L 139/206 Europeiska unionens officiella tidning 30.4.2004 NL 
VERORDENING (EG) nr.  854/2004 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD 
van 29 april 2004 
houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor  de organisatie van de officiële controles 
van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong 
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, 
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, 
lid 4, onder b), 
Gezien het voorstel van de Commissie 1, 
Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité 2, 
Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag, 
3 
                                                 
1 PB C 262 E van 29.10.2002, blz. 449. 
2 PB C 95 van 23.4.2003, blz. 22. 
3 Advies van het Europees Parlement van 5 juni 2003 (nog niet verschenen in het Publicatie-
blad), Gemeenschappelijk Standpunt van de Raad van 27 oktober 2003 (PB C 48 E van 
24.2.2004, blz. 82),  Standpunt van het Europees Parlement van 30 maart 2004 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en Besluit van de Raad van 16 april 2004. 
 
 Overwegende hetgeen volgt: 
 
(1) In Verordening (EG) nr. .../2004 van het Europees Parlement en de Raad 1 zijn algemene 
hygiënevoorschriften vastgelegd die gelden voor al le levensmiddelen, en in Verordening (EG) 
nr. .../2004 van het Europees Parlement en de Raad 2 zijn specifieke hygiënevoorschriften 
voor producten van dierlijke oorsprong vastgelegd. 
 
(2) Er zijn specifieke voorschriften nodig voor de  officiële controles van producten van dierlijke 
oorsprong, om rekening te kunnen houden met specifieke aspecten van dergelijke producten. 
 
(3) De werkingssfeer van de specifieke controle voorschriften moet die van de specifieke hygiëne-
voorschriften voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven, zoals vastgesteld in 
Verordening (EG) nr. …/2004 *, weerspiegelen. De lidstaten moeten echter ook officiële 
controles uitvoeren om de overeenkomstig artikel 1, lid 4, van de genoemde verordening 
vastgestelde nationale voorschriften ten uitvoer te leggen. Zij kunnen daartoe de beginselen 
van deze verordening uitbreiden tot dergelijke nationale voorschriften.  
 
(4) De officiële controles van producten van dierlijk e oorsprong dienen alle aspecten te bestrijken 
die van belang zijn voor de bescherming van de volksgezondheid en, indien nodig, de 
gezondheid en het welzijn van dieren. Deze voor schriften dienen gebaseerd te zijn op de 
meest recente informatie en zullen dus aangepast moeten kunnen worden naarmate er nieuwe 
gegevens beschikbaar komen. 
 (5) De communautaire regelgeving betreffende voedselveiligheid dient te berusten op een 
degelijke wetenschappelijke basis. Met het oog daarop dient de Europese Autoriteit voor de 
Voedselveiligheid geraadpleegd te worden telkens wanneer dat noodzakelijk is. 
                                                
 
1  Blz. … van dit PB. 
2 Blz. … van dit PB. 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de vero rdeninghoudende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 (6) De aard en de intensiteit van de officiële controles dienen gebaseerd te zijn op een beoor-
deling van, waar passend, de risico's voor de  volksgezondheid, de diergezondheid en het 
dierenwelzijn en het type en de productie van het proces dat wordt uitgevoerd en de 
desbetreffende exploitant van het levensmiddelenbedrijf.  
 
(7) Het is dienstig om via de transparante procedure van Verordening (EG) nr. …/2004 * en 
Verordening (EG) nr. …/2004 **, te voorzien in de aanpassing van bepaalde controleregels, 
om rekening te kunnen houden met de specifieke behoeften van bedrijven die traditionele 
methoden gebruiken, die een lage omzet hebben of gevestigd zijn in regio's met specifieke 
geografische beperkingen. De procedure moet o ok ruimte bieden om middels proefprojecten 
een nieuwe benadering van de hygiënecontro les op vlees te testen. De aldus geboden 
soepelheid mag de doelstellingen van de levensmiddelenhygiëne evenwel niet in het gedrang 
brengen. 
 
(8) Er zijn officiële controles van de productie va n vlees nodig om na te gaan of de exploitanten 
van levensmiddelenbedrijven de hygiënevoorschriften naleven en voldoen aan de in de 
communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen. Deze officiële controles 
dienen te bestaan uit audits van de activiteiten van de exploitanten, en uit inspectie-activiteiten, waaronder het toezicht op de ei gen controles van de exploitanten van de 
levensmiddelenbedrijven. 
 
(9) Gelet op hun specifieke deskundigheid, zijn officiële dierenartsen de aangewezen personen 
om controles en inspecties van slachthuizen, wildverwerkingsinrichtingen, en bepaalde snij-
inrichtingen uit te voeren. De lidstaten moeten  vrij kunnen beslissen welk personeel het meest 
geschikt is voor het uitvoeren van controles en inspecties van andere soorten inrichtingen. 
 
                                                
 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de vero rdening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 (10) Er zijn officiële controles van de productie  van levende tweekleppige weekdieren en visserij-
producten nodig om na te gaan of aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria 
en doelstellingen wordt voldaan. Officiële controles van de productie van levende twee-
kleppige weekdieren dienen vooral gericht te zijn op heruitzettings- en productiegebieden 
voor levende tweekleppige weekdieren, en op het eindproduct. 
 (11) Er zijn officiële controles van de productie va n rauwe melk nodig om na te gaan of aan de in 
de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen wordt voldaan. Die offi-
ciële controles dienen vooral gericht te zijn  op de melkproducerende bedrijven, en op rauwe 
melk bij de inzameling. 
 
(12) De voorschriften van deze verordening zijn niet van toepassing totdat alle delen van de 
nieuwe wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne in werking zijn getreden. Voorts dient te worden voorzien in een periode van ten minste 18 maanden tussen de inwerkingtreding en de 
toepassing van de nieuwe regels om de bevoegde autoriteiten en de betrokken sectoren tijd te 
geven om zich aan te passen. 
 
(13) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen dienen te worden vast-
gesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG va n de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling 
van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoerings-
bevoegdheden 
1, 
 
HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: 
                                                 
1 PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. 
 
 HOOFDSTUK I 
 
ALGEMENE BEPALINGEN 
 
Artikel 1  
 
Toepassingsgebied 
 
1. Deze verordening bevat specifieke voorschrifte n voor de organisatie van de officiële controles 
van producten van dierlijke oorsprong. 
 
2. Deze verordening is alleen van toepassing op activiteiten en personen waarop Verordening (EG) 
nr. .../2004* van toepassing is.  
 
3. De officiële controles overeenkomstig deze verordening doen geen afbreuk aan de primaire 
wettelijke verantwoordelijkheid van de exploita nten van levensmiddelenbedrijven voor de voedsel-
veiligheid zoals neergelegd in Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de 
Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot 
vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden 
1, noch aan de burgerlijke of 
strafrechtelijke aansprakelijkheid die voortvloeit uit het niet nakomen van hun verplichtingen. 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de 
tweede verordening). 
1  PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1. Gewijzigd door Verordening (EG) Nr. 1642/2003 (PB. L 245 
van 29.9.2003, blz.. 4). 
 
 
 Artikel 2  
 
Definities 
 
1. Voor de doeleinden van deze verordening zijn de volgende definities van toepassing: 
 a) "officiële controle": elke vorm van controle door de bevoegde autoriteit om te verzekeren dat 
de wetgeving inzake levensmiddelen wordt nageleefd, inclusief de regelgeving inzake 
diergezondheid en dierenwelzijn; 
 
b)  "verificatie": nagaan, na onderzoek en het verstrekken van objectief bewijsmateriaal of aan 
specifieke vereisten is voldaan; 
 c) "bevoegde autoriteit": de voor het verrichte n van veterinaire controles bevoegde centrale 
autoriteit van een lidstaat of een autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen; 
 
d) '"audit": een systematisch en onafhankelijk onderzoek om te bepalen of activiteiten en de 
resultaten daarvan aansluiten bij de gemaakte plannen en of deze plannen op een doel-treffende manier worden uitgevoerd en geschikt zijn om de gestelde doelen te bereiken; 
 
e) "inspectie": het onderzoeken, met het oog op hun conformiteit met de wettelijke vereisten, 
van inrichtingen, dieren en levensmiddelen, van hun verwerking, van levensmiddelen-
bedrijven en hun bestuurs- en productiesystemen, met inbegrip van documenten, tests van eindproducten en voederregime, en van de oor sprong en bestemming van productie-inputs en 
-outputs; 
 
 f) "officiële dierenarts": een dierenarts die, overeenkomstig deze verordening, gekwalificeerd is 
om als zodanig op te treden en door de bevoegde autoriteit is aangesteld; 
 
g) "erkende dierenarts": een dierenarts die door de bevoegde autoriteit is aangewezen om op 
bedrijven namens die autoriteit specifieke officiële controles uit te voeren; 
 h) "officiële assistent": een pe rsoon die, overeenkomstig deze vero rdening, gekwalificeerd is om 
als zodanig op te treden, die door de bevoegde autoriteit is aangesteld en die werkt onder het 
gezag en de verantwoordelijkheid van een officiële dierenarts; en 
 
i) "gezondheidsmerk": een merk dat aangeeft dat, voordat het werd aangebracht, er overeen-
komstig deze verordening officiële controles zijn uitgevoerd. 
 
2. De in de volgende verordeningen vastgelegde definities zijn van overeenkomstige toepassing: 
a) Verordening (EG) nr. 178/2002; 
 b) de definities van "dierlijke bijproducten", "TSE" (overdraagbare spongiforme 
encefalopathieën) en "gespecificeerd risicomateriaal" van Verordening (EG) nr. 1774/2002 
1 
van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 tot vaststelling van 
gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke 
bijproducten; 
 
c) Verordening (EG) nr. .../2004 *, behalve wat de definitie van "bevoegde autoriteit" betreft; en 
 
d) Verordening (EG) nr. .../2004 **. 
 
                                                 
1  PB L 273 van 10.10.2002, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 
nr. 813/2003 van de Commissie (PB L 117 van 13.05.2002, blz. 22). 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 HOOFDSTUK II 
 
OFFICIËLE CONTROLES IN VERBAND MET COMMUNAUTAIRE INRICHTINGEN 
 
Artikel 3  
 
Erkenning van inrichtingen 
 
1. a) Telkens wanneer de communautaire regelgeving erkenning van inrichtingen voorschrijft, 
legt de bevoegde autoriteit een bezoek ter plaatse af. Zij verleent een inrichting alleen dan een 
erkenning voor bepaalde activiteiten wanneer de  exploitant van het levensmiddelenbedrijf heeft 
aangetoond dat is voldaan aan de relevante vereistenvan Verordening (EG) nr. ..../2004 *, 
Verordening (EG) nr. .../2004 ** en de overige relevante voorschriften van de levensmiddelen-
wetgeving. 
 
 b) De bevoegde autoriteit kan een voorlopige erkenning geven wanneer bij het bezoek ter 
plaatse blijkt dat de inrichting voldoet aan alle  eisen inzake infrastructuur en uitrusting . Een 
definitieve erkenning verleent zij alleen wanneer b ij een herhaald bezoek, af te leggen binnen drie 
maanden na de voorlopige erkenning, blijkt dat de inrichting ook aan de overige onder a) bedoelde 
vereisten voldoet. Indien er veel vooruitgang is  geboekt, maar de inrichting nog niet aan al die 
vereisten voldoet, kan de bevoegde autoriteit de voorlopige erkenning verlengen. De totale 
geldigheidsduur van de voorlopige erkenning mag niet meer dan zes maanden bedragen. 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 2. Voor fabrieks- en vriesvaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren kunnen de maximale 
perioden van drie en zes maanden die gelden voor de voorlopige erkenning van andere inrichtingen 
zo nodig verlengd worden. De totale geldigheidsduur van een voorlopige erkenning mag niet meer 
dan twaalf maanden bedragen. De inspecties van die vaartuigen worden overeenkomstig bijlage III 
uitgevoerd. 
 
3. De bevoegde autoriteit geeft elke erkende en voorlopig erkende inrichting een erkennings-
nummer, eventueel aangevuld met codes om de  geproduceerde typen producten van dierlijke 
oorsprong aan te geven. Voor de groothandel kan het erkenningsnummer worden aangevuld met 
een tweede nummer dat de eenheden of groepen eenheden aangeeft die producten van dierlijke 
oorsprong verkopen of produceren. 
 
4. a) De bevoegde autoriteit toetst de erkenni ng van de inrichting wanneer zij overeenkomstig de 
artikelen 4 tot en met 8 officiële controles verricht. 
 
b) Wanneer zij in een inrichting herhaaldelijk ernstige tekortkomingen vaststelt of de 
productie meermalen dient stil te leggen, en de ex ploitant niet voldoende garanties kan bieden met 
betrekking tot de toekomstige productie, start de bevoegde autoriteit de procedures om de erkenning 
van de inrichting in te trekken. De bevoegde autoriteit kan evenwel de erkenning van een inrichting 
schorsen, indien de exploitant van een levensmi ddelenbedrijf kan garanderen de gebreken binnen 
een redelijke termijn te zullen verhelpen. 
 
c) Ten aanzien van groothandelsmarkten kan de bevoegde autoriteit de erkenning van 
bepaalde eenheden of groepen van eenheden intrekken of schorsen. 
 
 
 5. De leden 1, 2 en 3 zijn van toepassing op: 
 
a) inrichtingen die op of na de datum van toepassing van deze verordening producten van 
dierlijke oorsprong op de markt beginnen te brengen; en 
 b) inrichtingen die reeds producten van dierlijke oorsprong op de markt brengen, maar waarvoor 
tot dusver geen erkenning was vereist. In dat laatste geval moet het uit hoofde van lid 1 
vereiste bezoek ter plaatse van de bevoegde autoriteit zo snel mogelijk plaatsvinden. 
 
Lid 4 is tevens van toepassing op erkende inrichti ngen die vóór de toepassing van deze verordening 
in overeenstemming met de communautaire wetgeving producten van dierlijke oorsprong op de markt hebben gebracht. 
 
6. De lidstaten houden lijsten bij van erkende inrichtingen, met hun respectieve nationale 
erkenningsnummers en andere relevante informatie en stellen deze ter beschikking van de overige 
lidstaten en het publiek op een wijze die kan worden vastgesteld volgens de procedure van 
artikel 19, lid 2. 
 
  
Artikel 4  
 
Algemene beginselen voor officiële contro les van alle producten van dierlijke oorsprong 
die onder deze verordening vallen 
 
1. De lidstaten zorgen ervoor dat exploitanten va n een bedrijf de bevoegde autoriteit alle nodige 
assistentie verlenen bij de uitvoering van de officiële controles. Met name: 
 
- verlenen zij toegang tot alle gebouwen, voorzieningen, installaties en andere 
infrastructuurvoorzieningen; 
 
- stellen zij alle documentatie en registers be schikbaar die in het kader van deze verordening 
zijn voorgeschreven of door de bevoegde autoriteit noodzakelijk worden geacht om de 
situatie te kunnen beoordelen. 
 
2. De bevoegde autoriteit voert officiële contro les uit om na te gaan of de exploitanten van 
levensmiddelenbedrijven voldoen aan de voorschriften van: 
 a) Verordening (EG) nr. .../2004 
*, 
                                                 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
 
 b) Verordening (EG) nr. .../2004 * en 
 
c) Verordening (EG) nr. 1774/2002. 
 
3. De in lid 1 bedoelde officiële controles betreffen: 
 a) de audit van de goede hygiënepraktijken en de op HACCP (Hazard Analysis Critical Control 
Point (risicoanalyse en kritisch controlepunt)) gebaseerde procedures; 
 
b) de in de artikelen 5, 6, 7 en 8 gespecificeerde officiële controles; en 
 
c) de in de bijlagen bij deze verordening genoemde specifieke audittaken. 
 4. Bij de audits van de goede hygiënepraktijken wordt nagegaan of de procedures van de 
exploitanten van levensmiddelenbedrijven voortdurend worden nageleefd ten minste met betrekking 
tot: 
 
a) controle van de informatie over de voedselketen;  
b) het ontwerp en het onderhoud van de gebouwen en de uitrusting; 
 
c) de hygiëne vóór, tijdens en na het productieproces; 
 d) persoonlijke hygiëne; 
 
e) de opleidingen rond de thema's "hygiëne" en "werkmethoden"; 
 
                                                
 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 f) ongediertebestrijding; 
 
g) de waterkwaliteit; 
 
h) de temperatuurbeheersing; en 
 i) controles van de levensmiddelen die de inrichting worden binnengebracht of verlaten, en de 
bijbehorende documentatie. 
 
5. Bij de audits van de op de HACCP gebaseerde procedures wordt nagegaan of de exploitanten van 
levensmiddelenbedrijven deze procedures voortdure nd en naar behoren toepassen, waarbij er vooral 
voor gezorgd wordt dat de procedures de garanties bieden die gespecificeerd worden in sectie II van 
bijlage II bij Verordening (EG) nr. .../2004 
*. Meer in het bijzonder wordt nagegaan of de 
procedures, voorzover mogelijk, de garantie bieden dat producten van dierlijke oorsprong: 
 
a) voldoen aan de microbiologische criter ia van de communautaire regelgeving;  
 
b) voldoen aan de communautaire regelgeving inzake residuen, contaminanten en verboden 
stoffen; en 
 
c) geen sporen van fysische risico 's zoals vreemde lichamen vertonen. 
 
Als een exploitant van een levensmiddelenbedrij f overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) 
nr. .../2004 ** gebruik maakt van procedures uit gidsen voor de toepassing van HACCP-beginselen 
in plaats van zijn eigen specifieke procedures, wo rdt gecontroleerd of die gidsen correct gebruikt 
worden. 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de tweede verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de eerste verordening). 
 
 6. De toetsing aan de eisen van Verordening (EG) nr. .../2004 * met betrekking tot het aanbrengen 
van identificatiemerken vindt in alle overeenkoms tig die verordening erkende inrichtingen plaats, 
als aanvulling op de toetsing aan andere eisen inzake traceerbaarheid. 
 
7. In het geval van slachthuizen, wildverwerkingsinrich tingen en uitsnijderijen die vers vlees in de 
handel brengen, voert de officiële dierenarts de  in de leden 3 en 4 bedoelde audittaken uit.  
 
8. Wanneer audittaken worden uitgevoerd, zorgt de bevoegde autoriteit er vooral voor dat: 
 
a) wordt nagegaan of het personeel en de werkzaamheden van het personeel van de inrichting 
gedurende het gehele productieproces voldoen aan de in lid 1, onder a) en b) genoemde 
verordeningen. De bevoegde autoriteit kan, als aanvulling op de audits, prestatietests 
uitvoeren, om zich ervan te vergewissen dat de  prestaties van het personeel aan de specifieke 
parameters voldoen; 
 
b) de relevante registers van de exploitant va n het levensmiddelenbedrijf worden geverifieerd; 
 
c) indien nodig, monsters worden genomen voor laboratoriumonderzoek; en  
d) de onderzochte elementen en de bevindingen van de controle worden gedocumenteerd. 
 
9. De aard en de intensiteit van de audittaken met betrekking tot individuele inrichtingen hangen af 
van het beoordeelde risico. De bevoegde autoriteit beoordeelt daartoe regelmatig:  
a) de risico's voor de volksgezondheid en, indien van toepassing de diergezondheid; 
 
                                                
 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de eerste verordening). 
 
 b) voor slachthuizen, de aspecten in verband met het dierenwelzijn; 
 
c) het type en de productie van he t proces dat uitgevoerd is; en 
 
d) de voorgeschiedenis van de exploitant van het levensmiddelenbedrijf met betrekking tot de 
naleving van de levensmiddelenwetgeving. 
 
Artikel 5  
 
Vers vlees 
 
De lidstaten zorgen ervoor dat de officiële cont roles van vers vlees overeenkomstig bijlage I 
worden uitgevoerd.  
1) De officiële dierenarts voert in slachthuizen, wildverwerkingsinrichtinge n en uitsnijderijen die 
vers vlees in de handel brengen inspecties u it overeenkomstig de algemene voorschriften van 
bijlage I, sectie I, hoofdstuk II, en de specif ieke voorschriften van sectie IV, met name met 
betrekking tot: 
 
a) voedselketeninformatie; 
 
b) antemortemkeuring; 
 c) dierenwelzijn; en 
 
d) postmortemkeuring; 
 
 
 e) gespecificeerd risicomateriaal en andere dierlijke bijproducten; en 
 
f) laboratoriumtests; 
 
2) Het aanbrengen van het gezondheidsmerk op karkassen van als landbouwhuisdier gehouden 
hoefdieren, andere gekweekte wilde zoogdieren dan lagomorfen, en groot wild, op halve karkassen, in vieren gedeelde karkassen en stukken die het resultaat zijn van het snijden van 
halve karkassen tot drie voor de groothandel be stemde stukken geschiedt in slachthuizen en 
wildverwerkingsinrichtingen overeenkomst ig bijlage I, sectie I, hoofdstuk III. 
Gezondheidsmerken worden door of onder de verantwoordelijkheid van de officiële 
dierenarts aangebracht, wanneer bij officiële controles geen gebreken aan het licht zijn 
gekomen die het vlees ongeschikt voor menselijke consumptie maken; 
 3) Na de in de punten 1) en 2) bedoelde cont roles neemt de officiële dierenarts passende 
maatregelen als bedoeld in bijlage I, sectie II, met name wat betreft: 
 
a) de mededeling van de keuringsresultaten; 
 b) de beslissingen met betrekking tot de informatie over de voedselketen; 
 
c) de beslissingen met betrekking tot levende dieren; 
 
d) de beslissingen met betrekking tot het dierenwelzijn; en  
e) de beslissingen met betrekking tot het vlees; 
 
 4) Officiële assistenten kunnen de officiële dierenarts bijstaan bij de in de bijlage I, secties I 
en II bedoelde officiële controles als gespecifi ceerd in sectie III, hoofdstuk I. Zij maken dan 
deel uit van een onafhankelijk team; 
 
5) a) De lidstaten zorgen ervoor dat zij over voldoende officieel personeel beschikken om de 
uit hoofde van bijlage I vereiste contro les met de in sectie III, hoofdstuk II 
voorgeschreven frequentie te verrichten. 
 
b) Aan de hand van een op het risico gebas eerde aanpak wordt bepaald hoeveel leden van 
het officiële personeelsbestand bij de slach tlijn van een slachthuis aanwezig moeten 
zijn. Het aantal aanwezige personeelsleden wordt door de bevoegde autoriteit 
vastgelegd en wel zo, dat aan alle voorschriften van deze verordeningkan worden 
voldaan; 
 
6) a) De lidstaten kunnen het personeel van een slachthuis toestaan om bijstand te verlenen 
bij de officiële controles, door onder toezicht van de officiële dierenarts bepaalde 
specifieke taken uit te voeren in verband met de productie van vlees van pluimvee en 
lagomorfen overeenkomstig bijlage I, sectie  III, hoofdstuk III, punt A. In dat geval 
zorgen zij ervoor dat het personeel dat die taken uitvoert, 
 
i) gekwalificeerd is en overeenkomstig die bepalingen wordt opgeleid; 
 
ii) onafhankelijk werkt van het bij de productie ingezette personeel; en 
 
 
iii) elke tekortkoming aan de officiële dierenarts meldt. 
 
 
   
b) De lidstaten kunnen het personeel van een slachthuis ook toestaan specifieke 
taken uit te voeren in verband met bemonstering en proeven overeenkomstig 
bijlage I, sectie III, hoofdstuk III, deel B; 
 
7) De lidstaten zorgen ervoor dat de officiële di erenartsen en de officiële assistenten gekwali-
ficeerd zijn en de in bijlage I, sectie III, hoofdstuk IV bedoelde opleiding volgen. 
 
Artikel 6  
 
Levende tweekleppige weekdieren  
 
De lidstaten zorgen ervoor dat de productie en het in de handel brengen van levende tweekleppige weekdieren, levende stekelhuidigen, levende manteldieren en levende mariene buikpotigen de in 
bijlage II bedoelde officiële controles ondergaat. 
 
Artikel 7
 
 
Visserijproducten  
 
De lidstaten zorgen ervoor dat de officiële controles van visserijproducten overeenkomstig 
bijlage III worden uitgevoerd. 
 
  
Artikel 8  
 
Rauwe melk en zuivelproducten  
 
De lidstaten zorgen ervoor dat de officiële cont roles van rauwe melk- en zuivelproducten overeen-
komstig bijlage IV worden uitgevoerd. 
 
Artikel 9  
 
Actie bij gevallen van niet-naleving 
 
1. Wanneer de bevoegde autoriteit vaststelt dat de in artikel 4, lid 1, onder a) en b), bedoelde verordeningen niet nageleefd worden, treft zij maat regelen om ervoor te zorgen dat de exploitant 
van het levensmiddelenbedrijf de situatie regula riseert. Bij haar besluit over de te treffen 
maatregelen, houdt de bevoegde autoriteit rekening me t de aard van de niet-naleving en met de staat 
van dienst van de exploitant van het levensmi ddelenbedrijf ten aanzien van niet-naleving. 
 2. Deze maatregelen behelzen, indien passend, het volgende: 
 
a) het voorschrijven van hygiëneprocedures of andere noodzakelijk geachte corrigerende actie 
om de veiligheid van producten van dierlijke oorsprong, of de naleving van de desbetreffende 
wettelijke voorschriften, te garanderen; 
 
b) het beperken of verbieden van het in de ha ndel brengen, invoeren of uitvoeren van producten 
van dierlijke oorsprong; 
 
 
 c) het toezicht op of, zo nodig, het bevel tot het terugroepen, uit de handel nemen, en/of 
vernietigen van producten van dierlijke oorsprong; 
 
d) de toelating om producten van dierlijke oorsprong voor andere dan de aanvankelijke 
doeleinden aan te wenden; 
 e) het schorsen of sluiten, geheel of gedeelte lijk, van het betrokken levensmiddelenbedrijf voor 
een bepaalde periode; 
 
f) het schorsen of intrekken van de erkenning van inrichtingen; 
 
g) inbeslagneming gevolgd door vernietiging of terugsturen van zendingen uit derde landen; 
 h) andere door de bevoegde autoriteit noodzakelijk geachte maatregelen.  
3. De bevoegde autoriteit verstrekt de betrokken exploitant van een levensmiddelenbedrijf of zijn vertegenwoordiger: 
 a) een schriftelijke mededeling van het in overeenstemming met lid 1 te nemen besluit alsmede 
van de motivering daarvan, en 
 
b) informatie over de rechtsmiddelen die voor  hem openstaan, de toepasselijke procedure en 
termijnen. 
 
Indien passend stelt de bevoegde autoriteit ook de bevoegde autoriteit van de lidstaat van 
verzending van haar besluit in kennis. 
 
 HOOFDSTUK III 
 
INVOERPROCEDURES 
 
Artikel 10  
 
Algemene beginselen en voorwaarden 
 
Met het oog op een uniforme toepassing van de beginselen en voorwaarden van artikel 11 van 
Verordening (EG) nr. 178/2002 , zijn de in dit ho ofdstuk vastgestelde procedures van toepassing. 
 
Artikel 11  
 
Lijst van derde landen of delen van derde landen waaruit invoer van 
gespecificeerde producten van dier lijke oorsprong is toegestaan 
 
1. Producten van dierlijke oorsprong mogen alleen wo rden ingevoerd uit een derde land of een deel 
van een derde land dat staat op een volgens de procedure van artikel 19, lid 2, opgestelde en bijgehouden lijst. 
 
2. Een derde land wordt alleen op een dergelijke lijst geplaatst als er een communautaire controle in 
dat land heeft plaatsgevonden, die uitwijst dat de bevoegde autoriteit passende garanties biedt als 
gespecificeerd in lid 4. Een derde land kan echter op een dergelijke lijst geplaatst worden zonder dat 
er een communautaire controle plaatsgevonden heeft, indien: 
 
a) het overeenkomstig artikel 18, punt 18, bepaalde risico zulks niet vereist, en 
 
 
 b) bij het besluit een bepaald derde land overeenkomstig lid 1 aan een lijst toe te voegen, wordt 
vastgesteld dat andere informatie aangeeft dat de bevoegde autoriteit de vereiste garanties 
biedt. 
 
3. Overeenkomstig dit artikel opgestelde lijsten kunnen voor doeleinden van volksgezondheid en 
diergezondheid gecombineerd worden met andere lijsten.  
4. Bij de opstelling of bijwerking van de lijsten wordt met name rekening gehouden met de 
volgende criteria: 
 
a) de wetgeving van het derde land inzake: 
 
i) producten van dierlijke oorsprong;  
ii) het gebruik van diergeneesmiddelen, inclusie f de voorschriften inzake het verbod op of 
de machtiging tot het gebruik, de distributie en het in de handel brengen van die dier-
geneesmiddelen, en de voorschriften inzake beheer en inspectie; en 
 iii) de bereiding en het gebruik van diervoeders, met inbegrip van de procedures voor het 
gebruik van toevoegingsmiddelen en voor de bereiding en het gebruik van diervoeders 
met medicinale werking, en inzake de hygiënische kwaliteit van de voor de bereiding 
van het voeder gebruikte grondstoffen en van het eindproduct; 
 b) de organisatie van de bevoegde autoriteiten van het derde land, de bevoegdheden en onafhan-
kelijkheid van deze diensten, het toezicht dat erop wordt uitgeoefend, en de mogelijkheden 
die zij hebben om de toepasselijke wetgeving effectief af te dwingen; 
 
c) de opleiding van het personeel voor het uitvoeren van officiële controles; 
 
 
 d) de middelen waarover deze controlediensten beschikken, met inbegrip van keurings-
installaties; 
 
e) het bestaan en het functioneren van schrifte lijke controleprocedures en op prioriteiten 
gebaseerde controlesystemen; 
 f) indien van toepassing, de situatie inzake di ergezondheid, en de procedures voor kennisgeving 
aan de Commissie en aan relevante internationa le organen van het uitbreken van dierziekten; 
 
g) de reikwijdte en de werking van officiële co ntroles op de invoer van dieren en producten van 
dierlijke oorsprong; 
 
h) de garanties die het derde land kan geven ten aanzien van naleving of gelijkwaardigheid met 
de communautaire vereisten; 
 
i) de hygiënevoorschriften met betrekking tot productie, vervaardiging, hantering, opslag en 
verzending die van toepassing zijn op voor de Gemeenschap bestemde producten van dierlijke 
oorsprong; 
 
j) de ervaring die bij het in de handel brengen van het product uit het derde land is opgedaan en 
de resultaten van de invoercontroles; 
 
k) de resultaten van de communautaire controles in het derde land, met name de resultaten van 
de evaluatie van de bevoegde autoriteiten, en de maatregelen die bevoegde autoriteiten nemen 
naar aanleiding van aanbevelingen die zij na een communautaire controle ontvangen hebben; 
 
 l) het bestaan, de toepassing en de mededeling van een erkend programma voor de bestrijding 
van zoönosen; en 
 
m) het bestaan, de toepassing en de mededeling van een erkend programma voor de controle op 
residuen. 
 5. De Commissie zorgt ervoor dat de meest rece nte versies van alle ov ereenkomstig dit artikel 
opgestelde of bijgewerkte lijsten, voor het publiek beschikbaar zijn. 
 
Artikel 12
 
 
Lijst van inrichtingen waaruit invoer van gespecificeerde producten 
van dierlijke oorsprong is toegestaan 
 
1. Producten van dierlijke oorsprong mogen alleen in  de Gemeenschap worden ingevoerd indien ze 
zijn verzonden vanuit en verkregen of bereid in inrichtingen die staan op een lijst die 
overeenkomstig dit artikel is opgesteld en wordt bijgehouden, behalve: 
 a) indien, per geval, overeenkomstig de procedur e van artikel 19, lid 2, wordt besloten dat de 
door een bepaald derde land geboden garanties met betrekking tot de invoer van gespecifi-
ceerde producten van dierlijke oorsprong van dien  aard zijn dat de in dit artikel bedoelde 
procedure niet vereist is om ervoor te zorgen dat aan lid 2 wordt voldaan; en 
 b) in de gevallen als omschreven in bijlage V. 
 
Bovendien mogen vers vlees, gehakt vlees, vlee sbereidingen, vleesproducten en separatorvlees 
alleen in de Gemeenschap worden ingevoerd indien ze zijn geproduceerd met vlees uit slachthuizen 
of uitsnijderijen die voorkomen op overeenkomstig dit artikel opgestelde en bijgewerkte lijsten of 
uit erkende inrichtingen van de Gemeenschap.  
 
 2. Een inrichting kan alleen op een dergelijke lijs t worden geplaatst als de bevoegde autoriteit van 
het derde land van oorsprong garandeert dat: 
 
a) die inrichting, tezamen met alle inrichtingen die grondstoffen van dierlijke oorsprong 
hanteren die gebruikt worden bij de productie van de desbetreffende producten van dierlijke 
oorsprong, voldoen aan de communautaire voorschriften, met name die van Verordening (EG) nr. …/2004 
*, of aan bepalingen die, toen werd besloten dat derde land overeenkomstig 
artikel 11 aan de desbetreffende lijst toe te voegen, gelijkwaardig bevonden zijn met deze 
voorschriften; 
 
b) een officiële inspectiedienst van het derde land toezicht houdt op de inrichtingen en, indien 
noodzakelijk, alle relevante informatie over inrichtingen die grondstoffen leveren, ter 
beschikking stelt van de Commissie; en 
 
c) zij bij machte is de inrichtingen te beletten  naar de Gemeenschap te exporteren, indien de 
inrichtingen niet meer aan de onder a) bedoelde voorschriften voldoen. 
 
3. De bevoegde autoriteiten van derde landen die op de overeenkomstig artikel 11 opgestelde of 
bijgewerkte lijsten staan, garanderen dat de lijsten van de in lid 1 bedoelde inrichtingen van waaruit 
de betrokken producten van dierlijke oorsprong mo gen worden verzonden naar de Gemeenschap, 
worden opgesteld, bijgewerkt en aan de Commissie medegedeeld. 
 
4. a) De Commissie stelt de contactpunten  die de lidstaten daarvoor hebben aangewezen 
regelmatig in kennis van de nieuwe of bijgewer kte lijsten die zij overeenkomstig lid 3 van de 
bevoegde autoriteiten van betrokken derde landen heeft ontvangen. 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 b) Indien geen enkele lidstaat binnen twintig werkdagen na de kennisgeving van de 
Commissie bezwaar maakt tegen de nieuwe of bijg ewerkte lijst, wordt, tien werkdagen na de dag 
waarop de Commissie deze lijst toegankelijk maakt voor het publiek, de invoer uit de inrichtingen 
die op de lijst staan, toegestaan. 
 
c) Wanneer ten minste één lidstaat schriftelij ke opmerkingen maakt, of wanneer zij zelf van 
oordeel is dat een lijst moet worden gewijzigd in het licht van relevante informatie, zoals verslagen 
over communautaire inspecties of een kennisgeving in  het kader van het systeem voor vroegtijdige 
waarschuwing, stelt de Commissie alle lidstaten daar van in kennis en plaatst zij, zo nodig, dit punt 
op de agenda van de volgende vergadering van de betrokken afdeling van het Permanent Comité 
voor de voedselketen en de diergezondheid, dat da arover een beslissing neemt volgens de procedure 
van artikel 19, lid 2. 
 5. De Commissie maakt de meest recente versie s van alle lijsten voor het publiek toegankelijk. 
 
Artikel 13
 
 
Levende tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, manteldieren en mariene buikpotigen 
 
1. Onverminderd artikel 12, lid 1, onder b), komen levende tweekleppige weekdieren, stekel-
huidigen, manteldieren en mariene buikpotigen  uit productiegebieden in derde landen die 
voorkomen op overeenkomstig artikel 12 opgestelde en bijgewerkte lijsten. 
 2. Lid 1 is niet van toepassing op pectinidae  die buiten ingedeelde productiegebieden verzameld 
zijn. De officiële controles met betrekking tot pectinidae  worden echter overeenkomstig bijlage II, 
hoofdstuk III verricht. 
 
 
 3. a) Voordat de in lid 1 bedoelde lijsten worden opgesteld, moet in het bijzonder rekening 
worden gehouden met de garanties die de bevoegde autoriteit van het derde land kan bieden inzake 
de eerbiediging van de voorschriften van deze vero rdening betreffende de indeling en controle van 
productiegebieden. 
 
b) Een communautair inspectiebezoek ter plaatse is vereist voordat dergelijke lijsten worden 
opgesteld, behalve als: 
 
i) het overeenkomstig artikel 18, punt 18, bepaalde risico zulks niet vereist; en 
 
ii) bij het besluit een bepaald productiegebied overeenkomstig lid 1 aan een lijst toe te voegen, 
wordt vastgesteld dat uit andere informatie blijkt dat de bevoegde autoriteit de vereiste 
garanties biedt. 
 
4. De Commissie maakt de meest recente versies van alle overeenkomstig dit artikel opgestelde of 
bijgewerkte lijsten, voor het publiek toegankelijk. 
 
Artikel 14  
 
Documenten 
 
1. Elke zending producten van dierlijke oorsprong gaat bij invoer in de Gemeenschap vergezeld van 
een document dat voldoet aan de eisen van bijlage VI.  
 
 2. Het document bevestigt dat de producten voldoen aan: 
 
a) de bij of krachtens in Verordening (EG) nr. .../2004 * en bij of krachtens  Verordening (EG) 
nr. …/2004 ** voor dat product vastgestelde eisen, of aan bepalingen die gelijkwaardig zijn 
met deze eisen; en 
 b) specifieke invoervoorwaarden die zijn va stgesteld overeenkomstig artikel 18, punt 19. 
 
3. Documenten kunnen nadere gegevens bevatten die vereist zijn uit hoofde van andere communau-
taire regelgeving inzake volksgezondheid en diergezondheid. 
 
4. Vrijstellingen van lid 1 kunnen worden verleend overeenkomstig de in artikel 19, lid 2, bedoelde 
procedure, wanneer de in lid 2 van onderhavig artikel bedoelde waarborgen op een andere wijze 
kunnen worden verkregen. 
 
Artikel 15
 
 
Bijzondere bepalingen voor visserijproducten 
 
1. De in dit hoofdstuk opgenomen procedures zijn  niet van toepassing op verse visserijproducten 
die rechtstreeks van een vissersvaartuig dat de vlag van een derde land voert, in de Gemeenschap 
zijn aangeland. 
 De officiële controles van deze visserijproducten worden overeenkomstig bijlage III uitgevoerd. 
 
                                                
 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de vero rdening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 
 2. a) Visserijproducten die zijn ingevoerd met een fabrieks- of vriesvaartuig dat de vlag van een 
derde land voert, moeten afkomstig zijn van vaartuigen die staan op een lijst die volgens de 
procedure van artikel 12, lid 4, is opgesteld en wordt bijgewerkt. 
 
b) In afwijking van artikel 12, lid 2, onder b), ka n een vaartuig echter ook op dergelijke lijsten 
worden opgenomen:  
i) hetzij op basis van een gezamenlijke mededeling van de bevoegde autoriteit van het 
derde land waarvan het vaartuig de vlag voert en de bevoegde autoriteit van een ander 
derde land waaraan de voordien bevoegde autoriteit de verantwoordelijkheid voor de 
inspectie van het betreffende vaartuig heeft gedelegeerd, op voorwaarde dat: 
 
- dat derde land staat op de overeenkomstig artikel 11 opgestelde lijst van derde 
landen waaruit invoer van visserijproducten is toegestaan, 
 
- alle visserijproducten van het betrokken vaartuig die bestemd zijn om in de 
Gemeenschap in de handel te worden gebracht, rechtstreeks in dat derde land zijn 
aangeland, 
 
- de bevoegde autoriteit van dat derde land het vaartuig heeft geïnspecteerd en 
verklaard dat het aan de communautaire vereisten voldoet, en 
 
- de bevoegde autoriteit van dat derde land verklaart het vaartuig op gezette tijden 
te zullen inspecteren om ervoor te zorgen dat het blijft voldoen aan de 
communautaire vereisten, 
 
 
 ii) hetzij op basis van een gezamenlijke mededeling van de bevoegde autoriteit van 
het derde land waarvan het vaartuig de vlag voert en de bevoegde autoriteit van 
een lidstaat waaraan de voordien bevoegde autoriteit de verantwoordelijkheid 
voor de inspectie van het betreffende vaar tuig heeft gedelegeerd, op voorwaarde 
dat: 
 
- alle visserijproducten van het betrokken vaartuig die bestemd zijn om in de 
Gemeenschap in de handel te worden gebracht, rechtstreeks in die lidstaat 
zijn aangeland, 
 
- de bevoegde autoriteit van die lidstaat het vaartuig heeft geïnspecteerd en 
verklaart dat het aan de communa utaire vereisten voldoet, en 
 
- de bevoegde autoriteit van dat derde land verklaart het vaartuig op gezette 
tijden te zullen inspecteren om ervoor te zorgen dat het blijft voldoen aan de 
communautaire vereisten. 
 
c) De Commissie maakt de meest recente ve rsies van alle overeenkomstig dit artikel 
opgestelde of bijgewerkte lijsten,  voor het publiek toegankelijk. 
 
3. Wanneer visserijproducten rechtstreeks van een vissers- of vriesvaartuig  worden ingevoerd, kan 
een door de kapitein ondertekend document het uit hoofde van artikel 14 vereiste document 
vervangen.  
4. Nadere bijzonderheden voor de uitvoering van dit artikel kunnen volgens de procedure van 
artikel 19, lid 2, worden vastgesteld. 
 
 
 
 HOOFDSTUK IV 
 
SLOTBEPALINGEN 
 
Artikel 16  
 
Uitvoerings- en overgangsmaatregelen 
 
Uitvoeringsmaatregelen en overgangsregelinge n kunnen worden vastgelegd overeenkomstig de 
procedure van artikel 19, lid 2. 
 
Artikel 17  
 
Wijziging en aanpassing van de bijlagen 
 
1. De bijlagen I, II, III, IV, V en VI kunnen volgens de procedure van artikel 19, lid 2, worden 
gewijzigd of aangevuld om rekening te houden met de wetenschappelijke en technische 
vooruitgang.   
2. Afwijkingen van de bijlagen I, II, III, IV, V en VI kunnen worden toegestaan volgens de 
procedure van artikel 19, lid 2, voorzover zij geen  gevolgen hebben voor het bereiken van de bij 
deze verordening vastgestelde doelstellingen.  
 3. De lidstaten mogen, zonder daarbij de verwezenlijking van de doelstellingen van deze verorde-
ning in het gedrang  te brengen, overeenkomstig de leden 4 tot en met 7, nationale maatregelen 
treffen om de in bijlage I vastgestelde voorschriften aan te passen. 
 
 
 4. De in lid 3 bedoelde nationale maatregelen 
 
a) zijn bedoeld: 
 
i) om het voortgezet gebruik van traditionele methoden in alle stadia van de productie, 
verwerking en distributie van levensmiddelen mogelijk te maken; 
 
ii) om door middel van aanpassingen tegemoet te komen aan de behoeften van levens-
middelenbedrijven die een lage productie hebben of die gelegen zijn in een gebied met 
bijzondere geografische beperkingen; of 
 
iii) om proefprojecten op te zetten waarmee nieuwe benaderingen van de hygiënische 
controle op vlees worden beproefd. 
 
b) hebben in het bijzonder betrekking op onderstaande elementen van bijlage I: 
 
i) voedselketeninformatie; 
 ii) de aanwezigheid van de bevoegde autoriteit in de inrichtingen. 
 
5.
 Lidstaten die nationale maatregelen als bedoeld in lid 3 willen aannemen, stellen de Commissie 
en de andere lidstaten daarvan in kennis. Elke kennisgeving omvat: 
 a) een gedetailleerde beschrijving van de voorschriften die volgens die lidstaat aangepast moeten 
worden en de aard van de gewenste aanpassing; 
 
b) een beschrijving van de betrokken inrichtingen; 
 
 
 c) de motivering van de aanpassing waaronder, zo nodig, een samenvatting van de risicoanalyse 
en van de maatregelen die genomen moeten worden om ervoor te zorgen dat de aanpassing de 
doelstellingen van deze verordening niet in het gedrang brengt; en 
 
d) alle andere relevante informatie. 
 6. De andere lidstaten hebben na ontvangst van de kennisgeving als bedoeld in lid 5 drie maanden 
de tijd om schriftelijke opmerkingen aan de Commissie toe te zenden. De Commissie kan de 
lidstaten raadplegen in het in artikel 19, lid 1 bedoelde comité en is gehouden deze mogelijkheid te 
gebruiken wanneer zij schriftelijke opmerkingen va n één of meer lidstaten ontvangt. De Commissie 
kan volgens de in artikel 19, lid 2, bedoelde procedure besluiten of de voorgenomen maatregelen, 
zo nodig na passende wijzigingen, kunnen worden toegepast. In voorkomend geval kan de 
Commissie overeenkomstig lid 1 of lid 2 van dit artikel algemene maatregelen voorstellen.  
7. Lidstaten kunnen nationale maatregelen tot wijzig ing van de voorschriften in bijlage I uitsluitend 
aannemen, 
 
a) op grond van een overeenkomstig lid 6 aangenomen besluit; of  
b) indien de Commissie een maand na afloop van de in lid 6 bedoelde termijn de lidstaten nog 
niet heeft meegedeeld dat zij schriftelijke opmerkingen heeft ontvangen of dat zij overeen-
komstig lid 6 van plan is de aanneming van een besluit voor te stellen. 
 8. Wanneer een lidstaat nationale maatregelen va ststelt voor de uitvoering van een proefproject 
waarmee nieuwe benaderingen van de hygiënische controle op vlees worden beproefd overeen-
komstig de leden 3 tot en met 7, stelt de lidstaat  de Commissie in kennis van de resultaten zodra 
deze beschikbaar zijn. De Commissie overweegt dan algemene maatregelen voor te stellen 
overeenkomstig lid 1. 
 
 
 Artikel 18  
 
Specifieke besluiten 
 
Onverminderd de algemene strekking van artikel 16 en artikel 17, lid 1, kunnen volgens de in 
artikel 19, lid 2, bedoelde procedure uitvoerings bepalingen worden vastgesteld of wijzigingen op 
bijlage I, II, III, IV, V of VI worden  aangenomen met specificaties inzake: 
 
1) tests voor de beoordeling van de prestaties va n exploitanten en personeel van een levens-
middelenbedrijf; 
 
2) de methode voor het meedelen van de controleresultaten; 
 3) de criteria om te bepalen wanneer, op basis van een risicoanalyse, de officiële dierenarts niet 
tijdens de antemortem- of de postmortemkeuring in het slachthuis of de wildverwerkings-
inrichting aanwezig hoeft te zijn; 
 
4) regels voor de inhoud van de tests voor offi ciële dierenartsen en officiële assistenten; 
 
5) de microbiologische criteria voor de pr ocescontrole met betrekking tot de hygiëne in 
inrichtingen; 
 
6) alternatieve procedures, serologische en ande re laboratoriumtests die garanties bieden welke 
ten minste gelijkwaardig zijn aan de in bijlage I, sectie IV, omschreven specifieke procedures 
voor de postmortemkeuring en dus daarvoor in de plaats mogen komen, als de bevoegde 
autoriteit daartoe besluit; 
 
 7) de omstandigheden waarin bepaalde specifieke postmortemkeuringen omschreven in bijlage I, 
sectie IV, niet nodig zijn, afhankelijk van he t bedrijf, de regio of het land van oorsprong, 
gebaseerd op de beginselen van de risicoanalyse; 
 
8) regels voor laboratoriumtests; 
 9) de koudebehandeling van vlees in verband met cysticercose en trichinose; 
 
10) de omstandigheden waarin bedrijven en gebieden als vrij van cysticercus of trichinen 
verklaard kunnen worden; 
 
11) de methoden voor de beoordeling van de in bijlage I, sectie IV, hoofdstuk IX, genoemde 
procedures; 
 
12) het vetmesten van varkens, criteria voor gecontroleerde huisvestingsomstandigheden en 
geïntegreerde productiesystemen; 
 
13) criteria voor de indeling van productie- en he ruitzettingsgebieden voor levende tweekleppige 
weekdieren in samenwerking met het betrokken communautair referentielaboratorium, 
waaronder: 
 
a) grenswaarden en analysemethodes voor mariene biotoxines; 
 b) procedures voor het opsporen van virussen, alsmede virologische normen; en 
 
c) bemonsteringsschema's, analysemethoden en -toleranties om na te gaan of aan de 
criteria wordt voldaan; 
 
 
 14) organoleptische criteria voor  de beoordeling van de versheid van visserijproducten; 
 
15) analytische grenswaarden, analysemethoden en bemonsteringsplannen voor de in bijlage III 
bedoelde officiële controles op visserijproducten, welke controles mede betrekking hebben op 
parasieten en uit het milieu afkomstige contaminanten; 
 16) de methode waarmee de Commissie de lijsten aanlegt van derde landen en van instellingen in 
derde landen die voor het publiek beschikbaar zijn volgens de artikelen 11,12,13 en 15; 
 
17) modellen voor documenten en criteria voor  het gebruik van elektronische documenten; 
 
18) criteria voor het bepalen van het risico dat be paalde in de Gemeenschap ingevoerde producten 
van dierlijke oorsprong vertegenwoordigen; 
 
19) speciale invoervoorwaarden voor specifieke producten van dierlijke oorsprong, rekening 
houdend met de daaraan verbonden risico's, de door relevante derde landen verstrekte 
informatie en zo nodig de resultaten van communautaire controles, uitgevoerd in dergelijke 
derde landen. Deze speciale invoervoorwaarden kunnen worden vastgesteld voor één product van dierlijke oorsprong of voor groepen producten. Zij kunnen gelden voor één derde land, 
voor regio's van een derde land of voor een groep derde landen; en 
 
20) de voorwaarden voor de invoer van producten van dierlijke oorsprong uit een derde land of 
een regio van een derde land, voortvloeiend uit de uitvoering van een gelijkwaardigheids-overeenkomst of een gunstige audit, waarbij word t bevestigd dat de in dat derde land of die 
derde regio toegepaste maatregelen waarborgen bi eden die gelijkwaardig zijn aan de in de 
Gemeenschap toegepaste maatregelen, indien he t derde land daarvan objectief bewijs levert. 
 
 Artikel 19  
 
Comitéprocedure 
 
1. De Commissie wordt bijgestaan door het Perman ent Comité voor de voedselketen en de dier-
gezondheid, dat is opgericht ingevolge artikel 58 van Verordening (EG) nr. 178/2002.  
2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van 
toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 
 
De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie 
maanden. 
 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. 
 
Artikel 20
 
 
Raadpleging van de Europese autoriteit voor voedselveiligheid 
 
De Commissie raadpleegt de Europese Autoriteit  voor voedselveiligheid over zaken die binnen de 
werkingssfeer van deze verordening vallen, wanneer dat nodig is, met name: 
 
1) alvorens een voorstel te doen tot wijziging van de specifieke eisen inzake postmortem-
keuringsprocedures als bedoeld in sectie IV van bijlage I; 
 
 
 2) alvorens een voorstel te doen tot wijziging va n de voorschriften van bijlage I, sectie IV, 
hoofdstuk IX, betreffende vlees van dieren wa arbij een postmortemkeuring letsels aan het 
licht heeft gebracht die op bruce llose of tuberculose wijzen; en 
 
3) alvorens uitvoeringsbepalingen voor te stellen inzake de in artikel 18, punt 5 tot en met 15 
bedoelde aangelegenheden. 
 
Artikel 21  
 
Verslag aan het Europees Parlement en de Raad  
 
1. Uiterlijk .............. ✻ brengt de Commissie bij het Europees Parlement en bij de Raad verslag uit 
over de met de uitvoering van deze verordening opgedane ervaring.  
2. De Commissie laat dit verslag zo nodig vergezeld gaan van passende voorstellen. 
 
Artikel 22
 
 
Inwerkingtreding  
 
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in 
het Publicatieblad van de Europese Unie. 
 
                                                 
✻  Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening. 
 
 Zij is van toepassing achttien maanden na de datum waarop alle volgende besluiten in werking zijn 
getreden: 
 
a) Verordening (EG) nr. .../2004 *; 
 
b) Verordening (EG) nr. …/2004 **, en 
 
c) Richtlijn 2004/.../EG van het Europees Parlement en de Raad van .............. houdende 
intrekking van bepaalde richtlijnen inzake levensmiddelenhygiëne en 
gezondheidsvoorschriften voor de productie en he t in de handel brengen van bepaalde voor 
menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong. 
 
Zij is evenwel niet vóór 1 januari 2006 van toepassing.  
 
 
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. 
  
Gedaan te Straatsburg, 29 april 2004. 
 
 
 Voor het Europees Parlement         Voor de Raad 
De voorzitter          De voorzitter 
  P. COX                 M. McDOWELL
                                                
 
*  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening inzake levensmiddelenhygiëne (zie 
overweging 1 van de eerste verordening). 
**  OPOCE: hier nummer invoegen van de ve rordening houdende vaststelling van specifieke 
hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de 
tweede verordening). 
 
 BIJLAGE I  
 
VERS VLEES 
SECTIE I: TAKEN VAN DE OFFICIËLE DIERENARTS 
HOOFDSTUK  I: AUDITTAKEN 
1. Afgezien van de algemene voorschriften van arti kel 4, lid 3, betreffende de audit van de goede 
hygiënepraktijken, moet de officiële dierenarts  nagaan of de exploitanten van levensmiddelen-
bedrijven hun eigen procedures voortdurend naleven met betrekking tot elke vorm van 
inzamelen, vervoeren, opslaan, hanteren, verwerke n en gebruiken of verwijderen van dierlijke 
bijproducten, met inbegrip van gespecificeerd ri sicomateriaal, waarvoor de exploitant van het 
levensmiddelenbedrijf verantwoordelijk is. 
2. Afgezien van de algemene voorschriften van artikel 4, lid 4, betreffende de audit van de 
HACCP-beginselen, moet de officiële dierenarts erop toezien dat de procedures van de 
exploitanten, voorzover mogelijk, de garantie bieden dat het vlees: 
a) geen pathofysiologische afwijkingen of veranderingen vertoont; 
b) geen sporen van fecaliën of andere verontreiniging vertoont; en 
c) geen gespecificeerd risicomateriaal bevat, tenzij de communautaire wetgeving dat 
toestaat, en geproduceerd is overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake TSE. 
 HOOFDSTUK II: INSPECTIETAKEN 
Bij de uitvoering van de in dit hoofdstuk bedoel de inspectietaken houdt de officiële dierenarts 
rekening met de resultaten van de in artikel 4 en in hoofdstuk I van deze bijlage bedoelde controles. 
Indien nodig, past hij zijn inspectietaken daaraan aan. 
A. INFORMATIE OVER DE VOEDSELKETEN 1. De officiële dierenarts moet alle relevante gegevens verkregen uit de documenten van het 
bedrijf van herkomst van de voor de slacht bestemde dieren controleren en analyseren, en bij 
de antemortem- en postmortemkeuring met de gedocumenteerde resultaten van die controle 
en analyse rekening houden. 
2. Bij de uitvoering van de inspectietaken houdt de officiële dierenarts rekening met de officiële 
certificaten die de dieren vergezellen, en met eventuele verklaringen van dierenartsen die de 
primaire productie controleren, met inbegrip van officiële en erkende dierenartsen. 
3. Als exploitanten die deel uitmaken van de voedselketen, via geïntegreerde of particuliere 
controlesystemen, certificaten van onafhankel ijke derden of andere middelen, aanvullende 
maatregelen nemen om de voedselveiligheid te waarborgen, en als deze maatregelen 
gedocumenteerd zijn en de betrokken dieren duid elijk identificeerbaar zijn, kan de officiële 
dierenarts hiermee rekening houden wanneer hij zijn inspectietaken uitvoert en de HACCP-
procedures evalueert. 
 B. ANTEMORTEMKEURING 
1. Met inachtneming van de punten 4 en 5, 
a) onderwerpt de officiële dierenarts vóór het slachten alle dieren aan een 
antemortemkeuring; 
b) vindt de keuring plaats binnen 24 uur na aankomst in het slachthuis en minder dan 
24 uur vóór het slachten. 
Voorts kan de officiële dierenarts te allen tijde een keuring eisen. 
2. Op basis van de antemortemkeuring moet in het bijzonder worden geconstateerd of er ten 
aanzien van het gekeurde dier tekenen zijn die: 
a) erop wijzen dat het welzijn geschaad is; of 
b) wijzen op een aandoening die gevaar kan opleveren voor de gezondheid van mens of 
dier, met bijzondere aandacht voor het opsporen van zoönoses en ziekten die voor-
komen op lijst A of, indien van toepassing, lijst B van het Internationaal Bureau voor 
besmettelijke veeziekten (OIE). 
3. Naast de gebruikelijke antemortemkeuring moet de officiële dierenarts alle dieren die de 
exploitant van het levensmiddelenbedrijf of een officiële assistent apart heeft gezet, aan een 
klinisch onderzoek onderwerpen. 
 4. Bij een noodslachting buiten het slachthuis en in het geval van gejaagd wild onderzoekt de 
officiële dierenarts in het slachthuis of de  wildverwerkingsinrichting de verklaring die het 
gedode dier vergezelt en door de dierenarts  of de gekwalificeerde persoon is opgesteld 
overeenkomstig Verordening (EG) nr. ..../2004 *. 
5. Wanneer daarin in sectie III, hoofdstuk II, of in sectie IV is voorzien, kan de antemortem-
keuring gedeeltelijk op het bedrijf van herkomst worden verricht. In deze gevallen moet de 
officiële dierenarts in het slachthuis alleen een antemortemkeuring verrichten als en in de mate waarin zulks is voorgeschreven. 
 
C. DIERENWELZIJN 
 
De officiële dierenarts controleert of aan de  communautaire en nationale voorschriften inzake 
dierenwelzijn wordt voldaan, zoals de voorschrifte n inzake de bescherming van dieren bij het 
slachten en tijdens het vervoer. 
D. POSTMORTEMKEURING 1. Het karkas en het slachtafval moeten na he t slachten onverwijld aan een post-mortemkeuring 
worden onderworpen. Alle externe oppervlakken moeten worden gekeurd. Voor dat doel kan 
een minimaal hanteren van het karkas en/of het slachtafval, of speciale technische uitrusting, 
vereist zijn. Bijzondere aandacht moet word en besteed aan het opsporen van zoönoses en 
ziekten die voorkomen op lijst A of, indien van toepassing, lijst B van het OIE. De snelheid 
van de slachtlijn en het voor de keuring besc hikbare personeel moeten een degelijke keuring 
mogelijk maken. 
                                                
 
*  OPOCE: Hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 2. Er moet, zo nodig, aanvullend onderzoek worden verricht, zoals palpaties en incisies van 
delen van het karkas en het slachtafval, alsmede laboratoriumtests om 
a) een definitieve diagnose te stellen; of 
b) de aanwezigheid vast te stellen van 
i) een dierziekte, 
 
ii) meer residuen of verontreinigende stoffen dan de communautaire wetgeving 
toestaat, 
 
iii) en niet-naleving van de microbiologische normen, of  
iv) andere factoren die ertoe kunnen nopen dat het vlees ongeschikt voor menselijke 
consumptie wordt verklaard of dat het gebruik ervan wordt beperkt, 
 
in het bijzonder in het geval van dieren die een noodslachting hebben ondergaan. 
 
