NL Publicatieblad van de Europese Unie L 327/20

VERORDENING (EU) 2017/2226 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

van 30 november 2017

tot instelling van een inreis-uitreissysteem (EES) voor de registratie van inreis- en uitreisgegevens en van gegevens over weigering van toegang ten aanzien van onderdanen van derde landen die de buitengrenzen overschrijden en tot vaststelling van de voorwaarden voor toegang tot het EES voor rechtshandhavingsdoeleinden en tot wijziging van de overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten akkoord en Verordeningen (EG) nr. 767/2008 en (EU) nr. 1077/2011

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, onder b) en d), en artikel 87, lid 2, onder a),

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),

Na raadpleging van het Comité van de Regio’s,

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2),

Overwegende hetgeen volgt:

(1) In haar mededeling „De voorbereiding van de volgende stappen in het grensbeheer in de Europese Unie” van 13 februari 2008 stelde de Commissie dat er in het kader van een geïntegreerde strategie voor grensbeheer van de Unie behoefte is aan de invoering van een inreis-uitreissysteem (EES) dat elektronisch de tijd en plaats van inreis en uitreis registreert van onderdanen van derde landen die voor een kort verblijf tot het grondgebied van de lidstaten zijn toegelaten, en dat de duur van het toegestane verblijf berekent.

(2) De Europese Raad benadrukte op 19 en 20 juni 2008 dat het van belang is de geïntegreerde strategie voor grensbeheer van de Unie verder te ontwikkelen, onder meer door beter gebruik te maken van nieuwe technologieën om het beheer van de buitengrenzen te bevorderen.

(3) In haar mededeling „Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ten dienste van de burger” van 10 juni 2009 pleitte de Commissie voor de invoering van een elektronisch systeem voor de registratie van in- en uitreizen in/uit de lidstaten via de buitengrenzen, met het oog op het doeltreffender beheer van de toegang tot het grondgebied.

(4) De Europese Raad drong op 23 en 24 juni 2011 aan op snelle vooruitgang op het gebied van slimme grenzen. De Commissie publiceerde op 25 oktober 2011 de mededeling „Slimme grenzen — opties en te volgen weg”.

(5) De Europese Raad benadrukte in zijn strategische richtsnoeren van juni 2014 dat het bestaan van het Schengengebied, waardoor mensen kunnen reizen zonder controles aan de binnengrenzen, en het toenemende aantal mensen dat naar de Unie reist, een doelmatig beheer van de gemeenschappelijke buitengrenzen van de Unie nodig maken om een krachtige bescherming te kunnen garanderen. De Unie moet alle beschikbare instrumenten inzetten om de lidstaten bij hun taak te steunen. Daartoe moet het geïntegreerde beheer van de buitengrenzen op een kosteneffectieve wijze worden gemoderniseerd, teneinde slim grensbeheer te garanderen met onder meer „een inreis-uitreissysteem”, met de ondersteuning van het nieuwe Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen (eu-LISA).

(6) In haar mededeling „Een Europese migratieagenda” van 13 mei 2015 merkte de Commissie het volgende op: „Een nieuwe fase wordt gevormd door het initiatief inzake slimme grenzen, dat bedoeld is om de grensdoorlaatposten efficiënter te maken en het overschrijden van de grens voor de overgrote meerderheid van bonafide reizigers uit derde landen te vergemakkelijken, terwijl tegelijkertijd onregelmatige migratie wordt bestreden door alle grensoverschrijdingen van onderdanen van derde landen te registreren, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel.”.

(7) Om het beheer van de buitengrenzen verder te verbeteren en, in het bijzonder, om de naleving van de bepalingen inzake de toegestane verblijfsduur op het grondgebied van de lidstaten te verifiëren, dient een EES te worden ingesteld dat op elektronische wijze het tijdstip en de plaats van inreis en uitreis registreert van onderdanen van derde landen die voor een kort verblijf tot het grondgebied van de lidstaten zijn toegelaten, en dat de toegestane verblijfsduur berekent. Dit systeem komt in de plaats van de verplichting om paspoorten van onderdanen van derde landen af te stempelen, die voor alle lidstaten geldt.

(8) De doelstellingen van het EES moeten worden vastgesteld, samen met de in het EES op te nemen categorieën gegevens, de gebruiksdoeleinden van de gegevens, de criteria voor de opneming ervan, de autoriteiten die toegang hebben tot de gegevens, verdere voorschriften inzake gegevensverwerking en de bescherming van persoonsgegevens, evenals de technische architectuur van het EES en voorschriften betreffende de werking en het gebruik ervan en de interoperabiliteit met andere informatiesystemen. Ook moeten de verantwoordelijkheden voor het EES worden vastgelegd.

(9) Het EES dient van toepassing te zijn op onderdanen van derde landen die voor een kort verblijf tot het grondgebied van de lidstaten worden toegelaten. Het dient tevens van toepassing te zijn op onderdanen van derde landen aan wie de toegang tot het grondgebied voor een kort verblijf is geweigerd.

(10) Het EES moet worden gebruikt aan de buitengrenzen van de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen. Het is wenselijk dat de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen, het van bij de ingebruikneming van het EES volledig toepassen. Wanneer het echter niet mogelijk is om bij de ingebruikneming van het EES de controles aan de binnengrenzen op te heffen, moeten voor de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen de voorwaarden voor de werking van het EES nader worden bepaald, evenals de bepalingen betreffende de werking en het gebruik van het EES aan de binnengrenzen waar de controles nog niet zouden zijn opgeheven. Wat de voorwaarden voor de werking van het EES betreft, moet het EES worden gebruikt aan de buitengrenzen van de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar waarvoor de verificatie volgens de toepasselijke Schengenevaluatieprocedure al met succes is voltooid, die passieve toegang tot het Visuminformatiesysteem (VIS) opgezet bij Beschikking 2004/512/EG van de Raad (3) hebben verkregen om het EES te gebruiken en waarvoor de bepalingen van het Schengenacquis inzake het Schengeninformatiesysteem (SIS), ingesteld bij Verordening (EG) nr. 7987/2006 van het Europees Parlement en de Raad (4), worden toegepast overeenkomstig de desbetreffende Akte van toetreding. Wat betreft de bepalingen over werking en gebruik van het EES door de lidstaten welke aan die voorwaarden beantwoorden, moet het EES worden gebruikt aan alle binnengrenzen van die lidstaten waar de controles nog niet zijn opgeheven. Er dienen aan die grenzen evenwel specifieke bepalingen wat betreft de werking en het gebruik van het EES te gelden, teneinde het controleproces aan die grenzen zo weinig mogelijk te verstoren, zonder evenwel afbreuk te doen aan het beveiligingsniveau en de correcte werking van het EES, en onverminderd de andere verplichtingen inzake grenstoezicht uit hoofde van Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad (5).

(11) Wat de toepassing van deze verordening betreft, vloeit de duur van het toegestane verblijf van onderdanen van derde landen op het grondgebied van de lidstaten voort uit het toepasselijke Schengenacquis.

(12) In het EES moet een automatische calculator worden opgenomen. De automatische calculator moet voor de berekening van het algemene maximum van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen rekening houden met de verblijven op het grondgebied van de lidstaten die het EES gebruiken. Alle verlengingen van de toegestane verblijfsduur moeten in aanmerking worden genomen bij de berekening van dat algemene maximum wanneer de onderdaan van een derde land het grondgebied van de lidstaten binnenkomt. Verblijven op het grondgebied van lidstaten die het EES nog niet gebruiken, moeten afzonderlijk worden geteld op basis van de in de reisdocumenten van onderdanen van derde landen aangebrachte stempels.

(13) Verblijven in lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, moeten door de automatische calculator uitsluitend worden meegerekend om te verifiëren of het algemene maximum van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen wordt nageleefd en om de geldigheidsduur van een Schengenvisum voor kort verblijf te controleren. De automatische calculator dient geen verblijfsduur te berekenen die is toegestaan op basis van een nationaal visum voor kort verblijf dat is afgegeven door een lidstaat die de bepalingen van het Schengenacquis nog niet volledig toepast maar het EES gebruikt. Bij de berekening van de verblijfsduur die op basis van een Schengenvisum voor kort verblijf is toegestaan, dient de automatische calculator verblijven in lidstaten die de bepalingen van het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, niet mee te nemen.

(14) Er moeten nauwkeurige regels worden vastgesteld betreffende de verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling en de werking van het EES en de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor hun aansluiting op het EES. Het Europese Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht, dat is opgericht bij Verordening (EU) nr. 1077/2011 van het Europees Parlement en de Raad (6), moet verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling en het operationele beheer van een gecentraliseerd EES overeenkomstig deze verordening. Verordening (EU) nr. 1077/2011 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(15) De doelstellingen van het EES moeten zijn het beheer van de buitengrenzen te verbeteren, irreguliere immigratie te voorkomen en het beheer van de migratiestromen te vereenvoudigen. Het EES dient, in het bijzonder en waar dat relevant is, bij te dragen tot de identificatie van personen die niet of niet meer aan de voorwaarden inzake de duur van het toegestane verblijf op het grondgebied van de lidstaten voldoen. Daarnaast dient het EES bij te dragen tot het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten.

(16) Het EES dient te bestaan uit een centraal systeem (het centrale systeem van het EES) dat een geautomatiseerde centrale database met biometrische en alfanumerieke gegevens beheert, alsook een nationale uniforme interface in elke lidstaat, een beveiligd communicatiekanaal tussen het centrale systeem van het EES en het centraal visuminformatiesysteem (centraal VIS) van het VIS en de beveiligde en versleutelde communicatie-infrastructuur tussen het centrale systeem van het EES en de nationale uniforme interfaces. Elke lidstaat dient zijn nationale grensinfrastructuren op een beveiligde manier aan te sluiten op de nationale uniforme interface. Om statistieken en verslagen te kunnen opstellen, moet op centraal niveau een gegevensregister worden ingesteld. Om onderdanen van derde landen in staat te stellen op elk moment de nog resterende toegestane verblijfsduur na te gaan, moet een webdienst worden ontwikkeld. De webdienst dient ook om na te gaan of onderdanen van derde landen die houder zijn van een Schengenvisum voor kort verblijf voor één of twee binnenkomsten het aantal binnenkomsten waarop hun visum recht geeft, niet reeds hebben opgebruikt. De relevante belanghebbenden worden geraadpleegd gedurende de ontwikkelingsfase van de webdienst. Bij de vaststelling van de technische specificaties voor toegang tot de webdienst voor vervoerders moeten de gevolgen voor passagiersverkeer en vervoerders zo veel mogelijk worden beperkt. Daartoe moet passende integratie met relevante systemen worden overwogen.

(17) Er dient te worden gezorgd voor interoperabiliteit van het EES en het VIS door middel van een rechtstreeks communicatiekanaal tussen het centraal VIS en het centrale systeem van het EES teneinde de grensautoriteiten die het EES gebruiken, in staat te stellen het VIS te raadplegen om visumgegevens op te halen met het oog op de aanleg of bijwerking van een inreis-uitreisnotitie of notitie van weigering van toegang, teneinde de grensautoriteiten aan de grenzen waar het EES wordt gebruikt, in staat te stellen de geldigheid van het visum en de identiteit van de visumhouder aan de hand van diens vingerafdrukken rechtstreeks in het VIS te verifiëren en teneinde de grensautoriteiten in staat te stellen de identiteit van een niet-visumplichtige onderdaan van een derde land aan de hand van diens vingerafdrukken in het VIS te verifiëren. Voorts moet interoperabiliteit ervoor zorgen dat de grensautoriteiten en de visumautoriteiten die het VIS gebruiken, vanuit het VIS rechtstreeks het EES kunnen raadplegen met het oog op de behandeling van visumaanvragen en beslissingen in verband met die aanvragen, alsook dat de visumautoriteiten de visumgegevens in het EES kunnen bijwerken indien een visum wordt nietig verklaard, ingetrokken of verlengd. Verordening (EG) nr. 767/2008 van het Europees Parlement en de Raad (7) moet dienovereenkomstig worden gewijzigd. Het ophalen van visumgerelateerde gegevens vanuit het VIS, het invoeren ervan in het EES en het bijwerken van gegevens uit het VIS in het EES moet een geautomatiseerd proces zijn zodra de desbetreffende verrichting door de betrokken autoriteit wordt gestart. Bij de totstandbrenging van interoperabiliteit tussen het EES en het VIS moet het doelbindingsbeginsel in acht worden genomen.

