BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 25 juli 1990 betreffende de staatssteun uit hoofde van wetsdecreet nr. 174 van 15 mei 1989 en wetsdecreet nr. 254 van 13 juli 1989, alsmede uit hoofde van wetsontwerp nr. 4230 strekkende tot het rechtsgeldig maken van de gevolgen van de bovengenoemde wetsdecreten (Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek) (92/389/EEG)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid artikel 93, lid 2, eerste alinea,

Na de belanghebbenden overeenkomstig artikel 93 te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken, en na daarvan kennis te hebben genomen,

Overwegende hetgeen volgt:

I

Bij brief van 23 december 1988 heeft de Italiaanse Regering bij de Commissie wetsontwerp nr. 3435 "Fiscale maatregelen ter bevordering van de reorganisatie van industriële produktiestructuren" aangemeld.

De Commissie heeft bij brief van 1 maart 1989 aan de Italiaanse autoriteiten om de nodige inlichtingen voor het onderzoek van deze maatregel verzocht.

De Italiaanse Regering heeft bij brief van 20 april 1989 de haar gestelde vragen ten dele beantwoord.

Nadien heeft de Italiaanse Regering bij brief van 26 mei 1989 de tekst van wetsdecreet nr. 174, bekendgemaakt in de Gazzetta ufficiale della Repubblica Italiana van 15 mei 1989, toegezonden. Bij telexbericht van 14 juli 1989 is door de Permanente Vertegenwoordiging van Italië nader antwoord gegeven op de eerder door de Commissie gestelde en onbeantwoord gebleven vragen.

In wetsdecreet nr. 174 wordt bepaald dat op de inbreng, in bestaande of op te richten vennootschappen, van activa, van een samenstel van activa van afzonderlijke divisies van het bedrijf, en van andere materiële of immateriële afschrijfbare goederen, alsmede van deelnemingen in de vorm van aandelen of anderszins, welke zijn gecreëerd door op de datum van inwerkingtreding van het decreet bestaande vennootschappen, tot 31 december 1990 de regeling van toepassing is dat 75 % van het verschil tussen de waarde van de ontvangen aandelen of andere deelnemingen en de laatste boekwaarde van de ingebrachte goederen niet bijdraagt tot de vorming van het belastbare inkomen van de inbrengende vennootschappen, mits het op de balans is vermeld en afzonderlijk is aangegeven in een daartoe opgenomen aanhangsel of bijlage, totdat dit verschil wordt gerealiseerd, aan de vennoten uitgekeerd, bij het kapitaal gevoegd of gebruikt voor de dekking van bedrijfsverliezen. Het resterende bedrag daarentegen draagt bij tot de vorming van de inkomsten, naar keuze van de inbrengende vennootschap in zijn geheel in het boekjaar waarin het wordt gerealiseerd of in vaste gedeelten in hetzelfde of daarop volgende boekjaar, doch ten hoogste tot in het vierde.

De inbreng moet voor een belangrijke herstructurering van de nationale industrie en de ontwikkeling van de industriële produktie zijn bestemd. Het CIPE (Interministerieel comité voor economische programmering) stelt bij besluit vast, of aan deze doelstellingen is voldaan. Bovendien moet de verhoging van het kapitaal van de bestaande vennootschap of het kapitaal van de op te richten vennootschap meer dan 50 miljard lire bedragen.

De Italiaanse Regering heeft op 13 juli 1989 wetsdecreet nr. 254 goedgekeurd, dat op 15 juli 1989 in de Gazzetta ufficiale della Repubblica Italiana is bekendgemaakt en dezelfde inhoud heeft als wetsdecreet nr. 174.

De betrokken maatregelen vormen een afwijking van het algemene beginsel van het Italiaanse belastingstelsel, dat bij inbrengtransacties de gebleken meerwaarde volledig wordt belast.

Bovendien lijkt de Italiaanse regeling geen blijvende wijziging van het Italiaanse belastingstelsel in te houden, omdat zij uitsluitend is bestemd voor transacties die vóór 31 december 1990 zijn verricht, mits de verhoging van het kapitaal van de bestaande vennootschap of het kapitaal van de op te richten vennootschap meer dan 50 miljard lire bedraagt en het CIPE bij besluit heeft vastgesteld dat de inbreng beantwoordt aan de doelstellingen van het wetsdecreet.

