Algemene steunregelingen met regionale strekking (Mededeling van de Commissie aan de Raad)

Herhaalde malen en onlangs nog in het derde programma voor een economische politiek op middellange termijn voor de periode 1971-1975 (1), hebben de Lid-Staten en de communautaire instellingen de noodzaak onderstreept het elkaar overbieden op het terrein van regionale steun te beëindigen en te komen tot coördinatie van de steunregelingen in het communautaire vlak. Deze noodzaak is nog sterker geworden nadat de Raad en de vertegenwoordigers van de Regeringen der Lid-Staten de resolutie hebben aanvaard over de invoering in etappes van de economische en monetaire unie omdat hiervoor eerst de steunregelingen van de Lid-Staten gecoördineerd moeten zijn.

Sinds enkele jaren speciaal sinds de voltooiing van de douane-unie, hebben de steunmaatregelen van de staten en met name de algemene steunregelingen met regionale strekking zowel in kwantitatief als kwalitatief opzicht een grote vlucht genomen. Enerzijds hebben de Lid-Staten steeds meer gebruik gemaakt van deze maatregelen bij de uitvoering van hun politiek van economische ontwikkeling, anderzijds waren de gevolgen van deze maatregelen voor de concurrentie en het handelsverkeer duidelijker merkbaar, naarmate de invoerrechten werden afgeschaft.

Gezien de kenmerken van de algemene steunregelingen - kaderwetten met dikwijls maatregelen die onvoldoende doorzichtig zijn en van een te algemeen karakter - was het de Commissie echter onmogelijk, speciaal tevoren, om een uitspraak te doen over de verenigbaarheid van de steunregelingen met de gemeenschappelijke markt.

De steunmaatregelen met regionale strekking zijn, bij een juiste en verstandige toepassing, één van de onmisbare instrumenten van regionale ontwikkeling waardoor de Lid-Staten een regionaal beleid kunnen voeren dat gericht is op een evenwichtigere ontwikkeling tussen de verschillende regio's van een land.

De Commissie wilde een doeltreffende concurrentie en een geordende regionale ontwikkeling handhaven en heeft daarom in 1968 de Lid-Staten reeds een pragmatische methode voorgesteld - voorafgaande mededeling van in het oog springende gevallen waarin algemene steunregelingen met regionale strekking werden toegepast - op grond waarvan zij overeenkomstig artikel 92 e.v. van het E.E.G.-Verdrag de gevolgen van deze regelingen voor de concurrentie en het handelsverkeer kan beoordelen en haar standpunt kan bepalen over de verenigbaarheid daarvan met de gemeenschappelijke markt. Gezien de ondervonden moeilijkheden zocht de Commissie naar een alternatieve oplossing waarbij de regelingen zelf worden gecoördineerd en gewijzigd.

Vier Lid-Staten (Duitsland, België, Luxemburg en Nederland) hebben hun voorkeur uitgesproken voor genoemde pragmatische methode terwijl twee Lid-Staten (Frankrijk en Italië) zich hiertegen verzet hebben en een algemene benadering hebben aanbevolen. Ondanks dit verschil van inzicht hebben alle Lid-Staten meegewerkt aan het uitwerken van de oplossing waarbij coördinatie plaats vindt, en kon overeenstemming worden bereikt inzake de beginselen voor deze coördinatie.

Over genoemde beginselen handelt deze mededeling aan de Raad. Hiermee voldoet de Commissie aan de verplichting die zij op zich heeft genomen bij de behandeling van het memorandum over de industriepolitiek van de Gemeenschap door de Raad (zitting van maandag 8 en dinsdag 9 juni 1970) en inzake het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de organisatie van de actiemiddelen van de Gemeenschap inzake regionale ontwikkeling (Raadszitting van maandag 26 en dinsdag 27 oktober 1970), om de Raad de resultaten mede te delen van de werkzaamheden die overeenkomstig artikel 92 e.v. van het E.E.G.-Verdrag met de betreffende ambtenaren van de Lid-Staten zijn verricht om een einde te maken aan het elkaar overbieden en te komen tot meer doorzichtigheid van de algemene steunregelingen met regionale strekking.

