NL Publicatieblad van de Europese Unie L 73/1

UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2016/387 VAN DE COMMISSIE

van 17 maart 2016

tot instelling van een definitief compenserend recht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India

DE EUROPESE COMMISSIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

Gezien Verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad van 11 juni 2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Gemeenschap zijn (1) („de basisverordening”), en met name artikel 15,

Overwegende hetgeen volgt:

1. PROCEDURE

1.1. Inleiding

(1) Op 11 maart 2015 heeft de Europese Commissie („de Commissie”) op grond van artikel 10 van de basisverordening een antisubsidieonderzoek geopend betreffende de invoer in de EU van buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India („het betrokken land”). Zij heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) („het bericht van inleiding”).

(2) De Commissie heeft het onderzoek geopend naar aanleiding van een klacht die door Saint-Gobain PAM Group („de klager”) op 26 januari 2015 werd ingediend namens producenten die meer dan 25 % van de totale productie van buizen en pijpen van nodulair gietijzer in de Unie voor hun rekening nemen. Het bij de klacht gevoegde voorlopige bewijsmateriaal betreffende subsidiëring en de daaruit voortvloeiende aanmerkelijke schade was voldoende om het onderzoek te openen.

(3) Voorafgaand aan de inleiding van de procedure heeft de Commissie overeenkomstig artikel 10, lid 7, van de basisverordening de Indiase overheid ervan in kennis gesteld dat zij een met bewijsmateriaal gestaafde klacht had ontvangen dat buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India met subsidiëring werden ingevoerd en dat de bedrijfstak van de Unie hierdoor aanmerkelijke schade leed. De Indiase overheid werd voor overleg uitgenodigd teneinde de in de klacht omschreven situatie op te helderen en overeenstemming te bereiken over een oplossing. De Indiase overheid heeft de uitnodiging aangenomen en het betrokken overleg heeft vervolgens plaatsgevonden. Daarbij kon geen overeenstemming worden bereikt.

1.2. Vervolg van de procedure

(4) Vervolgens heeft de Commissie alle belanghebbenden in kennis gesteld van de belangrijkste feiten en overwegingen op basis waarvan zij voornemens was een definitief compenserend recht in te stellen op buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India die in de Unie worden ingevoerd. Daarnaast heeft een andere Indiase producent, Tata Metaliks DI Pipes Limited („Tata”) zich kenbaar gemaakt en opmerkingen ingediend.

(5) Alle partijen konden binnen een bepaalde termijn opmerkingen indienen ten aanzien van de mededeling van feiten en overwegingen.

(6) Op 28 januari 2016 heeft op verzoek van Electrosteel Castings Limited een hoorzitting met de raadadviseur-auditeur plaatsgevonden.

1.3. Parallelle antidumpingprocedure

(7) Op 20 december 2014 heeft de Commissie een bericht van inleiding van een antidumpingonderzoek betreffende de invoer van buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (3), op grond van Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad (4) („de antidumpingbasisverordening”).

(8) Op 18 september 2015 heeft de Commissie bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1559 (5) een voorlopig antidumpingrecht ingesteld op buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India („voorlopige antidumpingverordening”). De definitieve bevindingen van dat onderzoek zijn het voorwerp van een afzonderlijke verordening (6).

(9) De analyse van de schade, het oorzakelijke verband en het belang van de Unie in het huidige antisubsidieonderzoek en in het parallelle antidumpingonderzoek is mutatis mutandis dezelfde, aangezien de definitie van de bedrijfstak van de Unie, de representatieve producenten in de Unie en het onderzoektijdvak in beide onderzoeken dezelfde zijn.

1.4. Belanghebbenden

(10) In het bericht van inleiding werden de belanghebbenden uitgenodigd om met de Commissie contact op te nemen om aan het onderzoek mee te werken. De Commissie heeft met name de klager, andere haar bekende producenten in de Unie, de haar bekende producenten-exporteurs en de Indiase autoriteiten, de haar bekende betrokken importeurs, leveranciers, gebruikers, handelaren en verenigingen op de hoogte gesteld van de opening van het onderzoek en hen uitgenodigd daaraan mee te werken.

(11) De belanghebbenden zijn in de gelegenheid gesteld om opmerkingen in te dienen over de opening van het onderzoek en te verzoeken te worden gehoord door de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures. Geen enkele belanghebbende heeft om een hoorzitting over de opening van het onderzoek verzocht.

1.5. Steekproefneming

(12) In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij mogelijk een steekproef van de belanghebbenden zou samenstellen overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening.

1.5.1. Steekproef van producenten en importeurs in de Unie

(13) Een steekproef van de producenten in de Unie was niet nodig. Er zijn in de Unie slechts drie ondernemingen of groepen van ondernemingen die het betrokken product vervaardigen, en twee daarvan, die ongeveer 96 % van de totale productie van de Unie voor hun rekening nemen, hebben aan het onderzoek meegewerkt.

(14) Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie niet-verbonden importeurs verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Binnen de in het bericht van inleiding vermelde termijnen hebben zich geen niet-verbonden importeurs bekendgemaakt.

1.5.2. Steekproef van producenten-exporteurs in India

(15) Om vast te stellen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, om deze samen te stellen, heeft de Commissie alle producenten-exporteurs in India verzocht de in het bericht van inleiding vermelde informatie te verstrekken. Daarnaast heeft de Commissie de missie van de Republiek India bij de Europese Unie verzocht om, in voorkomend geval, andere producenten-exporteurs die zouden willen meewerken aan het onderzoek te identificeren en/of te contacteren.

(16) Drie producenten-exporteurs uit het betrokken land hebben de verlangde informatie verstrekt en ermee ingestemd in de steekproef te worden opgenomen. Zij namen in het onderzoektijdvak 100 % van de uitvoer uit India voor hun rekening. Daarom besloot de Commissie dat een steekproef niet nodig was.

1.6. Antwoorden op de vragenlijsten en controlebezoeken

(17) Er werden vragenlijsten toegezonden aan de drie Indiase producenten-exporteurs of groepen van producenten, de drie producenten in de Unie, alsmede aan de gebruikers die zich binnen de in het bericht van inleiding vermelde termijnen bekend hadden gemaakt.

(18) De vragenlijst is ingevuld teruggestuurd door twee van de drie Indiase producenten-exporteurs. De Commissie was derhalve van mening dat de derde producent-exporteur zijn medewerking aan het onderzoek had opgezegd.

(19) In de inleidende fase hebben de medewerkende producenten in de Unie en de gebruikers ermee ingestemd dat de tijdens het parallelle antidumpingonderzoek verzamelde informatie ook in deze procedure kan worden gebruikt. Naast de gebruikers die zich reeds tijdens het parallelle antidumpingonderzoek bekend hadden gemaakt, hebben nog eens tientallen gebruikers informatie verstrekt.

(20) De Commissie heeft alle informatie verzameld en gecontroleerd die door de Indiase producenten-exporteurs werd verstrekt en die zij voor de voorlopige vaststelling van subsidiëring nodig achtte. Bij de volgende ondernemingen werd een controle ter plaatse verricht: — Electrosteel Castings Ltd, Kolkata, India („ECL”); — Jindal Saw Limited, New Delhi, India („Jindal”).

1.7. Onderzoektijdvak en beoordelingsperiode

(21) Het onderzoek naar de subsidiëring en schade had betrekking op de periode van 1 oktober 2013 tot en met 30 september 2014 („het onderzoektijdvak” of „OT”). Het onderzoek naar de ontwikkelingen die van belang zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2011 tot het einde van het onderzoektijdvak („de beoordelingsperiode”).

2. BETROKKEN PRODUCT EN SOORTGELIJK PRODUCT

2.1. Betrokken product

(22) Het betrokken product betreft buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet) („nodulaire buizen”) van oorsprong uit India, momenteel ingedeeld onder de GN-codes 7303 00 10 en ex 7303 00 90. De GN-codes worden slechts ter informatie vermeld.

(23) Nodulaire buizen worden gebruikt voor drinkwatervoorziening, riolering en irrigatie van landbouwgrond. Het transport van water door nodulaire buizen geschiedt onder druk of alleen met behulp van de zwaartekracht. De buizen hebben een diameter tussen 60 mm en 2 000 mm en een lengte van 5,5, 6, 7 of 8 meter. Normaliter zijn ze met cement of ander materiaal bekleed en aan de buitenkant verzinkt, geverfd of met band omwikkeld. De belangrijkste eindgebruikers zijn openbare nutsbedrijven.

(24) Jindal en de Indiase overheid hebben aangevoerd dat nodulaire buizen die noch inwendig, noch uitwendig zijn bekleed („kale buizen”) van het betrokken product moeten worden uitgesloten, omdat dergelijke buizen en pijpen halffabricaten zijn met verschillende fysieke, technische en chemische eigenschappen en zij zonder verdere bewerking niet voor het transport van water kunnen worden gebruikt. Kale buizen zijn ook niet verwisselbaar met het betrokken product en hebben een ander eindgebruik.

(25) De klager heeft bezwaar gemaakt tegen dit argument en aangevoerd dat alle nodulaire buizen, al dan niet bekleed, dezelfde fysieke, technische en chemische basiseigenschappen en hetzelfde eindgebruik hebben. Voorts heeft de klager aangevoerd dat inwendig en uitwendig bekleden als afwerken wordt beschouwd, slechts maximaal 20 % van de totale productiekosten van nodulaire buizen vertegenwoordigt en de basiseigenschappen van een nodulaire buis niet wijzigt. De klager heeft voorts benadrukt dat kale buizen als zodanig, naast riolering en het transport van water, geen wezenlijke eindmarkt, eindfunctie of gebruik hebben en niet op de markt van de Unie worden verkocht, maar noodzakelijkerwijs moeten worden bekleed vóór zij in de handel kunnen worden gebracht en aan de EU-normen voldoen. Bovendien vallen kale buizen van nodulair gietijzer onder dezelfde douanecode als beklede buizen, en kan de uitsluiting ervan derhalve leiden tot ontwijking van compenserende maatregelen, alsmede de doeltreffendheid van dergelijke maatregelen ondermijnen, gezien de aanzienlijke capaciteit van de Indiase exporteurs om het bekleden in de Unie te verrichten (ongeveer 80 000 ton per jaar). In dit verband heeft de klager verder aangevoerd dat de Indiase invoer van kale buizen sinds 2013 aanzienlijk is gestegen en dat deze invoer in 2015 bijna drie keer hoger lag dan in 2013. Volgens de klager is het waarschijnlijk dat deze tendens zich voortzet.

(26) Uit het onderzoek is gebleken dat kale buizen geen wezenlijk gebruik of wezenlijke functie op de markt hebben en op de markt van de Unie niet als zodanig worden verkocht. Deze buizen moeten noodzakelijkerwijs verder worden verwerkt, namelijk inwendig en uitwendig worden bekleed, vóór zij in de handel kunnen worden gebracht en voldoen aan de EU-normen voor riolering en het transport van water. Hoewel de naleving van de EU-normen niet noodzakelijk een beslissende factor is bij de vaststelling van de productomschrijving, is het feit dat een kale buis nog verder moet worden verwerkt vóór zij geschikt is voor haar eindgebruik een factor die niet over het hoofd kan worden gezien bij de beoordeling of een kale buis een eindproduct is of slechts een halffabricaat. De Commissie is derhalve van oordeel dat kale buizen van nodulair gietijzer moeten worden beschouwd als halffabricaten van nodulaire buizen.

(27) Halffabricaten en eindproducten kunnen desalniettemin als één product worden beschouwd indien i) zij dezelfde wezenlijke kenmerken vertonen en ii) de kosten van de bijkomende verwerking niet wezenlijk zijn (7). Het staat vast dat inwendige en uitwendige bekleding aan de kale buizen een fysiek kenmerk toevoegt dat deze buizen een wezenlijk en fundamenteel kenmerk voor hun wezenlijk gebruik op de markt van de Unie verleent, namelijk riolering en het transport van water, overeenkomstig de EU-normen. Het staat bovendien vast dat de kosten voor het toevoegen van een inwendige en uitwendige bekleding aan een kale buis gewoonlijk tot 20 % van de totale productiekosten van een nodulaire buis vertegenwoordigen. De bijkomende bewerking moet derhalve als wezenlijk worden beschouwd.

(28) Hieruit volgt dat halffabricaten van kale buizen en buizen van nodulair gietijzer niet als één en hetzelfde product kunnen worden beschouwd als de afgewerkte (inwendig en uitwendig beklede) nodulaire buizen en dat zij derhalve van het betrokken product moeten worden uitgesloten.

