25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/1 
I 
(Mededelingen) 
RAAD  EN  COMMISSIE 
TWINTIGSTE  VERSLAG 
VAN  DE WERKZAAMHEDEN  VAN  HET  MONETAIR  COMITÉ 
VOORWOORD 
Doel  van dit verslag  is het geven  van een kort  overzicht  van de werkzaamheden  van  het 
Monetair  Comité  in 1978. 
In dat jaar  hield  het Comité  elf vergaderingen,  terwijl  de uit zijn  leden  samengestelde  of 
op zijn  initiatief  opgerichte  werkgroepen  veelvuldig  bijeen  kwamen. 
In zijn  vergadering  van 9 december  1977  had het Comité  tot voorzitter  gekozen  de heer 
J. van Ypersele  de Strihou,  kabinet  van de eerste  minister,  Brussel,  en tot vice-voorzitter 
de heren  S. Andersen,  president  van  Danmarks  Nationalbank,  N. Jordan-Moss,  HM 
Treasury,  London,  en P. Jaans,  Commisaire  au controle  des banques,  Luxemburg.  De 
ambachtstermijn  van de nieuwe  leden  verstrijkt  op 31 december  1979.  De ledenlijst  per 
31 december  1978  is als bijlage  opgenomen. 
In zijn  vergadering  van 5 en 6 juni  werd  het feit herdacht  dat de eerste  bijeenkomst  van 
het Comité  twintig  jaar  geleden,  op 4 juni  1958,  plaatsvond.  Ter  gelegenheid  van  dit 
jubileum  nodigde  de voorzitter,  de heer  van Ypersele,  het Comité  en zijn  vroegere  voor-
zitter  en vice-voorzitter  uit op een  receptie  welke  op 5 juni  1978  werd  gehouden.  De 
schriftelijke  bijdragen  van de vroegere  voorzitters  en de door  de huidige  voorzitter  ge-
houden  redevoering  werden  gebundeld  in een  kleine  brochure,  getiteld  „Twintig  jaar 
Monetair  Comité",  welke  op verzoek  kan  worden  verkregen  bij het Secretariaat  van het 
Comité. 
Het verslag  werd  afgesloten  per 31 december  1978. 
INLEIDING 
1. Ook  in 1978  was  de expansie  van de wereldeco-
nomie  matig.  De groeipercentages  van  produktie  en 
wereldhandel  kwamen  overeen  met  die van 1977.  De 
structuur  van de betalingsbalansen  onderging  aanzien-
lijke wijzigingen:  enerzijds  verminderde  het OPEC-
overschot  sterk  en nam  het tekort  van  de niet-aard  -
olieproducerende  ontwikkelingslanden  toe en ander-
zijds  ontstond  voor  de OESO-landen  weer  een over-
schot.  Laatstgenoemde  landen  gaven  uiteenlopende ontwikkelingen  te zien:  het tekort  van  de Verenigde 
Staten  verslechterde  verder,  maar  dit werd  meer  dan 
gecompenseerd  door  de verbetering  van de betalings-
balansen  van  andere  landen,  in het bijzonder  de Ge-
meenschap  en Japan. 
2. De  economische  situatie  van  de Gemeenschap 
gaf in 1978  vrij sterke  contrasten  te zien.  De resulta-
ten ten aanzien  van groei-  en werkgelegenheid  waren 
Nr. C 240/2 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
teleurstellend:  de groei  van  de produktie  bleef  middel-
matig  en was  nauwelijks  sneller  dan  in 1977,  terwijl 
de werkloosheid  vrijwel  het gehele  jaar  bleef  toene-
men.  Daarentegen  werd  verdere  vooruitgang  geboekt 
met betrekking  tot prijzen  en betalingsbalansen:  de 
vermindering  van  het  inflatietempo  zette  zich  voort 
en was  vooral  sterk  in landen  waar  eerder  de hoogste percentages  werden  geregistreerd;  tegelijkertijd  nam 
het overschot  op de lopende  rekening  van de Gemeen-
schap  aanmerkelijk  toe,  welke  ontwikkeling,  die  in 
het bijzonder  moet  worden  toegeschreven  aan  de ver-
betering  van  de ruilvoet,  bijzonder  duidelijk  was  in 
een aantal  landen  die in voorgaande  jaren  een  betrek-
kelijk  zwakke  positie  innamen. 
HET  OPTREDEN  VAN  DE GEMEENSCHAP  EN DE WERKZAAMHEDEN  VAN  HET 
COMITÉ 
3. 1978  was  een  belangrijk  jaar  voor  het  Comité 
dat een  zeer  belangrijke  rol speelde  bij de voorberei-
ding  en ontwikkeling  van het Europese  Monetair  Stel-
sel en in de tweede  helft  van  het jaar  zijn  tijd  vrijwel 
uitsluitend  hieraan  besteedde. 
4. Op  17 november  1977  diende  de Commissie  bij 
de Europese  Raad  yan  4 en 5 december  1977  een me-
dedeling  in over  „de  vooruitzichten  voor  de Economi-
sche  en Monetaire  Unie"  en in zijn  bijeenkomst  van 
19 december  1977  verzocht  de Raad  het  Comité, 
evenals  het Comité  voor  Economische  politiek  en het 
Comité  van  Presidenten,  deze  mededeling  aan  een  on-
derzoek  te onderwerpen.  Daartoe  kwamen  de plaats-
vervangende  leden  verschillende  malen  bijeen;  zij leg-
den op 4 april  1978  een  verslag  voor  aan  het Comité, 
dat daarover  van  gedachten  wisselde. 
5. Op  6 en 7 april  1978  kwam  de Europese  Raad 
in Kopenhagen  bijeen.  De conclusies  van  het  Presi-
dium  bevatte  een  lijst  doelstellingen  betreffende  de 
economische  en sociale  situatie.  In het bijzonder  werd 
gesteld: 
„2. De  Europese  Raad  besprak  de noodzaak  van 
een grotere  monetaire  stabiliteit,  zowel  binnen  de 
Gemeenschap  als op wereldniveau.". 
De Europese  Raad  vroeg  de Raad  de nodige  maatre-
gelen  te nemen  om deze  doelstellingen  te verwezenlij-
ken. In dit verband  verzocht  de Raad  in zijn  zitting 
van 17 april  1978  het Monetair  Comité  en het Comité 
van Presidenten  hun  werkzaamheden  over  monetaire 
vraagstukken  in de Gemeenschap  voort  te zetten  en 
in mei  of juni  verslag  uit te brengen. 
6. Ingevolge  dit verzoek  hield  het Comité  op 11 en 
12 mei  een  uitvoerige  en gedetailleerde  gedachtenwis-
seling  over  de wijze  waarop  een  grotere  stabiliteit  van 
de wisselkoersverhoudingen  tussen  de Lid-Staten  van 
de EEG  zou  kunnen  worden  bevorderd.  Daarbij  werd 
uitgegaan  van  de volgende  stelregels  voor  enigerlei 
nieuw  wisselkoersstelsel: 
a) het  moet  van  toepassing  zijn  op alle  valuta's  van 
de Gemeenschap; 
b) het  moet  symmetrisch  zijn  ten  aanzien  van  de 
lasten  van  aanpassingen; c) het  moet  gesteund  worden  door  aanzienlijke  kre-
dietfaciliteiten. 
De voorzitter  legde  in de Raad  van  22 mei  een verkla-
ring af waarin  de  voorlopige  conclusies  van  het 
Comité  werden  samengevat. 
7. In  zijn  bijeenkomst  van  5 en 6 juni  vervolgde 
het Comité  zijn  onderzoek;  het stelde  een  verslag  aan 
de Raad  en de Commissie  op waarin  de „drie  varian-
ten",  in feite  combinaties  van  varianten,  om te komen 
tot wisselkoersstabiliteit  werden  beschreven.  Deze 
varianten  waren  in grote  lijnen: 
a) de „strikte"  variant,  welke  verplichtingen  een  no-
minale  marktkoers  ten opzichte  van elke  partnerva-
luta te verdedigen  inhoudt.  Hierbij  werden  twee  al-
ternatieven  overwogen.  In de eerste  plaats  de terug-
keer  van  alle  valuta's  van  de Lid-Staten  in de 
slang,  zij het met  een  element  van  flexibiliteit  in de 
vorm  van  een  overgangsperiode  gedurende  welke 
ruimere  marges  of een  soepele  procedure  voor  het 
wijzigen  van  spilkoersen  toegepast  zou  kunnen 
worden.  In de tweede  plaats  zou  een  nieuw  stelsel 
kunnen  worden  opgezet,  echter  met  een  aantal 
nieuwe  voorzieningen,  zoals  een  vereenvoudigde 
procedure  voor  kleine  wijzigingen  in de spilkoer-
sen, een  regeling  voor  een  tijdelijk  niet  deelnemen 
en elementen  van  een  gemeenschapelijk  standpunt 
ten opzichte  van  belangrijke  valuta's  van  derde 
landen; 
b) de „gewogen  index"  variant,  waarbij  de verplich-
ting te interveniëren  gedefinieerd  zou  worden  met 
betrekking  tot  een  gewogen  indexcijfer,  opge-
bouwd  op grond  van  de Europese  rekeneenheid 
(ERE)  dan  wel  van  effectieve  wisselkoersen  (gewo-
gen met  de geografische  verdeling  van  de buiten-
landse  handel).  De deelnemende  landen  zouden  de 
verplichting  op zich  nemen  de index  binnen  een 
bepaalde  marge  te houden; 
c) de „flexibele"  variant  welke  een  systeem  van  on-
derling  afgestemde  fluctuaties  met  een  referentie-
zone  voor  elk van  de drie  afzonderlijk  zwevende 
valuta's  en voor  de slang  als geheel,  zou  omvatten. 
Er zou  geen  verplichting  zijn  de marges  te verdedi-
gen;  de enige  verplichtingen  zouden  zijn:  ten eer-
25 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr.C  240/3 
ste mogen  geen  maatregelen  worden  getroffen  die 
ertoe  zouden  kunnen  leiden  dat  de wisselkoers  uit 
de referentiezone  raakt  en ten  tweede  moeten  de 
landen  een  overlegprocedure  aanvaarden  welke 
automatisch  in werking  treedt  als de referentiezo-
nes zouden  worden  overschreden  of opgegeven. 
8. De  Europese  Raad  kwam  op  6 en 7 juli  in 
Bremen  bijeen  en onderzocht  een  voorstel  voor  de tot-
standbrenging  van  nauwere  samenwerking  (door  de 
invoering  van  een  Europees  Monetair  Stelsel)  om  te 
komen  tot  een  zone  van  monetaire  stabiliteit  in 
Europa.  De voornaamste  beginselen  van  het EMS  wer-
den neergelegd  in de Bijlage  bij de conclusies  van  het 
Presidium,  gewoonlijk  aangeduid  als de „bijlage  van 
Bremen". 
9. Het  Comité  werd  door  de Raad  „Financiën" 
van 24 juli  1978  verzocht  het  in de bijlage  van  Bre-
men geformuleerde  stelsel  te onderzoeken  en aan  de 
Raad,  voor  zijn  op 18 september  te houden  zitting, 
verslag  uit te brengen.  Na drie  vergaderingen  van  de 
plaatsvervangende  leden  en twee  bijeenkomsten  van 
het Comité  werd  op 7 september  1978  een  „Interim-
verslag  over  het Europees  Monetair  Stelsel"  aangeno-
men met  de numeraire  — zoals  de definitie  van  spil-
koersen  en marges,  de kenmerken  van  de verschil-
lende  stelsels  (pariteitenraster  en korfstelsels)  en ver-
anderingen  in spilkoersen  — en interventies  — zoals 
interventievaluta's,  breedte  van  de marges  en symme-
trie der  interventieverplichtingen  — en dat  eveneens 
inleidende  beschouwingen  over  het  Europees  Mone-
tair Fonds  (EMF)  bevatte. 
10. Dit  verslag  werd  op 18 september  behandeld 
door  de Raad,  die  de betrokken  Comités  verzocht 
hun werkzaamheden  voort  te zetten  in het  licht  van 
de discussies  die in de Raad  hadden  plaatsgevonden. 
Na voorbereidende  werkzaamheden  door  de plaatsver-
vangende  leden  nam  het  Comité  op 12 oktober  1978 
een „Verslag  over  het  Europees  Monetair  Stelsel" 
aan waarin  de beschouwingen  van  het  interimverslag 
nader  werden  uitgewerkt,  in het  bijzonder  uitgaande 
van de veronderstelling  dat het EMS  gebaseerd  wordt 
op een  gecombineerd  gebruik  van  de „pariteitenras-
ter"-formule  en de „ECU-korf"-formule,  de laatste 
om de „mate  van  afwijking"  van  de deelnemende 
valuta's  te bepalen. 