In deze mededeling is voorts, na de toelichting op de beginselen voor de coördinatie (2), een verklaring van de Commissie opgenomen. (1)Dit programma werd door de Raad en de Regeringen der Lid-Staten aanvaard op de 141e zitting van de Raad op maandag 8 en dinsdag 9 februari 1971. Zie doc. R 2179/I/70 (ECO 214 herz. 1) van 11.12.1970, blz. 66. (2)In de bijlage bij dit document wordt gehandeld over de wijze waarop deze beginselen worden toegepast. I. BEGINSELEN VOOR DE COÖRDINATIE VAN DE ALGEMENE STEUNREGELINGEN MET REGIONALE STREKKING (1)

1. De coördinatie wordt geleidelijk tot stand gebracht.

De coördinatie geschiedt allereerst in de meest geïndustrialiseerde gebieden van de Gemeenschap (de "centrale gebieden") ; zeer binnenkort zal op grond van de in deze resolutie genoemde beginselen een passende oplossing worden uitgewerkt voor de perifere gebieden met inachtneming van de specifieke problemen die zich in elk van deze gebieden voordoen.

Anderzijds zal met ingang van 1 januari 1972 voor de centrale gebieden geleidelijk aan alle vereisten worden voldaan tijdens een overgangsperiode van één jaar.

2. De coördinatie betreft voornamelijk vier aspecten die één geheel vormen : één enkel intensiteitsmaximum, de doorzichtigheid, de regionale specificiteit en de sectoriële uitwerking van de steun met regionale strekking.

3. De vaststelling van één intensiteitsmaximum voor de steun geschiedt in een netto subsidie-equivalent, berekend volgens de gemeenschappelijke waarderingsmethode voor steunmaatregelen (2) waarbij het streven erop gericht moet zijn, het niveau van de steun in de centrale gebieden zoveel mogelijk te verlagen.

Dit plafond wordt aanvankelijk vastgesteld op 20 % netto subsidie-equivalent en treedt op 1 januari 1972 in werking. Het is van toepassing op alle steun met regionale strekking die voor een bepaalde investering wordt toegekend. Eind 1973 wordt dit plafond opnieuw bezien, rekening houdend met de opgedane ervaring, de aanpassingen van de bestaande steunregelingen met het oog op een werkelijke doorzichtigheid, en in samenhang met het vraagstuk van de cumulatie van regionale en sectoriële steunmaatregelen ; de Lid-Staten hechten er belang aan dat intussen de verhouding tussen de omvang van de toegekende steun en het aantal gecreëerde arbeidsplaatsen wordt bestudeerd.

Afwijkingen van dit plafond zijn toegestaan na voorafgaande mededeling van de vereiste motivering aan de Commissie, volgens de procedure van artikel 93 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap. Van deze afwijkingen van het plafond wordt door de Commissie periodiek aan de Raad verslag uitgebracht.

4. Een essentiële voorwaarde voor de coördinatie en de beoordeling van de algemene steunregelingen is de doorzichtigheid van de steun en de steunregelingen.

Dit brengt voor de Lid-Staten de volgende verplichtingen mee: a) tijdens de overgangsperiode de steun en de steunregelingen doorzichtig maken: - geen nieuwe ondoorzichtige steun invoeren,

- telkens wanneer de bestaande steunregelingen worden gewijzigd of verlengd deze zodanig aanpassen dat zij werkelijk doorzichtig worden,

- vóór het einde van de overgangsperiode de steun afschaffen waarvan de ondoorzichtigheid niet kan worden verminderd;

b) metterdaad, met ingang van 1 januari 1972, het maximum toepassen op alle steun die aan een investeerder voor een bepaalde investering wordt toegekend.

