 1981 tot en met 1985, de totale bevolking, het belastbaar inkomen per hoofd in 1983, de bevolkingsdichtheid in hetzelfde jaar, het netto-migratiesaldo, de werkgelegenheid in de primaire sector en enkele geografische factoren, zoals het eilandkarakter van een gebied of het feit dat het aan de landsgrenzen is gelegen.

In »amt" Nordjylland maakt de Commissie onderscheid tussen het noordoostelijk deel met de groepen gemeenten nrs. 52, 53 en 57 en het zuidwestelijk deel met de groepen nrs. 55, 56, 58 en 59 en het eiland Laesoe (nr. 54).

In »amt" Viborg heeft de Commissie de drie noordelijke groepen gemeenten (nrs. 45, 46 en 47) als één geheel beschouwd. In Ringkoebing werd groep nr. 34 afzonderlijk bezien, evenals het eiland Samsoen »amt" AArhus. De twee noordelijke groepen van dat amt (nrs. 40 en 41) werden als een eenheid beschouwd. In het westelijk deel van Soenderjylland beschouwde de Commissie de groepen gemeenten nrs. 21, 23, 24 en 28 als één geheel. In »amt" Fyn beoordeelde de Commissie de drie voorgestelde groepen afzonderlijk, aangezien zij geen geografische eenheid vormen. In »amt" Storstroem, werden Oost- en West-Lolland eveneens afzonderlijk bezien, om de sociaal-economische gevolgen van de sluiting van de Nakskow-werven in West-Lolland ten volle tot hun recht te laten komen.

Ten aanzien van het voorgestelde steunniveau achtte de Commissie de maximumsteun met de gemeenschappelijke markt te verenigen in de regio's met het hoogste werkloosheidscijfer. Daarom maakte de Commissie geen bezwaar tegen het voorgestelde steunniveau in de groepen gemeenten nrs. 54, 34, 20, 17, 16 en 12, de regio bestaande uit de groepen nrs. 55, 56, 57 en 59 en het door de groepen gemeenten nrs. 40 en 41 ingenomen gebied. In verband met het stijgende werkloosheidscijfer werd West-Lolland, groep nr. 11, eveneens als prioritair steungebied aanvaard.

De eilanden Bornholm en Samsoe werden als zodanig geaccepteerd op grond van hun specifieke eilandproblematiek, het laatste tevens in verband met het negatieve netto-migratiesaldo.

Ook maakte de Commissie geen bezwaar tegen steun in het westen van Soenderjylland, de groepen gemeenten nrs. 21, 23, 24 en 28, hoewel het werkloosheidscijfer daar beneden de drempel lag. De Commissie aanvaardde de regio op grond van het feit dat investeerders werden aangelokt door de steungebieden in Duitsland (hoofdzakelijk het gebied rond Flensburg) waar in het kader van de regeling voor het zonenrandgebied een betrekkelijk hoge steun wordt gegeven.

5. De Commissie zag echter geen reden voor het handhaven als prioritair steungebied van de groepen gemeenten nrs. 52, 53 en 57 in »amt" Nordjylland, nrs. 45, 46 en 47 in »amt" Viborg, nr. 34 in »amt" Ringkoebing, een gemeente in groep nr. 48 en groep nr. 37, hoofdzakelijk in verband met hun betrekkelijk lage werkloosheidscijfers. Ook kon de hogere indeling van groep nr. 21 in »amt" Soenderjylland niet worden aanvaard.

De Deense Regering is van oordeel dat de Commissie blijk ervan geeft geen oog te hebben voor de positie van Nordjylland vergeleken met de rest van het land, indien zij tegen het opnemen van enkele gemeenten als prioritair steungebied bezwaar maakt. De bezwaren van de Commissie zijn echter gericht tegen een verschil in de positie van het noordoostelijke deel en het zuidwestelijke deel van het »amt" vergeleken met het nationale gemiddelde. Bovendien houdt beperking van het verlenen van steun van de hoogste intensiteit (25 % netto-steunequivalent) tot kleine en middelgrote bedrijven geen garantie in dat het handelsverkeer niet nadelig wordt beïnvloed. Ook regionale steun aan deze bedrijven moet op redenen van streekontwikkeling kunnen steunen.