3. De officiële dierenarts moet eisen dat karkassen van eenhoevige landbouwhuisdieren, van 
runderen van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, voor 
de postmortemkeuring in de lengte langs de rugg engraat in tweeën gesneden zijn. Als dat voor 
de inspectie noodzakelijk is, kan de officiële dierenarts ook verlangen dat de kop of het karkas 
in de lengte wordt doorgesneden. Echter, om rekening te houden met bijzondere eet-
gewoonten, technologische ontwikkelingen of bijzondere sanitaire omstandigheden, kan de 
bevoegde autoriteit toestaan dat karkasse n van eenhoevige landbouwhuisdieren, van runderen 
van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, voor 
postmortemkeuring worden aangeboden zonder in tweeën gesneden te zijn. 
4. Bij de keuringen moeten de nodige voorzorgen worden genomen om verontreiniging van 
vlees ten gevolge van het palperen, het versnijden of het maken van insnijdingen tot een 
minimum te beperken. 
5. In geval van noodslachting moet het karkas zo spoedig mogelijk en voordat het voor 
menselijke consumptie geschikt wordt verklaard aan een vleeskeuring worden onderworpen, overeenkomstig de punten 1 tot en met 4,. 
 E. GESPECIFICEERD RISICOMATERIAAL EN ANDERE DIERLIJKE BIJPRODUCTEN 
De officiële dierenarts controleert, overeenkomstig de specifieke communautaire regels inzake 
gespecificeerd risicomateriaal en andere dierlijke bijproducten, het verwijderen, afscheiden en, zo 
nodig, merken van dergelijke producten. De officiële dierenarts ziet erop toe dat de exploitant van 
het levensmiddelenbedrijf de nodige maatregelen tr eft om te voorkomen dat vlees bij het slachten 
(met inbegrip van het verdoven) en het verwijderen van gespecificeerd risicomateriaal door gespeci-
ficeerd risicomateriaal wordt verontreinigd. 
F. LABORATORIUMTESTS 
1. De officiële dierenarts moet ervoor zorgen  dat er monsters worden genomen en dat die 
geïdentificeerd, behandeld en naar het juiste laboratorium gezonden worden in het kader van 
a) het toezicht op en de bestrijding van zoönoses en zoönoseverwekkers; b) specifieke laboratoriumtests voor het vaststellen van overdraagbare spongiforme 
encefalopathieën (TSE) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees 
Parlement en de Raad 
1; 
c) het opsporen van niet toegestane stoffen of producten, en de controle op gereglementeerde 
stoffen, in het bijzonder in het kader van de nationale plannen voor residuen, zoals bedoeld in Richtlijn 96/23/EG van de Raad 
2; en 
d) de opsporing van ziekten die voorkomen op lijst A of, indien van toepassing, lijst B van het 
OIE. 
2. De officiële dierenarts moet er tevens voor zorgen dat ook andere noodzakelijke 
laboratoriumtests worden uitgevoerd. 
                                                 
1 PB L 147 van 31.5.2001, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 
nr. 1234/2003 van de Commissie (PB L 173 van 11.7.2003, blz. 6). 
2 PB L 125 van 23.5.1996, blz. 10. Richtlijn gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 806/2003 
(PB L 122 van 16.5.2003, blz. 1). 
 HOOFDSTUK  III: GEZONDHEIDSMERKEN 
 1. De officiële dierenarts moet toezicht houden op de gezondheidsmerken en het gebruik van de 
merken. 
2. De officiële dierenarts moet er met name voor zorgen dat 
a) het gezondheidsmerk alleen wordt aange bracht als het dier (als landbouwhuisdier 
gehouden hoefdieren, andere gekweekte wilde zoogdieren dan lagomorfen, en groot 
wild) een antemortem- en een postmortemkeuring ondergaan heeft overeenkomstig deze 
verordening en er geen reden is om het vlees ongeschikt te verklaren voor menselijke 
consumptie. Het gezondheidsmerk mag echter wel worden aangebracht voordat de 
resultaten van het onderzoek naar trichinose beschikbaar zijn, als de officiële dierenarts ervan overtuigd is dat het vlees van het betrokken dier alleen in de handel zal worden 
gebracht indien de resultaten bevredigend zijn; en 
b) het gezondheidsmerk aan de buitenkant van het karkas wordt aangebracht, met behulp 
van een stempel of een brandmerk, en zodanig dat, indien volledige karkassen in tweeën 
of in vieren of halve karkassen in drieën worden gesneden, elk deel een gezondheids-merk draagt.  
3. Het gezondheidsmerk moet een ovaal merk van tenminste 6,5 cm lang en 4,5 cm hoog zijn, 
met de volgende, goed leesbare informatie: 
a) de naam van het land waar de inrichting zich bevindt, voluit in hoofdletters of in de 
tweelettercode volgens de ISO-norm; 
 voor de lidstaten luiden deze codes evenwel als volgt: AT, BE, DE, DK, ES, FI, FR, 
GR, IE, IT, LU, NL, PT, SE en UK; 
 b) het erkenningsnummer van het slachthuis; en 
c) wanneer het wordt aangebracht in een slachthuis in de Gemeenschap een van de 
volgende afkortingen: CE, EC, EF, EG, EK, of EY. 
4. De letters moeten ten minste 0,8 cm en de cijfers ten minste 1 cm hoog zijn. De afmetingen 
van het merk en van de letters mogen verkleind worden bij gezondheidsmerken voor lammeren, geitjes en biggen. 
 
5. De voor de gezondheidsmerken gebruikte kleuren moeten voldoen aan de communautaire 
regels voor het gebruik van kleurstoffen in levensmiddelen. 
 
6. Op het gezondheidsmerk kan ook een verwijzing worden vermeld naar de officiële dierenarts 
die het vlees aan een gezondheidskeuring heeft onderworpen. De bevoegde autoriteiten en 
exploitanten van levensmiddelenbedrijven moge n de uitrusting die zij vóór de inwerking-
treding van deze verordening besteld hebben, blijven gebruiken totdat die versleten is of om 
een andere reden vervangen moet worden. 
 
7. Vlees van dieren die buiten het slachthuis een noodslachting hebben ondergaan, moet voor-
zien zijn van een speciaal gezondheidsmerk dat niet kan worden verward met het gezond-
heidsmerk als bedoeld in dit hoofdstuk of met het identificatiemerk als bedoeld in bijlage II, 
sectie I, van Verordening (EG) nr. …/2004 
*. 
 
8. Vlees van niet gevild vrij wild kan niet voorzien zijn van een gezondheidsmerk, tenzij het, 
nadat het dier is gevild in een wildverwerkingsinrichting, een postmortemkeuring heeft 
ondergaan en geschikt is verklaar d voor menselijke consumptie.  
 9. Dit hoofdstuk is onverminderd de veterinai rrechtelijke voorschriften betreffende gezond-
heidsmerken van toepassing. 
                                                
 
*  OPOCE: Hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 SECTIE II: MAATREGELEN NAAR AANLEIDING VAN CONTROLES 
HOOFDSTUK  I: MEDEDELING  VAN  DE KEURINGSRESULTATEN 
1. De keuringsresultaten worden door de officiële dierenarts opgetekend en geëvalueerd. 
 
2. a) Wanneer bij de inspectie een voor de gezon dheid van mens of dier schadelijke ziekte of 
aandoening dan wel inbreuken op het dieren welzijn worden vastgesteld, stelt de 
officiële dierenarts de exploitant van he t levensmiddelenbedrijf daarvan in kennis. 
 
b) Als het gesignaleerde probleem zich voordeed bij de primaire productie, informeert de 
officiële dierenarts de dierenarts van het bedrijf van herkomst, de exploitant van het 
levensmiddelenbedrijf die verantwoordelijk is voor dat bedrijf van herkomst (op voor-
waarde dat een eventueel rechterlijk onderzoek daardoor niet geschaad wordt), en, zo 
nodig, de bevoegde autoriteit die toezicht h oudt op het bedrijf van herkomst van de 
dieren of op het jachtterrein. 
 
c) Als de betrokken dieren zijn gefokt in een andere lidstaat of in een derde land, moet de 
officiële dierenarts de bevoegde autoriteit van de lidstaat meedelen waar de inrichting is 
gevestigd. Die bevoegde autoriteit moet passende maatregelen nemen, overeenkomstig 
de communautaire wetgeving. 
 
3. De keurings- en testresultaten worden in alle relevante databanken opgeslagen. 
 
4. Als de officiële dierenarts bij de verrichting van een antemortem- of postmortemkeuring of 
enige andere inspectie-activiteit een vermoeden krijgt van de aanwezigheid van een op lijst A 
of lijst B van het OIE voorkomende ziekteverwekker, stelt hij de bevoegde autoriteit daarvan onmiddellijk in kennis en nemen beiden, overeenkomstig de communautaire wetgeving, de 
nodige maatregelen en voorzorgen om verspreiding van de ziekteverwekker te voorkomen. 
 HOOFDSTUK II: BESLISSINGEN MET BETREKKING TOT DE INFORMATIE OVER DE 
VOEDSELKETEN 
 
1. De officiële dierenarts moet controleren dat de dieren niet worden geslacht tenzij het 
slachthuis de nodige informatie over de voedselketen heeft gekregen en gecontroleerd. 
 
2. De officiële dierenarts mag echter toestaan dat dieren in het slachthuis worden geslacht als de 
relevante informatie over de voedselketen ontbreekt. In dat geval moet de officiële dierenarts 
over alle relevante informatie over de voeds elketen beschikken, voordat de karkassen van 
deze dieren voor menselijke consumptie geschikt kunnen worden verklaard. In afwachting 
van een definitieve beslissing worden de karkassen en het bijbehorende slachtafval 
gescheiden van het overige vlees opgeslagen. 
 
3. Onverminderd punt 2, wanneer de relevante informatie over de voedselketen niet binnen 24 
uur na aankomst van het dier in het slachthuis beschikbaar is, moet al het vlees van het dier 
ongeschikt worden verklaard voor menselijke consumptie. Indien het dier nog niet is geslacht, moet het gescheiden van de overige dieren worden gedood. 
 4. Als uit de begeleidende verslagen, documenten en andere gegevens blijkt dat:  
a) de dieren afkomstig zijn van een bedrijf of uit een gebied waarvoor – met het oog op de 
gezondheid van mens en dier – een verplaatsingsverbod of een andere beperking geldt, 
 
b) de voorschriften inzake het gebruik van diergeneesmiddelen niet in acht zijn genomen, 
of 
  
c) er andere oorzaken zijn die nadelige gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van 
mens of dier, 
 
mogen deze dieren niet worden geslacht, tenzij de in de communautaire regelgeving vast-
gelegde procedures om de gevaren voor de gezondheid van mens en dier te elimineren, 
worden gevolgd.  
 
Als de dieren zich reeds in het slachthuis bevi nden, moeten ze afzonderlijk worden gedood en 
ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard, waarbij de eventueel noodzakelijke 
voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de ge zondheid van mens en dier moeten worden 
genomen. Als de officiële dierenarts dat nodig  acht, moeten op het bedrijf van herkomst 
officiële controles worden uitgevoerd. 
 
5. De bevoegde autoriteit neemt passende maatregelen als zij vaststelt dat de begeleidende 
verslagen, documenten en andere gegevens niet overeenstemmen met de feitelijke situatie op het bedrijf van herkomst, of met de feitelijke toestand van de dieren, of gericht zijn op 
bewuste misleiding van de officiële dierenarts. De bevoegde autoriteit neemt maatregelen ten 
aanzien van de voor het betrokken bedrijf van herkomst van de dieren verantwoordelijke 
exploitant van het levensmiddelenbedrijf, of andere betrokkenen, met name door aanvullende 
controles. De kosten van deze aanvullende controle s worden gedragen door de exploitant van 
het levensmiddelenbedrijf die verantwoordelijk is voor het bedrijf van herkomst of door de 
andere betrokkenen. 
 HOOFDSTUK  III: BESLISSINGEN  MET  BETREKKING  TOT  LEVENDE  DIEREN 
 
1. De officiële dierenarts moet nagaan of de exploitant van het levensmiddelenbedrijf voldoet 
aan zijn verplichting uit hoofde van Verordening (EG) nr. .../2004 * om ervoor te zorgen dat 
dieren die geaccepteerd zijn voor menselijke consumptie te worden geslacht naar behoren worden geïdentificeerd. De officiële dierenarts moet ervoor zorgen dat dieren die niet met 
redelijke zekerheid kunnen worden geïdentificeerd, afzonderlijk worden gedood en 
ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. Als de officiële dierenarts dat 
nodig acht, moeten op het bedrijf van herkomst officiële controles worden uitgevoerd.  
2. Als er doorslaggevende redenen in verband met dierenwelzijn kunnen worden ingeroepen, 
mogen paarden in het slachthuis worden geslacht, zelfs als de wettelijk vereiste informatie 
over de identiteit van de dieren ontbreekt. Zolang deze informatie ontbreekt, kunnen de 
karkassen van de dieren echter niet voor mens elijke consumptie geschikt worden verklaard. 
Hetzelfde geldt voor noodslachtingen van paarden buiten het slachthuis. 
3. De officiële dierenarts moet nagaan of de exploitant van het levensmiddelenbedrijf voldoet 
aan zijn verplichting uit hoofde van Verordening (EG) nr. .../2004 * om ervoor te zorgen dat 
dieren waarvan de huid, pels of vacht in zodanige staat verkeert dat het gevaar voor 
verontreiniging van het vlees tijdens het slachtp roces onaanvaardbaar is, niet voor menselijke 
consumptie worden geslacht, tenzij zij voordien worden schoongemaakt. 
4. Dieren die lijden aan een ziekte of aandoe ning die op dieren of mensen kan worden over-
gedragen door contact met of het eten van het vlees, en meer algemeen dieren die klinische 
symptomen van systemische ziekten of sterke vermagering vertonen, mogen niet voor mense-
lijke consumptie worden geslacht. Deze dieren  moeten afzonderlijk worden gedood, waarbij 
ervoor moet worden gezorgd dat andere dieren of karkassen niet verontreinigd worden, en 
ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 
                                                
 
*  OPOCE: Hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 5. Het slachten van dieren waarbij een ziek te of aandoening wordt vermoed die negatieve 
gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier, moet worden uitgesteld. De 
betrokken dieren moeten een grondige ante mortemkeuring ondergaan om een diagnose te 
kunnen stellen. De officiële dierenarts kan bovendien besluiten monsters voor laboratorium-
onderzoek te laten nemen als aanvulling op een postmortemkeuring. Zo nodig, moeten de 
dieren afzonderlijk of aan het einde van het normale slachtproces worden geslacht, waarbij 
alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om verontreiniging van 
ander vlees te voorkomen. 
 
6. Voor dieren waarin meer residuen van veterinaire geneesmiddelen dan de overeenkomstig het 
Gemeenschapsrecht vastgestelde gehalten, of residuen van verboden stoffen, worden aan-
getroffen, gelden de bepalingen van Richtlijn 96/23/EG. 
 
7. De officiële dierenarts bepaalt de wijze waarop dieren, onder zijn toezicht, behandeld moeten 
worden in het kader van een bijzonder programma voor de bestrijding of de uitroeiing van een 
bepaalde ziekte, bijvoorbeeld brucellose of tuberculose, of van zoönoseverwekkers zoals 
salmonella. De bevoegde autoriteit bepaalt de voorwaarden waaronder deze dieren geslacht 
kunnen worden. Met deze voorwaarden moet worden beoogd besmetting van andere dieren of van het vlees van andere dieren tot een minimum te beperken.  
8. Dieren die voor de slacht bij het slachthuis worden aangeboden, moeten in de regel daar 
worden geslacht. In uitzonderlijke omstandighed en echter, bijvoorbeeld als de slachtinstallatie 
ernstig ontregeld raakt, kan de officiële dierenarts rechtstreeks vervoer naar een ander slacht-
huis toestaan.  
 HOOFDSTUK IV: BESLISSINGEN MET BETREKKING TOT HET DIERENWELZIJN 
 
1. Als tijdens het slachten of doden de voorschriften inzake dierenbescherming niet worden 
nageleefd, moet de officiële dierenarts nagaan  of de exploitant van het levensmiddelenbedrijf 
onmiddellijk de nodige corrigerende maatregele n neemt om soortgelijke problemen in de 
toekomst te voorkomen. 
2. De officiële dierenarts volgt een evenredige en geleidelijke aanpak voor de handhaving, van 
het geven van instructies tot het vertragen of stilleggen van de productie, afhankelijk van de 
aard en de ernst van het probleem. 
3. Zo nodig, stelt de officiële dierenarts andere  bevoegde autoriteiten van problemen in verband 
met welzijn op de hoogte. 
4. Als de officiële dierenarts vaststelt dat de voorschriften inzake de bescherming van dieren 
tijdens het transport niet worden nageleefd,  neemt hij, overeenkomstig de communautaire 
wetgeving, de nodige maatregelen. 
5. Wanneer: 
a) een officiële assistent uit hoofde van sectie III of IV het dierenwelzijn controleert; en 
b) bij deze controles blijkt dat de regels inzake de bescherming van dieren niet worden 
nageleefd, 
stelt de officiële assistent onverwijld de officiële dierenarts daarvan in kennis en, zo nodig in 
spoedeisende gevallen, neemt hij de nodige maatregelen als bedoeld in de punten 1 tot en met 4 in 
afwachting van de komst van de officiële dierenarts. 
 
 HOOFDSTUK  V: BESLISSINGEN  MET  BETREKKING  TOT  HET  VLEES 
1. Vlees moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard als het: 
a) afkomstig is van dieren die geen antemortemkeuring ondergaan hebben, met uitzonde-
ring van gejaagd wild; 
b) afkomstig is van dieren waarvan het sl achtafval geen postmortemkeuring heeft onder-
gaan, tenzij in deze verordening of in Verordening (EG) nr. …/2004 * anders is bepaald; 
c) afkomstig is van dieren die reeds dood waren vóór de slachting, van doodgeboren of 
ongeboren dieren, of van dieren die bij de slachting nog geen 7 dagen oud waren;  
d) is verkregen bij het wegsnijden van de steekplaats; 
e) afkomstig is van dieren di e aan een ziekte lijden die voorkomt op lijst A van het OIE of 
indien van toepassing, lijst B van het OIE, tenzij in sectie IV anders is bepaald; 
f) afkomstig is van dieren die aan een gege neraliseerde ziekte, zoals gegeneraliseerde 
septicaemie, pyaemie, toxaemie of viraemie lijden; 
g) niet beantwoordt aan de microbiologische criteria van de communautaire wetgeving 
waarmee wordt bepaald of levensmiddelen in de handel mogen worden gebracht; 
h) door parasieten is aangetast, tenzij in sectie IV anders is bepaald; 
i) meer residuen of verontreinigende stoffen bevat dan de communautaire wetgeving toe-
staat. Overschrijding van het toegestane niveau moet, waar nodig, aanleiding zijn tot 
verder analyses; 
                                                 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
 j) onverminderd meer specifieke communautaire wetgeving, afkomstig is van dieren of 
karkassen die residuen van verboden stoffen bevatten, of van dieren die met verboden 
stoffen zijn behandeld; 
k) de lever en de nieren betreft van meer dan twee jaar oude dieren uit regio's waar, 
blijkens de uitvoering van krachtens artikel 5 van Richtlijn 96/23/EG goedgekeurde 
plannen, zware metalen overal in het milieu aanwezig zijn;  
l) illegaal met reinigingsmiddelen is behandeld; 
m) illegaal met ioniserende of uv-stralen is behandeld; 
n) vreemd materiaal bevat (behalve, in het geval van gejaagd wild, materiaal dat voor de 
jacht gebruikt wordt); 
o) de in de communautaire wetgeving vastgelegde maximumniveaus voor radioactiviteit 
overschrijdt; 
p) pathofysiologische veranderingen, anoma lieën inzake de consistentie, ontoereikende 
verbloeding (behalve voor vrij wild) of organoleptische anomalieën vertoont, in het 
bijzonder een sterke seksuele geur; 
q) afkomstig is van sterk vermagerde dieren; r) gespecificeerd risicomateriaal bevat, behalve voorzover de communautaire wetgeving 
zulks toestaat; 
s) sporen van vervuiling, faecaliën of andere verontreiniging vertoont; 
t) bloed bevat dat een gevaar kan opleveren voor de gezondheid van mens of dier vanwege 
de gezondheidstoestand van een dier waarvan het afkomstig is of vanwege besmetting 
tijdens het slachtproces; 
 u) na onderzoek van alle relevante informatie, volgens het oordeel van de officiële dieren-
arts mogelijk een risico voor de gezondheid van mens of dier vormt, of om een andere 
reden niet geschikt is voor menselijke consumptie. 
 