(18) In deze verordening moet nader worden aangegeven welke autoriteiten van de lidstaten toegang kan worden verleend tot het EES voor het invoeren, wijzigen, verwijderen of raadplegen van gegevens voor de specifieke doelen van het EES en voor zover dat nodig is voor het uitvoeren van hun taken.

(19) Elke verwerking van EES-gegevens moet in verhouding staan tot de beoogde doelstellingen en noodzakelijk zijn voor het vervullen van de taken van de bevoegde autoriteiten. Wanneer zij het EES gebruiken, dienen de bevoegde autoriteiten ervoor te zorgen dat de menselijke waardigheid en de integriteit van de personen wier gegevens worden opgevraagd, worden geëerbiedigd en mogen zij personen niet discrimineren op grond van geslacht, ras, huidskleur, etnische of sociale achtergrond, genetische kenmerken, taal, godsdienstige of levensbeschouwelijke, politieke of andere overtuiging, het behoren tot een nationale minderheid, eigendom, geboorte, handicap, leeftijd of seksuele oriëntatie.

(20) In het EES moeten alfanumerieke en biometrische gegevens worden geregistreerd en verwerkt, hoofdzakelijk om het beheer van de buitengrenzen te verbeteren, irreguliere immigratie te voorkomen en het beheer van de migratiestromen te vereenvoudigen. Voorts mag de toegang tot persoonsgegevens uit het EES eveneens mogelijk zijn indien dit bijdraagt tot de preventie, de opsporing en het onderzoek van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten en overeenkomstig de voorwaarden van deze verordening. Het gebruik van biometrische gegevens is, ondanks de gevolgen ervan voor de privacy van reizigers, om twee redenen geoorloofd. Ten eerste is het gebruik van biometrische gegevens een betrouwbare methode voor de identificatie van onderdanen van derde landen die zonder reisdocumenten of andere identificatiemiddelen worden aangetroffen op het grondgebied van de lidstaten, wat vaak het geval is bij irreguliere migranten. Ten tweede leidt het gebruik van biometrische gegevens tot een betrouwbaarder matching van inreis- en uitreisgegevens van reguliere reizigers. Door een gecombineerd gebruik van gezichtsopnames en vingerafdrukgegevens hoeven er minder vingerafdrukken te worden geregistreerd, zonder dat dit ten koste gaat van de nauwkeurigheid bij de identificatie.

(21) In het EES moeten, wanneer dat fysiek mogelijk is, van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen vier vingerafdrukken worden geregistreerd, om nauwkeurige verificatie en identificatie mogelijk te maken, zodat kan worden nagegaan of de onderdaan van een derde land niet al eerder met een andere identiteit of een ander reisdocument is geregistreerd, en te waarborgen dat voldoende gegevens beschikbaar zijn om in alle omstandigheden de doelstellingen van het EES te verwezenlijken. De vingerafdrukken van visumhoudende onderdanen van een derde land moeten worden gecontroleerd aan de hand van het VIS. Gezichtsopnames van zowel niet-visumplichtige als visumhoudende onderdanen van derde landen moeten in het EES worden geregistreerd. Vingerafdrukken of gezichtsopnames moeten worden gebruikt als biometrisch identificatiemiddel ter verificatie van de identiteit van onderdanen van derde landen die eerder in het EES zijn geregistreerd, voor zover hun persoonlijke dossier nog niet is verwijderd. Teneinde rekening te houden met de specifieke kenmerken van elke grensdoorlaatpost en de verschillende soorten grenzen moeten de nationale autoriteiten voor elke grensoverschrijding bepalen of de vingerafdrukken of de gezichtsopname als belangrijkste biometrisch identificatiemiddel moeten worden gebruikt om de vereiste verificaties te verrichten.

(22) Het is voor de bestrijding van terrorisme en andere ernstige strafbare feiten noodzakelijk dat de aangewezen autoriteiten over zo actueel mogelijke informatie beschikken om hun taken uit te voeren. Het is al gebleken dat toegang tot VIS-gegevens voor rechtshandhavingsdoeleinden nuttig is voor de identificatie van personen die door geweld om het leven zijn gekomen en ertoe kan bijdragen dat onderzoekers aanzienlijke vooruitgang boeken in zaken betreffende mensenhandel, terrorisme of illegale drugshandel. Toegang tot EES-gegevens is noodzakelijk voor het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven als bedoeld in Richtlijn (EU) 2017/541 van het Europees Parlement en de Raad (8) en van andere ernstige strafbare feiten als bedoeld in Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad (9). EES-gegevens moeten kunnen worden gebruikt als hulpmiddel bij identiteitsverificatie wanneer een onderdaan van een derde land zijn documenten heeft vernietigd of de aangewezen autoriteiten een strafbaar feit onderzoeken met behulp van vingerafdrukken of gezichtsopnamen en de identiteit van een betrokkene willen vaststellen. Dergelijke gegevens moeten ook kunnen worden gebruikt als instrument dat bewijs kan leveren door het traceren van de reisroutes van personen die verdacht worden van een strafbaar feit of personen die daarvan het slachtoffer zijn. EES-gegevens moeten derhalve, onder de in deze verordening vastgestelde voorwaarden en beperkingen, beschikbaar zijn voor de aangewezen autoriteiten van de lidstaten en het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving („Europol”) dat is opgericht bij Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad (10). De voorwaarden voor toegang tot het EES met het oog op het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten moeten het de aangewezen autoriteiten van de lidstaten mogelijk maken om gevallen aan te pakken van verdachten die meerdere identiteiten gebruiken. Het verkrijgen van een treffer bij de raadpleging van een gegevensbank op dit gebied voorafgaand aan de toegang tot het EES mag daarom geen belemmering vormen voor die toegang. Met het oog op de rechtshandhaving en op het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten, wordt het doorzoeken van de gegevensbank geacht evenredig te zijn als er sprake is van een doorslaggevend belang van openbare veiligheid. Het doorzoeken dient telkens naar behoren te worden gemotiveerd en evenredig te zijn aan het aangevoerde belang.

(23) Alleen de aangewezen autoriteiten die belast zijn met het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten waarvoor de lidstaten kunnen waarborgen dat alle bepalingen van deze verordening en van Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad (11) van toepassing zijn en waarvoor de behoorlijke toepassing van deze bepalingen kan worden geverifieerd door de bevoegde autoriteiten, met inbegrip van de overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/680 ingestelde toezichthoudende autoriteit, mogen de EES-gegevens raadplegen,

(24) Europol speelt een sleutelrol bij de samenwerking tussen de instanties van de lidstaten die zich bezighouden met het onderzoek van grensoverschrijdende criminaliteit omdat Europol bijstand kan verlenen bij het voorkomen, analyseren en onderzoeken van criminaliteit op het niveau van de Unie. Derhalve moet Europol in het kader van zijn taken en overeenkomstig Verordening (EU) 2016/794 ook toegang tot het EES hebben. De Europese Toezichthouder voor gegevens-bescherming dient toezicht te houden op de verwerking van gegevens door Europol en te zorgen voor de volledige naleving van de toepasselijke regels voor gegevensbescherming.

(25) Toegang tot het EES om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken, vormt een inmenging in het grondrecht op eerbiediging van het privéleven en het grondrecht op de bescherming van persoonsgegevens van personen wier persoonsgegevens in het EES worden verwerkt. Elke dergelijke inmenging dient in overeenstemming te zijn met het recht, dat zodanig nauwkeurig geformuleerd moet zijn dat personen hun gedrag kunnen aanpassen, en dat personen moet beschermen tegen willekeur en voldoende duidelijk moet aangeven over welke discretionaire bevoegdheid de bevoegde autoriteiten beschikken en op welke manier zij die bevoegdheid moeten uitoefenen. Elke inmenging in deze fundamentele rechten mag in een democratische samenleving uitsluitend plaatsvinden indien dit noodzakelijk is voor de bescherming van een rechtmatig en evenredig belang, en moet evenredig zijn met het te bereiken rechtmatige doel.

(26) Het vergelijken van gegevens op basis van een vingerafdrukspoor dat mogelijk op de plaats van het misdrijf wordt gevonden („latente vingerafdruk”), is een fundamenteel hulpmiddel op het gebied van politiële samenwerking. De mogelijkheid om in zaken waarin er gegronde redenen bestaan om te vermoeden dat de dader of het slachtoffer in het EES geregistreerd zou kunnen zijn, een latente vingerafdruk te vergelijken met de in het EES opgeslagen vingerafdrukgegevens, is voor de aangewezen autoriteiten van de lidstaten noodzakelijk om terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen of te onderzoeken, wanneer bijvoorbeeld latente vingerafdrukken het enige op de plaats van het misdrijf beschikbare bewijsmateriaal zijn.

(27) Het is noodzakelijk de bevoegde autoriteiten van de lidstaten aan te wijzen, alsook de centrale toegangspunten waarlangs verzoeken om toegang tot EES-gegevens moeten worden ingediend, en een lijst bij te houden van de operationele diensten van de aangewezen autoriteiten die om die toegang mogen verzoeken voor specifieke doeleinden, namelijk het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten.

(28) Verzoeken om toegang tot in het EES opgeslagen gegevens moeten door de operationele diensten van de aangewezen autoriteiten worden gericht aan het centrale toegangspunt en moeten naar behoren worden gemotiveerd. De operationele diensten van de aangewezen autoriteiten die om toegang tot EES-gegevens mogen verzoeken, mogen niet als verifiërende autoriteit optreden. Het centrale toegangspunt moet een instantie of entiteit zijn die krachtens het nationale recht gemachtigd is openbaar gezag uit te oefenen en moet over voldoende deskundig personeel beschikken om telkens effectief te verifiëren of aan de voorwaarden inzake toegangsverzoeken tot het EES is voldaan. De centrale toegangspunten moeten onafhankelijk van de aangewezen autoriteiten optreden en moeten worden belast met het onafhankelijke toezicht op de strikte naleving van de in deze verordening aangegeven toegangsvoorwaarden. In dringende gevallen, waarbij in een vroeg stadium toegang moet worden verkregen om te kunnen reageren op een specifiek en reëel gevaar in verband met een terroristisch misdrijf of een ander ernstig strafbaar feit, moet het centrale toegangspunt in staat zijn het verzoek onmiddellijk te verwerken en moet het dit achteraf verifiëren.

(29) Om persoonsgegevens te beschermen en systematische zoekopdrachten uit te sluiten, mag de verwerking van EES-gegevens slechts plaatsvinden in welbepaalde gevallen en wanneer die verwerking noodzakelijk is voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten. De aangewezen autoriteiten en Europol mogen alleen om toegang tot het EES verzoeken wanneer zij gegronde redenen hebben om aan te nemen dat die toegang informatie zal opleveren die in aanzienlijke mate bijdraagt aan het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten.