II

Na de ontvangen inlichtingen te hebben onderzocht heeft de Commissie, conform de rechtspraak van het Hof van Justitie (arrest van 20 maart 1984, zaak 84/82) (1), die haar noopt de procedure van artikel 93, lid 2, van het EEG-Verdrag te openen wanneer zij na een eerste onderzoek twijfels koestert over de verenigbaarheid van het betrokken project met de gemeenschappelijke markt, ten aanzien van wetsdecreet nr. 174 de procedure van artikel 93, lid 2, ingeleid. De Commissie had er namelijk gegronde twijfels over of de toepassing van de fiscale maatregelen ingevolge de betrokken regeling niet voorbehouden was aan zeer weinig ondernemingen, of zelfs aan de onderneming Montedison alleen ten behoeve van de Enimont-transactie.

De Italiaanse Regering is hiervan bij brief van 7 augustus 1989 in kennis gesteld. Het besluit tot inleiding van de procedure is op 7 november 1989 in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt (2). Hierin nodigde de Commissie de andere Lid-Staten en andere belanghebbenden uit hun opmerkingen over de betrokken maatregelen kenbaar te maken.

Bij telexbericht van 12 september 1989 stelde de Italiaanse Regering de Commissie ervan in kennis, dat zij had besloten een nieuw wetsdecreet vast te stellen, ten einde rekening te houden met de door de Commissie in de brief van 7 augustus 1989 gemaakte opmerkingen.

Bij brief van 18 september 1989 deed de Italiaanse Regering de Commissie de tekst van wetsdecreet nr. 318 van 13 september 1989 toekomen, dat was getiteld "Urgente fiscale maatregelen ter bevordering van de reorganisatie van industriële produktiestructuren, alsmede bepalingen tot interpretatie van de artikelen 14 en 21 van wetsdecreet nr. 69 van 2 maart 1989, met wijzigingen omgezet bij wet nr. 154 van 27 april 1989".

Bij brief van 24 oktober 1989 deelde de Commissie de Italiaanse Regering mede dat zij ervan kennis had genomen dat het Italiaanse parlement zich op 27 september 1989 tegen de omzetting in wet van wetsdecreet nr. 318 had uitgesproken en dat de Italiaanse Regering vervolgens reeds aan het parlement wetsontwerp nr. 4230 tot het rechtsgeldig maken van de gevolgen van de wetsdecreten nrs. 174 en 254 had voorgelegd.

Terzelfder tijd deelde de Commissie de Italiaanse Regering mede dat zij om dezelfde redenen als die op grond waarvan zij de procedure van artikel 93, lid 2, had ingeleid ten aanzien van wetsdecreet nr. 174, deze procedure tot het nieuwe wetsontwerp zou uitbreiden.

De Italiaanse Regering betwistte in haar brief van 3 november 1989 de argumentatie van de Commissie niet; zij zegde terzelfder tijd toe dat binnenkort - en alleszins vóór het einde van het jaar - een regeling van algemene aard over de op operaties tot reorganisatie van de produktiestructuren toepasselijke fiscale bepalingen zou worden voorgelegd. Deze regeling zou in overeenstemming zijn met de regels van het EEG-Verdrag inzake de mededinging en bovendien zijn gebaseerd op de Gemeenschapsrichtlijn betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen en inbreng van activa, die toentertijd bij de Raad in behandeling was.

De Italiaanse Regering stelde voorts dat de onmiddellijke voorlegging aan het parlement van wetsontwerp nr. 4230 strekkende tot het rechtsgeldig maken van de gevolgen van de wetsdecreten nrs. 174 en 254, niet in strijd met het boven toegelichte standpunt van de Regering zou zijn, daar het volgens een vaste constitutionele praktijk gaat om een besluit dat een noodzakelijk gevolg is van de niet-omzetting van de twee betrokken wetsdecreten.

Bij brief van 21 november 1989 aan de Italiaanse Regering besloot de Commissie de procedure van artikel 93, lid 2, van het EEG-Verdrag, die op 7 augustus 1989 was ingeleid, uit te breiden tot wetsontwerp nr. 4230, op 4 oktober voorgelegd aan het parlement en in hoofdzaak gericht op het in stand houden van de getroffen maatregelen en de gevolgen van de wetsdecreten nrs. 174 en 254 (3).