2. De officiële dierenarts kan eisen stellen te n aanzien van het gebruik van vlees afkomstig van 
dieren die buiten het slachthuis een noodslachting hebben ondergaan. 
 
SECTIE III: VERANTWOORDELIJKHEDEN EN FREQUENTIE VAN CONTROLES 
HOOFDSTUK  I: OFFICIËLE  ASSISTENTEN 
De officiële assistenten kunnen de officiële dieren arts in alle taken bijstaan, met inachtneming van 
de volgende restricties en de spec ifieke voorschriften van sectie IV: 
1. met betrekking tot de audittaken mogen officiël e assistenten alleen gegevens verzamelen over 
de goede hygiënepraktijken en de op HACCP gebaseerde procedures; 
2. met betrekking tot de antemortemkeuring en de controle op het dierenwelzijn mogen officiële 
assistenten alleen een eerste onderzoek verrichten bij de dieren en bij louter praktische werk-
zaamheden helpen; en 
3. met betrekking tot de postmortemkeuring moet  de officiële dierenarts het werk van de 
officiële assistenten regelmatig controleren en, in het geval van dieren die buiten het slacht-huis een noodslachting hebben ondergaan, persoonlijk de keuring uitvoeren. 
 HOOFDSTUK II: DE FREQUENTIE VAN CONTROLES 
 
1. De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat ten minste één officiële dierenarts aanwezig is 
a) in slachthuizen bij de antemortem- en de postmortemkeuring; 
b) in wildverwerkingsinrichtingen bij de postmortemkeuring. 
2. De bevoegde autoriteit kan echter deze aanpak aanpassen in bepaalde, op basis van een 
risicoanalyse en overeenkomstig de eventuele criteria als bedoeld in artikel 18, punt 3, 
uitgekozen slachthuizen en wildverwerkingsinrichtingen. In zulke gevallen 
a) hoeft de officiële dierenarts niet aanwezig te zijn tijdens de antemortemkeuring in het 
slachthuis indien; 
i) een officiële of een erkende dierenarts  een antemortemkeuring heeft uitgevoerd op 
het bedrijf van herkomst, de gegevens over de voedselketen heeft gecontroleerd en 
het resultaat van die controle heeft doorge geven aan de officiële assistent in het 
slachthuis,  
 
ii) de officiële assistent in het slachthuis ervan overtuigd is dat de gegevens over de 
voedselketen niet wijzen op enig mogelijk probleem voor de voedselveiligheid en 
dat de algemene gezondheids- en welzijnstoestand van het dier bevredigend is, en 
 
iii) de officiële dierenarts zich er regelmatig van vergewist dat de officiële assistent 
dergelijke controles op deugdelijke wijze uitvoert; 
  
b) hoeft de officiële dierenarts niet voortdur end aanwezig te zijn tijdens de postmortem-
keuring, indien 
 
i) een officiële assistent de postmortemkeu ring uitvoert en vlees met afwijkingen en 
al het overige vlees van hetzelfde dier terzijde legt; 
 
ii) de officiële dierenarts dat vlees daarna inspecteert; en 
 
iii) de officiële assistent zijn procedures  en bevindingen zodanig documenteert dat de 
officiële dierenarts eruit kan opmaken dat aan de normen wordt voldaan. 
 
 In het geval van pluimvee en lagomorfen mag de officiële assistent vlees met 
afwijkingen verwijderen en hoeft de o fficiële dierenarts, onder voorbehoud van 
sectie IV, dat vlees niet sy stematisch te inspecteren. 
 3. De onder punt 2 bedoelde flexibele regeling geldt niet: 
 
a) voor dieren die een noodslachting hebben ondergaan; 
 
b) voor dieren waarbij de verdenking bestaat dat zij een ziekte of aandoening hebben die 
schadelijke gevolgen kan hebben voor de menselijke gezondheid; 
 
c) voor runderen uit beslagen die niet officieel vrij van tuberculose zijn verklaard; 
 
d) voor runderen, schapen en geiten uit beslagen  die niet officieel vrij van brucellose zijn 
verklaard; 
  
e) bij uitbraak van een ziekte die voorkomt op lijst A van het OIE of, indien van 
toepassing, lijst B van het OIE. Dit betreft dieren die vatbaar zijn voor de betrokken 
ziekte en afkomstig zijn uit de betrokken regio, als gedefinieerd in artikel 2 van 
Richtlijn 64/432/EEG van de Raad 1; 
 
f) wanneer er strengere controles nodig zijn om rekening te houden met nieuwe ziekten of 
bijzondere ziekten van lijst B. 
 
4. De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat in uitsnijderijen een officiële dierenarts of een 
officiële assistent aanwezig is bij de bewerki ng van vlees, met een zodanige frequentie dat de 
doelstellingen van deze verordening bereikt worden. 
 
HOOFDSTUK III: ACTIEVE BETROKKENHEID VAN HET PERSONEEL VAN HET 
SLACHTHUIS 
A. SPECIFIEKE TAKEN IN VERBAND MET DE PRODUCTIE VAN VLEES VAN 
PLUIMVEE EN LAGOMORFEN 
1. De lidstaten kunnen toestaan dat personeel van het slachthuis de taken uitvoert van officiële 
assistenten bij de controle van pluimvee en  konijnenvlees. Daarbij gelden de volgende 
voorwaarden: 
a) als de vestiging al minstens twaalf maanden zonder problemen goede hygiënische praktijken 
overeenkomstig artikel 4, lid 3 en HACCP-gebaseerde procedures toepast, kan de bevoegde 
autoriteit het personeel van de vestiging toestemming geven om taken van officiële 
gespecialiseerde assistenten te vervullen, onder toezicht, gezag en verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts, en om deel uit te maken van het onafhankelijke keuringsteam van de 
bevoegde autoriteit in de vestiging. Voorwaar de is dat het betrokken personeel een opleiding 
heeft gevolgd die gelijkwaardig is aan die van of ficiële gespecialiseerde assistenten en voor 
dezelfde test is geslaagd. De officiële dierenarts  dient in dat geval aanwezig te zijn bij de ante- 
en postmortemkeuringen, toezicht uit te oefenen op deze activiteiten, en regelmatig prestatietests af te nemen om zich ervan te ve rgewissen dat de prestaties van het personeel aan 
de specifieke criteria van de bevoegde autoriteit voldoen, en de resultaten van deze tests te 
documenteren. Overeenkomstig de procedure van artikel 18 worden gedetailleerde 
                                                
 
1  PB L 121 van 29.7.1964. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1226/2002 
van de Commissie (PB L 179 van 9.7.2002, blz. 13). 
 voorschriften inzake prestatietests vastgestel d. Als het hygiëneniveau in de vestiging 
verslechtert door het gebrekkige functioneren va n dit personeel, als dit personeel bepaalde 
taken niet naar behoren verricht of naar het oordeel van de bevoegde autoriteit in het 
algemeen zijn taken niet op bevredigende wijze verricht, moet het personeel door officiële gespecialiseerde assistenten worden vervangen. 
Bovendien moeten binnen de vestiging de verantwoordelijkheden voor productie en keuring 
gescheiden zijn en moet een bedrijf dat gebruik wil maken van bedrijfskeurders over een 
internationaal erkende certificering beschikken. 
b) De bevoegde autoriteit in elke lidstaat beslist,  in principe en verder per geval, of het hierboven 
beschreven systeem mag worden toegepast. Als ee n lidstaat daartoe in principe besluit, dient 
de Commissie daarover te worden ingelicht, alsook over de gestelde voorwaarden. In lidstaten 
waar het systeem wordt toegepast, staat het levensmiddelenbedrijven vrij om al dan niet van 
deze mogelijkheid gebruik te maken. De bevoegde autoriteit kan de levensmiddelenbedrijven 
niet dwingen het systeem toe te passen. Als de bevoegde autoriteit er niet van overtuigd is dat een levensmiddelenbedrijf aan de gestelde voorwaarden voldoet, dient het systeem in dat 
bedrijf niet te worden toegepast. Om dit te beoordelen, verricht de bevoegde autoriteit een 
analyse van de documenten betreffende productie en keuring, van het type activiteiten in het 
bedrijf, van de naleving van de wetgeving door het bedrijf in het verleden, van de deskundigheid, de professionele instelling en het verantwoordelijkheidsgevoel ten aanzien 
van voedselveiligheid van het personeel van het slachthuis, en van andere relevante aspecten. 
 
B.  SPECIFIEKE TAKEN IN VERBAND MET BEMONSTERING EN TESTS 
Slachthuispersoneel dat onder het toezicht van een officiële dierenarts een speciale opleiding heeft 
gevolgd, mag onder de verantwoordelijkheid en het toezicht van de officiële dierenarts specifieke 
taken in verband met het bemonsteren en te sten van alle soorten dieren uitvoeren. 
HOOFDSTUK
 IV: VAKBEKWAAMHEIDSEISEN 
 
A. OFFICIËLE DIERENARTSEN 
 
1. De bevoegde autoriteit mag alleen dierenartsen die zijn geslaagd voor een proef die aan de 
eisen van punt 2 voldoet, tot officiële dierenarts benoemen. 
2. De bevoegde autoriteit is verantwoordelijk voor  de organisatie van de proef. Tijdens de proef 
 moet, voorzover dat nodig is gelet op de achtergr ond en de kwalificaties van de dierenarts, de 
kennis van de volgende onderwerpen blijken: 
a) de nationale en communautaire wetgeving inzake volksgezondheid (vanuit veterinair 
oogpunt), voedselveiligheid, gezondheid en welzijn van dieren, en farmaceutische stoffen; 
 b) de beginselen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, marktmaatregelen, export-
subsidies en fraude-opsporing (ook in de  mondiale context: WTO, SPS, Codex 
Alimentarius, OIE); 
c) de grondbeginselen van voedselverwerking en voedingsmiddelentechnologie; d) de beginselen, concepten en methoden van goede productiepraktijken en kwaliteits-
beheer; 
e) kwaliteitsbeheer vóór de oogst (goede landbouwpraktijken); f) de bevordering en de toepassing van levensmiddelenhygiëne, voedselveiligheid (goede 
hygiënepraktijken); 
g) beginselen, concepten en methoden inzake risicoanalyse; h) de beginselen, concepten en methoden va n HACCP, gebruik van HACCP in de gehele 
voedselproductieketen; 
i) de preventie en controle van door voedsel  overgedragen risico's voor de menselijke 
gezondheid; 
j) de populatiedynamiek van infecties en intoxicaties; 
k) diagnostische epidemiologie; 
l) controle- en bewakingssystemen; 
m) audit en toetsing aan de voorschriften va n systemen voor het beheer van de voedsel-
veiligheid; 
n) de beginselen en diagnostische toepassingen van moderne testmethoden; 
o) informatie- en communicatietechnologieën en het verband met volksgezondheid vanuit 
veterinair oogpunt; 
 p) gegevensverwerking en biostatistische toepassingen; 
q) het onderzoeken van uitbraken van door voedsel overgebrachte ziekten bij mensen; r) relevante aspecten met betrekking tot TSE's; s) het welzijn van de dieren tijdens het produc tieproces, het vervoer en het slachtproces; 
t) het verband tussen milieu en voedselp roductie (met inbegrip van afvalbeheer); 
u) het voorzorgsbeginsel en de belangen van de consumenten; en v) de beginselen van opleidingen voor pe rsoneel in de voedselproductieketen. 
Kandidaten kunnen de vereiste kennis opdoe n als onderdeel van hun veterinaire basis-
opleiding, of door verdere opleiding te volgen of beroepservaring op te doen na de voltooiing 
van hun opleiding. De bevoegde autoriteit mag de proeven differentiëren, om rekening te 
houden met de achtergrond van de kandidaten. Wann eer de bevoegde autoriteit er echter van 
overtuigd is dat een kandidaat de vereiste ke nnis heeft verworven bij het behalen van een 
universitaire graad of door permanente educatie  die tot een postdoctorale kwalificatie heeft 
geleid, kan zij afzien van de eis van een proef. 
3. De dierenarts moet multidi sciplinair kunnen samenwerken. 
4. Voorts moet elke officiële dierenarts tijd ens een proefperiode van ten minste 200 uur een 
praktische opleiding volgen voordat hij zelfst andig aan het werk gaat. Tijdens die proef-
periode staat hij onder toezicht van de officiële dierenartsen van de slachthuizen, 
uitsnijderijen, grensinspectieposten voor vers vlees  en bedrijven. Tijdens de opleiding moet in 
het bijzonder aandacht worden geschonken aan de audit van de systemen voor het beheer van de voedselveiligheid. 
 5. De officiële dierenarts moet zich via permanente educatie en vakliteratuur van nieuwe 
ontwikkelingen en van de actuele stand van de wetenschap op de hoogte houden. De officiële 
dierenarts moet, voorzover mogelijk, deelnemen aan permanente educatie. 
6. De reeds als officiële dierenarts aangestelde dierenartsen moeten over de nodige kennis van 
de in punt 2 genoemde onderwerpen beschikken. Zo nodig, moeten zij die kennis via 
permanente educatie opdoen. De bevoegde autoriteit treft daarvoor de nodige maatregelen. 
7. De lidstaten kunnen, in afwijking van de punten  1 tot en met 6, specifieke regels vaststellen 
voor officiële dierenartsen op deeltijdbasis di e verantwoordelijk zijn voor de controle van 
kleine bedrijven. 
B. OFFICIËLE ASSISTENTEN 
1. De bevoegde autoriteit mag alleen personen tot officieel assistent benoemen die een opleiding 
gevolgd hebben en voor een proef geslaagd zijn overeenkomstig onderstaande eisen. 
2. De bevoegde autoriteit is verantwoordelijk voor de organisatie van deze proeven. Om aan 
deze proeven te mogen deelnemen, moeten de kandidaten kunnen aantonen dat zij: 
a) een theoretische opleiding van ten minste  500 uur en een praktische opleiding van ten 
minste 400 uur hebben gevolgd die de in punt 5 genoemde gebieden bestrijken; en 
b) de nodige aanvullende opleiding hebben gevol gd die officiële assistenten in staat stelt 
hun taken met de vereiste vakkennis uit te voeren. 
3. De in punt 2, onder a), bedoelde praktische opleiding vindt plaats in slachthuizen en 
uitsnijderijen, onder toezicht van een officiële dierenarts en op bedrijven en in andere 
relevante inrichtingen. 
 4. De opleiding en de proeven hebben voornamelijk betrekking op rood vlees of vlees van 
pluimvee. Wie voor een van beide categorieën een opleiding heeft gevolgd en voor de proef is 
geslaagd, hoeft alleen een verkorte opleiding te  volgen om de proef voor de andere categorie 
te mogen afleggen. De opleiding en de proef moeten, zo nodig, ook betrekking hebben op vrij wild, gekweekt wild en lagomorfen. 
 
5. De opleiding voor officiële assistenten heeft betrekking op en de proeven bevestigen de 
kennis van de volgende onderwerpen: 
a) met betrekking tot bedrijven: 
i) theoretisch gedeelte: 
- algemene kennis van de landbouwindustrie – organisatie, productie-
methoden, internationale handel, enz.; 
- goede veehouderijpraktijken; - basiskennis van ziekten, met name zo önoses, virussen, bacteriën, parasieten, 
enz.; 
- bewaking met betrekking tot ziekten, gebruik van geneesmiddelen en 
vaccins, controle op residuen; 
- hygiëne en gezondheidscontrole; 
- welzijn van de dieren op het bedrijf en tijdens het vervoer; 
- milieuvoorschriften - in de gebouwen, op het bedrijf en in het algemeen; - de wetten, verordeningen en administratieve bepalingen; 
-  consumentenbelangen en kwaliteitscontrole; 
 ii) praktisch gedeelte: 
– bezoeken aan verschillende typen bedrij ven met verschillende houderijmethoden; 
– bezoeken aan productie-inrichtingen; 
– observatie van het laden en lossen van dieren; 
– laboratoriumdemonstraties; 
– veterinaire controles; 
– documentatie; 
 
b) met betrekking tot slacht huizen en uitsnijderijen: 
i) theoretisch gedeelte: 
– algemene kennis van de vleesindustrie - organisatie, productiemethoden, 
internationale handel, technologie voor het slachten en uitsnijden; 
– basiskennis van de hygiëne en de goede hygiënepraktijken, met name de 
bedrijfshygiëne, de hygiëne bij het slachten , het uitsnijden en de opslag en de 
arbeidshygiëne; 
– HACCP en de audit van op HA CCP gebaseerde procedures; 
– welzijn van de dieren bij het lossen na het vervoer en in het slachthuis; 
– basiskennis van de anatomie en fysiologie van geslachte dieren; 
 
  
– basiskennis van de pathologie van geslachte dieren; 
– basiskennis van de pathologische anatomie van geslachte dieren; 
– relevante kennis betreffende overdraagbare  TSE's en andere belangrijke zoönoses 
en zoönoseverwekkers; 
– kennis van methoden en procedures voor slachting, keuring, bereiding, 
onmiddellijke verpakking, verpakking en vervoer van vers vlees; 
– basiskennis van microbiologie; 
– antemortemkeuring; 
– onderzoek naar trichinose; 
– postmortemkeuring; 
– administratieve taken; 
– kennis van de wetten, verordeningen en administratieve bepalingen; 
– bemonsteringsprocedures; 
– verschillende vormen van fraude; 
 ii) praktisch gedeelte: 
– identificatie van dieren; 
– leeftijdscontroles; 
– keuring en beoordeling van geslachte dieren; 
– postmortemkeuring in het slachthuis; 
– onderzoek naar trichinose; 
– bepaling van een diersoort op basis van onderzoek van de kenmerkende delen van 
het dier; 
– identificatie en beoordeling van delen van geslachte dieren waarbij afwijkingen 
zijn geconstateerd; 
– controle van de hygiëne (met inbegrip van de audit van goede hygiënepraktijken 
en de op HACCP gebaseerde procedures); 
– registreren van de resultaten van de antemortemkeuring; 
– bemonstering; 
– traceerbaarheid van vlees; 
– documenten. 
6. Officiële assistenten moeten via permanente educatie en vakliteratuur hun kennis actueel 
houden en zich van nieuwe ontwikkelingen op de hoogte houden. Officiële assistenten moeten, voorzover mogelijk, deelnemen aan permanente educatie. 
  
7. De reeds als officiële assistent aangestelde personen moeten voldoende kennis hebben van de 
in punt 5 genoemde onderwerpen. Zo nodig, moet en zij die kennis via permanente educatie 
opdoen. De bevoegde autoriteit tref t daarvoor de nodige maatregelen. 
8.  Wanneer officiële assistenten echter uitslu itend bemonsteringen en analyses uitvoeren in 
verband met onderzoeken naar trichinose, hoeft de  bevoegde autoriteit er alleen maar voor te 
zorgen dat zij een passende opleiding krijgen voor deze taken. 
 