(30) Bovendien mag de toegang tot het EES met het oog op het identificeren van een onbekende verdachte, een onbekende dader of een onbekend slachtoffer van een terroristisch misdrijf of een ander ernstig strafbaar feit slechts worden toegestaan op voorwaarde dat zoekopdrachten in de nationale databases van de lidstaat werden uitgevoerd en dat de zoekopdracht in de geautomatiseerde vingerafdrukidentificatiesystemen van alle andere lidstaten, als bedoeld in Besluit 2008/615/JBZ van de Raad (12), volledig is uitgevoerd, of de zoekopdracht niet volledig is uitgevoerd binnen twee dagen na de start ervan.

(31) Met het oog op de efficiënte vergelijking en uitwisseling van persoonsgegevens moeten de lidstaten volledige uitvoering geven aan en ten volle gebruikmaken van de bestaande internationale overeenkomsten en het reeds van kracht zijnde Unierecht betreffende de uitwisseling van persoonsgegevens, en met name Besluit 2008/615/JBZ.

(32) De in het EES opgeslagen persoonsgegevens mogen niet langer worden bewaard dan strikt noodzakelijk is voor de doelstellingen waarvoor de gegevens worden verwerkt. Het volstaat om de gegevens betreffende onderdanen van derde landen die de toegestane verblijfsduur in acht hebben genomen, voor grensbeheerdoeleinden gedurende drie jaar in het EES te bewaren, teneinde te voorkomen dat onderdanen van derde landen voordat die periode is verstreken opnieuw in het EES geregistreerd moeten worden. De bewaringstermijn van drie jaar zal de frequentie waarmee hernieuwde registratie noodzakelijk is, verminderen, wat voordelen zal opleveren voor alle reizigers doordat de grensoverschrijding minder tijd zal kosten en ook de wachttijd aan grensdoorlaatposten wordt bekort. Ook voor een reiziger die eenmalig het grondgebied van de lidstaten binnenkomt, verkort het feit dat andere reizigers die al in het EES zijn geregistreerd zich niet opnieuw hoeven te laten registreren voor het verstrijken van deze bewaringstermijn van drie jaar, de wachttijd aan de grensdoorlaatpost. Deze bewaringstermijn van drie jaar is ook nodig om grensoverschrijdingen te faciliteren en te versnellen, onder meer door gebruikmaking van geautomatiseerde en zelfbedieningssystemen. Het is eveneens passend een bewaringstermijn van drie jaar in te stellen voor onderdanen van derde landen aan wie toegang voor een kort verblijf werd geweigerd. Ten aanzien van onderdanen van derde landen die familielid zijn van een Unieburger op wie Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad (13) van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die onder het Unierecht inzake vrij verkeer valt, en die niet in het bezit zijn van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG, is het dienstig om elke daaraan gekoppelde inreis-uitreisnotitie gedurende ten hoogste één jaar na de datum waarop zij het grondgebied van de lidstaten verlaten, te bewaren. Na het verstrijken van de relevante bewaringstermijnen dienen de gegevens automatisch uit het centrale systeem te worden gewist.

(33) Gegevens betreffende onderdanen van derde landen die het grondgebied van de lidstaten niet binnen de toegestane verblijfsduur hebben verlaten, moeten vijf jaar worden bewaard, teneinde de identificatie en de terugkeer te ondersteunen. Die gegevens dienen na afloop van de periode van vijf jaar automatisch te worden gewist, tenzij er redenen zijn om dat eerder te doen.

(34) Persoonsgegevens van onderdanen van derde landen die de toegestane verblijfsduur in acht hebben genomen en van onderdanen van derde landen aan wie toegang tot het grondgebied voor een kort verblijf is geweigerd, moeten drie jaar worden bewaard, en persoonsgegevens van onderdanen van derde landen die het grondgebied van de lidstaten niet binnen de toegestane verblijfsduur hebben verlaten, moeten vijf jaar worden bewaard, zodat de grenswachter de risicoanalyse kan verrichten die Verordening (EU) 2016/3999 voorschrijft, voordat hij een reiziger toestemming geeft het grondgebied van de lidstaten binnen te komen. Voor het behandelen van een visumaanvraag op een consulaire post is het eveneens noodzakelijk om de reisgeschiedenis van de aanvrager te analyseren, om te beoordelen hoe eerdere visa zijn gebruikt en of de voorwaarden voor toegestaan verblijf zijn nageleefd. Het verdwijnen van het afstempelen van het paspoort wordt gecompenseerd door de mogelijkheid om het EES te raadplegen. De in het EES vastgelegde reisgeschiedenis moet derhalve een periode bestrijken die voldoende lang is voor de afgifte van visa. Bij het verrichten van risicoanalyses aan de grens en bij de verwerking van de visumaanvraag moet de reisgeschiedenis van onderdanen van derde landen worden gecontroleerd teneinde vast te stellen of zij de maximale duur van hun toegestane verblijf in het verleden hebben overschreden. Het is derhalve noodzakelijk de persoonsgegevens van onderdanen van derde landen die het grondgebied van de lidstaten niet binnen de toegestane verblijfsduur hebben verlaten, gedurende een langere periode van vijf jaar te bewaren in vergelijking met de bewaringsperiode voor persoonsgegevens van onderdanen van derde landen die de toegestane verblijfsduur in acht hebben genomen en van onderdanen van derde landen aan wie toegang voor een kort verblijf is geweigerd.

(35) Er moeten regels worden vastgesteld betreffende de aansprakelijkheid van de lidstaten voor schade die het gevolg is van een schending van de bepalingen van deze verordening.

(36) Onverminderd meer specifieke in deze verordening vastgelegde regels betreffende de verwerking van persoonsgegevens, is Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad (14) van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens door de lidstaten uit hoofde van deze verordening, tenzij de verwerking wordt verricht door de aangewezen autoriteiten of centrale toegangspunten van de lidstaten met het oog op het voorkomen, onderzoeken of opsporen van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten.

(37) Onverminderd meer specifieke in deze verordening vastgelegde regels betreffende de verwerking van persoonsgegevens, zijn de nationale wetten, voorschriften en bestuursrechtelijke bepalingen die in overeenstemming met Richtlijn (EU) 2016/680 worden vastgesteld, van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten met het oog op het voorkomen, onderzoeken, of opsporen van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten uit hoofde van deze verordening.

(38) Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (15) is van toepassing op de activiteiten van de instellingen en organen van de Unie bij het uitvoeren van hun taken als verantwoordelijke voor het operationeel beheer van het EES.

(39) Persoonsgegevens die lidstaten op grond van deze verordening hebben verkregen, mogen niet worden doorgegeven aan of ter beschikking worden gesteld van een derde land, een internationale organisatie of een particuliere entiteit, ongeacht of deze in of buiten de Unie is gevestigd. In uitzonderling op deze regel moet het mogelijk zijn om deze persoonsgegevens over te dragen aan een derde land of een internationale organisatie indien deze overdracht aan strenge voorwaarden wordt onderworpen en indien zij in afzonderlijk gevallen noodzakelijk is om bijstand te verlenen bij de identificatie van een onderdaan van een derde land met het oog op diens terugkeer. Bij ontstentenis van een adequaatheids-besluit in de vorm van een uitvoeringshandeling overeenkomstig Verordening (EU) 2016/679 of van passende waarborgen voor doorgifte overeenkomstig die verordening, moeten de persoonsgegevens van in het EES geregistreerde onderdanen van derde landen uitzonderlijk kunnen worden doorgegeven aan een derde land of een internationale organisatie, met het oog op terugkeer, en dan alleen indien de doorgifte noodzakelijk is wegens gewichtige redenen van algemeen belang, als bedoeld in die verordening.

(40) Persoonsgegevens die lidstaten op grond van deze verordening hebben verkregen, moeten eveneens kunnen worden doorgegeven aan een derde land in een uitzonderlijk geval van dringendheid, indien er onmiddellijk gevaar is in verband met een terroristisch misdrijf of een onmiddellijk levensgevaar dreigt voor een persoon in verband met een ernstig strafbaar feit. Onder onmiddellijk levensgevaar voor een persoon wordt verstaan een gevaar dat voortvloeit uit een ernstig strafbaar feit ten aanzien van die persoon zoals ernstige lichamelijke verwonding, illegale handel in menselijke organen en weefsels, ontvoering, wederrechtelijke vrijheidsberoving en gijzeling, seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie, en verkrachting. Die gegevens mogen slechts aan een derde land worden verstrekt indien gewaarborgd is dat het verzoekende derde land op basis van wederkerigheid alle in zijn bezit zijnde gegevens in verband met inreis-uitreisnotities zal verstrekken aan de lidstaten die het EES gebruiken. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten wier aangewezen autoriteiten overeenkomstig deze verordening toegang hebben tot het EES, moeten in het EES opgeslagen informatie kunnen verstrekken aan lidstaten die het EES niet gebruiken, en aan lidstaten waarop deze verordening niet van toepassing is. Die verstrekking van gegevens gebeurt op grond van een naar behoren gemotiveerd verzoek en is beperkt tot gevallen waarin dit noodzakelijk is voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten. Een lidstaat die het EES gebruikt, moet die gegevens uitsluitend kunnen verstrekken indien gewaarborgd is dat de verzoekende lidstaat op basis van wederkerigheid alle in zijn bezit zijnde gegevens in verband met inreis-uitreisnotities zal verstrekken aan de lidstaten die het EES gebruiken. Richtlijn (EU) 2016/680 is van toepassing op de verdere verwerking van uit het EES verkregen gegevens.

(41) In elke lidstaat dient de overeenkomstig Verordening (EU) 2016/679 ingestelde toezichthoudende autoriteit toe te zien op de rechtmatigheid van de verwerking van persoonsgegevens door de lidstaten, terwijl de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming toezicht dient uit te oefenen op de werkzaamheden van de instellingen en organen van de Unie in verband met de verwerking van persoonsgegevens. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de toezichthoudende autoriteiten dienen samen te werken bij het toezicht op het EES.

(42) In elke lidstaat dient de overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/680 ingestelde toezichthoudende autoriteit toe te zien op de rechtmatigheid van de verwerking door de lidstaten van persoonsgegevens voor rechtshandhavingsdoeleinden door de lidstaten.

(43) Overeenkomstig de bepalingen over uit hoofde van Verordening (EU) 2016/679 te verstrekken informatie dienen onderdanen van derde landen wier gegevens in het EES zullen worden geregistreerd, daarnaast nog passende informatie over die registratie te ontvangen. Deze informatie moet door de lidstaten in een passende schriftelijke vorm, zoals brochures of posters, of in enige andere passende elektronische vorm worden verstrekt.

(44) Om een doeltreffend toezicht op de toepassing van deze verordening te kunnen verzekeren, moet deze verordening regelmatig worden geëvalueerd.

(45) De lidstaten moeten regels vaststellen met betrekking tot de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en ervoor te zorgen dat deze worden toegepast.

(46) Om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Die bevoegdheden moeten overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (16) worden uitgeoefend.

(47) Daar de doelstellingen van deze verordening, namelijk het instellen van een gemeenschappelijk EES en het invoeren van gemeenschappelijke verplichtingen, voorwaarden en procedures voor het gebruik van gegevens, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van het optreden beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in datzelfde artikel vastgelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

(48) Na de ingebruikneming van het EES moet de overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (17) („Schengenuitvoeringsovereenkomst”) worden gewijzigd met betrekking tot bilaterale overeenkomsten tussen lidstaten en tot de toegestane duur van het verblijf na 90 dagen binnen een periode van 180 dagen van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen. De Commissie moet in haar algemene evaluatie van het EES een beoordeling van het gebruik van bilaterale overeenkomsten van lidstaten kunnen opnemen. In het eerste evaluatieverslag moeten keuzemogelijkheden kunnen worden opgenomen teneinde deze bilaterale overeenkomsten geleidelijk af te schaffen en te vervangen door een instrument van de Unie.