In »amt" Viborg, aanvaardde de Commissie dat de gemeente Spoettrup (groep nr. 48) in de aangrenzende groep nr. 46 werd opgenomen, in verband met de economische overeenkomsten tussen beide. Dit billijkt ook regionale steun in deze gemeente. Een handhaving van de groepen nrs. 45, 46 en 47 als prioritaire steungebieden kon daarentegen niet worden aanvaard, omdat deze regio niet een van de gebieden met de hoogste Deense werkloosheidscijfers is.

Bovendien neemt de werkloosheid er de laatste jaren af. Gezien deze tendens en omdat de andere indicatoren alle bevredigend zijn, is het Deense argument, namelijk de perifere ligging, onvoldoende reden om het gebied als een prioritair steungebied aan te merken. Hetzelfde geldt voor groep nr. 34 in »amt" Ringkoebing.

Ook voert de Deense Regering aan dat de Commissie de uitvoering van de specifieke actie ingesteld door de Raad bij verordening van 17 december 1985 in groep nr. 34 hierdoor moeilijk maakt. Daarom heeft de Commissie aanvaard dat in dit gebied steun wordt verleend zolang de desbetreffende verordening van kracht is.

Ten aanzien van de gemeenten Hoejer en Toender in Soenderjylland, heeft de Commissie rekening ermee gehouden dat deze gemeenten aan een Duits steungebied grenzen, maar ook in dat geval is de status van prioritair steungebied niet gegrond, gezien de betrekkelijk gunstige sociaal-economische indicatoren van de gebieden waar deze gemeenten deel van uitmaken. De Commissie maakte ook bezwaar tegen de voorgestelde hogere indeling van groep nr. 21. Deze groep met slechts 26 000 inwoners mag niet los worden beoordeeld van de aangrenzende regio van West-Soenderjylland die de minst ongunstige sociaal-economische positie van alle steungebieden inneemt. Daarom achtte de Commissie een hogere indeling van deze groep niet verenigbaar met de gemeenschappelijke markt.

6. Hoewel rekening is gehouden met het feit dat de Deense steunregeling slechts een gering percentage van de bevolking bereikt, dat Denemarken de laagste steun per hoofd van de bevolking in de Gemeenschap verleent en het laagste steunpercentage op de totale investeringen heeft, dient de Commissie niettemin na te gaan of de voorgestelde gebieden en steunniveaus op grond van artikel 92, lid 3, verantwoord zijn. Ook kan de steun in de EVA-landen, vanwaar industriegoederen in de gemeenschappelijke markt zonder invoerrechten worden geïmporteerd, niet als reden voor op grond van artikel 92 in Denemarken verstrekte regionale steun worden aanvaard. De Commissie kan het steunniveau van de Scandinavische landen trouwens niet beoordelen. De Commissie maakte geen gebruik van drie indicatoren die wel door de Deense autoriteiten worden gehanteerd, namelijk de bedrijvigheid in de verwerkende industrie, de bedrijvigheid in de dienstensector en het bevolkingspercentage van de 18-66-jarigen. De twee eerste indicatoren zijn reeds verwerkt in een door de Commissie gehanteerde indicator, namelijk de werkgelegenheid in de primaire sector. De derde indicator is niet overgenomen omdat deze niet rechtstreeks relevant is. 7. De Commissie acht het aangewezen om voor bovengenoemde gebieden een overgangsperiode van twee jaar in te stellen voor de verlaging van het steunmaximum in de »amt"en Nordjylland, Viborg, Ringkoebing en Soenderjylland en één van drie jaar (totdat de buiten-quota EFRO-visserijactie is beëindigd) voor het gebied in »amt" Ringkoebing waar de steun geheel moet worden afgeschaft. Aanvragen voor investeringssteun kunnen dus in de eerstgenoemde gebieden nog tot 31 december 1988 en in het laatstgenoemde tot 31 december 1989 worden ingediend, in een reeds eerder, door de Commissie goedgekeurde omvang.