5. In verband met de regionale specificiteit moeten de volgende beginselen metterdaad worden nageleefd: - regionale steun mag niet worden verleend voor het gehele nationale grondgebied (uitgezonderd het Groothertogdom Luxemburg dat als één gebied wordt beschouwd), dat wil zeggen algemene steun wordt niet toegekend als steun voor regionale ontwikkeling;

- in de algemene steunregelingen moeten duidelijk, geografisch of met behulp van kwantitatieve criteria, de gebieden of de zones binnen deze gebieden worden afgebakend waarvoor steun wordt verleend;

- behalve wanneer het gaat om ontwikkelingskernen mag de regionale steun niet louter plaatselijk worden verleend, dat wil zeggen aan geïsoleerd gelegen plaatsen die de ontwikkeling van een bepaald gebied praktisch niet beïnvloeden;

- de intensiteit van de steun moet eveneens verschillen, al naargelang men problemen onder ogen moet zien die qua karakter, intensiteit en urgentie verschillend zijn; (1)In de bijlage bij dit document wordt de wijze behandeld waarop deze beginselen worden toegepast. (2)Deze waarderingsmethode wordt beschreven onder punt 5 van de "Wijze van toepassing".

- het relatieve steunniveau moet duidelijk worden aangegeven voor de verschillende zones en gebieden.

6. Het ontbreken van sectoriële specificiteit in de algemene steunregelingen met regionale strekking levert voor de beoordeling van deze regelingen een moeilijkheid op, omdat de sectoriële uitwerking van deze steun op communautair vlak problemen kan doen rijzen. De Lid-Staten zullen dus samen met de Commissie een procedure uitwerken welke een beoordeling van de sectoriële uitwerking van de steun met regionale strekking mogelijk maakt.

Los van het opstellen van deze procedure is dubbele cumulatie verboden, dat wil zeggen voor eenzelfde sectorieel of regionaal probleem mag niet tegelijkertijd regionale en sectoriële steun worden toegekend.

7. De controle op de toepassing van de beginselen voor de coördinatie van de algemene steunregelingen met regionale strekking geschiedt door de Commissie langs de weg van mededeling achteraf aan de Commissie van belangrijke toepassingsgevallen, volgens een procedure die geheimhouding waarborgt.

8. De resultaten van deze toepassing zullen periodiek worden onderzocht samen met hoge ambtenaren uit de Lid-Staten die bevoegd zijn op het gebied van steunmaatregelen. Hiervan zal door de Commissie jaarlijks verslag worden uitgebracht aan de Raad en aan de andere betrokken communautaire instanties.

II. VERKLARING VAN DE COMMISSIE

De Commissie deelt de Raad mede dat zij met ingang van 1 januari 1972 bij de uitvoering van haar opdracht overeenkomstig de artikelen 92 e.v. van het E.E.G.-Verdrag, deze beginselen zal toepassen op de algemene steunregelingen met regionale strekking die in de centrale gebieden van de Gemeenschap van kracht zijn of zullen worden ingevoerd.

De Commissie acht het wenselijk dat de Regeringen der Lid-Staten hunnerzijds de verbintenis aangaan, de bovenbeschreven beginselen volgens de bijgevoegde modaliteiten bij de toepassing van hun steunregelingen te zullen naleven.

BIJLAGE Wijze van toepassing van de beginselen voor de coördinatie van de algemene steunregelingen met regionale strekking

1. Geleidelijke toepassing

De geleidelijkheid betreft in de eerste plaats het territoriale toepassingsgebied. Aangezien één van de doelstellingen van de coördinatie en de aanpassing van de algemene steunregelingen met regionale strekking is, een einde te maken aan het elkaar overbieden tussen de Lid-Staten bij het aantrekken van investeringen op hun grondgebied, moet de aanbevolen oplossing allereerst worden toegepast in die gebieden waar de gevolgen van dit overbieden, met name voor de concurrentie en het handelsverkeer, het duidelijkst merkbaar zijn, dat wil zeggen in de geïndustrialiseerde gebieden en in de gebieden, gelegen aan weerszijden van de grenzen der Lid-Staten. Deze gebieden worden hierna "centrale gebieden" van de Gemeenschap genoemd.