(49) De geraamde kosten van het EES zijn lager dan het bedrag dat in Verordening (EU) nr. 515/2014 van het Europees Parlement en de Raad (18) voor slimme grenzen is uitgetrokken voor het Instrument voor financiële steun voor het beheer van de buitengrenzen en het gemeenschappelijke visumbeleid. Na de vaststelling van deze verordening moet de Commissie derhalve, overeenkomstig Verordening (EU) nr. 515/2014, het thans voor de ontwikkeling van IT-systemen ter ondersteuning van het beheer van migratiestromen over de buitengrenzen toegewezen bedrag door middel van een gedelegeerde handeling herbestemmen.

(50) Deze verordening laat de toepassing van Richtlijn 2004/38/EG onverlet.

(51) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze verordening, die bijgevolg niet bindend is voor, noch van toepassing is op deze lidstaat. Aangezien deze verordening voortbouwt op het Schengenacquis, beslist Denemarken overeenkomstig artikel 4 van bovengenoemd protocol binnen een termijn van zes maanden nadat de Raad een besluit heeft genomen over de verordening of het deze in zijn nationale wetgeving zal omzetten.

(52) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad (19); het Verenigd Koninkrijk neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van deze verordening, die bijgevolg niet bindend is voor, noch van toepassing is in deze lidstaat.

(53) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (20); Ierland neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van deze verordening, die bijgevolg niet bindend is voor, noch van toepassing is in deze lidstaat.

(54) Wat IJsland en Noorwegen betreft, houdt deze verordening een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (21), die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (22).

(55) Wat Zwitserland betreft, houdt deze verordening een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (23), die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (24) en artikel 3 van Besluit 2008/149/JBZ van de Raad (25).

(56) Wat Liechtenstein betreft, houdt deze verordening een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (26), die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, onder A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (27) en artikel 3 van Besluit 2011/349/EU van de Raad (28).

(57) Wat betreft Bulgarije, Cyprus, Kroatië en Roemenië vormen de bepalingen van deze verordening in verband met het SIS en het VIS bepalingen die voortbouwen op het Schengenacquis of op een andere wijze daaraan zijn gerelateerd, in de zin van, respectievelijk, artikel 3, lid 2, van de Toetredingsakte van 2003, artikel 4, lid 2, van de Toetredingsakte van 2005 en artikel 4, lid 2, van de Toetredingsakte van 2011, in samenhang met Besluit 2010/365/EU van de Raad (29), Besluit (EU) 2017/733 (30) van de Raad en Besluit (EU) 2017/1908 van de Raad (31). Daarnaast is het voor de werking van het EES vereist dat een passieve toegang tot het VIS is verleend en dat alle bepalingen van het Schengenacquis die betrekking hebben op het SIS, in werking zijn gesteld overeenkomstig de desbetreffende besluiten van de Raad. Aan deze voorwaarden kan slechts worden voldaan nadat de verificatie volgens de toepasselijke Schengenevaluatieprocedure met succes is voltooid. Derhalve mag het EES alleen worden gebruikt door de lidstaten die bij de ingebruikneming van het EES aan deze voorwaarden voldoen. lidstaten die het EES niet vanaf de eerste ingebruikneming gebruiken, moeten hun grensinfrastructuren aan sluiten op het EES wanneer aan alle voorwaarden is voldaan, volgens de in deze verordening vastgestelde procedure

(58) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 28, lid 2, van Verordening (EG) nr. 45/2001 en heeft op 21 september 2016 advies uitgebracht.

(59) Deze verordening bevat strenge regels voor de toegang tot het EES en de nodige waarborgen voor deze toegang. Het voorziet ook in het recht van toegang, rectificatie, aanvulling, uitwissing en verhaal van de betrokken personen, in het bijzonder het recht op een voorziening in rechte, en in toezicht op de verwerkingsactiviteiten door onafhankelijke openbare autoriteiten. Deze verordening strookt derhalve met de grondrechten en de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen, met name het recht op menselijke waardigheid; het verbod van slavernij en dwangarbeid, het recht op vrijheid en veiligheid, de eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven, de bescherming van persoonsgegevens, het recht op non-discriminatie, de rechten van het kind, de rechten van ouderen, de integratie van personen met een handicap en het recht op een doeltreffende voorziening in rechteen op een onpartijdig gerecht.

(60) Deze verordening laat de verplichtingen die voortvloeien uit het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, als gewijzigd bij het protocol van New York van 31 januari 1967, onverlet,

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 1

Onderwerp

1. Bij deze verordening wordt een inreis-uitreissysteem (Entry/Exit System, EES) ingesteld voor:

a) het registreren en opslaan van gegevens over de datum, het tijdstip en de plaats van inreis en uitreis van onderdanen van derde landen die de grenzen waar het EES wordt gebruikt, overschrijden,

b) het berekenen van de duur van het toegestane verblijf van deze onderdanen van derde landen,

c) het genereren van meldingen aan de lidstaten wanneer het toegestane verblijf is verstreken, en

d) het registreren en opslaan van de datum, het tijdstip en de plaats waarop onderdanen van derde landen de toegang voor een kort verblijf is geweigerd, de autoriteit van de lidstaat die de toegang heeft geweigerd en de redenen daarvoor.

2. Met het oog op het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten wordt bij deze verordening tevens vastgesteld onder welke voorwaarden de aangewezen rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten en Europol toegang krijgen tot het EES om het te raadplegen.

Artikel 2

Toepassingsgebied

1. Deze verordening is van toepassing op:

a) onderdanen van derde landen die voor een kort verblijf worden toegelaten tot het grondgebied van de lidstaten en die overeenkomstig Verordening (EU) 2016/399 bij het overschrijden van de grenzen waar het EES wordt gebruikt, aan grenscontroles worden onderworpen, en

b) bij de inreis in en de uitreis van het grondgebied van de lidstaten, op onderdanen van derde landen die: i) familielid zijn van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die een recht van vrij verkeer geniet dat gelijkwaardig is aan dat van de burgers van de Unie op grond van een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en een derde land, anderzijds; alsmede ii) niet in het bezit is van een verblijfskaart als bedoeld in Richtlijn 2004/38/EG of van een verblijfsvergunning uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1030/2002 van de Raad (32).

2. Deze verordening is tevens van toepassing op onderdanen van derde landen aan wie de toegang tot het grondgebied van de lidstaten voor een kort verblijf is geweigerd overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EU) 2016/399.

3. Deze verordening is niet van toepassing op:

a) onderdanen van derde landen die familielid zijn van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is en die in het bezit zijn van een verblijfskaart ingevolge die richtlijn, ongeacht of zij die burger van de Unie al dan niet vergezellen of zich bij hem voegen;

b) onderdanen van derde landen die familielid zijn van een onderdaan van een derde land, ongeacht of zij die onderdaan van een derde land al dan niet vergezellen of zich bij hem voegen, indien i) die onderdanen van een derde land een recht van vrij verkeer genieten dat gelijkwaardig is aan dat van de burgers van de Unie op grond van een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en een derde land, anderzijds, en ii) die onderdanen van derde landen in het bezit zijn van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG of een verblijfsvergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1030/2002;

c) houders van een verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 2, punt 16, van Verordening (EU) 2016/399, andere dan die bedoeld in de punten a) en b) van dit lid;

d) onderdanen van derde landen die hun recht op mobiliteit uitoefenen overeenkomstig Richtlijn 2014/66/EU van het Europees Parlement en de Raad (33) of Richtlijn (EU) 2016/801 van het Europees Parlement en de Raad (34);

e) houders van een visum voor verblijf van langere duur;

f) onderdanen van Andorra, Monaco en San Marino en houders van een paspoort dat is afgegeven door de Staat Vaticaanstad;

g) personen of categorieën personen die zijn vrijgesteld van grenscontroles of die specifieke regels in verband met grenscontroles genieten, als bedoeld in artikel 6 bis, lid 3, onder g) van Verordening (EU) 2016/399;

h) personen of categorieën van personen als bedoeld in artikel 6 bis, lid 3, onder h), i), j) en k), van Verordening (EU) 2016/399.

4. De bepalingen van deze verordening betreffende het berekenen van de duur van het toegestane verblijf en het genereren van meldingen aan de lidstaten wanneer het toegestane verblijf is verstreken, zijn niet van toepassing op onderdanen van derde landen die:

a) familielid zijn van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die een recht van vrij verkeer geniet dat gelijkwaardig is aan dat van de burgers van de Unie op grond van een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en een derde land, anderzijds, en

b) niet in het bezit is van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG of van een verblijfsvergunning uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1030/2002.

Artikel 3

Definities

1. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:

1. „buitengrenzen”: de buitengrenzen in de zin van artikel 2, punt 2, van Verordening (EU) 2016/399;

2. „binnengrenzen”: de binnengrenzen in de zin van artikel 2, punt 1, van Verordening (EU) 2016/399;

3. „grensautoriteiten”: de grenswachter die overeenkomstig het nationale recht is aangewezen voor het verrichten van grenscontroles als gedefinieerd in artikel 2, punt 11, van Verordening (EU) 2016/399;

4. „immigratieautoriteiten”: de bevoegde autoriteiten die op grond van het nationale recht verantwoordelijk zijn om een of meer van de volgende redenen:

a) op het grondgebied van de lidstaten te controleren of de voorwaarden voor toegang tot of toegestaan verblijf op het grondgebied van de lidstaten zijn vervuld;

b) de voorwaarden voor de vestiging van onderdanen van derde landen op het grondgebied van de lidstaten te onderzoeken en beslissingen te nemen met betrekking tot die vestiging, voor zover deze autoriteiten geen „beslissingsautoriteit” als gedefinieerd in artikel 2, onder f), van Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad (35) zijn, en, in voorkomend geval, advies te verstrekken overeenkomstig Verordening (EG) nr. 377/2004 van de Raad (36);

c) de terugkeer van onderdanen van derde landen naar een derde land van herkomst of doorreis te faciliteren;

5. „visumautoriteit”: de autoriteit in de zin van artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 767/2008;

6. „onderdaan van een derde land”: eenieder die geen burger van de Unie in de zin van artikel 20, lid 1, VWEU is, met uitzondering van personen die krachtens overeenkomsten tussen de Unie of de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en derde landen, anderzijds, rechten van vrij verkeer genieten die gelijkwaardig zijn aan de rechten van burgers van de Unie;

7. „reisdocument”: een paspoort of een ander gelijkwaardig document dat de houder ervan het recht geeft de buitengrenzen te overschrijden en waarin een visum kan worden aangebracht;

8. „kort verblijf”: een verblijf op het grondgebied van de lidstaten van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen als bedoeld in artikel 6, lid 1, van Verordening (EU) 2016/399;

9. „visum voor kort verblijf”: een visum in de zin van artikel 2, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad (37);

10. „nationaal visum voor kort verblijf”: een vergunning afgegeven door een lidstaat die het Schengenacquis niet volledig toepast, voor een voorgenomen verblijf op het grondgebied van die lidstaat met een duur van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen;

11. „toegestaan verblijf”: het exacte aantal dagen tijdens welke een onderdaan van een derde land legaal op het grondgebied van de lidstaten mag verblijven, te rekenen van de datum van de inreis in overeenstemming met de toepasselijke bepalingen;

12. „verantwoordelijke lidstaat”: de lidstaat die gegevens in het EES heeft ingevoerd;