11. Dit  verslag  werd  door  de Raad  in zijn  zitting 
van 16 oktober  onderzocht,  waarbij  in het  bijzonder 
aandacht  werd  besteed  aan  de interventieregels  en de 
versterking  van  de kredietmechanismen.  De Comités 
werden  verzocht  hun  werkzaamheden  voort  te zetten 
en bepaalde  nog  hangende  vraagstukken  te verduide-
lijken. 12. Op  7 november  nam  het Comité  zijn  „Eindver-
slag aan  de Raad  en de Commissie  over  het Europees 
Monetair  Stelsel"  (bijlage  I) aan,  na een  lange  discus-
sie over  de nog  hangende  vraagstukken. 
Dit verslag  werd  op 20 november  door  de Raad  on-
derzocht  en op grond  van  dit verslag,  dat van  het Co-
mité  van  Presidenten  en dat van  het Comité  voor  Eco-
nomische  politiek  stelde  het  Presidium  van  de Raad 
een samenvattend  verslag  voor  de Europese  Raad  op. 
13. De  Europese  Raad  kwam  op 4 en 5 december 
bijeen  en nam  een  „Resolutie  over  de invoering  van 
het Europees  Monetair  Stelsel  (EMS)"  aan.  Het 
stelsel  zou  op 1 januari  1979  in werking  moeten  tre-
den. 
Het Comité  is zich  bewust  van  het  feit  dat een  blij-
vend  succes  van  het  EMS  vereist  dat  de coördinatie 
van het nationale  economische  beleid  wordt  verbeterd 
en het  is bereid  binnen  het  bestaande  kader  zijn  bij-
drage  te leveren  aan  het verzekeren  en verbeteren  van 
de convergentie  van  de economische  politiek  tussen 
Lid-Staten,  zoals  uiteengezet  in zijn  verslag  aan  de 
Raad  en de Commissie  van  28 februari  1978  (bijlage 
II). 
# 
14. Evenals  in voorgaande  jaren  onderzocht  het 
Comité  op gezette  tijden  de economische  situatie  in 
de Lid-Staten,  in het  bijzonder  ten  aanzien  van  het 
monetair  beleid  en wisselkoersbeleid  en het  gebruik 
van monetaire  doelstellingen,  zoals  vermeld  in zijn 
verslag  van  november  1976  (zie  Negentiende  Jaarver-
slag,  punten  8 tot 10).  In dit verband  besprak  het Co-
mité  in het  bijzonder  het  door  Frankrijk,  Duitsland 
en het Verenigd  Koninkrijk  gevoerd  beleid. 
15. Daarnaast  werd  het  Comité,  overeenkomstig 
de beschikkingen  van  de Raad  waarbij  door  de Ge-
meenschap  financiële  steun  wordt  verleend  aan  Italië 
en Ierland,  geraadpleegd  over  de situatie  van  deze  lan-
den. In januari  nam  het  Comité  kennis  van  een  door 
de werkgroep  ad hoe  onder  voorzitterschap  van  de 
heer  de la Genière  opgesteld  verslag  waarin  de econo-
mische  toestand  in Italië  in 1977  werd  geanalyseerd. 
In mei  legde  de werkgroep  ad hoe  opnieuw  een  ver-
slag voor  aan  het Comité  en nam  het Comité  een  ver-
slag aan  de Raad  en de Commissie  aan.  Ten  slotte 
werd  door  het  Comité  in zijn  bijeenkomst  van  18 en 
19 juli 1978  een  verslag  aan  de Raad  en de Commis-
sie goedgekeurd  waarbij  de fundamentele  en „instru-
mentele"  doelstellingen  voor  1978  en de fundamen-
tele doelstellingen  voor  1979  werden  vastgesteld. 
16. In  februari  nam  het  Comité  een  door  de werk-
groep  ad hoe  onder  voorzitterschap  van  de heer  An-
dersen  opgesteld  ontwerp-verslag  over  de economi-
sche  situatie  in Ierland,  de vooruitzichten  voor  1978 
en de naleving  van  de voorwaarden  inzake  economi-
Nr. C 240/4 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25.9.79 
sche politiek  in 1977.  Dit verslag  werd  ter informatie 
aan de Commissie  voorgelegd. 
17. Het  Comité  besteedde  voorts  een  belangrijk 
deel van  zijn  tijd aan  internationale  monetaire  vraag-
stukken  met  het oog  op de bijeenkomsten  van het In-
terimcomité  in april  en september  en de jaarvergade-
ring van het Internationaal  Monetair  Fonds  in septem-
ber. 
De twee  voornaamste  problemen  waarmee  het  Co-
mité dit jaar  te maken  had  betroffen  de SDR  (nieuwe 
toewijzing,  verbetering  van de kenmerken  — waarde-
ring,  rentetarief,  verplichting  tot wederaanvulling  — 
substitutierekening)  en de herziening  van de quota's. 
18. Het  Comité  behandelde  voorts  verschillende  an-
dere aangelegenheden,  zoals  een  voorstel  tot wijzi-
ging van de regeling  inzake  communautaire  leningen, 
een voorstel  voor  een  ontwerp  van  derde  richtlijn  tot 
toepassing  van  artikel  67 van  het  EEG-verdrag  (bij-
lage III),  een  voorstel  tot herfinanciering  door  de 
Bank  voor  Internationale  Betalingen  van  vorderingen die voortvloeien  uit het mechanisme  der financiële  bij-
stand  op middellange  termijn,  en verschillende  voor-
stellen  tot wijziging  van  de voor  de omrekening  van 
nationale  munteenheden  in rekeneenheden  voor  doel-
einden  van het gemeenschappelijk  landbouwbeleid. 
19. In  het kader  van de voorbereidende  werkzaam-
heden  voor  het  EMS  onderzocht  het  Comité  ten 
slotte  de voorstellen  van  de Commissie  voor  verorde-
ningen  van  de Raad  betreffende  de wijziging  van  de 
waarde  van  de rekeneenheid  die wordt  gebruikt  door 
het Europees  Fonds  voor  Monetaire  Samenwerking; 
het Europees  Monetair  Stelsel;  en de invloed  van  het 
Europees  Monetair  Stelsel  op het gemeenschappelijk 
landbouwbeleid,  alsmede  een  voorstel  voor  een  be-
schikking  van  de Raad  tot wijziging  van Beschikking 
71/143/EEG  houdende  invoering  van  een  mecha-
nisme  voor  financiële  bijstand  op middellange  termijn. 
Voorts  onderzocht  het juridische  aspecten  van  de in-
werkingtreding  van  het EMS  op grond  van  een  door 
een daartoe  gevormde  werkgroep  ad hoe  opgesteld 
verslag. 
WERKGROEPEN  VAN  HET  MONETAIR  COMITÉ 
20. De  werkgroep  „Effectenmarkten"  kwam  in 
1978  vijfmaal  bijeen  en zette  het onderzoek  van  de 
ontwikkelingen  op de kapitaalmarkten  van  de Lid-
Staten  en op de internationale  obligatiemarkten  voort. 
Zij besprak  tevens  het  kapitaalmarktbeleid  van  de * 
Lid-Staten. 
Op verzoek  van  het Monetair  Comité  stelde  zij een 
ontwerp-advies  op over  het voorstel  voor  een ontwerp 
van derde  richtlijn  tot uitvoering  van  artikel  67 van 
het EEG-Verdrag,  dat door  het Monetair  Comité  in 
zijn vergadering  van  5 en 6 juni  1978  (zie  paragraaf 
18 hiervoor)  werd  aanvaard. 21. De  werkgroep  „Harmonisatie  van  de instru-
menten  der  monetaire  politiek",  een  gezamenlijke 
werkgroep  van  het Comité  en het Comité  van  Presi-
denten,  kwam  in 1978  verscheidene  malen  bijeen.  De 
groep  vervolgde  haar  werkzaamheden  inzake  interme-
diaire  doelstellingen  met  een  gedetailleerde  studie  in-
zake  mogelijke  belemmeringen  voor  de harmonisatie 
daarvan,  welke  werkzaamheden  aan  het eind  van  het 
jaar vrijwel  waren  voltooid.  Deze  studies  zullen  de 
grondslag  vormen  voor  een  verslag  dat de werkgroep 
in het begin  van  1979  zal voorleggen  aan  het Mone-
tair Comité  en het Comité  van Presidenten. 
LIJST  VAN  LEDEN  EN  PLAATSVERVANGENDE  LEDEN  VAN  HET  MONETAIR 
COMITÉ 
Voorzitter 
J. van  Ypersele  de Strihou  Kabinetschef  van  de Eerste  Minister  (Brussel) 
Vice-voorzitters 
S. Andersen  Gouverneur  — Danmarks  Nationalbank  (Kopenhagen) 
N. Jordan-Moss  HM  Treasury  (Londen) 
P. Jaans  Commissaire  au controle  des banques  (Luxemburg) 
25.9.  79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/5 
Leden 
M. J. Balfour 
F. Boyer  de la Giroday 
J.-M.  Camdessus  (vanaf  1 september 
1978) 
R. de la Genière 
J.-Y.  Haberer  (tot  31 augustus  1978) 
K. Hansen 
M. Horgan 
G. Janson 
R. Kirsch 
Prof.  G. Magnifico 
Dott.  U. Mosca 
T. O'Grady  Walshe 
Dott.  S. Palumbo 
K. O. Poehl 
Drs. A.Szasz 
Dr. H. H. Weber 
Dr. A. H. E. M. Wellink Bank  of England  (Londen) 
Directeur  bij het Directoraat-generaal  Economische  en 
financiële  zaken  — Commissie  van de Europese  Gemeen-
schappen  (Brussel) 
Chef  du service  des affaires  internationales  a la direction 
du trésor,  ministère  de ('économie  et des finances  (Parijs) 
Premier  sous-gouverneur  de la Banque  de France  (Parijs) 
Chef  du service  des affaires  internationales  a la direction 
du trésor,  ministère  de 1'économie  et des finances  (Parijs) 
Director  general  —  Det  Okonomiske  Sekretariat 
(Kopenhagen) 
Department  of Finance  (Dublin) 
Directeur  van de Nationale  Bank  van België  (Brussel) 
Conseiller  de  gouvernement,  ministère  des  finances 
(Luxemburg) 
Banca  d'Italia  (Rome) 
Directeur-generaal  Economische  en financiële  zaken  — 
Commissie  van de Europese  Gemeenschappen  (Brussel) 
Central  Bank  of Ireland  (Dublin) 
Dirigente  generale  al ministero  del tesoro  (Rome) 
Vizeprasident  der Deutschen  Bundesbank  (Frankfurt-am-
Main) 
Directeur  van de Nederlandsche  Bank  NV  (Amsterdam) 
Ministerialdirektor  — Bundesministerium  der  Finanzen 
(Bonn) 
Thesaurier-generaal  bij  het  Ministerie  van  Financiën 
('s-Gravenhage) 
Voorzitter  der plaatsvervangende  leden  van het Monetair  Comité 
Mr. H. Baquiast Sous-directeur  k la direction  du trésor,  ministère  de 
('économie  et des finances  (Parijs) 
Plaatsvervangende  leden 
Drs. D. H. Boot 
P. J. Buil 
H. Dalgaard 
Drs. F. A. Engering  (vanaf  1 juni  1978) 
Dr. W. Flandorffer 
M. Emerson  (vanaf  15 februari  1978) 
Mevr.  M. Hedley-Miller 
G. Jennemann  (tot  3 januari  1978) Onderdirecteur  van 
(Amsterdam) de Nederlandsche  Bank  NV 
Bank  of England  (Londen) 
Kontorchef  — Danmarks  Nationalbank  (Kopenhagen) 
Ministerie  van Financiën  ('s-Gravenhage) 
Ministerialrat,  Bundesministerium  für Wirtschaft  (Bonn) 
Directeur  bij het Directoraat-generaal  Economische  en 
financiële  zaken  —  Commissie  van  de  Europese 
Gemeenschappen  (Brussel) 
HM Treasury  (Londen) 
Bankdirektor,  Deutsche  Bundesbank  (Frankfurt  am 
Main) 
Nr. C 240/6 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
G. Lefort 
Dolt.  S. Masera 
D. McCutcheon  (vanaf  1 juli 1978) 
G. Reynolds 
Dr. W. Rieke  (vanaf  1 februari  1978) 
M. Schmit 
B. Scully  (tot  30 juni  1978) 
N. Ussing 
Drs. R. van  Boven  (tot  30 mei  1978) 
R. Vanden  Branden  (vanaf  1 januari) 
J. Vanormelingen 
Dr. M. Wegner  (tot  14 februari  1978) 
P. Zimmer 
Dolt.  A. Zodda Directeur  général  des  services  étrangers  de la Banque  de 
France  (Parijs) 
Banca  d'Italia  (Rome) 
Department  of Finance  (Dublin) 
Central  Bank  of Ireland  (Dublin) 
Deutsche  Bundesbank  (Frankfurt-am-Main) 
Inspecteur  des finances  (Luxemburg) 
Department  of Finance  (Dublin) 
Kommiteret  — Det  Okonomiske  Sekretariat  (Kopen-
hagen) 
Ministerie  van  Financiën  ('s-Gravenhage) 
Hoofd  van  de dienst  Internationale  overeenkomsten  van 
de Nationale  Bank  van  België  (Brussel) 
Thesaurie  (Brussel) 
Directeur  bij het  Directoraat-generaal  Economische  en 
Financiële  zaken  — Commissie  van  de Europese  Ge-
meenschappen  (Brussel) 
Commissariat  au controle  des banques  (Luxemburg) 
Ministero  del Tesoro  (Rome) 
Secretariaat 
G. Morelli  (tot  30 mei  1978) 
A. Kees  (vanaf  28 november  1978) 
G. Lermen 
A. Chapman 
BIJLAGE  I 
EINDVERSLAG  AAN  DE  RAAD  EN  DE  COMMISSIE  OVER  HET  EUROPEES  MONETAIR 
STELSEL 
I. INLEIDING 
1. Ingevolge  het  verzoek  van  de Raad  van  16 oktober 
1978  legt  het  Monetair  Comité  hiermede  zijn  eindverslag 
voor  over  het stelsel  dat wordt  beschreven  in de Conclusies 
van het  Presidium  van  de Europese  Raad  van  6 en 7 juli 
1978  en de bijlage  daarbij  en dat strekt  tot de totstandbren-
ging  van  een  nauwere  monetaire  samenwerking  tussen  alle 
Lid-Staten. 2. De  Europese  Raad  streefde  naar  een  duurzaam  en ef-
fectief  systeem  waarvan  een  Europese  valuta-eenheid  (Euro-
pean  currency  unit  — Ecu)  de kern  zou  vormen  gn gaf van 
het begin  af aan  de hoofdlijnen  van  het  systeem  aan.  Het 
Comité  heeft  een groot  aantal  vraagstukken  onderzocht  met 
betrekking  tot het  eindstadium  van  een  Europees  Monetair 
Stelsel  (EMS),  in het bijzonder  de numeraire,  de interventies 
en het Europees  Monetair  Fonds.  Daar  voor  de totstandbren-
ging  van  het  Fonds  in zijn  eindvorm  een  periode  van  twee 
jaar is uitgetrokken  was  het desbetreffende  onderzoek  voor-
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/7 
lopig  en werd  uitsluitend  de overgangsperiode  in detail  on-
derzocht.  Het  werd  van  essentieel  belang  geacht  het  wissel-
koersstelsel  en de passende  kredietfaciliteiten  terzelfder  tijd 
in werking  te doen  treden,  zoals  ook  vooropgesteld  werd  in 
de bijlage  van  Bremen.  Het  Comité  vestigt  de aandacht  op 
het feit  dat voor  de inwerkingtreding  van  het  stelsel  wette-
lijke  maatregelen  nodig  zullen  zijn  op communautair  vlak  en 
wellicht  ook  op nationaal  vlak. 