Voor de overige gebieden, "randgebieden" geheten, zal zeer binnenkoort een passende oplossing, gebaseerd op dezelfde beginselen, worden uitgewerkt, met inachtneming van de specifieke problemen die zich in elk van deze perifere gebieden voordoen.

Voorts kan, zelfs in de centrale gebieden, slechts geleidelijk aan alle gestelde eisen worden voldaan. Hiertoe is in een overgangsperiode voorzien. Deze periode is vastgesteld op een jaar, te rekenen vanaf de datum waarop de coördinatie wordt uitgevoerd, dat wil zeggen met ingang van 1 januari 1972.

2. Afbakening van de centrale gebieden

De centrale gebieden omvatten de gehele Gemeenschap met uitzondering van Berlijn, het "Zonenrandgebiet", het gedeelte van het Franse grondgebied waarvoor thans ontwikkelingspremies worden toegekend, alsmede de "Mezzogiorno".

Het "Zonenrandgebiet" is omschreven in de bijlage van paragraaf 9 van de Duitse wet ter bevordering van het "Zonenrandgebiet" (Gesetz zur Förderung des Zonenrandgebietes vom 5.8.1971, Bundesgesetzblatt I, S. 1237).

Vorenbedoeld gebied in Frankrijk is omschreven in decreet nr. 69-285 van 21 maart 1969 en in het besluit van 21 maart 1969 (J.O.R.F. van 30.3.69), aangevuld bij decreet nr. 70-386 van 27 april 1970 (J.O.R.F. van 10.5.1970).

De gebieden, aangeduid onder de benaming "Mezzogiorno", zijn opgesomd in artikel 1 van de Verzameltekst van de wettelijke voorschriften voor de Mezzogiorno (decreet van de President van de Republiek nr. 1523 van 30 juni 1967, G.U. nr. 159 van 24.6.68).

3. Aspecten waarop de coördinatie betrekking heeft

De coördinatie en de aanpassing van de algemene steunregelingen hebben betrekking op vier fundamentale aspecten : één intensiteitsmaximum voor de steun, doorzichtigheid van de steun, regionale specificiteit en sectoriële uitwerking.

Deze vier aspecten zijn onderling zo nauw verweven dat zij één geheel vormen. Over alle genoemde aspecten is in principe overeenstemming bereikt, hoewel slechts geleidelijk aan alle gestelde eisen kan worden voldaan.

Met betrekking tot enkele van deze eisen - de vermindering van de ondoorzichtigkeid van bepaalde steunmaatregelen alsmede de sectoriële uitwerking - zijn thans nog technische werkzaamheden aan de gang. Op grond van de tot nu toe verkregen resultaten kan echter een begin worden gemaakt met toepassing van de beginselen voor de coördinatie op 1 januari 1972, waarbij aan de overige eisen zo spoedig mogelijk daarna en uiterlijk tegen het einde van de eenjarige overgangsperiode moet worden voldaan.

4. Uniform intensiteitsmaximum

Het uniforme intensiteitsmaximum waaraan de Lid-Staten zich voor sub 2 omschreven centrale gebieden zullen houden bij de concrete toepassing van regionale steun ten behoeve van een zelfde investeerder voor een bepaalde investering, is bedoeld om een einde te maken aan het elkaar overbieden op het terrein van steunmaatregelen. Bij dit uniforme maximum dat gedurende de eerste fase niet noodzakelijk wijzigingen meebrengt in de algemene steunregelingen, wordt rekening gehouden met alle vormen van gecumuleerde regionale steun. Evenmin mag het voor de Lid-Staten wier huidige steunregelingen dit maximum niet bereiken een aanleiding zijn om de thans toegekende steun te verhogen.

Gezien de resultaten van de toepassing van de gemeenschappelijke waarderingsmethode op de voornaamste steunregelingen die in de centrale gebieden van kracht zijn, wordt de hoogte van dit plafond aanvankelijk vastgesteld op 20 % netto subsidie-equivalent, berekend volgens de gemeenschappelijke waarderingsmethode voor steunmaatregelen.

