Initiatief van de Franse Republiek met het oog op de aanneming van een richtlijn van de Raad betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwijdering van onderdanen van derde landen

(2000/C 243/01)

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 63, punt 3,

Gelet op het initiatief van de Franse Republiek,

Gezien het advies van het Europees Parlement,

Overwegende hetgeen volgt:

(1) Het Verdrag bepaalt in artikel 63, punt 3, dat de Raad maatregelen aanneemt inzake immigratiebeleid op het gebied van de voorwaarden voor toegang en verblijf, alsook op dat van de illegale immigratie en het illegaal verblijf.

(2) De Europese Raad, bijeengekomen in Tampere op 15 en 16 oktober 1999, heeft zijn streven bevestigd om een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen. Met het oog hierop dient een gemeenschappelijk Europees beleid inzake asiel en migratie tweesporig gericht te zijn op een eerlijke behandeling van derdelanders en een betere beheersing van de migratiestromen.

(3) Om te zorgen voor een doelmatiger uitvoering van de verwijderingsmaatregelen en voor een betere samenwerking tussen de lidstaten, is onderlinge erkenning van verwijderingsbeslissingen noodzakelijk.

(4) De maatregelen inzake de verwijdering van personen moeten worden uitgevaardigd conform de grondrechten zoals die worden gegarandeerd bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950, met name de artikelen 3 en 8 daarvan, en bij het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951 en zoals zij vervat zijn in de gemeenschappelijke grondwetbeginselen van de lidstaten.

(5) Overeenkomstig artikel 5 van het Verdrag zijn het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel van toepassing. Het doel van het overwogen optreden, namelijk samenwerking tussen de lidstaten inzake verwijdering van vreemdelingen, kan niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kan vanwege de gevolgen van dit optreden beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. Deze richtlijn gaat niet verder dan wat nodig is om dit doel te bereiken,

HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

Artikel 1

1. Deze richtlijn is erop gericht de uitvoering mogelijk te maken van een verwijderingsmaatregel die door een bestuursorgaan van een lidstaat, hierna "de uitvaardigende lidstaat" te noemen, is uitgevaardigd ten aanzien van een onderdaan van een derde land die zich bevindt op het grondgebied van een andere lidstaat, hierna "de uitvoerende lidstaat" te noemen.

2. De in lid 1 bedoelde verwijdering geschiedt onder de in artikel 3 omschreven voorwaarden.

Artikel 2

Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:

a) "onderdaan van een derde land": een meerderjarige die niet de nationaliteit van één van de lidstaten bezit;

b) "verwijderingsmaatregel": elke administratieve maatregel van de bevoegde autoriteit van een lidstaat;

c) "uitvoeringsmaatregel": elke maatregel ter uitvoering van een door de uitvoerende lidstaat getroffen verwijderingsmaatregel.

Artikel 3

De in artikel 1 bedoelde verwijdering geschiedt onder de volgende voorwaarden:

a) de verwijderingsmaatregel is gegrond op een ernstige en daadwerkelijke bedreiging van de openbare orde of van de nationale of binnenlandse veiligheid en

- de onderdaan van een derde land is door de uitvaardigende lidstaat veroordeeld tot een vrijheidsstraf van ten minste één jaar zonder uitstel; of

- ten aanzien van de onderdaan van een derde land bestaan er ernstige vermoedens dat hij ernstige strafbare feiten heeft gepleegd of zijn er reële aanwijzingen dat hij overweegt dergelijke feiten te plegen op het grondgebied van een lidstaat.

Het bezit van een verblijfstitel staat de uitvoering van een in het kader van deze alinea uitgevaardigde verwijderingsmaatregel niet in de weg. Deze maatregel dient gegrond te zijn op een ernstige en daadwerkelijke bedreiging en conform te zijn aan het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950;

b) indien ten aanzien van de onderdaan van een derde land reeds een verwijderingsmaatregel is uitgevaardigd die gegrond is op niet-naleving van de nationale wetgeving inzake de toegang of het verblijf van vreemdelingen.

In de twee onder a) en b) bedoelde gevallen mag de maatregel herroepen noch opgeschort zijn.

Artikel 4

Indien de uitvoerende lidstaat niet weet of de verwijderingsmaatregel definitief uitvoerbaar is, vergewist hij zich daarvan bij de uitvaardigende lidstaat.

De uitvoerende lidstaat onderzoekt vooraf de status van de persoon in het licht van de relevante internationale overeenkomsten en de geldende nationale wetgeving.

Artikel 5

De betrokken onderdaan van een derde land dient beroep te kunnen instellen tegen de beslissing van de uitvoerende lidstaat onder de bij de wetgeving van deze lidstaat voorgeschreven voorwaarden.

Wanneer de wetgeving van de uitvoerende lidstaat bepaalt dat het beroep niet opschortend is, voert deze lidstaat de maatregel uit en stelt hij de uitvaardigende lidstaat daarvan in kennis.

Indien de wetgeving van de uitvoerende lidstaat bepaalt dat het beroep opschortend is, kan deze lidstaat de maatregel pas uitvoeren nadat alle beroepsmogelijkheden zijn opgebruikt en de uitvaardigende lidstaat de maatregel heeft bevestigd. De uitvoerende lidstaat stelt de uitvaardigende lidstaat in kennis van de uitvoering van deze maatregel.

Artikel 6

De bescherming van de persoonsgegevens en de beveiliging van gegevens geschieden overeenkomstig de nationale wetgeving die is uitgevaardigd overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(1).

Artikel 7

1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuusrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ...(2) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen, alsmede een concordantietabel.

Artikel 8

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

Artikel 9

Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Gedaan te ...

Voor de Raad

De voorzitter

...

(1) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

(2) ... jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn.