NL Publicatieblad van de Europese Unie L 366/47

BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE

van 19 juli 2006

betreffende steunmaatregel Nr. C 3/2006 van Luxemburg ten behoeve van de 1929-holdings en de miljardairholdings

(Kennisgeving geschied onder nummer C(2006) 2956)

(Slechts de tekst in de Franse taal is authentiek)

(Voor de EER relevante tekst)

(2006/940/EG)

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 88, lid 2, eerste alinea,

Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en met name op artikel 62, lid 1, onder a),

Na de belanghebbenden overeenkomstig de genoemde artikelen te hebben verzocht hun opmerkingen kenbaar te maken (1),

Overwegende hetgeen volgt :

(1) In 1997 heeft de Raad een gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen goedgekeurd ter bestrijding van schadelijke belastingconcurrentie (2). Naar aanleiding van de in deze gedragscode aangegane verbintenissen heeft de Commissie in 1998 een mededeling bekendgemaakt over de toepassing van de regels betreffende steunmaatregelen van de staten op maatregelen op het gebied van de directe belastingen op ondernemingen (3), waarin zij onderstreepte vastbesloten te zijn deze regels strikt en volgens het beginsel van gelijke behandeling te zullen toepassen. Deze procedure past in het kader van deze mededeling.

I. PROCEDURE

(2) Bij brief D/50716 van 12 februari 1999 heeft de Commissie Luxemburg om eerste informatie verzocht over de krachtens een wet van 1929 van belastingen vrijgestelde vennootschappen. Bij brief A/32604 van 26 maart 1999 hebben de Luxemburgse autoriteiten haar een beschrijving gegeven van de regeling inzake de vrijgestelde houdstermaatschappijen (holdings) van 1929 (hierna de „vrijgestelde 1929-holdings” genoemd), zoals gewijzigd bij de wet van 29 december 1971 en de wet van 30 november 1978.

(3) Bij brief D/53671 van 5 juli 2000 heeft de Commissie Luxemburg om nadere inlichtingen verzocht over de vrijgestelde 1929-holdings en met name over de „wet van 17 december 1938 betreffende de regeling inzake de zogenaamde miljardairholdings” (hierna „de vrijgestelde miljardairholdings” genoemd). Bij brief A/36150 van 20 juli 2000 hebben de Luxemburgse autoriteiten de gevraagde inlichtingen verstrekt.

(4) Bij brief D/51279 van 26 maart 2001 heeft de Commissie om nadere inlichtingen verzocht, waaronder met name de wetteksten van de fiscale regelingen ten behoeve van de vrijgestelde 1929-holdings en van de vrijgestelde miljardairholdings. Bij brief A/33928 van 11 mei 2001 hebben de Luxemburgse autoriteiten de gevraagde nadere inlichtingen verstrekt.

(5) Bij brief D/50571 van 11 februari 2002 heeft de Commissie de Luxemburgse autoriteiten meegedeeld dat zij in eerste instantie van oordeel was dat deze maatregel een steunmaatregel was en heeft hen verzocht hun opmerkingen te maken overeenkomstig de samenwerkingsprocedure betreffende de bestaande steunregelingen van artikel 17, lid 2, van Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 [thans artikel 88] van het EG-Verdrag (4). Na een bijeenkomst van de Commissie en de Luxemburgse autoriteiten op 19 april 2002 hebben deze bij brief A/33288 van 2 mei 2002 de gevraagde inlichtingen verschaft. Op 17 oktober 2002 vond een tweede vergadering van de Luxemburgse autoriteiten met de Commissie plaats.

(6) Bij brief A/51743 van 9 maart 2004 heeft de Commissie Luxemburg verzocht de informatie over de betrokken regeling te actualiseren met alle voorgestelde of vastgestelde nieuwe bepalingen betreffende de fiscale behandeling van de vrijgestelde 1929-holdings teneinde het voorlopig onderzoek van deze regeling overeenkomstig de procedure van artikel 17, lid 2, van Verordening (EG) nr. 659/1999 te kunnen afsluiten. Bij brief van 6 mei 2004 heeft Luxemburg de gevraagde inlichtingen verstrekt.

(7) Op 15 september 2004 vond een derde bijeenkomst plaats tussen de Luxemburgse autoriteiten en de Commissie, waarop de Commissie op de hoogte werd gebracht van bepaalde elementen van wetsontwerp nr. 5231 waarin bepaalde wijzigingen van de wet van 31 juli 1929 betreffende de fiscale regeling van de vrijgestelde 1929-holdings werden voorgesteld.

(8) Bij brief D/53536 van 4 mei 2005 heeft de Commissie gevraagd dat haar alle inlichtingen over de goedkeuring op 19 april 2005 van wetsvoorstel nr. 5231 zouden worden verstrekt om het voorlopig onderzoek van de betrokken regeling te kunnen afronden. Bij brieven van 1 juni 2005 (A/34536) en van 23 juni 2005 (A/35047) hebben de Luxemburgse autoriteiten de Commissie de gevraagde inlichtingen verstrekt.

(9) Bij brief van 11 juli 2005 (D/55311) heeft de Commissie Luxemburg meegedeeld dat zij in eerste instantie van oordeel was dat de betrokken regeling (zoals gewijzigd bij de goedkeuring door het Parlement op 19 april 2005 van wetsontwerp nr. 5231, omgezet in de wet van 21 juni 2005 houdende wijziging van artikel 1 van de wet van 31 juli 1929 over de fiscale regeling voor houdstermaatschappijen) een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steunmaatregel was.

(10) Op 25 juli 2005 vond een vierde bijeenkomst plaats tussen de Luxemburgse autoriteiten en de Commissie waarop het dossier met name in het licht van de bij de wet van 21 juni 2005 in de betrokken regeling aangebrachte wijzigingen werd onderzocht.

(11) Bij brief D/55780 van 28 juli 2005 heeft de Commissie Luxemburg meegedeeld dat haar voorlopige conclusie luidde dat de wet van 31 juli 1929, zoals gewijzigd bij de wet van 21 juni 2005, een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steunmaatregel was en heeft zij Luxemburg verzocht zijn opmerkingen te maken overeenkomstig artikel 17, lid 2, van Verordening (EG) nr. 659/1999.

(12) Bij brieven van 5 september 2005 (D/56729) en 19 september 2005 (D/57172) heeft de Commissie de Luxemburgse autoriteiten verzocht haar de gevraagde opmerkingen toe te zenden.

(13) Aangezien de Commissie binnen de gestelde termijn geen antwoord heeft ontvangen, heeft zij Luxemburg bij brief van 25 november 2005 (5) de volgende dienstige maatregelen voorgesteld, overeenkomstig artikel 88, lid 1, van het Verdrag: (a) het voordeel van de Luxemburgse regeling van de 1929-holdings te weigeren aan elke nieuwe aanvrager, binnen 30 dagen vanaf de datum van aanvaarding van deze dienstige maatregelen; (b) alle wettelijke, bestuursrechtelijke en andere maatregelen te treffen die nodig zijn om de Luxemburgse regeling van de vrijgestelde 1929-holdings af te schaffen of om elk daaruit voortvloeiend steunelement in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag uit te sluiten; (c) haar kennis te geven van elke wijziging die Luxemburg, in het kader van punt a) hierboven, voornemens is aan te brengen in de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings, overeenkomstig artikel 2 van Verordening (EG) nr. 659/1999; (d) binnen 30 dagen vanaf de datum van aanvaarding van deze dienstige maatregelen een openbare verklaring af te leggen betreffende de in de fiscale wetgeving aangebrachte noodzakelijke wijzigingen.

(14) In dezelfde brief verzocht de Commissie de Luxemburgse autoriteiten ook om haar binnen een maand vanaf de ontvangst van het voorstel schriftelijk mee te delen of Luxemburg, overeenkomstig artikel 19, lid 1, van Verordening (EG) nr. 659/1999, al deze dienstige maatregelen ondubbelzinnig en zonder voorbehoud aanvaardde, alsook op welke datum de regeling uiterlijk zou worden afgeschaft. De Commissie wees erop dat zij, in het tegenovergestelde geval, overeenkomstig artikel 19, lid 2, van de genoemde verordening kon overgaan tot de inleiding van de procedure van artikel 4, lid 4, van die verordening.

(15) Bij brief van 9 december 2005 (A/40451) heeft Luxemburg de Commissie meegedeeld dat het de voorgestelde dienstige maatregelen weigerde te aanvaarden. Gelet op de Luxemburgse weigering en op de door de Luxemburgse autoriteiten in de bovengenoemde brief gemaakte opmerkingen heeft de Commissie besloten de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag in te leiden.

(16) Bij brieven van 9 februari 2006 (SG D/200621) en 28 maart 2006 (SG D/201345) heeft de Commissie Luxemburg in kennis gesteld van haar besluit tot inleiding van de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag, alsook van een corrigendum van dat besluit.

(17) Het (gecorrigeerde) besluit van de Commissie is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (6). In haar besluit heeft de Commissie de belanghebbenden gevraagd hun opmerkingen ter zake kenbaar te maken. In dit verband heeft de Commissie geen opmerkingen ontvangen.

(18) Luxemburg heeft bij brief van 13 april 2006 (A/32917) zijn opmerkingen ingediend.

(19) Op 6 juli 2006 vond een extra bijeenkomst plaats tussen de Luxemburgse autoriteiten en de Commissie, waarop deze autoriteiten nadere inlichtingen hebben verstrekt over de financieringsactiviteiten van de 1929-holdings en het mogelijk gewettigd vertrouwen dat zij tijdens een overgangsperiode de vrijstellingsregeling kunnen blijven toepassen.

II. BESCHRIJVING VAN DE MAATREGEL

(20) Bij de organieke wet van 31 juli 1929 betreffende de vrijgestelde holdings werd een fiscaal instrument vastgesteld om de uitkering van de winst die wordt gemaakt door werkmaatschappijen binnen een multinationale groep, te bevorderen door te vermijden dat de door de rechthebbende holdings ontvangen en daarna aan hun aandeelhouders uitgekeerde winsten, opnieuw worden belast. In 1937, nadat aan de wet van 31 juli 1929 wijzigingen waren aangebracht, heeft Luxemburg een aanvullend vrijstellingsstatuut ingevoerd voor miljardairholdings bij de oprichting waarvan een maatschappelijk kapitaal van ten minste 1 miljard LUF wordt geplaatst en gestort. Luxemburg heeft ook een deelnemingsvrijstelling ingevoerd uit hoofde waarvan de dividenden, royalty's, meerwaarden en liquidatie-opbrengsten uit de verkoop van aandelen in de vennootschappen waarin de holding deelnemingen heeft, onder bepaalde voorwaarden niet worden belast. Bijgevolg beschikt Luxemburg, naast de algemene deelnemingsvrijstelling die past in een gemeenrechtelijk regelgevingskader (ex-artikel 166 van de wet betreffende de inkomstenbelasting) en die de „moeder-dochter” en de „rente-royalty's” (7) richtlijnen uitvoert, ook over een bijzondere vrijstellingsregeling voor 1929-holdings en miljardairholdings.