(29) Bovendien heeft de Commissie geen aanzienlijk risico van ontwijking vastgesteld indien kale buizen van de productomschrijving zouden worden uitgesloten. De kale buizen worden ingevoerd door slechts één verbonden onderneming van Jindal, die anders dan de klager stelt, in de Unie slechts een beperkte bekledingscapaciteit heeft. Volgens de geverifieerde gegevens van de Commissie bedraagt de werkelijke capaciteit ongeveer 15 000 ton per jaar. Hoewel de invoer van kale buizen uit India na het onderzoektijdvak lijkt te stijgen, zijn de volumes volgens de informatie van de klager bovendien nog bescheiden (minder dan 10 000 ton in 2015). Gezien de beperkte bekledingscapaciteit van de verbonden onderneming in de Unie en haar huidige bedrijfsplan voor de komende jaren met betrekking tot kale buizen (tussen 15 000 en 21 000 ton tegen 2017) is het onwaarschijnlijk dat van deze productiefaciliteit een toegangspoort voor een massale instroom van kale buizen zal worden gemaakt, met als enig doel deze te bekleden, om zo rechten op de invoer van afgewerkte buizen in de Unie te ontwijken, wat tot toepassing van artikel 23 van de basisverordening zou kunnen leiden.

(30) Jindal heeft er ook om verzocht dat flensbuizen van nodulair gietijzer van de productomschrijving zouden worden uitgesloten.

(31) In tegenstelling tot kale buizen zijn flensbuizen buizen van nodulair gietijzer die zijn afgewerkt met inwendige en uitwendige bekleding. Flensbuizen zijn derhalve zonder verdere verwerking geschikt voor riolering en het transport van water. In essentie worden zij op lengte gesneden uit volledige buizen van nodulair ijzer en uitgerust met flenzen, die met bouten en moeren met elkaar worden verbonden, terwijl andere buizen van nodulair ijzer door middel van een fitting met elkaar worden verbonden. De kosten voor het op lengte snijden en het aanbrengen van flenzen kunnen niet worden geacht aanzienlijk te zijn, noch iets te wijzigen aan de basiseigenschappen van een pijp van nodulair ijzer, namelijk riolering en het transport van water. Hoewel een bijkomende bewerking nodig is om van buizen van nodulair ijzer flensbuizen te maken, is de Commissie van oordeel dat deze één product vormen en wordt het verzoek om uitsluiting derhalve verworpen.

(32) Gezien de bovenstaande overwegingen wordt het betrokken product definitief gedefinieerd als buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet) („nodulaire buizen”), met uitzondering van nodulaire buizen zonder inwendige en uitwendige bekleding („kale buizen”), van oorsprong uit India, momenteel ingedeeld onder de GN-codes 7303 00 10 en ex 7303 00 90.

2.2. Soortgelijk product

(33) Uit het onderzoek is gebleken dat het betrokken product, zoals hierboven gedefinieerd, dat in India wordt vervaardigd en verkocht, en het in de Unie vervaardigde en verkochte product dezelfde fysieke, chemische en technische basiseigenschappen hebben en derhalve soortgelijke producten zijn in de zin van artikel 2, onder c), van de basisverordening.

3. SUBSIDIËRING

(34) Op basis van de informatie in de klacht en de antwoorden van de Indiase overheid en de producenten-exporteurs op de vragenlijsten van de Commissie werd een onderzoek ingesteld naar de hieronder genoemde subsidiepraktijken en specifieke verbonden maatregelen (regelingen), in het kader waarvan subsidies zouden worden verstrekt. I) Rechtstreekse overdracht van middelen en mogelijke rechtstreekse overdracht van middelen (artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening): — leninggaranties van de State Bank of India; — leningen in het kader van het Steel Development Fund; — bevordering van O&O in de ijzer- en staalsector; — steun voor de aankoop van grond (deelstaat Rajasthan); — Duty Drawback Scheme (regeling voor de terugbetaling van rechten). II) Afstand of niet-inning van inkomsten die de overheid normaal toekomen (artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de basisverordening): — Export Oriented Units Scheme (regeling uitvoergerichte ondernemingen); — Focus Product Scheme (regeling focusproducten); — Focus Market Scheme (regeling focusmarkten); — Duty Free Import Authorisation Scheme (vergunning voor rechtenvrije invoer); — Export Promotion of Capital Goods Scheme (regeling uitvoerbevordering voor kapitaalgoederen); — Advance Authorisation Scheme (regeling voorafgaande vergunningen); — Incremental Exports Incentivisation Scheme (regeling voor extra uitvoerprikkels); — vrijstelling of vermindering van btw (overheid van Gujarat). III) Leveren van goederen of bieden van diensten door de overheid voor een ontoereikende prijs (artikel 3, punt 1, onder a), iii), van de basisverordening): — toekenning van ondernemingseigen mijnbouwrechten (steenkool); — toekenning van ondernemingseigen mijnbouwrechten (ijzererts); — verstrekking van grond (deelstaat Rajasthan); — uitvoerrechten op ijzererts.

3.1. Regelingen waarbij geen bewijs van subsidiëring is gevonden

3.1.1. Regelingen waarbij de ondernemingen geen voordeel verkrijgen

— Leninggaranties van de State Bank of India

(35) De klager heeft aangevoerd dat de Indiase overheid in het verleden via de State Bank of India leninggaranties heeft verstrekt aan producenten in de staalsector. Het verkregen voordeel zou bestaan uit het verschil tussen het bedrag dat voor de gegarandeerde lening wordt betaald en het bedrag dat zonder garantie van de overheid voor een soortgelijke lening zou worden betaald. De subsidie zou bestaan uit het verschil tussen het bedrag van de rente of de premie die de onderneming zou moeten betalen indien de lening op commerciële basis werd verkregen, op basis van referentiewaarden, en het werkelijk betaalde bedrag als gevolg van het feit dat de lening door de Indiase overheid wordt gegarandeerd.

(36) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben leningen ontvangen van een aantal banken, inclusief de State Bank of India. Deze leningen werden echter niet gegarandeerd door de Indiase overheid. Bovendien waren de betaalde rentevoeten in overeenstemming met de door andere banken voor soortgelijke leningen aangerekende rente onder marktvoorwaarden.

(37) De Commissie heeft in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Leningen in het kader van het Steel Development Fund

(38) De klager heeft aangevoerd dat de Indiase overheid met behulp van het Steel Development Fund leningen verstrekt om O&O-projecten in de ijzer- en staalsector te financieren. Het verkregen voordeel zou bestaan uit het verschil tussen de aangerekende rente op leningen van het Steel Development Fund en de rente die onder marktvoorwaarden op een commerciële lening zou worden aangerekend.

(39) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen leningen van het Steel Development Fund ontvangen.

(40) De Commissie heeft in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Bevordering van O&O in de ijzer- en staalsector

(41) De klager heeft aangevoerd dat de Indiase overheid financiering verstrekt voor O&O-projecten in de ijzer- en staalsector. Het voordeel zou overeenkomen met het bedrag van de verstrekte financiering (50 % van de kosten voor O&O).

(42) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen financiering in het kader van deze regeling ontvangen.

(43) De Commissie heeft in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Steun voor de aankoop van grond en verstrekken van grond voor een ontoereikende prijs (deelstaat Rajasthan)

(44) De klager heeft aangevoerd dat één Indiase producent-exporteur voor deze regeling in aanmerking komt. De regeling bestaat uit steun voor de aankoop van grond voor projecten met een beoogde minimale investering van 1 miljard Indiase roepie (INR) en waarbij de ontwikkelaar zelf 25 % van de grond aankoopt. Het voordeel zou erin bestaan dat de overheid van Rajasthan de overige 75 % van de waarde van de grond betaalt.

(45) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen financiering in het kader van deze regeling ontvangen.

(46) De Commissie heeft in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Export Oriented Units Scheme (regeling uitvoergerichte ondernemingen)

(47) De klager heeft aangevoerd dat de producenten-exporteurs van het betrokken product in aanmerking komen voor deze regeling en dat moet worden aangenomen dat zij hiervoor een aanvraag hebben ingediend, aangezien zij een groot deel van hun productie uitvoeren.

(48) Een als uitvoergerichte onderneming geregistreerde onderneming heeft recht op vrijstelling en/of terugbetaling van een aantal rechten en belastingen. Het voordeel zou overeenkomen met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(49) De twee Indiase producenten-exporteurs waren in het OT niet geregistreerd als uitvoergerichte onderneming.

(50) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Focus Market Scheme (regeling focusmarkten)

(51) De klager heeft aangevoerd dat de producenten-exporteurs van het betrokken product in aanmerking komen voor deze regeling, waardoor zij recht hebben op kredietpunten die overeenkomen met een percentage van de fob-waarde van de uitvoer naar bepaalde landen. Deze kredietpunten kunnen worden gebruikt voor de vereffening van invoerrechten, waardoor het verkregen voordeel overeenkomt met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(52) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen kredietpunten in het kader van deze regeling ontvangen.

(53) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Duty Free Import Authorisation Scheme (vergunning voor rechtenvrije invoer)

(54) De klager heeft aangevoerd dat de producenten-exporteurs van het betrokken product in aanmerking komen voor deze regeling, die, indien aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, de rechtenvrije invoer mogelijk maakt van inputs, brandstof, olie, energiebronnen en katalysatoren die als input voor het productieproces worden gebruikt. Het voordeel zou overeenkomen met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(55) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen gebruikgemaakt van deze regeling.

(56) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Advance Authorisation Scheme (regeling voorafgaande vergunningen)

(57) De klager heeft aangevoerd dat de producenten-exporteurs van het betrokken product in aanmerking komen voor deze regeling, die de rechtenvrije invoer mogelijk maakt van inputs voor de productie van een specifiek product of een specifieke categorie van producten, of van tussenproducten die worden uitgevoerd of worden geacht te worden uitgevoerd. Het voordeel zou overeenkomen met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(58) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen gebruikgemaakt van deze regeling.

(59) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Incremental Exports Incentivisation Scheme (regeling voor extra uitvoerprikkels)

(60) De klager heeft aangevoerd dat de producenten-exporteurs van het betrokken product in aanmerking komen voor deze regeling, die vergelijkbaar is met het Focus Market Scheme (regeling focusmarkten) en die recht geeft op kredietpunten die overeenkomen met een percentage van de incrementele groei die in het boekjaar 2012-2013 ten opzichte van het boekjaar 2011-2012 is gerealiseerd. Deze kredietpunten kunnen worden gebruikt voor de vereffening van invoerrechten, waardoor het verkregen voordeel overeenkomt met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(61) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben in het OT geen gebruikgemaakt van deze regeling.

(62) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

— Vrijstelling of vermindering van btw (overheid van Gujarat)

(63) De klager heeft aangevoerd dat één producent-exporteur van het betrokken product (met activiteiten in Gujarat) in aanmerking komt voor en waarschijnlijk gebruik heeft gemaakt van deze regeling, die voorziet in een vrijstelling van de btw voor de aankoop van in het kader van uitvoer gebruikte goederen. De vrijstelling zou een financiële bijdrage opleveren, aangezien zij de btw-inkomsten van de overheid verlaagt. Het verkregen voordeel komt overeen met het bedrag aan gederfde overheidsinkomsten.

(64) De twee Indiase producenten-exporteurs hebben voor het betrokken product in het OT geen gebruikgemaakt van deze regeling.

(65) De Commissie heeft in het OT in het geval van deze regeling derhalve geen bewijs van subsidiëring gevonden.

3.1.2. Ondernemingseigen mijnbouwrechten voor steenkool en ijzererts

(66) De klager heeft aangevoerd dat de Indiase overheid goederen levert aan staalproducenten door hen te voorzien van ijzererts en steenkool door middel van de toekenning van ondernemingseigen mijnbouwrechten (rechten op grond waarvan staalproducenten voor hun eigen interne gebruik ijzererts en steenkool mogen winnen).

(67) De klager heeft verwezen naar de toepasselijke Indiase wetgeving inzake de winning van ijzererts en steenkool, met inbegrip van de recente ontwikkelingen, en heeft vermeld dat bepaalde Indiase producenten van het betrokken product hun eigen mijnen hebben.

(68) De klager was van mening dat de ondernemingseigen winning van ijzererts de facto specifiek is, aangezien zij beperkt is tot bepaalde ondernemingen, zoals staalproducenten, en dat ondernemingseigen winning van steenkool de jure specifiek is, aangezien bij de toewijzing van concessies om steenkool te winnen de voorkeur wordt gegeven aan staalproducenten met een jaarlijkse productiecapaciteit van meer dan 1 miljoen ton.

