BIJLAGE

ENIG DOCUMENT

„BULOT DE LA BAIE DE GRANVILLE”

EU-nr.: PGI-FR-02319 — 4.8.2017

BOB ( ) BGA ( X )

1. Naam/namen

„Bulot de la Baie de Granville”

2. Lidstaat of derde land

Frankrijk

3. Beschrijving van het landbouwproduct of levensmiddel

3.1. Productcategorie

Categorie 1.7. Verse vis en schaal-, schelp- en weekdieren en producten op basis van verse vis en schaal-, schelp- en weekdieren

3.2. Beschrijving van het product waarvoor de in punt 1 vermelde naam van toepassing is

De „Bulot de la Baie de Granville” is een buikpotige van de soort Buccinum undatum. Zij wordt in haar geheel in de schelp verkocht:

— levend, of

— vers gekookt, gepasteuriseerd of diepgevroren.

Zij kan worden gearomatiseerd tijdens het koken.

De kleur van de schelp, die vaak goudgeel is, varieert van wit tot donkerbruin en van groenachtig wit tot donkergroen, afhankelijk van de aanwezigheid van algen op de schelp in meer of mindere mate. Soms vertoont de schelp roodachtige vlekken door de aanwezigheid van microalgen. De voet kan wit, ivoor- of roomkleurig zijn, met kleine zwarte strepen en vlekken.

De grootte wordt uitgedrukt in de afmeting van de schelp vanaf de top (apex) tot het sifonaal kanaal. De groottesortering ligt tussen 47 mm en 70 mm. Een partij kan echter tot 8 % exemplaren van minder dan 47 mm en tot 15 % exemplaren van meer dan 70 mm bevatten.

Gezien de tijd die de wulken nodig hebben om de vereiste grootte te bereiken, zijn ze vaak gastheer van mariene organismen (zeepokken, wormen en muiltjes), epibionten genoemd, die zich aan de schelp hechten. Maximaal 25 % van de exemplaren van partijen die in de handel worden gebracht met de BGA „Bulot de la Baie de Granville”, mogen epibionten dragen. Dat percentage wordt aan de hand van referentiefoto’s bepaald op basis van de exemplaren waaraan duidelijk een epibiont is gehecht.

De „Bulot de la Baie de Granville” geurt naar jodium, de zee en algen. Na het koken heeft de wulk een zachte textuur, een waarneembare vochtigheid en toetsen van jodium, zee en hazelnoot. Ze kan licht krokant zijn door de aanwezigheid van kleine sedimenten of stukjes schelp. Ze smaakt of ruikt niet naar slijk.

3.3. Diervoeders (alleen voor producten van dierlijke oorsprong) en grondstoffen (alleen voor verwerkte producten)

—

3.4. Specifieke onderdelen van het productieproces die in het afgebakende geografische gebied moeten plaatsvinden

De „Bulot de la Baie de Granville” wordt gevangen en aangeland in het geografische gebied.

3.5. Specifieke voorschriften betreffende het in plakken snijden, het raspen, het verpakken enz. van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

—

3.6. Specifieke voorschriften betreffende de etikettering van het product waarnaar de geregistreerde naam verwijst

Elke afzonderlijke verpakking wulken met de BGA bevat:

— de naam „Bulot de la Baie de Granville” in duidelijke, leesbare en onuitwisbare letters, die groter en breder zijn dan alle andere vermeldingen op het etiket;

— het BGA-logo van de Europese Unie in de nabijheid van de verkoopbenaming.

4. Beknopte beschrijving van het afgebakende geografische gebied

Het geografische gebied van de „Bulot de la Baie de Granville” wordt bepaald door:

— een visserijgebied op zee;

— een aanlandingsgebied.

Visserijgebied:

De „Bulot de la Baie de Granville” wordt gevangen ten westen van het schiereiland Cotentin in het kustgebied dat zich uitstrekt van de punt van Goury in het noorden tot de punt van Champeaux in het zuiden. Ze wordt gevangen binnen de grenzen van een kuststrook van 30 zeemijl vanaf de aanlandingsplaatsen.