(21) Overeenkomstig de wet van 31 juli 1929 zijn de vrijgestelde 1929-holdings in Luxemburg aan geen enkele directe belasting onderworpen, zoals de vennootschapsbelasting, de gemeentelijke belasting op ondernemingen (8) en de belasting over de nettowaarde (9). Zij zijn echter wel vermogensbelastingen verschuldigd, zoals de onroerendgoedbelasting (10) en de jaarlijkse inschrijvingstaks (11). De door een vrijgestelde 1929-holding ontvangen dividenden, renten, royalty's en meerwaarden zijn derhalve niet belastbaar in Luxemburg. De uitkering van dividenden, royalty's (12) en renten door een vrijgestelde 1929-holding zijn aan geen enkele bronheffing onderworpen (13). Ten slotte is er geen enkele bronheffing op de in het buitenland door de vrijgestelde 1929-holdings of door elke andere Luxemburgse vennootschap uitgekeerde renten, terwijl de door niet-vrijgestelde binnenlandse vennootschappen ontvangen renten steeds worden beschouwd als belastbare inkomsten.

(22) Er moet worden opgemerkt dat de door de vrijgestelde 1929-holdings (en door elke andere Luxemburgse vennootschap) aan natuurlijke personen uitgekeerde renten — uiteindelijk gerechtigden in de zin van Richtlijn 2003/48/EG betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling (14) — die ingezetenen zijn van een lidstaat, in Luxemburg onderworpen worden aan de bronbelasting waarin die richtlijn voorziet. Er bestaat een soortgelijke bevrijdende inhouding van 10 % op de aan ingezeten natuurlijke personen betaalde renten, die in Luxemburg is ingevoerd vanaf 1 januari 2006 en waaraan de door de vrijgestelde 1929-holdings uitgekeerde renten zijn onderworpen.

(23) De vrijgestelde 1929-holdings zijn normaliter uitgesloten van de door Luxemburg gesloten bilaterale verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing en belastingfraude.

(24) Wat de belasting van het kapitaal betreft, zijn vrijgestelde 1929-holdings onderworpen aan een kapitaalrecht van 1 % op de inbreng van geld en activa (15). Zij zijn ook onderworpen aan een jaarlijkse inschrijvingstaks van 0,2 % van het volgestort maatschappelijk kapitaal en van de waarde van de uitgiftepremies, zoals vastgesteld op de afsluitingsdatum van het voorgaande boekjaar (16). Een vrijgestelde 1929-holding kan kapitaal lenen bij zijn aandeelhouders, banken of andere kredietinstellingen en obligaties uitschrijven. Om de niet-betaling van de inschrijvingstaks te vermijden, worden regels inzake onderkapitalisatie toegepast wanneer de financiering via schulden in plaats van uitgifte van aandelen bepaalde financiële ratio's overschrijdt. Ten slotte zijn de aan de ingezeten of niet-ingezeten leden van de raad van beheer, aan de bestuurders of aan de wettelijke accountants van een vrijgestelde 1929-holding uitgekeerde tantièmes onderworpen aan een bronbelasting van 20 %.

(25) Alleen de in Luxemburg geregistreerde vennootschappen (17) kunnen gebruikmaken van de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings, in tegenstelling tot eenmansbedrijven, contractuele joint ventures die niet de vorm van een vennootschap hebben, vaste inrichtingen en filialen of lokale vestigingen van buitenlandse vennootschappen. Het bedrag van het geplaatst kapitaal van een vrijgestelde 1929-holding hangt af van de gekozen vennootschapsvorm. Op grond van een décret grand-ducal van 29 juli 1977, moet een vrijgestelde 1929-holding een volledig volgestort maatschappelijk kapitaal van ten minste 24 000 euro hebben.

(26) De in Luxemburg gevestigde vennootschappen kunnen als vrijgestelde 1929-holdings worden geregistreerd op voorwaarde dat zij zich uitsluitend bezighouden met de verwerving, het houden of de waardemaximalisatie van elke vorm van deelneming in andere Luxemburgse of buitenlandse vennootschappen, met name door leningen te verstrekken, octrooien te houden en auteursrecht- of knowhowlicenties te verlenen aan vennootschappen waarin zij een deelneming hebben. Een vrijgestelde 1929-holding kan niet voor eigen rekening een industriële activiteit uitoefenen of een voor het publiek toegankelijke commerciële inrichting exploiteren. Wanneer zij haar activiteiten uitbreidt tot buiten de aldus gedefinieerde werkingssfeer, verliest zij haar statuut en wordt zij als een volledig belastbare handelsvennootschap beschouwd.

(27) De toegestane activiteiten van een vrijgestelde 1929-holding omvatten met name: a) de verwerving, het houden, het beheer en de verkoop van deelnemingen in het kapitaal van Luxemburgse of buitenlandse vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid; b) de verwerving, het houden, het beheer en de verkoop van Luxemburgse of buitenlandse obligaties, depositocertificaten, of schuldbewijzen; c) de verwerving, het houden, het beheer en de verkoop van financiële deelnemingen in Luxemburgse en buitenlandse vennootschappen; d) de toekenning van leningen, voorschotten en zekerheden, in welke vorm ook, aan vennootschappen waarin zij een rechtstreekse deelneming heeft in het kapitaal. Een deelneming van minimaal 25 % in het kapitaal van deze vennootschappen is vereist om de genoemde leningen te waarborgen; e) het houden van goud of van aan goud gekoppeld schatkistpapier; f) de uitgifte van obligaties of depositocertificaten (beursgenoteerd of private uitgifte); g) de verwerving en het houden van octrooien, de exploitatie ervan door het verlenen van licenties aan haar filialen en de inning van royalty's als vergoeding voor die licenties (ook aan derden kunnen licenties worden aangeboden, zonder dat deze kunnen worden verhandeld); h) het houden van merken en licenties in samenhang met het houden van een octrooi en de exploitatie ervan door de inning van royalty's bij haar dochterondernemingen kan maar alleen als bijkomende activiteit; i) het houden van deelnemingen in personenvennootschappen, op voorwaarde dat de vrijgestelde 1929-holding ten minste 1 240 000 euro van het gestort kapitaal in handen heeft van en dat haar financiële aansprakelijkheid tot haar inbreng beperkt is.

(28) De verboden activiteiten omvatten met name: a) het drijven van enige industriële of commerciële onderneming of het verrichten van diensten; b) de exploitatie van een voor het publiek toegankelijke commerciële inrichting; c) het in eigendom hebben van andere onroerende goederen dan die welke als eigen bedrijfsruimte worden gebruikt; d) het onder bezwarende titel uitoefenen van bemiddelings-, bank-, of beheersactiviteiten voor een vennootschap, behalve wanneer deze een dochteronderneming is; e) de uitgifte van schatkistbonnen op korte of middellange termijn; f) het verstrekken van leningen, voorschotten of zekerheden, in welke vorm ook, aan andere lichamen dan haar dochterondernemingen; g) de verwerving van niet-octrooieerbare intellectuele-eigendomsrechten; h) de rechtstreekse deelname aan de activiteiten van haar dochterondernemingen.

(29) De vrijgestelde 1929-holdings staan onder toezicht van de Luxemburgse administratie voor registratie en domeinen, die hun boekhouding mag onderzoeken, maar alleen om na te gaan of de door die holdings uitgeoefende activiteiten de door de wetgeving van 1929 opgelegde beperkingen naleven.

(30) De vrijgestelde 1929-holding kent een specifieke variant, namelijk de vrijgestelde miljardairholding. Deze kan worden gevormd door aandelen van buitenlandse vennootschappen in te brengen, of het gestort maatschappelijk kapitaal en de reserves op een bedrag van ten minste 24 miljoen euro (1 miljard LUF) te brengen. De vrijgestelde miljardairholdings kunnen kiezen voor een fiscale regeling waarin de inschrijvingstaks wordt vervangen door een zogenaamde belasting op de inkomsten (impôt sur le revenu). Overeenkomstig het décret grand-ducal van 1937 betreffende de vrijgestelde miljardairholdings wordt deze belasting geheven op de aan de houders van obligaties en effecten uitgekeerde renten, de aan de aandeelhouders uitgekeerde dividenden en de aan de bestuurders, wettelijke accountants en vereffenaars van een dergelijke vennootschap uitgekeerde tantièmes.

(31) Wanneer het totaalbedrag van de aan de houders van obligaties en effecten betaalde renten voor het in aanmerking te nemen boekjaar minstens 2,4 miljoen euro bedraagt, wordt de belasting berekend volgens een schaal die 3 % van de betaalde renten omvat, 1,8 % van de dividenden, tantièmes en royalty's tot een totaal uitgekeerd bedrag van 1,2 miljoen euro en 0,1 % van het bedrag aan dividenden, tantièmes en royalty's dat deze drempel overschrijdt. Wanneer het totaalbedrag van de aan de houders van obligaties en effecten betaalde renten voor het boekjaar minder dan 2,4 miljoen euro bedraagt, wordt de belasting berekend volgens een andere schaal, die 3 % van de betaalde renten omvat, 3 % van de dividenden, tantièmes en royalty's tot een bedrag dat gelijk is aan het verschil tussen 2,4 miljoen euro en het totaalbedrag van betaalde renten, 1,8 % van het gedeelte van de dividenden dat deze drempel overschrijdt, tot een bedrag van 1,2 miljoen euro, en 0,1 % van het bedrag van de resterende dividenden, tantièmes en royalty's dat deze drempel overschrijdt. De vrijgestelde miljardairholdings zijn derhalve niet onderworpen aan de gewone regels inzake onderkapitalisatie die van toepassing zijn bij de inschrijvingstaks en op de tantièmes en de royalty's is geen bronheffing van toepassing.

(32) De toegestane activiteiten van een vrijgestelde miljardairholding omvatten met name: a) het verlenen van financiële bijstand aan elke vennootschap waarover zij middellijk of onmiddellijk een daadwerkelijke controle uitoefent; b) het verlenen van financiële bijstand aan elke vennootschap waarin door haar gecontroleerde vennootschappen een deelneming van minstens 25 % hebben en waarmee permanente economische banden worden onderhouden; c) het verlenen van financiële bijstand aan dochterondernemingen die daadwerkelijk worden gecontroleerd door vennootschappen waarin zij een deelneming van 25 % heeft.

(33) De beschreven fiscale vrijstelling werd, onder bepaalde voorwaarden, uitgebreid tot de „vrijgestelde financiële holdings”, die een onderverdeling van de vrijgestelde 1929-holdings vormen. Deze financiële holdings financieren de activiteiten van de dochterondernemingen van een groep vennootschappen of van verwante vennootschappen. In dat verband wordt een vennootschap beschouwd als deel van een groep wanneer zij een gemeenschappelijke benaming gebruikt die het symbool vormt van een wederzijdse afhankelijkheid, of wanneer de vennootschappen van dezelfde groep een aanmerkelijk belang (van minstens 25 %) houden in hun maatschappelijk kapitaal en onderling permanente economische banden onderhouden.