Dit niveau mag niet eens en voor altijd worden vastgesteld. In de centrale gebieden moet ernaar worden gestreefd, de omvang van de steun zoveel mogelijk te verminderen. Anderzijds dient men er zeker van te zijn dat het gekozen maximum metterdaad beantwoordt aan de noden en de problemen van de zones waaraan in de centrale gebieden steun wordt verleend. Daarom moet, waar de invoering van een uniform plafond een beginsel is, keuze inzake de hoogte van dit plafond een uitvoeringsmodaliteit van dit beginsel blijven. Hierdoor kan met de nodige soepelheid worden opgetreden.

De vaststelling van een plafond betekent echter niet dat steunverlening in de centrale gebieden overal gerechtvaardigd is. De steun mag alleen ten goede komen aan die gebieden - of binnen de gebieden aan duidelijk omschreven en afgebakende gebiedsdelen - waar steunverlening om sociaal-economische redenen gerechtvaardigd is. Beneden dit plafond, dat een maximum vormt, moeten de Lid-Staten de intensiteit van hun regionale steun blijven toekennen op grond van de sociaal-economische karakteristieken van de gebieden (zie hieronder "regionale specificiteit", punt 7 en eventueel op grond van sectoriële overwegingen. Overigens mag van dit plafond worden afgeweken mits de vereiste motivering tevoren aan de Commissie is medegedeeld. Op grond van deze motivering, die betrekking kan hebben op individuele gevallen of op speciale of nijpende problemen in een bepaald gebied, beslist de Commissie. Van deze afwijkingen van het plafond brengt de Commissie periodiek verslag uit aan de Raad.

5. Gemeenschappelijke waarderingsmethode voor de steunmaatregelen

De werkzaamheden hebben het mogelijk gemaakt, een gemeenschappelijke methode op te stellen voor de waardering en de vergelijking van de steunmaatergelen.

Er zij evenwel op gewezen dat het hier om een methode van vergelijking en niet om een boekhoudkundige methode gaat. Met behulp hiervan kan de steun vergelijkbaar worden gemaakt, binnen één en dezelfde steunregeling en tussen de diverse steunregelingen van de Lid-Staten wanneer men let op het theoretisch maximum van de steun die kan worden verleend. Dit theoretisch maximum kan aanzienlijk afwijken van het werkelijke bedrag van de steun die in een bepaald geval wordt verleend.

De methode is gebaseerd op één meetcriterium, namelijk de relatieve omvang van de steun, uitgedrukt in procenten, ten opzichte van het bedrag van de investering. Op grond van deze methode kunnen de voornaamste vormen en modaliteiten van de steun worden ingedeeld in drie categorieën : doorzichtige of meetbare steun, halfdoorzichtige of waardeerbare steun waarbij de waardering kan geschieden op grond van hypothetische gevallen waardoor in de berekeningen een soms zeer grote onzekerheidsmarge wordt ingevoerd, en ondoorzichtige steun waarop de methode niet kan worden toegepast. Bij deze laatste categorie moet nog een onderscheid worden gemaakt tussen steun, waarvan de ondoorzichtigheid kan worden gereduceerd en steun, waarbij zulks niet mogelijk is.

Voor de berekeningen wordt alleen gelet op steun na belasting, d.w.z. het netto subsidie-equivalent dat voor de begunstigde overblijft na betaling van de winstbelasting, ervan uitgaande dat de onderneming reeds van het eerste jaar af een zodanige winst boekt dat de belastingdruk maximaal is. Dit heeft ten gevolge dat de intensiteitsniveaus welke uit de toepassing van de methode voortvloeien ruim onder de bedragen liggen die in verband met regionale steun tot nu toe gewoonlijk werden vermeld.