Aanlandingsgebied

Het aanlandingsgebied bestrijkt alle kustgemeenten die zich bevinden tussen de punt van Goury in het noorden en de punt van Champeaux in het zuiden. Het omvat de volgende gemeenten in het departement La Manche:

Volledige gemeenten: Agon-Coutainville; Anneville-sur-Mer; Annoville; Barneville-Carteret; Baubigny; Blainville-sur-Mer; Bréhal; Bretteville-sur-Ay; Bréville-sur-Mer; Bricqueville-sur-Mer; Carolles; Champeaux; Coudeville-sur-Mer; Créances; Denneville; Donville-les-Bains; Flamanville; Geffosses; Gouville-sur-Mer; Granville; Hauteville-sur-Mer; Héauville; Heugueville-sur-Sienne; Jullouville; La Haye; Le Rozel; Les Moitiers-d’Allonne; Les Pieux; Lessay; Lingreville; Montmartin-sur-Mer; Orval-sur-siennes; Pirou; Portbail; Regnéville-sur-Mer; Saint-Georges-de-la-Rivière; Saint-Germain-sur-Ay; Saint-Jean-de-la-Rivière; Saint-Lô-d’Ourville; Saint-Pair-sur-Mer; Siouville-Hague; Surtainville; Tourville-sur-Sienne; Tréauville.

Deel van de gemeente: La Hague.

5. Verband met het geografische gebied

Specificiteit van het geografische gebied

De baai van Granville wordt gekenmerkt door een groot getijdenverschil (gemiddeld 10,5 meter) en een sterk terugtrekkende zee bij laagwater. De verplaatsing van de watermassa tijdens de getijdencyclus brengt stromingen teweeg met een snelheid die in Granville kan oplopen tot 2 knopen.

Door de sterke stromingen worden de waterkolommen verspreid en wordt de watermassa voortdurend verticaal vermengd (geen gelaagdheid).

Door de aanzienlijke vermenging van het water, ten gevolge van de getijdenstromen en de deining, zijn de seizoensschommelingen van de watertemperatuur beperkt tot 10 °C. De gemiddelde temperatuur bedraagt 17 °C in de zomer en 8 °C in de winter.

Dankzij de sterke stromingen en de grote getijdenverschillen wordt de watermassa permanente ververst met toevoer uit de volle zee, die zorgt voor een uitstekende waterkwaliteit en een frisse watertemperatuur.

De baai van Granville vertoont een zekere homogeniteit wat de diepte betreft. Enkel buiten een straal van 30 zeemijl vanaf de havens langs de westkust van Cotentin vindt men diepten van meer dan 50 m.

Het is een gebied dat veel overblijfselen van schelpen bevat en waar men heel weinig slijkgrond (fijne sedimenten) aantreft.

De westkust van Cotentin geniet een gematigd oceaanklimaat (een jaargemiddelde van 11,4 °C), dat in grote mate wordt beïnvloed door frisse, vochtige luchtstromen die afkomstig zijn van de Atlantische Oceaan.

Daarnaast is het bijzondere karakter van het gebied ook toe te schrijven aan de vorm van de kust, waar overheersend westenwinden waaien en die voornamelijk zandfaciës vertoont, behalve in het uiterste noorden en zuiden, waardoor er voor de vissersvaartuigen weinig beschutting is, alsook weinig mogelijkheden voor tewaterlating. Die milieuoverwegingen, alsook de noodzakelijke verspreiding langsheen het hele kustgebied van vaartuigen die op wulken vissen, liggen aan de oorsprong van:

— het grote aantal dokken en aanlandingsplaatsen langsheen de kust,

— het kleine formaat van de vissersvaartuigen (< 12 m), wat het makkelijker maakt de boten uit het water te halen of aan de grond te zetten.