(34) Zoals de vrijgestelde miljardairholdings kan een vrijgestelde financiële holding meer activiteiten uitoefenen dan een vrijgestelde 1929-holding wat de financiering binnen de groep betreft. Terwijl de vrijgestelde 1929-holdings alleen vennootschappen kunnen financieren waarin zij een rechtstreekse deelneming hebben, kunnen de vrijgestelde financiële holdings leningen verstrekken aan elke vennootschap die lid is van hun groep. De toegestane activiteiten van een vrijgestelde financiële holding omvatten met name: a) de financiering van andere groepsleden door het verstrekken van leningen aan vennootschappen waarin zij geen rechtstreekse deelneming hebben, naast de vennootschappen waarin zij wel een dergelijke deelneming hebben; b) de uitgifte van obligaties waarvan de opbrengst wordt gebruikt om de activiteiten van een ander groepslid te financieren; c) de verdiscontering van facturen als factormaatschappij binnen de groep; d) de aanvaarding van gelddeposito's van groepsleden om aan andere vennootschappen voorschotten te verstrekken.

(35) Op 6 november 2003 heeft de Luxemburgse regering bij het parlement wetsontwerp nr. 5231 ingediend houdende wijziging van de wet van 31 juli 1929 betreffende de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings. Het Luxemburgse parlement heeft dit wetsontwerp met bepaalde wijzigingen goedgekeurd op zijn zitting van 19 april 2003. De nieuwe wet werd op 21 juni 2005 afgekondigd en op 22 juni 2005 in het Journal Officiel du Grand-Duché de Luxembourg bekendgemaakt. De wet van 21 juni 2005 is op 1 juli 2005 in werking getreden.

(36) Overeenkomstig deze wet verliezen de holdings die minstens 5 % ontvangen van het totaalbedrag van dividenden dat tijdens het boekjaar wordt uitgekeerd door buitenlandse vennootschappen die niet onderworpen zijn aan een inkomstenbelasting die vergelijkbaar is met de Luxemburgse inkomstenbelasting, het statuut van vrijgestelde 1929-holding en worden zij onderworpen aan de gemeenrechtelijke belastingregeling. In de parlementaire stukken bij het wetsontwerp wordt uiteengezet dat een inkomstenbelasting als vergelijkbaar met de Luxemburgse inkomstenbelasting wordt beschouwd, wanneer het tarief minstens 11 % bedraagt (dat wil zeggen 50 % van de Luxemburgse vennootschapsbelasting) en wanneer de heffingsgrondslag vergelijkbaar is met die welke in Luxemburg wordt toegepast.

(37) Uit de toelichting bij deze wet blijkt dat deze wijzigingen werden vastgesteld om de fiscale regeling voor de 1929-holdings in overeenstemming te brengen met de door de Raad op 3 juni 2003 aan de Luxemburgse autoriteiten gemaakte aanbevelingen in het kader van de op basis van de gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen gemaakte beoordeling. In dat opzicht voorziet de nieuwe wet in overgangsregeling waarbij de bestaande voordelen werden behouden voor de vennootschappen met het statuut van vrijgestelde 1929-holding of miljardairholding, vanaf de dag van de inwerkingtreding tot 1 januari 2011.

III. REDENEN VOOR DE INLEIDING VAN DE FORMELE ONDERZOEKSPROCEDURE

(38) In haar besluit van 9 februari 2006 stelt de Commissie primair dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings een steunmaatregel is in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag. Volgens de Commissie verleent deze regeling immers alleen aan deze holdings verschillende economische voordelen die bestaan uit afwijkende vrijstellingen van de vennootschapsbelasting, de bronheffingen, de belasting over de nettowaarde en de onroerendgoedbelasting. Deze voordelen zouden neerkomen op een vermindering van de fiscale verplichtingen tegenover de Luxemburgse schatkist ten gunste van de holdings en de economische concerns waartoe zij behoren.

(39) Volgens de Commissie lijken deze voordelen te impliceren dat staatsmiddelen worden gebruikt in de vorm van door de Luxemburgse overheid gederfde fiscale inkomsten. De regeling lijkt selectief aangezien zij voorbehouden is aan de vennootschappen die de vorm van een holding hebben en die exclusief bepaalde soorten activiteiten uitoefenen, waaronder hoofdzakelijk financiële en beheersactiviteiten, licentieverlening en cashflowbeheer. De regeling is ook beperkt tot activiteiten in een groep, aangezien de begunstigden binnen een groepsstructuur actief moeten zijn om onder de regeling te vallen. De regeling staat derhalve niet open voor alle ondernemingen, maar alleen voor die welke zich in een groep structureren en een holding in Luxemburg oprichten die zich exclusief bezighoudt met bepaalde activiteiten, zoals financiering, het beheer van deelnemingen, de coördinatie en de toekenning van licenties en octrooien.

(40) De Commissie stelt in haar besluit om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, dat dit voordeel tot concurrentieverstoring leidt en negatieve gevolgen heeft voor de handel tussen de lidstaten omdat de vrijgestelde 1929-holdings hun typische financiële en beheersactiviteiten over het algemeen ontplooien op internationale markten waar er intense concurrentie heerst. In dat opzicht lijkt de concurrentie te worden verstoord omdat de vrijgestelde 1929-holdings bevoordeeld worden ten opzichte van onafhankelijke dienstverleners en onafhankelijke financiële intermediairs, met name traditionele banken en adviesbureaus. De handel lijkt negatief beïnvloed omdat de aan de vrijgestelde 1929-holdings verleende voordelen uitsluitend ten goede komen aan de holdings die bepaalde financiële diensten verrichten met hoofdzakelijk een grensoverschrijdend karakter.

(41) Geen enkele van de uitzonderingsbepalingen van artikel 87, leden 2 en 3, van het Verdrag lijken van toepassing te zijn aangezien de betrokken maatregel exploitatiesteun vormt die geen verband houdt met de uitvoering van specifieke projecten en die louter lijkt te dienen om de lopende uitgaven van de begunstigden te verminderen zonder echter bij te dragen aan de totstandbrenging van een communautaire doelstelling.

(42) De Commissie is ook van oordeel dat het gaat om bestaande steun in de zin van artikel 1, onder b), i), van Verordening (EG) nr. 659/1999. In dit opzicht lijken de wijzigingen die bij de wet van 2005 tot herziening van het stelsel van de vrijgestelde 1929-holdings werden aangebracht, niets te veranderen aan de vaststelling dat het om bestaande steun gaat: de uit de regeling voortvloeiende voordelen blijven immers bestaan, waarbij evenwel het aantal begunstigden tijdelijk wordt beperkt tot die welke bepaalde dividenden, die onderworpen zijn aan een verminderde belastingheffing buiten Luxemburg, niet ontvangen.

(43) In het kader van de inleiding van de formele onderzoeksprocedure heeft de Commissie de Luxemburgse autoriteiten verzocht alle nuttige inlichtingen te verstrekken voor de beoordeling van de gevolgen van de betrokken regeling voor het handelsverkeer, met name in de sector van de financiële diensten. Zij heeft Luxemburg en belanghebbenden ook verzocht hun opmerkingen te maken over het eventuele bestaan van een gewettigd vertrouwen bij de begunstigden dat overgangsmaatregelen zou kunnen rechtvaardigen, in de hypothese dat er om de intrekking van de betrokken regeling wordt verzocht.

IV. OPMERKINGEN VAN DE LUXEMBURGSE AUTORITEITEN EN VAN BELANGHEBBENDEN

(44) Er hebben geen belanghebbenden formeel opmerkingen ingediend na de bekendmaking van het besluit van de Commissie van 9 februari 2006 in het Publicatieblad van de Europese Unie (18). Verscheidene vertegenwoordigers van vrijgestelde 1929-holdings hebben echter informeel contact gehad met de Commissie om te worden geïnformeerd, met name over de juridische gevolgen van de door de Commissie op grond van artikel 88, lid 2, van het Verdrag ingestelde formele onderzoeksprocedure voor particulieren en over de wettigheid van de belastingsvrijstellingen die deze hebben ontvangen.

(45) De Luxemburgse autoriteiten hebben hun opmerkingen ingediend bij brief van 13 april 2006. In dit verband hebben de Luxemburgse autoriteiten te kennen gegeven dat zij het er niet mee eens zijn dat de vrijstellingsregeling ten behoeve van de 1929-holdings als steun in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag wordt aangemerkt. Luxemburg heeft geen opmerkingen ingediend over de verenigbaarheid van de betrokken fiscale vrijstellingsregeling met de gemeenschappelijke markt.

(46) Bij brief van 13 april 2006 heeft Luxemburg ook geweigerd nuttige inlichtingen te verschaffen voor de beoordeling van de betrokken maatregel en de gevolgen ervan voor de concurrentie en het handelsverkeer, met name in de sectoren van de financiële diensten, de activiteiten binnen een groep en het beheer van immateriële rechten. Over de door de vrijgestelde 1929-holdings beheerde investeringen werden geen inlichtingen verschaft en er werd ook geen lijst van vrijgestelde holdings verstrekt. In dat verband hebben de Luxemburgse autoriteiten aangevoerd dat het onmogelijk was een lijst van die holdings op te stellen omdat zij van overheidswege geen vergunning moesten krijgen.

(47) Wat ten slotte het bestaan van een eventueel gewettigd vertrouwen van de begunstigden van de vrijstellingsregeling betreft dat de vaststelling van overgangsmaatregelen rechtvaardigt in de hypothese van een negatieve eindbeslissing, hebben de Luxemburgse autoriteiten opgemerkt dat de eventuele afschaffing van de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings een zodanige impact op het belastingstelsel van Luxemburg zou hebben dat het vertrouwen van de marktdeelnemers die in het kader van deze regeling actief zijn, zou moeten worden beschermd. Deze laatsten konden immers niet verwachten dat een juridisch statuut „van de ene dag op de andere” volledig zou worden afgeschaft.

(48) Primair betwisten de Luxemburgse autoriteiten in hun brief van 13 april 2006 de kwalificatie van de betrokken regeling als steun.

(49) Ten eerste levert de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings volgens hen geen voordeel op ten opzichte van de gemeenrechtelijke regeling inzake de belasting van holdings. Zij beoogt uitsluitend een toename van de fiscale druk op de door werkmaatschappijen uitgekeerde winst te vermijden. Zonder de betrokken vrijstellingsregeling zouden de vrijgestelde 1929-holdings immers fiscaal bestraft worden, aangezien de winst van een werkmaatschappij een eerste keer wordt belast als winst van dat bedrijf, een tweede keer bij de uitkering ervan als inkomsten uit deelneming van de holding en uiteindelijk — in het geval van verdere uitkering — als dividenden van de aandeelhouder van de holding.

(50) Ten tweede is de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings volgens de Luxemburgse autoriteiten niet selectief en bijgevolg vervalst zij de concurrentie niet en heeft zij geen negatieve invloed op het handelsverkeer tussen de lidstaten. Alle ondernemingen die zich in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevinden wat met name de deelneming, het beheer, de financiering en de waardemaximalisatie van de deelnemingen in de gecontroleerde vennootschappen betreft, zouden immers deze regeling kunnen toepassen.