Toepassing van de gemeenschappelijke waarderingsmethode op de voornaamste algemene steunregelingen met regionale strekking die worden toegekend in de centrale gebieden van de gemeenschappelijke markt, levert, uitsluitend voor de doorzichtige en halfdoorzichtige steun, de navolgende theoretische intensiteitsmaxima op: >PIC FILE= "T0010476">

Het schematische overzicht van de waarderingsmethode voor de steunmaatregelen van de Staten, uitgewerkt tijdens verschillende multilaterale vergaderingen met de deskundige van de Lid-Staten en op 18 december 1970 goedgekeurd door de Directeuren-generaal van de nationale bestuursinstanties, geeft alleen de basisdefinities en de afspraken tot vereenvoudiging aan waarover in het technische vlak overeenstemming is bereikt, zonder in details te treden ten aanzien van de vraagstukken die voor het bereiken van deze resultaten moesten worden onderzocht.

De basisdefinities en de afspraken zijn de volgende: a) Uniform meetcriterium : de in procenten uitgedrukte verhouding tussen het bedrag van de steun en dat van de investering.

b) Doorzichtige of "meetbare" steun : steun met de investering als grondslag, waarbij de verhouding tot het bedrag van deze investering in procenten kan worden uitgedrukt.

c) Standaardgrondslag van de steun : omvat 3 categorieën investeringsuitgaven : terreinen, gebouwen en uitrusting (1). Toepassing van deze methode leidt dus tot rectificaties van de grondslag, al naargelang de steun uitsluitend verleend wordt voor een gedeelte van deze categorieën of voor extra-uitgaven. Het vereiste van doorzichtigheid wil in dit laatste geval zeggen dat de omvang van deze uitgaven ten opzichte van de standaardgrondslag bekend is.

d) Verdeelsleutels binnen de standaardgrondslag van de steun : de nationale deskundigen hebben de volgende verdeelsleutels aangenomen (2): >PIC FILE= "T0010477">

e) Moment waarop de steun wordt uitgekeerd : dit is voor alle vormen van steun gelijk (3). Geen rekening wordt gehouden met het tijdsverschil tussen de datum of de data van uitkering en het moment, waarop het besluit tot toekenning van de steun wordt genomen. De kredieten tegen verlaagd tarief of met rentesubsidie worden door een actualiseringsberekening op dezelfde datum gesteld als de subsidies.

f) Het actualiseringspercentage voor de berekeningen wordt vastgesteld op 8.

g) Het vraagstuk van het niet uniform belasten van de steunmaatregelen binnen eenzelfde steunregeling, naar gelang van de diverse vormen van steun, en tussen de verschillende algemene regionale steunregelingen van de Lid-Staten, voor eenzelfde vorm van steun, wordt opgelost met behulp van de formule van het nettoresultaat na belastingaftrek, uitgedrukt in subsidie-equivalent, van de steun die ten goede komt aan de begunstigde. Dit brengt mee dat men aanneemt (4) dat de onderneming vanaf het begin winst boekt en dat de winst aan het einde van het eerste boekjaar voldoende is voor betaling van de maximale over de steun geheven belasting.

h) De elementen voor de berekening van de kredieten tegen verlaagd tarief of met rentesubsidie zijn de volgende: - bedrag : percentage van de investeringsuitgaven, rekening houdend met de standaardgrondslag, gedekt door het krediet,

- looptijd van het krediet,

- duur van de periode waarin vrijstelling van afschrijving verleend wordt,

- omvang van de verlaging van de rentevoet.

De wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die ter kennis van de Commissie zijn gebracht moeten deze gegevens bevatten wil men de steunregeling als doorzichtig kunnen kwalificeren.

i) Het referentiepercentage is het percentage waarop de overheid zich baseert bij de vaststelling van de subsidies aan de kredietinstellingen. Indien een dergelijk percentage niet bestaat, wordt het gemiddelde rentepercentage op de betreffende markt in aanmerking genomen. Wanneer in een periode van laagconjunctuur een dergelijke steun wordt verhoogd, wordt een percentage gekozen dat bij deze conjunctuur past.

j) De doorzichtige fiscale steun is steun die aan de volgende voorwaarden voldoet: - De grondslag van de belasting, geheven volgens een forfaitair of een maximaal belastingtarief, moet worden gevormd door een in het gebied geïnvesteerd bedrag.

