2)

Deel B wordt als volgt gewijzigd: a) punt B.2.3 wordt vervangen door: “B.2.3. Bijzondere bepalingen voor de bemonstering van partijen die gehele vissen van vergelijkbare grootte of vergelijkbaar gewicht bevatten In tabel 3 is gepreciseerd hoeveel basismonsters van de partij moeten worden genomen. Het verzamelmonster (totaal van alle basismonsters) moet een gewicht van minstens 1 kilogram hebben (zie punt B.2.2). — Als de te bemonsteren partij kleine vissen (met een gewicht van minder dan 1 kilogram per vis) bevat, wordt de hele vis als basismonster genomen om het verzamelmonster te vormen. Als het resulterende verzamelmonster meer dan 3 kilogram weegt, mogen de basismonsters bestaan uit het middendeel van de vissen die het verzamelmonster vormen (met een minimumgewicht van 100 gram per stuk). Het deel waarop het maximumgehalte van toepassing is, wordt in zijn geheel gebruikt voor de homogenisering van het monster. Het middendeel van de vis is waar het zwaartepunt ligt. Dit is meestal gelegen bij de rugvin (als de vis een rugvin heeft) of halverwege tussen de kieuwopening en de aars. — Als de te bemonsteren partij grotere vissen (met een gewicht van minstens 1 kilogram per vis) bevat, bestaat het basismonster uit het middendeel van de vis. Elk basismonster weegt minstens 100 gram. Bij middelgrote vissen (met een gewicht van minstens 1 kilogram en minder dan 6 kilogram) wordt als basismonster een moot van de vis van de ruggengraat tot de buik in het middendeel van de vis genomen. Bij zeer grote vissen (met een gewicht van minstens 6 kilogram) wordt het basismonster genomen van het vlees van de rechterdorsolaterale spier (vooraanzicht) in het middendeel van de vis. Als er ernstige economische schade ontstaat doordat een dergelijk gedeelte van het middendeel van de vis wordt genomen, wordt het voldoende geacht om drie basismonsters van minstens 350 gram per stuk te nemen, dan wel drie basismonsters van minstens 350 gram per stuk te nemen van een gelijk gedeelte (175 gram) van het spiervlees dicht bij het staartdeel en het spiervlees dicht bij het kopdeel van elke vis, onafhankelijk van de omvang van de partij.”; b) de volgende punten worden toegevoegd: “B.2.4. Specifieke bepalingen voor de bemonstering van partijen vis die gehele vissen van verschillende grootte en/of verschillend gewicht bevatten De bepalingen van punt B.2.3 over de monstersamenstelling zijn van toepassing. Als een grootte- of gewichtsklasse/-categorie overheerst (circa 80 % of meer van de partij), wordt het monster genomen van vissen van de overheersende grootte of het overheersende gewicht. Dit monster wordt als representatief voor de gehele partij beschouwd. Indien geen bepaalde grootte- of gewichtsklasse/-categorie overheerst, moet erop worden toegezien dat de voor het monster uitgekozen vissen representatief voor de partij zijn. Het “Guidance document on sampling of whole fish of different size and/or weight” (*1) bevat specifieke richtsnoeren voor dergelijke gevallen. B.2.5. Specifieke bepalingen voor de bemonstering van landdieren Voor vlees en slachtafvallen van varkens, runderen, schapen, geiten en paardachtigen wordt een monster van 1 kilogram van ten minste één dier genomen. Indien dit nodig is om een monsterhoeveelheid van 1 kilogram te verkrijgen, worden van meer dan één dier gelijke monsterhoeveelheden genomen. Voor pluimveevlees worden gelijke monsterhoeveelheden genomen van ten minste drie dieren om een verzamelmonster van 1 kilogram te verkrijgen. Voor slachtafvallen van pluimvee worden gelijke monsterhoeveelheden van ten minste drie dieren genomen om een verzamelmonster van 300 gram te verkrijgen. Voor vlees en slachtafvallen van gekweekt wild en wilde landdieren wordt van ten minste één dier een monster van 300 gram genomen. Indien dit nodig is om een monsterhoeveelheid van 300 gram te verkrijgen, worden van meer dan één dier gelijke monsterhoeveelheden genomen. (*1) https://ec.europa.eu/food/safety/chemical-safety/contaminants/sampling-and-analysis”."