(51) Ten slotte kan de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings de concurrentie en het intracommunautaire handelsverkeer niet vervalsen, aangezien de begunstigde holdings alleen begunstigden van passieve inkomsten zijn en zich niet in situaties bevinden die vergelijkbaar zijn met die van andere marktdeelnemers die als onafhankelijke dienstverleners actief zijn. In ieder geval zou de Commissie niet hebben aangetoond dat de betrokken regeling tot gevolg heeft dat de positie van de vrijgestelde 1929-holdings wordt versterkt tegenover die van andere soorten holdings.

V. BEOORDELING VAN DE REGELING

(52) Volgens artikel 87, lid 1, van het Verdrag „zijn steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt”.

(53) De Commissie heeft de regeling betreffende de vrijgestelde 1929-holdings grondig onderzocht in het licht van de door de Luxemburgse autoriteiten gemaakte opmerkingen. Ondanks de talrijke bezwaren kan zij haar eerdere beoordeling dat de door de regeling aan deze vennootschappen toegekende fiscale voordelen steun vormden in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag, niet wijzigen.

(54) Er zij aan herinnerd dat de volgende cumulatieve voorwaarden moeten zijn vervuld om een nationale maatregel als staatssteun te kwalificeren: 1) de betrokken maatregel moet een voordeel opleveren, 2) dat voordeel moet met staatsmiddelen bekostigd zijn, 3) het voordeel moet selectief zijn en 4) de betrokken maatregel vervalst de concurrentie of dreigt deze te vervalsen en kan het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloeden (19).

(55) In de onderhavige zaak is de Commissie primair van oordeel dat de wet van 1929 fiscale voordelen toekent die zich niet beperken tot de afschaffing van de dubbele belasting van door andere holdings in Luxemburg ontvangen inkomsten, meer bepaald de inkomsten die in beginsel belastbaar zijn, maar waarvoor vermindering wordt verleend voor de reeds in Luxemburg of in het buitenland betaalde belastingen.

(56) In deze context is de Commissie van oordeel dat de regeling verscheidene fiscale voordelen toekent die afwijken van het gemeenrecht en dat deze voordelen bepaalde ondernemingen bevoordelen die een beperkt aantal activiteiten uitoefenen in Luxemburg, die in het algemeen tot de financiële sector behoren. De regeling heeft bijgevolg een selectief karakter. Gelet op het zwaarwegend karakter van de door Luxemburg ingediende bezwaren, achtte de Commissie het nodig de precieze redenen uiteen te zetten op basis waarvan kan worden geoordeeld dat de hierboven beschreven regeling cumulatief voldoet aan de in overweging 53 vermelde voorwaarden.

(57) In zijn opmerkingen van 13 april 2006 stelt Luxemburg dat de belastingregeling voor de vrijgestelde 1929-holdings een algemene fiscale regeling is die van toepassing is op de vennootschappen die alleen passieve inkomsten ontvangen die reeds werden belast op het ogenblik dat zij tot stand kwamen, ongeacht hun omvang, de sector waarin zij actief zijn en hun rechtsvorm. Luxemburg voerde ook aan dat de regeling gerechtvaardigd was door de algemene strekking van het Luxemburgse belastingsysteem, dat erop gericht is dubbele belasting te vermijden, aangezien volledig belastbare vennootschappen toegang hebben tot andere vergelijkbare vormen van voorkoming van dubbele belasting. Meer in het bijzonder zijn er volgens Luxemburg in hoofdzaak twee redenen waarom de regeling geen voordelen oplevert.

(58) Ten eerste voorziet de belastingregeling voor vennootschappen in Luxemburg in verscheidene regelingen die als alternatieven toepasselijk zijn op vergelijkbare situaties en zonder discriminatie openstaan voor alle marktdeelnemers. Een dergelijk systeem kan dus geen voordelen opleveren in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag, zoals het Hof heeft erkend in het arrest Banks (20). In dat arrest heeft het Hof immers geoordeeld dat er geen sprake is van steun wanneer verschillende belastingformules, die betrekking hebben op eventuele voordelen van de door de marktdeelnemers effectief gemaakte keuzes, zonder discriminatie voor alle marktdeelnemers openstaan.

(59) Ten tweede moet volgens de Luxemburgse autoriteiten de fiscale druk op de vrijgestelde 1929-holdings worden beoordeeld rekening houdend met alle elementen van de regeling, zowel de voor- als de nadelen. De Commissie heeft dat duidelijk niet gedaan. In dat verband voeren de Luxemburgse autoriteiten aan dat zij in hun brief van 13 april 2006 drie voorbeelden hebben gegeven van vrijgestelde 1929-holdings die door de betrokken regeling werden benadeeld in vergelijking met de belaste holdings.

(60) De Commissie kan het niet eens zijn met de conclusies van de Luxemburgse autoriteiten. In tegenstelling tot wat zij beweren, wordt de betrokken regeling immers gekenmerkt door verscheidene fiscale vrijstellingen, met name op het gebied van de inkomstenbelasting, de gemeentelijke belasting op ondernemingen en de belasting over de nettowaarde. Deze vrijstellingen wijken af van de regel dat de betrokken vennootschappen worden belast. Bovendien beogen deze afwijkingen niet alleen de dubbele belasting van inkomsten te voorkomen, maar ook bepaalde in de wet van 31 juli 1929 bedoelde economische activiteiten, die door de vrijgestelde holdings worden uitgeoefend, vrij te stellen van bepaalde belastingen.

(61) Hoewel de vrijstellingsregeling van 1929 waaronder de vrijgestelde holdings vallen, niet alle belastingen dekt die Luxemburgse vennootschappen in beginsel verschuldigd zijn (21), blijft het echter zo dat deze procedure beperkt is tot de vastgestelde fiscale afwijkingen en betrekking heeft op verscheidene persoonlijke belastingen waarvoor vrijstelling is toegekend (22). Wat de directe belastingen betreft en met name de inkomstenbelasting, de gemeentelijke belasting op ondernemingen en de belasting over de nettowaarde (vermogensbelasting), hebben de 1929-holdings een volledige vrijstelling.

(62) Gelet op wat voorafgaat, erkent de Commissie dat de vrijgestelde 1929-holdings zijn onderworpen aan de onroerendgoedbelasting overeenkomstig de wet van 1 december 1936 en dat de genoemde holdings op grond daarvan geen voordelen genieten, anders dan zij had gesteld in haar besluit van 9 februari 2006.

(63) Wat de vrijstelling van inkomstenbelasting en van de gemeentelijke belasting op ondernemingen betreft, reikt de aan de vrijgestelde 1929-holdings toegekende vrijstelling voor inkomsten uit deelnemingen (dividenden en meerwaarden) veel verder dan de vrijstelling van de deelnemingen die voor door de niet-vrijgestelde holdings gerealiseerde dividenden en meerwaarden wordt toegekend om dubbele belasting te voorkomen. Deze vrijstelling geldt namelijk voor de 1929-holdings, ongeacht of zij voldoen aan de voorwaarden voor de gemeenrechtelijke vrijstellingsregeling ter voorkoming van dubbele belasting (23). Zij ontvangen deze vrijstellingen dus automatisch, in tegenstelling tot de belastbare vennootschappen. Onder die omstandigheden vindt de Commissie dat de betrokken vrijstelling de vrijstelde 1929-holdings een voordeel toekent door de lasten te verlichten die normaal gezien op hun begroting wegen (24).

(64) Wat de inkomstenbelasting en de gemeentelijke belasting op ondernemingen betreft, wil de Commissie hier nog aan toevoegen dat de renten en de royalty's die de vrijgestelde 1929-holdings ontvangen, volledig van die belastingen zijn vrijgesteld, in tegenstelling tot de gemeenrechtelijke belasting die van toepassing is op de andere holdings in Luxemburg. Deze vrijstelling kan echter niet worden gerechtvaardigd door de wil om de dubbele belasting van die inkomsten te voorkomen, met name voorzover de overeenkomstige lasten in een vorig stadium zijn afgetrokken door zij die deze dragen. De vrijstelling van deze inkomsten krachtens de wet van 31 juli 1929 wijkt derhalve af van en is in tegenspraak met het beginsel dat de betalingen van renten en royalty's ten minste een keer aan de inkomstenbelasting worden onderworpen. Gelet op het afwijkende karakter van deze vrijstelling vindt de Commissie bijgevolg dat de vrijgestelde 1929-holdings in deze situatie eveneens minder lasten dragen dan normaal.

(65) Met betrekking tot de bronheffingen op de uitgekeerde winsten en de door vrijgestelde 1929-holdings uitgekeerde dividenden en royalty's stelt de Commissie vast dat de genoemde holdings in Luxemburg niet onderworpen zijn aan de normale inhouding aan de bron ter zake van de betalingen aan niet-ingezeten begunstigden, met inbegrip van de op de tantièmes toegepaste inhouding (wat de miljardairholdings betreft). De Commissie vindt bijgevolg dat de vrijgestelde 1929-holdings in deze situatie eveneens minder lasten dragen dan normaal.

(66) Ook al zou deze vrijstelling van inhouding aan de bron de begunstigden van de inkomsten rechtstreeks bevoordelen en slechts indirect de vrijgestelde 1929-holdings, vindt de Commissie dat de vrijstelling daarom niet minder tot gevolg heeft dat de lasten die normaal gezien door de in Luxemburg belastbare uitkerende vennootschappen worden gedragen, voor deze holdings worden verlicht. Deze beoordeling wordt bevestigd door het feit dat, wanneer een bronheffing wordt toegepast, het tarief van de belasting hoger is wanneer de kosten ervan door de uitkerende instelling worden gedragen en deze in een dergelijke situatie niet wettelijk verplicht is om de belasting door te berekenen aan de begunstigde van de inkomsten. Bovendien genieten de vrijgestelde 1929-holdings een indirect voordeel doordat zij een gemakkelijkere toegang hebben tot risicokapitaal/geleend kapitaal wegens het hogere rendement dat voor de investeerders voortvloeit uit deze vrijstelling.

(67) Ten slotte zijn de vrijgestelde 1929-holdings niet onderworpen aan de belasting over de nettowaarde die van toepassing is op de in Luxemburg belastbare vennootschappen. Zelfs al zou deze vrijstelling een beperkte economische draagwijdte hebben, dit doet niets af aan het feit dat zij de lasten verlicht die normaal door vennootschappen in Luxemburg worden gedragen.

(68) Uit het voorafgaande volgt dat de betrokken voordelen volgens de Commissie afwijkende maatregelen vormen die bepaalde ondernemingen bevoordelen ten opzichte van andere ondernemingen die zich, in het licht van de door de genoemde regeling nagestreefde doelstelling (de voorkoming van meervoudige belasting), in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevinden. In deze context is de Commissie van oordeel dat de verwijzing door de Luxemburgse autoriteiten naar het arrest Banks irrelevant is. In deze zaak bleek immers geen enkele van de verschillende mogelijke formules voor de toepassing van bepaalde fiscale heffingen geen enkele op het eerste gezicht voordeliger. In onderhavig geval moet er echter worden van uitgegaan dat een vrijstelling in beginsel voordeliger is dan de belasting van de inkomsten. De Commissie besluit daaruit dat de vrijgestelde 1929-holdings niet alleen in potentie maar ook daadwerkelijk minder lasten dragen dan normaal.