13. „verificatie”: het proces waarbij reeksen gegevens worden vergeleken om vast te stellen of een beweerde identiteit correct is (één-op-éénvergelijking);

14. „identificatie”: het proces waarbij de identiteit van een persoon wordt vastgesteld door middel van een zoekopdracht in een database en vergelijking met verscheidene reeksen gegevens (één-op-veelvergelijking);

15. „alfanumerieke gegevens”: gegevens die worden weergegeven door letters, cijfers, speciale tekens, spaties en leestekens;

16. „vingerafdrukgegevens”: de gegevens betreffende de vier afdrukken van de wijsvinger, de middelvinger, de ringvinger en de pink van de rechterhand, indien aanwezig, en anders de linkerhand;

17. „gezichtsopname”: digitale afbeeldingen van het gezicht;

18. „biometrische gegevens”: vingerafdrukgegevens en gezichtsopname;

19. „verblijfsduuroverschrijder”: een onderdaan van een derde land die niet of niet langer voldoet aan de voorwaarden betreffende de duur van zijn toegestaan kort verblijf op het grondgebied van de lidstaten;

20. „eu-LISA”: het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht, dat is opgericht bij Verordening (EU) nr. 1077/2011;

21. „toezichthoudende autoriteiten”: de krachtens artikel 51, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679 ingestelde toezichthoudende autoriteit en de krachtens artikel 41, lid 1, van Richtlijn (EU) 2016/680 ingestelde toezichthoudende autoriteit;

22. „EES-gegevens”: alle gegevens die in het centraal systeem van het EES zijn opgeslagen overeenkomstig de artikelen 14, 16, 17, 18, 19 en 20;

23. „rechtshandhaving”: het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten;

24. „terroristisch misdrijf”: een strafbaar feit naar nationaal recht dat overeenkomt met of gelijkwaardig is aan een van de strafbare feiten, bedoeld in de artikelen 1 tot en met 4 van Richtlijn (EU) 2017/541;

25. „ernstig strafbaar feit”: een strafbaar feit dat overeenkomt met of gelijkwaardig is aan een van de strafbare feiten bedoeld in artikel 2, lid 2, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, indien het volgens het nationale recht strafbaar is gesteld met een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel met een maximumduur van ten minste drie jaar;

26. „aangewezen autoriteiten”: een autoriteit die overeenkomstig artikel 29 door een lidstaat is aangewezen als verantwoordelijk voor het voorkomen, opsporen of onderzoeken van terroristische misdrijven of andere ernstige strafbare feiten;

27. „zelfbedieningssysteem”: een zelfbedieningssysteem in de zin van artikel 2, punt 23, van Verordening (EU) 2016/399;

28. „e-gate”: een e-gate in de zin van artikel 2, punt 24, van Verordening (EU) 2016/399;

29. „percentage mislukte registraties”(Failure To Enrol Rate (FTER)): het aandeel aan registraties met een biometrische registratie van onvoldoende kwaliteit;

30. „percentage foutpositieve identificaties” (False Positive Identification Rate (FPIR)): het aandeel aan geconstateerde matches die geen betrekking hebben op de gecontroleerde reiziger;

31. „percentage foutnegatieve identificaties” (False Negative Identification Rate (FNIR)): het aandeel aan gemiste matches tijdens de zoekopdracht op basis van biometrische gegevens, hoewel de biometrische gegevens van de reiziger werden geregistreerd.

2. De in artikel 4 van Verordening (EU) 2016/679 gedefinieerde begrippen hebben in deze verordening dezelfde betekenis, voor zover persoonsgegevens worden verwerkt door de autoriteiten van de lidstaten voor de doeleinden als vastgelegd in artikel 6, lid 1, van deze verordening.

3. De in artikel 3 van Richtlijn (EU) 2016/680 gedefinieerde begrippen hebben in deze verordening dezelfde betekenis, voor zover persoonsgegevens worden verwerkt door de autoriteiten van de lidstaten voor rechtshandhavingsdoeleinden als vastgelegd in artikel 6, lid 1 bis, van deze verordening.

Artikel 4

Grenzen waar het EES wordt gebruikt en gebruik van het EES aan die grenzen

1. Het EES wordt aan de buitengrenzen gebruikt.

2. De lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen, voeren het EES in aan hun binnengrenzen met lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken.

3. De lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen en de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, voeren het EES in aan hun binnengrenzen met de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen en het EES niet gebruiken.

4. De lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, voeren het EES in aan hun binnengrenzen als gedefinieerd in artikel 2, lid 1, onder b) en c), van Verordening (EU) 2016/399.

5. In afwijking van artikel 23, lid 2, derde en vierde alinea, alsmede van artikel 27 mag een lidstaat die het Schengenacquis nog niet volledig toepast maar wel het EES gebruikt, het EES zonder biometrische functies invoeren aan zijn landbinnengrenzen met een lidstaat die het Schengenacquis nog niet volledig toepast maar wel het EES gebruikt. Indien een onderdaan van een derde land aan die binnengrenzen nog niet in het EES is geregistreerd, wordt het individueel dossier van die onderdaan van een derde land aangelegd zonder biometrische gegevens te registreren. De biometrische gegevens worden toegevoegd aan de volgende grensdoorlaatpost waar het EES met de biometrische functies wordt gebruikt.

Artikel 5

Opzet van het EES

Eu-LISA wordt belast met de ontwikkeling en het operationeel beheer van het EES, waaronder de functies voor het verwerken van de in artikel 16, lid 1, onder d), en artikel 17, lid 1, onder b) en c), bedoelde biometrische gegevens en de passende beveiliging van het EES.

Artikel 6

Doelstellingen van het EES

1. Met het registreren en opslaan van de in het EES geregistreerde gegevens en door deze gegevens ter beschikking van de lidstaten te stellen, streeft het EES de volgende doelstellingen na:

a) grenscontroles doeltreffender maken door bij de inreis en de uitreis van onderdanen van derde landen die voor een kort verblijf worden toegelaten, de duur van het toegestane verblijf te berekenen en te controleren;

b) helpen bij de identificatie van onderdanen van derde landen die niet of niet langer aan de voorwaarden voor toegang tot of voor kort verblijf op het grondgebied van de lidstaten voldoen;

c) het mogelijk maken om verblijfsduuroverschrijders te identificeren en op te sporen, en de bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaten in staat stellen passende maatregelen te treffen;

d) het mogelijk maken om weigeringen van toegang tot het EES elektronisch te verifiëren;

e) het mogelijk maken van de automatisering van grenscontroles voor onderdanen van derde landen;

f) de visumautoriteiten in staat stellen toegang te krijgen tot informatie over rechtmatig gebruik van eerdere visa;

g) onderdanen van derde landen informatie bieden over de duur van het hun toegestane verblijf;

h) statistieken verzamelen over inreizen en uitreizen, weigeringen van toegang en overschrijdingen van de duur van het toegestane verblijf ten aanzien van onderdanen van derde landen, teneinde het risico van overschrijding van de duur van het toegestane verblijf te beoordelen en ondersteuning te bieden voor een op feiten gebaseerde ontwikkeling van het migratiebeleid van de Unie;

i) identiteitsfraude en misbruik van reisdocumenten bestrijden.

2. Door de aangewezen autoriteiten toegang te verlenen overeenkomstig de voorwaarden zoals neergelegd in deze verordening, moet het EES:

a) bijdragen tot het voorkomen, opsporen en onderzoeken van terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten;

b) het mogelijk maken informatie te genereren met het oog op onderzoek in verband met terrorisme en andere ernstige strafbare feiten, onder meer de identificatie van daders, verdachten en slachtoffers van deze feiten die de buitengrenzen hebben overschreden.

3. Het EES verleent, waar van toepassing, ondersteuning aan de lidstaten bij het gebruik van hun overeenkomstig artikel 8 quinquies van Verordening (EU) 2016/399 ingestelde nationale faciliteringsprogramma’s, teneinde grensoverschrijding voor onderdanen van derde landen te faciliteren door:

a) de bevoegde nationale autoriteiten als bedoeld in artikel 8 quinquies van Verordening (EU) 2016/399 in staat te stellen toegang te hebben tot informatie over eerdere korte verblijven of weigeringen van toegang voor de behandeling van verzoeken om toegang tot nationale faciliteringsprogramma’s en de vaststelling van besluiten in de zin van artikel 25 van deze verordening;

b) de grensautoriteiten ervan in kennis te stellen dat toegang werd verleend tot een nationale faciliteringsprogramma.

Artikel 7

Technische architectuur van het EES

1. Het EES omvat:

a) een centraal systeem (het centrale systeem van het EES);

b) een op gemeenschappelijke technische specificaties gebaseerde en voor alle lidstaten identieke nationale uniforme interface (NUI) in elke lidstaat, waarmee het centrale systeem van het EES op een beveiligde manier wordt aangesloten op de nationale grensinfrastructuur in de lidstaten;

c) een beveiligd communicatiekanaal tussen het centrale systeem van het EES en het centrale systeem van het VIS;

d) een beveiligde communicatie-infrastructuur die gebruikmaakt van encryptie, tussen het centrale systeem van het EES en de NUI’s;

e) de in artikel 13 bedoelde webdienst;

f) het in artikel 63, lid 2, bedoelde gegevensregister dat op centraal niveau wordt ingesteld.

2. Het centrale systeem van het EES wordt door eu-LISA gehost op zijn technische locaties. Het centrale systeem biedt de in deze verordening beschreven functies overeenkomstig de voorwaarden inzake beschikbaarheid, kwaliteit en snelheid als bedoeld in artikel 37, lid 3.

3. Onverminderd het bepaalde in Beschikking 2008/602/EG van de Commissie (38) worden bepaalde apparatuur- en programmatuuronderdelen van de communicatie-infrastructuur van het EES gedeeld met de communicatie-infrastructuur van het VIS, als bedoeld in artikel 1, lid 2, van Beschikking 2004/512/EG. De VIS-gegevens en de EES-gegevens worden logisch gescheiden.

Artikel 8

Interoperabiliteit met het VIS

1. Om de interoperabiliteit tussen het EES en het VIS mogelijk te maken, wordt door eu-LISA een beveiligd communicatiekanaal opgezet tussen het centrale systeem van het EES en het centrale systeem van het VIS. Wederzijdse directe raadpleging van het ene systeem vanuit het andere systeem is slechts mogelijk wanneer daarin zowel in deze verordening als in Verordening (EG) nr. 767/2008 is voorzien. Het ophalen van visumgerelateerde gegevens uit het VIS, het invoeren ervan in het EES en het bijwerken van gegevens uit het VIS in het EES is een geautomatiseerd proces zodra de desbetreffende verrichting door de betrokken autoriteit wordt gestart.

2. Interoperabiliteit stelt de grensautoriteiten die het EES gebruiken, in staat vanuit het EES het VIS te raadplegen teneinde:

a) de visumgerelateerde gegevens rechtstreeks uit het VIS op te halen en te importeren met het oog op het aanmaken of bijwerken in het EES van de inreis-uitreisnotitie of de notitie van weigering van toegang van een visumhouder overeenkomstig de artikelen 14, 16 en 18 van deze verordening en artikel 18 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008;

b) de visumgerelateerde gegevens rechtstreeks uit het VIS op te halen en te importeren met het oog op het bijwerken van de inreis-uitreisnotitie wanneer een visum nietig wordt verklaard, wordt ingetrokken of wordt verlengd overeenkomstig artikel 19 van deze verordening en de artikelen 13, 14 en 18 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008;

c) overeenkomstig artikel 23 van deze verordening en artikel 18, lid 2, van Verordening (EG) nr. 767/2008 de echtheid en de geldigheid van het betrokken visum te verifiëren dan wel te verifiëren of is voldaan aan de voorwaarden voor de toegang tot het grondgebied van de lidstaten als bedoeld in artikel 6 van Verordening (EU) 2016/399;

d) aan de grenzen waar het EES wordt gebruikt, te verifiëren of een visumaanvraagdossier van een niet-visumplichtige onderdaan van een derde land al eerder is geregistreerd in het VIS overeenkomstig artikel 23 van deze verordening en artikel 19 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008, en

e) indien de identiteit van een visumhouder wordt geverifieerd door middel van vingerafdrukken, aan de grenzen waar het EES wordt gebruikt de identiteit van de visumhouder te verifiëren door de vingerafdrukken van de visumhouder te vergelijken met de vingerafdrukken in het VIS, overeenkomstig artikel 23 van deze verordening en artikel 18, lid 6, van Verordening (EG) nr. 767/2008.