(69) Het voordeel dat de ondernemingseigen mijnbouwvergunning voor steenkool oplevert voor de Indiase producenten van het betrokken product komt volgens de klager overeen met het verschil tussen enerzijds de totale kosten van de voor de mijnbouwvergunning betaalde royalty's, de kosten van de winning en de kosten voor de raffinage om het product op het vereiste kwaliteitsniveau te brengen en anderzijds het referentiepunt dat wordt gevormd door de cif-prijs van Australische cokeskool in de Indiase haven.

(70) Het voordeel van de ondernemingseigen mijnbouwvergunning voor ijzererts moest volgens de klager worden geacht: hetzij i) betrekking te hebben op de heersende voorwaarden op de wereldmarkt voor de aankoop van ijzererts, overeenkomstig artikel 6, onder d), ii), van de basisverordening, hetzij ii) gebaseerd te zijn op de heersende voorwaarden in India, maar gecorrigeerd om rekening te houden met het effect van de uitvoerrechten op ijzererts, aangezien dit een factor is die de normale marktomstandigheden verstoort.

(71) De klager heeft opgemerkt dat het ministerie van Handel van de Verenigde Staten in het kader van een aantal onderzoeken tegen invoer van warmgewalste platte producten van koolstofstaal van oorsprong uit India het Captive Mining of Iron Ore Programme (programma voor de ondernemingseigen winning van ijzererts) en het Captive Mining of Coal Programme (programma voor de ondernemingseigen winning van steenkool) heeft onderzocht en er compenserende maatregelen tegen heeft ingesteld.

(72) De Indiase overheid heeft de rechtsgrondslag aangegeven waarop concessies voor mineralen worden verwerkt en aan aanvragers worden verleend: — de Mines and Minerals Development and Regulation (MMDR) Act (wet inzake ontwikkeling en reglementering van mijnen en mineralen) nr. 67 van 1957, zoals gewijzigd; — de MMDR Amendment Ordinance Act (ordonnantie inzake de wijziging van de MMDR) nr. 3 van 2015; — de Mining Concession Rules (MCR, regels inzake mijnbouwconcessies) van 1960; — de Mineral Conservation and Development Rules (MCDR, regels inzake het behoud en de ontwikkeling van mineralen) van 1988; — de Coal Bearing Areas Acquisition and Development Act (wet inzake het verwerven en ontwikkelen van steenkoolgebieden) van 1957; — de Coal Mine (Nationalisation) Act (wet inzake (de nationalisatie van) de steenkoolmijnen) van 1973; — de Coal Mine (Special Provisions) Second Ordinance (tweede ordonnantie betreffende bijzondere bepalingen inzake de steenkoolmijnen) van 2014, en — de Competitive Bidding of Coal Mines Amendment Rules (gewijzigde regels inzake concurrerende aanbestedingen voor steenkoolmijnen) van 2012.

(73) De Indiase overheid heeft verklaard dat de Indiase ijzerertssector altijd een gedereguleerde markt is geweest en dat de steenkoolsector met ingang van januari 2000 is gedereguleerd.

(74) Aan een van de twee Indiase producenten-exporteurs zijn mijnbouwrechten toegekend voor ijzererts (maar niet voor steenkool). Het in deze mijn gewonnen ijzererts wordt (wegens het lage ijzergehalte ervan) echter niet voor de productie van het betrokken product, maar voor andere zakelijke activiteiten van de groep gebruikt. De producent in kwestie betrok het voor de productie van het betrokken product benodigde ijzererts van niet-verbonden leveranciers in India.

(75) Aan de andere Indiase producent-exporteur zijn mijnbouwrechten toegekend voor steenkool (maar niet voor ijzererts). Het jaarlijkse volume van gewonnen steenkool was niet voldoende om aan de behoeften te voldoen en daarom kocht deze producent ook steenkool van niet-verbonden leveranciers in Australië.

(76) Na een uitspraak van het Indiase hooggerechtshof in 2014 heeft deze producent-exporteur aangetoond dat alle eerder toegewezen mijnbouwrechten voor steenkool waren ingetrokken en dat in India voor het verkrijgen van mijnbouwrechten voor steenkool momenteel een concurrerende aanbestedingsprocedure van toepassing is. De producent in kwestie betrekt derhalve niet langer steenkool via ondernemingseigen mijnbouwrechten. Daarnaast heeft deze producent-exporteur aangetoond dat hij in het kader van de door de Indiase overheid ingevoerde nieuwe procedure voor de toewijzing van mijnbouwrechten, wegens de in die procedure gestelde beperkingen, geen recht meer zal hebben op het verkrijgen van mijnbouwrechten.

(77) De Commissie hoeft deze regeling derhalve niet verder te analyseren.

3.2. Regelingen waarbij bewijs van subsidiëring is gevonden

3.2.1. Focus Product Scheme (FPS, regeling inzake focusproducten)

a) Rechtsgrondslag

(78) De FPS wordt uitvoerig beschreven in punt 3.15 van de Foreign Trade Policy (FTP, beleid inzake buitenlandse handel) 2009-2014 en punt 3.9 van het Handbook of Procedure (HOP, procedurehandboek) 2009-2014.

b) Criteria om voor deze regeling in aanmerking te komen

(79) Overeenkomstig punt 3.15.2 van FTP 2009-2014 komen exporteurs van in aanhangsel 37D van HOP I 2009-2014 vermelde producten voor deze regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

(80) In het kader van deze regeling komt de uitvoer van in aanhangsel 37D van het HOP vermelde producten in aanmerking voor kredietpunten ter waarde van 2 % van de fob-waarde. In 2012 werd het percentage van de kredietpunten voor nodulaire buizen verhoogd naar 5 %. Nodulaire buizen komen derhalve in aanmerking voor de kredietpunten.

(81) De kredietpunten die in het kader van de FPS worden verkregen, zijn vrij overdraagbaar en geldig voor een periode van 24 maanden vanaf de datum van afgifte van het relevante kredietpuntencertificaat. Zij kunnen worden gebruikt voor het betalen van douanerechten op later ingevoerde inputs of goederen, met inbegrip van kapitaalgoederen.

(82) Het kredietpuntencertificaat wordt afgegeven door de haven van waaruit de uitvoer plaatsvond en nadat de goederen zijn uitgevoerd of verzonden. Zolang de indiener van het verzoek de autoriteiten kopieën verstrekt van alle relevante uitvoerdocumenten (zoals exportorder, facturen, ladingsbrieven, bankcertificaten), heeft de Indiase overheid geen keuze wat de toekenning van de kredietpunten betreft.

(83) Beide ondernemingen hebben in het OT van deze regeling gebruikgemaakt.

d) Conclusie betreffende de FPS

(84) In het kader van de FPS worden subsidies verleend in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), en artikel 3, punt 2, van de basisverordening. Een FPS-kredietpunt is een financiële bijdrage van de Indiase overheid, aangezien het kredietpunt uiteindelijk zal worden gebruikt voor de vereffening van invoerrechten, waardoor de Indiase overheid inkomsten derft die haar normaal zouden toekomen. Bovendien verkrijgt de exporteur door de FPS-kredietpunten een voordeel, omdat zijn liquiditeit erdoor verbetert.

(85) Voorts is de FPS rechtens afhankelijk van uitvoerprestaties en daarom wordt zij geacht specifiek te zijn en aanleiding te kunnen geven tot compenserende maatregelen in de zin van artikel 4, lid 4, eerste alinea, onder a), van de basisverordening.

(86) Deze regeling kan niet worden beschouwd als een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de basisverordening. Zij voldoet niet aan de strikte regels van bijlage I, punt i), bijlage II (definitie van en regels inzake de terugbetaling van rechten voor inputs) en bijlage III (definitie van en regels inzake de terugbetaling van rechten voor vervangende inputs) bij de basisverordening. Een exporteur is niet verplicht de goederen die vrij van rechten werden ingevoerd, ook echt bij het productieproces te verbruiken en de kredietpunten worden niet berekend op basis van de werkelijk gebruikte inputs. Er is geen systeem of procedure aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke inputs bij de vervaardiging van het uitgevoerde product werden verbruikt, dan wel of te veel invoerrechten werden betaald in de zin van bijlage I, punt i), en de bijlagen II en III bij de basisverordening. Een exporteur komt ook als hij geen inputs invoert voor de FPS in aanmerking. Daarvoor volstaat het dat de exporteur goederen uitvoert; hij hoeft niet aan te tonen dat inputs werden ingevoerd. Zo kunnen zelfs exporteurs die al hun inputs op de binnenlandse markt betrekken en geen goederen invoeren die als inputs kunnen worden gebruikt, toch aanspraak op de FPS-voordelen maken. Bovendien kan een exporteur FPS-kredietpunten gebruiken om kapitaalgoederen in te voeren, ook al vallen kapitaalgoederen niet onder de toelaatbare terugbetalingsregelingen voor inputs, zoals vastgesteld in bijlage I, punt i), bij de basisverordening, omdat zij niet worden verbruikt bij de productie van de uitgevoerde producten.

e) Wijzigingen die voortvloeien uit het nieuwe FTP 2015-2020

(87) In het kader van het nieuwe vijfjarige FTP 2015-2020 werd een nieuwe regeling ingesteld met de naam Merchandise Exports from India Scheme (MEIS, regeling inzake uitvoer van goederen uit India), die een aantal bestaande regelingen, waaronder de FPS, verving. Aangezien de criteria om in aanmerking te komen voor de FPS en de MEIS in wezen dezelfde zijn, is het duidelijk dat de FPS niet is gestaakt, maar slechts omgedoopt, en dat het door de FPS verkregen voordeel door de nieuwe regeling nog steeds wordt verkregen. Tegen het door de FPS verkregen voordeel kunnen derhalve nog steeds compenserende maatregelen worden ingesteld.

(88) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL aangevoerd dat de MEIS niet automatisch kan worden beschouwd als een variant of vervanging van de FPS. De Commissie heeft dit argument afgewezen, aangezien wat de producenten van buizen van nodulair ijzer betreft, de subsidiabiliteitscriteria en de begunstigden van de FPS en de MEIS dezelfde zijn. In haar antwoord op de vragenlijst heeft de Indiase overheid zelf erkend dat de FPS „is opgenomen in een nieuwe regeling [MEIS]” (8). Derhalve werd dit argument afgewezen.

(89) Het bedrag van het door de beide regelingen verkregen voordeel verschilt evenwel. De vrijstelling van invoerrechten in het kader van de MEIS bedraagt momenteel 2 % van de fob-waarde van de uitvoer (en bedroeg in het OT voor de FPS 5 %).

(90) De twee Indiase producenten hebben voor en na de definitieve mededeling van feiten en overwegingen aangevoerd dat deze lagere waarde de parameter moet zijn voor het kwantificeren van het bedrag van het voordeel waartegen eventuele compenserende maatregelen moeten worden ingesteld. ECL heeft verwezen naar de mededeling van de Commissie „Berekening van de omvang van de subsidie bij antisubsidieonderzoeken” (9) en naar voorbeeld 1, volgens welke het herziene voordeel dat van toepassing is op het laatste deel van het OT moet worden toegepast „indien de wijziging permanent van aard is”. Dit argument werd na de definitieve mededeling van feiten en overwegingen tevens door de Indiase overheid aangevoerd.

(91) De Commissie heeft dit argument om de volgende reden afgewezen. Artikel 5 van de basisverordening bepaalt: „De hoogte van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies wordt berekend in termen van het door de ontvanger daarmee verkregen voordeel waarvan het bestaan wordt vastgesteld in het onderzoektijdvak voor de subsidiëring.” In het OT kwam het door de producenten-exporteurs verkregen voordeel overeen met een kredietpunt van 5 % van de fob-waarde van de uitvoer van het betrokken product.

(92) Artikel 11 van de basisverordening bepaalt: „Informatie die betrekking heeft op een na het onderzoektijdvak volgende periode wordt normaal niet in aanmerking genomen.” Dit betekent dat slechts in uitzonderlijke omstandigheden rekening kan worden gehouden met ontwikkelingen na het OT, namelijk wanneer het „kennelijk misplaatst” zou zijn om deze te negeren (10). Aan deze voorwaarde werd bijvoorbeeld voldaan in 2004, toen de tien nieuwe lidstaten tot de Europese Unie zijn toegetreden, waardoor de Commissie moest onderzoeken of de gegevens die zij tijdens het onderzoek had verkregen representatief waren voor de uitgebreide EU (11).