(69) De drie door de Luxemburgse autoriteiten in hun brief van 13 april 2006 aangehaalde voorbeelden kunnen geen afbreuk doen aan de conclusie dat de betwiste regeling voordelen oplevert die afwijken van het algemene belastingrecht en niet gerechtvaardigd zijn door de aard van het belastingstelsel van Luxemburg. Enerzijds gaat het immers om hypotheses die niet representatief zijn voor de wijze waarop werkelijk gebruik wordt gemaakt van de vrijgestelde 1929-holdings. Anderzijds hebben de genoemde voorbeelden uitsluitend betrekking op situaties waarin de gemeenrechtelijke regeling nu al de volledige vrijstelling van de belastingen op inkomsten toestaat. Luxemburg houdt echter geen rekening met situaties waarin de vrijstelling niet door het gemeenrecht wordt toegekend terwijl, zoals hierboven werd vastgesteld, uitsluitend in die situaties de regeling aan de begunstigden ervan toestaat een specifiek voordeel te behouden ten opzichte van de gemeenrechtelijke regeling.

(70) De Commissie is derhalve van oordeel dat er geen rekening moet worden gehouden met alle toepasselijke directe en indirecte belastingen om te bepalen of er een effectief aan de vrijgestelde 1929-holdings toegekend fiscaal voordeel bestaat, aangezien het bestaan van dat voordeel reeds uitgebreid werd aangetoond. Bovendien stelt de Commissie vast dat een dergelijke analyse onmogelijk zou zijn gelet op het onbeperkte aantal situaties waarmee rekening zou moeten worden gehouden.

(71) Bij wijze van conclusie is de Commissie van oordeel dat de betrokken regeling een aan de vrijgestelde 1929-holdings toegekend voordeel vormt.

(72) Er zij aan herinnerd dat de specificiteit van een staatssteunmaatregel (het selectieve karakter ervan) een van de noodzakelijke kenmerken is van het begrip steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag. Daarom moet worden nagegaan of de betrokken fiscale regeling al dan niet leidt tot voordelen die enkel bepaalde ondernemingen of sectoren begunstigen (25). In deze zaak is de regeling betreffende de vrijgestelde 1929-holdings volgens de Luxemburgse autoriteiten niet selectief omdat alle ondernemingen die zich in vergelijkbare situaties bevinden, dat wil zeggen zich uitsluitend bezighouden met het beheer en de waardemaximalisatie van hun deelnemingen in gecontroleerde vennootschappen en het ontvangen van uit deze activiteiten voortvloeiende inkomsten, ervoor in aanmerking komen.

(73) De Commissie deelt de mening van de Luxemburgse autoriteiten dat het selectieve karakter van een maatregel, zoals de fiscale vrijstelling voor de holdingactiviteiten, moet worden beoordeeld in vergelijkbare situaties (26). Zij is echter van oordeel dat in dit geval als vergelijkingspunt vennootschappen moeten worden genomen die vergelijkbare inkomsten hebben als de vrijgestelde 1929-holdings. De Commissie merkt echter op dat de vrijgestelde 1929-holdings de enige Luxemburgse vennootschappen zijn die volledig vrijgesteld zijn van belasting op al hun inkomsten, ongeacht de eventueel reeds in een vroeger stadium gedragen belasting op hun inkomsten door de vennootschappen waarin zij een deelneming hebben.

(74) In die omstandigheden kan de Commissie alleen maar besluiten dat een dergelijke vrijstellingsregeling selectief is aangezien zij bepaalde ondernemingen die uitsluitend bepaalde activiteiten uitoefenen, bevoordeelt ten opzichte van het geheel van ondernemingen en activiteiten die het risico lopen meermaals te worden belast.

(75) Deze beoordeling wordt bovendien bevestigd door het feit dat, volgens de Luxemburgse autoriteiten, de wet van 31 juli 1929 tot doel heeft te verhinderen dat deze gunstregeling te zeer wordt uitgebreid tot andere vennootschappen dan de vrijgestelde 1929-holdings om te vermijden dat deze regeling een te grote last zou vormen voor de staatsbegroting. Dienaangaande herinnert de Commissie eraan dat een rechtvaardiging op basis van de aard of de opzet van het belastingstelsel moet verwijzen naar de samenhang van een specifieke belastingmaatregel met de interne logica van het belastingstelsel in het algemeen (27). Dit is hier echter niet het geval aangezien Luxemburg de afwijkende regeling waarvoor alleen de vrijgestelde 1929-holdings in aanmerking komen, niet heeft gerechtvaardigd in het licht van de aard en de opzet van de nationale belastingregeling.

(76) De Commissie stelt bovendien vast dat verschillende voorwaarden moeten worden vervuld om voor de vrijstelling krachtens de wet van 31 juli 1929 in aanmerking te komen, die hoofdzakelijk verband houden met het bestaan van een registratiesysteem onder toezicht van de administratie en de naleving van bepaalde wettelijke vereisten betreffende de minimale nettowaarde en het effectief en uitsluitend uitoefenen van bepaalde welomlijnde activiteiten. Volgens de Commissie versterkt het bestaan van deze strikte criteria echter het selectieve karakter van de betrokken regeling.

(77) Dienaangaande stelt de Commissie vast dat de vrijgestelde 1929-holdings hun activiteiten moeten beperken tot het nemen van deelnemingen, in welke vorm ook, in andere ondernemingen alsook tot het beheer en de waardemaximalisatie van die deelnemingen. De beknopte definitie van waardemaximalisatie van deelnemingen in de wet van 31 juli 1929 werd gepreciseerd door de administratie registratie en domeinen, die een ruime interpretatie aan het concept gaf en oordeelde dat daaronder verscheidene economische activiteiten moesten vallen, die direct of indirect samenhingen met de waardemaximalisatie, met name via financieringsactiviteiten. Zo zijn de holdings gemachtigd om voorschotten en leningen toe te staan, op lange of korte termijn, aan de vennootschappen waarin zij een rechtstreekse deelneming hebben (28).

(78) Krachtens de wet van 31 juli 1929 vallen de zekerheidstelling ten behoeve van de schuldeisers van de vennootschappen waarin vrijgestelde 1929-holdings een deelneming hebben, alsook de borgstelling voor hun kapitaalverhogingen ook onder het begrip van waardemaximalisatie van deelnemingen. Bovendien kunnen de vrijgestelde 1929-holdings naast hun deelnemingen in aandelen, overheidsobligaties of private obligaties bezitten, die al dan niet op gereglementeerde markten genoteerd zijn en al dan niet door de openbare sector zijn uitgegeven. Zo kunnen de vrijgestelde 1929-holdings alleen obligaties bezitten onafhankelijk van of tegelijk met activiteiten van beheer van deelnemingen. Zo is het voor de financiële holdings mogelijk om de groep van mogelijke begunstigden van financieringen uit te breiden en op die manier leningen toe te staan aan alle vennootschappen die deel uitmaken van de groep en dus aan alle vennootschappen die een gemeenschappelijke benaming hebben die voor ten minste 25 % in handen zijn van een gemeenschappelijke moedervennootschap.

(79) Bovendien worden bepaalde activiteiten gelijkgesteld aan een deelneming, zelfs als geen aandeel in handen is van de betrokken vrijgestelde 1929-holding. Zo kan een holding octrooien bezitten en hoewel zij deze niet kan exploiteren of verhandelen, kan zij andere vennootschappen (al dan niet binnen de groep waartoe zij behoort) exploitatielicenties verlenen en bijgevolg royalty's ontvangen zonder het voordeel van de vrijstelling te verliezen.

(80) Tot de toegestane activiteiten van vrijgestelde 1929-holdings behoort ook het adviseren van beleggingsfondsen over beheer en belegging van investeringskapitaal. Deze activiteit heeft als doel advies te geven aan instellingen van collectieve beleggingen over het beheer van de portefeuille die hen is toegewezen. Deze activiteit wordt normaal uitgeoefend door een adviesbureau dat in beginsel belastbaar is volgens het gemeenrechtelijk belastingrecht. Wanneer echter bepaalde specifieke voorwaarden zijn vervuld, kan een adviesbureau voor het statuut van 1929-holding kiezen (29).

(81) Uit wat voorafgaat volgt dat de activiteiten die een 1929-holding kan uitoefenen, strikt beperkt worden door de wet van 31 juli 1929, waarbij het uitoefenen van andere activiteiten wordt bestraft met de intrekking van het fiscaal vrijstellingsstatuut. De Commissie is van oordeel dat deze beperkingen het selectieve karakter van de vrijstellingsregeling van de vrijgestelde 1929-holdings bevestigen. Bovendien volstaat het, zoals de Commissie in haar besluit van 9 februari 2006 heeft vermeld, vast te stellen dat verscheidene economische sectoren niet voor de voordelen van deze regeling in aanmerking komen. Zo zijn de ondernemingen die andere activiteiten uitoefenen dan die welke op het gebied van de waardemaximalisatie van deelnemingen zijn toegestaan alsook activiteiten die vallen onder diverse sectoren, zoals de industrie, de landbouw of de handel, uitgesloten van het voordeel van de regeling.

(82) De Commissie is van oordeel dat een dergelijke, specifiek aan de vrijgestelde 1929-holdings voorbehouden fiscale behandeling, die erop gericht is, door de toepassing tot bepaalde ondernemingen te beperken, deze te bevoordelen ten opzichte van hun concurrenten, door geen enkele objectieve verklaring kan worden gerechtvaardigd.

(83) Bovendien wordt deze beoordeling bevestigd door de omstandigheid dat de betrokken regeling slechts openstaat voor Luxemburgse vennootschappen die een beperkt aantal activiteiten uitoefenen. Om onder de betrokken vrijstellingregeling te kunnen vallen, moet elke onderneming die de waarde van haar investeringen wil maximaliseren, in Luxemburg een afzonderlijke entiteit oprichten, die als doel heeft uitsluitend de door de wetgeving van 1929 toegestane activiteiten uit te oefenen. De oprichting van een dergelijke structuur brengt derhalve investeringen met zich bovenop de normale kosten van een investeringsactiviteit. Alleen de ondernemingen die beschikken over een groepsstructuur en over belangrijke financiële middelen (30) die toereikend zijn om in Luxemburg een structuur op te zetten voor het beheer en de financiering van deelnemingen, komen voor deze regeling in aanmerking. Het gaat bijvoorbeeld om de vrijgestelde miljardairholdings.