3. Interoperabiliteit maakt het mogelijk dat de visumautoriteiten die het VIS gebruiken, vanuit het VIS het EES raadplegen teneinde:

a) visumaanvragen te behandelen en beslissingen over die visumaanvragen te nemen overeenkomstig artikel 24 van deze verordening en artikel 15, lid 4, van Verordening (EG) nr. 767/2008;

b) wat betreft de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, aanvragen voor een nationaal visum voor kort verblijf te behandelen en beslissingen over die visumaanvragen te nemen;

c) de visumgerelateerde gegevens in de inreis-uitreisnotitie bij te werken indien een visum nietig wordt verklaard, wordt ingetrokken of wordt verlengd overeenkomstig artikel 19 van deze verordening en de artikelen 13 en 14 van Verordening (EG) nr. 767/2008.

4. Voor de exploitatie van de EES-webdienst, bedoeld in artikel 13, werkt het VIS dagelijks de in artikel 13, lid 5, bedoelde afzonderlijke, alleen uitleesbare database bij door extractie in één richting van de minimaal noodzakelijke subreeks van VIS-gegevens.

Artikel 9

Toegang tot het EES voor het invoeren, wijzigen, verwijderen en raadplegen van gegevens

1. De toegang tot het EES voor het invoeren, wijzigen, verwijderen en raadplegen van de in artikel 14 en de artikelen 16 tot en met 20 bedoelde gegevens is uitsluitend voorbehouden aan naar behoren gemachtigde personeelsleden van de nationale autoriteiten van elke lidstaat die bevoegd zijn voor de in de artikelen 23 tot en met 35 genoemde doeleinden. Deze toegang is beperkt tot wat nodig is voor de uitvoering van de taken van deze nationale autoriteiten overeenkomstig deze doeleinden en is evenredig met de nagestreefde doelen.

2. Elke lidstaat wijst de bevoegde nationale autoriteiten aan, die voor de toepassing van deze verordening de grensautoriteiten, de visumautoriteiten en de immigratieautoriteiten zijn. De naar behoren gemachtigde personeelsleden van de bevoegde nationale autoriteiten hebben toegang tot het EES voor het invoeren, wijzigen, verwijderen en raadplegen van gegevens. Elke lidstaat doet een lijst van deze bevoegde nationale autoriteiten onverwijld toekomen aan eu-LISA. Op deze lijst staat vermeld voor welk doel elke autoriteit toegang heeft tot de gegevens die zijn opgeslagen in het EES.

3. De autoriteiten die recht hebben op raadpleging van of toegang tot de EES- gegevens om terroristische misdrijven en andere ernstige strafbare feiten te voorkomen, op te sporen en te onderzoeken, worden overeenkomstig hoofdstuk IV aangewezen.

Artikel 10

Algemene beginselen

1. Elke bevoegde autoriteit die toegang heeft tot het EES, ziet erop toe dat het gebruik van het EES noodzakelijk, gepast en evenredig is.

2. Elke bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat het gebruik van het EES, inclusief het verzamelen van biometrische gegevens, in overeenstemming is met de waarborgen die zijn vastgelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind. Met name bij het verzamelen van gegevens betreffende een kind dienen de belangen van het kind voorop te staan.

Artikel 11

Automatische calculator en verplichting om onderdanen van derde landen te informeren over de nog resterende duur van het toegestane verblijf

1. Het EES bevat een automatische calculator die de maximale duur van het toegestane verblijf berekent voor in het EES geregistreerde onderdanen van derde landen.

De automatische calculator wordt niet toegepast op onderdanen van derde landen die:

a) familielid zijn van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die een recht van vrij verkeer geniet dat gelijkwaardig is aan dat van de burgers van de Unie op grond van een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en een derde land, anderzijds, en

b) niet in het bezit zijn van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG of van een verblijfsvergunning uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1030/2002.

2. Deze automatische calculator licht de bevoegde autoriteiten in over het volgende:

a) bij de inreis, de maximale duur van het toegestane verblijf van onderdanen van derde landen en mogelijk eerder gebruik van het aantal toegestane inreizen op basis van een visum voor kort verblijf voor één of twee binnenkomsten;

b) tijdens controles of verificaties op het grondgebied van de lidstaten, het resterende toegestane verblijf of de duur van de overschrijding van het toegestane verblijf van onderdanen van derde landen;

c) bij de uitreis, de mogelijke overschrijding van de duur van het toegestane verblijf van onderdanen van derde landen;

d) bij het onderzoeken en het nemen van beslissingen over aanvragen voor een visum voor kort verblijf, de maximale resterende duur van het toegestane verblijf op basis van de voorgenomen inreisdata.

3. De grensautoriteiten informeren de onderdaan van een derde land over het maximale aantal dagen van toegestaan verblijf, waarbij rekening wordt gehouden met het aantal inreizen en de verblijfsduur die op grond van het visum zijn toegestaan, overeenkomstig artikel 8, lid 9, van Verordening (EU) 2016/399. De informatie kan tijdens de grenscontroles door de grenswachter worden verstrekt of kan beschikbaar zijn door middel van aan de grensdoorlaatpost geïnstalleerde apparatuur waarmee de onderdaan van derde landen de in deze verordening, artikel 13, leden 1 en 2, bedoelde webdienst kunnen raadplegen.

4. Wat betreft visumplichtige onderdanen van derde landen die op basis van een visum voor kort verblijf of van een nationaal visum voor kort verblijf verblijven in een lidstaat die het Schengenacquis nog niet volledig toepast maar wel het EES gebruikt, berekent de automatische calculator niet de duur van het toegestane verblijf op basis van het visum voor kort verblijf of van het nationaal visum voor kort verblijf.

In het in de eerste alinea bedoelde geval gaat de automatische calculator slechts na:

a) of is voldaan aan de algehele beperking van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen, en

b) en met betrekking tot de visa voor kort verblijf, of de geldigheidsduur van deze visa is nageleefd.

5. Om te verifiëren of onderdanen van derde landen die houder zijn van een visum voor kort verblijf voor één of twee binnenkomsten, al dan niet het aantal binnenkomsten waarop hun visum recht geeft, hebben opgebruikt, houdt de automatische calculator alleen rekening met de binnenkomsten op het grondgebied van de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen. Deze verificatie wordt echter niet verricht bij binnenkomst op het grondgebied van de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken.

6. De automatische calculator wordt eveneens toegepast met betrekking tot een kort verblijf op basis van een visum voor kort verblijf met territoriaal beperkte geldigheid dat is afgegeven overeenkomstig artikel 25, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 810/2009. In dit geval houdt de automatische calculator rekening met het toegestane verblijf zoals gedefinieerd door dat visum, ongeacht of het cumulatief verblijf van de betrokken onderdaan van een derde land langer duurt dan 90 dagen binnen een periode van 180 dagen.

Artikel 12

Informatiemechanisme

1. Het EES omvat een mechanisme dat onmiddellijk na het verstrijken van het toegestane verblijf automatisch signaleert in welke inreis-uitreisnotities uitreisgegevens ontbreken en bij welke notities de maximale duur van het toegestane verblijf is overschreden.

2. Voor onderdanen van derde landen die de grens overschrijden op basis van een geldig doorreisfaciliteringsdocument dat is afgegeven in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 693/2003 (39) (FTD), omvat het EES een mechanisme dat onmiddellijk na de datum van het verstrijken van de duur van het toegestane verblijf automatisch signaleert in welke inreis-uitreisnotities uitreisgegevens ontbreken en bij welke notities de maximale duur van het toegestane verblijf is overschreden.

3. Een door het EES gegenereerde lijst met de in de artikelen 16 en 17 bedoelde gegevens van alle personen die zijn geïdentificeerd als verblijfsduuroverschrijders is beschikbaar voor de overeenkomstig artikel 9, lid 2, aangewezen bevoegde nationale autoriteiten, zodat zij passende maatregelen kunnen treffen.

Artikel 13

Webdienst

1. Om onderdanen van derde landen in staat te stellen op elk moment de resterende toegsteane verblijfsduur na te gaan, wordt hun via internet beveiligde toegang geboden tot een door eu-LISA op zijn technische locaties gehoste webdienst door middel waarvan zij de overeenkomstig artikel 16, lid 1, onder b), vereiste gegevens alsmede de voorgenomen inreis- of uitreisdatum, of beide, kunnen opgeven. Op die basis verstrekt de webdienst onderdanen van derde landen het antwoord OK/NIET OK, en informatie over de resterende toegestane verblijfsduur.

2. Wat betreft een voorgenomen verblijf in een lidstaat die het Schengenacquis nog niet volledig toepast maar het EES gebruikt, verstrekt de webdienst, in afwijking van lid 1, geen informatie over het toegestane verblijf op basis van een visum voor kort verblijf of van een nationaal visum voor kort verblijf.

In de in de eerste alinea bedoelde gevallen biedt de webdienst onderdanen van derde landen de mogelijkheid om na te gaan of het algemene maximum van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen is nageleefd en om informatie over de resterende toegestane verblijfsduur binnen dat maximum te ontvangen. Deze informatie wordt verstrekt voor verblijven die hebben plaatsgevonden binnen de periode van 180 dagen vóór de raadpleging van de webdienst of een voorgenomen inreis- of uitreisdatum, of beide.

3. Ter nakoming van hun verplichtingen uit hoofde van artikel 26, lid 1, onder b), van de overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen maken vervoerders gebruik van de in lid 5 van dit artikel bedoelde webdienst om na te gaan of onderdanen van derde landen die houder zijn van een visum voor kort verblijf voor één of twee binnenkomsten al dan niet het aantal binnenkomsten waarop hun visum recht geeft, hebben opgebruikt. De vervoerders verstrekken de in artikel 16, lid 1, onder a), b) en c), van deze verordening vermelde gegevens. Op die basis verstrekt de webdienst vervoerders het antwoord OK/NIET OK. Vervoerders mogen de door hen verstuurde informatie en het door hen ontvangen antwoord opslaan in overeenstemming met het toepasselijke recht. Vervoerders stellen een authenticatieprocedure vast om te waarborgen dat enkel gemachtigde personeels-leden toegang hebben tot de webdienst. Het antwoord OK/NIET OK kan niet worden beschouwd als een beslissing om toegang te verlenen of te weigeren overeenkomstig Verordening (EU) 2016/399.

4. Teneinde uitvoering te geven aan artikel 26, lid 2, van de overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen of teneinde een oplossing te bieden voor een eventueel geschil waartoe artikel 26 van die overeenkomst aanleiding zou geven, houdt eu-LISA logbestanden bij van alle gegevensverwerkende verrichtingen van vervoerders binnen de webdienst. Deze logbestanden tonen de datum en het tijdstip van elke verrichting, de voor raadpleging gebruikte gegevens, de door de webdienst doorgezonden gegevens en de naam van de betrokken vervoerder.