3. Het  EMS  moet  aansluiten  op de beleidsmaatregelen 
die nodig  zijn  om een  grotere  convergentie  van  de economi-
sche  ontwikkelingen  van  de Lid-Staten  mogelijk  te maken. 
Anderzijds  kan  het  stelsel  niet  duurzaam  en doeltreffend 
zijn als het  niet  wordt  gesteund  door  aanvüllende  beleids-
maatregelen.  Daar  de situaties  van  de Lid-Staten  nog  belang-
rijke  verschillen  vertonen  zullen  alle  Lid-Staten,  zowel  over-
schot-  als tekortlanden,  veel  inspanningen  in het werk  moe-
ten stellen  en zulks  op alle  gebieden  van  beleid,  om het  stel-
sel duurzaam  en doeltreffend  te maken.  Het  moet  voor  de 
landen  een  beginsel  zijn  dat  aan  interne  beleidsmaatregelen 
een hogere  prioriteit  wordt  toegekend  dan  aan  wisselkoers-
veranderingen  daar  anders  de doeltreffendheid  van  het  stel-
sel in gevaar  zou  komen.  De met  de werking  van  het  stelsel 
verband  houdende  vraagstukken  op het gebied  van  de coör-
dinatie  van  de economische  politiek  werden  behandeld  door 
het Comité  voor  Economische  politiek. 
4. De  werking  van  het in de volgende  paragrafen  geschet-
ste stelsel  zou  een  regelmatig  overleg  tussen  de bevoegde 
autoriteiten,  met  inbegrip  van  het  Monetair  Comité, 
vereisen. 
II. NUMERAIRE 
A. DEFINITIE  EN  GEBRUIK  VAN  DE  ECU 
5. Inde  bijlage  bij het  Communiqué  van  Bremen  wordt 
aan de Ecu  een  centrale  plaats  in het stelsel  toegekend. 
6. De  Ecu  zal,  evenals  de ERE,  gedefinieerd  worden  als 
een mand  welke  specifieke  hoeveelheden  van  de valuta's  van 
de Lid-Staten  bevat;  er zal echter  een  procedure  gelden  voor 
de herziening  van  de gewichten.  Enkele  leden  gaven  in over-
weging  de gewichten  van  de valuta's  in de Ecu  voor  het be-
gin van  het  stelsel  aan  een  onderzoek  te onderwerpen.  An-
dere  leden  wezen  erop  dat  dit  problemen  zou  opleveren 
voor  het gebruik  van  de Ecu  voor  andere  activiteiten  van  de 
Gemeenschap. 
7.1. Het  Comité  is van  mening  dat  een  nieuw  onderzoek 
om de vijf  jaar  moet  plaatsvinden  of dan  wanneer  het  ge-
wicht  van  een  valuta  in belangrijke  mate,  bij voorbeeld  met 
25 %, is gewijzigd.  Het  onderzoek  kan  in elk van  beide  ge-
vallen  al dan  niet  leiden  tot herziening. 
7.2. Overeenstemming  bestaat  over  de regel  dat herzienin-
gen in onderlinge  overeenstemming  moeten  worden  aan-
vaard,  moeten  plaatsvinden  in samenhang  met  de onderlig-
gende  economische  criteria  en zodanig  moeten  zijn  dat  de 
externe  waarde  van  de Ecu  op het tijdstip  van  de herziening 
niet veranderd.  Voorts  moet  het  proces  van  herziening  dus-
danig  worden  uitgevoerd  dat  zo weinig  mogelijk  invloed 
wordt  uitgeoefend  op besluiten  tot verandering  van  spilkoer-
sen. 
8. De  Ecu  zal worden  aangewend: 
— als  numeraire,  d.w.z.  elke  valuta  zal een  spilkoers  ten op-
zichte  van  de Ecu  hebben, — als  afwijkingsindicator, 
— als  noemer  voor  vorderingen  en verplichtingen  die voort-
vloeien  uit het interventiesysteem, 
— als  verrekenmiddel  tussen  de monetaire  autoriteiten  van 
de EEG. 
B. WIJZIGINGEN  VAN  SPILKOERSEN 
9. Terwijl  het  EMS  dient  bij te dragen  tot vermindering 
van verschillen  in economische  ontwikkelingen  mag  het  niet 
beletten  dat  reële  dispariteiten  in de wisselkoersen  tot uiting 
komen.  Het  stelsel  dient  daarom  voldoende  soepelheid  te be-
zitten  en naast  passende  kredietfaciliteiten  (die  op zichzelf 
niet onder  alle  omstandigheden  toereikend  kunnen  zijn)  die-
nen regelingen  te bestaan  tot aanpassing  van  de spilkoersen 
in onderlinge  overeenstemming. 
10. De  geloofwaardigheid  van  het nieuwe  stelsel  zal geba-
seerd  zijn  op de geleidelijke  convergentie  van  de economi-
sche  ontwikkelingen,  waardoor  het  geleidelijk  minder  be-
langrijk  wordt  de wisselkoersen  te wijzigen.  Als deze  wijzi-
gingen  niettemin  nodig  worden  dienen  zij niet  zolang  uitge-
steld  te worden  dat  zich  een  zware  speculatieve  druk  kan 
ontwikkelen.  Zij dienen  zoveel  mogelijk  uitgevoerd  te wor-
den als er rust  heerst  op de wisselmarkten. 
11. Met  betrekking  tot  de procedures  werd  opgemerkt 
dat een  reeks  economische  en technische  criteria  welke  auto-
matische  regels  voor  veranderingen  van  spilkoersen  inhou-
den het  voordeel  zouden  hebben  dat  de wijzigingsbesluiten 
formeel  objectief  worden.  Het  zou  echter  onmogelijk  zijn 
een reeks  regels  te formuleren  welke  het  onnodig  zouden 
maken  oordelen  te vellen  en ook  al zou  dit mogelijk  zijn 
dan nog  zou  het  gevaar  bestaan  dat deze  regels  bekend  wor-
den waardoor  speculatie  inzake  de toekomstige  aanpassing 
wordt  uitgelokt.  Daar  deze  procedure  onhoudbaar  is zouden 
veranderingen  in spilkoersen  veeleer  in onderlinge  overeen-
stemming  dan  krachtens  vaste  regels  dienen  plaats  te vinden. 
III. INTERVENTIES 
A. INTERVENTIEVERPLICHTINGEN 
12. De  centrale  Ecu-koersen  worden  gebruikt  om  een 
rooster  van  bilaterale  wisselkoersen  te vormen.  Om  deze  bila-
terale  koersen  worden  fluctuatiemarges  bepaald,  uitgedrukt 
in percentages.  De  daaruit  resulterende  bilaterale  limieten 
vormen  de verplichte  interventiepunten.  Hiervan  wordt  aan 
de markt  kennis  gegeven. 
13. Het  stelsel  wordt  gebaseerd  op een  gecombineerd  ge-
bruik  van  het  pariteitrooster  en de Ecu-mandformule.  De 
laatste  wordt  gebruikt  om  de „mate  van  afwijking"  van  de 
deelnemende  valuta's  te bepalen  ten  einde  daaruit  bepaalde 
consequenties  te trekken  met  betrekking  tot de interventiere-
gels,  andere  beleidsmaatregelen. 
14.1.  In  dit stelsel  vindt  verplichte  interventie  plaats  als de 
bilaterale  limieten  worden  bereikt.  Ook  moeten  de mone-
Nr. C 240/8 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
taire autoriteiten  maatregelen  treffen  zodra  een  bepaalde 
fluctuatieafstand,  uitgedrukt  in Ecu,  wordt  overschreden. 
14.2.  Deze  afstand  is een minimumafstand  — aangeduid 
als de „afwijkingsdrempel"  — tussen  de in Ecu's  uitge-
drukte  spilkoers  en de in Ecu's  uitgedrukte  dagkoers.  Deze 
afwijkingsdrempel  wordt  voor  elke  valuta  zodanig  berekend 
dat de invloed  van  verschillen  in gewicht  op de waarschijn-
lijkheid  dat de drempel  wordt  bereikt  wordt  geëlimineerd. 
Een valuta  moet  haar  afwijkingsdrempel  bereiken  voordat  de 
bilaterale  grens  wordt  bereikt  maar  zonder  dat dit noodzake-
lijkerwijze  het geval  is. De afwijkingsdrempel  in Ecu  zou 
vastgesteld  kunnen  worden  op 75 % van  de maximumaf-
stand  voor  iedere  valuta. 
14.3.  Als  een  valuta  haar  afwijkingsdrempel  overschrijdt 
ontstaat  een  vermoeden  dat  de monetaire  autoriteiten  van 
het betrokken  land  maatregelen  moeten  nemen. 
14.4.  Deze  maatregelen  bestaan  aanvankelijk  uit verschil-
lende  interventies  op de wisselmarkt.  Het  doel  van deze  in-
terventies  is zowel  de afwijkingsneigingen  tegen  te gaan  als 
de last  op de valuta's  die het verst  verwijderd  zijn  van  de 
afwijkende  valuta  te verlichten;  dit maakt  een betere  verde-
ling van de lasten  van interventie  mogelijk.  In het geval  van 
een aanhoudende  afwijking  moeten,  in overleg,  meer  funda-
mentele  maatregelen  worden  overwogen. 
Meer  in het bijzonder  moeten  de centrale  banken  als haar 
valuta  haar  afwijkingsdrempel  overschrijdt  in beginsel  ver-
plicht  zijn  haar  interventies  te diversifiëren: 
a) als de bilaterale  limiet  nog  niet  is bereikt  moet  zij begin-
nen te interveniëren,  in valuta's  van de Gemeenschap  (zie 
c) hieronder)  en/of  dollars,  ten einde  de afwijkingsnei-
ging tegen  te gaan; 
b) indien  de bilaterale  limiet  is bereikt  moet  niet  alleen  wor-
den geïntervenieerd  in de verst  verwijderde  valuta  maar 
ook, ten einde  de positie  te verlichten,  in dollars  of in 
andere  valuta's  van de Gemeenschap  die dicht  bij de bila-
terale  limiet  in tegenovergestelde  richting  liggen  (zie  c) 
hieronder); 
c) ten einde  de diversificatie  van de interventies  te vergemak-
kelijken  dient  een  centrale  bank  stabiliserende  interven-
ties in haar  valuta  niet  tegen  te gaan  als haar  valuta  zich 
relatief  dicht  bij de bilaterale  interventiegrens  bevindt. 