(84) Wat de vraag betreft of de voordelen van de toepassing van de betrokken regeling staatssteun zijn, zij eraan herinnerd dat het begrip steun een algemenere strekking heeft dan het begrip subsidie, daar het niet alleen positieve prestaties omvat zoals de subsidie zelf, doch ook maatregelen welke, in verschillende vormen, de lasten verlichten, die normaliter op het budget van een onderneming drukken en daardoor — zonder subsidies in de strikte zin van het woord te zijn — van gelijke aard zijn en identieke gevolgen hebben (31). Een en ander betekent dat een regeling zoals in de onderhavige zaak, waarbij de overheid aan bepaalde ondernemingen een vrijstelling van de normaal verschuldigde belasting toekent, op zich weliswaar geen overdracht van overheidsmiddelen is, maar de begunstigden toch in een voordeligere financiële positie brengt ten opzichte van de overige belastingplichtigen, hetgeen overheidssteun vormt in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag (32). Bijgevolg kan in de onderhavige zaak, hoewel de uit de toepassing van de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings voortvloeiende vrijstellingen geen overdracht van staatsmiddelen vormen, niet worden ontkend dat zij een verlies van fiscale inkomsten met zich brengen en op die manier overheidsfinanciering zijn.

(85) Volgens Luxemburg kan de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings de concurrentie en het intracommunautaire handelsverkeer niet vervalsen, aangezien de begunstigde holdings alleen begunstigden zijn van passieve inkomsten en zij zich niet in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van andere marktdeelnemers die als onafhankelijke dienstverlenende bedrijven actief zijn. De Commissie zou ook niet hebben aangetoond dat de regeling als gevolg heeft dat de positie van de vrijgestelde 1929-holdings wordt versterkt tegenover die van andere holdings.

(86) De Commissie merkt op dat volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen een maatregel enerzijds de concurrentie kan vervalsen wanneer de begunstigde van de steun met andere ondernemingen concurreert op markten die voor de concurrentie openstaan (33), en anderzijds het intracommunautaire handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt wanneer financiële staatssteun de positie van een onderneming ten opzichte van andere concurrerende ondernemingen in het intracommunautaire handelsverkeer versterkt (34).

(87) De Commissie vindt dat de vrijgestelde 1929-holdings onder de financiële sector vallen, waarin zij specifieke activiteiten uitoefenen zoals het toekennen van leningen aan andere groepsleden, de uitgifte van obligaties, de verdiscontering van facturen en het beheer van deposito's voor de vennootschappen die zij middellijk en onmiddellijk controleren en voor andere vennootschappen van een groep waartoe een vrijgestelde 1929-holding behoort, of advisering over het beheer van gemeenschappelijke beleggingsfondsen. Zoals reeds werd vastgesteld, hebben de vrijgestelde financiële holdings en de vrijgestelde miljardairholdings krachtens de wetgeving van 1929 een grotere operationele flexibiliteit in de uitoefening van dergelijke financiële activiteiten. De vrijgestelde 1929-holdings zijn ook actief in de aankoop en het beheer van octrooien en het verlenen van licenties voor rekening van dochterondernemingen die zij middellijk of onmiddellijk bezitten of voor andere groepsleden.

(88) Overeenkomstig het dereguleringsproces dat de gemeenschappelijke markt voor financiële diensten heeft gekenmerkt, is de concurrentie in deze sector hoofdzakelijk gebaseerd op de opheffing van alle institutionele beperkingen bij de uitoefening van financiële activiteiten op de gemeenschappelijke markt en op de transparantie en de gelijkheid van de omstandigheden bij de uitoefening van de activiteiten wanneer deze vergelijkbaar zijn. De concurrentie wordt echter vervalst door deze regeling aangezien de vrijgestelde 1929-holdings onder een volledige fiscale vrijstelling van directe belastingen vallen die normaal in Luxemburg van toepassing zijn op de uit die activiteiten voortvloeiende inkomsten, terwijl deze activiteiten belastbaar zijn wanneer zij worden uitgeoefend door onafhankelijke dienstverlenende bedrijven of bedrijven die niet de specifieke vorm van een vrijgestelde 1929-holding hebben.

(89) Vervolgens wordt, gelet op het feit dat de statutaire rechtsvorm van vrijgestelde 1929-holding vaak wordt gekozen door groepen die een internationale dimensie hebben of waarvan de activiteiten onder verscheidene sectoren vallen, met name de handel, de handel tussen de lidstaten ongunstig beïnvloed door de fiscale voordelen voor de multinationale handelsvennootschappen die een beroep doen op de vrijgestelde 1929-holdings. Bovendien verlenen de vrijgestelde 1929-holdings diensten binnen een groep en kunnen zij zich, met bepaalde beperkingen, bemoeien met de industriële en commerciële activiteit van de vennootschappen waarin zij een deelneming hebben, hetgeen een volwaardige economische activiteit is, zoals het Hof heeft bevestigd in zijn recent arrest Fondazione Cassa di Risparmio di Firenze (35). Om al deze redenen wordt het handelsverkeer ook ongunstig beïnvloed en de concurrentie vervalst op het niveau van de groepen waartoe de vrijgestelde 1929-holdings behoren en omwille van de door deze groepen uitgeoefende handelsactiviteit.

(90) Deze conclusies worden bevestigd door de vaststelling van de aanzienlijke invloed die de betrokken fiscale vrijstellingen uitoefenen op de keuze voor Luxemburg als geprivilegieerd financieel centrum. Dienaangaande vindt de Commissie het nuttig te verwijzen naar in de pers verschenen artikelen (36) waarin wordt gesteld dat het Luxemburgse financiële systeem is gebaseerd op de fiscale vrijstellingsregeling voor de holdings. Dit is een element om aan te tonen dat de financiële multinationals in Luxemburg de structuren van de holdings, waaronder de vrijgestelde 1929-holdings, gebruiken om hun fiscale lasten te minimaliseren. Volgens die persartikelen zijn er in Luxemburg ongeveer 15 000 vrijgestelde 1929-holdings geregistreerd.

(91) Ondanks het feit dat de Luxemburgse autoriteiten geen gegevens hebben verstrekt op basis waarvan het totale door de vrijgestelde 1929-holdings gerealiseerde omzetcijfer kon worden vastgesteld, is de Commissie van oordeel dat het belang van deze regeling voor de financiële sector in Luxemburg noch van de daaruit voortvloeiende verstoring van de concurrentie en het handelsverkeer kan worden ontkend.

(92) De Commissie is van oordeel dat de staatssteun die de vrijgestelde 1929-holdings krijgen, niet als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kan worden beschouwd. Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de Luxemburgse autoriteiten geen enkel argument hebben aangebracht volgens het welk een van de in artikel 87, leden 2 en 3, van het Verdrag vastgestelde afwijkingen, in deze zaak van toepassing zou zijn.

(93) De afwijkingen van artikel 87, lid 2, van het Verdrag die betrekking hebben op steunmaatregelen van sociale aard aan individuele verbruikers, steunmaatregelen tot herstel van de schade veroorzaakt door natuurrampen of andere buitengewone gebeurtenissen en steun ten behoeve van bepaalde streken van de Bondsrepubliek Duitsland, zijn in dit geval duidelijk niet van toepassing.

(94) Hetzelfde geldt voor de afwijking van artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag dat steunmaatregelen toestaat ter bevordering van de economische ontwikkeling van streken waarin de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst. De regeling kan evenmin worden beschouwd als een belangrijk project van gemeenschappelijk Europees belang noch als een middel om een ernstige verstoring van de Luxemburgse economie op te heffen in de zin van artikel 87, lid 3, onder b), van het Verdrag. De steun heeft evenmin tot doel overeenkomstig artikel 87, lid 3, onder d), van het Verdrag de cultuur en de instandhouding van het culturele erfgoed te bevorderen.

(95) Wat ten slotte artikel 87, lid 3, onder c), van het Verdrag betreft, dat steunmaatregelen toestaat om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad, stelt de Commissie vast dat de aan de vrijgestelde 1929-holdings toegekende fiscale voordelen geen betrekking hebben op investeringen, op het scheppen van banen of op specifieke projecten. Zij vormen alleen een vermindering van de lasten die de betrokken ondernemingen normaal in de uitoefening van hun activiteiten zouden moeten dragen, en moeten bijgevolg worden beschouwd als exploitatiesteun. Overeenkomstig de gevestigde praktijk van de Commissie mogen dergelijke steunmaatregelen niet als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt worden beschouwd indien zij de ontwikkeling van bepaalde activiteiten of van bepaalde economische sectoren niet vergemakkelijken en niet in de tijd beperkt, degressief en evenredig zijn aan hetgeen noodzakelijk is om de specifieke economische handicaps te verhelpen.

(96) De Commissie merkt op dat alleen al het feit dat de betrokken fiscale voordelen uitsluitend zijn voorbehouden aan in Luxemburg als vrijgestelde 1929-holdings geregistreerde vennootschappen, in strijd lijkt met de vrijheid van vestiging van de ook in dat land gevestigde economische entiteiten die in andere lidstaten zijn opgericht (37).

(97) Dienaangaande stelt de Commissie vast dat alleen de in Luxemburg als vennootschap opgerichte ondernemingen voor de aan de vrijgestelde 1929-holdings door het Luxemburgse belastingstelsel toegekende voordelen in aanmerking komen en dat deze omstandigheid niet kan worden gerechtvaardigd door de aard van dit stelsel. Klaarblijkelijk komt een buitenlandse onderneming die soortgelijke activiteiten als de vrijgestelde 1929-holdings uitoefent via een vaste inrichting, een agentschap of een filiaal van een buitenlandse vennootschap in de zin van artikel 43 van het Verdrag, niet in aanmerking voor de voordelen waarin de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings voorziet. In deze context kan de Commissie de door de Luxemburgse autoriteiten aangegane verbintenis om zich niet te verzetten tegen de uitbreiding van het vrijstellingsstatuut krachtens de wet van 31 juli 1929 tot de vaste inrichtingen in Luxemburg van buitenlandse vennootschappen die de voorwaarden van de wet van 31 juli 1929 naleven, niet aanvaarden. Artikel 87, lid 1, van het Verdrag maakt immers geen onderscheid naar de oorzaken of de doeleinden van overheidsmaatregelen, maar definieert ze naar gelang van hun gevolgen (38). De Commissie bevestigt derhalve haar eerdere beoordeling volgens welke de betrokken regeling in de eerste plaats de in Luxemburg actieve buitenlandse ondernemingen die geen vennootschap naar Luxemburgs recht zijn, benadeelt tegenover de holdings die als in Luxemburg gevestigde vennootschappen zijn opgericht. Deze discriminatie kan derhalve een belemmering zijn van de vrijheid van de buitenlandse vennootschappen om zich in Luxemburg te vestigen, die in strijd is met het Verdrag en dus onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt.

(98) Dienaangaande herinnert de Commissie eraan dat de procedure van artikel 88 van het Verdrag nooit mag leiden tot een resultaat dat in strijd is met andere specifieke bepalingen van het Verdrag. Staatssteun waarvan bepaalde elementen in strijd zijn met andere bepalingen van het Verdrag, kunnen derhalve door de Commissie niet verenigbaar met de gemeenschappelijke markt worden verklaard (39). Zoals reeds werd vastgesteld, lijkt de betrokken regeling geen voordeel op te leveren voor een buitenlandse vennootschap die in Luxemburg actief is via een tweede vestiging die de vorm aanneemt van een in Luxemburg belastbare vaste inrichting, agentschap of filiaal in de zin van artikel 43 van het Verdrag. Wanneer een lidstaat, zelfs indirect, een fiscaal voordeel toekent aan ondernemingen die in die lidstaat hun zetel hebben en hetzelfde voordeel weigert aan ondernemingen die hun zetel in een andere lidstaat hebben, maar in Luxemburg over een tweede vestiging beschikken, zal deze verschillende behandeling van twee categorieën begunstigden in beginsel door het Verdrag verboden zijn, aangezien er geen objectief verschil is tussen de situaties waarin zij zich bevinden.