De wulk maakt deel uit van de traditionele voeding van de Normandische kustgemeenschappen. Ze werd bij hoogtij gevangen met de hand of met een hark (Locard, A. (1900), Manuel Pratique d’Ostréiculture, en Joubin, L. (1911) Etudes sur les Gisements de Coquilles Comestibles des Côtes de France — La presqu’île du Cotentin; Bulletin de l’Institut Océanographique). De wulk werd rechtstreeks gegeten, maar was ook gegeerd als aas voor meer edele vissoorten zoals kabeljauw.

In de eerste helft van de twintigste eeuw werden wulken ook gevangen als bijvangst van de in de regio alomtegenwoordige ambachtelijke visserij met korven, trawls of dregnetten en zij vormden zo een interessante aanvulling op de gevangen vis en schaal- en schelpdieren.

Vanaf het midden van de twintigste eeuw werden gespecialiseerde technieken ontwikkeld. J. Le Dantec bericht in 1947 over het bestaan van een gerichte visserij op wulken „die platbomers nabij de kust gaan vangen met korven” (Revue officielle des travaux des pêches maritimes 1947-1949 — Tome XV.FASC. 1-4 No 54-60).

In de tweede helft van de twintigste eeuw kwam de beroepsvisserij op de „Bulot de la Baie de Granville” tot bloei dankzij de opkomst van materiaal waarmee grotere hoeveelheden konden worden gevangen. Zo werd de visserij een specifieke en rendabele beroepsactiviteit. Tot dat specifieke materiaal behoorden onder meer korven om de wulken te vangen en geperforeerde kratten om ze te vervoeren.

Vanaf 1985 werd een beheersysteem (grootte van de vaartuigen, soorten vistuig, visserijkalender enz.) ingevoerd voor wulken die in de baai van Granville worden gevangen, ter bescherming van het bestand en van het ambachtelijke karakter van de visserij met korven.

Specificiteit van het product

De „Bulot de la Baie de Granville” is een buikpotige van de soort Buccinum undatum. De wulk wordt gekenmerkt door:

— de aanbiedingsvorm in gehele staat in de schelp;

— de versheid;

— de grootte: tussen 47 mm en 70 mm, waarbij minder dan 15 % van de exemplaren groter zijn dan 70 mm en minder dan 8 % van de exemplaren kleiner dan 47 mm;

— bij consumptie: weinig of geen sedimenten, smaken van de zee, jodium, algen en hazelnoot, geen slijkgeur of -smaak.

Causaal verband

Het verband met het geografische gebied berust op de specifieke kwaliteit en de faam van de „Bulot de la Baie de Granville”.

Ten eerste is de kwaliteit te danken aan de combinatie van de kenmerken van het geografische milieu en de bedrevenheid van de vissers.

De natuurlijke omstandigheden in de baai van Granville (diepte, grote getijdenverschillen, kwaliteit en temperatuur van het water) bevorderen de ontwikkeling van de soort Buccinum undatum, die in koude zeeën leeft.

De vissers hebben hun praktijken aangepast aan de kenmerken van het gebied. Door de grote getijdenverschillen zijn de havens enkel toegankelijk bij hoogwater. De halfdagelijkse getijden bepalen de vertrek- en aankomsturen van de vissersvaartuigen: de visreis mag niet meer dan 16 uur bestrijken.

De „Bulot de la Baie de Granville” dankt haar aantrekkingskracht aan de versheid die door deze korte visreizen wordt gegarandeerd, maar ook aan het behoud van haar frisheid en haar organoleptische kenmerken dankzij:

— de zogenaamde „zachte” visserij met korven, waardoor stress wordt vermeden. Zo wordt vermeden dat de schelp breekt of dat ze mariene sedimenten bevat en kan de wulk ongeschonden en levendig worden bovengehaald;

— de selectie van visserijgebieden, de sortering en de reiniging door de vissers, waarbij resten van aas en sedimenten worden verwijderd;

— de lokale, regelmatige en evenwichtige exploitatie van het visserijgebied, die zorgt voor een relatief beperkte en stabiele omvang;

— de opslag in geperforeerde kratten, die ervoor zorgt dat de wulken levendig en ongeschonden blijven tot ze vers verkocht of gekookt worden.