14.5.  Indien  een  centrale  bank  niet  op de onder  a) of b) 
hierboven  beschreven  wijze  optreedt  moet  zij de redenen  om 
zulks  niet  te doen  uiteenzetten  in het kader  van overlegrege-
lingen;  zij moet  de gehele  reeks  maatregelen  van  monetair 
beleid  die zij voornemens  is te treffen  aangeven.  Indien  een 
centrale  bank,  als bedoeld  onder  c), zich  wil verzetten  tegen 
interventie  in haar  valuta  zou  zij de redenen  daarvoor  moe-
ten aangeven. 
14.6.  Indien,  ondanks  het in 14.4,  sub a), of sub b), hier-
boven  bedoelde  optreden,  een valuta  niettemin  buiten  de af-
wijkingsdrempel  blijft;  zullen  de monetaire  autoriteiten  van 
het betrokken  land  een  uiteenzetting  moeten  geven  van  de 
maatregelen  die zij voornemens  zijn  te nemen  om deze  afwij-
king tegen  te gaan.  Een  gemeenschappelijke  beoordeling  van de situatie  vindt  plaats  in het kader  van overleg  in het Mone-
tair Comité.  Deze  overlegprocedures  moeten  periodiek  wor-
den herzien  om te verzekeren  dat zij doeltreffend  werken. 
15.1 Alle  leden  verklaarden  dat de in punt  14 voorziene 
maatregelen  de basis  zouden  kunnen  vormen  om tot overeen-
stemming  te geraken,  zij het onder  enig  voorbehoud. 
15.2.  Inde  eerste  plaats,  in aanmerking  genomen  dat dit 
stelsel  in bepaalde  opzichten  strikter  is dan de huidige  slang, 
deelden  enkele  landen  mede  dat zij met  deze  opzet  zouden 
kunnen  instemmen  zolang  het overschrijden  van  de afwij-
kingsdrempel  niet  alleen  interventie  door  de afwijkende  va-
luta zou  impliceren  maar  ook  een  grotere  symmetrie  in de 
verplichtingen  van  zowel  deficit-  als overschotlanden  met 
betrekking  tot algemene  aanpassingsmaatregelen. 
Zij zijn  van mening  dat als een valuta  van een crediteurland 
afwijkt  de kredieten  die voortvloeien  uit de interventies  van 
de centrale  bank  van dit land  onderworpen  moeten  zijn  aan 
bijzondere  regels  die gunstiger  zijn  voor  de debiteur,  voor 
zover  de valuta  van  deze  laatste  zelf  niet  afweek.  Eveneens 
zou in gevallen  dat de overlegprocedures  die in werking  zijn 
getreden  door  de afwijking  van de valuta  van een deficitland 
niet hebben  geleid  tot bevredigende  aanpassingsmaatregelen 
de toegang  van dat land  tot de faciliteiten  op korte  termijn, 
althans  voor  wat  betreft  het boven  een  bepaald  bedrag  uit-
gaande  gedeelte,  beperkt  kunnen  worden. 
Enkele  van deze  leden  zijn  voorts  van mening  dat de goede 
werking  van het stelsel  vereist  dat,  althans  in een overgangs-
fase,  ruimere  bilaterale  marges  worden  toegestaan  aan 
landen  die thans  afzonderlijk  zweven. 
15.3.  In  de tweede  plaats  zijn  andere  leden,  die van  oor-
deel zijn  dat er geen  verplichting  tot interveniëren  dient  te 
zijn zodra  de afwijkingsdrempel  is overschreden  en die niet 
geneigd  zijn  de noodzaak  tot interveniëren  te erkennen, 
bereid  volgende  procedure  in overweging  te nemen: 
— Het  overschrijden  van  de afwijkingsdrempel  vormt  een 
vermoeden  dat opgetreden  wordt  om de situatie  te corri-
geren.  De te treffen  maatregelen  zullen  in het kader  van 
normale  overlegprocedures  tussen  centrale  banken  wor-
den besproken. 
— Indien  na meer  dan  vijf dagen  de afwijking  voortduurt, 
zullen  de centrale  banken  formeel  met elkaar  overleg  ple-
gen om een oordeel  te vormen  over  de vraag  of met  be-
trekking  tot de situatie  een of meerdere  van de volgende 
maatregelen  dienen  te worden  genomen: 
— verdere  interventies, 
— monetaire  maatregelen, 
— aanwending  van de kredietfaciliteiten, 
— andere  maatregelen  van extern  en intern  beleid. 
Maatregelen  die buiten  de bevoegdheid  van  de betrokken 
centrale  banken  vallen  moeten  voor  onmiddellijk  ingrijpen 
worden  verwezen  naar  de bevoegde  autoriteiten. 
16. Ongeacht  de oplossing  die wordt  aangehouden  voor 
de functie  van de Ecu  als afwijkingsindicator  kan het zijn 
dat zelfs  voordat  de bilaterale  interventiepunten  zijn  bereikt 
in valuta's  van derde  landen  wordt  geïntervenieerd.  Ook  kan 
een situatie  ontstaan  waarin  deze  interventies  in valuta's  van 
derde  landen  wenselijk  zijn  als aanvulling  op de verplichte 
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/9 
interventies  binnen  het  EMS,  b.v.  als de verplichte  interven-
tiepunten  zijn  bereikt,  ten  einde  niet  op de valuta  die in een 
tegenoverliggende  positie  verkeert  een  te zware  last  te leg-
gen.  Ongeacht  de valuta  die  wordt  gekozen  dienen  deze  in-
terventies  in beginsel  voorwerp  van  voorafgaande  overleg  te 
zijn.  Er dienen  geen  automatische  of bindende  regels  te zijn 
voor  interventies  in valuta's  van  derde  landen;  in het  bijzon-
der dienen  alle  interventies  die  tot effect  hebben  dat  de wis-
selkoersen  van  deze  valuta's  worden  vastgelegd,  te worden 
voorkomen. 
B. BREEDTE  VAN  DE  MARGES 
17. De  marges  van  de huidige  slang,  te weten  2,25  %, 
zouden  in alle  geval  ongewijzigd  blijven  voor  de valuta's  die 
thans  van  dat  stelsel  deel  uitmaken. 
Meer  in het  algemeen  werd  in ruime  mate  ingestemd  met  de 
stelling  dat  het  maximum  „spot"-verschil  tussen  twee  valu-
ta's moet  worden  vastgesteld  op 2,25  % als  de voordelen 
van punt  14 worden  aanvaard. 
18.1.  Enkele  leden  echter  waren  van  mening  dat het  maxi-
mumverschil  op een  bepaald  ogenblik  groter  moet  zijn  dan 
2,25  %. Dit  zou  nog  steeds  in overeenstemming  zijn  met  het 
beginsel  van  Bremen,  daar  de interventies  normaliter  plaats-
vinden  voordat  de bilaterale  marges  worden  bereikt,  zulks 
op grond  van  de afwijkingsindicator. 
18.2.  Meer  in het  bijzonder  zou  volgens  deze  leden  aan 
het beginsel  van  Bremen  kunnen  worden  voldaan  door  een 
combinatie  van  nauwe  Ecu-marges  voor  alle  valuta's  van  de 
Gemeenschap  en bredere  bilaterale  marges.  De huidige  slang-
limieten  zouden  volledig  onaangetast  blijven  voor  de leden 
van de slang,  maar  de Ecu-marges  zouden  zodanig  moeten 
worden  vastgesteld  dat  zij in het  algemeen  worden  bereikt 
voordat  alle  bilaterale  limieten,  met  inbegrip  van  die  in 
de slang,  worden  bereikt.  Er zouden  aldus  twee  mogelijke 
fluctuatiebandbreedten  in het EMS  bestaan. 
19. Tijdelijke  schorsing  van  de verdediging  van  de marges 
moet  worden  beschouwd  als een  noodprocedure.  Dit  is een 
mogelijkheid  waarvan  slechts  in laatste  instantie  gebruik 
moet  worden  gemaakt.  Een  land  moet  van  deze  procedure 
slechts  dan  gebruik  kunnen  maken  als  verondersteld  mag 
worden  dat  de voor  de situatie  bepalende  factoren  van  tijde-
lijke  aard  zijn.  Er zou  zich  echter  een  situatie  kunnen  voor-
doen  waarin  deze  factoren  blijven  werken  in welk  geval  de 
betrokken  valuta  weer  in het  stelsel  zou  terugkeren  met  een 
andere  spilkoers.  Als  van  een  valuta  tijdelijk  de marges  niet 
meer  worden  verdedigd  zou  dit  technische  consequenties 
hebben.  Een  van  de mogelijke  oplossingen  in dit geval  kan 
zijn de bevriezing  van  de koers  van  deze  valuta  in de Ecu. 
C. BETREKKINGEN  MET  HET  IMF IV. BETREKKINGEN  MET  DE  GEASSOCIEERDE 
LANDEN 
21. Volgens  de bijlage  bij het  communiqué  van  Bremen 
kunnen  niet-Lid-Staten  die  bijzonder  nauwe  economische  en 
financiële  banden  met  de Gemeenschap  hebben,  geassoci-
eerde  leden  van  het  stelsel  worden.  De  centrale  banken  van 
deze  landen  moeten  in de gelegenheid  worden  gesteld  deel 
te nemen  in het  Europese  wisselkoersstelsel.  Over  de.  details 
van hun  deelnemen  moet  dan  onderhandeld  worden  met  de 
centrale  banken  van  de belangstellende  landen.  In beginsel 
zouden  zij op dezelfde  wijze  moeten  interveniëren  en moe-
ten deelnemen  in de coördinatiemechanismen.  Zij  zouden 
eveneens  toegang  moeten  hebben  tot de financiering  op zeer 
korte  termijn.  Transacties  tussen  de geassocieerde  centrale 
banken  en het  EMS  zouden  geboekt  kunnen  worden  op re-
keningen  die  op naam  van  deze  banken  worden  bijgehouden 
door  het  Fonds.  De  geassocieerde  centrale  banken  zouden 
echter  niet  kunnen  deelnemen  in de kredietmechanismen  op 
korte  en middellange  termijn,  en evenmin  zouden  hun  valu-
ta's deel  kunnen  uitmaken  van  de  samenstelling  van  de 
Ecu-mand. 
22. De  juiste  aard  van  de  banden  met  belangstellende 
landen  die  nauwe  economische  en financiële  banden  met  de 
Gemeenschap  hebben,  zou  bestudeerd  moeten  worden  door 
de passende  organen  van  de Gemeenschap. 
V. HET  FONDS  (') 
23. Het  Comité  heeft  het  Fonds  beschouwd  in het  licht 
van de volgende  beginselen: 
— Een  beginfonds  van  Ecu's  zal worden  gevormd  door  mid-
del van  deposito's  van  US-dollars  en goud  (20  % van  de 
huidige  reservemiddelen  van  de centrale  banken  van  de 
leden). 
— Een  kredietmechanisme  gebaseerd  op een  vergelijkbare 
som valuta's  van  leden  zou  tot  stand  gebracht  moeten 
worden. 
— Niet  later  dan  twee  jaar  na inwerkingtreding  van  het  stel-
sel worden  deze  regelingen  geconsolideerd  in één  enkel 
Fonds. 
24. Het  Comité  heeft  de problemen  van  de overgangspe-
riode  onderzocht  met  het  oog  op een  snelle  tenuitvoerleg-
ging  van  het  stelsel. 
Overgangsperiode 
A. KREDIETEN 
25. Tijdens  de overgangsperiode  vóór  de totstandbren-
ging  van  het  EMF  in zijn  uiteindelijke  vorm  zouden  de 
kredietmechanismen  als volgt  kunnen  worden  uitgebreid. 
1. Kredietmechanismen  op  zeer  korte  termijn 
20. Het  interventiesysteem  en de vorm  van  verplichte  in-
terventie  in het  kader  van  het  EMS  zouden  moeten  voldoen 
aan de  statuten  van  het  IMF,  in het  bijzonder  aan  het 
nieuwe  artikel  IV.  De  Gemeenschap  zal  het  IMF  van  de 
nodige  informatie  voorzien  over  de werking  van  het  EMS. 26. Voor  het  verrekenen  van  saldi  binnen  de Gemeen-
schap  werd  door  enkele  leden  in overweging  gegeven  dat 
(') Ten  einde  rekening  te houden  met  de monetaire  positie  van  Luxemburg  zou 
bij de inrichting  van  het  EMF  een  formule  moeten  worden  vastgesteld  waar-
bij aan  Luxemburg  een  afzonderlijke  quota  wordt  toegekend. 
Nr. C 240/10 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
het nuttig  zou  kunnen  zijn  de financiering  op zeer  korte  ter-
mijn  met  een  onbeperkt  bedrag  uit te breiden  tot 90 dagen 
na het  einde  van  de maand.  Aldus  zal  de waarschijnlijkheid 
dat de positie  van  het  debiteurland  zich  in omgekeerde  rich-
ting wijzigt,  groter  zijn.  Van  deze  leden  stellen  enkele  dat 
de periode  onbeperkt  zou  moeten  zijn  voor  een  „aanhou-
dend  afwijkende"  crediteur.  Deze  verlenging  zou  het  moge-
lijk maken  de bestaande  slangfaciliteiten,  te weten  automati-
sche  verlenging  en verlenging  bij wederzijdse  instemming,  af 
te schaffen,  in het  bijzonder  voor  zover  de uitbreiding  van 
het krediet  op korte  temijn  aanvullend  zou  zijn. 