Logbestanden worden gedurende een periode van twee jaar opgeslagen. Logbestanden worden door passende maatregelen beschermd tegen ongeoorloofde toegang.

5. De webdienst maakt gebruik van een afzonderlijke, alleen uitleesbare database die dagelijks wordt bijgewerkt door extractie in één richting van de minimaal noodzakelijke subreeks van EES- en VIS-gegevens. Eu-LISA is de voor de verwerking verantwoordelijke die belast is met de beveiliging van de webdienst, de beveiliging van de persoonsgegevens die deze dienst bevat en het proces om de persoonsgegevens op te halen en in de afzonderlijke, alleen uitleesbare database in te voeren.

6. De webdienst stelt vervoerders niet in staat na te gaan of onderdanen van derde landen die houder zijn van een nationaal visum voor kort verblijf voor één of twee binnenkomsten al dan niet het aantal binnenkomsten waarop hun visum recht geeft, hebben opgebruikt.

7. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast in verband met de uitvoerige bepalingen over de voorwaarden voor de werking van de webdienst en de voorschriften voor gegevensbescherming en beveiliging die voor de webdienst gelden. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 68, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.

HOOFDSTUK II

INVOER EN GEBRUIK VAN GEGEVENS DOOR DE BEVOEGDE AUTORITEITEN

Artikel 14

Procedures voor invoer van gegevens in het EES

1. De grensautoriteiten verifiëren overeenkomstig artikel 23 of er al eerder een persoonlijk dossier in het EES is aangelegd voor de onderdaan van een derde land en controleren diens identiteit. Als een onderdaan van een derde land gebruikmaakt van een zelfbedieningssysteem voor het vooraf registreren van gegevens of voor het verrichten van grenscontroles, wordt een dergelijke verificatie door middel van het zelfbedieningssysteem verricht.

2. Indien er eerder al een persoonlijk dossier voor de onderdaan van derde landen is aangelegd:

a) werkt de grensautoriteit de daarin opgenomen gegevens, met name de gegevens bedoeld in de artikelen 16, 17 en 18, naargelang het geval, zo nodig bij en

b) maakt zij voor elke inreis een inreisnotitie en voor elke uitreis een uitreisnotitie overeenkomstig de artikelen 16 en 17, of maakt zij, in voorkomend geval, een notitie van weigering van toegang overeenkomstig artikel 18.

De in punt b) van de eerste alinea van dit lid bedoelde notitie wordt gekoppeld aan het persoonlijke dossier van de betrokken onderdaan van een derde land.

Indien van toepassing worden de in artikel 19, leden 1, 2, 4, en 5, bedoelde gegevens toegevoegd aan de inreis-uitreisnotitie van de betrokken onderdaan van een derde land. De reis- en/of identiteitsdocumenten die een onderdaan van een derde land rechtmatig gebruikt, worden toegevoegd aan het persoonlijke dossier van de betrokken onderdaan van een derde land.

Als er eerder een persoonlijk dossier is geregistreerd en de onderdaan van een derde land een geldig reisdocument overlegt dat verschilt van het eerder geregistreerde reisdocument, worden de in artikel 16, lid 1, onder d), en artikel 17, lid 1, onder b), bedoelde gegevens ook bijgewerkt overeenkomstig artikel 15.

3. Als het nodig is om gegevens in de inreis/uitreisnotitie van een visumhouder op te nemen of bij te werken, kunnen de grensautoriteiten de in deze verordening, artikel 16, lid 2, onder c) tot en met f), bedoelde gegevens rechtstreeks uit het VIS ophalen en in het EES invoeren overeenkomstig artikel 8 van deze verordening en artikel 18 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008.

4. Als een onderdaan van een derde land niet eerder in het EES is geregistreerd, legt de grensautoriteit een persoonlijk dossier aan van de betrokken onderdaan van een derde land met daarin de in de artikelen 16, leden 1 en 6, artikel 17, lid 1, en artikel 18, lid 1, bedoelde gegevens, voor zover van toepassing.

5. Als een onderdaan van een derde land gebruikmaakt van een zelfbedieningssysteem voor het vooraf registreren van gegevens, is artikel 8 bis van Verordening (EU) 2016/399 van toepassing. In dit geval kan de onderdaan van een derde land het persoonlijke dossier of, indien van toepassing, de gegevens in de inreis-uitreisnotitie die moeten worden bijgewerkt, vooraf registreren. De gegevens worden bevestigd door de grensautoriteiten wanneer de beslissing om toegang toe te staan of te weigeren is genomen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 2016/399. De in artikel 16, lid 2, onder c) tot en met f), van deze verordening vermelde gegevens kunnen uit het VIS worden opgevraagd en ingevoerd.

6. Als een onderdaan van een derde land gebruikmaakt van een zelfbedieningssysteem voor het verrichten van grenscontroles, is artikel 8 ter van Verordening (EU) 2016/399 van toepassing. In dat geval wordt de in lid 1 van dit artikel bedoelde verificatie verricht door middel van het zelfbedieningssysteem.

7. Als een onderdaan van een derde land gebruikmaakt van een e-gate om de buitengrenzen te overschrijden, of binnengrenzen waar de controles nog niet zijn opgeheven, is artikel 8 ter van Verordening (EU) 2016/399 van toepassing. In dat geval worden de overeenkomstige registratie van de inreis-uitreisnotitie en de koppeling van die notitie aan het betrokken persoonlijke dossier verricht door middel van de e-gate.

8. Onverminderd artikel 20 van deze verordening en artikel 12, lid 3, van Verordening (EU) 2016/399 kan een onderdaan van een derde land, indien het kort verblijf van de op het grondgebied van een lidstaat aanwezige onderdaan van een derde land onmiddellijk aansluit op het verblijf op grond van een verblijfsvergunning of een visum voor verblijf van langere duur en er niet eerder een persoonlijk dossier is aangelegd, overeenkomstig artikel 9, lid 2, van deze verordening de bevoegde autoriteiten verzoeken het persoonlijke dossier aan te leggen en de inreis-uitreisnotitie te maken door middel van het invoeren van de in artikel 16, leden 1, 2 en 6, en artikel 17, lid 1, van deze verordening bedoelde gegevens. In plaats van de in artikel 16, lid 2, onder a), van deze verordening bedoelde gegevens voeren de bevoegde autoriteiten de aanvangsdatum van het kort verblijf in, en in plaats van de in artikel 16, lid 2, onder b), van deze verordening bedoelde gegevens vullen zij naam van de autoriteit in die deze gegevens heeft ingevoerd.

Artikel 15

Gezichtsopname van onderdanen van derde landen

1. Als dat nodig is om een persoonlijk dossier aan te leggen of de in artikel 16, lid 1, onder d), en artikel 17, lid 1, onder b), bedoelde gezichtsopname bij te werken, wordt de gezichtsopname ter plaatse gemaakt.

2. In uitzonderlijke gevallen, wanneer niet kan worden voldaan aan de voor de registratie van de ter plaatse gemaakte gezichtsopname in het EES vastgestelde specificaties inzake kwaliteit en resolutie, kan de gezichtsopname, in afwijking van lid 1, elektronisch van de chip van het elektronische machineleesbare reisdocument (eMRTD) worden uitgelezen. In dergelijke gevallen wordt de gezichtsopname slechts toegevoegd aan het persoonlijke dossier nadat elektronisch is geverifieerd of de in de chip van het eMRTD geregistreerde gezichtsopname overeenstemt met de ter plaatse gemaakte gezichtsopname van de onderdaan van een derde land.

3. Elke lidstaat dient jaarlijks bij de Commissie een verslag over de toepassing van lid 2 in. Dat verslag vermeldt het aantal betrokken onderdanen van derde landen en geeft tevens toelichting bij de uitzonderlijke gevallen.

4. De gezichtsopnames van onderdanen van derde landen hebben een toereikende resolutie en kwaliteit voor gebruik bij geautomatiseerde biometrische matching.

5. Binnen een termijn van twee jaar na de ingebruikneming van het EES stelt de Commissie een verslag op over de kwaliteitsnormen van de in het VIS opgeslagen opname en over de vraag of op basis van die opname biometrische matching mogelijk is met het oog op het gebruik van de in het VIS opgeslagen opname aan de grenzen en op het grondgebied van de lidstaten voor de verificatie van de identiteit van visumplichtige onderdanen van derde landen, waarbij dergelijke gezichtsopnamen niet in het EES wordt opgeslagen. De Commissie zendt het verslag aan het Europees Parlement en de Raad toe. Indien de Commissie dit passend acht, gaat dat verslag vergezeld van wetsvoorstellen, met inbegrip van voorstellen tot wijziging van deze verordening, Verordening (EG) nr. 767/2008, of beide, wat betreft het gebruik van de in het VIS opgeslagen gezichtsopnamen van onderdanen van derde landen voor de in dit lid bedoelde doeleinden.

Artikel 16

Persoonsgegevens van visumplichtige onderdanen van derde landen

1. Aan de grenzen waar het EES wordt gebruikt, leggen de grensautoriteiten het persoonlijke dossier aan van een visumplichtige onderdaan van een derde land door de volgende gegevens in te voeren:

a) achternaam (familienaam); voornaam/-namen; geboortedatum; nationaliteit(en); geslacht;

b) het soort en het nummer van het reisdocument of de reisdocumenten, en de drieletterige code van het land van afgifte van het reisdocument/de reisdocumenten;

c) de datum waarop de geldigheidstermijn van het reisdocument/de reisdocumenten verstrijkt;

d) de gezichtsopname als bedoeld in artikel 15.

2. Bij elke inreis van een visumplichtige onderdaan van een derde land worden aan een grens waar het EES wordt gebruikt onderstaande gegevens ingevoerd in een inreis-uitreisnotitie:

a) de datum en het tijdstip van de inreis;

b) de grensdoorlaatpost van binnenkomst en de autoriteit die toestemming voor inreis heeft gegeven;

c) in voorkomend geval, de status van die onderdaan van een derde land, waarmee wordt aangegeven dat het om een onderdaan van een derde land gaat die: i) familielid is van een burger van de Unie op wie Richtlijn 2004/38/EG van toepassing is of van een onderdaan van een derde land die een recht van vrij verkeer geniet dat gelijkwaardig is aan dat van de burgers van de Unie op grond van een overeenkomst tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en een derde land, anderzijds, en ii) niet in het bezit is van een verblijfskaart overeenkomstig Richtlijn 2004/38/EG of van een verblijfsvergunning uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1030/2002;

d) het stickernummer van het visum voor kort verblijf, met de drieletterige code van de lidstaat van afgifte, het type visum voor kort verblijf, de datum waarop de op grond van het visum voor kort verblijf toegestane maximale verblijfsduur verstrijkt, welke datum bij elke binnenkomst wordt bijgewerkt, en de datum waarop de geldigheid van het visum voor kort verblijf verstrijkt, indien van toepassing;

e) bij de eerste inreis op basis van een visum voor kort verblijf, het aantal inreizen en de duur van het op grond van het visum voor kort verblijf toegestane verblijf, zoals aangegeven op de visumsticker;

f) in voorkomend geval, de informatie waaruit blijkt dat het visum voor kort verblijf is afgegeven met beperkte territoriale geldigheid, overeenkomstig artikel 25, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 810/2009;

g) voor de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen maar wel het EES gebruiken, een kennisgeving waarin staat dat de onderdaan van een derde land bij de inreis een nationaal visum voor kort verblijf heeft gebruikt.