- Voorts moet de steun aan de hand van een bepaald percentage van het belastingtarief worden vastgesteld en moet hij een bepaalde looptijd hebben.

Alle fiscale steun kan echter doorzichtig worden gemaakt door vaststelling van een plafond, uitgedrukt in een percentage van de investering.

6. Doorzichtigheid van de steun

De eis van de doorzichtigheid der steunmaatregelen is een essentiële voorwaarde voor de coördinatie en de (1)Deze afspraak behelst een min of meer grote beoordelingsmarge, afhankelijk van de vraag ; welke elementen onder deze 3 categorieën uitgaven vallen. (2)Deze verdeelsleutels zijn zeer bij benadering vastgestelde gemiddelden. Dienaangaande wijkt de methode af van het beginsel dar alleen wordt gelet op het theoretisch maximum van de steun. (3)Door deze vereenvoudiging wordt eveneens een marge voor de beoordeling ingevoerd doch in die zin, dat de intensiteit een zekere verhoging ondergaat. (4)In dit geval wordt de intensiteit van de steun geringer dan in werkelijkheid, voor zover dit geval zich in de praktijk slechts jelden zal voordoen. Een onderneming die met verlies werkt of die geen verlies lijdt doch ook geen winst maakt gedurende de eerste boekjaren, behoudt een aanzienlijk groter gedeelte van de steun.

beoordeling van de steunregelingen. Met betrekking tot de gemeenschappelijke waarderingsmethode kan het begrip "doorzichtigheid" als volgt worden omschreven: - Een steunmaatregel is doorzichtig of "meetbaar" wanneer hierop de gemeenschappelijke waarderingsmethode voor steunmaatregelen kan worden toegepast.

- Een steunregeling is doorzichtig wanneer deze voor alle hierin voorkomende vormen van steun alle nodige gegevens bevat voor toepassing van de gemeenschappelijke waarderingsmethode op iedere vorm van steun en waarbij de criteria voor de toekenning van de steun en de voorwaarden voor cumulatie duidelijk zijn aangegeven.

De algemene steunregelingen die thans van kracht zijn voldoen nog niet aan deze eisen. Hiervoor is nog enige tijd nodig. Thans zijn werkzaamheden van deskundigen aan de gang in verband met de ondoorzichtige steun.

Erkend wordt evenwel dat de coördinatie van de steun geleidelijk kan geschieden zonder dat het resultaat van dit werk behoeft te worden afgewacht, wanneer de Lid-Staten de verplichtingen op zich nemen die zijn genoemd onder punt 4 "Beginselen voor de coördinatie".

7. Regionale specificiteit

Het gaat hier om de differentiatie van de intensiteit van de steun op grond van de aard, de intensiteit en de urgentie van de problemen in verband met de regionale ontwikkeling waarvoor de overheid een oplossing wil vinden.

Aangezien het begrip regionale specificiteit rechtstreeks verband houdt met de uitwerking van een regionaal beleid van de Gemeenschap kunnen, bij de huidige stand van zaken, geen nauwkeurigere voorschriften dan de Verdragsbepalingen aangeven, in welke gebieden van de Gemeenschap steun in verschillende mate van intensiteit gerechtvaardigd is, en in welke gebieden niet.

De werkzaamheden die op het gebied van de regionale specificiteit binnen het Permanent Comité of de Permanente Groep voor regionale ontwikkeling zullen worden verricht, zullen deze beoordeling vergemakkelijken.

Krachtens het Verdrag moet de Commissie er dus voor instaan dat de beginselen genoemd onder punt 5 "Beginselen voor de coördinatie" metterdaad en geleidelijk worden nageleefd.

8. Sectoriële repercussies

Het ontbreken van sectoriële specificiteit bij de meeste algemene steunregelingen met regionale strekking is één van de wezenlijke kenmerken van deze regelingen, omdat een regionale steunmaatregel dikwijls verleend wordt zonder onderscheid naar industriële sector. Niettemin is het bij het goederenverkeer en de dienstverlening, dat wil zeggen in de betrokken sectoren, dat de gevolgen van de steunmaatregelen voor de concurrentie en het handelsverkeer zich doen gevoelen. Deze gevolgen kunnen echter moeilijk worden gewaardeerd omdat regionale maatregelen geen sectoriële specificiteit kennen.