2. Krediet  op  korte  en middellange  termijn 
27. Volgens  de bijlage  van  Bremen  dient  de orde  van 
grootte  van  de kredietfaciliteiten  overeen  te komen  met  die 
van de deposito's  in US-dollars  en goud  (d.i.  20 % van  de 
reserve  die  de centrale  banken  van  de leden  thans  bezitten, 
hetgeen  ongeveer  25 miljard  Ecu  is).  Het  gebruik  van  de te-
gen de valuta's  van  de leden  gecreëerde  Ecu's  zal onderwor-
pen zijn  aan  voorwaarden  die  variëren  naar  bedrag  en loop-
tijd;  rekening  zal  worden  gehouden  met  de behoefte  aan 
aanzienlijke  faciliteiten  op korte  termijn,  tot één  jaar. 
28. Als  een  van  de manieren  om  te komen  tot de vereiste 
verhoging  van  het  krediet  op korte  termijn  is een  stelsel  van 
trekkingsrechten  voorgesteld,  zonder  voorwaarden  en ver-
deeld  over  de leden  centrale  banken  volgens  bij voorbeeld  de 
sleutel  van  de huidige  monetaire  bijstand  op korte  termijn. 
Elke  centrale  bank  zou  een  niet-automatisch  krediet  kunnen 
krijgen  dat  haar  trekkingsrecht  overschrijdt. 
Als deze  trekkingsrechten  geheel  of ten  dele  zouden  worden 
gebruikt  zou  het  trekkende  land  bij  het  EMS  gecrediteerd 
worden  met  het  overeengekomen  bedrag  Ecu's.  Deze  Ecu's 
zouden  gebruikt  kunnen  worden  voor  dezelfde  doeleinden 
als de Ecu's  die  werden  geschapen  als tegenhanger  van  de 
reserve-instrumenten.  Deze  transacties  zouden  kunnen  lopen 
via het EMS. 
Het bedrag  van  de trekkingsrechten  dat  daadwerkelijk  in dit 
stelsel  kan  worden  gebruikt  zal,  zolang  de kredietfaciliteiten 
van de financiële  bijstand  op middellange  termijn  niet  wor-
den verhoogd,  in totaal  20 miljoen  Ecu  kunnen  belopen, 
waarvan  ongeveer  45 % zou  voortvloeien  uit een  verhoging 
van de quota  en de rest  uit een  verhoging  van  het  extra  be-
drag.  Elke  Lid-Staat  zou  vrijwel  automatisch  ten  laste  van 
zijn extra  bedrag  tot 150  % van  zijn  quotum  kunnen  trek-
ken.  Dit  voorstel  zou  inhouden  dat  de quota  en extra  bedra-
gen worden  vermenigvuldigd  met  ongeveer  3,3  ten  opzichte 
van de huidige  situatie.  Zodra  de financiële  bijstand  op mid-
dellange  termijn  wordt  verhoogd  zal het  volume  van'de  trek-
kingsrechten  dienovereenkomstig  verlaagd  moeten  worden. 
29.1.  Met  dit voorstel,  dat  voldoet  aan  de bijlage  van  Bre-
men,  werd  door  vele  leden  ingestemd,  maar  enkele  leden 
hebben  ernstige  bezwaren  om financiële,  technische  en wette-
lijke  redenen. 
29.2.  Als,  om  een  van  deze  redenen,  voordat  het  stelsel 
inwerking  treedt  geen  overeenstemming  zou  kunnen  worden 
bereikt  over  de resterende  punten  zou  derhalve  nagegaan 
moeten  worden  hoe  de bestaande  monetaire  steun  op korte 
termijn  en monetaire  bijstand  op middellange  termijn  uitge-
breid  zouden  kunnen  worden.  In dat  geval  zou  de kredietre-
geling  niet  rechtstreeks  op de Ecu  gebaseerd  worden.  Bij-
gaande  tabel  laat  de huidige  situatie  en twee  oplossingen 
zien. 30. In  de eerste  (Duitse  oplossing)  staat  het  totaal  van  de 
financiële  verplichtingen  van  de Lid-Staten  centraal.  De cre-
ditquota  en extra  creditbedragen  worden  verhoogd  als  ver-
meld  in de kolommen  (a) en (b) in het  linkergedeelte  van  de 
tabel.  De  financiële  bijstand  op  middellange  termijn  zou 
eveneens  worden  verhoogd.  Het  resulterende  kredietmaxi-
mum  dat  beschikbaar  zou  zijn  wordt  vermeld  in het  rechter-
gedeelte  van  de tabel. 
31. De  tweede  oplossing,  waarop  vooral  het  rechterge-
deelte  van  de tabel  betrekking  heeft,  is gebaseerd  op de ver-
onderstelling  dat  25 miljard  Ecu  aan  krediet  op 1 januari 
1979  beschikbaar  zal zijn.  Voor  zover  de financiële  bijstand 
op middellange  termijn  niet  binnen  de  beschikbare  tijd 
wordt  verhoogd  impliceert  dit noodzakelijkerwijs  dat de to-
tale verhoging  voorlopig  gedragen  zal  worden  door  de mo-
netaire  steun  op korte  termijn.  Deze  zal,  althans  tijdelijk  (tot-
dat de financiële  bijstand  op middellange  termijn  kan  wor-
den verhoogd),  verhoogd  moeten  worden  tot  20,7  miljard 
Ecu tegenover  een  totaal  van  5,8  miljard.  Dit  kan  worden 
bereikt  door  middel  van  een  combinatie  van  debetquota  en 
extra  debetbedragen,  waarvan  een  voorbeeld  wordt  gegeven 
in de tabel. 
32. In  ruime  mate  bestond  overeenstemming  over  de uit-
breiding  van  het  onvoorwaardelijke  krediet  op korte  termijn 
tot één  jaar,  maar  enkele  leden  waren  van  mening  dat  de 
huidige  looptijd  van  de monetaire  steun  op  korte  termijn 
(drie  maanden  met  mogelijkheid  van  één  verlenging)  in speci-
fieke  gevallen  verlengd  zou  kunnen  worden  met  nog  een 
periode  van  drie  maanden. 
33. Als  het  nodig  zou  blijken  het  type  oplossingen  dat  in 
de punten  30 en 31 wordt  uiteengezet  aan  te wenden  zou  dit 
geen  afbreuk  mogen  doen  aan  de invoering  van  een  stelsel 
dat volledig  beantwoordt  aan  punt  2 van  de bijlage  van  Bre-
men,  bij voorbeeld  gebaseerd  op hét.scheppen  van  Ecu's  als 
beschreven  in punt  27.  Ten  einde  een  dusdanig  stelsel  zo 
spoedig  mogelijk  in te kunnen  voeren,  in ieder  geval  binnen 
twee  jaar  na de inwerkingtreding  van  het  EMS,  dienen  de 
studies  te worden  voortgezet  en  maatregelen  te worden 
genomen. 
34. Hoewel  het  Comité  zeer  veel  aandacht  heeft  geschon-
ken aan  de werking  van  het  Fonds  zijn  de volgende  beschou-
wingen  en die  in de bijlage  betreffende  het  Fonds  in zijn 
uiteindelijke  vorm  slechts  van  voorlopige  aard.  Ofschoon  zij 
niet het  in het  Comité  overeengekomen  standpunt  vertegen-
woordigen  in dezelfde  mate  als geldt  voor  de voorafgaande 
paragrafen  worden  zij hier  niettemin  opgenomen  ten  einde 
de omvang  van  de problemen  aan  te geven. 
B. ECU-VERREKENINGSMECHANISME 
35. Een  Fonds  van  Ecu's  zal worden  gevormd. 
Voor  de overgangsperiode  en zonder  vooruit  te lopen  op de-
finitieve  oplossingen  kan  worden  besloten  dat  elk  land  in de 
vorm  van  swaps  20 % van  zijn  goud  en zijn  reserves  in valu-
ta's van  derde  landen  in deposito  plaatst.  Deze  regeling 
heeft  tot voordeel  dat  problemen  aangaande  het  wisselkoers-
risico  worden  vermeden  (zie  bijlage). 
Er dient  een  periodieke  procedure  te bestaan  om  te verzeke-
ren dat  elke  centrale  bank  ten  minste  20 % van  deze  reser-
ves bij het stelsel  in deposito  aanhoudt. 
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/11 
Nr. C 240/12 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
Aanhangsel 
HET  FONDS  IN ZIJN  DEFINITIEVE  VORM 
A. GEBRUIK  VAN  DE MIDDELEN 
Gebruik  van tegen  reservemiddelen  gecreëerde  Ecu's 
1. Daar  deze  Ecu's  de tegenhanger  vormen  van  vrij  be-
schikbare  of aanwendbare  reservemiddelen  zal het gebruik 
ervan  vrij en onvoorwaardelijk  zijn.  Zij zullen  in het bijzon-
der dienen  als verrekeningsinstrumenten  binnen  het  EMS 
door  opdrachten  tussen  debiteur  en crediteur  centrale  ban-
ken. Het  is niet  de bedoeling  dat een  centrale  bank  Ecu's 
gebruikt  om haar  valutareserves  te diversifiëren. 
2. Door  sommige  leden  werd  naar  voren  gebracht  dat het 
voor  het verrekenen  van saldi  binnen  de Gemeenschap  nuttig 
zou kunnen  zijn  de financiering  op zeer  korte  termijn  van 
een onbeperkt  bedrag  te verlengen  van  60 tot 90 dagen 
vanaf  het einde  van  de maand.  Aldus  wordt  de waarschijn-
lijkheid  dat zich  in de positie  van het debiteurland  een  om-
slag voordoet  groter. 
3. In  technisch  opzicht  zal het deponeren  van reservemid-
delen  door  de centrale  banken  tegen  de afgifte  van Ecu's  de 
wijze  waarop  intracommunautaire  verrekeningen  plaatsvin-
den niet  fundamenteel  veranderen.  Dit  mechanisme  biedt 
evenwel  in drie  belangrijke  opzichten  mogelijkheden  tot ver-
dere ontwikkeling:  het vergemakkelijkt  voor  bepaalde  lan-
den het gebruik  maken  van reservemiddelen  zoals  goud;  het 
vormt  een  communautair  activum  dat gegarandeerd  wordt 
door  de reserves  die aan de Gemeenschap  door  de Lid-Sta-
ten beschikbaar  werden  gesteld;  het kan  dienen  als garantie 
van leningen  die door  het  Fonds  buiten  de Gemeenschap 
worden  opgenomen. 
4. De  bovenstaande  interpretatie  van  het deponeren  van 
reservemiddelen  wordt  door  sommige  leden  te beperkt 
geacht.  Anderen  achten  het  echter  een  belangrijke  eerste 
stap die leidt  tot een ontwikkeling  van het Fonds. 
Gebruik  van tegen  nationale  valuta's  gecreëerde  Ecu's 
5. Het  EMS  zal ook  beschikken  over  kredietfaciliteiten 
die gebaseerd  zijn  op de tegen  nationale  valuta's  gecreëerde 
Ecu's.  De Ecu's  die alsdan  zijn  geschapen  zouden  niet  onder-
scheiden  kunnen  worden  van  de met  reservemiddelen  gecre-
eerde  Ecu's.  Zij kunnen  gebruikt  worden  als verrekenings-
middel  binnen  de Gemeenschap  en zouden  converteerbaar 
zijn in andere  valuta's,  met  inbegrip  van  valuta's  van  niet-
Lid-Staten.  In dit verband  zou  een  liquiditeits-  of „schaarse 
valuta"-probleem  kunnen  ontstaan  binnen  het EMS  als de 
verdeling  van de financiering  die door  het Fonds  wordt  ver-
schaft  systematisch  verschilt  van die van de bijdragen. B. BIJEENBRENGEN  VAN  DE MIDDELEN 
Door  deposito's  van reservemiddelen 
6.1. Hierbij  komen  vier  aspecten  aan  de orde:  grondslag 
van berekening,  instrumenten,  bedrag  en juridische  aard  van 
de deposito's. 