8. Ten einde de Commissie in staat te stellen na te gaan of de in het kader van deze regeling verleende steun binnen de gestelde grenzen blijft, dient de Commissie verslag te worden uitgebracht met opgave van, onder andere, het totale bedrag van de toegekende steun, de waarde van de investeringen ten behoeve waarvan steun is verleend en het aantal gevallen waarin steun is verleend,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

De steunverlening in de gemeenten Egvad, Holmsland, Ringkoebing en Skjern in »amt" Ringkoebing is op grond van artikel 92, lid 1, van het Verdrag onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt. Denemarken dient deze steun per 1 januari 1990 te beëindigen. Tot 31 december 1989 ingediende steunaanvragen kunnen na die datum overeenkomstig de Deense Wet van 13 maart 1985 worden afgehandeld.

Artikel 2

Investeringssteun aan bedrijven in de gemeenten Hirtshals, Hjoerring, Loekken-Vraa, Sindal, Skagen, Dronninglund, Hals, Nibe, Sejlflod, Skoerping en AAbybro in »amt" Nordjylland, Hanstholm, Sydthy, Thisted, Morsoe, Sallingsund, Sundsoere, Moeldrup en AAlestrup in »amt" Viborg, Lemvig, Thyboroen, Harbooere, Thyholm en Ulfborg-Vemb in »amt" Ringkoebing en Hoejer en Toender in »amt" Soenderjylland worden mitsdien met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 92, lid 3, van het Verdrag verenigbaar geacht, inzoverre de intensiteit daarvan lager dan 17 % netto-subsidieëquivalent blijft. Denemarken dient steunverlening met een hogere intensiteit per 1 januari 1989 te beëindigen. Steunaanvragen die tot 31 december 1988 zijn ingediend, mogen na die datum worden afgehandeld.

Artikel 3

Steunverlening in de gemeenten Gram, Noerre Ringstrup en Roedding in »amt" Soenderjylland met een intensiteit van 17 % netto-subsidieëquivalent of meer is in de zin van artikel 92, lid 3, van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar.

Artikel 4

Deze beschikking laat de naleving van de regelingen en voorschriften van de Gemeenschap die voor de cumulering van verschillende steunvormen voor op industriële basis geëxploiteerde landbouwbedrijven of voor bepaalde sectoren van het bedrijfsleven, de landbouw en de visserij gelden, onverlet.

Artikel 5

Denemarken doet de Commissie jaarlijks vóór eind juni een verslag toekomen met opgave van het totaalbedrag van de verleende regionale steun, de waarde van de gesteunde investeringen en het aantal gevallen van steunverlening. Deze gegevens worden per regio (niveau III van de Nomenclatuur van territoriale eenheden, opgesteld door het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschap) en per sector (tweecijfercode van de Algemene systematische bedrijfsindeling opgesteld door het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschap) verstrekt.

De Commissie zal voorts op gezette tijden een aantal individuele gevallen van steunverlening onderzoeken.

Artikel 6

Denemarken stelt de Commissie binnen twee maanden na de datum van de kennisgeving van deze beschikking in kennis van de maatregelen die Denemarken tot nakoming daarvan heeft getroffen.

Artikel 7

Deze beschikking is gericht tot het Koninkrijk Denemarken.

Gedaan te Brussel, 15 juli 1987.

Voor de Commissie

Peter SUTHERLAND

Lid van de Commissie

(1) Goedgekeurd door de Commissie op 20 februari 1985.

(2) PB nr. L 290 van 14. 10. 1982, blz. 39.

(1) PB nr. L 350 van 27. 12. 1985, blz. 17.

(1) Zaak 730/79, Philip Morris Holland BV tegen Commissie, Jurispr. 1980, blz. 2671, overweging 24.