(99) Op grond van bovenstaande overwegingen is de Commissie van oordeel dat de betrokken regeling niet als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kan worden beschouwd.

VI. CONCLUSIES

(100) De Commissie stelt vast dat de in Luxemburg op de vrijgestelde 1929-holdings toepasselijke regeling een steunmaatregel is in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag en dat geen van de afwijkingen vermeld in artikel 87, leden 2 en 3, van het Verdrag daarop van toepassing is. De Commissie stelt eveneens vast dat de regeling, ondanks de door de wet van 21 juni 2005 aangebrachte wijzigingen, nog steeds alle betrokken fiscale voordelen toekent, hoewel het aantal begunstigden van die regeling zich beperkt tot de holdings die minder dan 5 % van hun dividenden ontvangen van buitenlandse vennootschappen die onderworpen zijn aan een vennootschapsbelasting van minder dan 11 %, alsook tot de holdings die dividenden ontvangen van buitenlandse vennootschappen die onderworpen zijn aan een vennootschapsbelasting van ten minste 11 % of van Luxemburgse vennootschappen. De Commissie besluit daaruit dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings, zoals gewijzigd bij de wet van 21 juni 2005, een steunmaatregel is in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag en dat geen van de afwijkingen vermeld in artikel 87, leden 2 en 3, van het Verdrag daarop van toepassing is.

(101) De Commissie stelt vast dat de bij de wet van 1929 toegekende vrijstellingsregeling niet fundamenteel is gewijzigd sinds de inwerkingtreding van het Verdrag. De Commissie is derhalve van oordeel dat deze regeling een bestaande steun is in de zin van artikel 1, onder b), i), van Verordening (EG) nr. 659/1999. De Commissie vindt dat de wijzigingen van de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings waarin de wet van 21 juni 2005 voorziet, geen nieuwe elementen van steun aanbrengen en het aantal begunstigden niet doen toenemen; de maatregel behoudt bijgevolg zijn karakter van bestaande steun.

(102) De Luxemburgse autoriteiten hebben het argument aangevoerd dat de Commissie de bij de wet van 21 juni 2005 aangebrachte wijzigingen zou hebben goedgekeurd in de groep „Gedragscode” van de Raad, die schadelijke belastingmaatregelen onderzoekt in het kader van de Gedragscode inzake de belastingregeling voor de ondernemingen (40) en dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings dus in overeenstemming met het Verdrag zou zijn. De Commissie stelt om te beginnen vast dat artikel 87 de fiscale maatregelen niet van zijn werkingssfeer uitsluit, ongeacht de aard ervan. De Commissie stelt vervolgens vast dat zij noch van de wet van 31 juli 1929, noch van de wijzigingen daarvan bij de wet van 21 juni 2005, op de hoogte is gebracht, overeenkomstig artikel 88, lid 3, van het Verdrag. De Commissie heeft bijgevolg niet de kans gekregen om zich uit te spreken over de verenigbaarheid van de betrokken regeling met de staatssteunregels.

(103) Bijgevolg kan geen conclusie worden getrokken uit het feit dat de Commissie heeft deelgenomen aan de groep „Gedragscode”, waarvan het doel was na te gaan of de betrokken fiscale maatregel schadelijk was of niet. In die context volstaat het eraan te herinneren dat de procedure voor het onderzoek van fiscale regelingen vanuit het gezichtspunt van staatssteun juridisch onafhankelijk is van de werkzaamheden van de groep „Gedragscode”. Bovendien had de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings die door de groep „Gedragscode” is onderzocht, een beperktere werkingssfeer dan de in deze beschikking bedoelde regeling. Het onderzoek van de genoemde groep had immers uitsluitend betrekking op de vrijstelling van de door de vrijgestelde 1929-holdings ontvangen dividenden.

(104) Daaruit volgt dat dit onderzoek de Commissie niet kan beletten tot deze beoordeling te komen noch afbreuk kan doen aan haar conclusie dat de regeling van de wet van 31 juli 1929 betreffende de vrijgestelde 1929-holdings, zoals gewijzigd bij de wet van 21 juni 2005, een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steunmaatregel is in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag.

(105) De Commissie is van oordeel dat een einde moet worden gemaakt aan de toekenning van de verschillende voordelen waarin de fiscale vrijstellingsregeling van de vrijgestelde 1929-holdings voorziet, door deze af te schaffen of ze te wijzigen om ze met de gemeenschappelijke markt verenigbaar te maken. Vanaf de datum van de kennisgeving van deze beschikking mogen de voordelen van deze regeling of de onderdelen ervan niet meer worden toegekend aan nieuwe begunstigde vennootschappen die zijn geregistreerd als vrijgestelde 1929-holding. De Luxemburgse autoriteiten dienen daartoe ten laatste op 31 december 2006 hun wetgeving te wijzigen.

(106) Wat de bestaande vrijgestelde 1929-holdings betreft die momenteel gebruik maken van de in deze beschikking beschreven fiscale vrijstellingsregeling, erkent de Commissie dat het feit dat het om een regeling van bestaande steun gaat, zich verzet tegen de terugvordering van alle steun die is toegekend voor de datum van deze beschikking.

(107) De Commissie neemt akte van het feit dat belanghebbende derden geen opmerkingen hebben gemaakt of andere gegevens hebben overgemaakt om te bepalen of er voor de begunstigden van de betrokken regeling een gewettigd vertrouwen bestaat dat bijzondere overgangsmaatregelen rechtvaardigt vóór de afschaffing van deze steunregeling. Bovendien heeft de Commissie de door de Luxemburgse autoriteiten voorgelegde elementen die betrekking hebben op de financieringsactiviteiten van de 1929-holdings en de andere door dezelfde autoriteiten ingediende argumenten betreffende het gewettigd vertrouwen van de huidige begunstigden onderzocht. Deze zijn erop gericht dat de begunstigden tijdens een overgangsperiode in aanmerking kunnen blijven komen voor de gevolgen van de regeling voordat deze volledig wordt ingetrokken.

(108) Dienaangaande is de Commissie ten eerste van oordeel dat, gelet op het arrest van het Hof van 22 juni 2006 (41), Luxemburg, noch de begunstigden van de regeling zich kunnen beroepen op een gewettigd vertrouwen dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings wordt gehandhaafd tijdens de door de Raad (in de context van de werkzaamheden van de groep „Gedragscode”) vastgestelde overgangsperiode voor de afschaffing van de elementen van de regeling die schadelijk worden bevonden. De op de artikelen 87 tot en met 89 van het Verdrag gebaseerde staatssteunregeling, die het voorwerp uitmaakt van deze procedure, staat immers los van het optreden van de Raad in het kader van de hierboven vermelde werkzaamheden.

(109) Ten tweede is de Commissie van oordeel dat de fiscale regeling van de vrijgestelde 1929-holdings een blijvende regeling is. Toch kunnen de begunstigden zich in beginsel niet beroepen op een gewettigd vertrouwen dat de betrokken regeling blijft bestaan na het fiscale begrotingsjaar waarop de vrijstelling betrekking heeft. De Commissie stelt in het bijzonder vast dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings niet afhankelijk is van de specifieke investeringen door de begunstigden, maar alleen in vrijstelling voorziet voor de inkomsten die de genoemde holdings hebben ontvangen in het betrokken belastingtijdvak.

(110) Er moet echter worden erkend dat de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings nog steeds onder de wet van 31 juli 1929 valt, die sinds de uitvaardiging ervan geen belangrijke wijzigingen meer heeft ondergaan. Zelfs al kan een dergelijk lange levensduur (76 jaar) geen waarborg zijn voor het voortbestaan van de regeling of de overeenstemming ervan met de staatssteunregels, toch heeft zij aan de begunstigden het gevoel gegeven dat er niet bruusk een einde zou worden gemaakt aan de fiscale regeling van hun activiteiten en dat zij voor die activiteiten het recht hadden er redelijkerwijs van uit te gaan dat die regeling zou voortduren. De activiteit van de 1929-holdings neemt bovendien de concrete vorm aan van de financiering op middellange en lange termijn. Deze activiteit verschilt van de financiële trading op korte termijn en kan niet zonder langdurige stabiliteit.

(111) Bovendien is het correct dat de bestaande 1929-holdings de facto opeenvolgende investeringen hebben gedaan in het kader van de multinationale groepen waar zij deel van uitmaken. Die investeringen zijn met name gericht op het oprichten en ontwikkelen van infrastructuur van multinationale groepen om de ontwikkeling van hun commerciële activiteiten te coördineren en te bevorderen. Het ter discussie stellen van hun statuut zal derhalve leiden tot delicate en complexe reorganisaties die relatief veel tijd zullen vergen.

(112) Zo ook werden op middellange en lange termijn verbintenissen aangegaan tegenover het personeel en de externe dienstverrichters om de holdings toe te staan de activiteiten uit te oefenen die betrekking hebben op de multinationale groepen waartoe zij behoren. Dienaangaande moet worden opgemerkt dat volgens de Luxemburgse autoriteiten ongeveer 13 000 vrijgestelde 1929-holdings momenteel in Luxemburg actief zijn en dat zij bijdragen tot de aantrekkelijkheid van het land als internationaal financieel centrum waarvan de beroepsbevolking bovendien beperkt is tot 110 000 werkenden. De Commissie moet derhalve rekening houden met de relatief belangrijke gevolgen die een beschikking tot onmiddellijke afschaffing van de regeling van de vrijgestelde 1929-holdings kan hebben op de werkgelegenheid en de economische ontwikkeling in Luxemburg.

(113) Gelet op wat voorafgaat, vindt de Commissie het redelijk om een overgangsperiode toe te staan aan de op de datum van deze beschikking bestaande vrijgestelde holdings. Die overgangsperiode eindigt op 31 december 2010. De vennootschappen die tot 31 december 2010 gebruik zullen maken van de vrijstellingsregeling, kunnen echter niet het voorwerp uitmaken van een volledige of gedeeltelijke vervreemding van hun vermogen onder bezwarende titel tijdens de volledige duur van deze overgangsperiode, omdat zij zich, gelet op het feit dat zij holdings zijn, niet meer zouden kunnen beroepen op een gewettigd vertrouwen in het voortbestaan van de fiscale vrijstellingsregeling wanneer hun deelnemingen worden overgedragen. De toepassing van de vrijstellingsregeling ten behoeve van de vrijstelde 1929-holdings zal derhalve onrechtmatig zijn voor de inkomsten die worden vrijgesteld vanaf 1 januari 2011 en kan aanleiding geven tot terugvordering van alle toegekende voordelen.