De in de eerste alinea bedoelde inreis-uitreisnotitie wordt gekoppeld aan het persoonlijke dossier van de onderdaan van een derde land waarbij gebruik wordt gemaakt het persoonlijke referentienummer dat in het EES-systeem wordt gecreëerd bij het aanmaken van dat individuele dossier.

3. Bij elke uitreis van een visumplichtige onderdaan van een derde land worden, aan een grens waar het EES wordt gebruikt, de volgende gegevens opgenomen in de inreis-uitreisnotitie:

a) de datum en tijdstip van uitreis;

b) de grensdoorlaatpost van uitreis;

Indien de onderdaan van een derde land een ander visum gebruikt dan het visum dat in de laatste inreisnotitie is geregistreerd, worden de gegevens van lid 2, onder d) tot en met g), in de inreis-uitreisnotitie dienovereenkomstig bijgewerkt.

De in de eerste alinea bedoelde inreis-uitreisnotitie wordt gekoppeld aan het individuele dossier van de onderdaan van een derde land.

4. Als er onmiddellijk na de datum waarop de duur van het toegestane verblijf is verstreken, geen uitreisgegevens voorhanden zijn, wordt de inreis-uitreisnotitie door het EES voorzien van een markering en worden de gegevens van de visumplichtige onderdaan van een derde land van wie is vastgesteld dat hij de duur van het toegestane verblijf heeft overschreden, toegevoegd aan de in artikel 12 bedoelde lijst.

5. Om de inreis-uitreisnotitie van een visumplichtige onderdaan van een derde land te maken of bij te werken, kan de grensautoriteit de in lid 2, onder c) tot en met f), van dit artikel bedoelde gegevens uit het VIS ophalen en importeren in het EES overeenkomstig artikel 18 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008.

6. Indien de onderdaan van het derde land een begunstigde van hun nationaal faciliteringsprogramma van een lidstaat is overeenkomstig artikel 8 quinquies van Verordening (EU) 2016/399, voeg de betrokken lidstaat aan het persoonlijke dossier van de onderdaan van een derde land een kennisgeving toe waarin het betrokken nationale faciliteringsprogramma wordt gespecificeerd.

7. De specifieke bepalingen van bijlage II gelden voor onderdanen van derde landen die de grens overschrijden op grond van een geldig FTD.

Artikel 17

Persoonsgegevens van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen

1. De grensautoriteit legt het persoonlijke dossier aan van niet-visumplichtige onderdanen van derde landen en voert daarbij de volgende gegevens in:

a) de gegevens, bedoeld in artikel 16, lid 1, onder a), b) en c);

b) de in artikel 15 bedoelde gezichtsopname;

c) vingerafdrukgegevens van de rechterhand, indien aanwezig, en anders de overeenstemmende gegevens van de linkerhand. De resolutie en kwaliteit van de vingerafdrukken zijn toereikend voor gebruik bij geautomatiseerde biometrische matching;

d) in voorkomend geval, de in artikel 16, lid 6, bedoelde gegevens.

2. Voor niet-visumplichtige onderdanen van derde landen zijn artikel 16, lid 2, onder a), b) en c), artikel 16, lid 3, onder a) en b), en artikel 16, lid 4, van overeenkomstige toepassing.

3. Kinderen onder de twaalf jaar zijn vrijgesteld van de verplichting om vingerafdrukken te laten afnemen.

4. Personen bij wie het afnemen van vingerafdrukken fysiek onmogelijk is, worden vrijgesteld van de verplichting om vingerafdrukken te laten afnemen.

Gaat het evenwel om een fysieke onmogelijkheid van tijdelijke aard, dan wordt dit feit in het EES geregistreerd en moeten van de betrokkene bij de uitreis of de daaropvolgende inreis vingerafdrukken worden afgenomen. Deze informatie wordt uit het EES verwijderd zodra de vingerafdrukken zijn afgegeven. De grensautoriteiten mogen verzoeken om verduidelijking van de redenen voor de tijdelijke onmogelijkheid om vingerafdrukken af te geven. De lidstaten zorgen ervoor dat er passende procedures zijn ter waarborging van de waardigheid van de betrokkene ingeval zich moeilijkheden voordoen bij het afnemen van de vingerafdrukken.

5. Bij personen die krachtens lid 3 of lid 4 zijn vrijgesteld van de verplichte afgifte van vingerafdrukken, wordt in het daarvoor bestemde vak „niet van toepassing” vermeld.

Artikel 18

Persoonsgegevens van onderdanen van derde landen aan wie toegang is geweigerd

1. Als er overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EU) 2016/399 en bijlage V daarbij door de grensautoriteit is beslist om de toegang tot het grondgebied van de lidstaten voor een kort verblijf te weigeren aan een onderdaan van een derde land, en er voor die onderdaan van een derde land nog niet eerder een dossier in het EES is geregistreerd, legt de grensautoriteit een persoonlijk dossier aan waarin zij de volgende gegevens opneemt:

a) wat betreft visumplichtige onderdanen van derde landen: de krachtens artikel 16, lid 1, van deze verordening vereiste alfanumerieke gegevens en, in voorkomend geval, de in artikel 16, lid 6, van deze verordening bedoelde gegevens;

b) wat betreft niet-visumplichtige onderdanen van derde landen: de krachtens artikel 17, lid 1, van deze verordening vereiste alfanumerieke gegevens.

2. Indien een onderdaan van een derde land toegang is geweigerd om een reden die overeenstemt met de letter(s) B, D en/of H van bijlage V, deel B van Verordening 2016/399 en er voor die onderdaan van een derde land nog niet eerder een dossier met biometrische gegevens in het EES is geregistreerd, legt de grensautoriteit een persoonlijk dossier aan waarin zij de in lid 1 bedoelde alfanumerieke gegevens opneemt die zijn vereist op grond van artikel 16, lid 1, of artikel 17, lid 1, van deze verordening naargelang het geval, evenals de volgende gegevens:

a) wat betreft visumplichtige onderdanen van derde landen: de in artikel 16, lid 1, onder d), van deze verordening bedoelde gezichtsopname;

b) wat betreft niet-visumplichtige onderdanen van derde landen: de krachtens artikel 17, lid 1, onder b) en c), van deze verordening vereiste biometrische gegevens;

c) wat betreft visumplichtige onderdanen van derde landen die nog niet in het VIS zijn geregistreerd: de in artikel 16, lid 1, onder d), van deze verordening bedoelde gezichtsopname en de in artikel 17, lid 1, onder c), van deze verordening bedoelde vingerafdrukgegevens.

3. Wanneer de met de letter H van bijlage V, deel B, van Verordening (EU) 2016/399, overeenstemmende reden van toepassing is en de biometrische gegevens van de onderdaan van een derde land zijn opgenomen in de SIS-signalering die in de weigering van toegang resulteert, worden de biometrische gegevens van de onderdaan van een derde land, in afwijking van lid 2, van dit artikel niet in het EES ingevoerd.

4. Indien een onderdaan van een derde land toegang is geweigerd om een reden die overeenstemt met de letter I van bijlage V, deel B van Verordening 2016/399, en er voor die onderdaan van een derde land nog niet eerder een dossier met biometrische gegevens in het EES is geregistreerd, worden de biometrische gegevens slechts in het EES ingevoerd wanneer de toegang is geweigerd omdat de onderdaan van een derde land wordt beschouwd als een bedreiging voor de binnenlandse veiligheid, waaronder, in voorkomend geval, elementen van de openbare orde.

5. Indien een onderdaan van een derde land toegang is geweigerd om een reden die overeenstemt met de letter J van bijlage V, deel B van Verordening (EU) 2016/399, legt de grenscontroleautoriteit het persoonlijke dossier van die onderdaan van een derde land aan zonder biometrische gegevens. Indien de onderdaan van een derde land over een eMRTD beschikt, wordt de gezichtsopname van die eMRTD uitgelezen.

6. Als er overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EU) 2016/399 en bijlage V daarbij door de grensautoriteit is beslist om de toegang tot het grondgebied van de lidstaten voor een kort verblijf te weigeren aan een onderdaan van een derde land, worden de volgende gegevens opgenomen in een afzonderlijke notitie van weigering van toegang:

a) de datum en het tijdstip van de notitie van weigering van toegang;

b) de grensdoorlaatpost;

c) de autoriteit die toegang heeft geweigerd, en

d) de punten die overeenstemmen met de redenen voor de weigering van toegang, overeenkomstig bijlage V, deel B, van Verordening (EU) 2016/399.

Voor visumplichtige onderdanen van derde landen worden voorts de in artikel 16, lid 2, onder d) tot en met g), van deze verordening bedoelde gegevens ingevoerd in de notitie van weigering van toegang.

Om de notitie van weigering van toegang van een visumplichtige onderdaan van een derde land te maken of bij te werken, kan de bevoegde grenscontroleautoriteit de in artikel 16, lid 2, onder d), e) en f) van deze verordening bedoelde gegevens uit het VIS ophalen en in het EES importeren overeenkomstig artikel 18 bis van Verordening (EG) nr. 767/2008.

7. De in lid 6 bedoelde notitie van weigering van toegang wordt gekoppeld aan het persoonlijke dossier van de betrokken onderdaan van een derde land.

Artikel 19

Gegevens die moeten worden toegevoegd als een vergunning voor kort verblijf wordt ingetrokken, nietig verklaard of verlengd

1. Indien is beslist een vergunning voor kort verblijf of een visum in te trekken of nietig te verklaren, of om de duur van een toegestane verblijf of visum te verlengen, voegt de bevoegde autoriteit die hiertoe heeft beslist, de volgende gegevens toe aan de meest recente inreis-uitreisnotitie:

a) de statusinformatie waaruit blijkt dat de vergunning voor kort verblijf of het visum is ingetrokken of nietig verklaard, of dat de duur van het toegestane verblijf of het visum is verlengd;

b) de identiteit van de autoriteit die de vergunning voor kort verblijf of het visum heeft ingetrokken of nietig verklaard, of de duur van het toegestane verblijf of het visum heeft verlengd;

c) plaats en datum van de beslissing om de vergunning voor kort verblijf of het visum in te trekken of nietig te verklaren, of om de duur van het toegestane verblijf of het visum te verlengen;

d) in voorkomend geval, het stickernummer van het nieuwe visum met de drieletterige code van het land van afgifte;

e) in voorkomend geval, de termijn waarmee het toegestane verblijf is verlengd;

f) in voorkomend geval, de nieuwe datum waarop de duur van het toegestane verblijf of het visum verloopt.

2. Indien de duur van het toegestane verblijf is verlengd overeenkomstig artikel 20, lid 2, van de overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen, voegt de bevoegde autoriteit die het toegestane verblijf heeft verlengd aan de meest recente relevante inreis-uitreisnotitie de gegevens met betrekking tot de verlenging van het toegestane verblijf toe, evenals in voorkomend geval de aanduiding dat het toegestane verblijf overeenkomstig artikel 20, lid 2, onder b), van de overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen is verlengd.

3. Indien is beslist een visum nietig te verklaren, in te trekken of te verlengen, gaat de visumautoriteit die de beslissing heeft genomen, er onmiddellijk toe over de in lid 1 van dit artikel bedoelde gegevens uit het VIS op te halen en rechtstreeks in het EES te importeren, overeenkomstig de artikelen 13 en 14 van Verordening (EG) nr. 767/2008.

4. In de inreis-uitreisnotitie wordt vermeld om welke reden(en) het korte verblijf wordt ingetrokken of nietig verklaard, namelijk:

a) een uit hoofde van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad (40) vastgesteld terugkeerbesluit;

b) elke andere beslissing die door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat overeenkomstig het nationale recht is genomen en die leidt tot de terugkeer, de verwijdering of het vrijwillige vertrek van de onderdaan van een derde land die niet of niet la