Om deze moeilijkheid op te lossen moet een procedure worden ingesteld met behulp waarvan een inzicht kan worden verkregen in de sectoriële gevolgen, vanwege de problemen die deze kunnen oproepen voor de Gemeenschap.

Met deze kwestie zijn thans deskundigen bezig. Verschillende oplossingen worden onderzocht. Erkend wordt evenwel dat de coördinatie van de regionale steunmaatregelen reeds kan beginnen voordat deze werkzaamheden ten einde zijn, op voorwaarde dat het verbod van dubbele cumulatie (zie punt 6 van "Beginselen voor de coördinatie") geëerbiedigd wordt en rekening houdende met de mogelijkheid die de Commissie heeft om zo nodig gebruik te maken van de in artikel 93, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap genoemde procedure, speciaal wanneer over de toepassing van algemene steunregelingen gerechtvaardigde klachten binnenkomen van een Lid-Staat.

Los van deze werkzaamheden moet zoveel mogelijk aandacht worden geschonken aan de sectoriële aspecten van de inlichtingen die de Lid-Staten over steunmaatregelen aan de Commissie moeten verstrekken. In dit verband zij op het volgende gewezen: - de voorschriften of maatregelen die de regionale steunmaatregelen in een sectoriële richting moeten leiden worden, als onderdeel van een steunregeling evenals de overige voorschriften, tijdig vooraf aan de Commissie medegedeeld, overeenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag ; het is van geen belang of de nodige gegevens organisch zijn opgenomen in de algemene steunregeling, dan wel of hierin uitsluitend wordt verwezen naar nationale of regionale ontwikkelingsplannen ; de juridische vorm (normatieve voorschriften of administratief rondschrijven), alsmede het rechtskarakter (dwingende voorschriften of voorschriften die slechts richtlijnen bevatten) zijn hierbij van geen enkele betekenis;

- wanneer een stelsel van regionale steunmaatregelen zowel een regionale als een sectoriële strekking heeft, moet dit stelsel als zodanig aan de Commissie worden medegedeeld, overeenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag, zodat de Commissie dit zowel uit regionaal als uit sectorieel oogpunkt kan beoordelen;

- de statistische gegevens "per sector" inzake de toepassing van de algemene steunregelingen met regionale strekking vallen, evenals de andere gegevens in verband met deze regelingen, onder de inlichtingen die door de Lid-Staten op gezette tijden aan de Commissie moeten worden medegedeeld, zodat de Commissie te zamen met de Lid-Staten deze overeenkomstig artikel 93, lid 1, van het Verdrag aan een voortdurend onderzoek kan onderwerpen.

Voor het statistisch onderzoek a posteriori naar de sectoriële gevolgen van de regionale steun wordt thans een techniek uitgewerkt (homogene gegevens, ritme voor het verzamelen).

9. De uitvoering van de coördinatie en de aanpassing van de steunregelingen met regionale strekking geschiedt geleidelijk en daarom is toezicht noodzakelijk, niet alleen om het geleidelijke karakter te waarborgen doch ook om de werkelijke resultaten te kunnen vaststellen van deze coördinatie en om eventueel de wijze waarop deze wordt uitgevoerd te kunnen verbeteren of aanvullen.

Dit toezicht geschiedt door de Commissie langs de weg van een mededeling achteraf van belangrijke toepassingsgevallen, volgens een procedure die geheimhouding waarborgt en die samen met de deskundigen van de Lid-Staten zal worden uitgewerkt.

De resultaten van de toepassing van de beginselen van de coördinatie zullen op gezette tijden worden onderzocht samen met hooggeplaatste ambtenaren uit de Lid-Staten die deskundig zijn op het gebied van steunmaatregelen.

Hierover zal door de Commissie jaarlijks verslag worden uitgebracht aan de Raad.