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:

Artikel 1

De thans in Luxemburg op grond van de wet van 31 juli 1929 geldende fiscale regeling ten behoeve van de vrijgestelde holdings (hierna de „vrijgestelde 1929-holdings”) is een staatssteunregeling die onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

Artikel 2

Luxemburg moet uiterlijk op 31 december 2006 de in artikel 1 bedoelde steunregeling afschaffen of wijzigen om deze met de gemeenschappelijke markt verenigbaar te maken.

Vanaf de datum van de kennisgeving van deze beschikking kunnen de voordelen van deze regeling of de onderdelen ervan niet meer worden toegekend aan nieuwe begunstigden.

Voor de vrijgestelde 1929-holdings die op de datum van deze beschikking voor de in artikel 1 bedoelde regeling in aanmerking komen, kunnen de gevolgen van de regeling worden verlengd tot uiterlijk 31 december 2010. De vennootschappen die tot 31 december 2010 de in artikel 1 bedoelde regeling kunnen blijven toepassen, kunnen niet het voorwerp uitmaken van een volledige of gedeeltelijke vervreemding van het vermogen onder bezwarende titel tijdens de volledige duur van deze overgangsperiode.

Artikel 3

Luxemburg deelt de Commissie binnen een termijn van twee maanden vanaf de datum van bekendmaking van deze beschikking de maatregelen mee die het heeft genomen om hieraan te voldoen.

Artikel 4

Deze beschikking is gericht tot het Groothertogdom Luxemburg.

Gedaan te Brussel, 19 juli 2006. Voor de Commissie Neelie KROES Lid van de Commissie

(1) PB C 78 van 31.3.2006, blz. 2.

(2) PB C 2 van 6.1.1998, blz. 1.

(3) PB C 384 van 10.12.1998, blz. 3.

(4) PB C 83 van 27.3.1999, blz. 1. Verordening gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.

(5) SG(2005) D/205866

(6) Zie voetnoot 1.

(7) Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB L 225 van 20.8.1990, blz. 6), zoals gewijzigd bij Richtlĳn 2003/123/EG van de Raad van 22 december 2003; en Richtlĳn 2003/49/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende een gemeenschappelĳke belastingregeling inzake uitkeringen van interest en royalty's tussen verbonden ondernemingen van verschillende lidstaten (PB L 157 van 26.6.2003, blz. 49).

(8) De in Luxemburg gevestigde vennootschappen en de vaste inrichtingen van buitenlandse vennootschappen zijn onderworpen aan de vennootschapsbelasting, die maximaal 22 % bedraagt, en aan de gemeentelijke belasting op ondernemingen, waarvan het tarief verschilt naargelang van de gemeente, maar gemiddeld 7,5 % bedraagt, en die wordt geheven over de inkomsten die overeenstemmen met de bruto-inkomsten verminderd met de uitgaven, met uitzondering van de niet-aftrekbare uitgaven zoals directe belastingen en verborgen betalingen van dividenden en tantièmes.

(9) Luxemburg past op de binnenlandse vennootschappen en op de vaste inrichtingen van buitenlandse vennootschappen een nettowaardebelasting toe van 0,5 % op de nettoactiva op 1 januari van elk jaar, dat wil zeggen op het verschil tussen de activa tegen hun normale marktwaarde en de schulden aan derden.

(10) Gemeentebelasting op de waarde van de onroerende goederen van ondernemingen.

(11) Belasting van 0,2 % op de waarde van het volgestort maatschappelijk kapitaal en de uitgiftepremies.

(12) Luxemburg heeft royaltyheffingen in het algemeen afgeschaft vanaf 1 januari 2004 (behalve voor betalingen naar het buitenland).

(13) De door een niet-vrijgestelde vennootschap uitgekeerde dividenden zijn onderworpen aan een bronheffing van 20 % van het uitgekeerde brutobedrag (25 % wanneer de kosten van de inhouding door de uitkerende vennootschap worden gedragen), behalve bij toepassing van Richtlijn 90/435/EEG of wanneer het gaat om deelnemingen in de zin artikel 147 van de Luxemburgse wet op de inkomstenbelasting. Die inhouding aan de bron kan worden verminderd overeenkomstig verdragsbepalingen. Doorgaans zijn renten niet aan een bronheffing onderworpen, tenzij deze als verborgen dividenden worden aangemerkt. Het grootste deel van de aan niet-ingezetenen uitgekeerde royalty's wordt aan een bronheffing van 10 % onderworpen (11,11 % wanneer de kosten van de inhouding door de uitkerende vennootschap worden gedragen). Luxemburg heeft recent de vrijstelling waarin Richtlijn 2003/49/EG voorziet, in zijn belastingwetgeving opgenomen. Deze inhouding aan de bron kan worden verminderd of er kan van worden afgezien overeenkomstig de verdragsbepalingen.

(14) PB L 157 van 26.6.2003, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/66/EG (PB L 168 van 1.5.2004, blz 35).

(15) Elke inbreng in geld of in natura in een Luxemburgse vennootschap is onderworpen aan een kapitaalrecht van 1 %.

(16) Wanneer een vrijgestelde 1929-holding dividenden uitkeert die meer bedragen dan 10 % van het gestort kapitaal op de afsluitingsdatum van het boekjaar van de uitkering, wordt de grondslag voor de inschrijvingstaks van het volgende boekjaar vastgesteld op tienmaal het betrokken dividend.

(17) Het gaat om de naamloze vennootschappen, de vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid, de commanditaire vennootschap op aandelen en de coöperatieve vennootschappen.

(18) Zie voetnoot 1.

(19) Zie bijvoorbeeld arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 10 januari 2006, C-222/04, Ministero dell'Economia e delle Finanze/Cassa di Risparmio di Firenze, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 129.

(20) Arrest van het Hof van 20 september 2001, H.J. Banks/The Coal Authority, C-390/98, Jurispr. blz. I-6117, punten 49 en 50.

(21) De vrijgestelde 1929-holdings zijn op die manier niet vrijgesteld van indirecte belastingen, zoals het kapitaalrecht, het registratierecht en de btw.

(22) Voor de onderhavige procedure zijn bijvoorbeeld de reële belastingen, gebaseerd op de aard van de uitgevoerde transacties, niet van belang.

(23) Punten 46 tot 54 van het besluit van de Commissie van 9 februari 2006.

(24) Zie bijvoorbeeld arrest van het Hof van 15 maart 1994, C-387/92, Banco Exterior de España, Jurispr. blz. I-877, punt 14.

(25) Zie arresten van het Hof van 26 september 1996, C-241/94, Frankrijk/Commissie, Jurispr. blz. I-4551, punt 24, en van 1 december 1998, Ecotrade, C-200/97, Jurispr. blz. I-7907 punten 40 en 41. Zie eveneens arrest van het Gerecht van 29 september 2000, CETM/Commissie, T-55/99, Jurispr. blz. II-3207, punt 39.

(26) Zie in dit opzicht arrest van het Hof van 8 november 2001, C-143/99, Adria-Wien Pipeline/Finanzlandesdirektion, Jurispr. 2001, blz. I-8365, punt 41.

(27) Arrest van het Hof van 13 februari 2003, C-409/00, Spanje/Commissie, Jurispr. blz. I-1487, punt 52, en arrest van het Gerecht van 6 maart 2002, T-92/00 en T-103/00, Diputación Foral de Álava e.a./Commissie, Jurispr. blz. II-1385 , punt 60 en de aangehaalde rechtspraak.

(28) Het toekennen van leningen valt onder het begrip waardemaximalisatie van deelnemingen en is verenigbaar met het statuut van een zuivere holding, maar het moet gaan om een bijkomende activiteit bij de deelneming. Het bijkomend karakter wordt niet beoordeeld aan de hand van het bedrag van de lening, noch in verhouding tot de prijs of de waarde van de deelnemingen. De administratie vereist veeleer dat de vrijgestelde 1929-holding een aanmerkelijk belang in de gefinancierde vennootschap heeft. Een deelneming wordt geacht een aanmerkelijk belang te zijn wanneer zij 25 % van het kapitaal van de gefinancierde vennootschap vertegenwoordigt. Voor de genoteerde vennootschappen sluit een lager deelnemingspercentage kredietverlening niet uit wanneer een aanzienlijk deel van de effecten op de (vlottende) markt beschikbaar is. Er moet worden opgemerkt dat alle financiering moet worden beëindigd voor of bij de vervreemding van de deelneming.

(29) Om onder het statuut van vrijgestelde 1929-holding te kunnen vallen, moet het adviesbureau een reeks door de fiscale autoriteiten in het besluit van het ministerie van financiën nr. 12.061 van 17 oktober 1968 voorgeschreven bepalingen naleven. De vennootschap moet in het bijzonder het toezicht op en de adviesverlening aan een enkele BEVEK of BEVAK als doel hebben en moet ten minste 5 % van haar kapitaal investeren in de vennootschap waaraan zij advies verleent, met een minimum van 50 000 euro, en de rest kan worden geïnvesteerd in andere roerende waarden van derde vennootschappen. Het maatschappelijk kapitaal van het adviesbureau moet ten minste 76 000 euro bedragen.

(30) Zie arrest van het Gerecht Diputación Foral de Álava e.a./Commissie, reeds aangehaald in voetnoot 27, punten 38 tot en met 40.

(31) Zie onder meer de arresten van het Hof van 8 november 2001, C-143/99, Adria-Wien Pipeline/Finanzlandesdirektion, Jurispr. blz. I-8365, punt 38; van 15 juli 2004, C-501/00, Spanje/Commissie, Jurispr. blz. I-6717, punt 90 en de daar aangehaalde rechtspraak; van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 77; en Ministero dell'Economia e delle Finanze/Cassa di Risparmio di Firenze, reeds aangehaald in voetnoot 19, punt 131 en de daar aangehaalde rechtspraak.

(32) Zie bijvoorbeeld arrest van het Hof van 15 maart 1994, C-387/92, Banco Exterior de España, Jurispr. blz. I-877, punt 14.

(33) Arrest van het Gerecht van 30 april 1998, T-214/95, Vlaams Gewest/Commissie, Jurispr. blz. II-717.

(34) Arrest van 17 september 1980, 730/79, Philip Morris/Commissie, Jurispr. blz. 2671, punt 11.

(35) Arrest Ministero dell'Economia e delle Finanze/Cassa di Risparmio di Firenze, reeds aangehaald in voetnoot 19, gepubliceerd in de jurisprudentie, punt 112.

(36) Zie het interview met Carlo Thelen, lid van de kamer van koophandel van Luxemburg, gepubliceerd in de International Herald Tribune op 9 februari 2006.

(37) Arrest van het Hof van 21 september 1999, C-307/97, Saint-Gobain, Jurispr. blz. I-6161.

(38) Arrest van het Hof van 29 April 2004, Koninkrijk der Nederlanden/Commissie, C-159/01, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie van het Hof, punt 51 en vermelde jurisprudentie.

(39) Arrest van 19 september 2000, C-156/98, Duitsland/Commissie, Jurispr. blz. I-6857.

(40) Zie voetnoot 2.

(41) Arrest van het Hof van 22 juni 2006, C 182/03 en C 217/03, België en Forum 187 vzw/Commissie, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 150 tot en met 154.