De Commissie verzocht daarbij de andere Lid-Staten en belanghebbenden hun opmerkingen inzake de betrokken maatregelen kenbaar te maken.

In het kader van de twee procedures met betrekking tot wetsdecreet nr. 174 en wetsontwerp nr. 4230, hebben de Regering van het Verenigd Koninkrijk, de vennootschap Montedison en de groep CID-ITAL-Business opmerkingen gemaakt, waarvan een afschrift is toegezonden aan de Italiaanse Regering.

Bij schrijven van 14 mei 1990 stelde de Commissie de Italiaanse Regering ervan in kennis dat sinds de verzending van de bovenbedoelde brief van 21 november 1989 door de Italiaanse Regering geen enkele opmerkingen was gemaakt. De Commissie verzocht deze derhalve haar eventuele opmerkingen kenbaar te maken, alvorens haar definitieve beslissing in de zin van artikel 93, lid 2, te nemen.

De Italiaanse Regering deelde de Commissie bij telexbericht van 18 juni 1990 mede dat wetsontwerp nr. 4230 voor het ogenblik niet op de agenda van de werkzaamheden van het parlement was opgenomen en dat derhalve kon worden uitgesloten dat het tijdig zou worden goedgekeurd om voor de Enimont-transactie van belang te zijn; de betrokken vennootschap, Montedison, was immers al tot goedkeuring van de balans overgegaan en zou na deze goedkeuring een IRPEG-aangifte (inkomstenbelasting rechtspersonen) hebben moeten indienen.

De Commissie merkt op dat wetsdecreet nr. 174 evenals het daaropvolgende wetsdecreet nr. 254, daar deze niet binnen de voorgeschreven termijnen door het parlement in wet zijn omgezet, zijn vervallen en derhalve geen rechtsgevolgen ten gunste van eventuele begunstigden kunnen hebben. Wat de bovengenoemde wetsdecreten betreft is de Commissie, aangezien de door de wetsdecreten ingevoerde steunregeling niet meer bestaat, daarom van oordeel dat zij de ten aanzien daarvan ingeleide procedure kan sluiten.

De Commissie acht het daarentegen noodzakelijk zich uit te spreken over wetsontwerp nr. 4230, dat beoogt de gevolgen van de bovenbedoelde wetsdecreten nrs. 174 en 254 in stand te houden voor de transacties die zijn verricht gedurende de korte periode waarin de decreten van kracht waren, van 15 mei 1989 tot 12 september 1989. Indien dit wetsontwerp immers door het parlement zou worden goedgekeurd en van kracht zou worden, zouden de ondernemingen die begunstigd worden door de bij beide genoemde wetsdecreten ingevoerde maatregelen, daarvan onrechtmatige voordelen ondervinden.

III

In dezen dient te worden aangetekend dat wetsontwerp nr. 4230 van 4 oktober 1989 geen eigen gegrondheid heeft en geen andere doelstellingen nastreeft dan het behoud van de gevolgen van de wetsdecreten nrs. 174 en 254. De aldus ingevoerde fiscale maatregelen vormen steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het EEG-Verdrag en wel om de volgende redenen.

Ter fine van artikel 92, lid 1, kunnen fiscale maatregelen onder het begrip steunmaatregelen van de staten vallen.

Het Hof van Justitie heeft in zijn arrest van 23 februari 1961 in zaak 30/59 (4) het bovengenoemde beginsel neergelegd, dat voorts ook is bevestigd in het arrest van 10 december 1969 in de gevoegde zaken 6 en 11/69 (5).

De door de bovengenoemde wetsdecreten ingevoerde fiscale maatregelen, die zeker aanzienlijke voordelen voor de begunstigde ondernemingen met zich kunnen brengen, zijn zo ingekleed dat hun toepassing is voorbehouden aan zeer weinig transacties, zo al niet uitsluitend aan de Enimont-transactie. Deze gevolgtrekking is gebaseerd op de inlichtingen waarover de Commissie beschikt en op het feit dat zij nooit door de Italiaanse autoriteiten is betwist. Ter bevestiging ervan wijst de Commissie er ook op dat het CIPE in zijn besluit heeft vastgesteld dat de door de regeling gestelde voorwaarden bestaan met betrekking tot de inbreng van de vennootschap Montedison ten behoeve van de oprichting van de vennootschap Enimont. De Commissie is niet bekend met door het CIPE ten gunste van andere ondernemingen genomen besluiten en de Italiaanse Regering heeft dienaangaande geen gegevens verstrekt.