SECTIE IV: SPECIFIEKE VOORSCHRIFTEN 
 
HOOFDSTUK  I: ALS  LANDBOUWHUISDIER  GEHOUDEN  RUNDEREN 
 
A. MINDER DAN ZES WEKEN OUDE RUNDEREN 
 
Karkassen en slachtafval van minder dan zes weken oude runderen worden tijdens de postmortem-keuring aan de volgende procedures onderworpen: 
 
1. visueel onderzoek van de kop en de keel; de lymfklieren in de keelholte 
(Lnn. retropharyngiales) moeten worden ingesneden en onderzocht; onderzoek van de mond- 
en de keelholte; palpatie van de tong; de tonsillen moeten worden verwijderd; 
2. visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen; de 
bronchiale en de mediastinale lymfklieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales) 
moeten worden ingesneden en onderzocht. In de luchtpijp en de voornaamste vertakkingen 
van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde 
gedeelte van de longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn evenwel niet vereist wanneer de longen niet voor menselijke consumptie bestemd zijn; 
  
3. visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te 
worden aangebracht waardoor beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan 
wordt ingesneden; 
4. visueel onderzoek van het middenrif; 5. visueel onderzoek van de lever en de lymf klieren aan de lever en aan de alvleesklier 
(Lnn. portales); palpatie en, indien nodig, insn ijding van de lever en de lymfklieren aan de 
lever; 
6. visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende 
bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); palpatie 
van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, indien nodig, insnijding 
van die lymfklieren; 
7. visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; 8. visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en lymfklieren aan de 
nieren (Lnn. renales); 
9. visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; 
10. visueel onderzoek en palpatie van de navels treek en de gewrichten. Bij twijfel moet de 
navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het 
gewrichtsvocht moet worden onderzocht. 
 B. MEER DAN ZES WEKEN OUDE RUNDEREN 
Karkassen en slachtafval van meer dan zes weken oude runderen worden tijdens de postmortem-
keuring aan de volgende procedures onderworpen: 
1. visueel onderzoek van de kop en de keel; de lymfklieren voor en achter in de keelholte, 
alsmede de oorspeeksellymfklieren (Lnn. retropharyngiales, mandibulares et parotidei) moeten worden ingesneden en onderzocht; de uitwendige kauwspieren, waarin twee parallel 
met de onderkaak lopende sneden moeten worden aangebracht, en de inwendige kauwspieren, 
waarin een vlakke snede moet worden aangebracht, moeten worden onderzocht. De tong moet 
zo ver worden losgesneden dat een nauwkeurig visueel onderzoek van mond- en keelholte 
mogelijk is en moet zelf visueel worden onderzocht en gepalpeerd. De tonsillen moeten 
worden verwijderd; 
2. onderzoek van de luchtpijp en de slokdarm; visueel onderzoek en palpatie van de longen; de 
bronchiale en de mediastinale lymfklieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales) 
moeten worden ingesneden en onderzocht. In de luchtpijp en de voornaamste vertakkingen 
van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde gedeelte van de longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste 
vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn evenwel niet vereist wanneer de longen 
van menselijke consumptie uitgesloten zijn; 
3. visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te 
worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan 
wordt ingesneden; 
4. visueel onderzoek van het middenrif; 
  
5. visueel onderzoek en palpatie van de leve r en de lymfklieren aan de lever en aan de 
alvleesklier (Lnn. portales); een insnijding aan de maagzijde van de lever en een insnijding 
aan de basis van de Spiegelse kwab voor onderzoek van de galwegen; 
6. visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende 
bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); palpatie 
van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, indien nodig, insnijding 
van die lymfklieren; 
7. visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; 
8. visueel onderzoek van de nieren en, indien nodig, insnijding van de nieren en hun lymfklieren 
(Lnn. renales); 
9. visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; 
10. visueel onderzoek van de geslachtsorganen (behalve de penis, als die reeds verwijderd is); 
11. visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie en insnijding van de uier en zijn lymfklieren 
(Lnn. supramammarii); bij koeien dient elke helf t van de uier door een lange en diepe snede 
tot de melkboezem (sinus lactiferes) te worden geopend en moeten de lymfklieren van de uier 
worden ingesneden, behalve indien de uier ni et bestemd is voor menselijke consumptie. 
 HOOFDSTUK  II: ALS  LANDBOUWHUISDIER  GEHOUDEN  SCHAPEN  EN GEITEN 
 
Karkassen en slachtafval van schapen of geiten worden tijdens de postmortemkeuring aan de 
volgende procedures onderworpen: 
1. visueel onderzoek van de kop na verwijdering van de huid en, bij twijfel, onderzoek van de 
keel, de mond, de tong, de lymfklieren achter in de keelholte en de oorspeeksellymfklieren. 
Onverminderd de veterinairrechtelijke voorschrif ten, is dit onderzoek niet nodig indien de 
bevoegde autoriteit kan waarborgen dat de kop, daarbij inbegrepen de tong en de hersenen, 
niet voor menselijke consumptie wordt gebruikt; 
2. visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen en van 
de bronchiale en de mediastinale lymfklie ren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et 
mediastinales); bij twijfel moeten deze organen en lymfklieren worden ingesneden en 
onderzocht; 
3. visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; bij twijfel moet het hart worden ingesneden 
en onderzocht; 
4. visueel onderzoek van het middenrif; 
5. visueel onderzoek van de lever en de lymf klieren aan de lever en aan de alvleesklier 
(Lnn. portales); palpatie van de lever en de lymfklieren aan de lever; insnijding aan de 
maagzijde van de lever voor onderzoek van de galwegen; 
  
6. visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende 
bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); 
7. visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; 
8. visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun lymfklieren 
(Lnn. renales); 
9. visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; 
10. visueel onderzoek van de geslachtsorganen (behalve de penis, als die reeds verwijderd is); 11. visueel onderzoek van de uier en zijn lymfklieren; 12. visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren. Bij twijfel 
moet de navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het 
gewrichtsvocht moet worden onderzocht. 
HOOFDSTUK
 III: ALS  LANDBOUWHUISDIER  GEHOUDEN  EENHOEVIGEN 
Karkassen en slachtafval van eenhoevigen worden tijdens de postmortemkeuring aan de volgende 
procedures onderworpen: 
1. visueel onderzoek van de kop en, na lossnijden van de tong, de keel; de lymfklieren voor en 
achter in de keelholte, alsmede de oorspeeksellymfklieren (Lnn. retropharyngiales, 
mandibulares et parotidei) moeten worden gepalpeerd en, indien nodig, worden ingesneden. 
De tong moet zover worden losgesneden dat een nauwkeurig visueel onderzoek van mond- en keelholte mogelijk is en moet zelf visueel worden onderzocht en gepalpeerd. De tonsillen 
moeten worden verwijderd; 
 2. visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen; de 
bronchiale en de mediastinale lymfklieren aan de  bronchiën (Lnn. bifurcationes, eparteriales 
et mediastinales) moeten worden gepalpeerd en, indien nodig, worden ingesneden. In de 
luchtpijp en de voornaamste vertakkingen van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde gedeelte van de longen dient een dwarssnede te 
worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen 
zijn evenwel niet vereist wanneer de longen van menselijke consumptie uitgesloten zijn; 
3. visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te 
worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan 
wordt ingesneden; 
4. visueel onderzoek van het middenrif; 
5. visueel onderzoek, palpatie en, indien nodig, insnijding van de lever en de lymfklieren aan de 
lever en aan de alvleesk lier (Lnn. portales); 
6. visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende 
bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); indien 
nodig, insnijding van die lymfklieren; 
7. visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; 
8. visueel onderzoek en palpatie van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun 
lymfklieren (Lnn. renales); 
9. visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; 
10. visueel onderzoek van de geslachtsorganen van hengsten (behalve de penis, als die reeds 
verwijderd is) en merries; 
11. visueel onderzoek van de uier en zijn lymfklieren (Lnn. supramammarii) en, indien nodig, 
insnijding van de lymfklieren van de uier; 
 12. visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren. Bij twijfel 
moet de navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het 
gewrichtsvocht moet worden onderzocht; 
13. onderzoek bij alle grijze of witte paarden op melanose en melanomata; dat onderzoek betreft 
de spieren en de lymfklieren van de schouders  (Lnn. subrhomboidei) onder het kraakbeen van 
het schouderblad, waarbij een schouder wordt lo sgemaakt. De nieren moeten worden vrij-
gemaakt en volledig worden ingesneden voor onderzoek. 
HOOFDSTUK IV: ALS  LANDBOUWHUISDIER  GEHOUDEN  VARKENS 
A. ANTEMORTEMKEURING 
1. De bevoegde autoriteit kan besluiten dat voo r de slacht bestemde varkens op het bedrijf van 
herkomst een antemortemkeuring moeten ondergaan. In dat geval mag een van een bedrijf afkomstige partij varkens alleen worden geslacht als: 
a) zij vergezeld gaan van het in hoofdstuk X, deel A, bedoelde gezondheidscertificaat; en 
b) er wordt voldaan aan de voorschriften van de punten 2 tot en met 5. 
2. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat: 
a) controle van de registers en documentatie van het bedrijf, met inbegrip van informatie 
over de voedselketen; 
b) onderzoek van de varkens om na te gaan of: 
i) zij lijden aan een ziekte of aandoening die op dieren of mensen kan worden 
overgedragen door contact met of het eten van het vlees, dan wel een individueel 
of collectief gedrag vertonen op grond  waarvan kan worden gevreesd dat een 
dergelijke ziekte zal uitbreken; 
  
ii) zij algemene gedragsstoornissen of ziektesymptomen vertonen ten gevolge 
waarvan het vlees ongeschikt kan zijn voor menselijke consumptie; 
iii) er aanwijzingen of vermoedens zijn dat zij meer chemische residuen bevatten dan 
de in de communautaire wetgeving aangegeven grenswaarden, of residuen van 
verboden stoffen. 
 3. De officiële dierenarts of een erkende dier enarts voert de antemortemkeuring op het bedrijf 
uit. De varkens dienen daarna rechtstreeks naar  de slacht gestuurd te worden en mogen niet 
met andere partijen varkens vermengd worden. 
4. De antemortemkeuring in het slachthuis bestaat uit: 
a) een identiteitscontrole van het dier; en b) een screening, waarbij wordt nagegaan of de voorschriften inzake dierenwelzijn zijn 
nageleefd en er geen symptomen van een aandoening aanwezig zijn die negatieve 
gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier. Deze screening mag worden 
uitgevoerd door een officiële assistent. 
5. Wanneer de varkens niet zijn geslacht bi nnen drie dagen nadat het in punt 1, onder a), 
bedoelde gezondheidscertificaat is afgegeven, 
a) moeten de dieren, indien zij het bedrijf van herkomst niet hebben verlaten om naar het 
slachthuis gevoerd te worden, opnieuw onderzocht worden, en moet er een nieuw 
gezondheidscertificaat worden afgegeven; 
b) kan, indien de dieren reeds op weg zijn naar of zich reeds in het slachthuis bevinden, 
toch toestemming tot slachten worden gegeven, zodra de oorzaak van de vertraging is 
bepaald en op voorwaarde dat de dieren opnieuw een antemortemkeuring ondergaan. 
 B. POSTMORTEMKEURING 
1. Karkassen en slachtafval van varkens, met uitzondering van de in punt 2 bedoelde varkens, 
worden bij de postmortemkeuring aan de volgende procedures onderworpen: 
a) visueel onderzoek van de kop en de keel. De lymfklieren van de onderkaak 
(Lnn. mandibulares) moeten worden ingesneden en onderzocht. De mond, de keelholte en de tong moeten visueel worden onderzocht; 
b) visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen 
en van de bronchiale en de mediastinale lymfkl ieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et 
mediastinales); In de luchtpijp en de voor naamste vertakkingen van de bronchiën moet 
een overlangse snede worden aangebracht en  in het onderste derde gedeelte van de 
longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen 
van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn even wel niet vereist wanneer de longen niet 
voor menselijke consumptie bestemd zijn; 
c) visueel onderzoek van het hartzakje en het ha rt; in het hart dient een overlangse snede te 
worden aangebracht waardoor beide kamers worden geopend en de scheidingswand 
ervan wordt ingesneden; 
d) visueel onderzoek van het middenrif; 
e) visueel onderzoek van de lever en de lymf klieren aan de lever en aan de alvleesklier 
(Lnn. portales); palpatie van de lever en de lymfklieren aan de lever; 
f) visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren 
behorende bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et 
caudales); palpatie van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, 
indien nodig, insnijding van die lymfklieren; 
  
g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en de lymf-
klieren aan de nieren (Lnn. renales); 
i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek van de geslachtsorganen (behalve de penis, als die reeds verwijderd 
is); 
k) visueel onderzoek van de uier en de ly mfklieren daarvan (Lnn. supramammarii); bij 
zeugen moeten de lymfklieren van de uier worden ingesneden; 
l) visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren; bij 
twijfel moet een insnijding in de navelstreek worden aangebracht en moeten de 
gewrichten worden opengesneden. 
2. De bevoegde autoriteit kan, op basis van epidemiologische of andere gegevens van het 
bedrijf, besluiten dat vleesvarkens die vanaf het spenen zijn ondergebracht onder gecontro-leerde huisvestingsomstandigheden en in geïn tegreerde productiesystemen, in sommige of 
alle van de in punt 1 bedoelde gevallen alleen visueel onderzoek moeten ondergaan. 
 HOOFDSTUK V: PLUIMVEE 
A. ANTEMORTEMKEURING 1. De bevoegde autoriteit kan besluiten dat voo r de slacht bestemd pluimvee in het bedrijf van 
herkomst een antemortemkeuring moet ondergaan. In dat geval mag een van een bedrijf 
afkomstige partij pluimvee alleen worden geslacht als: 
a) zij vergezeld gaat van het in hoofdstuk X, deel A, bedoelde gezondheidscertificaat; en 
b) er wordt voldaan aan de voorschriften van de punten 2 tot en met 5. 
2. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat: 
a) controle van de registers en documentatie van het bedrijf, met inbegrip van informatie 
over de voedselketen; 
b) een inspectie van de partij om na te gaan of de dieren: 
i) lijden aan een ziekte of aandoening die op dieren of mensen kan worden over-
gedragen door contact met of het eten van het vlees, dan wel een gedrag vertonen 
op grond waarvan kan worden gevreesd dat een dergelijke ziekte zal uitbreken; 
ii) algemene gedragsstoornissen of ziektesymptomen vertonen ten gevolge waarvan 
het vlees ongeschikt kan zijn voor menselijke consumptie; 
iii) er aanwijzingen zijn dat zij meer chemische residuen bevatten dan de commu-
nautaire wetgeving toestaat, of residuen van verboden stoffen. 
3. De officiële dierenarts of een erkende dier enarts voert de antemortemkeuring op het bedrijf 
uit. 
 4. De antemortemkeuring in het slachthuis bestaat uit: 
a) een identiteitscontrole van de dieren; en b) een screening, waarbij wordt nagegaan of de voorschriften inzake dierenwelzijn zijn 
nageleefd en er geen symptomen van een aandoening aanwezig zijn die negatieve 
gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier. De screening mag door een officiële assistent worden uitgevoerd. 
5. Wanneer de dieren niet zijn geslacht binnen drie dagen nadat het in punt 1, onder a), bedoelde 
gezondheidscertificaat  is afgegeven, 
a) moeten de dieren, indien zij het bedrijf van herkomst niet hebben verlaten om naar het 
slachthuis gevoerd te worden, opnieuw onderzocht worden en moet er een nieuw 
gezondheidscertificaat worden afgegeven; 
b) kan, indien de dieren reeds op weg zijn naar of zich reeds in het slachthuis bevinden, 
toch toestemming tot slachten worden gegeven, zodra de oorzaak van de vertraging is 
bepaald, op voorwaarde dat de dieren opnieuw worden onderzocht. 
6. Wanneer er op het bedrijf geen antemortemkeur ing is uitgevoerd, moet de officiële dierenarts 
de partij pluimvee in het slachthuis inspecteren. 
7. Als de dieren klinische ziektesymptomen vertonen, mogen zij niet voor menselijke 
consumptie worden geslacht. Het slachten op de  slachtlijn wordt echter toegestaan na 
beëindiging van de normale slachtverrichtingen, op voorwaarde dat de nodige voorzorgen 
worden genomen om het risico van verspreiding van pathogene organismen zoveel mogelijk 
te beperken, en de installaties onmiddellijk na het doden worden gereinigd en ontsmet. 
  
8. Pluimvee voor de productie van "foie gras" en op het bedrijf van herkomst geslacht pluimvee 
dat later van de ingewanden is ontdaan, moet overeenkomstig de leden 2 en 3 een 
antemortemkeuring ondergaan. De van de ingewanden ontdane karkassen moeten bij over-
brenging naar slachthuis of uitsnijderij vergezeld  gaan van een certificaat dat overeenstemt 
met het model van deel C. 
B. POSTMORTEMKEURING 1. Alle dieren moeten een postmortemkeuring ondergaan overeenkomstig de secties I en III. 
Voorts moet de officiële dierenarts persoonlijk de volgende onderzoeken uitvoeren: 
a) dagelijkse keuring van de ingewanden en de lichaamsholten bij een representatief aantal 
dieren; 
b) grondige inspectie, op een aselect monster uit elke partij dieren van dezelfde herkomst, 
van delen van vogels of hele vogels die op grond van de postmortemkeuring ongeschikt 
voor menselijke consumptie zijn verklaard; en 
c) verdere onderzoeken indien er redenen zijn om te vermoeden dat het vlees van de 
betrokken dieren ongeschikt voor menselijke consumptie kan zijn. 
2. In het geval van pluimvee voor de productie van "foie gras" en van het bedrijf van herkomst 
afkomstig pluimvee dat later van de ingewand en is ontdaan, moet tijdens de postmortem-
keuring het bij de karkassen gevoegde certific aat geïnspecteerd worden. Wanneer dergelijke 
karkassen rechtstreeks van het bedrijf naar de uitsnijderij gaan, moet de postmortemkeuring 
op de uitsnijderij plaatsvinden. 
 C. MODEL VAN HET GEZONDHEIDSCERTIFICAAT 
GEZONDHEIDSCERTIFICAAT 
voor pluimvee voor de productie van "foie gras" en op het bedrijf van herkomst geslacht pluimvee 
dat later van de ingewanden is ontdaan 
Bevoegde dienst:............................................................................................................... .....................  
No:............................................................................................................................ ..............................  
1. Identificatie van de niet van de ingewanden ontdane karkassen 
Diersoort...................................................................................................................... ...........................  
Nummer: ........................................................................................................................ ........................  
2. Herkomst van de niet van de ingewanden ontdane karkassen 
Adres van het bedrijf:......................................................................................................... ....................  
3. Bestemming van de niet van de ingewanden ontdane karkassen 
De niet van de ingewanden ontdane karkassen worden naar de volgende uitsnijderij vervoerd:..........  
............................................................................................................................... .................................  
4. Verklaring 
Ondergetekende verklaart dat: 
- de hierboven beschreven niet van de ingewanden ontdane karkassen afkomstig zijn van dieren 
die vóór de slachting zijn gekeurd op bovengenoemd bedrijf, op ..... (datum), .... (tijd), en 
gezond zijn bevonden; 
- de registers en documentatie betreffende deze dieren voldeden aan de wettelijke eisen en het 
slachten van de dieren niet in de weg staan. 
Gedaan te...................................................................................................................... ......................... , 
(plaats) 
op: ............................................................................................................................ ..............................  
 (datum) 
Stempel 
………………………………………….. 
(handtekening van de officiële of erkende dierenarts) 
 HOOFDSTUK  VI: GEKWEEKTE  LAGOMORFEN 
Voor gekweekte lagomorfen gelden dezelfde voorschriften als voor pluimvee. 
HOOFDSTUK VII:  GEKWEEKT  WILD 
A. ANTEMORTEMKEURING 1. De antemortemkeuring kan plaatsvinden op het bedrijf van herkomst, indien voldaan is aan de 
voorschriften van bijlage III, sectie III, van Verordening (EG) nr. …/2004 
*. In dat geval dient 
een officiële dierenarts of een erkende dierenarts de antemortemkeuring te verrichten. 
2. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat een controle van de 
registers of documenten van het bedrijf, met inbegrip van de gegevens over de voedselketen. 
3. Wanneer de antemortemkeuring niet meer dan drie dagen voor de aankomst van de dieren in 
het slachthuis plaatsvindt en de dieren levend in  het slachthuis worden afgeleverd, bestaat de 
antemortemkeuring in het slachthuis uit 
a) de controle van de identiteit van de dieren; en b) een screening om na te gaan of de voorschr iften inzake dierenwelzijn zijn nageleefd, en 
of er aanwijzingen zijn dat de gezondheid van mens of dier geschaad kan worden. 
4. Levende dieren die op het bedrijf gekeurd z ijn, moeten vergezeld gaan van een certificaat 
volgens het model van hoofdstuk X, deel A. Levende dieren die op het bedrijf gekeurd en 
geslacht zijn, moeten vergezeld gaan van een certificaat volgens het model van hoofdstuk X, 
deel B. 
                                                