Ook de gematigde klimaatomstandigheden zijn gunstig voor een goede bewaring van de levende wulken vanaf de vangst tot de aanlanding, zonder dat ijs moet worden toegevoegd.

Tot slot bevordert de sedimentbodem de smaakkwaliteit van de „Bulot de la Baie de Granville”. Slijkgrond, waarvan bekend is dat hij de organoleptische kenmerken van de wulk aantast (grijzig uitzicht, slijkgeur en -smaak), is er nauwelijks te vinden.

De baai van Granville geniet bij de lokale bevolking sinds enkele decennia een goede reputatie, die sinds de jaren 80 nog is versterkt door de ontwikkeling van de beroepsvisserij, en is in Frankrijk het centrum geworden van de ontwikkeling van de visserij en afzet van wulken in hun traditionele (hele) vorm.

Doordat de wulk wordt geassocieerd met de trend van „plateaux de fruits de mer” (schotel met schaal- en schelpdieren) en het koken een nieuwe verkoopvorm is geworden, heeft de verkoop van de „Bulot de la Baie de Granville” bijgedragen tot de stijging van de consumptie van de wulk op nationaal niveau en tot een versterking van de reputatie van Granville. Een bewijs van de faam van „Bulot de la Baie de Granville” bij kenners is de oorsprong van de term „bulot”. Tot in de jaren 90 was de officiële verkoopbenaming van de wulk namelijk „buccin”, maar het product was beter bekend onder de naam „bulot”, een term die afkomstig is uit Normandië. Met de ontwikkeling van de verkoop heeft het gebruik van de term „bulot” zich verspreid en is deze een officiële naam geworden, op hetzelfde niveau als „buccin”. Het commerciële gebruik van de volledige benaming „Bulot de la Baie de Granville” heeft zich vervolgens uitgebreid om de consument te informeren en om de wulk uit de baai van Granville op te waarderen.

De faam van de „Bulot de la Baie de Granville” reikt verder dan het professionele of regionale kader dankzij de massamedia en televisie-uitzendingen. Zo is er bijvoorbeeld de beroemde uitzending „Thalassa”, die er in mei 1996 een reportage aan heeft gewijd, genaamd „Bulotier à Granville, Reportage sur une pêche un peu spéciale: la pêche aux bulots à Granville”.

De oorsprong „Baie de Granville” is intussen een echte kwaliteitsgarantie, zoals blijkt uit de uitgave van februari 2013 van het maandblad „Terra Eco”, waarin de nationale en de Europese consumptie van de „Bulot de la Baie de Granville” wordt genoemd: „de wulk van Granville, die bekend is om haar versheid en haar aroma zonder slijksmaak, wordt uitgevoerd naar alle hoeken van Frankrijk en naar Europa”.

Het mooiste eerbetoon voor de „Bulot de la Baie de Granville” was afkomstig van de beroemde sterrenchef Guy Martin, die in 2014 in een uitzending van „Épicerie fine” over Normandische schelpdieren op TV5 Monde het volgende zei: „Je kan wulken van overal vinden, maar je moet de „Bulot de la Baie de Granville” kiezen, want die wulk is een regio, een knowhow, ik zou zelfs zeggen een terroir, een zee […]”.

Verwijzing naar de bekendmaking van het productdossier

(artikel 6, lid 1, tweede alinea, van de onderhavige verordening)

https://info.agriculture.gouv.fr/gedei/site/bo-agri/document_administratif-5c39eed6-89d4-4c81-9080-78ad68ff8814/telechargement