De bij wetsdecreet nr. 174 ingevoerde Italiaanse regeling is in de tijd beperkt. Zij heeft alleen betrekking op de vóór 31 december 1990 verrichte inbrengtransacties en vormt derhalve geen blijvende wijziging van het Italiaanse belastingstelsel.

Een tweede in het wetsdecreet bepaalde beperking betreft de omvang van de nieuwe vennootschap. De verhoging van het kapitaal van de bestaande vennootschap of het kapitaal van de op te richten vennootschap moet immers meer dan 50 miljard lire bedragen. Op deze wijze zou de voorziene fiscale tegemoetkoming maar enkele ondernemingen ten goede komen.

De Commissie is van mening dat de beide bovengenoemde limieten het toepassingsgebied van de regeling merkbaar beperken, door daaraan het beweerde karakter van algemeenheid en permanentheid te ontnemen. Er dient aan te worden herinnerd dat het Hof van Justitie in zijn uitspraak van 2 juli 1974 in zaak 173/73 (6) heeft beslist dat een gedeeltelijke verlichting van de sociale lasten voor ondernemingen in een bepaalde industriesector - in het betreffende geval de textielsector - steun is in de zin artikel 92 van het EEG-Verdrag. De Commissie heeft een derde reden om te menen dat de onderhavige regeling niet algemeen van aard is, zoals de regelingen in de andere Lid-Staten. De Italiaanse bepalingen zijn niet automatisch van toepassing, aangezien daarin aan het CIPE een discretionaire bevoegdheid wordt verleend om zich er enerzijds van te vergewissen dat de inbreng beantwoordt aan de doelstellingen van belangrijke herstructurering van de nationale industrie en ontwikkeling van de industriële produktie, en anderzijds dat naar behoren rekening is gehouden met de industriële ontwikkeling in de Mezzogiorno, de werkgelegenheidsaspecten, alsmede met overwegingen die verband houden met de milieuzorg en -bescherming. Volgens de Commissie blijkt uit het toevertrouwen aan het CIPE van deze zeer gevoelige taken ontbetwistbaar dat dit hoge orgaan beschikt over ruime discretionaire bevoegdheden, die onverenigbaar zijn met het beginsel van doorzichtigheid van de steun en gelijke behandeling van de betrokken ondernemingen.

De Commissie neemt een in beginsel positief standpunt in ten aanzien van fusies, met name internationale fusies, en zou zich zeker niet verzetten indien de Italiaanse wetgeving zodanig gewijzigd zou worden dat zij zou overeenstemmen met de wetgeving in de andere Lid-Staten, waar voor de totstandbrenging van fusies in meerdere of mindere mate voorwaarden gelden die gunstiger zijn dan die welke in de Italiaanse wetgeving toegestaan worden.

Het is echter niet aan de Commissie zich in de plaats van de Italiaanse wetgever te stellen, noch om na te gaan welke redenen deze ertoe hebben gebracht wettelijke maatregelen in te voeren die van negatieve invloed kunnen zijn op fusies.

Evenmin wil de Commissie een oordeel uitspreken over de concentratie die door de oprichting van Enimont tot stand is gebracht; zij wil echter wel een oordeel geven over de steun in de vorm van belastingvrijstellingen die aan de vennootschap Montedison zou worden verleend bij het verrichten van de transactie waarmee de nieuwe vennootschap Enimont wordt opgericht.

De vennootschap Montedison zou van de belastingvrijstellingen, die qua vorm bedrijfssteun zijn, aanzienlijke kasvoordelen kunnen hebben. Hierdoor zou de financiële positie van deze vennootschap worden versterkt en de mededinging worden beïnvloed, zowel op de nationale markt ten opzichte van Italiaanse ondernemingen die in dezelfde bedrijfstak met Montedison concurreren, als meer in het algemeen op de communautaire markt.