 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
  
B. POSTMORTEMKEURING 1. Tijdens de postmortemkeuring worden onder meer palpaties verricht en, zo nodig, delen van 
het dier geïncideerd die veranderingen hebben ondergaan of om een andere reden verdacht 
zijn. 
2. De beschreven procedures voor de postmortemkeuring van runderen, schapen, varkens en 
pluimvee dienen ook te worden toegepast op de vergelijkbare soorten gekweekt wild. 
3. Als de dieren op het bedrijf zijn geslacht, moet de officiële dierenarts van het slachthuis het 
begeleidende certificaat controleren. 
HOOFDSTUK VIII:
 VRIJ  WILD 
A. POSTMORTEMKEURING 
1. Vrij wild moet, nadat het in de wildverwerkingsinrichting is binnengebracht, zo snel mogelijk 
worden gekeurd. 
2. De officiële dierenarts moet rekening houden me t de verklaring of de informatie die de bij de 
jacht betrokken deskundige heeft verstrekt overeenkomstig Verordening (EG) nr. .../2004 *. 
                                                 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
  
3. De postmortemkeuring door de officiële dierenarts omvat: 
a) een visueel onderzoek van het karkas, de lichaamsholten en, in voorkomend geval, de 
organen, teneinde: 
i) eventuele afwijkingen op te sporen die niet door de jacht veroorzaakt zijn. Hierbij 
kan de diagnose worden gebaseerd op de door de deskundige verstrekte informatie 
over het gedrag van het dier voordat het werd gedood; 
ii) na te gaan of de dood niet aan andere oorzaken dan de jacht is toe te schrijven. Indien aan de hand van de resultaten van het visuele onderzoek geen beoordeling kan 
plaatsvinden, moet verder onderzoek wo rden verricht in een laboratorium. 
b) een onderzoek naar organoleptische afwijkingen; c) palpatie van organen, indien nodig; d) als er gegronde redenen zijn om de aanwezigheid van residuen of contaminanten te 
vermoeden, inclusief uit het milieu afkomstige contaminanten, een analyse van de 
bemonstering van residuen die niet door de  jacht veroorzaakt zijn. Indien ten gevolge 
daarvan verdere tests worden uitgevoerd, moet de dierenarts de uitkomst van deze 
keuring afwachten alvorens over te gaan tot de beoordeling van alle gedode wild van dezelfde jachtbuit of van delen daarvan,  waarvan wordt vermoed dat zij dezelfde 
afwijkingen vertonen; 
  
e) onderzoek naar verschijnselen die erop duiden dat het vlees een risico voor de gezondheid 
oplevert, met name: 
i) door de jager gesignaleerde gedragsstoor nissen en verstoringen van de algemene 
gezondheidstoestand van het levende dier; 
ii) gegeneraliseerde gezwellen of abcessen in verschillende inwendige organen of in 
spieren; 
iii) ontsteking van gewrichten of testikels, aandoeningen van lever of milt, ontsteking 
van de ingewanden of de navelstreek; 
iv) niet door de jacht veroorzaakte aanwezigheid van vreemde lichamen in de 
lichaamsholten, de maag of de darmen of in de urine, wanneer het borstvlies of het buikvlies verkleurd zijn (wanneer die ingewanden nog aanwezig zijn); 
v) de aanwezigheid van parasieten; 
vi) ernstige gasvorming in het maag-darmkanaal met verkleuring van de inwendige 
organen (wanneer die ingewanden nog aanwezig zijn); 
vii) belangrijke afwijkingen in het spierweefsel of de organen qua kleur, consistentie of 
geur; 
viii) niet-recente open breuken; 
ix) vermagering en/of gegeneraliseerd of plaatselijk oedeem; x) recente vergroeiingen van organen met het borstvlies of het buikvlies; en 
xi) andere ernstige duidelijk waarneembare veranderingen, zoals ontbindings-
verschijnselen. 
 4. Indien de officiële dierenarts dat verlangt , moeten de wervelkolom en de kop in de lengte 
worden gespleten. 
5. Bij klein vrij wild dat niet onmiddellijk na het doden is ontweid, voert de officiële dierenarts 
een postmortemkeuring uit bij een representatief monster van dieren van dezelfde herkomst. 
Wanneer hij daarbij een op de mens overdraagbare ziekte, dan wel een van de in punt 3, 
onder e), genoemde verschijnselen constateert, moet de officiële dierenarts aanvullende 
onderzoeken verrichten bij de hele partij teneinde  te kunnen bepalen of de hele partij voor 
menselijke consumptie ongeschikt moet worden verklaard, dan wel of ieder karkas 
afzonderlijk moet worden gekeurd. 
6. Bij twijfel kan de officiële dierenarts de relevante delen van de dieren verder uitsnijden en 
onderzoeken om een definitieve diagnose te kunnen stellen. 
B. BESLISSINGEN NAAR AANLEIDING VAN CONTROLES Onverminderd het bepaalde in sectie II, hoofdstu k V, wordt vlees waarbij in het kader van de 
postmortemkeuring een of meer van de onder punt A van deze sectie genoemde verschijnselen zijn 
geconstateerd, ongeschikt voor mens elijke consumptie verklaard. 
HOOFDSTUK
 IX: SPECIFIEKE  RISICO' S 
A. OVERDRAAGBARE SPONGIFORME ENCEFALOPATHIEËN Bij de officiële controles in verband met herkauwers dient rekening gehouden te worden met de 
eisen van Verordening (EG) nr. 999/2001, en met andere relevante communautaire wetgeving. 
  
B. CYSTICERCOSE 1. Bij het onderzoek naar cysticercose bij meer dan zes weken oude runderen en bij varkens 
moeten op zijn minst de standaardprocedures voor postmortemkeuringen, als beschreven in de 
hoofdstukken I en IV worden nageleefd. Voorts mogen specifieke serologische tests worden uitgevoerd. Als een specifieke serologische test wordt uitgevoerd, hoeven de kauwspieren van 
meer dan zes weken oude runderen bij postmortemkeuringen niet te worden geïncideerd. Het-
zelfde geldt voor meer dan zes weken oude runderen afkomstig van officieel cysticercosevrij 
verklaarde bedrijven. 
2. Met cysticercus besmet vlees moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 
Als het dier niet volledig met cysticercus besmet is, mogen niet-besmette delen na een koude-
behandeling geschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 
C. TRICHINOSE 1. Karkassen van varkens (als landbouwhuisdier gehouden varkens, gekweekt en vrij wild), 
eenhoevigen en andere voor trichinose vatbar e diersoorten moeten op trichinose worden 
onderzocht overeenkomstig de communautaire wetgeving, tenzij daarin anders is bepaald. 
2. Vlees van met trichinose besmette dieren moet ongeschikt voor menselijke consumptie 
worden verklaard. 
D. KWADE DROES 
1. Zo nodig, worden eenhoevigen op kwade droes onderzocht. Een onderzoek op kwade droes 
bij eenhoevigen omvat een zorgvuldig onderzoek van de slijmvliezen van de luchtpijp, het 
strottenhoofd, de neusholten, de sinussen en de vertakkingen ervan, nadat de kop overlangs middendoor is gespleten en de scheidingswand in de neus is weggesneden. 
 2. Vlees van paarden die aan kwade droes lijden, moet ongeschikt voor menselijke consumptie 
worden verklaard. 
E. TUBERCULOSE 
1. Wanneer dieren positief of onduidelijk op tube rculine reageren, of wanneer er andere gronden 
zijn om besmetting te vermoeden, moeten z ij afzonderlijk van de andere dieren worden 
geslacht, waarbij voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om het gevaar van 
verontreiniging voor andere karkassen, de slachtlijn en het slachthuispersoneel te voorkomen. 
2. Al het vlees van dieren waarbij de postmortem keuring plaatselijke tuberculoseletsels in een 
aantal organen of een aantal delen van het karkas aan het licht heeft gebracht, moet 
ongeschikt voor menselijke consumptie worden  verklaard. Wanneer echter een tuberculose-
letsel wordt aangetroffen in de lymfklieren van slechts één orgaan of een deel van het karkas, 
hoeven alleen het aangetaste orgaan of deel va n het karkas en de bijbehorende lymfklieren 
ongeschikt voor menselijke consumptie te worden verklaard.  
F. BRUCELLOSE 
1. Wanneer dieren positief of onduidelijk op een br ucellosetest reageren, of wanneer er andere 
gronden zijn om besmetting te vermoeden, moeten zij afzonderlijk van de andere dieren 
worden geslacht, waarbij voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om het gevaar van 
verontreiniging voor andere karkassen, de slachtlijn en het slachthuispersoneel te voorkomen. 
2. Vlees van dieren waarbij de postmortemkeuring laesies aan het licht heeft gebracht die wijzen 
op acute besmetting met brucellose, moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden 
verklaard. Van dieren die positief of onduidelijk  op een brucellosetest reageren, moeten de 
uier, het genitaal apparaat en het bloed onge schikt voor menselijke consumptie worden 
verklaard, ook als dergelijke laes ies niet worden aangetroffen. 
 
 
 HOOFDSTUK X:  MODEL  VAN  HET  GEZONDHEIDSCERTIFICAAT 
A. MODEL VAN HET GEZONDHEIDSCERTIFICAAT VOOR LEVENDE DIEREN 
GEZONDHEIDSCERTIFICAAT 
voor levende dieren die van het bedrijf naar het slachthuis worden vervoerd 
Bevoegde dienst:............................................................................................................... .....................  
No:............................................................................................................................ ..............................  
1. Identificatie van de dieren 
Diersoort...................................................................................................................... ...........................  
Aantal dieren:................................................................................................................. ........................  
Identificatiemerk:............................................................................................................. ......................  
2. Herkomst van de dieren: 
Adres van het bedrijf van herkomst:............................................................................................ ..........  
Identificatie van de stallen*: ................................................................................................. .................  
3. Bestemming van de dieren 
Deze dieren worden naar het volgende slachthuis vervoerd:.................................................................  
............................................................................................................................... .................................  
met het volgende vervoermiddel:................................................................................................ ...........  
4. Andere relevante gegevens 
............................................................................................................................... .................................  
 5. Verklaring 
Ondergetekende verklaart dat: 
- de hierboven beschreven dieren vóór de sl achting zijn gekeurd op bovengenoemd bedrijf, op 
.....(datum), ..... (tijd), en gezond zijn bevonden; 
- de registers en documentatie betreffende deze dieren voldeden aan de wettelijke eisen en het 
slachten van de dieren niet in de weg staan. 
Gedaan te...................................................................................................................... ......................... , 
(plaats) 
op: ............................................................................................................................ ..............................  
(datum) 
Stempel  
………………………………………….. 
(handtekening van de officiële of erkende dierenarts) 
*  facultatief B. MODEL VAN HET GEZONDHEIDSCERTIFICAAT VOOR OP HET BEDRIJF 
GESLACHTE DIEREN 
GEZONDHEIDSCERTIFICAAT 
voor op het bedrijf geslachte dieren 
Bevoegde dienst:............................................................................................................... .....................  
No:............................................................................................................................ ..............................  
1. Identificatie van de dieren 
Diersoort...................................................................................................................... ...........................  
Aantal dieren:................................................................................................................. ........................  
Identificatiemerk:............................................................................................................. ......................  
2. Herkomst van de dieren: 
Adres van het bedrijf van herkomst:............................................................................................ ..........  
Identificatie van de stallen*: ................................................................................................. .................  
 3. Bestemming van de dieren 
Deze dieren worden naar het volgende slachthuis vervoerd:.................................................................  
............................................................................................................................... .................................  
met het volgende vervoermiddel:................................................................................................ ...........  
4. Andere relevante gegevens 
............................................................................................................................... .................................  
5. Verklaring 
Ondergetekende verklaart dat: 
- de hierboven beschreven dieren vóór de sl achting zijn gekeurd op bovengenoemd bedrijf, op 
..... (datum) om ...... (tijd), en gezond zijn bevonden; 
- de dieren op het bedrijf zijn geslacht op .... (datum) om ...... (tijd) en dat slachting en bloeding 
correct zijn uitgevoerd, 
- de registers en documentatie betreffende deze dieren voldeden aan de wettelijke eisen en het 
slachten van de dieren niet in de weg stonden. 
Gedaan te...................................................................................................................... ......................... , 
(plaats) 
op: ............................................................................................................................ ..............................  
(datum) 
Stempel 
………………………………………….. 
(handtekening van de officiële of erkende dierenarts) 
* facultatief 
 
 BIJLAGE II  
 
LEVENDE TWEEKLEPPIGE WEEKDIEREN 
HOOFDSTUK  I: TOEPASSINGSGEBIED 
Deze bijlage is van toepassing op levende tweekleppige weekdieren en, mutatis mutandis, op 
levende stekelhuidigen, levende manteldieren en levende mariene buikpotigen. 
HOOFDSTUK  II: OFFICIËLE  CONTROLES  OP LEVENDE  TWEEKLEPPIGE  WEEKDIEREN  
UIT  GECLASSIFICEERDE  PRODUCTIEGEBIEDEN 
A. CLASSIFICATIE VAN PRODUCTIE- EN HERUITZETTINGSGEBIEDEN 1. De bevoegde autoriteit dient de plaats en de grenzen van de door haar geclassificeerde 
productie- en heruitzettingsgebieden vast te stellen. Indien nodig, kan dit gebeuren in 
samenwerking met de exploitant van het levensmiddelenbedrijf. 
2. De bevoegde autoriteit moet de productiegebieden waar het oogsten van levende twee-
kleppige weekdieren is toegestaan, op basis van de mate van faecale verontreiniging als één van de onderstaande drie categorieën classifi ceren. Indien nodig, kan dit gebeuren in 
samenwerking met de exploitant van het levensmiddelenbedrijf. 
 
  
3. De bevoegde autoriteit kan in klasse A de gebieden indelen waar levende tweekleppige 
weekdieren mogen worden verzameld voor directe menselijke consumptie. Levende twee-
kleppige weekdieren uit deze gebieden moeten voldoen aan de gezondheidsnormen voor 
levende tweekleppige weekdieren bedoeld in  bijlage III, sectie VII, hoofdstuk V van 
Verordening (EG) nr. .../2004 *. 
4. De bevoegde autoriteit kan in klasse B de gebieden indelen waar levende tweekleppige 
weekdieren mogen worden verzameld, maar al leen voor menselijke consumptie op de markt 
gebracht worden na behandeling in een zuiveringscentrum of na heruitzetting, om te voldoen 
aan de in punt 3 bedoelde gezondheidsnormen. Bij levende tweekleppige weekdieren uit deze 
gebieden mogen in een meest waarschijnlijke aant al (MPN)-test met vijf proefbuisjes en drie 
verdunningen niet meer dan 4600 E.coli per 100 g vlees en lichaamsvocht gevonden worden. 
5. De bevoegde autoriteit kan in klasse C de gebieden indelen waar levende tweekleppige 
weekdieren mogen worden verzameld, die echter pas na langdurige heruitzetting in de handel 
mogen worden gebracht om aan de gezondheidsnormen van punt 3 te voldoen. Bij levende tweekleppige weekdieren uit deze gebieden moge n in een MPN-test met vijf proefbuisjes en 
drie verdunningen niet meer dan 46.000 E.coli per 100 g vlees en lichaamsvocht gevonden 
worden.. 
6. Indien de bevoegde autoriteit in beginsel besluit een productiegebied of een heruitzettings-
gebied in te delen, dient zij: 
a) een inventaris op te maken van de bronnen van vervuiling van menselijke of dierlijke 
oorsprong die het productiegebied zouden kunnen verontreinigen, 
                                                
 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
 
  
b) de hoeveelheden organische verontreinig ende stoffen die vrijkomen gedurende de 
verschillende perioden van het jaar te onderzoeken, rekening houdende met de 
wisselende aantallen mensen en dieren in he t afwateringsgebied, de neerslagniveaus, de 
behandeling van afvalwater, enz., 
c) de kenmerken van de verspreiding van ver ontreinigende stoffen te bepalen, rekening 
houdende met stroompatronen, dieptemetingen, en de getijdencyclus in het productie-
gebied, en 
d) een monsternemingsprogramma voor tweekleppige weekdieren in het productiegebied 
op te zetten, op basis van onderzoek van de verzamelde gegevens, met een zodanig aantal monsters en een zodanige geogra fische spreiding en  frequentie van de 
bemonsteringspunten dat de resultaten zo representatief mogelijk zijn voor het 
betrokken gebied. 
B. CONTROLE OP GECLASSIFICEERDE HERUITZETTINGS- EN PRODUCTIE-
GEBIEDEN 
1. De geclassificeerde heruitzettings- en productiegebieden moeten periodiek worden 
gecontroleerd, ten einde: 
a) na te gaan of er geen misbruik plaatsvindt ten aanzien van oorsprong, herkomst en 
bestemming van levende tweekleppige weekdieren; 
b) de microbiologische kwaliteit van levende tweekleppige weekdieren te controleren in 
relatie tot de productie- en  heruitzettingsgebieden; 
c) na te gaan of er toxineproducerend plankt on in het productie- en heruitzettingswater en 
biotoxines in levende tweekleppige weekdieren aanwezig zijn; en 
d) na te gaan of er chemische contaminanten in levende tweekleppige weekdieren aan-
wezig zijn. 
 
 2. Voor de uitvoering van punt 7, (b), (c) en (d) dienen bemonsteringsplannen te worden 
opgesteld om bovenbedoelde controles op regelmatige tijdstippen uit te laten voeren of, indien 
het verzamelen op onregelmatige tijdstippen plaatsvindt, van geval tot geval. De geografische 
spreiding van de bemonsteringspunten en de frequentie van de bemonstering moeten zodanig zijn dat de resultaten zo representatie f mogelijk zijn voor het betrokken gebied. 
3. Bemonsteringsplannen voor de controle van de microbiologische kwaliteit van levende 
tweekleppige weekdieren moeten met name rekening houden met: 
a) de te verwachten variatie van de faecale verontreiniging, en b) de in punt A. 6 bedoelde parameters. 
4. De bemonsteringsplannen voor de controle op de aanwezigheid van toxine producerend 
plankton in productie- en heruitzettingswater en van biotoxines in levende tweekleppige 
weekdieren moeten met name rekening houden met mogelijke variaties van de aanwezigheid 
van plankton dat mariene biotoxines bevat. De bemonstering omvat: 
a) periodieke bemonstering met het oog op de opsporing van wijzigingen in de samen-
stelling van het toxinehoudende plankton en de geografische spreiding daarvan. Als de resultaten wijzen op een accumulatie van toxines in het vlees van weekdieren, dient 
intensieve bemonstering te volgen; 
b) periodieke toxiciteitstests  op de weekdieren uit het be trokken gebied die het meest 
vatbaar zijn voor verontreiniging. 
 
 5. De bemonsteringsfrequentie voor de toxineanalyse bij de weekdieren dient als algemene regel 
wekelijks te zijn in de perioden waarin verzamel en is toegestaan. Deze frequentie kan worden 
verminderd in specifieke gebieden of voor sp ecifieke typen weekdieren, indien een risico-
beoordeling over de aanwezigheid van toxines en fytoplankton erop wijst da t het risico uiterst 
gering is. De frequentie wordt verhoogd wanneer de beoordeling erop wijst dat een wekelijkse 
bemonstering onvoldoende zou zijn. De risicobe oordeling moet echter regelmatig opnieuw 
worden bezien, teneinde het risico te beoordelen van de aanwezigheid van toxines in levende tweekleppige weekdieren uit deze gebieden. 
6. Als er gegevens beschikbaar zijn over de snelheid van de accumulatie van toxines in een 
groep van soorten in hetzelfde gebied, kan de soort met de hoogste snelheid gebruikt worden 
als indicatorsoort. De verzameling van alle soor ten van die groep is dan toegestaan zolang de 
toxineniveaus bij de indicatorspecies onder de voorgeschreven grenswaarden blijven. Als die 
niveaus hoger blijken te zijn dan de voorgesc hreven grenswaarden, mag de verzameling van 
de andere soorten alleen worden toegestaan al s uit verdere analyse van die soorten blijkt dat 
de toxinegrenswaarden niet worden overschreden. 
7. Wat de controle van plankton betreft, dienen de  monsters representatief te zijn voor de water-
kolom en informatie te verschaffen over zowe l de aanwezigheid van toxische soorten als de 
populatietrends. Als er veranderingen van toxisc he populaties worden vastgesteld die tot een 
accumulatie van toxines kunnen leiden, dient de bemonsteringsfrequentie van de weekdieren opgevoerd te worden, ofwel dienen bij wijze va n voorzorgsmaatregel de gebieden afgesloten 
te worden totdat de resultaten van de toxineanalyses bekend zijn. 
 