6.2. Grondslag  van berekening:  Gezien  de zeer  uiteenlo-
pende  samenstellingen  van  de monetaire  reserves  in de ver-
schillende  Lid-Staten  zou  de grondslag  voor  het berekenen 
van de reserves  die in het Fonds  worden  gedeponeerd  alle 
reserve-elementen  kunnen  omvatten,  met  inbegrip  van SDR 
en reserveposities  in het EMF.  Een  praktische  formule  om 
deze  grondslag  te bepalen  kan  gevormd  worden  door  de cij-
fers van de officiële  brutoreserves  die door  de nationale  mo-
netaire  autoriteiten  worden  gepubliceerd.  Een  andere  oplos-
sing kan  zijn  voor  de grondslag  van  berekening  uit te gaan 
van de te deponeren  elementen,  d.w.z.  in het begin  en voor-
lopig  uitsluitend  valuta's  van  derde  landen  en goud.  De te-
goeden  in goud  zouden  uiteraard  voor  alle landen  tegen  de-
zelfde  prijs  gewaardeerd  moeten  worden;  daar  er geen  alge-
meen  gangbare  prijs  van goud  is kan elke  te kiezen  methode 
willekeurig  worden  geacht.  Door  uit te gaan  van  de markt-
prijs kan worden  vermeden  dat de indruk  wordt  gewekt  dat 
een nieuwe  officiële  prijs  voor  goud  wordt  vastgesteld,  ter-
wijl de centrale  banken  uiteraard  nog  vrij  zouden  zijn  hun 
goud  in hun  balans  op te nemen  tegen  de prijs  die zij verkie-
zen. 
Volgens  één  voorstel  wordt  de grondslag  van  berekening 
voor  elk land  afzonderlijk  bepaald,  bij voorbeeld  in de mate 
van 20 % van  de relevante  reservemiddelen.  Dit  voorstel 
heeft  het voordeel  eenvoudig  te zijn  maar  wordt  niet  alge-
meen  aanvaard.  Volgens  een ander  voorstel  wordt  de grond-
slag van berekening  voor  de Gemeenschap  als geheel  in to-
taal bepaald.  Dit  tweede  voorstel  zou  een  verdeelsleutel 
vereisen  waarvoor  verschillende  formules  denkbaar  zijn  (bij 
voorbeeld  quota  in de monetaire  steun  op korte  termijn,  ge-
wichten  in de Ecu-mand,  BNP,  aandelen  in de intracommu-
nautaire  handel),  welke  alle  zouden  betekenen  dat de ver-
schillende  landen  elk een verschillend  deel  van hun  reserves 
zouden  bijdragen. 
6.3. Instrumenten:  Volgens  het communiqué  van  Bremen 
zullen  de te deponeren  reserve-instrumenten  valuta's  van 
derde  landen  alsmede  goud  omvatten.  Het  in deposito  geven 
van goud  levert  evenwel  bepaalde  problemen  op.  Afgezien 
van de waarderingsmoeilijkheden  waarvan  hierboven  sprake 
was impliceert  het feit  dat goud  geen  rente  opbrengt  be-
paalde  problemen  voor  de rente  op Ecu's.  Ten  slotte  zou 
volgens  sommigen  het gevaar  kunnen  ontstaan  dat de indruk 
wordt  gewekt  dat  aan  goud  weer  een  monetaire  functie 
wordt  toegekend.  De vraag  in welke  verhoudingen  goud  en 
dollars  in deposito  gegeven  moeten  worden  kan  worden  op-
gelost  door  bij voorbeeld  van  elk instrument  20 % van  de 
voorraad  die gewoonlijk  door  de individuele  centrale  ban-
ken van  de Lid-Staten  wordt  aangehouden  te nemen  (deze 
oplossing  is echter  niet  mogelijk  als alle  reservemiddelen  bij 
de grondslag  van berekening  zijn  inbegrepen).  Een  meer  in-
gewikkelde  oplossing  zou  zijn  de bedragen  individueel  te be-
palen  voor  elk instrument  en elk land.  Reserveposities  in het 
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/13 
IMF  kunnen  niet  in het EMF  worden  gedeponeerd  en even-
min,  althans  in de nabije  toekomst,  is dit het geval  met  SDR. 
Er werd  echter  op aangedrongen  dat  de Gemeenschap  de 
nodige  stappen  doet  om te bereiken  dat  het EMF  de status 
van „other  bolder"  krijgt,  zodat  het deposito's  in SDR  kan 
ontvangen. 
6.4. Bedrag:  Door  aan  het  begin  20 % van  de relevante 
reserves  (dit  cijfer  werd  in de bijlage  van  Bremen  als voor-
beeld  gegeven),  in het  Fonds  te deponeren  wordt  volgens 
sommige  leden  het volgende  bereikt: 
— onder  normale  omstandigheden  kan  worden  voorzien  in 
de verrekeningsbehoeften,  ook  al zijn  nauwkeurige  bere-
keningen  betreffende  de daadwerkelijk  noodzakelijke  be-
dragen  niet  beschikbaar  en bestaat  er geen  nauwkeurige 
relatie  tussen  het bedrag  van  de reserves  van  een  land  en 
zijn financieringsbehoeften; 
— aan  de openbare  mening  wordt  duidelijk  dat deze  stap 
naar  Europese  monetaire  eenheid  van  reële  betekenis  is. 
20 % van  de reserves  van  de Lid-Staten  vertegenwoor-
digt immers  thans  25 miljard  ERE  (1). 
Voorts  dient  er een procedure  te zijn  voor  periodieke  aanpas-
sing van  de bedragen  in Ecu's  die door  de verschillende  cen-
trale  banken  worden  aangehouden  naarmate  de reserves  van 
de Lid-Staten  veranderen  en eventueel  naarmate  Ecu's  wor-
den gecreëerd  in het stelsel  van  kredietmechanismen. 
Twee  systemen  kunnen  in overweging  worden  genomen: 
— Het  in Ecu's  aan  te houden  bedrag  wordt  uitsluitend  op 
grond  van  de veranderingen  in de bedragen  der oorspron-
kelijk  gedeponeerde  reserve-instrumenten  aangepast.  Dit 
zou betekenen  dat  Ecu's  ten bedrage  van  20 % van  het 
bedrag  van  elke  vermeerdering  of vermindering  van  de 
door  een  land  van  deze  reservemiddelen  aangehouden 
hoeveelheden  Ecu's  moeten  worden  gecreëerd  of geresti-
tueerd.  De in het kader  van  de kredietmechanismen  ge-
creëerde  Ecu's  zouden  over  de Lid-Staten  verdeeld  moe-
ten worden  volgens  de regels  betreffende  het gebruik  van 
deze  Ecu's. 
— Elke  centrale  bank  moet  ten minste  20 % van  haar  reser-
ves in de vorm  van  Ecu's  aanhouden,  ongeacht  of die 
Ecu's  gecreëerd  zijn  dan  deposito  van  reserve-instrumen-
ten of in het kader  van  krediettransacties. 
6.5. Juridische  problemen:  Deze  zullen  grotendeels  bepaald 
worden  door  de bevoegdheden  die  aan  het  Fonds  worden 
toegekend,  in het bijzonder  met  betrekking  tot het  gebruik 
van de gedeponeerde  middelen. 
Door  deposito's  van  nationale  valuta's 
7. Het  gedeelte  nationale  valuta's  in het Fonds  vormt  de 
kredietfaciliteiten  van  dit  stelsel,  welke  faciliteiten,  zoals 
wordt  verklaard  in de bijlage  van Bremen,  in omvang  verge-
lijkbaar  dienen  te zijn  met  de deposito's  van  reservemidde-
len. 
C. WERKING  VAN  HET  FONDS 
8. De  volgende  problemen  in het bijzonder  dienen  te wor-
den onderscheiden  en bestudeerd: 
(') Berekend  door  de dollar/ERE  omrekeningskoers  van  7 juli  1978  toe  te pas-
sen (1 US-dollar  = 0,80047  ERE). Administratieve  infrastructuur  van het Fonds 
9. De  gedachte  werd  geopperd  de huidige  administratieve 
structuur  van  het EFMS  te gebruiken  voor  het Fonds.  Som-
mige  leden  achten  het  echter  noodzakelijk  met  het  oog  op 
de aan  het Fonds  toe te kennen  functies  belangrijke  wijzigin-
gen aan  te brengen  in de administratieve  structuur  van  het 
EFMS  of wel  een  speciale  nieuwe  permanente  organisatie  tot 
stand  te brengen. 
Wisselkoersrisico  en rentetarieven 
10. Met  betrekking  tot het  wisselkoersrisico  werden  drie 
oplossingen  aan  een  onderzoek  onderworpen. 
De eerste  houdt  in dat geen  rekening  wordt  gehouden  met 
de consequenties  van  fluctaties  tussen  nationale  valuta's  en 
Ecu en dat alle  omrekeningen  plaatsvinden  op grond  van  de 
Ecu-koers  van  de dag. 
Volgens  de tweede  worden  de winsten  en verliezen  over  de 
deelnemers  verdeeld  volgens  een  bepaalde  verdeelsleutel  — 
b.v. die welke  werd  gebruikt  voor  de begrotingsbedragen  — 
als de winsten  en verliezen  worden  opgenomen  in de begro-
ting van  de Gemeenschappen.  Als de koerswinsten  en -verlie-
zen in een  speciale  rekening  worden  bijgehouden  door  het 
Fonds  zou  een  andere  formule  kunnen  worden  gebruikt. 
De derde  formule,  die kon  worden  toegepast  als en zo lang 
de deposito's  van  reserves  worden  beschouwd  als deposito's 
in engere  zin,  houdt  in dat  elk land  afzonderlijk  de conse-
quenties  van  al zijn  deposito's  en transacties  met  het Fonds 
draagt;  het Fonds  houdt  dan  voor  elk land  een  rekening  bij 
die met  regelmatige  tussenpozen  wordt  aangezuiverd. 
11. Bij  de rentetarieven  moet  onderscheid  worden  ge-
maakt  tussen  de tarieven  voor  Ecu's  die  werden  gecreëerd 
met de deposito's  van  reserves  en tarieven  voor  Ecu's  die 
werden  gecreëerd  als tegenpost  van  deposito's  in nationale 
valuta's. 
14. Voor  de rente  op Ecu's  die  werden  gecreëerd  tegen 
deposito  van  reserve-middelen  werd  voorgesteld  slechts  één 
rentetarief  toe te passen  dat het bijdragen  van  reserves  in het 
Fonds  tegen  afgifte  van Ecu's  niet  mag  resulteren  in een  in-
komstendering.  Voor  in het Fonds  gedeponeerd  goud  zou-
den de problemen  kunnen  worden  opgelost  door  te bepalen 
dat alle  landen  goud  en valuta's  van  derde  landen  in gelijke 
verhoudingen  als  reserve-instrumenten  moeten  deponeren. 
Een ander  oplossing  zou  kunnen  zijn  een  zelfde  rente  op 
alle reserve-Ecu's  betalen  waarbij  de Lid-Staten  echter  naar 
gelang  van  het gedeponeerde  bedrag  aan  goud  een  „commis-
sie" aan  het Fonds  zouden  moeten  betalen. 
Betrekkingen  met  andere  organen  van  de Gemeenschap 
13. De  mate  waarin  onafhankelijkheid  noodzakelijk 
wordt  geacht  voor  de transacties  van  het  Fonds  is bepalend 
voor  het antwoord  op de vraag  of het EMS  en meer  in het 
bijzonder  het EFMS  opgericht  kunnen  worden  in het kader 
van het EEG-Verdrag.  Onderzocht  dient  te worden  hoe  het 
EFMS  het stelsel  in de eerste  stadia  kan  beheren  door  func-
ties op zich  te nemen  als het creëren  van  Ecu's  en het hou-
den van  toezicht  op het  gebruik  daarvan  krachtens  de hui-
dige bevoegdheden  van  het  Fonds  of krachtens  ruimere  be-
Nr. C 240/14 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
voegdheden  die het zou  krijgen  door  een wijziging  van Ver-
ordening  (EEG)  nr. 907/73  van  3 april  1973.  In elk geval 
dienen  de juridische  problemen  in verband  met  het oprichten van het Fonds  en de regeling  van zijn  betrekkingen  met  an-
dere lichamen  van de Gemeenschap  in detail  te worden  on-
derzocht. 
BIJLAGE  II 
VERSLAG  AAN  DE  RAAD  EN  DE  COMMISSIE  OVER  DE  VERBETERING  VAN  DE 
COÖRDINATIE  VAN  HET  ECONOMISCH  BELEID  VAN  DE LID  STATEN 
Op verzoek  van de Raad  heeft  het Monetair  Comité  de me-
dedeling  van de Commissie  „Verbetering  van de coördinatie 
van het  economisch  beleid  van  de Lid-Staten"  (COM(77) 
443 def.  van 5 oktober  1977)  aan  een onderzoek  onderwor-
pen. Het  Comité  beperkte  zijn  onderzoek  tot die onderwer-
pen die onder  zijn  bevoegdheid  vallen,  te weten: 
a) eerste  streepje  van punt  3 a): „Kwantitatieve  aanwijzin-
gen inzake  de beoogde  wijze  van financiering  of aanwen-
ding van het begrotingssaldo  van het komende  begrotings-
jaar", 
b) punt  3 b): „Vaststelling  van  kwantitatieve  richtsnoeren 
voor  de ontwikkeling  van  een  representatieve  monetaire 
grootheid", 
c) punt  3 c): „Wisselkoersleidraden". 
In dit verslag  geeft  het Monetair  Comité  een  samenvatting 
van de voornaamste  opmerkingen  van zijn  leden  en stelt  het 
een compromis-formule  voor  welke  de grondslag  zou  kun-
nen vormen  voor  overeenstemming  in de Raad. 