(93) In de onderhavige zaak wordt echter niet aan deze voorwaarde voldaan. De basissubsidieregeling is na het OT blijven bestaan en de exporteurs hebben in het OT het percentage van 5 % genoten. De veronderstelling dat het verlaagde percentage van 2 % na het OT permanent van aard was, kan ook niet worden bevestigd, aangezien de overheid het percentage van de regeling op elk ogenblik kan wijzigen (12). Dergelijke wijzigingen zijn niet louter hypothetisch van aard, zoals blijkt uit de praktijk wat de vorige regeling betreft. De voormalige FPS werd in 2009 bij wet ingevoerd en de overheid heeft het percentage met ingang van 31 december 2012 van 2 % naar 5 % verhoogd (13). In het licht van al deze factoren concludeert de Commissie dat het instellen van compenserende maatregelen tegen een bedrag van 5 % voor de FPS in het OT niet kennelijk misplaatst is. Indien het huidige percentage van 2 % van blijvende aard blijkt, staat het de exporteurs vrij om te verzoeken om een tussentijds nieuw onderzoek en om aan te tonen dat de omstandigheden met betrekking tot deze subsidieregeling blijvend zijn gewijzigd.

f) Berekening van de hoogte van de subsidie

(94) Het subsidiebedrag dat aanleiding geeft tot compenserende maatregelen werd berekend op basis van het voordeel voor de verkrijger in het OT, zoals dit door de medewerkende producent-exporteur werd geboekt in de vorm van inkomsten op het ogenblik dat de uitvoertransactie plaatsvond. Overeenkomstig artikel 7, leden 2 en 3, van de basisverordening werd het bedrag van deze subsidie (de teller) omgeslagen over de waarde van de uitvoer in het OT (de noemer), omdat de subsidie afhankelijk is van uitvoerprestaties en niet werd verleend op basis van de gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden.

(95) Het subsidiepercentage dat in het OT met betrekking tot deze regeling werd vastgesteld voor de onderneming ECL en haar dochteronderneming Srikalahasthi Pipes Limited (hierna „de ECL-groep” genoemd) bedraagt 4,35 %; voor de onderneming Jindal Saw India bedraagt dit subsidiepercentage 3,11 %.

3.2.2. Export Promotion of Capital Goods Scheme (EPCGS, regeling uitvoerbevordering voor kapitaalgoederen)

a) Rechtsgrondslag

(96) De EPCGS wordt uitvoerig beschreven in hoofdstuk 5 van FTP 2009-2014 en in hoofdstuk 5 van HOP I 2009-2014.

b) Criteria om voor deze regeling in aanmerking te komen

(97) Producenten-exporteurs, handelaren-exporteurs die banden hebben met ondersteunende producenten alsmede dienstverleners komen voor deze regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

(98) Indien een onderneming zich tot uitvoer verplicht, mag zij kapitaalgoederen (nieuwe en tweedehands kapitaalgoederen die niet ouder zijn dan tien jaar) tegen een verlaagd recht invoeren. Een uitvoerverplichting is een verplichting om goederen uit te voeren voor een bepaald minimumbedrag dat overeenkomt met zes of acht keer het bedrag van de niet betaalde rechten, afhankelijk van de gekozen subregeling. Hiertoe geeft de Indiase overheid op aanvraag en na betaling van een vergoeding een EPCGS-vergunning af. Voor alle kapitaalgoederen die in het kader van de regeling worden ingevoerd, geldt een verlaagd invoerrecht van 3 %. Om aan de uitvoerverplichting te voldoen, moeten de ingevoerde kapitaalgoederen worden gebruikt om in een bepaalde periode een bepaalde hoeveelheid goederen voor uitvoer te vervaardigen. Op grond van FTP 2009-2014 kunnen kapitaalgoederen in het kader van de EPCGS vrij van rechten worden ingevoerd, maar in dat geval geldt wel een kortere termijn voor het nakomen van de uitvoerverplichting.

(99) De houder van een EPCGS-vergunning mag de kapitaalgoederen ook op de binnenlandse markt kopen. In dat geval kan de binnenlandse fabrikant van de kapitaalgoederen zelf de onderdelen die nodig zijn om deze kapitaalgoederen te vervaardigen, vrij van rechten invoeren. Een andere mogelijkheid is dat de binnenlandse fabrikant voor de levering van kapitaalgoederen aan de houder van een EPCGS-vergunning gebruikmaakt van de regeling voor met uitvoer gelijkgestelde verkoop.

(100) Geconstateerd werd dat de twee ondernemingen in het OT in het kader van de EPCGS voordelen hebben ontvangen die betrekking hadden op het betrokken product.

d) Conclusie over de EPCGS

(101) In het kader van de EPCGS worden subsidies verleend in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), en artikel 3, punt 2, van de basisverordening. De verlaagde rechten zijn een financiële bijdrage van de Indiase overheid, daar deze hierdoor inkomsten derft die haar normaal zouden toekomen. Bovendien verkrijgt de exporteur door deze rechtenverlaging een voordeel omdat de liquiditeit van de onderneming door de lagere rechten bij invoer verbetert.

(102) Voorts is de EPCGS rechtens afhankelijk van uitvoerprestaties, aangezien vergunningen in het kader van deze regeling niet kunnen worden verkregen zonder verplichting tot uitvoer. Daarom wordt deze regeling op grond van artikel 4, lid 4, eerste alinea, onder a), van de basisverordening geacht specifiek te zijn en aanleiding te kunnen geven tot compenserende maatregelen.

(103) De EPCGS kan niet worden beschouwd als een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de basisverordening. Kapitaalgoederen vallen niet onder deze toelaatbare regelingen, zoals bepaald in bijlage I, punt i), bij de basisverordening, omdat zij niet worden verbruikt bij de vervaardiging van het uitgevoerde product.

(104) In het kader van het nieuwe vijfjarige FTP 2015-2020 werd deze regeling gehandhaafd, zij het enkel met de mogelijkheid van rechtenvrije invoer. Aangezien de criteria om in aanmerking te komen in wezen dezelfde zijn, kan niet worden gesteld dat de EPCGS werd stopgezet en derhalve niet langer aanleiding kan geven tot compenserende maatregelen.

e) Berekening van de hoogte van de subsidie

(105) De hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies werd overeenkomstig artikel 7, lid 3, van de basisverordening berekend door de niet-betaalde douanerechten op ingevoerde kapitaalgoederen te spreiden over een tijdvak dat overeenstemt met de normale afschrijvingstermijn voor die kapitaalgoederen in de betrokken bedrijfstak. Bij het aldus voor het OT berekende bedrag werd de rente over dit tijdvak opgeteld om het volledige voordeel in die periode vast te stellen. Het commerciële rentetarief dat in het onderzoektijdvak in India gold, werd daarvoor geschikt geacht.

(106) Overeenkomstig artikel 7, leden 2 en 3, van de basisverordening werd dit subsidiebedrag omgeslagen over de passende waarde van de uitvoer in het OT als geschikte noemer, omdat de subsidie afhankelijk is van uitvoerprestaties en niet werd toegekend op basis van de gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden.

(107) Na de definitieve mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL aangevoerd dat de EPCGS voor de totale productie van de buizen van nodulair ijzer wordt gebruikt en niet alleen voor de productie van de uitgevoerde goederen. Het heeft er derhalve om verzocht de subsidie aan de hand van de totale omzet en niet aan de hand van de uitvoeromzet te berekenen.

(108) De Commissie heeft dit argument afgewezen, aangezien de subsidie, zoals reeds aangegeven, enkel afhankelijk is van de uitvoerprestatie. Deze aanpak is ook in overeenstemming met de praktijk van de Commissie inzake dezelfde regeling (14).

(109) Dezelfde producent-exporteur heeft erom verzocht voor de vaststelling van het voordeel geen rekening te houden met boekingen en/of machines die reeds lang vóór het OT waren afgeschreven. De Commissie heeft dit argument aanvaard en heeft de onderneming hiervan in kennis gesteld.

(110) Het subsidiepercentage dat in het OT met betrekking tot deze regeling werd vastgesteld voor de ECL-groep bedraagt 0,03 %; voor de onderneming Jindal Saw India bedraagt dit subsidiepercentage 0,38 %.

3.2.3. Duty Drawback Scheme (DDS, regeling inzake terugbetaling van rechten)

a) Rechtsgrondslag

(111) De DDS wordt uitvoerig beschreven in de Custom & Central Excise Duties Drawback Rules 1995 en de wijzigingen daarvan bij latere mededelingen.

b) Criteria om voor deze regeling in aanmerking te komen

(112) Alle producenten-exporteurs en handelaren-exporteurs komen voor deze regeling in aanmerking.

c) Toepassing in de praktijk

(113) Een exporteur die aan de voorwaarden voldoet, kan een terugbetaling van rechten aanvragen, die wordt berekend als percentage van de fob-waarde van de in het kader van deze regeling uitgevoerde producten. De Indiase overheid heeft terugbetalingspercentages vastgesteld voor een aantal producten, waaronder het betrokken product. Deze worden vastgesteld op basis van de gemiddelde hoeveelheid of waarde van de materialen die als inputs bij de productie van een product zijn gebruikt en het gemiddelde bedrag van de op inputs betaalde rechten. Zij zijn van toepassing ongeacht of er daadwerkelijk invoerrechten zijn betaald. Het DDS-percentage voor het betrokken product in het OT bedroeg 1,9 % van de fob-waarde.

(114) Om voor de voordelen van deze regeling in aanmerking te komen, moet een onderneming uitvoeren. Op het tijdstip dat de verzendingsgegevens worden ingevoerd in de douaneserver (ICEGATE), wordt aangegeven dat de uitvoer plaatsvindt onder de DDS-regeling en wordt het DDS-bedrag onherroepelijk vastgesteld. Nadat het expeditiebedrijf het Export General Manifest (algemene uitvoervrachtlijst) heeft ingediend en het douanekantoor heeft vastgesteld dat de gegevens overeenkomen met de gegevens in de ladingsbrief, is voldaan aan alle voorwaarden voor goedkeuring van de uitkering van het terugbetalingsbedrag, door rechtstreekse overmaking naar de bankrekening van de exporteur of per wissel.

(115) De exporteur moet tevens bewijs van de verwezenlijking van inkomsten uit uitvoer voorleggen in de vorm van een Bank Realisation Certificate (BRC, bankcertificaat). Dit document mag worden voorgelegd na de uitkering van het terugbetalingsbedrag, maar de Indiase overheid vordert het uitgekeerde bedrag terug als de exporteur het BRC niet binnen een bepaalde termijn indient.

(116) Het terugbetaalde bedrag mag voor elk gewenst doel worden gebruikt.

(117) Het bedrag aan terugbetaalde rechten kan overeenkomstig de Indiase boekhoudnormen op transactiebasis als inkomsten worden geboekt zodra aan de uitvoerverplichting is voldaan.

(118) Ook is gebleken dat de twee Indiase producenten in het OT in het kader van de DDS voordelen hebben ontvangen.

d) Conclusie over de DDS

(119) In het kader van de DDS worden subsidies verleend in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), i), en artikel 3, punt 2, van de basisverordening. Bij het zogeheten terugbetalingsbedrag voor rechten gaat het om een financiële bijdrage van de Indiase overheid, aangezien er in de vorm van een rechtstreekse overdracht van middelen door de Indiase overheid wordt uitgekeerd. Er zijn geen beperkingen gesteld ten aanzien van het gebruik van deze middelen. Bovendien verkrijgt de exporteur door het bedrag aan terug te betalen rechten een voordeel, want zijn liquiditeit wordt hierdoor verbeterd.

(120) Het tarief voor de terugbetaling van rechten voor uitvoer wordt door de Indiase overheid per product vastgesteld. Hoewel de subsidie wordt omschreven als een terugbetaling van rechten, vertoont de regeling niet de kenmerken van een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de basisverordening. De contante betalingen aan de exporteur zijn niet gekoppeld aan de feitelijke betaling van invoerrechten op grondstoffen, en zijn geen kredietpunten voor de vereffening van invoerrechten op eerdere of toekomstige invoer van grondstoffen.

(121) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft de Indiase overheid ten eerste aangevoerd dat de Commissie noch de vereisten waaraan de DDS volgens haar moest voldoen om een legitieme terugbetalingsregeling voor inputs te vormen, noch een principe om dit te bepalen heeft bekendgemaakt. Ten tweede is er volgens de Indiase overheid een voldoende verband tussen de terugbetalingstarieven en de rechten die op grondstoffen worden betaald. Dit komt omdat de Indiase overheid voor de vaststelling van de terugbetalingstarieven rekening houdt met de gemiddelde hoeveelheid of waarde van de materialen die worden gebruikt als inputs voor de vervaardiging van het product en met het gemiddelde bedrag van de op de inputs betaalde rechten. ECL heeft argumenten aangevoerd die vergelijkbaar zijn met deze van de Indiase overheid.