De vennootschap Montedison kan op deze wijze de structuur van haar balans verbeteren en het rendement van haar activa verhogen, en kan haar activa voorts op kunstmatige wijze vergroten. Dit financiële voordeel is met name het gevolg van de opschorting van het betalen van de belasting op de meerwaarde. Aangezien deze in 1989 1 647 miljard lire bedroeg, zou de niet betaalde voorheffing 774 miljard lire belopen. Er zij nogmaals op gewezen dat deze gevolgtrekkingen niet zijn tegengesproken door de Italiaanse Regering en derhalve als correct moeten worden beschouwd.

Volgens de Commissie is de tegenwerping dat de meerwaarde slechts van theoretisch belang is, omdat de heffing verschuldigd is op het moment waarop de meerwaarde wordt gerealiseerd in de vorm van inkomsten, ongegrond. Ook het tegenargument dat door de betrokken belastingmaatregel geen bijzonder liquiditeitsvoordeel aan de begunstigde onderneming wordt gegeven, omdat de onderneming hierdoor slechts wordt vrijgesteld van de afdracht van wat in essentie een vermogensbelasting is, is naar de mening van de Commissie ongegrond. Zij is van oordeel dat de vervalsing van de mededinging het gevolg is van het feit dat de vennootschap Montedison een bepaalde belasting, welke dat ook moge zijn, niet hoeft te betalen, terwijl de andere concurrerende ondernemingen in Italië hieraan wel zijn onderworpen.

Tenslotte kan de Commissie niet meegaan met de opmerking van de Italiaanse Regering dat wetsontwerp nr. 4230 een noodzakelijk gevolg is van de twee wetsdecreten nrs. 174 en 254 die niet door het parlement in wet zijn omgezet. De reden hiervoor is dat in artikel 77 van de Italiaanse grondwet wordt bepaald dat decreten die niet binnen 60 dagen na de publikatie ervan in wet worden omgezet, vanaf de datum van inwerkingtreding hun rechtskracht verliezen. De kamers kunnen echter bij wet de rechtsgevolgen regelen die het resultaat zijn van de niet-omgezette decreten.

Derhalve beschikken de kamers in deze over een discretionaire bevoegdheid en geldt voor hen geen verplichting tot wetgeving om de voorlopige gevolgen van niet-omgezette wetsdecreten in stand te houden. In de tweede plaats gaat het in dit specifieke geval, zoals eerder gezegd, om het regelen van rechtsgevolgen die het resultaat zijn van wetsdecreten op basis waarvan onrechtmatige steun wordt toegekend; de tenuitvoerlegging ervan is immers een overtreding van de bepalingen van artikel 93, lid 3, van het EEG-Verdrag en bovendien zijn de maatregelen onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt, omdat zij niet in aanmerking komen voor toepassing van een van de uitzonderingsbepalingen van artikel 92, lid 3. De kamers kunnen de discretionaire bevoegdheid waarover zij beschikken, niet zodanig gebruiken dat daardoor in een concreet geval een overtreding van het EEG-Verdrag definitief wordt gemaakt.

Tenslotte heeft ook de Italiaanse Regering zelf impliciet bevestigd dat het niet om een noodzakelijk gevolg gaat, aangezien zij in haar laatste telexbericht van 18 juni 1990 opmerkt dat het wetsontwerp niet binnen een zodanige termijn in wet zal worden omgezet dat het gevolgen zal hebben met betrekking tot de vennootschap Montedison. Er bestaat echter geen enkele garantie dat dat niet het geval zal zijn en het parlement kan op willekeurig welk tijdstip besluiten tot goedkeuring van het wetsontwerp. Als het betreffende ontwerp werkelijk geen praktische waarde meer zou hebben, zou het bovendien definitief door de Italiaanse Regering moeten worden ingetrokken.

In het licht van voorgaande overwegingen is de Commissie van mening dat de door wetsdecreet nr. 174 ingevoerde regeling niet kan worden beschouwd als een maatregel van algemene aard, maar dat hiermee een steunmaatregel in de zin van artikel 92, lid 1, van het EEG-Verdrag wordt ingevoerd die is bedoeld om een zeer gering aantal ondernemingen te begunstigen, zo niet Montedison alleen; volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, is Montedison de enige onderneming die gedurende de korte tijd dat de wetsdecreten nrs. 174 en 254 van kracht waren, een inbrengtransactie heeft verricht, ten aanzien waarvan het CIPE bovendien een positief standpunt heeft ingenomen.

Ter fine van artikel 92, lid 1, moet bovendien worden vermeld dat de Montedison-groep in de chemiesector opereert met de vennootschap Montefluos die fluorverbindingen, elastomeren, chloorfluorverbindingen, peroxiden, enzovoort produceert, de vennootschap Himont die polypropenen en andere polymeren produceert, en de vennootschap SIR die harsen, polyesters, enzovoort produceert.

Tenslotte is de Montedison-groep de belangrijkste aandeelhouder van de vennootschap Enimont die op vrijwel alle onderdelen van de chemiesector produktie-activiteiten heeft. De intracommunautaire concurrentie is op al deze gebieden zeer scherp en vaak wordt geconstateerd dat er op communautair niveau een aanzienlijk overschot aan produktiecapaciteit bestaat.

De Commissie heeft kunnen vaststellen dat vanuit Italië in 1987 chemieprodukten ter waarde van 4 234 miljoen ecu naar de andere Lid-Staten en ter waarde van 3 813 miljoen ecu naar derde landen zijn geëxporteerd. In 1988 beliep de Italiaanse uitvoer respectievelijk 5 074 en 4 151 miljoen ecu.

De Italiaanse invoer van produkten uit de andere Lid-Staten bedroeg in de jaren 1987 en 1988 respectievelijk 9 633 miljoen en 10 974 miljoen ecu, terwijl voor respectievelijk 3 085 miljoen en 3 472 miljoen ecu uit derde landen werd ingevoerd.

De Montedison-groep heeft in 1988 een omzet van 14 122 miljard lire behaald, waarvan 7 412 miljard (52,5 % van het totaal) betrekking heeft op verkopen in Italië en 2 964 miljard, dat wil zeggen 21 %, op verkopen in de Westeuropese landen. Het is derhalve duidelijk dat de Montedison-groep een aanzienlijk deel van de Italiaanse markt in handen heeft en ook in de andere Lid-Staten prominent aanwezig is.

Ook al zou het bedrag van de totale omzet van 14 122 miljard lire worden verminderd met het bedrag van de omzet van de vennootschappen die vervolgens in de vennootschap Enimont zijn ingebracht, dan nog blijft de omzet van de vennootschap Montedison met 5 446 miljard lire aanzienlijk.

De Commissie is van mening dat, zoals het Hof van Justitie in zijn arrest van 17 september 1980 in zaak 730/79 (7) heeft geoordeeld, wanneer financiële steun van een Staat de positie van een onderneming ten opzichte van andere concurrerende ondernemingen in het intracommunautaire handelsverkeer versterkt, dit handelsverkeer moet worden geacht door de steun te worden beïnvloed.

In deze omstandigheden lijdt het geen twijfel dat het verlenen van belastingvrijstellingen tot een bedrag van 774 miljard lire de financiële positie van de vennootschap Montedison aanzienlijk zou versterken. In artikel 92, lid 1, van het EEG-Verdrag is het beginsel vastgelegd van een algemeen verbod op steunmaatregelen die voldoen aan de daarin vermelde criteria, hetgeen bij de onderhavige steunmaatregel het geval is.

IV

De in artikel 92, lid 2, van het EEG-Verdrag bepaalde afwijkingen van bovengenoemd beginsel zijn, gezien de aard en de doelstellingen van de steunmaatregelen waar het om gaat, in dit geval niet van toepassing.

In artikel 92, lid 3, wordt bepaald welke steunmaatregelen als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd. De verenigbaarheid met het Verdrag moet beschouwd worden in het licht van de communautaire omstandigheden, niet van de omstandigheden in een enkele Lid-Staat. Om de goede werking van de gemeenschappelijke markt te waarborgen en gezien het in artikel 3, onder f), van het Verdrag opgenomen beginsel, moeten de afwijkingen van het beginsel van artikel 92, lid 1, welke zijn vastgesteld in lid 3 van hetzelfde artikel, op restrictieve wijze worden geïnterpreteerd.