I. OPMERKINGEN  OVER  DE VOORSTELLEN 
VAN  DE COMMISSIE 
De reacties  van de leden  op de voorstellen  van de Commis-
sie waren  tweeërlei: 
1. algemene  reactie  over  de geest  van het document; 
2. specifieke  reacties  betreffende  de drie  vermelde  concrete 
punten. 
1. Algemene  opmerkingen 
De algemene  opmerkingen  kunnen  worden  samengevat  in 
drie categorieën: 
a) In het algemeen  gunstig:  het Monetair  Comité  stemde  in 
met de overwegingen  die aan de voorstellen  van de Commis-
sie ten grondslag  liggen.  De leden  waren  het eens  met  de 
algemene  economische  uitgangspunten  van de voorstellen  en 
met de doelstelling  de coördinatie  van  het beleid  op korte 
termijn  te verbeteren  ten einde  de verschillen  in ontwikke-
ling welke  de Economische  en Monetaire  Unie  in de weg 
staan  te verminderen  en de convergentie  van  de economi-
sche politiek  in de huidige  conjunctuursituatie  te verbeteren. b) Een  opmerking:  de leden  van het Monetair  Comité  legden 
er, evenals  de Commissie,  de nadruk  op dat de vooruitgang 
op het gebied  van de monetaire  samenwerking  of coördina-
tie niet  los gezien  mag  worden  van  de vooruitgang  op het 
gebied  van  de algemene  economische  samenwerking,  zowel 
bij het analyseren  van de ontwikkelingen  als bij het uitstippe-
len van  een  strategie  met  betrekking  tot de huidige  situatie 
in de verschillende  Lid-Staten.  Als met dit verband  geen  reke-
ning zou  worden  gehouden  zou  het streven  tot harmonisatie 
op monetair  niveau  een  lege  formaliteit  kunnen  blijken  of 
zelfs  een belemmering  als dwingende  regels  zouden  worden 
ingevoerd  welke  niet  aansluiten  op de huidige  situatie  in elk 
der landen. 
c) Een  suggestie:  het Monetair  Comité  kan  niet  aanbevelen 
het door  de Commissie  voorgestelde  mechanisme,  zoals  het 
is omschreven  in het beschouwende  document  en de aange-
hechte  ontwerp-conclusies  van de Raad,  onvoorwaardelijk  te 
aanvaarden  daar  het Comité  bezwaren  heeft  tegen  enkele  on-
derdelen  van  dit mechanisme,  ofschoon  het met  een  zeer 
ruime  meerderheid  instemt  met  de benadering  van de Com-
missie  in het algemeen.  Het  Comité  legt  derhalve  de Raad 
een alternatief  ontwerp  voor  dat weliswaar  minder  gedetail-
leerd,  in opzet  minder  ambitieus  en minder  dwingend  is, 
maar  dat naar  de mening  van het Comité  de instemming  van 
de Lid-Staten  zou  kunnen  krijgen  en zou  beantwoorden  aan 
de voornaamste  oogmerken  van  de Commissie.  Dit alterna-
tief wordt  gevormd  door  de later  beschreven  compromis-for-
mule. 
2. Specifieke  reacties 
De reacties  op elk van de drie  monetaire  voorstellen  van  de 
Commissie  waren  de volgende: 
a) Begrotingssaldo:  vrijwel  alle  leden  van  het Comité  waren 
van mening  dat het 'mogelijk  is gedetailleerde  cijfers  te ver-
schaffen  over  de verschillende  manieren  waarop  het begro-
tingsoverschot  of -tekort  zou kunnen  worden  gebruikt  of ge-
financierd.  Hiervoor  gaven  zij in het bijzonder  de volgende 
redenen: 
— staatsleningen  kunnen  niet  voordat  tot emissie  wordt 
overgegaan  worden  aangekondigd  zonder  de kapitaal-
markt  ernstig  te verstoren. 
— staatsobligaties  zijn  veelal  het  voornaamste  instrument 
van openmarkttransacties,  zodat  het nettovolume  van de 
emissies  niet  te voren  kan  worden  bepaald. 
— de overige  (al dan niet  monetaire)  methoden  van financie-
ring van het begrotingstekort  (schatkistpapier,  deposito's 
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/15 
van agenten,  beroep  op besparingen,  beroep  op centrale 
banken)  kunnen  niet  vooraf  worden  vastgesteld  en die-
nen zo soepel  mogelijk  te worden  gehanteerd,  rekening 
houdend  met  de marktsituatie,  de reacties  van  andere 
deelnemers  aan  het  economische  leven  dan  de overheid, 
enzovoort. 
Alle leden  (zij  het in verschillende  mate)  stemmen  er echter 
mee in dat  het  nuttig  kan  zijn  aan  te geven  in hoeverre 
beoogd  wordt  een  begrotingstekort  monetair  te financieren 
en te streven  naar  coördinatie  binnen  de Gemeenschap. 
b) Kwantitatieve  monetaire  doelstellingen 
In 1976  bestuurde  het  Monetair  Comité  de vaststelling  van 
kwantitatieve  doelstellingen  voor  het  monetair  beleid  en 
diende  het ter zake  een  verslag  aan  de Raad  en de Commis-
sie in waarvan  de voornaamste  conclusies  door  de Raad  op 8 
november  1976  werden  goedgekeurd.  De leden  van  het  Co-
mité  wensen  deze  conclusies  te herhalen.  Zij geven  verschil-
lende  meningen  over  de thans  door  de Commissie  inge-
diende  voorstellen: 
i) Voor  enkele  leden,  die niet  met  deze  doelstellingen  wer-
ken,  lijkt  het  mogelijk  noch  wenselijk  het  gebruik  van 
deze  doelstellingen  in de gehele  Gemeenschap  ingang  te 
doen  vinden.  Binnen  deze  groep  echter  zijn  enkele  leden 
van mening  dat  een  streven  tot coördinatie  tussen  hen-
zelf en de landen  die wel  deze  doelstellingen  aanhouden 
niet realistisch  kan  worden  geacht,  terwijl  andere  leden 
voorstander  zijn  van  het  gebruik  van  speciale  referentie-
indicatoren  welke  tot doel  hebben  een  onderling  afge-
stemd  optreden  met  de landen  die wel  kwantitatieve  doel-
stellingen  gebruiken  te bevorderen. 
ii) Voor  een  andere  groep  leden  dienen  de verschillen  ter 
zake  niet  te worden  overdreven.  Harmonisatie  van  de in-
strumenten  van  het monetair  beleid  dient  niet  beschouwd 
te worden  als een  sine  qua  non  voor  de harmonisatie  van 
het monetair  beleid.  Het  is mogelijk  gemeenschappelijke 
beleidsdoelstellingen  na te streven  met  verschillende  in-
strumenten  die  afgestemd  zijn  op de omstandigheden  in 
het betrokken  land. 
iii) Voor  andere  leden,  waarvan  de landen  kwantitatieve  mo-
netaire  doelstellingen  gebruiken,  vormt  het  vergelijken 
van elementen  waarvan  de grondslagen  en de betekenis 
zeer verschillend  zijn  de voornaamste  moeilijkheid.  Deze 
leden  menen  dat  een  concreet  streven  tot harmonisatie 
en coördinatie  van  het  monetair  beleid  afhangt  van  de 
bereidheid  van  de Lid-Staten  die verschillende  doelstellin-
gen gebruiken  het  equivalent  van  hun  eigen  vorm  in een 
gemeenschappelijke  referentiegrootheid,  rekening  hou-
dend  met  interne  en externe  componenten,  aan  te geven. 
iv) Sommige  leden  ten slotte  zijn  van  mening  dat,  aangezien 
het economisch  beleid  in de Lid-Staten  meer  en meer  ge-
richt dient  te zijn  op de groei  van  de economische  bedrij-
vigheid  en de werkgelegenheid,  het  monetair  beleid  een 
grotere  rol moet  spelen  ter ondersteuning  van  dit beleid 
en dat  daarbij  de rentetarieven  en controles  op de kana-
len van  liquiditeitscreatie  de voornaamste  instrumenten 
moeten  vormen. 
Na deze  algemene  discussie  heeft  het Monetair  Comité  ver-
schillende  technische  aspecten  van  het  voorstel  van  de Com-
missie  onderzocht: 
— Moeten  de kwantitatieve  richtsnoeren  de vorm  hebben 
van een  doelzone  of van  een  enkele  referentie-indicator? 
Vele  leden  van  het Comité  zijn  van  mening  dat een  zone 
een grotere  flexibiliteit  zou  bieden  dan  een  enkele  refe-rentie-indicator,  ook  al zou  deze  laatste  voorzien  zijn 
van een  tolerantiemarge  aan  beide  zijden.  Enkele  leden 
echter  leggen  de nadruk  op het nadeel  van  een  doelzone, 
namelijk  dat  daardoor  het  karakter  van  onschendbaar-
heid wordt  gegeven  aan  de limieten  van  de aldus  toege-
stane  fluctuatiemarge.  De algemene  opvatting  is dat aan 
dit technische  aspect  in elk van  de betrokken  landen  een 
verschillende  vorm  kan  worden  gegeven,  zodat  elke  star-
heid wordt  voorkomen. 
— Moet  de Raad  van  Ministers  of het Comité  van  presiden-
ten het orgaan  van  de Gemeenschap  zijn  dat verantwoor-
delijk  is voor  de gezamenlijke  actie  en de coördinatie? 
Het monetair  beleid  rust  in de meeste  staten  bij de cen-
trale  banken,  maar"  het moet  worden  gezien  in verband 
met het algemeen-economisch  beleid. 
— Moet  het  betrokken  orgaan  van  de Gemeenschap  door 
middel  van  besluiten  ingrijpen  of slechts  nota  nemen  van 
de doelstellingen  der  Lid-Staten?  De tweede  procedure 
zou aanvaardbaarder  zijn,  gezien  de constitutionele  ver-
houdingen  in alle  Lid-Staten. 
— Kan  de onderlinge  aanpassing  van  de nationale  mone-
taire  doelstellingen  of van  de indicatoren  die in de plaats 
daarvan  worden  ingevoerd  ertoe  leiden  dat  de op natio-
naal niveau  gekozen  beleidsmaatregelen  aan  het eind  van 
de concertatieprocedure  worden  aangevochten?  Alle  Lid-
Staten  zijn  van  mening  dat  dit een  logische  consequentie 
van de coördinatie  zou  zijn  maar  zij hebben  niet  de illu-
sie dat  iets  dat uitsluitend  het  resultaat  kan  zijn  van  een 
krachtige  politieke  vastberadenheid  en een  verbeterde 
convergentie  van  economische  ontwikkelingen  van  de 
ene dag  op de andere  kan  worden  bereikt.  Zij menen  dat 
vooralsnog  aanzienlijke  vooruitgang  kan  worden  ge-
maakt  door  het uitwisselen  van  informatie  en het aan  het 
licht  brengen  van  tegenstrijdigheden.  Enkele  leden  me-
nen echter  dat  nu reeds  verdergaande  stappen  dienen  te 
worden  genomen. 
— Moeten  de doelstellingen  gepubliceerd  worden?  De mee-
ste leden  van  het  Comité  zijn  dienaangaande  terughou-
dend.  Als  een  doelstelling  eenmaal  is vastgesteld  wordt 
deze  op nationaal  niveau  gepubliceerd.  Te verlangen  dat 
de doelstelling  bovendien  op  communautair  niveau 
wordt  gepubliceerd  zou  niet  veel  belang  hebben  en als 
dit zou  worden  gedaan  zou  zulks  nog  duidelijker  de on-
toereikendheid  van  de concertatie  doen  uitkomen  als het 
doel  niet  zou  worden  bereikt.  Publikatie  op communau-
tair niveau  zou  derhalve  een  nutteloze  verplichting  zijn 
welke,  zonder  dat daarmede  een  positieve  bijdrage  wordt 
geleverd,  negatieve  reacties  teweeg  zou  kunnen  brengen. 
c) Richtsnoeren  voor  de wisselkoersen 
Toen  het  Comité  de Nederlandse  voorstellen  tot vaststelling 
van doelzones  voor  de valuta's  van  de Gemeenschappen  had 
onderzocht  verzocht  de Raad,  op 14 maart  1977,  beide  Co-
mités  hun  werkzaamheden  voort  te zetten  en regelmatig  ver-
slag uit te brengen.  Het  onderhavige  voorstel  van  de Com-
missie  is bedoeld  om  te komen  tot een  regelmatige  discussie 
in de Raad  over  de richtsnoeren  voor  de wisselkoersen  van 
de Lid-Staten. 