(122) De Commissie heeft deze argumenten om de volgende redenen afgewezen. Wat het eerste argument betreft, heeft de Commissie in de mededeling van feiten en overwegingen de redenen bekendgemaakt waarom zij de regeling niet als een toelaatbare terugbetalingsregeling voor inputs of voor vervangende inputs beschouwt. Zij heeft verduidelijkt dat de contante betalingen aan de exporteur niet zijn gekoppeld aan de feitelijke betaling van invoerrechten op grondstoffen, en geen kredietpunten zijn voor de vereffening van invoerrechten op eerdere of toekomstige invoer van grondstoffen.

(123) Wat het tweede argument betreft, volstaat het vermeende verband tussen de terugbetalingstarieven en de rechten die op grondstoffen worden betaald volgens de Commissie niet om te kunnen stellen dat de regeling voldoet aan de regels van bijlage I, punt i), bijlage II (definitie van en regels inzake de terugbetaling van rechten voor inputs) en bijlage III (definitie van en regels inzake de terugbetaling van rechten voor vervangende inputs) bij de basisverordening. Met name wordt het kredietbedrag niet berekend in verhouding tot de werkelijk gebruikte inputs. Er is bovendien geen systeem of procedure aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke inputs bij de vervaardiging van het uitgevoerde product werden verbruikt, dan wel of te veel invoerrechten werden betaald in de zin van bijlage I, punt i), en de bijlagen II en III bij de basisverordening. Ook dit argument werd derhalve afgewezen.

(124) De betaling in de vorm van een rechtstreekse overdracht van middelen door de Indiase overheid na de uitvoer door exporteurs moet bijgevolg worden beschouwd als een rechtstreekse subsidie van de Indiase overheid die afhankelijk is van uitvoerprestaties en wordt daarom geacht specifiek te zijn en aanleiding te kunnen geven tot compenserende maatregelen in de zin van artikel 4, lid 4, eerste alinea, onder a), van de basisverordening.

(125) Gezien het bovenstaande wordt geconcludeerd dat de DDS aanleiding kan geven tot compenserende maatregelen.

e) Berekening van de hoogte van de subsidie

(126) Overeenkomstig artikel 3, punt 2, en artikel 5 van de basisverordening werd de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies berekend in termen van het door de ontvanger daarmee verkregen voordeel waarvan het bestaan in het tijdvak van het nieuwe onderzoek werd vastgesteld. In dit verband heeft de Commissie vastgesteld dat de ontvanger het voordeel verkrijgt op het ogenblik waarop een uitvoertransactie in het kader van deze regeling plaatsvindt. Op dat tijdstip is de Indiase overheid verplicht het teruggavebedrag te betalen, wat een financiële bijdrage in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), i), van de basisverordening is. Zodra de douaneautoriteiten een ladingsbrief voor de uitvoer afgeven, waarin onder meer het voor die uitvoertransactie toe te kennen bedrag aan terug te betalen rechten is vermeld, heeft de Indiase overheid geen keuze meer wat het al dan niet verlenen van de subsidie betreft. Gezien het bovenstaande vond de Commissie het passend om voor de berekening van het door de DDS toegekende voordeel uit te gaan van de som van alle bedragen aan terug te betalen rechten die in het tijdvak van het nieuwe onderzoek voor uitvoertransacties in het kader van die regeling zijn verworven.

(127) Overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de basisverordening heeft de Commissie het bedrag van deze subsidies omgeslagen over de totale waarde van de uitvoer van het betrokken product in het tijdvak van het nieuwe onderzoek (de noemer), omdat de subsidie afhankelijk is van uitvoerprestaties en niet werd verleend op basis van de gefabriceerde, geproduceerde, uitgevoerde of vervoerde hoeveelheden.

(128) Een van de twee ondernemingen heeft het aandeel berekend van de bij de productie van het betrokken product gebruikte grondstoffen die werden ingevoerd en waarop zij rechten heeft betaald. Zowel voor als na de definitieve mededeling van feiten en overwegingen heeft deze onderneming vervolgens aangevoerd dat, indien de Commissie compenserende maatregelen zou instellen tegen het in het kader van de DDS verkregen voordeel, zij deze compenserende maatregelen niet mag instellen tegen het totale in het kader van de DDS ontvangen bedrag, maar slechts tegen het bedrag dat de rechten overschrijdt die werkelijk zijn betaald op de invoer van voor de productie van het betrokken product gebruikte inputs. Het argument van de onderneming werd ook gesteund in de opmerkingen van de Indiase overheid over de definitieve mededeling van feiten en overwegingen.

(129) De Commissie heeft dit argument afgewezen, aangezien deze regeling, zoals uiteengezet in punt d) (Conclusie over de DDS), ondanks de naam „terugbetaling van rechten”, in wezen een rechtstreekse overdracht van middelen betreft en geen gederfde inkomsten. De contante betalingen aan de exporteur zijn niet gekoppeld aan de feitelijke betaling van invoerrechten op grondstoffen, en zijn geen kredietpunten voor de vereffening van invoerrechten op eerdere of toekomstige invoer van grondstoffen. Er is derhalve geen zekerheid dat het aandeel van de grondstoffen die worden ingevoerd en in de productie van nodulaire buizen worden gebruikt ongewijzigd blijft.

(130) Het subsidiepercentage dat in het OT met betrekking tot deze regeling werd vastgesteld voor de ECL-groep bedraagt 1,66 %; voor de onderneming Jindal Saw India bedraagt dit subsidiepercentage 1,37 %.

3.2.4. Levering van ijzererts voor een ontoereikende prijs

3.2.4.1. Inleiding

(131) De klager heeft aangevoerd dat de prijzen van ijzererts (de belangrijkste grondstof voor het betrokken product) in India zijn verstoord door de instelling van een uitvoerrecht op ijzererts en door de regeling inzake een tweeledig vrachttarief voor het goederenvervoer per spoor, met de subsidiëring van de Indiase producenten van het betrokken product als doelstelling en gevolg. Dergelijke interventies zouden de kosten van deze grondstoffen in India verminderen in vergelijking met andere markten, die niet worden beïnvloed door de interventies van de Indiase overheid.

(132) De klager heeft daaraan toegevoegd dat de Indiase overheid door haar interventie op de ijzerertsmarkt niet rechtstreeks ijzererts levert voor een ontoereikende prijs, maar deze functie toevertrouwt aan de ondernemingen die ijzererts winnen of hen daarmee belast.

(133) De klager is van mening dat de overheid, als onderdeel van een strategie om de ijzer- en staalindustrie te helpen, de levering van ijzererts voor een ontoereikende prijs toevertrouwt aan alle ondernemingen in India die ijzererts winnen, zowel deze in staatsbezit als deze in particuliere handen, of deze ondernemingen daarmee belast.

3.2.4.2. Analyse

(134) Om het bestaan van een tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie vast te stellen, moeten drie elementen aanwezig zijn: a) een financiële bijdrage, b) een voordeel en c) specificiteit (artikel 3 van de basisverordening).

a) Financiële bijdrage

(135) Artikel 3, punt 1, onder a), iv), tweede streepje, van de basisverordening bepaalt dat een financiële bijdrage bestaat indien een overheid „aan een particulier lichaam een of meer van de onder i), ii) en iii) genoemde soorten functies toevertrouwt of dat lichaam daarmee belast, welke functies zij normaal zelf zou vervullen en de praktijk in werkelijkheid niet afwijkt van praktijken die overheidsinstanties plegen te volgen”. Van de in artikel 3, punt 1, onder a), iii) beschreven soort functies is sprake wanneer „de overheid goederen levert of diensten biedt, niet bestaande uit algemene infrastructuur, of goederen aankoopt”. Deze bepalingen weerspiegelen artikel 1.1, punt a), onder 1), iv) en iii), van de SCM-overeenkomst en moeten worden geïnterpreteerd en toegepast in het licht van de relevante jurisprudentie van de WTO.

(136) In de WTO-zaak inzake uitvoerbelemmeringen heeft de EU het panel als een derde partij haar aanvankelijke uitlegging aangeboden over deze bepalingen, die toen nog niet waren geïnterpreteerd (15). Na de mededeling van feiten en overwegingen hebben verschillende partijen naar deze voorstellen verwezen.

(137) Het panel heeft bepaald dat de gewone betekenis van de twee woorden „toevertrouwen” en „belasten” in artikel 1.1, punt a), onder 1), iv), van de SCM-overeenkomst vereisen dat de handeling van de overheid duidelijk een gedachte van delegeren (in het geval van toevertrouwen) of opdragen (in het geval van belasten) inhoudt (16). Het panel heeft het argument betreffende oorzaak en gevolg van de VS verworpen en verzocht om een expliciete en positieve handeling die delegeren of opdragen inhoudt (17).

(138) In een latere zaak was de beroepsinstantie echter van oordeel dat de vervanging van de woorden „toevertrouwen” en „belasten” door „delegeren” en „opdragen” te streng is als norm (18). Volgens de beroepsinstantie komt „toevertrouwen van functies” voor wanneer een overheid een verantwoordelijkheid geeft aan een particulier lichaam, en verwijst „belasten met functies” naar situaties waarin de overheid haar gezag uitoefent ten aanzien van een particulier lichaam (19). In de beide gevallen gebruikt de overheid een particulier lichaam als gevolmachtigde om de financiële bijdrage te leveren en „in de meeste gevallen kan men verwachten dat het toevertrouwen van functies aan of het belasten met functies van een particulier lichaam gepaard gaat met een vorm van dreiging of aansporing” (20). Tegelijkertijd mogen leden overeenkomstig punt iv) geen compenserende maatregelen instellen tegen producten „indien de overheid louter haar algemene regelgevende bevoegdheden uitoefent” (21) of indien overheidsinterventie „al dan niet een bepaald resultaat als gevolg kan hebben, enkel gebaseerd op de gegeven feitelijke omstandigheden en op de uitoefening van vrije keuze door de deelnemers aan die markt” (22). Toevertrouwen van functies of belasten met functies impliceren eigenlijk „een actievere rol van de overheid dan louter aansporing” (23).

(139) Daaruit volgt dat de door de beroepsinstantie vastgestelde bewijsnorm, en met name haar uitspraak dat „men in de meeste gevallen kan verwachten dat het toevertrouwen van functies aan of het belasten met functies van een particulier orgaan gepaard gaat met een vorm van dreiging of aansporing”, minder streng is dan het oorspronkelijk in de zaak „VS — Export restraints” door de EU ingenomen standpunt. Hetzelfde geldt voor het standpunt van de EU dat functies die de overheid normaal zou vervullen slechts door een particulier lichaam worden vervuld indien het particuliere lichaam geen enkele keuze wordt gelaten wanneer de overheid dat lichaam functies toevertrouwt of daarmee belast, bijvoorbeeld wanneer de overheid de prijzen bepaalt waartegen het particuliere lichaam moet verkopen.

(140) De EU heeft haar interpretatie bijgevolg aangepast aan de richtsnoeren die zij ter zake van de beroepsinstantie heeft ontvangen.

(141) In lijn met deze WTO-uitspraken zijn niet alle overheidsmaatregelen waardoor voordelen worden verkregen van het niveau van een financiële bijdrage in de zin van artikel 3 van de basisverordening en artikel 1.1, punt a), van de SCM overeenkomst. Er moet bewijs zijn van een overheidsbeleid of -programma ter bevordering van de onderzochte bedrijfstak (in dit specifieke geval de bedrijfstak van de nodulaire buizen), door gezag uit te oefenen over of verantwoordelijkheid te geven aan openbare of particuliere lichamen (hier: de ondernemingen die ijzererts winnen) om aan de bedrijfstak van de nodulaire buizen ijzererts te leveren voor een ontoereikende prijs.

(142) In overeenstemming met de vijfstappentest van de WTO (24) heeft de Commissie derhalve een bijzonder nauwkeurig onderzoek gevoerd naar de aard van de overheidsinterventie (houdt deze in dat aan ondernemingen die ijzererts winnen functies worden toevertrouwd of dat deze met functies worden belast?), de aard van de lichamen waaraan functies worden toevertrouwd (zijn de mijnbouwondernemingen particuliere lichamen in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening?) en naar de handelingen van de lichamen waaraan functies worden toevertrouwd of die met functies worden belast (hebben de ondernemingen die ijzererts winnen en waaraan functies werden toevertrouwd of die met functies werden belast ijzererts geleverd aan de bedrijfstak van de nodulaire buizen voor een ontoereikende prijs en hebben zij derhalve gehandeld als een gemachtigde van de overheid?). De Commissie heeft bovendien gecontroleerd of de uitgevoerde functie normaal door de overheid zou worden vervuld (is het leveren van ijzererts aan producenten in India voor een ontoereikende prijs een normale activiteit van de overheid?) en of een dergelijke functie in werkelijkheid niet afwijkt van de normale praktijken van een overheid (wijkt het werkelijke leveren van ijzererts door mijnbouwondernemingen in werkelijkheid af van wat de overheid zelf zou hebben gedaan?).

i) Toevertrouwen van functies aan de ondernemingen die ijzererts winnen door de Indiase overheid

(143) In het licht van de bovengenoemde conclusies van de beroepsinstantie heeft de Commissie eerst geanalyseerd of de steun van de Indiase overheid aan de bedrijfstak van de nodulaire buizen daadwerkelijk een doelstelling van het overheidsbeleid is en niet louter een bijkomend gevolg van de uitoefening van haar algemene regelgevende bevoegdheden. Tijdens het onderzoek werd met name onderzocht of de vastgestelde verstoringen van de prijs deel uitmaakten van de doelstellingen van de overheid of dat de lagere prijzen van ijzererts veeleer een onwillekeurig bijkomend gevolg waren van de algemene overheidsregulering.

(144) Uit een aantal documenten blijkt dat de Indiase overheid de ondersteuning van de bedrijfstak van de nodulaire buizen expliciet als beleidsdoelstelling nastreefde.

(145) In 2005 heeft een deskundigengroep, die door het ministerie van Staal was opgericht om richtsnoeren op te stellen voor de preferentiële toekenning van mijnbouwconcessies, een verslag bekendgemaakt (het „Dang-verslag”) met een aantal relevante bevindingen en aanbevelingen. Toen al werd opgemerkt dat „[…] een belangrijk concurrentievoordeel van Indiaas staal, naast personele middelen, lijkt te bestaan uit de gegarandeerde toegang tot inheemse ijzerertsvoorraden, voor lagere prijzen dan op de wereldmarkt. Dit voordeel moet worden behouden, bevorderd en optimaal benut” (25) (onderstreping toegevoegd).

(146) Na de mededeling van feiten en overwegingen hebben de Indiase overheid en ECL aangevoerd dat de Commissie zich voor de rechtsgrondslag enkel op het Dang-verslag heeft gebaseerd. Zij hebben een panelverslag geciteerd waarin het panel tot de volgende conclusie is gekomen: „Wij zijn er niet van overtuigd dat de enkele verwijzing in het Dang-verslag naar het beleid inzake ondernemingseigen mijnbouwconcessies ondersteuning biedt voor het vaststellen van het bestaan van een Captive Mining of Iron Ore Programme” (26). ECL heeft ook aangevoerd dat het Dang-verslag werd opgesteld door een onafhankelijke deskundige en geen juridische waarde heeft en dat daarmee geen beleidsdoelstellingen voor India kunnen worden vastgesteld.

(147) De Commissie merkt ten eerste op dat de beleidsdoelstellingen van een overheid niet noodzakelijk in juridisch bindende teksten worden gegoten. Zij kunnen worden opgenomen in een hele reeks documenten en beleidsverklaringen van de overheid, zoals verslagen, toespraken en opmerkingen voor het parlement, verklaringen enz.

(148) Ten tweede zijn de argumenten van de partijen feitelijk onjuist. Zoals geïllustreerd in de overwegingen 153 tot en met 169, heeft de Commissie haar conclusie dat het ondersteunen van de bedrijfstak van de nodulaire buizen een beleidsdoelstelling van de Indiase overheid was niet alleen gebaseerd op het Dang-verslag, maar ook op een aantal andere documenten en rechtshandelingen.

(149) Ten derde, wat hun argument op basis van het panelverslag betreft, verdient het aanbeveling om het relevante punt 7.211 daarvan volledig te citeren: — „[…] Wij zijn er niet van overtuigd dat de enkele verwijzing in het Dang-verslag naar het beleid inzake ondernemingseigen mijnbouwconcessies ondersteuning verleent voor het vaststellen van het bestaan van een Captive Mining of Iron Ore Programme. Wij achten het van groot belang dat, hoewel het Dang-verslag de Indiase bedrijfstak van het ijzererts beschrijft, en het beleid dat op deze bedrijfstak van toepassing is, er niet wordt verwezen naar enig programma of beleid dat ondernemingseigen mijnbouw begunstigt. Evenmin is er enige suggestie dat mijnbouwconcessies aan staalproducenten zijn verleend op voorwaarden die verschillen van die welke gelden voor andere mijnbouwondernemingen. Het is namelijk zeer goed mogelijk dat de verwijzing naar een „beleid inzake ondernemingseigen mijnbouwconcessies”, waarop de Verenigde Staten een beroep doen, louter was bedoeld om terug te verwijzen naar het feit dat mijnbouwconcessies aan staalondernemingen worden verleend en om aan te geven dat mijnbouwconcessies nog steeds aan staalondernemingen moeten worden verleend.” (onderstreping toegevoegd, voetnoot weggelaten) (27).

(150) Uit dit citaat blijkt dat het panel niet betwist dat het Dang-verslag de Indiase bedrijfstak van het ijzererts en het beleid dat op deze bedrijfstak van toepassing is, beschrijft. De leden van de deskundigengroep (28) waren onder meer vertegenwoordigers van de overheid en de bedrijfstak en het is redelijk te veronderstellen dat zij goed zijn geïnformeerd over het bestaande overheidsbeleid en de situatie van de bedrijfstak. Daarnaast is het verslag, in tegenstelling tot wat ondernemingseigen mijnbouw betreft, duidelijk over de beleidsdoelstelling om Indiase staalproducenten te begunstigen („gegarandeerde toegang tot inheemse ijzerertsvoorraden, voor lagere prijzen dan op de wereldmarkt”) en dit voordeel te behouden en te bevorderen.

(151) In het licht van het voorgaande heeft de Commissie deze argumenten afgewezen.

(152) De Indiase overheid heeft de volgende twee maatregelen genomen om de bovengenoemde specifieke beleidsdoelstelling (het ontmoedigen van de uitvoer van ijzererts) te realiseren.

(153) De eerste maatregel is het op 1 maart 2007 genomen besluit om uitvoerrechten te heffen op ijzererts; oorspronkelijk bedroeg de heffing 300 INR per ton (29), maar deze werd vervolgens van tijd tot tijd gewijzigd. De heffing is met name in maart 2011 verhoogd tot 20 % (30) en in december 2011 tot 30 % (31); in april 2015 werd de uitvoerheffing op laagwaardig ijzererts (met een ijzergehalte van minder dan 58 %) verlaagd tot 10 % (32). Er moet op worden gewezen dat laagwaardig ijzererts in India niet vaak wordt gebruikt en dat het derhalve niet nodig is om het laagwaardige ijzererts beschikbaar te houden voor Indiase gebruikers van ijzererts.

(154) De steun aan downstream-bedrijfstakken kan in het algemeen een belangrijke motivatie zijn voor het instellen van uitvoerbelemmeringen en met name van uitvoerheffingen. Dat de belangrijkste beleidsdoelstelling in het kader waarvan uitvoerbelemmeringen (en aanzienlijke uitvoerheffingen) worden ingesteld, bestaat uit de bescherming en de bevordering van downstream-bedrijfstakken door goedkope grondstoffen en inputs te leveren aan binnenlandse downstream-bedrijfstakken blijkt ook uit het OESO-verslag „The Economic Impact of Export Restrictions on Raw Materials” (33) („het OESO-verslag”).

(155) De tweede maatregel is de invoering van een tweeledig vrachttarief (Dual Freight Policy, DFP) door het ministerie van Spoorwegen op 22 mei 2008 (34). Met de DFP is een verschillend vrachttarief gecreëerd voor het vervoer van voor binnenlands verbruik bestemd ijzererts en voor uitvoer bestemd ijzererts. Het gemiddelde verschil bedraagt 300 % (35). Het vrachttarief voor vervoer per spoor vertegenwoordigt een zeer groot deel van de totale kosten van het ijzererts (36).

(156) Voor en na de definitieve mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL aangevoerd dat de DFP in 2009 werd afgeschaft. Aan de hand van de door de Indiase overheid en de producent-exporteur verstrekte informatie heeft de Commissie echter kunnen vaststellen dat de Indiase overheid in en na het OT door middel van een aantal circulaires met tarieven verschillende vrachttarieven is blijven toepassen op het vervoer van ijzererts voor binnenlands verbruik en het voor uitvoer bestemde vervoer, in het voordeel van het binnenlandse verbruik (37). Op uitvoer is met name een afstandsgebaseerde heffing van toepassing, terwijl het binnenlandse verbruik onder bepaalde voorwaarden van deze heffing wordt vrijgesteld. Daarom heeft de Commissie het argument afgewezen.

(157) Deze twee maatregelen vormen samen een gerichte uitvoerbelemmering, in de eerste plaats ingesteld in 2007 en 2008 en in maart en december 2011 verder uitgebreid door de verhoging van de uitvoerheffing op ijzererts. Uit de volgende beleidsdocumenten blijkt enerzijds het bestaan van een beleidsdoelstelling ter ondersteuning van de bedrijfstak van de nodulaire buizen en anderzijds dat de Indiase overheid tevreden is met de wijze waarop zij haar doelstellingen tot nu toe heeft gerealiseerd.

(158) In het in november 2011 bekendgemaakte verslag van de werkgroep staalindustrie voor het twaalfde vijfjarenplan (38) staat expliciet: — „ Het ministerie heeft maatregelen genomen om de uitvoer te ontmoedigen door hogere tarieven en bijzondere heffingen in te stellen ” (blz. 16); — „Momenteel wordt de uitvoer van ijzererts ontmoedigd met hogere tariefniveaus. Het is van wezenlijk belang om dit beleid voort te zetten en de belastingtarieven indien nodig nog verder te verhogen. Tegelijkertijd moet nauwlettend worden toegezien op de uitvoer van ijzererts, om te kunnen waarborgen dat de hogere tarieven volstaan voor het behoud van de hulpbronnen voor binnenlands gebruik. Bijkomende maatregelen, zoals een hoger vrachttarief voor uitgevoerde goederen, een hoger vrachttarief voor binnenlands goederenvervoer enz. , alsmede andere administratieve maatregelen kunnen eveneens worden overwogen” (blz. 46, punt 3.6.3.3); — „In de periode 2010-2011 is de uitvoer van ijzererts voornamelijk gedaald ten gevolge van het uitvoerverbod van de deelstaat Karnataka en de fiscale maatregelen van de centrale overheid ter beperking van de uitvoer van ijzererts […]. Door de hoge uitvoervraag in de afgelopen jaren is de productiebasis in het land gegroeid, wat heeft geleid tot een outputniveau dat ver boven de binnenlandse vraag ligt. De regering heeft verscheidene belangrijke initiatieven genomen ter ontmoediging van buitensporige mijnbouw om de groeiende uitvoermarkt te bedienen. Deze initiatieven omvatten tot nu toe het opleggen van fiscale maatregelen, zoals uitvoerrechten, een hoger vrachttarief voor voor uitvoer bestemd vervoer per spoor enz.” (blz. 57, punten 4.2.5.2 en 4.2.5.4); — „ Beleidsmaatregelen op de lange termijn om de uitvoer van ijzererts aan banden te leggen , moeten zijn gericht op het aantrekken van investeringen in de staalproductiecapaciteit, zodat toegevoegde waarde en uitvoer van afgewerkte producten worden bevorderd. In de meer nabije toekomst kan hetzelfde worden bereikt door gebruik te maken van passende fiscale maatregelen. Op dit ogenblik wordt de uitvoer van ijzererts ontmoedigd door: i) het instellen van een ad-valoremuitvoerrecht van 20 % op ijzererts en ii) het aanrekenen van een aanzienlijk hoger vrachttarief voor het vervoer per spoor van voor uitvoer bestemd ijzererts. Deze maatregelen hebben bijgedragen tot een verlaging van de prijzen van ijzererts op de binnenlandse markt in vergelijking met de internationale markt en hebben een essentiële rol gespeeld bij het beschikbaar stellen van ijzererts aan binnenlandse ondernemingen voor concurrerende prijzen. Om de uitvoer van ijzererts doeltreffend te ontmoedigen, is het raadzaam om voortdurend passende fiscale maatregelen uit te werken en bij te stellen, in overeenstemming met de eisen van zowel de binnenlandse als de internationale ertsmarkt” (blz. 60, punt 4.2.6.5) (onderstreping toegevoegd).

(159) In het twaalfde vijfjarenplan (39) (2012-2017) worden de beleidsverklaringen uit het verslag van de werkgroep staalindustrie bevestigd: — „Aan sommige natuurlijke hulpbronnen, zoals steenkool en ijzererts van hoge kwaliteit, begint in de mondiale economie een tekort te ontstaan, terwijl de vraag in opkomende economieën, met name China en nu India, toeneemt. De binnenlandse beschikbaarheid van sommige van deze grondstoffen verschaft ons een concurrentievoordeel dat we moeten benutten om binnenlandse bedrijfstakken op te bouwen die aan deze grondstoffen waarde toevoegen en zo extra banen creëren en onze handelsbalans verbeteren. Verder in de waardeketen moeten het overheidsbeleid en de structuur van rechten zodanig worden uitgewerkt dat zij met betrekking tot staal het toevoegen van waarde aanmoedigen in plaats van het uitvoeren van ruwstaal ” (blz. 67, punt 13.72) (onderstreping toegevoegd).