In het bijzonder zijn dergelijke afwijkingen alleen toepasselijk, als de Commissie heeft kunnen vaststellen dat het vrije spel van de marktkrachten er zonder steunmaatregelen niet toe leidt dat de mogelijke begunstigden zodanig opereren dat wordt bijgedragen tot de verwezenlijking van een van de doelstellingen van algemeen belang, die met de in lid 3 bepaalde afwijkingen worden beoogd.

De toepassing van afwijkingen op gevallen waarin niet wordt bijgedragen tot het nastreven van een dergelijke doelstelling of waarin de steun daartoe niet noodzakelijk is, zou betekenen dat onrechtmatige voordelen worden verleend aan industrieën of ondernemingen in bepaalde Lid-Staten, hetgeen tot een versterking van de financiële positie van de betreffende bedrijven zou leiden; daardoor zouden de voorwaarden voor het handelsverkeer worden gewijzigd en zou de mededinging worden vervalst, zonder dat daarvoor enige, op het algemeen belang in de zin van artikel 92, lid 3, gebaseerde rechtvaardiging bestaat.

In het onderhavige geval heeft de Italiaanse Regering geen gegevens kunnen verschaffen op basis waarvan de voorgenomen steun in aanmerking zou kunnen komen voor toepassing van een van de in artikel 92, lid 3, bepaalde afwijkingen. Evenmin heeft de Commissie het bestaan van dergelijke gegevens kunnen vaststellen.

Aangezien het daardwerkelijk om bedrijfssteun gaat en niet om steun die is bestemd voor investeringen in de produktie, zijn de in artikel 92, lid 3, onder a) en c), bepaalde afwijkingen betreffende steun ter bevordering of vergemakkelijking van de ontwikkeling van bepaalde regio's, niet van toepassing.

Wat de in artikel 92, lid 3, onder b), bepaalde afwijkingen betreft, is het duidelijk dat de steun in kwestie niet is bestemd om de verwezenlijking van een belangrijk project van gemeenschappelijk Europees belang te bevorderen, noch om een ernstige verstoring in de Italiaanse economie op te heffen.

Wat de in artikel 92, lid 3, onder c), bepaalde afwijking ten gunste van steun "om bepaalde vormen van economische bedrijvigheid te vergemakkelijken" betreft, zij herhaald dat het in dit geval om bedrijfssteun gaat en niet om steun die voor de financiering van investeringen in de produktie is bestemd. De toestand op de markt in de betreffende sector lijkt zonder overheidsingrijpen voor een normale ontwikkeling te zorgen. De steun kan derhalve niet met een beroep op het gemeenschappelijk belang worden gemotiveerd,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:

Artikel 1

Het bij wetsdecreet nr. 4230 van 4 oktober 1989 ingevoerde stelsel van fiscale stimuleringsmaatregelen is onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 92, lid 1, van het EEG-Verdrag.

Italië mag dit stelsel niet in werking laten treden en mag met name geen enkele vorm van fiscale steun verlenen aan de inbrengtransacties die door de vennootschap Montedison of mogelijk door andere ondernemingen in het kader van de wetsdecreten nr. 174 van 15 mei 1989 en nr. 254 van 13 juli 1989 worden verricht.

Artikel 2

Italië stelt de Commissie binnen twee maanden na de bekendmaking van deze beschikking op de hoogte van de maatregelen die zijn genomen om aan het bepaalde in artikel 1 te voldoen.

Artikel 3

Deze beschikking is gericht tot de Italiaanse Republiek. Gedaan te Brussel, 25 juli 1990. Voor de Commissie

Leon BRITTAN

Vice-Voorzitter

(1) Duitsland tegen Commissie, Jurisprudentie 1984, blz. 1451. (2) PB nr. C 281 van 7. 11. 1989, blz. 9. (3) PB nr. C 48 van 28. 2. 1990, blz. 6. (4) Gezamenlijke Steenkolenmijnen tegen Hoge Autoriteit, Jurisprudentie 1961, blz. 40. (5) Commissie tegen Frankrijk, Jurisprudentie 1969, blz. 523. (6) Italië tegen Commissie, Jurisprudentie 1974, blz. 709. (7) Philip Morris tegen Commissie, Jurisprudentie 1980, blz. 2671.