 8. De bemonsteringsplannen voor het controleren van de aanwezigheid van chemische 
contaminanten moeten het mogelijk maken vast  te stellen of de in Verordening (EG) 
nr. 466/2001 1 aangegeven niveaus worden overschreden. 
C.  BESLISSINGEN NAAR AANLEIDING VAN CONTROLES 1. Als uit de resultaten van de bemonstering blijkt dat niet aan de gezondheidsnormen voor 
weekdieren wordt voldaan, of dat er anderszins een risico voor de menselijke gezondheid kan 
bestaan, dient de bevoegde autoriteit het betrokken productiegebied te sluiten voor het 
verzamelen van levende tweekleppige weekdieren . De bevoegde autoriteit kan een productie-
gebied weer indelen in klasse B of C als het voldoet aan de criteria van deel A en geen ander 
risico vormt voor de volksgezondheid. 
2. De bevoegde autoriteit kan een gesloten produ ctiegebied alleen heropenen als weer aan de in 
de communautaire wetgeving vastgelegde gezondheidsnormen voor weekdieren wordt 
voldaan. Als de bevoegde autoriteit een gebied sluit vanwege de aanwezigheid van plankton 
of te hoge toxineniveaus in weekdieren, zijn ten minste twee achtereenvolgende testresultaten 
die onder de voorgeschreven grenswaarden blijven, met een interval van ten minste 48 uur, vereist om het gebied te kunnen heropenen. Bij het nemen van die beslissing kan de bevoegde 
autoriteit rekening houden met de aanwezigheid van fytoplankton. Wanneer er betrouwbare 
gegevens zijn over de dynamiek van de toxicite it in een bepaald gebied, en op voorwaarde dat 
uit recente gegevens blijkt dat de toxiciteit afne emt, kan de bevoegde autoriteit besluiten het 
gebied te heropenen als de resultaten van éé n enkele bemonstering onder de grenswaarden 
blijven. 
                                                
 
1 PB L 77 van 16.3.2001, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 
nr. 1425/2003 (PB L 203 van 12.8.2003, blz. 1). 
 
  
D.  AANVULLENDE CONTROLEVOORSCHRIFTEN 1. De bevoegde autoriteit dient geclassificeerde productiegebieden waar zij het verzamelen van 
tweekleppige weekdieren heeft verboden of aa n bijzondere voorwaarden heeft gebonden, te 
controleren om te verzekeren dat er geen  voor de menselijke gezondheid schadelijke 
producten op de markt komen. 
2. Naast de in punt B.1 bedoelde controle van de  heruitzettings- en productiegebieden moet er 
een controlesysteem met laboratoriumtests worden opgezet om na te gaan of de exploitanten 
van levensmiddelenbedrijven tijdens alle produc tie-, verwerkings- en distributiefasen voldoen 
aan de voorschriften met betrekking tot het ei ndproduct. Dit controlesysteem is met name 
bedoeld om te verifiëren of de gehalten aan mariene biotoxines en contaminanten de 
veiligheidsnormen niet overschrijden en de mi crobiologische kwaliteit van de weekdieren 
geen gevaar voor de menselijke gezondheid oplevert. 
E.  REGISTRATIE EN UITWISSELING VAN INFORMATIE 
De bevoegde autoriteit dient: 
a) een lijst van de goedgekeurde productie- en  heruitzettingsgebieden, waar levende twee-
kleppige weekdieren mogen worden verzameld overeenkomstig de voorschriften in deze 
bijlage, op te stellen en bij te houden, met details over locatie en grenzen, en over de klasse waarin het gebied is ingedeeld. Deze lijst dient aan de belanghebbende partijen, waaronder de producenten, de verzamelaars en de exploitant en van zuiveringscentra en verzendingscentra, 
te worden medegedeeld; 
 
  
b) de belanghebbende partijen, waaronder de producenten, de verzamelaars en de exploitanten van 
zuiveringscentra en verzendingscentra, onmiddellijk op de hoogte te stellen van iedere 
wijziging van de locatie, de grenzen of de klasse van het productiegebied, of van de tijdelijke 
of permanente sluiting ervan; en 
c) direct te handelen als bij de in deze bijlage voorgeschreven controles blijkt dat een 
productiegebied gesloten of in een andere kl asse ingedeeld moet worden of heropend kan 
worden. 
F.  CONTROLES DOOR DE EXPLOITANTEN VAN LEVENSMIDDELENBEDRIJVEN 
Bij het nemen van beslissingen over de classifi catie, openstelling of sluiting van productie-
gebieden kan de bevoegde autoriteit rekening ho uden met de resultaten van controles die door 
de exploitanten van levensmiddelenbedrijven of door de hen vertegenwoordigende 
organisaties zijn uitgevoerd. In dat geval dien t de bevoegde autoriteit het laboratorium aan te 
wijzen dat de analyse uitvoert; zo nodig, worden de bemonstering de analyse uitgevoerd 
overeenkomstig een protocol waarover de bevoeg de autoriteit en de betrokken exploitant of 
organisatie overeenstemming hebben bereikt. 
 
 HOOFDSTUK  III: OFFICIËLE  CONTROLES  OP PECTINIDAE  DIE  BUITEN  DE 
GECLASSIFICEERDE  PRODUCTIEGEBIEDEN  ZIJN  VERZAMELD 
 
Op buiten geclassificeerde productiegebieden verz amelde pectinidae moeten officiële controles 
plaatsvinden in visafslagen, distributiecentra en verwerkingsbedrijven. Daarbij moet worden 
nagegaan of de gezondheidsnorm en voor levende tweekleppige  weekdieren van bijlage III, 
sectie VII, hoofdstuk V, van Verordening (EG) nr. .../2004 * en de andere voorschriften van 
bijlage III, sectie VII, hoofdstuk IX b ij die verordening worden nageleefd. 
 
____________________ 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
 
 BIJLAGE III  
 
VISSERIJPRODUCTEN 
 HOOFDSTUK I: OFFICIËLE CONTROLES VAN DE PRODUCTIE EN HET IN DE HANDEL 
BRENGEN 
 
1. De officiële controles van de productie en het in de handel brengen van visserijproducten 
omvatten met name: 
 
a) een regelmatige controle van de hygiënische omstandigheden waarin aanlanding en 
eerste verkoop plaatsvinden; 
 
b) inspecties op gezette tijden van vaartuigen en inrichtingen op het land, inclusief vis-
afslagen en groothandelsmarkten, met name om na te gaan: 
 i) zo nodig, of nog aan de erkenningsvoorwaarden wordt voldaan, 
 ii) of de visserijproducten correct worden behandeld,   
iii) of er wordt voldaan aan de eisen wat betreft hygiëne en temperatuur, en  
iv) of de inrichtingen, inclusief de vaar tuigen en hun voorzieningen en apparatuur 
schoon zijn en het personeel de hygiëne in acht neemt;  
 
en  
c) controles van de opslag- en vervoersomstandigheden. 
  
2. De officiële controles van vaartuigen, met inachtneming van punt 3 
 
a) mogen echter worden uitgevoerd wanneer de vaartuigen een haven in een lidstaat 
aandoen; 
 
b) gelden voor alle vaartuigen die vis aa nlanden in een haven van de Gemeenschap, 
ongeacht welke vlag zij voeren; en 
 
c) mogen, indien noodzakelijk, wanneer de bevo egde autoriteit van de lidstaat onder wiens 
vlag het vaartuig vaart, de controles uitvoert, worden uitgevoerd op zee of terwijl het vaartuig in een haven ligt in een andere lidstaat of in een derde land. 
 
3. a) In het geval van een inspectie van een fa brieks- of een vriesvaartuig van een lidstaat, 
uitgevoerd met het oog op de goedkeuring van het vaartuig, moet de bevoegde autoriteit 
van de lidstaat onder wiens vlag het vaartuig vaart inspecties uitvoeren die voldoen aan de vereisten van artikel 3, in het bijzonder de perioden van artikel 3, lid 2. Indien nodig 
kan die bevoegde autoriteit het vaartuig inspecteren op zee of terwijl het in een haven ligt in een andere lidstaat of in een derde land. 
 
b) Indien de bevoegde autoriteit van de lidst aat waarvan het vaartuig de vlag voert het 
vaartuig overeenkomstig artikel 3 een voor lopige erkenning heeft gegeven, kan die 
bevoegde autoriteit de bevoegde autoriteit van 
 
i) een andere lidstaat 
 ii) een derde land dat is opgenomen in de overeenkomstig artikel 11 opgestelde lijst 
van derde landen waaruit de invoer van visserijproducten is toegestaan, 
  
toestaan een follow-up-inspectie uit te voeren met het oog op de verlening van de definitieve 
erkenning, de verlenging van de voorlopige erkenning overeenkomstig artikel 3, lid 1, onder 
b), of de toetsing van de erkenning overeenkomstig artikel 3, lid 4. Indien nodig kan die bevoegde autoriteit het vaartuig op zee inspecter en of terwijl het in een haven van een andere 
lidstaat of een derde land ligt. 
 
4. Wanneer de bevoegde autoriteit van een lidst aat de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat 
of van een derde land toestaat overeenkomstig punt 3 namens haar inspecties uit te voeren, 
dienen beide bevoegde autoriteiten overeenste mming te bereiken over de voorwaarden van 
deze inspecties. Deze voorwaarden strekken er met name toe dat de bevoegde autoriteit van 
de lidstaat waarvan het vaartuig de vlag voert, de verslagen ontvangt over de resultaten van de 
inspecties en onverwijld over elk vermoeden van niet-naleving van de regels, teneinde haar in 
staat te stellen de noodzakelijke maatregelen te nemen. 
 
HOOFDSTUK II: OFFICIËLE CONTROLES VAN VISSERIJPRODUCTEN  
De officiële controles van visserijproducten dienen  ten minste de volgende elementen te omvatten. 
 A. ORGANOLEPTISCH ONDERZOEK 
 In alle productie-, verwerkings- en distributiefasen moeten er or ganoleptische steekproefcontroles 
plaatsvinden. Een doelstelling van deze controles is na te gaan of de versheidsnormen, vastgelegd 
overeenkomstig de communautaire wetgeving, worden nageleefd. Dit houdt met name in dat in alle 
stadia van productie, verwerking en distributie wordt nagegaan dat de visserijproducten voldoen aan 
de overeenkomstig de communautaire wetgeving vastgelegde minimumversheidsnormen. 
 B. VERSHEIDSINDICATOREN 
 
Als het organoleptisch onderzoek aanleiding is tot tw ijfel aangaande de versheid van de producten, 
mogen er monsters worden genomen die aan laboratoriumtests worden onderworpen om de niveaus totale vluchtige basestikstof (TVB-N) en tr imethylaminestikstof (TMA-N) te bepalen. 
 
De bevoegde autoriteit moet de criteria hanteren die in de communautaire wetgeving zijn 
vastgelegd. 
 
Als het organoleptisch onderzoek aanleiding is tot een vermoeden van de aanwezigheid van andere 
risico's voor de menselijke gezondheid, moet en geschikte monsters worden genomen voor 
verificatiedoeleinden. 
 
C. HISTAMINE 
 
Er moeten steekproefsgewijs histaminecontroles worden uitgevoerd om na te gaan of de in de communautaire wetgeving vastgelegde gr enswaarden niet worden overschreden. 
 D. RESIDUEN EN CONTAMINANTEN  
Er dienen controles georganiseerd te worden om  het gehalte van residuen en contaminanten te 
bepalen overeenkomstig de communautaire wetgeving. 
 
E. MICROBIOLOGISCHE CONTROLES 
 
Indien nodig moeten er microbiologische controles plaatsvinden overeenkomstig de voorschriften en normen van de communautaire wetgeving. 
 
F. PARASIETEN 
 
Er moeten steekproefsgewijs controles plaatsvind en om na te gaan of voldaan wordt aan de 
communautaire wetgeving inzake parasieten. 
  
G. GIFTIGE VISSERIJPRODUCTEN 
 
Er moeten controles plaatsvinden om ervoor te zorg en dat de volgende visserijproducten niet in de 
handel worden gebracht: 
 
1. giftige vissoorten van de volgende famili es: Tetraodontidae, Molidae, Diodontidae en 
Canthigasteridae; 
 
2. visserijproducten die biotoxinen, zoals Ciguat era, of andere toxinen bevatten die gevaar 
opleveren voor de menselijke gezondheid. Visserijproducten op basis van tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, manteldieren en mariene buikpotigen mogen wel in de handel 
worden gebracht, indien zij geproduceerd zijn overeenkomstig sectie VII van bijlage III van 
Verordening (EG) nr. …/2004 
* en voldoen aan de in hoofdstuk V, punt 2, van die sectie 
vastgestelde normen. 
 HOOFDSTUK III: BESLUITEN NA CONTROLES 
 Visserijproducten moeten ongeschikt voor mensel ijke consumptie worden verklaard, als: 
 
1. de organoleptische, chemische, fysische of microbiologische controles of controles op 
parasieten hebben aangetoond dat die producten niet voldoen aan de communautaire 
wetgeving; 
 
2. zij in de eetbare delen zoveel contaminanten of residuen bevatten, dat de niveaus van de 
communautaire wetgeving worden overschreden, of de berekende opname bij de voeding de voor de mens aanvaardbare dagelijkse of wekelijkse inname zou overtreffen; 
                                                
 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede verordening). 
  
3. zij afkomstig zijn van: 
 
i) giftige vissoorten, 
 
ii) visserijproducten die niet voldoen aan de voorschriften van hoofdstuk II, deel G, punt 2, 
met betrekking tot biotoxinen, of 
 
iii) tweekleppige weekdieren, stekelhuidigen, manteldieren en mariene buikpotigen die 
mariene biotoxinen bevatten in totale hoe veelheden die de normen van Verordening 
(EG) nr. .../2004 * overschrijden;  
 
of 
 
4. de bevoegde autoriteit van mening is dat z ij een risico inhouden voor de gezondheid van mens 
of dier, of om een andere reden niet ge schikt zijn voor menselijke consumptie. 
 
_______________ 
 
                                                 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
 
 BIJLAGE IV  
 
RAUWE MELK EN ZUIVELPRODUCTEN 
 HOOFDSTUK I: CONTROLE VAN MELKPRODUCTIEBEDRIJVEN 
 
1. Dieren in melkproductiebedrijven moeten officiële controles ondergaan om na te gaan of aan 
de gezondheidsvoorschriften voor de productie van rauwe melk wordt voldaan, met name wat 
de gezondheid van de dieren en het gebruik van diergeneesmiddelen betreft. Deze controles 
kunnen plaatsvinden in het kader van de veterinaire controles uit hoofde van communautaire 
wetgeving inzake de volksgezondheid en de gezondheid en het welzijn van dieren, en kunnen uitgevoerd worden door een erkende dierenarts. 
 
2. Indien er redenen zijn om aan te nemen da t niet aan de voorschriften inzake de gezondheid 
van dieren wordt voldaan, dient de algemene gezondheidstoestand van de dieren te worden 
gecontroleerd. 
 
3. De melkproductiebedrijven moeten officiële controles ondergaan om na te gaan of aan de 
hygiënevoorschriften wordt voldaan. Deze o fficiële controles kunnen inspecties omvatten 
en/of toezichtscontroles die verricht worden door beroepsorganisaties. Als blijkt dat de 
hygiëne te wensen over laat, dient de bevoegde autoriteit erop toe te zien dat de nodige stappen worden genomen om de situatie te corrigeren. 
  
HOOFDSTUK II: CONTROLE VAN RAUWE MELK BIJ INZAMELING 
 
1. De bevoegde autoriteit ziet toe op de controles die verricht worden overeenkomstig 
bijlage III, sectie IX, hoofdstuk I, deel III van Verordening (EG) nr. .../2004 *. 
 
2. Als de exploitant van het levensmiddelenbedrijf de situatie niet gecorrigeerd heeft binnen drie 
maanden na de eerste kennisgeving aan de bevoegde autoriteit van de niet-naleving van de 
criteria voor het kiemgetal en het aantal somatische cellen, moet de levering van rauwe melk 
van het betrokken productiebedrijf worden opgeschort of - overeenkomstig een specifieke 
toestemming of algemene instructies van de bevoegde autoriteit - onderworpen aan voor-
schriften inzake de behandeling en het gebruik van de melk ter bescherming van de volks-
gezondheid. Die opschorting en voorschriften moeten van kracht blijven totdat de exploitant 
heeft aangetoond dat de rauwe melk weer aan de criteria voldoet. 
 
_________________ 
                                                 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
 
 BIJLAGE V  
 
INRICHTINGEN WAAROP DE VOORSCHRIFTEN INZAKE LIJSTEN 
VAN ARTIKEL 12, LID 1, NIET VAN TOEPASSING ZIJN 
 
ARTIKEL 12, LID  
 
De volgende inrichtingen uit derde landen hoeven niet voor te komen op de overeenkomstig 
artikel 12, lid 4, opgestelde  en bijgewerkte lijsten: 
 
1. inrichtingen waar producten van dierlijke oorsprong gehantee rd worden waarvoor bijlage III 
van Verordening (EG) nr. .../2004 * geen voorschriften bevat; 
 
2. inrichtingen die zich uitsluitend bezighouden met primaire productie; 
 
3. inrichtingen die zich uitsluitend bezighouden met vervoer;  
4. inrichtingen die zich uitsluitend bezigho uden met de opslag van producten van dierlijke 
oorsprong waarvoor geen opslag met gereguleerde temperatuur vereist is.  
 
 
_______________ 
 
                                                
 
*  OPOCE: hier nr. invoegen van de verordening houdende vaststelling van specifieke hygiëne-
voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (zie overweging 1 van de tweede 
verordening). 
 
 BIJLAGE VI  
 
EISEN VOOR DE CERTIFICATEN WAARVAN 
INVOERZENDINGEN VERGEZELD GAAN 
 
1. De vertegenwoordiger van de bevoegde auto riteit van het derde land van verzending die een 
certificaat afgeeft waarvan elke voor de Gemeenschap bestemde zending producten van 
dierlijke oorsprong vergezeld gaat, moet het certificaat ondertekenen en erop toezien dat het 
een officieel stempel draagt. Deze eis geldt, voo rzover het certificaat uit meerdere bladzijden 
bestaat, voor elke bladzijde ervan. In het geval van fabrieksvaartuigen, kan de bevoegde 
autoriteit de kapitein of een andere scheepsoffi cier toestemming verlenen om het certificaat te 
ondertekenen. 
 
2. Certificaten moeten worden opgesteld in de officiële taal of talen van het derde land van 
verzending en de lidstaat waar de grensinspe ctie plaatsvindt, of vergezeld gaan van een 
eensluidende vertaling in die taal of tale n. Indien de lidstaat van bestemming daarom 
verzoekt, moeten de certificaten ook vergezel d gaan van een eensluidende vertaling in de 
officiële taal of talen van die lidstaat. Lids taten kunnen evenwel instemmen met het gebruik 
van een andere officiële Gemeenschapstaal dan hun eigen taal.  
 
3. Zendingen moeten bij binnenkomst in de Gemeenschap vergezeld gaan van de originele 
versie van het certificaat. 
  
4. Certificaten moeten bestaan uit: 
 
a) een vel papier; 
 
b) twee of meer bladzijden die onderdeel  zijn van één ondeelbaar vel papier; of 
 
c) een reeks bladzijden die zo genummerd zijn dat eruit blijkt dat het gaat om een bepaalde 
bladzijde uit een eindige reeks (bijvoorbeeld, "bladzijde 2 van 4 bladzijden"). 
 
5. De certificaten moeten een eenmalig identif icatienummer dragen. Wanneer het certificaat uit 
een reeks bladzijden bestaat, moet dit nummer op elke bladzijde vermeld zijn. 
 
6. Het certificaat moet worden afgegeven voorda t de zending waarop het betrekking heeft de 
controle van de bevoegde autoriteit van het derde land van verzending verlaat. 
  
_______________