(160) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL bezwaar gemaakt tegen de verwijzing door de Commissie naar de bovenstaande documenten. Ten eerste heeft zij aangevoerd dat het verslag van de werkgroep staalindustrie geen juridische waarde heeft, aangezien het slechts een standpunt of beoordeling van enkele individuen is en geen door de overheid goedgekeurd document. Ten tweede heeft zij aangevoerd dat het twaalfde vijfjarenplan onjuist werd geciteerd, aangezien het bijvoorbeeld de volgende aanbeveling omvat: „[…] de grootschalige uitvoer van ijzererts heeft tot ernstige bezorgdheid over de toekomstige beschikbaarheid geleid. […] problemen als milieuverontreiniging, ontheemden, vervoersknelpunten en dergelijke moeten dringend worden aangepakt.”.

(161) Wat het eerste argument betreft, is de Commissie van mening dat het verslag van de werkgroep staalindustrie, ook al gaat het niet uit van de overheid, de stand van de Indiase bedrijfstak van het ijzererts en het daarop toegepaste overheidsbeleid beschrijft. De werkgroep was immers samengesteld uit onder meer vertegenwoordigers van de overheid en de bedrijfstak (40) en het is redelijk te veronderstellen dat zij goed zijn geïnformeerd over het bestaande overheidsbeleid en de situatie van de bedrijfstak.

(162) Wat het tweede argument betreft, heeft de Commissie nooit beweerd dat dit vijfjarenplan was beperkt tot de door haar geciteerde beleidsdoelstellingen en aanbevelingen met betrekking tot ijzererts. De aanbevelingen waar de producent-exporteur naar verwijst, hebben betrekking op beschuldigingen van illegale mijnbouw en overtredingen van de milieuwetgeving, die op het tijdstip van bekendmaking van het verslag een belangrijk probleem vormden. Dit probleem werd aangepakt door talrijke rechterlijke beslissingen tot sluiting van mijnen, bijvoorbeeld in de deelstaten Karnataka, Odisha en Goa. Dat het beleid daarnaast een milieudoelstelling nastreeft, doet niets af van de primaire economische doelstelling. Het is zelfs perfect aanvaardbaar dat een overheidsbeleid twee doelstellingen tegelijkertijd nastreeft. De Commissie heeft deze argumenten derhalve afgewezen.

(163) ECL heeft ook aangevoerd dat de in 1950 opgerichte Indiase Planningscommissie, die de vijfjarenplannen opstelde, op 1 januari 2015 werd ontbonden en dat er geen vijfjarenplannen meer zullen worden opgesteld.

(164) Volgens de website waarnaar werd verwezen (41), blijkt de Planningscommissie daadwerkelijk te zijn ontbonden (42). Een mogelijk verstrijken van het vijfjarenplan na 2017 doet echter niets af aan de bevinding dat het plan tot op dat ogenblik van kracht blijft.

(165) Ten slotte heeft ECL een ander deel van het verslag van de werkgroep staalindustrie geciteerd, waarin werd verklaard dat de prijzen van ijzererts „vrij van overheidsinterventie” zijn en „door […] de marktwerking worden bepaald”, alsmede dat „de binnenlandse prijzen van ijzererts over het algemeen gelijke tred hebben gehouden met de internationale prijzen” (43).

(166) De gerichte uitvoerbelemmeringen nemen de marktwerking op de Indiase markt niet volledig weg, maar hebben ernstige gevolgen met betrekking tot het verminderen van de uitvoer en het aanzetten van marktdeelnemers tot het verkopen van hun goederen voor een prijs die lager ligt dan wat zij zonder dit beleid zouden kunnen krijgen. Deze bevinding is niet in tegenspraak met de bewering in het verslag dat de binnenlandse prijzen van ijzererts over het algemeen gelijke tred hebben gehouden met de internationale prijzen. De uitvoer en de invoer werden in India uiteraard niet volledig verboden. Het is derhalve onvermijdelijk dat de internationale prijzen een zekere invloed hebben op de Indiase binnenlandse prijzen. Dit betekent echter niet dat de binnenlandse prijzen gelijk zijn aan of zich op een hoger niveau bevinden dan de internationale prijzen. Dit argument werd derhalve afgewezen.

(167) Door dergelijke gerichte uitvoerbelemmeringen in te stellen (met name door middel van uitvoerheffingen en de regeling inzake een tweeledig vrachttarief), plaatst de Indiase overheid de Indiase ondernemingen die ijzererts winnen in een irrationale economische situatie, waardoor zij ertoe worden aangezet om hun goederen te verkopen voor een prijs die lager ligt dan wat zij zonder dit beleid zouden kunnen krijgen.

(168) De rol van de Indiase overheid was „actiever dan louter aansporing”, zoals door de beroepsinstantie vereist (44). De door de Indiase overheid genomen maatregelen beperken de vrijheid van handelen van de ondernemingen die ijzererts winnen door hun zakelijke besluit betreffende waar en voor welke prijs zij hun product verkopen in de praktijk te beperken. Zij kunnen hun inkomen niet maximaliseren aangezien hun opbrengsten door deze maatregelen aanzienlijk worden verminderd.

(169) Uit de beleidsverklaring in het Dang-verslag van 2005 dat „de gegarandeerde toegang tot inheemse ijzerertsvoorraden, voor lagere prijzen dan deze op de wereldmarkt moet worden behouden, bevorderd en optimaal benut” (zie overweging 145) en de daaropvolgende bevinding in het twaalfde vijfjarenplan dat „de binnenlandse beschikbaarheid van enkele van deze grondstoffen ons een concurrentievoordeel verschaft” (45) blijkt ook dat de Indiase regering verwacht dat de ondernemingen die ijzererts winnen de binnenlandse output niet dramatisch zullen verminderen, maar een stabiel aanbod aan binnenlands ijzererts zullen handhaven. Aan deze verwachtingen werd voldaan, zoals de Indiase overheid zelf heeft opgemerkt in het in overweging 158, vierde streepje, aangehaalde verslag voor het twaalfde vijfjarenplan en in de in de overwegingen 174 tot en met 176 bedoelde verklaringen van het ministerie van Staal. Verder zijn er geen officiële elementen die erop wijzen dat de Indiase overheid toestond dat de producenten van ijzererts hun output vrij konden afstemmen op de vraag, die werd beïnvloed door de gerichte uitvoerbelemmeringen van de Indiase overheid. Integendeel, het is algemeen bekend dat ondernemingen die ijzererts winnen in een vrije markteconomie aanzienlijke oorspronkelijke investeringen en hoge vaste kosten redelijkerwijs niet zouden tenietdoen door de productie-output te verlagen, louter ter vermijding van een overaanbod en de daaropvolgende neerwaartse druk op de binnenlandse prijzen ingevolge de maatregelen van de Indiase overheid. De producenten van ijzererts worden door de Indiase overheid aangemoedigd om, met het oog op het bedienen van de binnenlandse markt, de productie te handhaven, ook al zou een rationele leverancier in een situatie waarin uitvoer wordt ontmoedigd zijn output aanpassen.

(170) Met deze maatregelen zet de Indiase overheid de ondernemingen die ijzererts winnen er derhalve toe aan om het ijzererts in India te houden, aangezien zij niet mogen verkopen voor betere prijzen, die zij in India zouden kunnen krijgen indien deze maatregelen niet bestonden.

(171) In deze zin worden de producenten van inputs door de overheid „de functie toevertrouwd” om voor een ontoereikende prijs goederen te leveren aan de binnenlandse gebruikers van ijzererts, d.w.z. staalproducenten, inclusief de producenten van nodulaire buizen. De ondernemingen die ijzererts winnen wordt de verantwoordelijkheid gegeven om in India een kunstmatige, versnipperde en laaggeprijsde binnenlandse markt te creëren.

(172) Wanneer zij de gerichte uitvoerbelemmeringen toepast, weet de Indiase overheid met andere woorden hoe de producenten van ijzererts op de maatregelen zullen reageren en welke gevolgen daaruit voor hen zullen voortvloeien. Deze producenten kunnen hun binnenlandse productie naar aanleiding van de uitvoerbelemmering weliswaar iets verlagen, maar zij zullen deze niet stopzetten of terugbrengen naar een zeer laag niveau. Zoals uiteengezet in overweging 169, zal de mijnbouwsector zijn productie eerder slechts in geringe mate wijzigen, wat voor lagere binnenlandse prijzen zorgt. In dit opzicht zijn de gevolgen vooraf bekend en zijn deze derhalve niet onwillekeurig. Er is een duidelijk „aantoonbaar verband” tussen het beleid en het gedrag van de betrokken particuliere lichamen die als een gemachtigde van de overheid handelen om het overheidsbeleid uit te voeren waarbij aan de bedrijfstak van de nodulaire buizen ijzererts wordt geleverd voor een ontoereikende prijs.

(173) De Indiase overheid erkent zelf het succes van haar beleid inzake gerichte uitvoerbelemmeringen. In 2013 heeft het Permanent Comité voor kolen en staal binnen het ministerie van Staal zijn 38e verslag met „de evaluatie van het ijzerertsbeleid” (46) bekendgemaakt.

(174) In antwoord op een vraag van het Comité heeft het ministerie van Staal meegedeeld dat „hoewel het binnenlandse verbruik van ijzererts door de binnenlandse bedrijfstakken sinds 2004-2005 een stijgende tendens vertoont, de productie van ijzererts altijd veel groter is geweest dan het binnenlandse verbruik, door de op uitvoer gerichte productie van ijzererts in het land. Om de beschikbaarheid van ijzererts voor de binnenlandse ijzer- en staalindustrie te verbeteren en met het oog op het behoud van ijzererts om te kunnen voorzien in de toekomstige binnenlandse behoefte op lange termijn zijn echter fiscale maatregelen genomen om de uitvoer van ijzererts te ontmoedigen en wordt op dit ogenblik een ad-valoremuitvoerrecht van 30 % geheven op alle variëteiten van ijzererts (met uitzondering van pellets), waardoor de uitvoer in 2011-2012 en dit jaar aanzienlijk is gedaald” (blz. 14, punt 2.7).

(175) Het ministerie van Staal heeft enkele speerpunten van het FTP met betrekking tot de uitvoer van ijzererts ingediend (blz. 23, punt 4.13), waaronder: — de uitvoer van ijzererts met een ijzergehalte van meer dan 64 % wordt gekanaliseerd via de Metal and Mineral Trading Company (MMTC) en wordt toegestaan op grond van door het directoraat-generaal voor Buitenlandse Handel (Directorate general for Foreign Trade, DGFT) uitgegeven licenties; — hoogwaardig ijzererts (met een ijzergehalte van meer dan 64 %) uit Bailadila in Chhattisgarh mag worden uitgevoerd met primair opgelegde kwantitatieve beperkingen, om prioritair te voldoen aan de binnenlandse vraag. Jaarlijks mag niet meer dan 1,81 miljoen ton in blokvorm en 2,71 miljoen ton in fijne deeltjes worden uitgevoerd.

(176) Het ministerie van Staal heeft aan het Comité ook het volgende gemeld: Na de verhoging van het ad-valoremuitvoerrecht tot 20 %, met ingang van 1 maart 2011, is de uitvoer van ijzererts met ongeveer 37 % gedaald, tot 61,74 miljoen ton in 2011-2012, ten opzichte van 97,66 miljoen ton in 2010-2011. Na de verdere verhoging van het ad-valoremuitvoerrecht op ijzererts tot 30 %, met ingang van 30 december 2011, is de uitvoer nog verder gedaald. In de eerste helft van 2012-2013 is de uitvoer met meer dan 50 % gedaald, tot 14,4 miljoen ton, ten opzichte van 30,75 miljoen ton in dezelfde periode het jaar voordien. Het ministerie van Staal heeft hierover vaak overlegd met het ministerie van Financiën, om een passend uitvoerrecht op ijzererts te heffen, met het oog op het doeltreffend ontmoedigen van de uitvoer ervan en op het verbeteren van de beschikbaarheid van ijzererts voor een betaalbare prijs voor de binnenlandse ijzer- en staalindustrie (blz. 26, punt 4.19).