Alle leden  van  het Monetair  Comité  legden  de nadruk  op de 
sleutelpositie  die  externe  factoren  innemen  met  betrekking 
tot de marktontwikkelingen  en met  betrekking  tot het wissel-
koersbeleid  van  de Lid-Staten.  De verschillen  in wisselkoers-
beleid  van  de Lid-Staten  in aanmerking  genomen  wordt  het 
daardoor  niet  gemakkelijker  in het huidige  stadium  en in de 
nabije  toekomst  tot een  gemeenschappelijke  benadering  van 
Nr. C 240/16 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen 25. 9. 79 
de wisselkoersen  te komen.  Onder  deze  omstandigheden 
zou een  verplichting  voor  de Raad  regelmatig  wisselkoers-
aangelegenheden  te bespreken  weinig  nut hebben  om niet  te 
zeggen  gevaarlijk  zijn,  gezien  de mogelijke  repercussies  op 
de wisselmarkten  welke  aan  deze  aangelegenheden  gewijde 
bijeenkomsten  van ministers  zouden  kunnen  hebben. 
In de praktijk  zal het nuttig  zijn  onderscheid  te maken  tus-
sen coördinatie  en informatie.  De coördinatie  van het wissel-
koersbeleid  wordt  reeds  besproken  door  de Presidenten  van 
de centrale  banken,  zowel  op hun  regelmatige  bijeenkom-
sten als,  zo nodig,  per  telefoon.  Daar  deze  regeling  goed 
werkt  is het niet  verstandig  er verandering  in te brengen. 
Waar  het gaat  om informatie  zijn  de marktontwikkelingen 
aan alle  betrokkenen  bekend.  De economische  achtergrond 
waartegen  deze  marktontwikkelingen  plaatsvinden  wordt 
eventueel  besproken  door  zowel  het Comité  van Presidenten 
als het Monetair  Comité  en de leden  van beide  Comités  zijn 
geheel  vrij hun regeringen  in te lichten  over  het besprokene. 
Ten slotte  is een meerderheid  van  de leden  van  het Comité 
van mening  dat het verlangen  van  de Commissie  regelmatig 
betrokken  te worden  bij de discussies  van de Lid-Staten  die 
deel uitmaken  van  de „slang",  op informeel  vlak  door  de 
ministers  van  deze  landen  onderzocht  zou  kunnen  worden, 
maar  dat het niet  officieel  voorgelegd  zou  moeten  worden 
aan de Raad  als geheel. 
II. VOORSTEL  VOOR  EEN  COMPROMIS 
Het Monetair  Comité  stelt  voor  dat de Raad  bij zijn  onder-
zoek  van  de convergentie  van  de algemene  doelstellingen 
van het economisch  beleid  aandacht  schenkt  aan  de coördi-
natie  van  het monetair  beleid  in het licht  van  de drie  vol-
gende  voorstellen: 1. Bij  het vaststellen  van hun  jaarlijkse  begrotingsrichtsnoe-
ren geven  de Lid-Staten  aanwijzingen  — zo mogelijk  steu-
nend  op cijfers  betreffende  ten minste  de orde  van  grootte 
— waaruit  blijkt  hoe de beoogde  methoden  van financiering 
van het begrotingstekort  of van gebruik  van het begrotingso-
verschot  voor  het komende  begrotingsjaar  verband  houden 
met hun  monetaire  doelstellingen. 
2. De Lid-Staten  die zulks  kunnen  doen  geven  kwantitatieve 
richtsnoeren  in de vorm  van een streefzone  of streefcijfer 
met al dan niet  een tolerantiemarge  betreffende  de veran-
dering  van een belangrijke  monetaire  grootheid  voor  elke 
betrokken  Lid-Staat.  De andere  Lid-Staten  stellen  — zo 
mogelijk  kwantitatieve  — richtsnoeren  vast  betreffende  al-
ternatieve  referentie-indicatoren  die algemene  monetaire 
implicaties  hebben  zoals  rentetarieven  of wisselkoers-
dwangfactoren.  Deze  doelstellingen  van  monetair  beleid 
worden  jaarlijks  in het Comité  van  Presidenten  van  de 
centrale  banken  en in het Monetair  Comité  besproken. 
Deze  Comités  brengen  aan  de Raad  verslag  uit over  de 
verenigbaarheid  van  de monetaire  doelstellingen  van  de 
Lid-Staten  onderling  en met  de algemeen  economische 
doelstellingen  welke  de Raad  voor  de Lid-Staten  en voor 
de Gemeenschap  heeft  aangenomen.  De Raad  gaat  na 
welke  bijdrage  het monetair  beleid  kan  leveren  aan  de 
convergentie  van de economieën  van de Lid-Staten,  reke-
ning houdend  met  de door  de Lid-Staten  aangegane  ver-
plichtingen.  Een  speciale  publikatie  van  deze  verplichtin-
gen worden  niet  beoogd.  De ontwikkelingen  in de Lid-
Staten  met  betrekking  tot de volgens  de bovenbeschreven 
procedure  vastgestelde  doelstellingen  worden  periodiek 
door  de twee  Comités  en door  de Raad  aan  een  onder-
zoek  onderworpen. 
3. Met  betrekking  tot de wisselkoersen  zullen  het  Comité 
van Presidenten  van  de centrale  banken  en het Monetair 
Comité  aan  hun  overleg  over  wisselkoersontwikkelingen 
uitbreiding  geven,  daarbij  in het bijzonder  rekening  hou-
dend  met  de invloed  van deze  ontwikkelingen  op het mo-
netair  beleid,  het begrotingsbeleid,  het kredietbeleid  en 
het rentebeleid. 
BIJLAGE  III 
ADVIES  AAN  DE  COMMISSIE  OVER  HET  VOORSTEL  VOOR  EEN  DERDE  RICHTLIJN 
VAN  DE RAAD 
1. Op  verzoek  van  de door  de Commissie  benoemde  le-
den heeft  het Monetair  Comité  op 5 en 6 juni 1978  een voor-
stel voor  een  derde  richtlijn  van de Raad  tot wijziging  van 
de eerste  richtlijn  voor  de uitvoering  van  artikel  67 van het 
EEG-Verdrag,  onderzocht.  De  conclusies  van  dit onder-
zoek,  dat  werd  voorbereid  door  de werkgroep  „Effecten-
markten"  zijn  in dit verslag  neergelegd. 
2. Volgens  de  vertegenwoordiger  van  de  Commissie 
houdt  voorgestelde  derde  richtlijn  nauw  verband  met  de 
werkzaamheden  die thans  in de Raad  plaatsvinden  met  be-
trekking  tot het voorstel  voor  een  richtlijn  tot coördinatie 
van de wettelijke  en bestuursrechtelijke  bepalingen  betref-
fende  instellingen  voor  collectieve  belegging  in effecten 
(ICBE)  ('). Laatstgenoemde  richtlijn  strekt  tot coördinatie 
(') Onder  ICBE  worden  verstaan  beleggingsfondsen  en beleggingsmaatschap-
pijen  die  voldoen  aan  de voorwaarden  van  artikel  2 van  de voorgestelde 
coördinatierichtlijn  (doe.  COM(76)  152  def.). van de nationale  wetgevingen  inzake  ICBE  die binnen  de 
Gemeenschap  nog  grote  verschillen  vertonen.  In verband 
met deze  verschillen  was  in de eerste  richtlijn  voor  de uitvoe-
ring van  artikel  67 van  het EEG-Verdrag  van  11 mei  1960 
(aangevuld  en gewijzigd  op 18 december  1962)  niet  inbegre-
pen de liberalisatie  van  de meeste  ICBE's  uitgegeven  effec-
ten, d.w.z.  al dan  niet  ter beurze  verhandelde  bewijzen  van 
deelgerechtigheid  in gemeenschappelijke  beleggingsfondsen 
en met  ter beurze  verhandelbare  aandelen  van  beleggings-
maatschappijen  (2). De beoogde  coördinatie  van de nationale 
wetgevingen  inzake  ICBE  zal slechts  werkelijk  effect  hebben 
als tegelijk  met  de uitvoering  van  de coördinatierichtlijn  de 
nodige  maatregelen  worden  getroffen  om de beperkingen  op 
het vrije  verkeer  van  door  ICBE  uitgegeven  effecten  op te 
heffen.  De liberalisatie  van  deze  transacties,  welke  onder-
(2) De  transacties  in deze  effecten,  welke  thans  zijn  opgenomen  in lijst  C, zijn 
onvoorwaardelijk  geliberaliseerd  door  Duitsland,  België  en Luxemburg,  ter-
wijl de andere  Lid-Staten  restricties  hebben  gehandhaafd  op grond  van  arti-
kel 3, lid 2, van  de eerste  richlijn  van  11 mei  1960. 
25. 9. 79 Publikatieblad  van  de Europese  Gemeenschappen Nr. C 240/17 
werp  vormt  van  de voorgestelde  derde  richtlijn  zal een  be-
langrijke  stap  naar  een grotere  interpenetratie  van de natio-
nale effectenmarkten  vormen.  De Commissie  wijst  er der-
halve  op dat zonder  deze  gelijktijdigheid  de vorderingen  en 
resultaten  van de werkzaamheden  inzake  de coördinatie  ge-
ringer  zouden  kunnen  zijn. 
3. De  leden  leggen  de nadruk  op hun  gehechtheid  aan het 
doel een  Europese  kapitaalmarkt  tot ontwikkeling  te bren-
gen, welk  doel  onlangs  door  de Commissie  werd  bevestigd 
in haar  mededeling  aan  de Europese  Raad  over  de vooruit-
zichten  voor  de Economische  en Monetaire  Unie. 
4. Ondanks  deze  eenstemmigheid  waren  de meningen  ver-
deeld  over  de praktische  maatregelen  met  betrekking  tot 
ICBE  welke  onmiddellijk  zouden  kunnen  worden  genomen. 
5. Enkele  leden  steunen  de in de voorgestelde  derde  richt-
lijn vervatte  maatregelen  zonder  voorbehoud.  De voorge-
stelde  liberalisatie  zou  van  bijzonder  belang  zijn  daar  het 
een concrete  uitdrukking  zou  vormen  van de bereidheid  van 
de Gemeenschap  de uitvoering  van  artikel  67 van  het Ver-
drag niet  langer  uit te stellen,  na de vele  tegenslagen  welke 
de Gemeenschap  op dit gebied  heeft  ondervonden.  Daar-
naast  vormt  volgens  deze  leden  de „liberalisaties-richtlijn 
een onontbeerlijke  aanvulling  op de „coördinaties-richtlijn 
daar de coördinatie  van  de nationale  wetgevingen  inzake 
ICBE  slechts  zin kan  hebben  als het vrije  verkeer  van door 
deze  instellingen  uitgegeven  effecten  tegelijkertijd  of op zeer 
korte  termijn  verwezenlijk  wordt:  in het bijzonder  wijzen  zij 
erop  dat het handhaven  van de bestaande  restricties  de bepa-
lingen  van de „coördinatie"-richtlijn  inzake  het verhandelen 
van aandelen  van  ICBE  in andere  Lid-Staten  onuitvoerbaar maakt.  Om  deze  reden  zijn  deze  leden  van mening  dat zon-
der het vooruitzicht  van  een  gelijktijdige  liberalisatie  enkele 
van deze  bepalingen  niet  meer  aanvaardbaar  zouden  kunnen 
worden,  in het bijzonder  die welke  bijzonder  dwingend  van 
aard zijn. 
6. De  andere  leden  zijn  van  mening  dat coördinatie  op 
zichzelf  nuttig  kan  zijn  maar  erkennen  het bestaan  van  een 
band  tussen  de twee  richtlijnen.  Om  deze  reden  delen  zij de 
mening  dat de „coördinatie"-richtlijn  en de „liberalisaties-
richtlijn  zoveel  mogelijk  tegelijk  ten uitvoer  gelegd  moeten 
worden.  Opgemerkt  werd  dat  enerzijds  de „coördinatie"-
richtlijn  een  aantal  definities  en regels  bevat  welke  van  in-
vloed  zijn  op de derde  richtlijn,  maar  dat anderzijds  de werk-
zaamheden  inzake  de „coördinaties-richtlijn  verre  van  vol-
tooid  zijn.  Enkele  van  deze  leden  menen  bovendien  dat de 
„liberalisaties-richtlijn  een  aantal  problemen  doet  rijzen  en 
onzekerheden  met  zich  brengt,  in het bijzonder  met  betrek-
king tot de betalingsbalansen  en kapitaalmarkten.  Derhalve 
achten  al deze  leden  het nog  te vroeg  zich  uit te spreken 
over de voorgestelde  derde  richtlijn,  zolang  de werkzaamhe-
den inzake  de „coördinatieS-richtlijn  niet  verder  zijn  gevor-
derd. 
7. Alle  leden  erkennen  weliswaar  de gebleken  verschillen 
van mening,  maar  beklemtonen  het belang  dat zij hechten 
aan de liberalisatie  van het kapitaalverkeer.  De meeste  leden 
echter  menen  dat de definitieve  oplossing  voor  het aan  hen 
voorgelegde  specifieke  probleem  slechts  kan  worden  gevon-
den in het licht  van de vorderingen  van  de werkzaamheden 
betreffende  de coördinatie  van de wettelijke  en bestuursrech-
telijke  bepalingen  betreffende  instellingen  voor  collectieve  be-
legging  in effecten.