Aanbeveling van de Raad

van 25 april 2002

over de noodzakelijke intensivering van de samenwerking en informatie-uitwisseling tussen de onderscheiden operationele eenheden van de lidstaten van de Europese Unie die gespecialiseerd zijn in de bestrijding van de illegale handel in precursoren

(2002/C 114/02)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien:

- het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 20 december 1988;

- de drugsstrategie van de Europese Unie (2000-2004), die door de Europese Raad van Helsinki van december 1999 is goedgekeurd;

- het EU-actieplan inzake drugs (2000-2004), dat door de Europese Raad van Feira van juni 2000 is goedgekeurd;

- de conclusies van het voorzitterschap die tijdens de Europese Raad in Tampere, van 15 en 16 oktober 1999 zijn aangenomen;

- de politieke verklaring van de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 8 tot en met 10 juni 1998 over het gezamenlijk terugdringen van het drugsprobleem in de wereld,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Onder precursoren worden verstaan de stoffen die zijn opgenomen in de lijsten bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 20 december 1988 en die worden genoemd in Verordening (EEG) nr. 3677/90(1) en in Richtlijn 92/109/EEG(2).

(2) De Europese Gemeenschap heeft intene wetgeving aangenomen ter voorkoming, in de mate van het mogelijke, van misbruik van precursoren, middels in invoering, op het niveau van de Gemeenschap en in de handel in precursoren tussen de Gemeenschap en derde landen, van bestuurlijke maatregelen voor de controle en het toezicht op de productie en het in de handel brengen van precursoren.

(3) De internationale gemeenschap raakt steeds meer doordrongen van de noodzaak tot bestrijding van de criminele gedragingen die erin bestaan chemische precursoren te onttrekken aan de legale markt om er illegale drugs mee te ontwikkelen, waarbij het vanuit het oogpunt van de wetshandhaving noodzakelijk kan zijn, het specifieke karakter van de onderzoeken dienaangaande aan te snijden.

(4) Het wordt met de dag belangrijker de capaciteiten van de respectieve operationele eenheden van de lidstaten, die belast zijn met de bestrijding vanhet illegale gebruik van chemische precursoren, te vergroten.

(5) Internationale samenwerking blijkt een van de belangrijkste elementen te zijn in de strijd tegen illegaal, oneigenlijk gebruik van en illegale handel in chemische precursoren. De operaties Purple en Topaz, twee wereldwijde programma's voor de controle op en de voorkoming van het oneigenlijk gebruik van kaliumpermanganaat en azijnzuuranhydride, bewijzen de waarde van deze samenerking,

BEVEELT HET VOLGENDE AAN:

1. Binnen de Europese Unie wordt actie ondernomen aangaande de noodzaak om de taak van de wetshandhavingsinstanties van de lidstaten inzake de bestijding van misbruik van chemische precursoren voor de illegale ontwikkeling van verdovende middelen en psychotrope stoffen, uit te breiden.

Deze actie van de Europese Unie moet worden toegespitst op

- het stimuleren van de uitwisseling van ervaringen en beste prakrijken tussen de diverse operationele eenheden en wetshandhavingsinstanties van de lidstaten, zodat rechtstreekse communicatiekanalen tussen de nationale verantwoordelijken voor de belangrijke aangelegenheid van het oneigenlijke gebruik van en de handel in precursoren, worden versterkt. De operationele coördinatie van acties en de uitwisseling van nuttige inlichtingen zijn van het allergrootste belang in de bestrijding van misbruik van precursoren;

- het aanbieden van recente kennis middels gezamenlijke opleidingscursussen voor personen die zich beroepshalve bezighouden met het onderzoeken van de methodes, vormen en mechanismen die door criminele organisaties worden gebruikt bij het misbruik van precursoren en de illegale ontwikkeling van drugs, gegeven de voortdurende aanpassingen van de wijze waarop criminelen te werk gaan en de tecnhnologische perfectie die op dit gebied vaak wordt bereikt.

2. De Europese Unie moet ertoe worden aangezet op te treden in bepaalde geografische gebieden waar sprake is van criminele actiaviteit met betrekking tot illegale handel in en misbruik van precursoren en illegale vervaardiging van drugs. In die zin kunnen de Balkan, Centraal-Azië (met inbegrip van Afghanistan), bepaalde delen van Latijns-Amerika, Afrika en het Verre Oosten voor toekomstige acties doelgebieden van speciaal belang zijn.

3. Het potentieel van Europol en de task force politiechefs van de lidstaten van de Europese Unie alsmede de Commissie, binnen de initiatieven die genomen worden tegen de illegale activiteit die te maken heeft met het misbruk van precursoren, moet worden gemaximaliseerd.

4. Indien nodig worden gezamenlijke gespecialiseerde operationele eenheden opgerichte, die uitsluitend zijn belast met en goed zijn uitgerust voor de bestrijding van illegale handel in en misbruik van precursoren voor de vervaardiging van heroïne, cocaïne en synthetische drugs, zoals ecstasy en amfetaminen.

5. De permanente samenwerking tussen de toezichthoudende autoriteiten en de chemische industrie moet worden gestimuleerd, in het bijzonder ten aanzien van chemische stoffen die nog niet als "precursoren" aan wettelijke controle onderworpen zijn, doch wel op de lijsten voor vrijwillige controle van de Gemeenschap staan en bij de illegale vervaardiging van drugs gebruikt kunnen worden.

6. Er moet voor worden gezorgd dat de richtlijnen van de Gemeenschap over chemische precursoren, met inbegrip van advies over het identificeren van verdachte transacties, regelmatig worden bijgewerkt en onder de aandacht van de chemische industrie worden gebracht. Voorts zou de chemische industrie ertoe moeten worden aangezet de bevoegde autoriteiten in te lichten over kooporders of aankopen van chemische stoffen of laboratoriumuitrusting, wanneer er ook maar een vermoeden bestaat dat deze gebruikt kunnen worden voor de illegale vervaardiging van drugs.

Gedaan te Luxemburg, 25 april 2002.

Voor de Raad

De voorzitter

M. Rajoy Brey

(1) PB L 357 van 20.12.1990, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1116/2001 (PB L 153 van 8.6.2001, blz. 4).

(2) PB L 370 van 19.12.1992, blz. 76. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/8/EG (PB L 39 van 9.2.2001, blz. 31).