(177) Samenvattend heeft de Commissie vastgesteld dat de overheid aan de mijnbouwondernemingen de uitvoering had toevertrouwd van haar beleid om een versnipperde binnenlandse markt te creëren en aan de binnenlandse ijzer- en staalindustrie ijzererts te leveren voor een ontoereikende prijs.

ii) Toevertrouwen van functies aan particuliere lichamen in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening

(178) De Commissie heeft vervolgens beoordeeld of aan de ondernemingen die ijzererts winnen in India door de Indiase overheid functies worden toevertrouwd in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening.

(179) De twee Indiase producenten-exporteurs kochten de overgrote meerderheid van het ijzererts bij particuliere ondernemingen, met uitzondering van een kleine hoeveelheid ijzererts die werd gekocht bij de National Mineral Development Corporation (NMDC), een van de grootste spelers op de markt en eigendom van de Indiase overheid.

(180) Onverminderd de voor dit onderzoek irrelevante vraag of de Indiase overheid significante zeggenschap over de NMDC uitoefent in de zin van artikel 2, onder b), van de basisverordening, is de Commissie van mening dat alle ondernemingen die ijzererts winnen, ongeacht of zij in overheidsbezit zijn of niet, particuliere lichamen zijn die in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), van de basisverordening door de Indiase overheid de functie werden toevertrouwd om ijzererts te leveren voor een ontoereikende prijs.

iii) Levering van ijzererts door de ondernemingen die ijzererts winnen voor een ontoereikende prijs

(181) Vervolgens heeft de Commissie gecontroleerd of de ondernemingen die ijzererts winnen het hierboven beschreven overheidsbeleid om ijzererts te leveren voor een ontoereikende prijs daadwerkelijk hebben uitgevoerd. Hiervoor was een gedetailleerde analyse nodig van de marktontwikkelingen in India, ten opzichte van een passend referentiepunt.

(182) Met de gerichte uitvoerbelemmeringen en andere verbonden maatregelen heeft de Indiase overheid de mijnbouwondernemingen ertoe aangezet om plaatselijk voor lagere prijzen te verkopen dan anders (d.w.z. dat de mijnbouwondernemingen het ijzererts zonder deze maatregelen voor hogere prijzen zouden hebben uitgevoerd). De mijnbouwondernemingen hebben dit daarentegen niet gedaan wegens het beleid van de Indiase overheid ter bevordering van de downstream-bedrijfstak, met inbegrip van de bedrijfstak van de nodulaire buizen.

(183) Dit zijn de gegevens met betrekking tot productie, verbruik, invoer en uitvoer van ijzererts in de loop van de jaren (47): 2006-2007 2007-2008 2008-2009 2009-2010 2010-2011 2011-2012 2012-2013 2013-2014 2014-2015 Productie (in duizend ton) 187 696 213 250 212 960 218 553 207 157 168 582 136 618 152 433 128 187 Verbruik (in duizend ton) 78 601 86 816 86 816 96 955 107 220 100 572 103 399 110 500 n.v.t. Invoer (in duizend ton) 483 293 69 897 1 867 978 3 056 369 11 433 Uitvoer (in duizend ton) 91 425 68 473 68 904 101 531 46 890 47 153 18 122 16 302 7 492

(184) De tendensen blijken uit de volgende grafiek:

(185) De gegevens geven het effect van de uitvoerbelemmeringen op de binnenlandse ijzerertsmarkt in India weer.

(186) Het meest zichtbare effect van het beleid is de indrukwekkende daling van het volume van de uitvoer van ijzererts na de invoering van de gerichte uitvoerbelemmeringen in 2007, en opnieuw na de uitbreiding ervan in 2011. De gerichte uitvoerbelemmeringen hebben derhalve het door de Indiase overheid gestelde doel bereikt, namelijk uitvoer ontmoedigen en ijzererts voor lagere prijzen beschikbaar houden voor de binnenlandse downstream-bedrijfstak.

(187) Uit de tendensen van de ijzerertsproductie blijkt dat de binnenlandse productie vrijwel stabiel is geweest tot in 2011, waarna deze is beginnen te dalen. De daling lijkt niet het gevolg te zijn van een aanpassing van de productie aan de uitvoerbeperkingen door de ondernemingen die ijzererts winnen, maar kan voornamelijk worden toegeschreven aan de talrijke rechterlijke beslissingen tot sluiting van mijnen op grond van beschuldigingen van illegale mijnbouw en overtredingen van de milieuwetgeving, bijvoorbeeld in de deelstaten Karnataka, Odisha en Goa.

(188) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL aangevoerd dat indien de Indiase overheid tot doel had om te zorgen voor een overaanbod aan ijzererts om ijzererts voor binnenlandse gebruikers beschikbaar te maken voor een lage prijs, het onlogisch lijkt dat het hooggerechtshof en de rechtbanken van de deelstaten mijnbouw in de bovengenoemde deelstaten hebben verboden. De Indiase overheid had de verschillende mijnsluitingen kunnen aanvechten.

(189) De Commissie merkt op dat de Indiase rechterlijke macht onafhankelijk is van de Indiase overheid en enkel is gebonden aan de wet. Tegelijkertijd blijkt uit de informatie waarover de Commissie beschikt dat de sluitingen het gevolg waren van overtredingen van de binnenlandse milieuwetgeving en de wetgeving inzake mijnbouwrechten. Zoals uiteengezet in overweging 162, blijkt dat het overheidsbeleid inzake ijzererts tegelijkertijd economische en ecologische doelstellingen nastreefde. Hieruit volgt dat het feit dat de rechterlijke beslissingen met betrekking tot de ecologische pijler van dit beleid niet werden aangevochten niet betekent dat de overheid had afgezien van de economische pijler van haar beleid. Derhalve werd dit argument afgewezen.

(190) Ondanks de verlaging van de ijzerertsproductie vertoont de Indiase markt een constante en irrationele overcapaciteit ten opzichte van de som van het binnenlandse verbruik en de uitvoer min de invoer. Dit heeft geleid tot een overaanbod aan ijzererts op de binnenlandse markt, zoals erkend en nagestreefd door de Indiase overheid.

(191) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL onder verwijzing naar de tabel in overweging 183 aangevoerd dat de Commissie heeft nagelaten het feit te analyseren dat de uitvoer van ijzererts uit India omvangrijk was en zelfs na de verhoging van de uitvoerheffing op ijzererts tot 30 % in december 2011 is blijven bestaan.

(192) De Commissie benadrukt dat de doelstelling van de uitvoerheffing op ijzererts niet de totale stopzetting van de uitvoer was, maar het verminderen ervan, en tegelijkertijd de beschikbaarheid op de binnenlandse markt te doen toenemen. Het is derhalve onredelijk om te verwachten dat de uitvoer na de instelling van de uitvoerheffing zou verdwijnen. Niettemin heeft de Commissie geconstateerd dat de uitvoerheffing kort na de invoering ervan aanzienlijke gevolgen heeft gehad op de uitvoer. In de periode 2012-2013 is de uitvoer met meer dan 60 % gedaald ten aanzien van 2011-2012; hij is vervolgens aanzienlijk blijven dalen en tegen 2014-2015 was hij met 84 % gedaald ten aanzien van 2011-2012. Tegelijkertijd is de productie om de in overweging 187 uiteengezette redenen tussen 2011-2012 en 2014-2015 met slechts 24 % gedaald. De beschikbaarheid van ijzererts voor de binnenlandse verkoop is in dezelfde periode derhalve stabiel gebleven. Hieruit blijkt duidelijk dat de doelstelling van de uitvoerheffing, namelijk het aan banden leggen van de uitvoer van ijzererts, is gerealiseerd.

(193) Na de mededeling van feiten en overwegingen heeft ECL aangevoerd dat de Commissie ook de productie van ijzererts in India voor ondernemingseigen gebruik had moeten vergelijken met die voor niet-ondernemingseigen gebruik. Volgens ECL was het ondernemingseigen gebruik in het verleden aanzienlijk, terwijl de niet-ondernemingseigen productie van ijzererts tussen 2009-2010 en 2013-2014 met 41 % is gedaald, wat ook deels de daling van de uitvoer door niet-ondernemingseigen producenten sinds 2009-2010 verklaart.

(194) Dit argument is feitelijk onjuist, zoals blijkt uit de volgende tabel (48): 2009-2010 2010-2011 2011-2012 2012-2013 2013-2014 2014-2015 Ondernemingseigen (in duizend ton) 43 797 44 761 42 967 44 961 50 099 43 885 Index 100 102 98 103 114 100 Niet-ondernemingseigen (in duizend ton) 174 756 162 396 125 615 91 657 102 334 84 302 Index 100 93 72 52 59 48 Totale productie (in duizend ton) 218 553 207 157 168 582 136 618 152 433 128 187

(195) De niet-ondernemingseigen productie is vanaf van 2011-2012 inderdaad gedaald. Zoals hierboven uiteengezet, was de daling voornamelijk het gevolg van de mijnsluitingen in die periode. De daling van de niet-ondernemingseigen productie kan echter niet worden aanvaard als reden voor de daling van de uitvoer. Zoals blijkt uit de tabel in overweging 183, is de uitvoer tussen 2012-2013 (toen het hogere tarief van 30 % van de uitvoerheffing uitwerking begon te krijgen) en 2014-2015 met 59 % gedaald, terwijl de niet-ondernemingseigen productie in dezelfde periode met slechts 8 % is gedaald. Daarom werd dit argument afgewezen.

(196) ECL heeft ook aangevoerd dat de Commissie ook rekening had moeten houden met de verschillen in de ontwikkeling van de verschillende kwaliteitsklassen van ijzererts. Met name met betrekking tot de kwaliteitsklassen van ijzererts die het meest door de producenten van nodulaire buizen worden gebruikt, is de productie van fijne ijzerertsdeeltjes met een ijzergehalte van 60-62 % tussen 2010-2011 en 2013-2014 met 44 % gedaald en is de productie van fijne ijzerertsdeeltjes met een ijzergehalte van 62-65 % tussen 2009-2010 en 2013-2014 met 30 % gedaald.

(197) De ontwikkeling van de productie van hoogwaardig ijzererts volgt de algemene tendensen die hierboven met betrekking tot de productie van ijzererts zijn vastgesteld. De Commissie was derhalve van oordeel dat zij niets wijzigen aan de in de overwegingen 183 tot en met 187 getrokken conclusies.

(198) De invoer van ijzererts in India is altijd al verwaarloosbaar geweest in hoeveelheid en waarde. In het boekjaar 2012-2013 is de invoer licht gestegen en in het volgende jaar opnieuw gedaald. In 2014-2015 is de invoer opnieuw gestegen, tot het hoogste niveau ooit, maar hij lag nog altijd 10 % lager dan de Indiase binnenlandse productie.

(199) Deze ontwikkeling na het OT is toe te schrijven aan de huidige situatie van uitzonderlijk lage internationale prijzen, veroorzaakt door de stijging van het aanbod aan ijzererts (de belangrijkste producerende landen, Australië, Brazilië en Zuid-Afrika, hebben allemaal hun productie verhoogd) en de contextuele daling van de vraag naar ijzererts door de vertraging van de Chinese groei en door de wereldwijde economische context.

(200) Voorts heeft de Commissie het eventuele effect van het overaanbod aan ijzererts wegens de uitvoerbelemmeringen van de Indiase overheid op de binnenlandse prijs van ijzererts in India geanalyseerd.

(201) De Commissie heeft de gemiddelde binnenlandse prijzen van ijzererts in India berekend op basis van de gegevens die maandelijks door het Indian Bureau of Mines (IBM) worden bekendgemaakt op het niveau van het land en de deelstaten, onderverdeeld op basis van de kwaliteit (blokvorm of fijne deeltjes) en het ijzergehalte (49).

(202) Deze prijzen zijn gebaseerd op aangiften die door de mijnbouwondernemingen bij het IBM worden ingediend overeenkomstig de Indiase Mineral Conservation and Development Rules (MCDR, regels inzake het behoud en de ontwikkeling van mineralen) en die derhalve worden geacht representatiever te zijn dan de prijzen die door de gespecialiseerde pers worden bekendgemaakt met betrekking tot één onderneming (bijvoorbeeld de National Mineral Development Corporation (NMDC)) of één gebied in India.

(203) De Commissie heeft voor alle kwaliteitsklassen de tendens geanalyseerd van de gemiddelde prijs van fijne deeltjes ijzererts met een ijzergehalte tussen 60 % en 65 %, aangezien dit de kwaliteit is die meestal door de producenten van het betrokken product in India wordt gebruikt. Een dergelijke opsplitsing van de gegevens per kwaliteitsklasse is echter pas beschikbaar sinds medio 2009. Daarom heeft de Commissie voor de voorafgaande jaren gebruikgemaakt van de gegevens betreffende de Indiase gemiddelde binnenlandse prijs van alle k